Aping Jackie McLean | Charley Socci – Jazz Saxophonist
Categories MusicTags alto, bebop, hard bop, jackie mclean, jazz, Saxophone PETRUS: Hoofstuk 1
My rustige lewe word versteur
Ek is die apostel Petrus wat in die jaar 33 n.C. een van die eerste dissipels van die Here Jesus geword het en by die ander dissipels bekend gestaan het as ‘n man wat dikwels gepraat het voordat hy gedink het, wat altyd haastig en halsoorkop was en onbesonne dinge gedoen het, al het dit met die grootste entoesiasme plaasgevind.
Nou dat ek hier in die tronk in Rome sit en wag dat die Romeinse owerheid die doodvonnis oor my moet voltrek, gaan my lewe weer soos ‘n panorama voor my geestesoog verby.
Dit is reeds al meer as dertig jaar gelede wat my rustige lewe daar by die Galilese See so drasties verander het, toe ek die eerste keer vir Jesus van Nasaret ontmoet het.
Wat is lekkerder as gelukkige kinderdae?
Ek was lid van ‘n hegte en gelowige huisgesin. Ons het in die God van ons vaders geglo en probeer om volgens sy wette te
leef en gehoorsaam aan sy wil te wees. My pa se naam was Jona. Hy was ‘n visser van beroep. Ons het in Betsaida gewoon. Hierdie mooi dorpie lê naby die noordelike oewer van die Galilese See. Die Jordaan mond effens oos daarvan in hierdie see uit, wat ook die Meer van Gennesaret genoem word. Die rivier spoel hier baie vrugbare slik in die meer in. Dit lok baie vis uit die diepsee daarheen, sodat dit ons geliefkoosde visvangoord geword het, waar ons feitlik elke dag maar met ons skuite en nette rondgedobber het.
Ek en my jonger broer Andreas het saam met my pa soos ‘n driemanskap elke dag met ons skuite op die ryk viswaters van die meer rondgeluier. Die enigste ander vissers wat ook hierdie noordelike visveld geken het, was ou Sebedeus en sy twee seuns, Jakobus en Johannes. Ons was groot vriende en het mekaar dikwels met ons skuite en nette gehelp. Die ander vissers, wat ook ‘n bestaan gemaak het met visvang op die Galilese See, het meer op die suidelike deel van die meer geopereer.
Vertel my tog meer van die Messias
Ons het hard gewerk gedurende die week. Daar was nooit geleentheid vir my - en later ook nie vir Andreas nie - om die skool in Betsaida se sinagoge by die woon nie, maar ek het altyd uitgesien na ons sabbatdag op Saterdae, want my liewe pa Jona het vir my en Andreas toegelaat om saam met hom na die sinagoge te gaan om na die voorlesings te gaan luister. Dit was swaar om wakker te bly wanneer die priester met sy eentonige stem probeer om ons deur ‘n stuk of honderd wette van Moses te sleep, maar ek het graag geluister wanneer ‘n skrifgeleerde ‘n boekrol van een van die profete neem en daaruit voorlees. Hy het meermale uit die geskrifte van Jesaja gelees van ‘n Persoon
wat net so vaagweg beskryf word, sodat ‘n mens nie mooi kon agterkom van wie die profeet praat en wat hy eintlik van Hom wou sê nie. Een môre hoor ek weer hy lees:
“Daarom sal Ek Hom ‘n deel gee onder die grotes,
en met magtiges sal Hy buit verdeel; omdat Hy
sy siel uitgestort het in die dood en saam met die
oortreders getel was, terwyl Hy tog die sonde van
baie gedra het en vir die oortreders gebid het.”
Toe ons huis toe stap, het ek vir pa Jona gevra: “Pa, van wie skrywe die groot profeet daar? Van wie het die priester daar gelees, wat baie mense se sonde gedra en vir hulle gebid het?”
My liewe pa kon my nie eintlik antwoord nie. Hy sê hy meen die profeet het van die Messias wat kom, gepraat. Hy kon my ook nie veel meer van hierdie Persoon vertel nie, net dat Hy, wanneer Hy kom, al die Romeine in die Middellandse See gaan jaag en in Jerusalem vir altyd ons koning gaan wees.
Dit het my baie nuuskierig gemaak, maar ek kon voorlopig nie veel meer uitvind nie.
My liewe vrou Susanna
Toe dit vir my tyd geword het om te trou, het my liewe ouers my na ‘n plekkie naby Kapernaum geneem, waar ‘n pragtige meisie en haar ouers gewoon het. Haar naam was Susanna. Ek het haar al een of twee keer gesien, wanneer ons op Kapernaum se markplein ons produkte gaan verkoop het. My pa hulle het haar familie so half en half geken. Daarom het die onderhandelings tussen die twee families sommer baie mooi gevlot. Ons is kort daarna verloof en na ons huwelik het ons in Kapernaum gaan woon. Enige jare later is Susanna se pa oorlede. Daarna het ek ook vir Naomi, my skoonmoeder, by ons in die huis geneem.
My jonger broer, Andreas, het intussen ook volwassenheid bereik. Dit het tyd geword vir hom om my pa se huis te verlaat en op eie bene te staan. Omdat daar nog nie ander uitkoms vir hom was nie, het hy voorlopig by ons op Kapernaum kom bly. My pa het met behulp van ‘n paar helpers uit Betsaida, goed aangegaan met sy eie visbedryf, sonder die hulp van sy twee seuns.
Wat gaan daar aan by die Jordaan?
Ek was so bly toe my broer Andreas my kom help het om my visvangery op dreef te bring. Ons het nou maar meesal in die sentrale deel van die groot meer gevang. Die vis was hier nie so volop soos in die noorde naby Betsaida nie. Maar ons het daarin geslaag om die mas goed op te kom. Ou Sebedeus en sy seun Jakobus en dié se jonger boetie Johannes, se bote het altyd op gehoorafstand van ons s’n gelê, sodat ons mekaar maklik in krisistye kon help.
My broer Andreas en Johannes het baie geheg geraak aan mekaar. Hulle het, wanneer ons nie visgevang het nie, saam dinge onderneem en plekke besoek. Een middag laat kom hulle van die Jordaan af en vertel vir ons dat hulle daar by die rivier by Johannes die Doper was, die man wie se naam op almal se lippe was. Hy was besig om daar vir die mense wat daarheen gestroom het, te preek. Andreas en Johannes was só beïndruk met wat die Doper daar sê en doen, dat hulle gou weer daar gaan besoek aflê het. Hulle het dissipels van die Doper geword en tye lank saam met hom gewees. Ek het maar my visbedryf alleen behartig en so ook moes ou Sebedeus en sy seun Jakobus maar sonder Johannes se hulp klaarkom.
Onderwyl ek een middag besig was om my visnette na te sien, daag die twee jongmanne daar in die hawe by my op. Albei was baie opgewonde. Toe hulle nog so’n paar tree van my af aankom, roep Andreas uit:
“Ouboet Simon, ons het die Messias gekry! Jy moet saam met ons kom! Ons wil Hom vir jou gaan wys! Los die ou skuit en kom! O, dis wonderlik, wonderlik!”
Teen die aand se kant het albei van hulle alreeds soveel bedaar, dat ek die volgende merkwaardige verhaal uit hulle kon trek: Hulle was die afgelope paar maande maar gedurig saam met Johannes die Doper en ‘n paar van sy ander dissipels daar by Betanie, Betábara, so ‘n ses kilometer noord van die Dooi See, waar hy die skare mense wat hom daar besoek het, ernstig gewaarsku het om hulle te bekeer. Hy het uitgeroep dat die koninkryk van God naby gekom het en dat daar Iemand na hom kom wat só wonderlik is dat Johannes nie eers werd genoeg is om sy skoenrieme los te maak nie
Een môre kom daar ‘n Jongman aangestap en loop in die vlak water in tot by Johannes. Hy versoek hom om Hom te doop. Hulle het gesien Johannes huiwer eers, maar hy het dit tog gedoen, en toe die aanvallige Jongman besig was om uit die water te kom, hoor hulle ‘n stem: “Dit is my geliefde Seun in wie my siel ‘n welbehae het.”
“Ouboet Simon, ek kan nie vir jou beskryf hoe ‘n mens voel as jy dit hoor nie. Jy besef die almagtige God het self met jou gepraat, maar jy wil skielik in die aarde wegsink oor al jou onwaardigheid.”
Die Jongman het tussen die bome deur, aan die oostekant van die rivier weggestap. Die Doper het vir Andreas en Johannes en sy ander dissipels vertel dat Hy die beloofde Messias is, op wie se koms die verdrukte volk van Israel alreeds so lank wag.
Hulle het Hom nie weer gesien nie. Iemand het gesê dat Hy na die woestyn gegaan het, maar meer as ‘n maand nadat die dopery plaasgevind het, het Johannes hulle Hom weer aan die westekant van die rivier in ‘n noordwaartse rigting sien stap. Die Doper roep toe uit: “Daar is die Lam van God wat die sonde van die wêreld wegneem!”
“Ouboet Simon, toe die Doper dit sê, het ek duidelik gevoel hy wil eintlik vir my en Johannes albei sê: ‘Word dissipels van daardie Man, want ek word al hoe minder en Hy word al hoe meer.’
“Ons het die Doper gegroet en agter Hom aangegaan. Toe ons Hom inhaal, het Hy gaan staan en Hom omgedraai en vriendelik gevra: ‘Is daar iets wat Ek vir julle twee manne kan doen?’ Ouboet ek kan nie vir jou beskryf wat oor my gekom het toe ek in sy vriendelike, deurdringende oë kyk nie. Ek en Johannes het amper tegelyk gestotter: ‘Rabbi, waar is U tuis?’
“Dit was al vir my of Hy vooraf geweet het wat ons Hom gaan vra, want Hy het net gesê: ‘As julle dit wil weet, moet julle saam met My kom.’
“Ouboet, ons het toe saam met Hom die groot afstand vanaf Betábara tot in Nasaret afgestap en nooit verveeld of moeg geword nie. Hy sê sy naam is Jesus en dat Hy na die aarde gekom het om sondaars te kom red. Hy het nog baie ander dinge vir ons gesê wat ek nie alles verstaan nie. Ek weet net Hy is die Messias en ons wil graag hê jy moet Hom ook ontmoet.”
Ek het ‘n bietjie verward gevoel toe Andreas en Johannes my dit alles vertel, want ek het met die jare vir my ‘n ander beeld van die komende Messias geskep, dat Hy ‘n imposante militêre figuur sou wees wat korte mette van al Israel se vyande sou maak. Wat hulle my nou van hierdie Jesus van Nasaret vertel het, het nie met my opvattings gestrook nie. Maar ek wou hom graag ontmoet en daarom was ons drie vroeg die volgende oggend reeds op pad na Nasaret.
Dit kan tog nie ék wees nie
Onderwyl ons van Kapernaum af, al aan die westekant van die meer in die rigting van Tiberias gestap het, het Andreas vertel dat hy en Johannes in Nasaret verskeie van Jesus se familielede ontmoet het. Hy het in Nasaret groot geword en sy moeder woon ook nog daar. Jesus was by haar tuis. Sy pa was 'n skrynwerker, maar hy leef nie meer nie.
Toe ek dit alles hoor, het my geesdrif om die Man te gaan ontmoet wat hulle sê die Messias is, sommer baie verflou, want ons het al die jare nie veel van hierdie ou dorpie gedink nie. Sal die magtige Messias van Israel dan nou juis uit hierdie ou plekkie kom? Die Dawid-stad Jerusalem is tog seker die aangewese tuiste en troon van die grootste koning wat Jehova gaan stuur om oor sy volk te regeer.
Ek het my voorgeneem om hierdie Man, na ons ontmoeting, deeglik te ondervra, want ons het al ‘n paar vals alarms beleef met sogenaamde leiers wat voorgegee het dat hulle Israel sou verlos, maar die volk uiteindelik net bloed en trane besorg het. Maar toe ons in Nasaret aankom en ek uiteindelik voor Jesus staan, het al my voornemens vervaag toe ek in sy oë kyk. Dit was asof sy vriendelike stem met ‘n gerusstellende streling my ore bereik, terwyl ek oopmond na Hom bly staar: “Ja, Ek weet jy is Simon, maar jou naam sal van nouaf Petrus wees, die mooi Aramese woord Cefas, want op die getuienis van hierdie rots gaan Ek my gemeente bou.”
Ek weet nie of Hy nog iets meer gesê het nie, want ek kan niks meer as daardie woorde van Hom onthou nie. Toe ons die volgende dag weer op pad terug was na Kapernaum, het dit deur my gedagtes bly maal. Het Hy gesê ek is ‘n rots? Hoe kon Hy dit van my sê, ek wat vir elke bakatel skrik, vandag só besluit en môre net andersom doen?
Andreas en Johannes was teleurgesteld omdat ek nie met dieselfde geesdrif as hulle aanvaar het dat Jesus die beloofde Messias van God was nie. Ek het erken dat Hy ‘n besondere Persoon was, miskien ‘n profeet wat die Here gestuur het om ons ou afgedwaalde volkie weer nader aan Hom te trek. Maar waarom wil Hy my naam na “Cefas” verander. Ek is mos nie ‘n rots nie!
Die ouditorium op die water
Terug in Kapernaum het ek en Andreas ons visbedryf weer met mening aangepak. Ons het sommige dae nie veel gevang nie, maar gewoonlik was die nagskofte ‘n groot sukses. Dan moes ons tyd afsonder om ons vis buite Kapernaum te gaan verkoop, want ons plaaslike mark was meesal oorlaai. Ons en ou Sebedeus en sy seuns was nie die enigste vissers wat hier op die noordelike waters van die Galilese See ‘n bestaan probeer maak het nie.
‘n Paar weke nadat ons van Nasaret af teruggekom het, merk ek een môre op dat daar ‘n ongewone drang van mense in die stad se ou nou straatjies rondbeweeg. Ek en Andreas was in die hawe besig om ons skuit gereed te maak vir die vangs van die dag. ‘n Endjie van ons af was Jakobus en Johannes ook met hulle skuit besig. Ek sien ‘n klomp mense na ons toe aankom. Toe die eerstes ons bereik, bestook hulle ons met vrae: “Waar is Jesus? Is Hy nie hier nie? Het julle Hom nie gesien nie?”
Ek was verbaas. Die gedrang het al hoe groter geword. Toe sien ek werklik die Nasarener tussen ‘n groot groep mense langs die waterkant na my skuit toe aankom. Hy sukkel om deur die massa te kom, want elkeen van hulle wil vir Hom iets vra of sê of net aan Hom raak. Later het een van hulle my vertel dat Jesus nie meer in Nasaret bly nie, maar hierheen gekom het om vir die mense in die dorpe rondom die Galilese See te preek. Nou stroom almal na Hom toe en baie gaan sommer saam met Hom van die een plek na die ander.
Hy het uiteindelik ons skuit bereik. Toe sê Hy: “Petrus, Ek wil graag met die skare gesels, maar hulle verdring My. Neem My met julle skuit ‘n endjie in die water in, sodat Ek daarvandaan met hulle kan praat.”
Ons het dit dadelik met die grootste graagte gedoen. Ek en Andreas het net ver genoeg van die waterkant af weggeroei, om te sorg dat die oormoedigstes ons nie kan bereik en lastig val nie. Die mense het oral van die waterkant af, teen die rantjie op, plek ingeneem en stil geword om te hoor wat Jesus vir hulle wil sê. Toe het Hy met hulle begin praat.
Ek kon agterkom dat hulle elke woord hoor wat Hy sê, alhoewel hy nie danig hard gepraat het nie. Ons was in ‘n natuurlike ouditorium, want die klankbord van die watervlak rondom ons het sy stem teen die rantjie uit weerkaats.
Ek het nooit vantevore in Kapernaum se sinagoge so’n preek gehoor nie. Teen hierdie tyd het ek begin besef dat hierdie Jesus van Nasaret, wat my die naam Petrus gegee het, nie ‘n gewone mens is nie.
Toe Jesus klaar met die skare gepraat het, sê Hy vir my en Andreas: “Roei ‘n endjie in die diepsee in, dan gooi julle die nette uit om vis te vang.”
Ek sê toe: “Rabbi, ons sal so maak omdat U dit vra, maar ek wil net vooraf sê ons sal nie ‘n enkele vis vang nie. Hulle loop nie vandag nie. Ons was die heelnag uit. Daar het nie eers ‘n ou kurpertjie in ons nette ingeloop nie.”
Ek kry nou nog skaam oor my ongelowigheid van daardie môre. Al het ek Jesus nog skaars geken, het ek reeds al gehoor van die wonders wat besig was om in Galilea plaas te vind.
Hoe vang ‘n mens mense?
Ons was skaars tweehonderd tree die diepsee in, toe trek die werpnet agter die skuit só swaar dat ons skaars kon beweeg. Ek sien net visse krioel en wonder of ons hierdie vrag ooit aan wal gaan kry. Gelukkig gewaar ek vir Jakobus en Johannes in hulle skuit ‘n endjie agter ons en wink vir hulle om ons te kom help. Ons twee skuite was swaar belaai toe ons na die land toe roei.
Ek was verstom oor wat gebeur het. Wie is hierdie heilige Man wat sulke dinge kan doen? Toe ek in sy vriendelike gesig opkyk, kon ek van aandoening nog skaars ‘n woord uitstotter: “Here, ek is ‘n sondige man. Gaan asseblief tog maar weg van my af.”
Sy oë was vol medelye met my toe Hy saggies antwoord: “Moenie so bang en bekommerd wees nie, Simon. Ek het mos vir jou gesê jy gaan van nou af Petrus wees, en soos jy hierdie visse gevang het, gaan jy van nou af mense vang.”
Onderwyl ons daardie dag besig was om die groot aantal visse wat ons gevang het, te bewerk, het daar baie vrae soos ‘n maalkolk deur my gemoed geklots. Wie is hierdie wonderlike Man werklik? Andreas en Johannes sê Hy is die Messias. As dit so is, hoe gaan Hy die Romeine uit ons land verdryf? Gaan Hy dit met ‘n wonderwerk doen soos dié een wat ek vandag met ons wonderlike visvangs gesien het?
Is Hy nie dalk God self nie?
Die dag daarna was ek en Andreas besig om ons nette uit te spoel. ‘n Klein endjie van ons af was Jakobus en Johannes ook daarmee besig. Ons het gepraat oor die wonderlike visvangs.
Andreas het oorgeloop van lof vir Jesus. By hom was daar geen twyfel dat Hy die beloofde Messias is nie. “Ouboet, toe ek en Johannes saam met Hom van die Jordaan na Nasaret gekom het, het Hy vir ons gesê Hy het gekom om te soek en te red wat verlore was. Beteken dit dan nie dat Hy ons arme Israel, wat so verlore leef onder die Romeine se verdrukking, gaan verlos nie?”
Dit het vir my goed geklink, want ek onthou dat Hy, toe Hy vanuit die skuit met die skare gepraat het, verskeie kere vir hulle gesê het hulle moet hul bekeer, want die koninkryk van God het naby gekom; sy nuwe wêreld is voor die deur. Dat Hy ‘n wonderlike mens is wat wonderwerke kan laat plaasvind, het ek nou self gesien, maar om die magtige Romeine uit Jerusalem en ons land te verdryf, sal nie één man se werk wees nie.
Onderwyl ons so praat, kom daar ‘n Man al langs die waterkant na ons toe aangestap. Toe Hy naderkom, sien ons dat dit die Nasarener is. Waarom staar ek Hom so spraakloos aan? Hy kom tot by ons en kyk ‘n paar oomblikke met belangstelling na wat ons doen. Dan sê Hy: “Petrus en Andreas, laat staan hierdie skuit van julle en kom saam met My. Ek gaan van julle vissers maak wat van nou af mense vang.”
‘n Onkeerbare mag het my gedwing om die spane en die nette in die skuit te pak. Toe sê ek, “Kom Andreas” en ons begin om agter Jesus aan te stap. Hy gaan staan ook by Jakobus en Johannes se skuit en sê vir hulle ook dat Hy hulle vissers van mense gaan maak. Hulle het ook alles net so laat staan en saam met ons geloop. Ek het geweet ons kan nie anders nie; dit is God wat ons roep. Is hierdie Man nie dalk God self nie?