Ek het grootgeword in 'n blouboordbuurt aan die suidekant van Chicago. Ek het gereeld deur die stegies geloop, gehul deur die dampe van die vullishouers wat deur die maai besmet was en dink -Wat doen ek hier? Waar is my tuine?
Ek het niks met my gesin gemeen nie, wat nog te sê van my bure en klasmaats. Ek het altyd daar vervreemd gevoel, asof ek in 'n gevangenis was wat my tyd afgetrek het tot my groot ontsnapping. Dit het nooit soos tuis gevoel nie. Maar waar was die huis?
'N Aantal leidrade was van kleins af duidelik, maar ek het dit eers baie later in my lewe verstaan. Eerstens, toe ek in die tweede graad was, het ek ingeskryf vir klassieke klavierlesse. My ouers het gedink dit was net 'n verbysterende fantasie en het my versoek van die hand gewys en gesê dat as ek nog belangstel teen die derde graad, sal hulle saamstem. Ek was - en hulle het. Om na sonates te luister wat uit ons oop vensters kom in plaas van hedendaagse standaarde, moes my bure vreemd gelyk het toe hulle op 'n warm somersaand op hul voorste sitplekke sit.
Maar dit was nie net Beethoven, Bach en Mozart wat my agtjarige self gesmag het om te speel nie. Elke Halloween het ek my ma gevra om my hare in ringletjies te sit sodat ek 'n baljurk as my kostuum kon dra. Toe ek ouer was, het ek begin skryf met 'n veerpen of 'n veerpen wat ek in 'n inkpot gedoop het, en ek het perkamentpapier in die skryfbehoeftewinkels deurgesoek om op te skryf. Flieks wat omtrent die agtiende eeu was, was vir my betowerend. Later het ek opnames gekoop van barokmusiek wat op die klavesimbel gespeel is.
Ek kon veral nie genoeg kry van my geskiedenisklasse nie, veral nie as dit die Amerikaanse geskiedenis van die agtiende eeu was nie. Ek sou na die biblioteek gaan en boeke uitneem oor Dolly Madison en Abigail Adams, albei heldinne vir my. Dit het deur die kollege gegaan. Ek het ure bestee aan die ondersoek van minder bekende agttiende-eeuse mans en vroue vir my opdragopdragte. Niks het my meer vreugde verskaf as om hope geskiedenisboeke om my te hê nie, terwyl ek elkeen soek na 'n bietjie inligting wat die meeste studente sou ignoreer.
Toe ek 'n geskiedeniseksamen afgelê het, waarvan die meeste opstelvrae was, sou my hand oor die vraestel hardloop. Ek sou die antwoord dikwels nie by my bewus weet nie, maar op die een of ander manier het my onderbewussyn oorgeneem en hierdie magdom inligting sou by my uitstroom. Een van my professore in die geskiedenis het my na sy kantoor geroep om my te vertel dat hy gedink het dat ek die "vreemdste" gevoel het vir die agtiende eeu van enige student wat hy ooit gehad het. Eers jare later het ek verstaan ​​dat ek uit die geheue geskryf het, en nie uit wat ek in 'n lesinglokaal of in 'n boek geleer het nie.
'N Geheue-sneller in aksie
My voorliefde vir enigiets agtiende eeu is 'n klassieke voorbeeld van 'n geheue-sneller in aksie. Dit is aan my gegee voordat ek in hierdie lewe gekom het, as 'n leidraad vir my vorige identiteit - die vorige lewe waaraan ek in die komende lewe sou werk. Dit sou my in staat stel om die plekke en mense wat ek in daardie leeftyd geken het, te onthou en my 'n padkaart te gee sodat ek inderdaad my pad terug huis toe kon vind.
Die gevoel van tuiskoms het eers ná die universiteit plaasgevind toe ek besluit het om die historiese plekke langs die oostelike kus te besoek om uit te vind waaroor hierdie 'vreemde gevoel' gaan. Ek het in Virginia begin en my tot in Massachusetts opgedoen. Ek was vas dat my belangstelling in John en Abigail Adams sou uitloop op 'n soort 'aha' oomblik sodra ek hul huis in Quincy besoek het. Maar dit is glad nie wat gebeur het nie. Daardie 'aha'-oomblik het in Virginia gebeur. Toe ek plekke in Charlottesville, Williamsburg en Yorktown besoek het, kon ek voel hoe my siel 'n gesamentlike sug van verligting gee - 'n gevoel van, uiteindelik is ek tuis.
Die plekke wat ek in Virginia besoek het, het 'n emosionele en in sommige gevalle 'n fisiese reaksie in my ontlok wat net so werklik was as wat dit onbeskryflik was. Ek het in my joernaal daaroor geskryf, by die huis gekom, getrou, 'n gesin opgebou en vir alle doeleindes basies daarvan vergeet tot vyf-en-twintig jaar later toe ek kyk Uit op 'n ledemaat. Skielik het al die herinneringe teruggevloei en daarna het ek my reis begin om my lewensreis te begryp en ander ook hulle s'n te help verstaan.
Déjà Vu-ervarings: 'n padkaart in die lewe
My reis na Virginia het 'n vlaag van déjà vu-ervarings begin wat as my padkaart in hierdie lewe gedien het. Die term déjà vu is afkomstig van die Franse betekenis wat reeds gesien is. Dit word meestal gedefinieer as die illusie om die situasie waarin u verkeer vir die eerste keer te ervaar.
Dit gaan ook onder die naam "paramnesia" van die Grieks, wat beteken langs die geheue. Hierdie term word in die psigiatrie gedefinieer as 'n vervorming van die geheue waarin feit en fantasie verwar word. Maar maak geen fout daaroor nie. Daar is 'n duidelike en diepe wete dat dit wat u ervaar geen verbeelding is nie. Dit kom voor wanneer u dit die minste verwag, dus is daar geen tyd vir voorbereiding of verwerking nie.
U kan dalk aangetrek word om vakansie te hou op 'n plek waar u nog nie in hierdie lewe was nie, maar sodra u daar is en u oor die Aarde se lylyne loop, waar u energie uit 'n ander lewe neergelê het, word 'n sein diep in u bewussyn gevonkel. As u u betyds en vir 'n kort oomblik opskort, het u 'n onverklaarbare gevoel dat u al vantevore daar was. Iets voel bekend, maar jy kan nie jou vinger daarop plaas nie. Of u kry 'n flits wanneer u iemand vir die eerste keer ontmoet wat registreer as—ek weet wie jy is.
Daar is allerlei wetenskaplike verklarings vir déjà vu; om te sê dit word veroorsaak deur die geheue van 'n prekognitiewe droom, of 'n kort tydjie in die Akashic-rekords. Ek verkies om dit as karmiese geheue te beskou.
Om oor karmiese geheue te dink, is vertroostend — ten minste vir my. Regtig. Stop en dink daaroor na. Soveel mense bevraagteken die realiteit van reïnkarnasie omdat hulle nie hul vorige lewens kan onthou nie. Maar is dit waar?
Karmiese herinneringe is in ons siele ingebed. Hulle is daar. Hulle was nog altyd daar. Al wat ons nodig het, is 'n bietjie druk om te onthou; een of ander sneller in ons daaglikse lewenservaring wat dit na vore sal bring en as 'n belangrike leidraad sal dien, nie net vir ons identiteit uit die verlede nie, maar uiteindelik ook waaraan ons in hierdie lewe werk.
Snellers realiseer dikwels as flitse en dit kom voor wanneer en waar u die minste verwag. Edgar Cayce het aanbeveel dat ons aan hierdie indrukke moet let, en noem dit flitse van ervarings uit die verlede wat ons nou beïnvloed. Hulle is baie eg.
© 2020 deur Joanne DiMaggio. Alle regte voorbehou.
Balboa Press, 'n divn. van Hay House.
Ek het dit self gedoen ... Weereens! Nuwe lewensstudie-gevallestudies toon hoe u siel se kontrak u lewe lei
deur Joanne DiMaggio.
Hoe voel dit om te sterf? Hoe lyk die hiernamaals? Wie is die Raad van Ouderlinge en hoe help hulle om u volgende lewe te beplan? Wie is lede van u sielefamilie en watter rol het hulle in u vorige lewens sowel as in u huidige lewe gespeel? Wat is die karmiese probleme en eienskappe wat u in hierdie lewe gebring het? Hierdie boek gebruik regressie uit die verlede om 'n belangrike vroeëre lewe te identifiseer, gevolg deur 'n verkenning van die hiernamaals om die beplanningsessie vir die lewe vir hierdie lewe te ervaar, en beantwoord die vrae oor die mees algemene vrae oor dood en wedergeboorte. Volg die karmiese reis van 25 vrywilligers terwyl hulle hul siel se doel en hul rol in die ontwerp van hul huidige lewe begryp. As u nadink oor u lewe, sal u ontdek dat u dit inderdaad aan uself gedoen het om die grootste rede van alles - die groei van u siel.
Joanne DiMaggio het 'n lang loopbaan in bemarking en skakelwese gehad voordat sy 'n baie suksesvolle vryskut-skryfloopbaan gevolg het. Sy het honderde artikels in nasionale en plaaslike koerante, tydskrifte en webwerwe laat publiseer. In 1987 raak sy aktief betrokke by Edgar Cayce se Vereniging vir Navorsing en Verligting (ARE). Sy verhuis in 1995 na Charlottesville, Virginia en word in 2008 koördineerder vir die ARE Charlottesville-omgewing. Sy behaal haar meestersgraad in Transpersoonlike Studies aan die Atlantic University (AU). Haar proefskrif handel oor inspirerende skryfwerk en dien as basis vir haar boek, "Sielskryf: Gesels met jou hoër self."Sy lei werkswinkels oor die skryf van sieleskrifte aan gehore regoor die land; het die proses geleer in 'n maandlange aanlynkursus deur AU; en was 'n gas in talle radioprogramme. Met sielkuns het sy 'n klein reeks groetekaartjies genaamd Spirit Song.
Video / Aanbieding: Reïnkarnasie-navorser Joanne DiMaggio vertel van die hiernamaals
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Inspirasie > Doen geen kwaad nie: die belangrikheid van vergifnis