Dit opvallend dat die meeste van die gedigte hou by die retoriese voorskrif van ‘decorum’ wat in die tradisionele lykdig geld, naamlik dat daar harmonie moet wees tussen die aard van die gestorwene en die wyse waarop daar oor hom/haar geskryf word. Gevolglik word daar in elkeen van die finalis-gedigte baie sterk gesteun op die digter se lewe en werk, veral op laasgenoemde waaruit daar dan geput word vir die konstruksie van die gedig. Dit is natuurlik een van die mees effektiewe maniere om ’n digter se lof te besing. Die gevaar van hierdie prosedure is dat die uitgebreide aanwending van die gestorwene se beeldmateriaal en gedagte-inhoude die lykdigter se eie stem kan verdring en kan lei tot geforseerde beelde, soos wat soms wel die geval is. 54 En Hy het ook aan die skare gesê:Wanneer julle 'n wolk in die weste sien opkom, sê julle dadelik:Daar kom reën! en dit gebeur ook.