Na Kopenhagen: Kan reis 'n nuwe groen filosofie aanlok? - Inligting
As ons die keuse wil hê om voort te gaan, moet ons 'n nuwe paadjie smee.
Na die geheel Die vergadering van Kopenhagen was nogal neerdrukkend (hoewel glad nie verbasend nie).
Dit was 'n voorbeeld van die konsensus-opbouende antwoord op die ellende van ons aarde (uh, ons), maar dit is slegs 'n voorbeeld dat byna elke land hul vermoë sal gee om geld te verdien bo die toekoms van die planeet. Nou hier staan ​​ons met 'n afgewaterde weergawe van die Kyoto-protokol.
Maar ek is nie hier om te betreur dat ons as 'n menslike ras nie ons weet-wat-saam kan kry nie. Ok, miskien net 'n bietjie. Maar meestal is ek hier om na te dink wat die aarde vir ons reisigers doen, en wat ons op sy beurt daarvoor moet doen.
Vreemde gedagte? Ja. Tog is dit baie duidelik dat ons, buiten eenvoudige oorlewingsvrae, sonder lande naby en ver, nêrens sou hê om te reis nie. Ons het geen inspirasie om te skryf, te bespreek en deur ons grense heen te breek nie, en vind dit moeiliker om te glo in die verbindings wat moontlik is, selfs as daar verskillende tale gepraat word.
Alhoewel nie oor die dilemma van 'n reisiger rakende klimaatsverandering nie, het John Wihbey aan die Huffington Post 'n roerende stuk geskryf, After Copenhagen Chaos, A Bit of Emerson for the Soul, oor die uiteensetting by "Hopenhagen" (of Nopenhagen?), En wat doen ons nou. Hy merk op:
Omgewingsdenke ... het nog altyd 'n praktiese en filosofiese kant gehad. Op hierdie moeilike oomblik - een wat vir baie byna begrawe voel, die einste winter van ontevredenheid in die klimaat - is daar nog 'n troos in die herinnering aan die filosofie wat die bespreking aan die gang gesit het.
Ek stem saam. As ons nie kan begryp wat die bespreking in die eerste plek aan die gang was nie, hoe kan ons dan herevalueer en vorentoe beweeg?
Die volgende groot hoop
'N Reisiger maak pad na nuwe en verskillende plekke om nie net ander kulture te ervaar nie, maar om letterlik nuwe lande te sien. Ek dink aan my mees onlangse rit oor die VSA langs I-40, wat jou neem van die plat landbougrond in Suid-Kalifornië na die bergagtige streek vol blaarbedekte bome van Wes-Noord-Carolina (en uiteindelik die warm strande langs die Atlantiese Oseaan ).
Droë woestyn met oënskynlik handgemaakte rotse wat van die aarde af uitspring, groet u in Arizona en New Mexico; die 'Ou Weste' kwas en prêries kom in Noord-Texas en Oklahoma voor; die sonsondergang flirt in die truspieël en gooi goue hoogtepunte in Alabama en Tennessee. Hierdie skoonheid, onder weerspieëling daarvan oor die hele wêreld, vorm die kern van die omgewingsbeweging en is die doel van die bespreking.
Wihbey sê ook:
As u uitkyk op windverwaaide pieke wat in valleie van ryp bome uitvee - as u "daar buite" is onder die welsprekendheid van die elemente, kom die gedagte aan hierdie "romantiese" tipe in suiwer vorm. Dit is ook dieper besinning. Wat is die natuur? Waarom is dit waardevol? Wat is ons verband daarmee? Waarheen gaan ons saam?
My vrae is: Wat is doen ons? Hoekom kan nie lyk dit of ons verander? Dit is asof ons op een of ander manier vas sit, al is verandering so 'n normale menslike proses. Miskien is dit omdat ons dink dat ons "agteruit sal gaan" om hierdie kosbare uitsig vir ons kinders en kleinkinders te bewaar, dat om genoeg skoon water beskikbaar te hê om te drink en om kusstede bo seevlak te hou, die einde van die handel beteken, en gemak, soos ons dit ken. En dit maak ons ​​bang.
Wat moet u dan doen? Net soos in 'n onlangse pos by BNT oor hoe die wetenskap sexy moet terugbring, bevat Wihbey 'n perspektief van die omgewingskundige Stewart Brand. Brand kla dat ons 'n heel nuwe paradigma nodig het buite romantici en wetenskaplikes om die omgewingstryd aan te pak - ons het 'ingenieurs' van die omgewing nodig: in wese, probleemoplossers wat ons oor die wippunt sal stoot.
Miskien is dit 'n moontlike antwoord op die argument tussen George Monbiot en Paul Kingsnorth oor die skynbaar onvermydelike komende apokalips. Uit wat ek kan sien, is 'n soort nuwe denke van deurslaggewende belang. Anders sal die skoonheid - en ons reise - eenvoudig herinneringe van ver af wees.
Wat dink u moet nou gebeur nadat Kopenhagen nie sy beloftes nagekom het nie? Deel u gedagtes hieronder.