Pieter Fourie is ’n meester van die kort, klinkende vers. Sy gedigte is inventarisse en inkantasies wat enersyds die nostalgie na ’n vervloë plattelandse wêreld met sy lief en leed oproep en andersyds die ellende van moderne plakkerskampe onthutsend verwoord. Hierdie “bidsnoere” is inderwaarheid ’n beswering van die verganklikheid en van durende onreg. Fourie beoefen die liturgie van die poësie waarin sowel die verhewene as die alledaagse gewy word.
“Dis nou ŉ oulike gebaar! Ek hoop almal is eerlik en betaal,” het Adele Burger-Groenewald, ŉ lid van die blad, geskryf.
“Hier in die Paarl het ons vroeër jare Jan se Kan gehad. Jy kon druiwe of vrugte koop en die geld in ŉ melkkan gooi,” het Marie Dempers geskryf.
Genugtig. dis n goeie gebaar. hoop net hulle betaal eelik. hy moet maar gereeld gaan kyk. dak kry hy die hoop mielies daar en die bakkie is weg….
Maar die blare is so dik, jy sien eers by die huis die helfte van die mielies het net ‘n pit hier en ‘n pit daar soos ‘n vendusie klavier se klawers.
Presies die soort teenreaksie wat die Revolusie wil uitlok. Ek dink die manne met die dreadlocks gaan baie tevrede wees met die resultaat wat hulle bereik het.
Is daar ‘n alternatief? Ek weet nie, maar ek vrees daar is nie. Die revolusie gaan sy gang gaan en ons daarmee saamsleep.