Britse geskiedenis - Inligting
Brittanje en slawerny
Swart mense in Brittanje
Kinderarbeid in Brittanje
Armoede, gesondheid en behuising
Ondernemers en sakeleiers
Dorpe en stede in Brittanje
Geskiedenis van sosialisme
Ingenieurs, wetenskaplikes en uitvinders
Digters, romanskrywers en dramaturge
Spioene en Spymasters
Politieke partye en verkiesingsuitslae
Spotprenttekenaars en illustreerders
Elizabeth II het 69 jaar, 4 maande en 24 dae regeer.
Koningin Elizabeth II word koningin van die Verenigde Koninkryk en hoof van die Statebond op 6 Februarie 1952. Sy is hoof van die Britse koninklike familie, het 4 kinders, 8 kleinkinders en 11 agterkleinkinders, en is 95 jaar, 2 maande en 10 dae oud.
Sy is gekroon in die Westminster Abbey op 2 Junie 1953, byna agtien maande nadat sy haar pa, koning George VI, wat op 6 Februarie 1952 oorlede is, opgevolg het. Vandag regeer sy vir 69 jaar, 4 maande en 24 dae. 2 Junie 2013 was die 60ste herdenking van haar kroning. Sy sal op 6 Februarie 2022 70 jaar lank regeer en planne word opgestel om 'n reeks gebeure van 2-5 Junie 2022 op te voer om haar 70ste Platinum Jubileum te vier.
Op 10 September 2015 word koningin Elizabeth II die langste heersende monarg in meer as 1 200 jaar Britse geskiedenis toe die lengte van haar regering haar oumagrootjie koningin Victoria oortref het, wat 63 jaar en 7 maande lank regeer het van 20 Junie 1837 tot 22 Januarie 1901 Sien British Kings en amp Queens by Length of Reign.
In haar regering van meer as 69 jaar was daar 14 Eerste Ministers van die Verenigde Koninkryk, en talle Eerste Ministers in die Statebond, waarvan sy ook (of was) staatshoof was; altesaam meer as 170 Eerste Ministers, waaronder 12 Kanadese en 18 Australiese premier tydens haar bewind. Daar was 14 Amerikaanse presidente tydens haar bewind.
Militêre geskiedenis van die Verenigde Koninkryk
Die militêre geskiedenis van die Verenigde Koninkryk dek die tydperk vanaf die stigting van die verenigde koninkryk van Groot -Brittanje, met die politieke unie van Engeland en Skotland in 1707,  tot vandag.
Vanaf die 18de eeu, met die uitbreiding van die Britse Ryk en die industriële sterkte van die land, het die Britse weermag een van die magtigste en tegnologies gevorderde militêre in Europa en die wêreld geword. Veral sy vloot was sonder twyfel die grootste vlootmag ter wêreld van die 18de tot die middel van die 20ste eeu. Britse weermag het in die middel van die 20ste eeu afgeneem, net soos dié van die tradisionele Europese kontinentale moondhede ná die twee wêreldoorloë, dekolonisasie en die opkoms van die Verenigde State en die Sowjetunie as die nuwe supermoondhede. Brittanje bly egter steeds 'n groot militêre mag met gereelde militêre ingrypings regoor die wêreld sedert die einde van die Koue Oorlog in 1991. Die huidige Britse weermag omvat die Royal Navy, die Britse weermag en die Royal Air Force.
Brittanje is sedert die unie in 1707 in baie gewapende konflikte betrokke, op alle kontinente behalwe Antarktika.
Toe die slawehandel in 1807 afgeskaf is, was daar ongeveer 100 000 slawe in Berbice, Demerara en Essequibo. Na volle emansipasie in 1838 het swart vrymanne die plantasies verlaat om hul eie nedersettings langs die kusvlakte te vestig. Die planters het daarna arbeid uit verskeie bronne ingevoer, waarvan die produktiefste die werkers uit Indië was. Arbeiders wat hul vryheid verdien het, vestig hulle in kusdorpe naby die landgoedere, 'n proses wat aan die einde van die 19de eeu tot stand gekom het tydens 'n ernstige ekonomiese depressie wat veroorsaak is deur mededinging met die Europese suikerbietproduksie. Die invoer van arbeiders uit Indië toon 'n voorbeeld van die verband tussen die geskiedenis van Guyana en die Britse keiserlike geskiedenis van die ander Engelse lande in die Karibiese gebied.
Skikking het stadig verloop, maar goud is in 1879 ontdek, en 'n oplewing in die 1890's het die kolonie gehelp. Die Noordwes-distrik, 'n gebied van 21 000 vierkante kilometer grens aan Venezuela wat in 1889 georganiseer is, was die oorsaak van 'n geskil in 1895, toe die Verenigde State die aansprake van Venezuela op die minerale en hout ondersteun -ryk gebied. Venezuela het sy aansprake op Brits Guyana in 1962 herleef, 'n kwessie wat in die vroeë 1980's na die Verenigde Nasies gegaan het vir bemiddeling, maar nog nie in die vroeë 21ste eeu opgelos is nie.
Die Britte het 'n ingewikkelde grondwetlike struktuur van die Nederlanders geërf. Veranderinge in 1891 het daartoe gelei dat plaaslik verkose amptenare geleidelik groter mag gehad het, maar hervormings in 1928 het alle mag in die goewerneur en die koloniale kantoor belê. In 1953 is 'n nuwe grondwet - met algemene stemreg vir volwassenes, 'n tweekamerverkose wetgewer en 'n ministeriële stelsel - ingestel.
Van 1953 tot 1966 was die politieke geskiedenis van die kolonie stormagtig. Die eerste verkose regering, gevorm deur die People's Progressive Party (PPP) en gelei deur Cheddi Jagan, het so pro-kommunisties gelyk dat die Britte die grondwet in Oktober 1953 opgeskort en troepe gestuur het. Die grondwet is eers herstel in 1957. Die OBV het op etniese wyse verdeel, Jagan het 'n hoofsaaklik Indo-Guyaneese party gelei en Forbes Burnham het 'n party van Afrikaanse afstammelinge, die People's National Congress (PNC), gelei. Die verkiesings van 1957 en 1961 het die OBP met werkende meerderhede teruggestuur. Van 1961 tot 1964 het erge oproer, wat bloedvergieting tussen die mededingende Afro-Guyane en Indo-Guyane insluit, en 'n lang algemene staking gelei tot die terugkeer van Britse troepe.
'N Nuwe ryk in Indië
Monument op die slagveld van Plassey © Die Anglo-Franse konflikte wat in die 1750's begin het, eindig in 1763 met 'n Britse opkoms in die suidooste en die belangrikste in Bengale. Daar het die plaaslike heerser in 1756 die Kompanjie se Calcutta -nedersetting eintlik geneem, net om deur die Britse troepe onder Robert Clive daaruit verdryf te word, wie se oorwinning in Plassey in die daaropvolgende jaar 'n nuwe Britse satellietheerser moontlik gemaak het. Britse invloed het vinnig plek gemaak vir die heerskappy oor Bengale, wat formeel in 1765 aan Clive toegegee is deur die nog simbolies belangrike, indien militêr impotente, Mughal -keiser.
. die goewerneurs van die kommersiële nedersettings van die maatskappy word goewerneurs van provinsies.
Watter mening in Brittanje as 'n nuwe Britse ryk in Indië erken is, het onder die gesag van die Oos -Indiese Kompanjie gebly, selfs al beteken die belangrikheid van die nasionale kommer nou dat die Kompanjie hom steeds meer onder toesig van die Britse staat moet onderwerp en na periodieke navrae deur die parlement. In Indië het die goewerneurs van die kommersiële nedersettings van die Kompanjie goewerneurs van provinsies geword, en hoewel die Oos -Indiese Kompanjie handel dryf, het baie van sy dienaars administrateurs geword in die nuwe Britse regimes. Groot leërs is geskep, grootliks saamgestel uit Indiese sepoys, maar met 'n paar gereelde Britse regimente. Hierdie leërs is gebruik om die gebiede van die maatskappy te verdedig, om buurlandse Indiese state te dwing en om moontlike interne weerstand te vermorsel.
Ierland, wat in die weste van Brittanje lê, is nog altyd in 'n mate daarvan afgesny van direkte kontak met ander Europese lande, veral dié van Swede tot by die Ryn. Toegang tot lees is deur Frankryk, Spanje en Portugal en selfs
... wat die regering van Ierland 'n amptelike raadgewende rol in die aangeleenthede van Noord -Ierland gegee het. Die ooreenkoms word beskou as een van die belangrikste ontwikkelings in die Brits-Ierse betrekkinge sedert die stigting van die Ierse Vrystaat in 1922, en maak voorsiening vir gereelde vergaderings tussen ministers in die Ierse en Britse regerings ...
Die bande met Brittanje en Ierland is tot dan toe skaars geraak deur immigrasie uit ander bronne. Die komplekse demografiese teksture in Australië aan die begin van die 21ste eeu het in die eerste helfte van die 20ste eeu redelik skerp kontrasteer met die homogeniteit van die land. Alhoewel ongeveer nege tiendes van ...
Toe die Ierse republikeinse roering na die Eerste Wêreldoorlog toeneem, bedank 'n groot deel van die Ierse polisie. Hulle is vervang deur hierdie tydelike Engelse rekrute - meestal werklose voormalige soldate - wat 10 sjielings per dag betaal is.
... van die organisasie, net soos Ierland (1949), Suid -Afrika (1961) en Pakistan (1972), hoewel beide Suid -Afrika en Pakistan uiteindelik weer aangesluit het (eersgenoemde in 1994 en laasgenoemde in 1989). Statebondslidmaatskap het in die tweede helfte van die 20ste eeu dramaties toegeneem namate voormalige afhanklikes soewereiniteit bereik het. Meeste van die…
... die Unie van Suid -Afrika, Eire en Newfoundland. Alhoewel daar geen formele definisie van heerskappy was nie, het 'n uitspraak van die Imperial Conference van 1926 Groot -Brittanje en die heerskappy beskryf as 'outonome gemeenskappe in die Britse Ryk, gelyk in status, en in geen opsig ondergeskik aan mekaar in enige ...
Nieu -Seeland, Suid -Afrika, Ierland en Newfoundland.
... in die afgeleë land van Ierland, wat aanvanklik daar bekendgestel is deur die beskermheiliges van Ierland - Patrick, Bridget en Columba - wat skole in Armagh, Kildare en Iona gestig het. Hulle is gevolg deur 'n aantal ander inheemse geleerdes, wat ook kolleges gestig het - die bekendste en grootste universiteit was die een in Clonmacnois, op ...
... 1998, en in Ierland en Noord -Ierland bekragtig by algemene stemme op 22 Mei wat 'n afgesonderde regering in Noord -Ierland vereis.
& gtIerland in 1845–49 toe die aartappeloes in opeenvolgende jare misluk het. Die oesmislukkings is veroorsaak deur laatroes, 'n siekte wat die blare en die eetbare wortels, of knolle, van die aartappelplant vernietig. Die veroorsakende middel van laatroes is die
… Ierland en die hereniging van Ierland.
... 2008, maar 'n referendum in Ierland - die enigste land wat die Lissabon -ooreenkoms in die openbaar gestem het - het dit op 12 Junie 2008 verwerp en sodoende die hele verdrag in gevaar gestel. Meer as 'n jaar later, op 2 Oktober 2009, het Ierland 'n tweede referendum gehou, wat geslaag het. Die regering van Pole het ook bedenkinge uitgespreek, maar ...
... 5de eeu het die bekering van Ierland, die eerste gekerstende gebied wat nog nooit deel van die Romeinse Ryk was nie, die besonder Ierse asketiese praktyk van self-ballingskap tot gevolg gehad. In die 6de eeu het die Ierse monnik Columba (c. 521–597) verban homself na die eiland Iona, van ...
... Cork het 'n sentrum geword van Ierse nasionalistiese weerstand teen Britse onderdrukking van die militêre en polisie, en dele van die stad is deur die Britse magte verbrand as weerwraak vir 'n hinderlaag op 'n konvooi met lede van die elite -hulpafdeling van die Royal Irish Constabulary (RIC). Twee van die stad se heer ...
In Brittanje en Ierland kan bosopruiming so vroeg as 4700 v.C. die begin van die landbou verteenwoordig, maar daar is min bewyse vir nedersettings of monumente voor 4000 v.C. Die bou van groot gemeenskaplike grafte en verdedigde omheinings vanaf 4000 v.C. kan ...
…Orange Society, bynaam Oranjemanne, 'n Ierse Protestantse en politieke samelewing, vernoem na die Protestantse Willem van Oranje, wat as koning Willem III van Groot -Brittanje die Rooms -Katolieke koning Jakobus II verslaan het.
Honderdduisende Ierse emigrante het in die 19de eeu na Skotland gegaan, wat begin het, maar in getal toegeneem het tydens die Ierse aartappelhongersnood van 1845–49. In sommige landstreke was daar 'n afname in die bevolking namate mense na die dorpe, na Engeland of oorsee verhuis het. Deel van die…
Skandinawiese invalle van Ierland word aangeteken vanaf 795, toe Rechru, 'n eiland wat nie geïdentifiseer is nie, verwoes is. Voortaan was gevegte onophoudelik, en hoewel die inboorlinge dikwels meer as hul eie besitting was, het Skandinawiese koninkryke in Dublin, Limerick en Waterford ontstaan. Die konings van Dublin het 'n tyd lank sterk genoeg gevoel ...
... die bekering van die mense van Ierland, Wallis en Engeland tot die Christendom, het begin met die opname van hul koninklike tradisies. Dit was natuurlik vir die eerste kroniekskrywers, wat meestal monnike was, om die mondelinge stambome van die konings in wie se gebied hulle gewoon het, neer te skryf. Studente van die Ierse koninklike stamboom is ...
Ierland was 'n besondere probleem in die keiserlike regulering. Dit was streng afhanklik van Engeland en intern onderhewig aan die opkoms van 'n Anglo-Ierse protestantse minderheid wat die grootste deel van die landbougrond besit het. Rooms -Katolieke is deur 'n strafwet uitgesluit van politieke ...
As onderkoning van Ierland (1798–1801) het Cornwallis die vertroue van beide militante Protestante (Oranjemanne) en Rooms -Katolieke gewen. Nadat hy 'n ernstige Ierse opstand in 1798 onderdruk en 'n Franse invalmag op 9 September van daardie jaar verslaan het, het hy wyslik daarop aangedring dat slegs die revolusionêre leiers gestraf word. Soos…
... nasionale selfvoorsiening in 'n Ierssprekende Ierland terwyl die nywerheid opgebou word agter beskermende tariewe. In 'n nuwe grondwet wat in 1937 deur 'n referendum bekragtig is, word die Ierse Vrystaat Ierland (in Iers, Éire), 'n soewereine, onafhanklike demokrasie wat sterk met die Britse Gemenebest verbind is (kragtens die Wet op Buitelandse Betrekkinge van 1936) slegs vir ...
Essex het teruggekeer uit Ierland teen die bevel van die koningin, beledig haar in haar teenwoordigheid en het daarna 'n wanhopige, dwaas poging aangewend om 'n opstand te bewerkstellig. Hy is weens hoogverraad verhoor en op 25 Februarie 1601 tereggestel.
In 1171 annekseer hy Ierland en verkry hy direkte beheer oor die oostelike deel van die eiland en nominale beheer oor die res. Uiteindelik, van 1174 tot 1189, was Willem I die leeu, koning van Skotland, wat in 1174 in 'n skermutseling gevange geneem is, verplig om Henry as sy heer te aanvaar.
... 'n toegewingsbeleid in Ierland, waarna hy die frase '' unie van harte '' het, wat lank daarna bekend geword het toe hy dit vergeet het. In 1780 bevat Richmond sy voorstelle vir parlementêre hervorming in 'n wetsontwerp, wat mannetjiesreg, jaarlikse parlemente en ...
), Engelse heer-adjunk van Ierland van 1540 tot 1548, 1550 tot 1551 en 1553 tot 1556. Hy word deur baie historici beskou as die bekwaamste Engelse onderkoning van die 16de eeu van Ierland, en handhaaf vrede in daardie land deur die feodale voorregte van die kragtige inheemse hoofmanne.
... die nuwe heer -adjunk van Ierland, Arthur Lord Gray, wat 'n vriend van die Sidney -familie was.
... Londen), Engelse luitenant van Ierland wat 'n opstand van die Rooms -Katolieke in die verre noorde van Engeland in 1569 onderdruk het. dele van die moderne graafskappe van Dublin, ...
As luitenant van Ierland het Wellesley die anti-Katolieke George IV teleurgestel, en hy was op die punt om verwyder te word toe sy broer, Wellington, as premier aangestel word (Januarie 1828). Wellesley bedank toe omdat sy broer gekant was teen Rooms -Katolieke emansipasie, hoewel die hertog gedwing was om te aanvaar (1829) dat ...
Die probleem van Ierland, wat dit as 'n basiese dilemma formuleer: politieke geweld sou eers eindig nadat die Katolieke se eis om in die parlement te staan, bekend as Katolieke emansipasie, toegestaan ​​is, maar die Protestantse opkoms of vestiging moet behoue ​​bly. Hy het privaat gewerk by 'n oplossing waarmee ...
… Brittanje (Engeland en Skotland) en Ierland onder die naam van die Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje en Ierland.
Die Ierse vraag het onheilspellend opgeduik sodra die parlement in 1880 vergader het, want daar was nou 'n Ierse nasionalistiese groep van meer as 60 lede onder leiding van Charles Stewart Parnell, die meeste van hulle verbind tot die Ierse Huisregering in Ierland self, die Land ...
... dat die Franse Ierland sou binneval as 'n voorspel tot die binnekring van die Britse vasteland, het ministers daartoe gelei dat die oprigting van 'n Ierse vrywillige mag van ongeveer 40 000 sterk. Die Ierse Protestantse elite, onder leiding van Henry Grattan, het hierdie mag en die Franse bedreiging gebruik om toegewings uit Londen te onttrek. In 1783 ...
Toe die Ierse Vrystaat in 1922 tot stand gekom het, is 'n verdere vooruitgang gemaak, want die goewerneur-generaal is deur die Vrystaatse regering gekies en slegs deur die kroon goedgekeur. Die verteenwoordiger van die kroon in Ierland het voorheen die rang van onderkoning beklee, maar die regering ...
... Lloyd George buig uiteindelik voor die Ierse eis om onafhanklikheid. Na baie onderhandelinge en 'n bedreigde opstand in die noordelike graafskappe, het die kompromie van Desember 1921 die Ierse Vrystaat as 'n Britse heerskappy in die suide gevestig, terwyl oorwegend Protestantse Noord -Ierland in die Verenigde Koninkryk gebly het. (Die Sinn Féin ...
In 1919 het revolusionêre wanorde in die suide van Ierland uitgebreek toe die voorlopige regering van Ierland, georganiseer deur die Sinn Féin -party, met guerrilla -militêre operasies teen die Britse administrasie begin het. Deur 1920 het die Britse regering probeer om ...
Verkennings en handelsposte
Die gebied wat British Columbia sou word, het die aandag van Europese lande aan die einde van die 18de eeu getrek. Spaanse skepe het die kus in 1774 besoek, gevolg deur die Britse ontdekkingsreisiger James Cook, wat na die noordwestelike gang gesoek het. Laasgenoemde se verslag oor die bont rykdom van die gebied het die belangstelling van Britse en Amerikaanse handelaars aangewakker, wat spoedig opgedaag het om met Indiërs handel te dryf vir die baie gewaardeerde see -ottervelle. Die groeiende belangstelling van Groot -Brittanje in die gebied word aangedui deur die stuur van die navigator George Vancouver, wat Vancouver -eiland omseil en die ingewikkelde kuslyn van die vasteland in kaart bring.
Terselfdertyd dring ander Britse pelshandelaars die streek uit die ooste binne. Alexander Mackenzie van die North West Company van Montreal het die streek binnegekom deur sy kronkelende waterweë en hy het die eerste reis oor land oor die hele kontinent voltooi toe hy in 1793 by die monding van Dean Channel, aan die sentrale kus, aankom. 'N Bonthandel gebaseer op vaste poste in die binneland het gevolg op die vestiging deur Simon Fraser in 1805 van die eerste handelspos by McLeod Lake. Drie jaar later sak hy die Fraserrivier af tot by die monding van die huidige Vancouver.
Na jare se nabye konflik tussen Brittanje en die Verenigde State, is die suidelike grens van Kanada in 1846 op 49 ° N breedte vasgestel, en Vancouver -eiland word erken as uitsluitlik die Britse gebied Fort Victoria (later Victoria), aan die suidoostelike punt van die eiland, het geword die westelike hoofkwartier van die Hudson's Bay Company. In 1849 het die keiserlike regering van Vancouver Island 'n kroonkolonie gemaak en verwag dat 'n ordelike skikking in hierdie verre voorpos van die ryk sou volg. Maar die vasberadenheid van goewerneur James Douglas om die bonthandel en die lok van die goudvelde in Kalifornië aan te moedig, het die nedersetting so suksesvol belemmer dat die totale bevolking van Europese oorsprong in die kolonie in 1855 slegs 774 was, waarvan die meeste by die bonthandel betrokke was.
'N Land uitmekaar
Fisiese isolasie bied die sleutel tot die geskiedenis van die Cornish. Cornwall, 'n rotsagtige skiereiland wat ongeveer 90 kilometer in die Atlantiese Oseaan uitsteek, staan ​​in die uiterste suidwestelike hoek van die Britse Eilande. Omring deur golwe aan alle kante, maar een, word dit feitlik gesny van die aangrensende lande in die ooste deur die rivier die Tamar, wat amper van see tot see loop.
Na die ineenstorting van die Romeinse bewind in Brittanje, het hierdie natuurlike vesting 'n toevlugsoord geword vir baie van die oorspronklike Britse inwoners (soms 'Kelte' genoem) van hierdie eilande, nadat dit deur die Saksiese veroweraars weswaarts gedryf is. 'N Onafhanklike Britse regering is in Cornwall gevestig en was honderde jare lank verdedig teen Saksiese invalle. Eers in 838 is die 'Wes -Britte' uiteindelik gedemp - en eeue daarna het Cornwall baie van die merke van 'n aparte land behou.
. die kultuur van die gewone Cornish -mense was heeltemal anders as dié van hul Engelse bure
Alhoewel die middeleeuse Cornwall - tegnies gesproke - 'n Engelse graaf was, net soos enige ander, was die kultuur van die gewone Cornish -volk heeltemal anders as dié van hul Engelse bure. Hulle het nog steeds in die Cornish -taal gepraat: 'n Brythoniese taal, nou verbonde aan Wallies. Hulle was nog steeds trots daarop dat hulle afstam van Britse voorouers, eerder as Saksies. En laat in die middel van die 16de eeu het hulle nog steeds hul eie kleredrag, hul eie folklore, hul eie benaming, hul eie landboupraktyke en hul eie speletjies en tydverdryf.
Boonop het die Engelse Kroon twee spesiale administratiewe instellings in Cornwall gestig- die Hertogdom Cornwall en die Stannary-organisasie (wat toesig gehou het oor die plaaslike blikmynbedryf)- en dit het dit vir gewone Cornish-mense maklik gemaak om te glo dat hulle toegestaan ​​is 'n unieke grondwetlike status wat hul unieke kulturele identiteit weerspieël.
Die oorerflike eweknie, soos dit nou bestaan, kombineer verskillende Engelse instellings met analoë uit Skotland en Ierland.
Engelse grawe is 'n Angelsaksiese instelling. Wessex is in die 9de eeu onder leiding, en die Shire -stelsel is uitgebrei na die res van Engeland toe die Kings of Wessex die land verenig het. Elke Shire is beheer deur 'n Ealdorman. Omstreeks 1014 is Engelse heres of graafskappe in Earldoms gegroepeer, elk is gelei deur 'n plaaslike groot man, 'n graaf genoem. Toe die Normandiërs Engeland verower, het hulle aanhou om grawe aan te stel, maar nie vir alle provinsies het die administratiewe hoof van die graafskap die balju geword nie. Eregisters begin as ampte, met 'n voorvereiste van 'n deel van die regskoste in die graafskap, word hulle geleidelik ere, met 'n toelaag van £ 20 per jaar, soos die meeste feodale ampte, het hulle geërf, maar die konings het die graaf gereeld gevra om te bedank of te ruil graafskappe. Gewoonlik was daar min grawe in Engeland, en hulle was baie ryk mense in die kus waar hulle die titel gehad het, of 'n aangrensende een, maar dit hang af van omstandighede: tydens die burgeroorlog tussen Stephen en die keiserin Matilda is nege grawe geskep in drie jaar.
Daar is geen hertogte gemaak tussen Willem die Veroweraar en Hendrik II nie; dit was self hertogte in Frankryk. Toe Edward III van Engeland homself as koning van Frankryk verklaar het, het hy sy seuns hertogte gemaak om hulle van ander edeles te onderskei, net soos Royal Dukes nou van ander hertogte onderskei word. Later het Kings Marquesses en Viscounts geskep om fynere eregrade te maak: onderskeidelik bo en onder dié van Earl.
Begin met Hendrik III, toe die koning geld of advies van sy onderdane wou hê, beveel hy groot kerkmanne, grawe en ander grootmanne om na sy Groot Raad te kom; hy beveel in die algemeen die mindere manne uit dorpe en provinsies om byeen te kom en 'n paar manne te kies om hulle te verteenwoordig. Hierdie praktyk het ontwikkel tot die Engelse parlement. Onder die persone wat na die Groot Raad ontbied is, was baronne, edeles sonder 'n ander titel, maar wat feodale lande as direkte huurders van die monarg gehou het. Toe die Raad in die parlement ontwikkel het, het baronne en persone van hoër rang die House of Lords gevorm. Persone wat na die Raad ontbied is as gekose verteenwoordigers van 'n groter groep, word daarenteen die Laerhuis. Die bevel om iemand na die Raad of die Parlement te ontbied, is 'n opdrag genoem en die monarg het die ontvanger geen betaling of vergoeding gegee vir die koste van die bywoning nie. Raadslede (en later parlementariërs) moes stem oor belasting op homself en sy bure, getuig van sy status in die feodale stelsel (wat hom spesiale belasting kan kos), en waag die betrokkenheid by koninklike politiek - of die koning versoek om 'n persoonlike lening, of welwillendheid. Watter manne tot die Raad beveel is, wissel van Raad tot Raad, 'n man sou een keer, en nooit weer nie, of sy hele lewe so beveel kon word, maar sy seun en erfgenaam sou moontlik nooit gaan nie.
Onder Henry VI van Engeland, in die vyftiende eeu, net voor die Roses of the Roses, het die bywoning van die parlement meer waardevol geword. Die eerste aanspraak op oorerflike reg op 'n geskrif kom uit hierdie bewind, so ook die eerste patent, of 'n handves waarin 'n man 'n baron is, en die vyf bevele begin genoem word. dieselfde rang pas geskep.
As 'n man 'n eweknie het, sou sy seun dit regkry as hy geen kinders het nie, sou sy broer daarin slaag. As hy 'n enkele dogter gehad het, sou sy skoonseun die familiegrond erf, en gewoonlik word dieselfde meer komplekse sake van Peerage beslis, afhangende van die omstandighede. Die gewoontes het mettertyd verander Earl was die eerste wat oorerflik was, en drie verskillende reëls kan opgespoor word vir die geval van 'n graaf wat geen seuns en verskeie getroude dogters nagelaat het nie. In die dertiende eeu het die man van die oudste dogter die graafskap outomaties in die vyftiende eeu geërf; die graafskap het teruggekeer na die kroon, wat dit moontlik in die sewentiende eeu sou terugbring (dikwels na die oudste skoonseun), dit sou nie ' word deur niemand geërf nie, tensy almal behalwe een van die dogters gesterf het en geen nageslag nagelaat het nie, in welke geval die oorblywende dogter (of haar erfgenaam) sou erf.
Nadat Henry II die heer van Ierland geword het, het hy en sy opvolgers die Engelse stelsel begin naboots soos dit in hul tyd was. Ierse grawe is eers in die dertiende eeu geskep, en Ierse parlemente het in die vyftiende eeu begin, kompleet met sewe baronne van die parlement. Die Ierse eweknieë was in 'n eienaardige politieke posisie omdat hulle onderdane was van die koning van Engeland, maar eweknieë in 'n ander koninkryk kon in die Engelse Lagerhuis sit, en baie het dit gedoen. In die agtiende eeu het Ierse eweknieë belonings vir Engelse politici geword, slegs beperk deur die kommer dat hulle na Dublin kan gaan en die Ierse regering kan inmeng.
Skotland het 'n soortgelyke stelsel ontwikkel, wat verskil in detail. Die eerste Skotse graafskappe is afkomstig van die sewe mormaers, van die vroegste tye af is hulle deur koningin Margaret grawe genoem. Die Skotse parlement is so oud soos die Engelse, die Skotse ekwivalent van barones word heerskappye van die parlement genoem.
Die Acts of Union 1707, tussen Engeland en Skotland, het bepaal dat toekomstige eweknieë eweknieë van Groot -Brittanje moet wees, en dat die reëls wat die eweknieë dek, die Engelse model moet volg omdat daar proporsioneel baie meer Skotse eweknieë is; hulle kies 'n aantal verteenwoordigers om te sit in die Britse House of Lords. Die Acts of Union 1800 het dit verander na eweknieë van die Verenigde Koninkryk, maar het bepaal dat Ierse eweknieë nog steeds geskep kon word, maar die Ierse eweknieë was bekommerd dat hul eerbewyse as goedkoop pryse verdun sou word, en het daarop aangedring dat 'n Ierse eweknie eers geskep word wanneer drie Ierse eweknieë het uitgesterf (totdat daar slegs 100 Ierse eweknieë oor was). In the early nineteenth century, Irish creations were as frequent as this allowed but only three have been created since 1863, and none since 1898.
Hereditary peerages continued to be created after 1958 but when Harold Wilson, of the Labour Party, became prime minister in 1964 he ceased to recommend the creation of hereditary peerages [ aanhaling nodig ] and neither of his successors, Edward Heath (of the Conservative Party) and James Callaghan (of the Labour Party), recommended hereditary peerage creations. Since then, hereditary peerages have not been regularly created outside of members of the royal family. Margaret Thatcher, a Conservative, did revive the practice of creating hereditary peers while she was prime minister: Harold Macmillan became Earl of Stockton in 1984, George Thomas became Viscount Tonypandy, and William Whitelaw became Viscount Whitelaw, both in 1983. The peerages of the latter two became extinct upon their deaths the Earldom of Stockton survives. Thatcher's husband received an hereditary baronetcy, but she herself was created a life baroness on recommendation of her successor, John Major.