Herowering van Spanje - GESKIEDENIS - Inligting
Die koninkryk Granada val op die Christelike magte van koning Ferdinand V en koningin Isabella I, en die More verloor hul laaste voet in Spanje.
Die stad Granada, geleë by die samevloeiing van die riviere Darro en Genil in die suide van Spanje, was 'n Moorse vesting wat tydens die bewind van Sultan Almoravid in die 11de eeu bekend geword het. In 1238 het die Christelike Herowering Spaanse Moslems suid gedwing, en die koninkryk Granada is gevestig as die laaste toevlugsoord van die Moorse beskawing.
Granada het die volgende 200 jaar kultureel en ekonomies floreer, maar in die laat 15de eeu het interne vete en 'n versterkte Spaanse monargie onder Ferdinand en Isabella die einde van die Moorse beskawing in Spanje aangedui. Op 2 Januarie 1492 gee koning Boabdil Granada oor aan die Spaanse magte, en in 1502 beveel die Spaanse kroon alle Moslems met geweld tot die Christendom. Die volgende eeu het 'n aantal vervolgings plaasgevind, en in 1609 is die laaste Moere wat nog steeds Islam hou, uit Spanje verdryf.
Die Reconquista ("reconquest ") is 'n tydperk in die geskiedenis van die Iberiese Skiereiland, wat ongeveer 770 jaar strek, tussen die aanvanklike verowering van Umayyad van Hispania in die 710's en die val van die Emiraat Granada, die laaste Islamitiese staat op die skiereiland, na die uitbreiding van Christelike koninkryke in 1492. Historici dui tradisioneel die begin van die Reconquista aan met die Slag van Covadonga (waarskynlik in 722), en die einde daarvan hou verband met Portugese en Spaanse kolonisasie van die Amerikas.
Die Arabiese Islamitiese verowering het die grootste deel van Noord -Afrika teen 710 nC oorheers. In 711 is 'n Islamitiese Berber -aanvalparty, onder leiding van Tariq ibn Ziyad, na Iberia gestuur om in te gryp in 'n burgeroorlog in die Visigotiese koninkryk. Tariq se leër het die Straat van Gibraltar oorgesteek en in die somer van 711 'n beslissende oorwinning behaal toe die Visigotiese koning Roderic in die Slag van Guadalete verslaan en vermoor is. Tariq se bevelvoerder, Musa, het vinnig met Arabiese versterkings oorgesteek, en teen 718 was die Moslems in beheer van byna die hele Iberiese skiereiland. Die opmars na Wes-Europa is eers deur die Wes-Germaanse Franke tydens die Slag van Tours in 732 gestop in die huidige noord-sentrale Frankryk.
'N Beslissende oorwinning vir die Christene het plaasgevind in Covadonga, in die noorde van die Iberiese Skiereiland, in die somer van 722. In 'n geringe geveg bekend as die Slag van Covadonga, is 'n Moslemmag gestuur om die Christelike rebelle in die noordelike berge neer te sit. is verslaan deur Pelagius van Asturië, wat die monargie van die Christelike Koninkryk van Asturië gestig het. In 739 het 'n opstand in Galicië, bygestaan ​​deur die Asturiërs, die Moslem -magte verdryf en dit het by die Asturiese koninkryk aangesluit. Die koninkryk Asturië het etlike eeue lank die belangrikste basis geword vir Christelike weerstand teen Islamitiese heerskappy op die Iberiese skiereiland.
Herowering van Spanje - GESKIEDENIS
Vanaf 1680 totdat 'n werklike herowering gereël is, het die Spaanse regering verskeie ekspedisies na New Mexico probeer. Dit was 'n kwessie van 'n versameling ongekristelike inboorlinge wat 'n hoogs gekweekte en antieke beskawing uit die provinsie verwyder het.
Ondanks die begeerte om terug te keer van die regering af, wou baie setlaars wat in El Paso del Norte saamgedrom het, nie daarin belangstel om terug te gaan nie. Vanaf 1680 totdat Diego de Vargas New Mexico eintlik oorgeneem het, was daar konstante wrywing tussen die regering en sy setlaars. Ambisieuse goewerneurs wou terugkeer na Santa Fe terwyl die setlaars na die suide kyk vir veiligheid. Meer as een keer het 'n goewerneur probeer om vlugtelinge te werf vir 'n ekspedisie na die noorde. Daar was min vrywilligers. Die regering was eerder afhanklik van Indiese bondgenote en professionele soldate. Die regering kon nie setlaars dwing om te trek nie, en selfs met beloftes van veiligheid, wou hierdie mense, nadat hulle een rebellie oorleef het, nie weer probeer nie.
Amptenare, beide in Mexico -stad en in El Paso, het gewerk aan planne om New Mexico weer in te neem. Dit was duidelik dat hoewel die nedersetters nie bereid was om terug te keer nie, die regering dit byna teen enige prys sou doen.  Daarom het die Franciskane groot druk op die Spaanse kroon geplaas om te help met die herowering van New Mexico, sodat duisende inboorlinge gered kon word vir die Christendom. Alhoewel dit gelyk het asof die Christendom in New Mexico universeel verwerp word, was daar nog 'n paar Indiërs, soos honderde by Isleta, wat in die Katolieke geloof geglo het. Hierdie siele was genoeg om die sendelinge aan te moedig dat New Mexico nie verlore was nie.
Die Spaanse regering het ook sy redes gehad om terug te keer. Verslae uit die noorde dui aan dat die Indiane in faksies verdeel het. Reeds in 1683 het ondersoekende ekspedisies so ver noord as Isleta gegaan en gevind dat die inboorlinge berouvol was. Dit was egter die noordelike deel van die provinsie wat die moeilikste was. Die westelike, oostelike en noordelike pueblos was nog steeds oorlogsugtig.
Maar die feit dat die suidelike pueblos in die suidelike deel van die Stille Oseaan was, het veroorsaak dat die regering in El Paso del Norte berig het dat die herowering moontlik genoeg is. Die onderkoning wou nie veel spandeer om die provinsie met geweld te neem nie. As gevolg van konstante berigte van El Paso wat aandui dat daar geen probleem sou wees met die herowering nie, het hy verskeie goewerneurs toegelaat om hul eie ekspedisies te organiseer. Dit is een van die belangrikste redes waarom dit meer as tien jaar geneem het om New Mexico te herstel. 
As die Spanjaarde ooit 'n held nodig gehad het, was die herowering die rede. Dit was geen toeval dat een van die mees gekwalifiseerde manne wat beskikbaar was, gekies is om 'n ekspedisie noordwaarts te lei om die inboorlinge te verwyder en die Spaanse regering in New Mexico te herstel nie. Na jare se twis oor wie sou gaan, het Mexico City uiteindelik Diego de Vargas Zapata y Lujan Ponce de Leon as goewerneur in 1688 gekies. was perfek.
Eers in 1690 word Vargas bevestig en die goewerneur begin om sy herowering van New Mexico te beplan. Don Diego het dit duidelik gemaak dat hy bereid was om 'n groot deel van sy groot persoonlike fortuin in hierdie onderneming te bestee, maar hy kon nie vrywilligers insamel nie. Dit het twee jaar geneem en die werwing ver suid in Nieu -Spanje gewerf voordat die Vargas -ekspedisie gereed was om El Paso te verlaat.
Op 13 Julie 1692 word Vargas in kennis gestel dat die Junta -generaal de Hacienda sy planne goedgekeur het, en in Augustus van daardie jaar, nadat hy genoeg krag bymekaargemaak het, het hy na New Mexico vertrek. Op 16 Augustus het Vargas, saam met veertig soldate, tien inwoners van El Paso, vyftig Indiese bondgenote, drie Franciskane en twee osse karre kos die Rio Grande noordwaarts oorgesteek. Hy kamp langs die rivier en wag op vyftig man uit Parral wat hom sou versterk. Die soldate van Parral het teen 19 Augustus nog nie opgedaag nie, so ongeduldig het hy na Ysleta vertrek, ongeveer vier ligas van El Paso, wat luitenant -goewerneur Luis Granillo in El Paso in beheer gestel het. Juan Paez Hurtado, wat Vargas as sy persoonlike sekretaris gekies het, het die taak gekry om die vrywilligers van Parral direk na Santo Domingo, dertig kilometer noord van die huidige Albuquerque, te neem.
Teen 21 Augustus was Vargas gereed om Ysleta met sy groepie te verlaat. Hulle het kragte saamgesnoer met Roque Madrid in Robledo, twintig ligas noord van Ysleta, waar hulle besluit het om die onderneming te verdeel weens 'n verwagte watertekort tussen Robledo en Fray Cristobal, ongeveer ses en dertig ligas ver.  Die weermag het ses dae later by Fray Cristobal aangekom nadat hy die Jornada del Muerto sonder voorval oorgesteek het. Hulle het toe opgeruk na die estancia -ruïnes van Juan de Valencia. Van daar het hulle op 9 September na Mejia gegaan.  Die bietjie krag het die volgende dag na Santa Fe vertrek. Hulle het Santo Domingo bereik net om dit te laat vaar deur die inwoners wat gehoor het dat die Spanjaarde kom. Op hierdie stadium het Vargas gekoppel aan Juan Paez Hurtado, wat vinniger as die Vargas met die Parral -vrywilligers op die rivier gekom het. Vanuit hierdie pueblo gaan Vargas versigtig na Santa Fe waar hy verwag word.
By sy aankoms in die voormalige Spaanse hoofstad het Vargas vrede onderhandel met die verdedigers van die stad. Omdat hy geen antwoord op sy vredesbod gekry het nie, moes hy tot geweld dwing. Teen 12 September was 'n geveg die enigste duidelike oplossing. Vargas het sy manne versprei en sy artillerie geplaas waar dit die mure kon breek. Domingo, 'n inheemse leier, wat saam met Vargas gekom het, is meegedeel dat die watertoevoer afgesny sou word as hy nie ingedien het nie. Dit was geen bedreiging nie, want die Indiane het dieselfde gedoen aan die Spanjaarde in 1680. Die inboorlinge het vinnig om vrede gedagvaar.
Die volgende dag het Vargas sy inskrywing gemaak. Saam met Juan Paez Hurtado, Roque Madrid, die drie Franciskane en tien inwoners van El Paso beset hy die stad formeel met swaarde en verhoog hy die koninklike standaard drie keer. 
Van Santa Fe het Vargas uitgegaan om ander rebelle -pueblos te verower. Hy ry noordwaarts en neem Tesuque, Galisteo, Pecos, Cuyamungue, Nambe, Pojoaque, Jacona, San Ildefonso, Santa Clara, San Juan, San Lazaro en San Cristobal. By elke pueblo herbevestig hy Spanje se aansprake op New Mexico. Vargas se grootste probleem was Taos, waar die opstand begin het. Met behulp van Indiese bondgenote het hy daarin geslaag om hierdie pueblo teen die begin van Oktober 1692 te verminder. Hy keer terug na Santa Fe in die oortuiging dat die noordelike pueblos pasgemaak is. 
Daarna is hy weswaarts en het Acoma en Zu & ntildei geneem, twee van die moeilikste pueblos om te vang. Dit het 'n paar weke se stryd geneem voordat Acoma weer geneem is, terwyl Zu & ntildei sonder bloedvergieting gevange geneem is. Aangesien die hele New Mexico skynbaar onder Spaanse beheer was, was Vargas gereed om terug te keer na El Paso del Norte wat hy einde Desember 1692 weer binnegekom het. 
In 'n tydperk van vyf maande het Vargas oënskynlik die hele New Mexico herstel. Hy verminder die Indiane en berei hulle voor op hul terugkeer na Christelike gebruike. Hy het New Mexico formeel vir die Spaanse ryk herwin, sonder om die koning 'n enkele peso te kos. Vier en sewentig Spaanse gevangenes wat deur die inboorlinge aangehou is, is vrygelaat en 2.214 Indiërs is gedoop deur die Franciskane wat saam met die ekspedisie gereis het. Die fase was nou gereed vir fase twee van Vargas se plan: die herkolonisering van New Mexico. 
Na die opstand van 1680 het Spanje die kans gekry om haar hande te was van die hele New Mexico -onderneming, maar sy het dit om gewetensredes geweier. Spanje se verbintenis, wat eindig in 1680, is in 1692 hervat.
El Paso del Norte was die primêre nedersetting vir die vlugtelinge van 1680. 'n Sensus wat van 22 Desember 1692 tot 2 Januarie 1693 gedoen is, het getoon dat die stad 382 inwoners in vyftig huishoudings bevat. By San Lorenzo, twee ligas van El Paso, woon nog 266 mense terwyl 118 inwoners in Ysleta, vier ligas suid van die stad, gewoon het. By Senecu is drie ligas van El Paso, nog 130 inwoners getel. Altesaam het die El Paso -gebied ongeveer 1 000 mense vroeg in 1693 gehad. 
By sy aankoms in El Paso del Norte, vind Vargas lewensomstandighede vir die burgers minder gemaklik. Die meeste het op 'n ellendige ekonomiese vlak geleef, en baie meer was sonder basiese behoeftes. Hulle het nie genoeg klere en voldoende vervoer gehad nie. Boonop was meubels en kookgerei baie nodig. 
Om New Mexico te hervestig, het Vargas gesien dat dit die volle samewerking van die vlugtelinge in El Paso en meer geld verg as wat Mexico City vir die projek verleen het. Die kroon het 'n skamele 12 000 pesos verskaf om die koloniste noordwaarts te skuif. Vargas het gesê dat vee, graan, sade, waens, muile, perde en huishoudelike goedere nodig was om van die ekspedisie 'n sukses te maak. Hy het nog veertig sendelinge versoek om te verseker dat die pueblos voldoende bedien sal word. 
Die goewerneur, 'n deeglike man, het die grootste deel van 1693 deur Nueva Vizcaya en Nueva Galicia gereis om mans te werf en perde te koop. Teen die somer het hy met trots berig dat hy op twee-en-veertig soldate plus 200 perde kan reken, asook voorraad. 'N Versoek om 300 arquebuses van die regering is ook toegestaan.  Teen Julie 1693 het hy twee en sestig vrywillige gesinne, van so ver as Mexico-stad, gereed om die reis na New Mexico te onderneem. Aangesien nie alle inwoners van El Paso entoesiasties was om na hul vorige huise terug te keer nie, was die vrywillige gesinne 'n uiters goeie geskenk. Die gesinne wat besluit het om hul toekoms in New Mexico te waag, is gemotiveer deur land. Vargas het uit die hele Nieu -Spanje gewerf, sodat hy die vrywilligers beveel het om bymekaar te kom in Mexico -stad waarvandaan hulle noordwaarts na El Paso sou gaan en dan uiteindelik na Santa Fe.
Die meeste van die gewerfde gesinne was geskik vir die grensomstandighede wat hulle sou vind. Anders as baie setlaars, het hulle nie in groot armoede na New Mexico verhuis nie. Die families van Simon de Molina Moquero, Antonio de Uassasi Aguilera, Jose Cortes de Castillo, Antonio de Monya, Cristobal de Gongora en Francisco Gonzales de la Rosa noem byvoorbeeld die volgende items: 10-1/2 varas  doek van die beste gehalte, een stuk Bretonse linne, twee stukke Sileziese linne, twee metaalpotte, tien stukke bokhaardoek, twee paar muile, sewe varas wolwol en 'n aantal handskoene, 1-1 /2 varas groen doek, 'n paar wiegies, een mantel, drie stelle swaar wolgoed vir sneeu, 'n klein helm, een klein ketel en 'n plat erdebak.  Alhoewel hierdie setlaars duidelik nie ryk was nie, was hulle goed ingelig oor wat hulle na hul nuwe huise moes neem. 
Die setlaars van Vargas verteenwoordig 'n deursnit van die samelewing in Nieu-Spanje. Saam met die "kwaliteit" gesinne van die binneland het Vargas sewe-en-twintig gesinne van negers en mestisos uit Zacatecas bymekaargemaak. Weduwees, enkellopende mans en 'n paar Spanjaarde van "suiwer bloed" met 'n groot sosiale status was ook ingesluit.
Soos die ekspedisie uiteengesit het, het dit 7 000 pesos gekos om aan te trek en 900 vee, 2 000 perde en 1 000 muile ingesluit. Vargas het ook 'n kredietbrief ter waarde van 15 000 pesos gedra, hoewel dit nie duidelik is waar dit in New Mexico gebruik kan word nie. Miskien gee die pueblos krediet aan hierdie toeriste. 
Op 13 Oktober, meer as tien dae laat, het die permanente nedersettingsekspedisie in drie afdelings verdeel en vertrek. Luis Granillo is as tweede in bevel aangewys, Roque Madrid was in beheer van die soldate en Fray Salvador was beter as die veertig sendelinge. Santa Fe sou binne vyftig dae bereik word. 
Die optog het die ekspedisie teen 18 Oktober na Robledo geneem. Terwyl die gesinne opgeruk het, het Vargas gaan soek en die beste metode beplan om die groep veilig te laat beweeg. Die reis was stadig en taai.
Teen die tyd dat die groep San Diego, ongeveer 75 kilometer noord van El Paso, bereik het, was die kos op. Die koloniste verkoop vinnig wapens, juweliersware en perde aan die Indiane in ruil vir graan en boontjies. In teenstelling met die warmer klimate in die suide, was New Mexico in Oktober en November koud en die land was bedek met sneeu. Die partytjie was nie voorbereid op die koue wat hulle ondervind het nie. Die koue wintermaande het hul tol op die partytjie geëis. Vroue en kinders sterf aan koue en honger. Teen 12 November het die voorgeselskap die pueblo van Sandia (naby die toekomstige Albuquerque) bereik, waar 'n vriendelike verwelkoming op die Spaanse wag. 
Ten spyte van die 'pasifikasie' van die inboorlinge, was daar egter probleme vir die setlaars van New Mexico. Alhoewel Vargas die Indiërs vriendelik gevind het by die mesa van San Felipe, het hy ook gerugte gehoor dat 'n paar opstandige pueblos nadat hy in 1692 vertrek het 'n ander opstand beplan het. Verskrik, druk Vargas verder na Santa Fe. Indiese hardlopers het die stad ingelig oor die aankomende Spaans. Toe die einde van Desember die Vargas -partytjie by die hoofstad aankom, word hulle met 'n ongelukkige verrassing begroet.
Die nuwe inwoners was sonder woonplekke, sonder kos, en die ergste onder onvriendelike inboorlinge. Ondanks die klagtes, was Vargas van plan om die missies weer op te knap en die kerke te rekonstrueer. Die Spanjaarde het probeer om met plaaslike pueblos handel te dryf vir graan wat broodnodig was, net om te sien dat daar nie een beskikbaar was nie. Namate die koue weer voortduur, sterf meer kinders en babas. 
Vargas het nou al sy pogings toegespits op die verkryging van voedsel. Een voorval het kos uit 'n onverwagte bron verskaf. Op 23 Desember arriveer kaptein Diego Arias de Quiros met drie woestyne, twee weke tevore by Ancon de Fray Garcia gevang.  Vargas het aan die Indiane gesê dat die mans die voorhoede was van versterkings van altesaam 200 man. Onder die indruk, het die inboorlinge van Santa Fe ter plaatse twintig sakke mielies omgedraai. 
Tog was dit onbevredigend. Terwyl die setlaars beter geëet het, het hulle geen skuiling gehad nie. Vargas draai na die Indiese wonings in Santa Fe. Die leiers vergader in 'n oorlogsraad wat gou verander in 'n cabildo abierto, [ope vergadering]. Daar is besluit dat die Tanos -Indiane, wat Santa Fe beset het, na hul pueblo by Galisteo moet terugkeer en die stad sal aan die Spanjaarde oorgedra word. Ses Spaanse andersdenkendes was van mening dat die inboorlinge met vuur en swaard verwyder moes word. Toe die Indiërs van die verrigtinge hoor, het hul toorn toegeneem. Hulle het gesweer om enige poging tot hervestiging te weerstaan. 
Na 'n paar dae van toenemende spanning, val die Indiane Spaanse koloniste aan. Vroegoggend van 28 Desember het Vargas alarm gemaak en die stryd om Santa Fe was aan die gang. Twee dae lank het dit gewoed toe die Spanjaarde die mure van die stad aanval terwyl die Indiane hulle afweer. Uiteindelik, op 30 Desember, is Santa Fe na 'n hand-tot-hand geveg geneem. Vargas het nie net broodnodige skuiling gekry nie, maar hy vind die huise goed toegerus met mielies en boontjies.  Die inboorlinge het duur betaal vir hul weerstand nege Indiërs het in die geveg gesterf, sewentig is summier op 'n redelik brutale wyse tereggestel en twee het selfmoord gepleeg. Die Spanjaarde het twee en twintig mans en vroue aan die koue verloor, met een wat in die geveg dood is. Santa Fe was in Spaanse hande, wat moeilik gesê kon word vir die res van die provinsie New Mexico. 
Die Spanjaarde, wat nou beskerm word in die villa van Santa Fe, kan aan die werk gaan om die buitelug pueblos te kalmeer. Dit het ingesluit dat sendelinge gestuur moes word. Santa Fe het 'n oorweldigende kans op oorlewing gehad. San Ildefonso mesa was die sleutel tot die voortgesette Spaanse bestaan. Hier is allerbelangrikste korrels verbou. Omdat voortdurende vyandighede die plant verhinder het, het die Spaanse sowel as die Indiërs voedsel ontbreek. San Ildefonso moes geneem word, sodat Vargas 'n beleg ingestel het, hy het dit gou opgehef toe dit duidelik geword het dat die poging tevergeefs was. Intussen is Roque Madrid met 20 soldate en veertig muile na Nambe gestuur om graan te vang. Die gewenste kos is verwyder terwyl Madrid nuus van die Indiane gekry het. Dit lyk asof die inboorlinge van San Lazaro en San Cristobal by die rebelle van San Ildefonso aangesluit het en slegs ongeveer tien gesinne het in Nambe oorgebly.Dit is duidelik dat die Spanjaarde die rebelle sal moet onderdruk en voedselproduksie moet herstel. 
Op 23 Maart skryf Vargas aan onderkoning die Conde de Galve en vra meer koloniste. Hy het gevra dat setlaars uit Nueva Galicia, Parral en ander gebiede gestuur word om New Mexico teen opstande te beskerm. In reaksie op die pleidooie het Galve 'n bevel uitgevaardig waarin vrywillige gesinne gevra word om na Santa Fe te gaan en die stad te verdedig. Vermoedelik was die vrees vir beide Galve en Vargas dat die inboorlinge Santa Fe sou oorneem, wat weer 'n nederlaag vir die Spanjaarde tot gevolg sou hê. Talle ontevrede setlaars het gevoel dat Vargas verwyder moet word omdat hy nie voedsel kon voorsien of die opstand in San Ildefonso kon verbreek nie. 
Gelukkig is daar gehoor gegee aan die bevele van die onderkoning, en op 16 Junie het Don Diego die mense van Santa Fe beveel om voor te berei op die aankoms van 'n ongespesifiseerde aantal koloniste. Hy het gevra dat beide burgers en soldate die nuwe inwoners met guns ontvang en hulde bring aan Viceroy Galve dat hy hulle uit die hande van die ongelowiges gered het. 
Maar buite die behoefte aan voedsel en skuiling, het Diego de Vargas meer probleme ondervind. Een van sy eerste dade was om die burgerlike regering in New Mexico weer te vestig. Volgens tradisie het Santa Fe voortgegaan as die regeringsentrum. Aangesien die grootste deel van Mexiko óf in die hande van die Indiane was, óf in 'n staat van opstand was, het Vargas militêre beheer oor die regering gehad.
Tog is 'n cabildo, [adviesgroep van die belangrikste burgers], in Santa Fe opgerig.  Die cabildo het bestaan ​​uit sowel burgerlikes as militêre mans wat die goewerneur gehelp het om die stad te verdedig. Roque Madrid en Luis Granillos was die twee belangrike manne as militêre leiers. Granillos was Vargas se maestre de campo (luitenant -goewerneur), terwyl Madrid sy kaptein, hoof (van die milisie) en caudillo (militêre hoofadviseur) was. Basiese militêre beleid in New Mexico was die verdediging van Santa Fe en die voorbereiding van ekspedisies om die pueblos te verminder. 
Santa Fe self was redelik goed beskerm teen Indiese aanvalle. Dit was ontwerp as 'n villa sowel as 'n vesting in 1610. Die stad is gevorm op 'n plein met die goewerneurspaleis aan die een kant en adobe -huise, ongeveer 'n blok lank aan die oorblywende drie kante. Binne die huise was voorraaddepots, kwartiere vir soldate en regeringskantore. Die algemene bevolking het in enkele of meer adobe -huise buite die verdedigingsomgewing gewoon. Toe die gevaar dreig, kon die insittendes na die plein vlug waar aanvallers mure van 'n omvang moes skaal. Dat die verdediging van Santa Fe voldoende was, blyk uit die feit dat die Spanjaarde dit so moeilik gehad het om die stad te herower.
Terwyl die stadsmure op 'n plein was, het hulle op vier hoeke oopgemaak, wat 'n groot probleem vir die verdediging was. Geen blokhuise was te sien nie. Vargas kon die burgers binne loopafstand van die plein hou, maar sy opvolger het die bevolking versprei en die stad se defensiewe doeltreffendheid verminder. 
Binne Santa Fe lyk dit asof die lewe op gemeenskaplike basis was, minder van begeerte as van nood. Uit die beskrywings van Vargas se verspreiding van voedsel en goedere, is korrels op 'n sentrale plek versamel om te stoor. Voedselvoorrade is klaarblyklik deur 'n enkele owerheid uitgedeel, net soos klere, medisyne en ander goedere. Vir behuising het setlaars eers in wol- of skuiltente gewoon, toe in voormalige Indiese estufas en uiteindelik in adobe-hutte. Die kans is goed dat verskeie gesinne elke huis bewoon het, om die eenvoudige rede dat daar te min huise bestaan ​​het. 'N Aantal geboue is deur die inboorlinge vernietig. Ander was in so 'n swak toestand van hul vorige huurders dat hulle platgeslaan moes word. Santa Fe het in 1694 meer gelyk aan 'n primitiewe gemeente as 'n Spaanse hoofstad, maar dit sou binnekort verander. 
Op 22 Junie 1694 het 'n groep van 220 nuwelinge uit Mexico City in New Mexico aangekom.  Almal het behuising in die stad gekry. Alhoewel dit beteken dat versterkings beskikbaar was, het die voedselsituasie nie verbeter nie. Om hierdie nuwe krisis die hoof te bied, het Vargas 'n ekspedisie beplan teen die Jemez- en Santo Domingo -Indiane, nog steeds in 'n opstandtoestand. Hulle het 'n klopjag op die vriendelike en kosvoorsienende Keres gedoen. Boonop het Vargas aan die onderkoning geskryf en ander noodsaaklikhede vir hervestiging in Santa Fe aangevra. Onder sy behoeftes was: 2 000 varas flanellak, 2 000 varas fyn doek, 1 000 varas blou wol, 2 000 komberse, 500 kampies (slickers), 2 000 varas linne, 2 000 varas sakdoek, 100 dosyn mansskoene, 150 vroueskoene, vyftig rolle Bretonse linne, twaalf spoel sy, dertig dosyne hoede, vyftig rolle bokhaarlap, twintig pakkies seep, medisyne ter waarde van 300 pesos en talle ander items. Vargas het ook graan by Nueva Vizcaya gekoop eerder as om dit van vriendelike Indiërs af te neem. Luis Granillo is met 3 000 pesos suidwaarts gestuur om broodnodige graan te koop. 
Teen 7 September het die Jemez hul laaste geveg gevoer. Spaanse soldate het hulle oorweldig en hulle het oorgegee. Die Jemez het nou kragte saamgespan met die Spanjaarde en beleër San Ildefonso. Laastens is San Ildefonso gevange geneem, net soos al die ander pueblos behalwe Taos, Picuris en Acoma en Zu & ntildei.
Vargas berei hom nou voor vir die herstel van die missies in New Mexico. Hy het Nambe op 17 September amptelik in besit geneem en die volgende dag is Pojoaque, San Juan, Santa Clara, San Ildefonso (nie die mesa nie), Jacona en Cuyamungue formeel teruggeëis.  Die sendelinge kon nou versprei word. Friars is in die pueblos gestuur en die heropbouproses het begin.
Intussen het pueblo -Indiane Santa Fe begin besoek, en 'n besige handel met inwoners het floreer. Die voedselprobleem was blykbaar opgelos, ten minste vir eers. Nou beplan Vargas dat sommige van die inwoners van Santa Fe in New Mexico hervestig moet word.
In 1695 was vyftig gesinne bereid om noord na 'n nuwe stad te trek. Die basis vir 'n nuwe villa was die heropvolging van die missies. Die regering was van mening dat 'n ander Spaanse stad nodig sou wees om die Franciskane te beskerm. Vir hierdie doel het 'n proklamasie van 19 April die stad Villa Nueva de Santa Cruz de Espa & ntildeoles Mexicanos del Rey Nuestro Se & ntildeor Carlos Segundo gevestig. Hierdie lang naam is verkort tot Santa Cruz de la Ca & ntildeada. Die terrein was ongeveer halfpad tussen Santa Fe en Taos geleë. Dit is om twee redes gestig. Eerstens is die nedersetting gebruik om Spaanse koloniste langs die boonste Rio Grande te versprei, en tweedens is beplan dat die stad in stand gehou sou word vir die verdediging van die vele pueblos in hierdie gebied.
Die stad het 'n militêre regering gekry wat bestaan ​​uit 'n alcalde -burgemeester (burgemeester), 'n kaptein van die milisie, 'n alferez (tweede luitenant), 'n sersant, 'n alguacil (konstabel) en vier leiers van die militêre groep. Elke gesin het 'n halwe hoeveelheid saad saam met werktuie vir die boerdery gekry. Op 21 April 1695 verhuis ses-en-sestig gesinne na Santa Cruz, die eerste nuwe stad sedert 1610 in New Mexico. 
Daardie vier en veertig nuwe gesinne uit Nieu-Spanje het onder Juan Paez Hurtado by Santa Fe aangekom. Hulle is verhuis na die onlangs ontruimde kwartiere van die Santa Cruz -setlaars. Die volgende winter het hongersnood veroorsaak as gevolg van droogte gedurende die vorige somer, 'n wurmplaag en 'n ernstige gebrek aan voldoende gereedskap en nuwe beeste. Versoeke om meer kos kom van beide Santa Cruz en Santa Fe. Vargas het net genoeg mielies gehad om die een-en-twintig van die armste gesinne te onderhou. Die setlaars ruil gou met die inboorlinge en ruil klere vir kos. Vroeër was die handel met Indiërs so groot dat Vargas op 25 Mei 'n bevel uitgevaardig het wat handel oor vuurwapens met die pueblo -Indiane verbied. 
'N Ander probleem waarmee Vargas te kampe gehad het, was 'n gebrek aan dissipline onder sy soldate. Op 15 September verskyn Antonio Tafoya voor alcalde ordinario Lorenzo Madrid om die slegte gedrag van soldate onder die bevel van Simon de Ortega te verduidelik. Die probleem was om privaat wonings in Santa Fe te plunder. Die gedrag van soldate teenoor sommige van die meer vooraanstaande burgers van Santa Fe was nie goed nie. Respek en luiheid was algemene probleme aan die New Mexico -grens. 
In die herfsmaande het swaarkry baie erger geword. In 'n verslag wat in 1697 geskryf is, word die mense van Santa Fe uitgebeeld wat leef op perde, katte, honde, rotte, osse en ou bene. Daar word gesê dat byna kaal, wanhopige mense in die strate rondloop. Sommige het hulle selfs by Indiërs gehuur om water te dra of hout vir 'n bietjie mielies te kap. Na berig word het twee honderd mense in die winter van 1695 aan hongersnood gesterf. 
Die toestand van die Spanjaarde in New Mexico daardie winter het die Indiane nie verlore gegaan nie. Baie pueblos, nominaal in pas, het die nuwe onrus as 'n geleentheid beskou. Spaanse fermheid het net die rusteloosheid van die inboorlinge verhoog. Die honger koloniste was nie in staat om 'n nuwe opstand te verpletter nie. Verslae van die missies het in Santa Fe ingestroom. 'N Indiese opstand was waarskynlik. Inheems leiers, wat baie bewus was van die Spaanse kwesbaarheid, het die oomblik benut. Op 7 Maart 1695 skryf Fray Covera, in San Ildefonso, aan Vargas oor die gevaar. Fray Alpunte het ook van 'n naamlose plek af gesmeek om soldate te smeek, terwyl Fray Cisneros by Cochiti ook beskerming gevra het. Fray Ramirez van San Felipe, Fray Matta van Zia, Fray Trizio en Fray Jesus Marfa van Jemez en Fray Diaz van Tesuque het almal gewaarsku oor onrus in die pueblos.  Gedurende die lente van 1696 het die briewe na Santa Fe gekom, maar Vargas was hulpeloos omdat Mexico -stad geweier het om troepe te stuur. Die setlaars in New Mexico was so swak dat hulle onmoontlik 'n Indiese opstand kon weerstaan.
Begin Junie het Fray Alonzo Ximenez de Cisneros Vargas gewaarsku oor 'n moontlike opstand. Hy het gesê dat hy gehoor het van oop sameswering onder die Indiane van Cochiti. Sonder twyfel, skryf hy, kom daar probleme. Teen 4 Junie het 1696 berigte oor die nuwe opstand uit alle rigtings gekom. Indiane van Taos, Jemez en Santo Domingo het vyf sendelinge doodgemaak en kerke verbrand. Dit was weer 1680. 
Ondanks swakheid het Vargas vinnig teen die Indiërs beweeg. Roque Madrid is beveel om alle sendelinge in te roep, terwyl groepe mans na baie gevaarlike missies gestuur is om die broeders te begelei. Op 'n inspeksietoer van die plaaslike pueblos het Vargas gesien dat daar inderdaad opstand onder die inboorlinge plaasgevind het. In San Ildefonso is die kerk verbrand, en by ander pueblos -priesters is wreed vermoor gevind. 
Vargas het voorgestel om die opstand deur militêre geweld te verpletter. Op 17 Junie het hy 'n groep van sewe en dertig man bymekaargemaak en hulle na Tesuque gelei, waar rebelle onder leiding van 'n halfras genaamd Naranjo gevlug het.  Die Spanjaarde het op 'n groot hoeveelheid graan beslag gelê en daarna die gebied verken. Hulle het rebelle -Indiane ontdek in Nambe, Pojoaque, San Ildefonso, San Juan, Santa Clara en Chimayo. 
By sy terugkeer na Santa Fe, einde Junie, organiseer Vargas nog 'n ekspedisie om die pueblos op 'n stelselmatige basis te verminder. Hy begin by Santa Cruz en werk in die Chimayo -gebergte. Terwyl hierdie pogings vorder, het Sandia gesê dat die Jemez -Indiane deur Miguel de Lara onderwerp word.  Opgewonde oor hierdie nuus, vang Vargas Cochiti pueblo, wat 'n groot hoeveelheid graan bevat. Die voorrade is op 17 Julie vinnig na Santa Fe terugbesorg.  Nadat die aflewering afgelewer is, het Vargas 'n ander operasie teen Taos begin. Toe hy noordwaarts marsjeer, is die Spanjaarde deur pueblo -Indiane gehaas. In elke verlowing is hulle behoorlik verslaan. Vargas hoef nie Taos te neem nie, want hy het gekombineerde vyandelike magte by Santa Cruz aangewend en hulle verslaan. Hierdie stryd het Taos verlig. Maar voordat hulle terugkeer na Santa Fe, marsjeer Vargas en sy leër die San Luis -vallei in, waar hulle die teenwoordigheid van vyandige Ute -Indiane opgemerk het wat nie beïndruk was deur die mag van O & ntildeate nie. Don Diego het einde Julie teruggekeer na Santa Fe, tevrede dat die inboorlinge weer beheer word.
Taos -Indiërs het na Santa Cruz gekom om die Spanjaarde te help verslaan. Toe die slag van Santa Cruz beslis is, keer die verskillende Pueblos huis toe en die opstand was verby. Die opstand het die lewe van een-en-twintig setlaars en vyf sendelinge geneem. Kerke en godsdienstige artikels is verbrand, maar soos Vargas aan die onderkoning geskryf het, is hy geensins verslaan nie. Hy het gesê dat die enigste manier waarop New Mexico verlore kan gaan, is van honger, nie van Indiërs nie. 
In Augustus, nadat hy die pueblos in die noorde en ooste verslaan het, vestig Vargas sy aandag wes en na die rots van Acoma. Op 14 Augustus beleër hy Acoma sonder resultaat. Drie dae later keer hy terug na Zia vir meer kos. Terwyl Don Diego nadink oor hoe hy sy mense kan voorsien, het Roque Madrid 'n boodskap gestuur dat die Picuris op die punt staan ​​om Santa Cruz aan te val. Dit het die Taos -planne herleef. In die middel van September het kaptein Lara berig dat alle stilte in die weste stil is, sodat Vargas troepe in die noorde beveel het.
Op 21 September het Vargas beplanning noordwaarts beweeg om die jongste opstand te verbreek. Sonder groot moeite bereik hy Taos net om dit leeg te vind. Hy het met die inheemse leier Pacheco beraadslaag en gevra dat die mense na Taos terugkeer. Met die vertroue op die inboorlinge, vertrek Vargas daarna na Picuris, waar hy die pueblo geïnspekteer het voordat hy na Santa Fe teruggekeer het met 'n pakkie mielies, boontjies en klere uit Taos. 
Alhoewel die oorlog in die noorde amper verby was, was daar weerstandsakke. Desondanks het Vargas bereid om 'n paar broeiers terug in die veld te stuur, en met die hulp van Fray Custos Francisco de Vargas het hy verlore perde, vee en godsdienstige artikels vir die missies begin vervang. Sandia is herstel, net soos Santa Cruz, Zia en Santa Ana.
Die opstand van 1696 het Mexico -stad tot aksie aangewakker. In November daardie jaar keur die onderkoning en die Junta (de Hacienda) Vargas se versoeke om voorrade goed. Sowat 1 400 fanegas van die beloofde 2 000 fanegas mielies was op pad, net soos 1 500 varas lap, 1 245 swaar flanel, 2 000 komberse, 2 000 bokke, 3 000 skape, 600 koeie en 200 bulle. Hulle het in April 1697 by Santa Fe aangekom. Gedurende Mei is die goedere versprei onder 1 007 persone, wat soos volg beskryf is: inboorlinge van New Mexico - ses en negentig gesinne van in totaal 404 persone Mexikane [van die groep wat voor 1680 in Santa Fe woonagtig was] - sewentien gesinne van altesaam een ​​en sewentig inwoners van Zacatecas en Sombrerete - 124 gesinne van altesaam 449 persone met drie en tagtig gelys as weeskinders, vrygeselle, alleenstaande vroue en halfrasse.  ​​1697 beloof om baie beter te wees as enige vorige keer vir die setlaars van New Mexico. Die opstand van 1696 is verpletter. Voorrade het uiteindelik uit Nieu -Spanje gekom. Daar was min rede om te vermoed dat die volgende paar jaar 'n tyd van onrus sou wees, nie deur eksterne kragte nie, maar deur interne politiek.
Don Diego de Vargas Zapata Lujan Ponce de Leon het moontlik die pueblos onderwerp, koloniste na New Mexico gebring en die provinsie van 'n rampspoedige nederlaag gered, alles op eie koste, maar hy het in die proses baie vyande gemaak.
Sy probleme is veroorsaak deur die Spaanse koloniale stelsel. Vargas is in 1688 aangestel vir 'n termyn van vyf jaar, wat vroeg in 1693 verstryk het. Hy is egter aangesê om sy pos as goewerneur voort te sit totdat hy in hierdie geval verlig is Pedro Rodriguez Cubero. Vargas het sy amp behou tot die koms van Cubero in Julie 1697.
Bedoel terwyl Vargas sy goewerneurskap as 'n welwillende diktator bestuur, siviele sake persoonlik hanteer en toesig hou oor die troepe. Byvoorbeeld, op 5 Junie word Nicolas Ramieres, genoteer as 'n mulat, en getroud met Isabel Hazzca [?] Daarvan beskuldig dat hy probeer het om 'n Indiër met die naam Martin dood te maak. Die verweerder is skuldig bevind aan ernstige aanranding en is tot drie jaar 'werk ten gunste van die algemene publiek' gevonnis. 
Op 2 Julie 1697 arriveer Pedro Rodriguez Cubero in Santa Fe om die goewerneurskap te eis. Vargas, wat nie bereid was om die leisels oor te gee nie, het aan die onderkoning geskryf om 'n uitstel van die aanname van Cubero uit te stel omdat hy (Vargas) nie 'n regverdige verhoor kry nie. Intussen het Vargas die cabildo van Santa Fe oorreed om hom 'n verklaring van lojaliteit te gee. Cubero het sy amp aangeneem oor die protesoptredes van Vargas (op die basis dat Cubero 'n brief van die onderkoning gehad het wat hom die mag gegee het om dit te doen) en het onmiddellik 'n koshuis op Vargas ingestel. Die residencia was 'n koloniale instrument om goewerneurs en ander amptenare eerlik te hou. Dit was bloot 'n hersiening van die rekord van die uittredende beampte. Alhoewel Cubero se woonplek bevind het dat Vargas vry was van enige oortreding, het dit min gevolge gehad. Die cabildo, wat sien hoe die wind waai, het 'n petisie opgestel waarin Vargas aangekla word van die verduistering van groot bedrae geld en die summiere teregstelling van baie Tano -gevangenes na die slag by Santa Fe in 1693. Vargas het ook die skuld gekry vir die hongersnood van 1695 en die uitbreek van Indiese oorlogvoering, veral die opstand van 1696. Verdere kritiek op Vargas se administrasie sluit in sy weiering om die setlaars toe te laat om slawe van Indiese gevangenes te maak. 
Cubero het hierdie versoekskrif gebruik as 'n manier om van Vargas ontslae te raak. Op 2 Oktober 1697 verklaar hy dat Vargas in die lig van die 'nuwe getuienis' skuldig was aan alle aanklagte, ondanks die vorige uitspraak oor residensie. Hy het die voormalige goewerneur tot sy huis beperk en beslag gelê op sy slawe (nie Indiërs nie), muile, klere en 'n boete van 4 000 pesos vir hofkoste. Vergas is verder verbied om met enigiemand te kommunikeer, en beroof hom dus van 'n beroep op hoër gesag.
Vargas het nie vriende gehad nie, want Fray Custos Francisco de Vargas het na Mexico City gereis en die saak van die goewerneur voorgelê. In Santa Fe het Vargas sy eie veldtog van selfverdediging voortgesit deur Cubero en die cabildo met weerwraak te dreig toe hy weer deur die kroon aangestel is.
Vargas se appèl het die Spaanse hof bereik deur middel van Antonio Valverde y Cossio, tydelike kaptein by El Paso del Norte (en aangestel in die pos deur Vargas). Cubero het Valverde verban. Maar op sy eie het hierdie lojale siel na Spanje gereis om sy 'meester' -saak voor te lê, terwyl hy ook persoonlike guns gevra het. Om hierdie bedreiging teen te werk, het Cubero in Februarie 1699 'n lys beskuldigings teen Valverde aan die hof gestuur. Na bewering is die lys aan hom gegee deur Lorenzo Madrid, Roque Madrid, Tomas Palomino, Jose Domingues, Antonio Gutierrez de Figueroa en Jose Antonio Romero, almal hoogs gerespekteerde burgers van New Mexico wat woedend was oor die aanstelling van Vargas van Valverde in 'n hoë pos terwyl hulle verby is. 
Amptenare in sowel Spanje as in Nieu -Spanje het die prestasies van Vargas nie vergeet nie. Na 'n lang oorsig van sy prestasies in New Mexico, het die Raad van Indië aanbeveel dat Vargas weer tot goewerneur aangestel word, dat hy 'n eretitel "Pacificator" kry, dat hy die titel Marques de las Navas Brazinas kry, en dat hy 'n vergoeding van 4 000 pesos kry. Die koning het al hierdie aanbevelings goedgekeur, behalwe vir die encomienda. Vargas is eers op 21 Augustus 1698 'n afslag gegee.Valverde is vir sy poging deur die Kroon aangestel as permanente kaptein van die Presidio van El Paso del Norte, 'n pos wat hy gesoek het.
Vargas se stryd was nog lank nie verby nie. Alhoewel die kroon ingestem het dat Vargas duidelik was, moes Cubero nog steeds hanteer word.
Die nuwe goewerneur en die cabildo was desperaat. Hulle het gehoor van die heraanstelling van Vargas en het nuwe aanklagte opgestel in 'n poging om die inwerkingstelling te stop. Hierdie aanklagte sluit in: dat Vargas sedert 1697 onrus gewek het, dat hy guns verleen het aan diegene wat sy kant wou neem en dat hy die opposisie geïntimideer het.  Cubero en sy makkers het verhore gehou en Vargas skuldig bevind aan die nuwe aantygings. Die Pacificator is in kettings in sy huis geplaas en het alle besoekers verbied. Hy is nie toegelaat om te skryf nie.
Die regsgeveg duur nog etlike jare in Mexico -stad voort. Op 20 Maart 1700 het die Vargas -saak na die Junta -generaal gegaan en die beskuldigings van cabildo is onwaar gevind. Die voortslepende saak van verduistering het meer kommer veroorsaak en die Junta het gevra dat die heraanstelling van Vargas opgehou word totdat hierdie aangeleentheid opgeklaar kan word. Vargas, nog steeds in Santa Fe, is onder borgtog vrygelaat en het in Julie 1700 na Mexico -stad vertrek. die oud-goewerneur en as hulle hom onskuldig bevind, om hom toe te laat om die voorregte wat hy hom verleen het, te aanvaar.
Toe die woord Santa Fe bereik, word die cabildo in paniek gegooi. Nuwe aanklagte het gevloei, maar tevergeefs. Vargas is vrygespreek van alle bewerings en na 'n noukeurige oudit is ontdek dat die regering 17,619 pesos aan Vargas skuld. Vargas het die stryd met Cubero gewen. Laasgenoemde is saam met die cabildo van Santa Fe die totale koste van die saak beoordeel. 
In Augustus 1703 was Don Diego op pad terug na New Mexico om sy titels op te eis, terwyl goewerneur Cubero suidwaarts oorgaan om nuwe pligte as goewerneur van Maracaibo en Grita aan te neem. Cubero is in 1704 oorlede voordat hy sy werk kon aanvaar. J. Manuel Espinosa, kroniekskrywer van die Vargas -administrasie, som die termyn van Cubero op: 'So eindig die sesjarige tussenperiode van Cubero, waartydens New Mexico geen noemenswaardige veranderinge beleef het nie, terwyl die Reconquerer miskien die donkerste dae van sy hele loopbaan ondergaan het om net onverskrokke na vore te kom . " 
Op 10 November 1703 bereik Don Diego de Vargas, nou Marques de las Navas Brazinas, Santa Fe. Hy vestig hom vinnig in die goewerneurspaleis en skryf 'n verslag aan die onderkoning waarin hy die omstandighede van New Mexico beskryf, waarin hy Cubero veroordeel het vir: "onkunde oor grensprobleme," veral omdat Cubero Santa Cruz, een van Vargas se troeteldier, feitlik verlaat het. projekte. Hy het ook gekla dat Cubero die setlaars in Santa Fe te ver versprei het om verdediging moeilik te maak. 
In die lente van 1704 het Vargas hom voorberei op 'n veldtog in die Sandia -berge om 'n paar Fararon Apaches -aanvalle langs die Rio Grande uit te skakel. Hy het Sandia as sy hoofkwartier gekies. Met vyftig soldate vertrek hy van Santa Fe na die dorp. Van daar het hy na die verlate boerdery van Ortega gegaan, ongeveer 20 kilometer oos van die huidige Albuquerque, en op 1 April het hy die berge ingedruk. Op 2 April was Vargas agtervolg na sy vyande toe hy siek word. Terug na Sandia, het hy sy laaste testament opgestel en die sakrament van uiterste salwing ontvang. Don Diego de Vargas Zapata Lujan Ponce de Leon, Marques de las Navas Brazinas, is op 8 April 1704 in Sandia oorlede. Die presiese oorsaak van sy dood is nog onbekend. Hy het versoek dat sy lyk onder die hoofaltaar van die kerk in Santa Fe gelê word.
Die dood van Diego de Vargas het 'n einde gemaak aan 'n unieke era in New Mexico. In 'n kort tydjie het die energieke Don Diego daarin geslaag om te doen wat ander nie kon doen nie: die herowering en hervestiging van New Mexico.
Met die herinstelling van New Mexico as 'n lewensvatbare Spaanse kolonie, was Spanje weer verbind tot haar grenspos. Die Spanjaarde kon nie hierdie gebied prysgee nie en vanweë die voortgesette teenwoordigheid in New Mexico, sou Spanje byna 'n eeu aanhoudend vasgevang word.
1 J. Manuel Espinosa, Kruisvaarders van die Rio Grande (Chicago, 1942). Hoofstuk Een handel oor vroeë pogings tot 'n reconquista.
2 William L. Schurz. This New World (New York, 1964), pp. 78-108 en pp. 103-108.
3 J. Manuel Espinosa, Eerste ekspedisie van Vargas na New Mexico, 1692 (Albuquerque: University of New Mexico Press, 1940). Aangehaal: Vargas Journal, te Mejia, 21 Augustus 1692, in: Archivo General de la Nacion, Mexico City, Tomo 39, hierna aangehaal AGN.
4 Ibid. By Santo Domingo, 11 September 1692.
5 Ibid., Te Santa Fe, 14 September 1692.
6 Sien Oakah L. Jones, Pueblo Warriors and Spanish Conquest (Norman, 1966).
7 Vargas Journal, in J. Manuel Espinosa, Crusaders of the Rio Grande (Chicago, 1942), p. 108.
9 Sensus van El Paso del Norte, in Archivo General de las Indias, Guadalajara. Legajo 139. Hierna aangehaal AGI. Sien: ook Archivo General de la Nacion (Mexiko), Historia Tomo 37.
10 Ibid., 2 Januarie 1693, in El Paso. Sien ook Anne E. Hughes, The Beginnings of Spanish Settlement in the El Paso District (Berkeley, 1914).
11 2 Januarie 1693 te El Paso del Norte, in AGI en AGN.
12 Bevel om aansoek te doen vir arquebuses, Legajo 4, Biblioteca Nacional de Mexico. Hierna aangehaal BNM, 1693.
13 A vara is 'n meting wat ongeveer 2,8 voet groot is.
14 Argiewe van die aartsbisdom Santa Fe, los dokumente, 1693. Hierna aangehaal AASF.
15 Die inventaris vir een gesin is soos volg: vir die familie van Joseph Cortes del Castillo, wat 'n Spaanse vrou en drie kinders van tien, vyf en een jaar twee maande gehad het: twaalf waterdigte jasse, vyf fanegas van goedkoop katoenlap, ses fanegas van vlossy, sewe fanegas van kwaliteit vlas, een stuk Bretonse linne, vier stukke Sileziese linne, een stuk porselein, een mantel, een boek met die titel "Hilo de Clemes" en twee paar skoene. AASF, los dokumente. 1693.
16 Vargas Journal, 13 Oktober 1693, in AGN, Historia, Tomo 38.
20 J. Manuel Espinosa, Kruisvaarders van die Rio Grande (Chicago, 1942), p. 154.
22 Vargas na onderkoning, 20 Januarie 1694 te Santa Fe, amptelike CV in AGN.
24 Vargas na onderkoning, 30 Desember 1693, in Historia, Tomo 39, in AGN.
25 Vargas Journal, 20-24 Februarie 1694, in Historia, Tomo 39, in AGN.
26 Vargas na Conde de Galve, Santa Fe, 23 Maart 1694, Staatsargief van New Mexico. Hierna aangehaal SANM.
27 Vargas, Order, te Santa Fe, 16 Junie 1694, in SANM.
28 Sien: Marc Simmons, Spaanse regering in New Mexico (Albuquerque, 1968).
29 Van die belangrikste burgers was: Luis Granillo, Juan Dios Lucero de Godoy, Jose Tellez Jiron, Francisco de Anaya Almazan, Francisco Romero de Padraza, Antonio de Montoya, Luis Martin, Antonio Lucero de Godoy, Diego de Montoya, Diego de Luna, Roque Madrid, Juan del Rio en Arias de Quiros.
30 In 1760 besoek biskop Tamaron van Durango Santa Fe en beskryf dit soos hierbo. Sien: Eleanor B. Adams, red., Bishop Tamaron's Visitation of New Mexico, 1760 (Albuquerque, 1954).
31 Sien Vargas, Bando wat voorsiening maak vir die ontvangs van koloniste, 16 Junie 1694, in Santa Fe in SANM.
32 Vargas Journal, 5-6 Julie 1694, Historia, Tomo 39, in AGN.
33 Vargas Journal, aan onderkoning, 6 September 1694, te San Ildefonso, in Historia, Tomo 39, AGN.
34 Ibid., 17 September 1694.
35 Vargas Journal, 22 April 1695, Historia, Tomo 39, in AGN.
36 Orde van Don Diego de Vargas, 31 Mei 1695, te Santa Fe in SANM.
37 Verskyning van Antonio Tafoya, eskaderleier, voor Lorenzo Madrid, alcalde ordinario, 15 September 1695 in Santa Fe, in SANM.
38 Beskuldigings van die cabildo teen Don Diego de Vargas, Oktober 1697 in Santa Fe in SANM.
39 Los dokumente. 1694 23 Desember 1694, nommer 2 en nommer 2 [No. 9], Desember 1695-April, 16 in AASF.
40 Cisneros na Vargas, Junie, 1696, SANM.
41 Guadalajara, Vargas Journal, Legajo 141, AGI.
45 Ibid., 1696 en Athearn, op. cit., bl. 15.
46 Vargas na onderkoning, 30 Julie 1696, in Santa Fe, SANM.
47 Ibid., 11-12 Oktober 1696.
48 Vargas Journal, Records of Distribution, 1 Mei 1697, te Santa Fe, in SANM.
49 Strafverrigtinge teen Nicolas Ramieres, 5 Junie 1697, te Santa Fe, in SANM.
50 Beskuldigings van die cabildo teen Don Diego de Vargas, Oktober 1697 in Santa Fe, in SANM.
51 J. Manuel Espinosa, Kruisvaarders van die Rio Grande (Chicago, 1942), pp. 322-323.
52 Vinculos Tomo 14, "Autos hechos sobre causas criminales contra el general Don Diego de Vargas.", In AGN.
53 Sien Lansing B. Bloom, "The Vargas Encomienda," New Mexico Historical Review, XIV (Oktober 1939), 390-391.
Vir die volgende agt eeue het 'n komplekse stryd ontstaan ​​tussen die Islamitiese kalifaat van Iberia en die oorlewende Christelike koninkryke: klein Navarra in die Pireneë, Portugal aan die Atlantiese kus, Kastilië in die breë sentrale plato en Aragon in die noordooste.
In die Weste en onder Christene het hierdie 774 jaar lange stryd- en huisvestingsproses bloot bekend gestaan ​​as die Reconquista, of Reconquest (718 �) —a term wat soveel verduister as wat dit onthul oor hierdie fassinerende tydperk.
Die Spaanse Christelike vertelling is geneig om die heropbou as 'n tydperk van min of meer konstante oorlogvoering uit te beeld, wat geleidelik in die loop van byna agt eeue geleidelik terugkeer. Die realiteite was baie meer kompleks.
Christene en Jode wat onder die Islamitiese (of Moorse) heerskappy leef, is oor die algemeen toegelaat om hul godsdiens, taal en gebruike te behou, terwyl baie kulturele leen en vermenging, sowel as geweld en konflik, die eeue van Moslem-Christelik-Joods was saambestaan.
Rond die jaar 1100 het die vier Christelike koninkryke hul pogings verskerp om die Moorse regering te verslaan en sy inwoners uit Iberia te verdryf. Portugal het sy onafhanklikheid in 1139 verkry, terwyl Castilië en Aragon teen die middel van die 1100's baie van die lande wat verlore geraak het tydens die aanvanklike Islamitiese invalle, teruggekry het.
Die val van Moslem -Spanje
In die Slag van Las Navas de Tolosa in Andalusië in 1212 het 'n gekombineerde Castiliaanse Aragonese leër 'n beslissende nederlaag van die Moslem -magte veroorsaak. Teen die laat 1200's is die Moorse gebiede aansienlik verminder, hoofsaaklik beperk tot Granada in die verre suide, wat 'n huldebetaalde kalifaat gebly het van 1275 tot die laaste nederlaag in 1492.
Op 19 Oktober 1469 was die huwelik van Isabella van Castilië en Ferdinand van Aragon die dinastiese vereniging van die twee grootste en magtigste Christelike koninkryke, wat die weg gebaan het vir die konsolidasie en sentralisering van staatsmag aan die einde van die burgeroorloë wat Iberia en #8217s Christelike koninkryke aan die einde van die 15de eeu, die totstandkoming van die Spaanse Inkwisisie (1478) om godsdienstige eenvormigheid oor die koninkryk te verdryf, die verdrywing van die Jode en die finale Moorse nederlaag.
Kastilië was verreweg die grootste en bevolkte van die twee koninkryke, met drie keer meer gebied as Aragon (wat ook Katalonië en Valencia in die ooste insluit), en ongeveer 6 miljoen van die twee koninkryke en#8217 het saam 7 miljoen inwoners. Dit was dus gereed om die leidende rol te speel in die verowering en kolonisering van die Amerikas na 1492.
In die jaar 1492 word ook gedwing om ongeveer 150 000 Jode uit Castilië en Aragon te verdryf weens hul weiering om tot die Christendom oor te skakel, en die finale nederlaag van Granada, die laaste oorblywende Moorse gebied in Iberia, wat sodoende die einde van byna agt eeue van herowering was.
Oor die algemeen het hierdie agt eeue onder Christene in Iberia 'n hoogs gemilitariseerde, ywerige en onverdraagsame vorm van Christendom 'n digte vermenging van kerk en staat tot 'n hoogs hiërargiese en rigiede klasstruktuur, 'n etos van territoriale ekspansionisme en 'n reeks praktiese sjablone vir die verowering en onderwerping van vreemde lande en volke. Al hierdie breë temas sou deurslaggewend wees in die verowering en kolonisering van Amerika in die jare na 1492 in Spanje.
Het die herowering van Spanje as 'n historiese proses bestaan?
– Die vraag is om te weet – Alicia het beswaar gemaak en as jy die woorde soveel verskillende dinge kan beteken.
"Die vraag is om te weet, " Tentetieso verklaar, " wie regeer hier … of hulle of ek! "
* Dialoog uit die werk van Lewis Carroll «Deur ​​die spieël en wat Alice daar gevind het»
Die term Reconquista is die afgelope jaar die onderwerp van 'n hewige twis tussen historici en politici van verskillende ideologieë. Sommige pleit direk daarvoor dat dit uit die woordeboek geskrap word. As dit vanaf die negentiende eeu sonder die grootste probleem onder historici begin gebruik word, beteken dit vandag dat u daarby betrokke moet raak by die een of ander ideologie. In sy werk " Herstel en uitbreiding van die Christelike koninkryke, verdeel Manuel González Jiménez, 'n professor aan die Universiteit van Sevilla, die twee ideologiese posisies tussen tradisionalistiese historici wat die Reconquest gebruik het in 'n#retories verhewe onderwerp " en Marxistiese historici, wat dit gebruik het in 'n konsep wat verwyder en beveg moes word. "
Die hoofargument van die eerste ideologiese groep is dat die woord self, Reconquista, nooit in die Middeleeuse kronieke van die Spaanse koninkryke gebruik is nie. Die term is reeds in die 19de eeu deur 'n buitelandse skrywer bekendgestel. Soortgelyke konsepte is egter in die Middeleeuse tekste gebruik as politieke herstel van die monargie, en natuurlik is die idee van territoriale herstel, om te veg teen die Moslems van Al-Andalus, baie teenwoordig in die kronieke. Hy het selfs teenwoordig geword in die stigtingshandelinge van kerke of in donasies deur individue of deur die monargie aan die kerklike instelling, wys Martin Federico Ríos Saloma op in sy boek "The Reconquest: a historiographic construction & #8221 (Martial Pons History, 2011).
In hierdie sin het professor Derek Lomax, skrywer van "The Reconquest of Spain " (1978), in die genoemde boek verdedig dat die konseptuele raamwerk van die Reconquest glad nie kunsmatig is nie:
"… the Reconquest was 'n ideologie wat uitgevind is deur Spaans-Christene kort na 711, en die effektiewe besef daarvan het dit sedertdien as 'n historiografiese tradisie laat bly, en word dit ook 'n voorwerp van nostalgie en 'n retoriese cliché van tradisionele sowel as marxistiese publisiste".
Die probleem, soos die beroemde historikus aantoon, is nie die naam of die bestaan ​​van daardie historiese proses nie, maar die politieke gebruik wat elke party aan die episode gegee het, wat die kompleksiteit van 'n feit met veelvuldige fasette verminder, as gerief. Die historiografie van romanties-tradisionalistiese snit het die agt eeue van die Middeleeuse skiereiland tot 'n militêre aangeleentheid gereduseer, alhoewel nie alles 'n konfrontasie tussen Christene en Moslems was nie, maar daar was nog steeds fases van kulturele en sosiale uitruilings wat in die That Today is Spanje.
Tradisionaliste teen marxiste
Die historiografie uit die negentiende eeu beweer die afkoms van 'n bepaalde kultuurgroep, die Christene van die noordelike koninkryke, uit die res van die groepe in die land om Spanje as 'n nasie voor te stel wat as 'n opposisie teen Moslems voorgestel word. Vereenvoudigings is natuurlik nooit goed nie. Dit is hoe die historikus Antonio de la Torre die proses uit 'n tradisionele oogpunt beskryf:
«Herowering word gewoonlik verstaan ​​as die herstel van die nasionale gebied teen Moslem -indringers. Die Moslem is 'n inval wat anders is as die vorige, Rome en die Duitsers. Beide smelt saam met die Spaans, óf dwing hul kultuur op, soos Rome, óf aanvaar die van die land, soos die Duitsers. Die Moslems kon nie met die Spanjaarde saamsmelt nie. Hulle woon saam, hulle beïnvloed mekaar, maar die eindresultaat was die uitskakeling van die indringer. Hierdie lang wedstryd, wat in 711 begin en in 1492 geëindig het, is die sogenaamde Reconquest ».
Dat sommige van die elemente van hierdie neogotiese ideologie mities of fantasties was, beteken nie dat die Christelike samelewing uiteindelik hierdie idees aanvaar en toegepas het gedurende die Middeleeue tot die laaste oorlog in Granada nie
Aan die ander kant het die marxistiese geskiedskrywing nie net die konsep in sy geheel weggegooi en dit met Franco verbind nie, maar ook die kenmerke van die Christelike Spanje as Don Pelayo of El Cid gedefinieer as fiktiewe konstruksies wat verwyder moes word. Niks is so wit of swart nie. Daar word gedokumenteer dat die geveg van Covadonga, hetsy geveg of skermutseling, op die genoemde datums plaasgevind het en dat dit 'n fundamentele ideologie ondersteun het om te verstaan ​​wat die groot Christelike koninkryke van Spanje was.
Die professor in die Middeleeuse geskiedenis Juan Ignacio Ruiz de la Peña Solar by die ingang gewy aan Don Pelayo in die RAH Biographical Dictionary voer aan dat "agter die teenstrydighede van die bronne, die onversoenbare gegewens, die fantastiese vervormings wat hulle in baie gevalle bied en van 'n paar stiltes nie soveel toe te skryf aan die nie-bestaan ​​van die feite as aan die onkunde of onderskatting, onvoorspelbaar of bewustelik, dieselfde vir diegene wat geskiedenis was, die werklikheid van Pelayo en Covadonga, van die gebeure wat hierdie twee name oproep. onbetwisbaar en algemeen aanvaar deur die mees gesaghebbende historiografie ».
Die ideologie dateer uit die datums naby die Moslem -verowering ('n konsep wat terloops nie bevraagteken word nie, ondanks die lae gewig van die godsdienstige komponent van die eerste Islam tydens die veroweringsproses) het denkbeeldige feite met ander werklike vermeng. Redeneer dat dit nie genoeg is om die gewig wat die ideologie self gehad het, wat reeds aan die einde van die negende eeu van krag was, in diskrediet te bring nie, asof dit die gevolg was van toeligtings van geestelikes of nostalgie van die Visigotiese verlede.
Dat sommige van die elemente van hierdie neogotiese ideologie mities of fantasties was, beteken nie dat die Christelike samelewing uiteindelik hierdie idees aanvaar en toegepas het gedurende die Middeleeue tot die laaste oorlog in Granada nie. Soos met enige ideologie, is die waarde daarvan nie opsigself as dit ware of onwaar vrae gebruik nie, ongeag of dit in sy konteks werksaam was of nie. Die herowering was, en baie, sewe eeue lank.
In die middel van die elfde eeu was die ideologie van die herowering reeds volledig gekonsolideer en selfs deur Moslems bekend. Abd Allah, die laaste koning van Taifa in Granada, verwys in sy memoires na 'n gesprek met die Mozarabiese goewerneur van Coimbra in die volgende terme:
«Al-Andalus het aan die Christene behoort totdat hulle verslaan is deur die Arabiere, wat hulle gedwing het om toevlug te neem in Galicië, die mees benadeelde gebied van nature. Maar nou, dit is moontlik, hulle wil herstel wat met geweld geneem is. Om die uitslae finaal te wees, is dit nodig om dit mettertyd te omskryf en te dra.As hulle nie geld of soldate het nie, sal ons die land sonder moeite oorneem.
Vandag 'n operasionele gebruik
Vir baie historici, buite 'n ideologiese vraag, is die gebruik van die term vandag 'n praktiese, operasionele vraag, om te verwys na 'n konflik waarin twee magte in 'n ruimte en in 'n gemeenskaplike gebied gekonfronteer is. Hierdie groep beklemtoon Francisco García-Fitz, professor aan die Universiteit van Extremadura, wat by geleentheid van 'n konferensie oor die Reconquest wat die CEU San Pablo Universiteit verlede Oktober gereël het, die gebruik daarvan verdedig het: «As ons die konsep Reconquest aanvaar, is dit omdat dit is getrou aan 'n argument wat bestaan ​​en waarom dit vandag in werking is.
"Vir die huidige geskiedskrywing sou die probleem wees om Restoration te gebruik, wat reeds toegepas word vir 'n fase van die negentiende eeu wat verband hou met die terugkeer van die Bourbons, sodat ons verwarring kan veroorsaak. Ons gebruik die konsepte om te verduidelik, nie om te verwar nie, en dit is vanuit 'n taalkundige oogpunt werksaam, 'sê hierdie kenner van die Middeleeuse geskiedenis oor 'n argument wat nie die historiografie van die negentiende eeu of Spaanse nasionalisme uitgedink het nie.
'Hulle het gepraat oor die herstel van 'n goed wat hulle ontneem is. Hierdie argument is in die kronieke van die negende eeu »
Die historikus Manuel Alejandro Rodríguez de la Peña, een van die organiseerders van die konferensie "The Reconquest to debat ", is ook van mening dat Reconquista verder as die ideologiese debat gebruik kan word:
'Die term Reconquista is vir sommige mense ongemaklik vanweë die politieke gebruik wat deur die eeue heen gebruik is, met die doel om dit te prys en te diskrediteer. Vandag is historici bekommerd oor hierdie gebruik, wat soms impliseer dat as u dit histories gebruik, as een of ander ding gekategoriseer kan word. Ons dink dit is 'n term met voldoende akademiese konsensus sodat die gebruik daarvan neutraal is. Ons het die punt bereik dat as iemand dit gebruik, hulle die een of ander ideologie moet toeskryf, wat 'n nonsens is '.
Die debat oor die term, van hoë politieke vooroordeel, verhoed dat historici werk sonder om op een of ander lyn geplaas te word. Dit verhoed in die algemeen dat hulle hul werk sonder druk kan doen. 'Ek dink dit is tyd dat ons ophou stry oor 'n term, byna omskep in 'n historiografiese gevegsvlag, en ander kwessies van groter belang verdiep, soos die ideologiese grondslae van die herovering van die Asturiese legitimiteit oor ander Spaanse legitimismes die herowering as ondersteuning van 'n breër politieke outonomie die Heropnames as 'n gemeenskaplike doelwit van die skiereiland die Reconquista en die versterking van die Spaanse feodale monargieë, en ander, 'verdedig Manuel González Jiménez in sy monografie " Oor die ideologie van die heropbou: realiteite en onderwerpe " .
'N Ander argument teen die gebruik van die term Reconquista hou direk verband met die integrasie van so 'n lang en gevarieerde tydperk in dieselfde historiese kompartement. Ortega y Gasset in die boek "The invertebrate Spain" bevraagteken reeds die ideaal van die term: "'n Herowering wat agt eeue duur, is nie 'n herowering nie".
Eloy Benito Ruano, Spaanse middeleeuse, oorweeg egter in «The Reconquest. 'N Historiese kategorie en historiografie »(2002) dat die argument van die lang duur nie genoeg is om die herovering as 'n verskynsel ongeldig te maak nie:
«Argument wat na ons mening weerlê kan word deur die aanroeping van soveel historiese prosesse en verskynsels as moontlik, in sy verskillende verhoudings, die Christendom, die feodalisme, die monargiese instelling … Onderwerpe wat vandag almal in die moderne Braudeliese opvatting ingesluit is ( de Braudel) de la longue durée ».
Ander konsepte, soos die kruistogte of die Middeleeue, is redelik willekeurig en selfs kunsmatig, en daarom word dit sedert historiografie nie aangevoer dat dit verdwyn nie. Daar is ander redes waarom die term deur sy generasie denkers gepla word.
Die bevestiging van Ortega y Gasset is geïntegreer in 'n kritiese tradisie met die tradisionele konsep van die Heropbou wat aan die einde van die 19de eeu begin is deur die "regenerationists ". Hierdie ideologiese groep, wat gepleit het om die euwels wat tot die ondergang van Spanje gelei het, agter te laat, het 'n afkeer van die herowering en die Middeleeuse Spanje gehad, want, soos Sánchez Albornoz gesê het tydens 'n konferensie wat in 1928 in Praag gehou is, was die oorsaak van die 'vertraging' »Met betrekking tot Europa, die oorsprong van 'n toestand van 'super -opwinding van krygers' van die Spanjaarde en 'hipertrofie van die Spaanse geestelikes'. Joaquín Costa het self voorgestel om die graf van El Cid eens en vir altyd te sluit, met sewe sleutels.
Die historikus Miguel Ángel Ladero Quesada reageer in 'n artikel met die titel " Is Spanje nog steeds 'n historiese raaisel? " Vir die "regenerationiste " en ander denkers wat te naby aan die bome was, het hulle nie toegelaat om die bos as 'n hele:
"Tans beskou baie mense die term herovering om die historiese werklikheid van daardie eeue as 'n valse te beskryf, en verkies dit bloot om verowering en vervanging van 'n samelewing en kultuur, die Andalusiër, aan die ander kant, die Christelik-Westerse, maar hoewel dit so was , dit is ook dat die konsep Reconquista in die Middeleeuse eeue gebore is en tot die werklikheid behoort, aangesien dit ideologies baie aspekte van die proses gediagnoseer het. .
7 Die geboorte van 'n aparte Katalonië
Ondanks die Baskiese oorwinning in die vroeëre bondgenootskap met al-Arabi in Roncesvalles en Charlemagne en rsquos, het hy steeds 'n buffersone gesoek tussen sy Christelike koninkryk en die Moslems van Spanje. Aan die einde van die agtste eeu keer die Franke dus terug na Spanje. Eerstens het die leër van Karel die Grote en die Rsquos die Moslem -besetting van Suid -Frankryk beëindig en daardeur die Maart van Septimania geskep. Daarna probeer Karel die Grote om Zaragoza weer in te neem, maar dit misluk. Toe, in 801, behaal Karel die Grote 'n groot prys toe sy leër die belangrike stad Barcelona suksesvol inneem. Van daar af het die Franken die grootste deel van Katalonië verower en dit gevestig as die Spaanse Maart en mdasha versterkte bufferstaat wat ontwerp is om te keer dat Moslemleërs Frankryk bereik.
Twee eeue lank is die Spaanse Maart geregeer deur Frankiese of plaaslike grawe wat deur die Karel die Grote aangestel is. Dit duur tot 985, toe 'n Moorse mag onder leiding van Al-Mansour dit reggekry het om Barcelona te ontslaan. Grief dat hy geen hulp van die Karolingiese leër ontvang het nie, het graaf Borrell II die staat Katalonië onafhanklik van die Frankiese heerskappy verklaar. Selfs voor hierdie verklaring het Katalonië wydverspreide outonomie geniet, wat weer 'n aparte identiteit kon vorm. Die wortels van die Katalaanse onafhanklikheid het in hierdie tyd waarskynlik ontstaan.
Vox vind die geskiedenis uit om 'Reconquista' van Spanje te eis
Die verregse Spaanse Vox-party het 'n groot hupstoot gekry in die vierde algemene verkiesing van Spanje in soveel jare, met sy stemaandeel van 10% na 15%.
Narciso Michavila, die president van die GAD3-peilingsonderneming wat 'n opname voor die verkiesing gedoen het wat dui op 'n toename in Vox-steun, het gesê dat die party momentum gekry het "grootliks te wyte aan die reaksie in die res van Spanje op die onafhanklikheidsbeweging in Katalonië."
Hy skryf dit ook toe aan die ineenstorting van die stemming vir die pro-mark Ciudadanos, wat van byna 16% van die stemme in die vorige verkiesing van April tot 7% ​​op 10 November gedaal het, wat daarop dui dat baie van die party se kiesers tot die verre getrek het. regterparty se moeilike lyn oor Katalonië. Vox was nie skaam om te sê dat 'n noodtoestand, wat die opskorting van basiese regte behels, aan die streek opgelê moet word nie.
'Danksy Spanje is Europa wat dit is. Danksy ons bydrae sedert die Middeleeue om die verspreiding van Islam te stop, "het Ivan Espinosa de los Monteros, vise-sekretaris van internasionale betrekkinge, gesê. 'Geskiedenis is belangrik, en ons moet nie bang wees daarvoor nie.'
Die saamtrek van politieke byeenkomste in wyle diktator Francisco Franco in Spanje was 'Viva Espana' en sulke geskreeu is die kenmerk van Vox -byeenkomste.
Die president van Vox, Santiago Abascal, het sy veldtog tydens die algemene verkiesing in April in die klein dorpie Covadonga, in 'n welige vallei in die noordelike deel van Asturië, geopen. Daar word na Covadonga verwys as die wieg van Spanje, die verhaal van konserwatiewe aansprake. Dit was die plek van die eerste oorwinning deur Christian Hispania teen die destydse Moslemheersers van Spanje en die begin van die 'Reconquista', wat sou eindig met die val van Granada in 1492.
Die oorwinning van Covadonga in 722 het nooit plaasgevind nie. Die datum waarop Moslem -leërs die Straat van Gibraltar oorgesteek het, was 711 en die gehate Visigoth -bewind het vinnig in duie gestort. Die oorwinning van Covadonga 'n dekade later het nooit plaasgevind nie, maar was 'n 'historiese feit' wat koning Alfonso die Grote (848-910) 'n eeu-en-'n-half later uitgevind het. Hierdie herontdekking van die geskiedenis maak Vox -leiers nie onnodig bekommerd nie. Hulle praat van die 'herowering' van Granada, 'n stad wat nie voor die Moslem -bewind bestaan ​​het nie, en 'Reconquista', 'n uitdrukking wat nie in die Middeleeue bestaan ​​het nie.
Die term verskyn die eerste keer in die middel van die 19de eeu en verskyn in 1936 in die woordeboek van die Royal Spanish Academy in Madrid, die jaar waarin Franco teen die republiek opstaan.
Spanje is nie 'n land waarvan die definisie voortspruit uit sy stryd teen Islam nie, iets wat ernstige historici soos Alejandro Garcia Sanjuan beskryf as 'n ernstige wanvoorstelling van die werklikheid van die Middeleeue. As daar 'n Reconquista was, sou die Visigoth -koninkryk herstel gewees het.
As u in gedagte hou dat die Visigote drie eeue lank in Spanje teenwoordig was en die Moslems agt jaar lank, moet u kyk na die ideologie van die regs om te verstaan ​​hoe die uitdrukking "Reconquista" geïnstrumentaliseer is. Franco het Spanje van 1936-39 "herower" teen die ateïste en kommuniste, ironies genoeg met die hulp van Moslem-onreëlmatiges uit die noordelike Rif-streek van Marokko.
Volgens Sanjuan word die moderne Reconquista 'n fundamentele 'konseptuele toetssteen van die nasionale-katolieke lees van die geskiedenis van Spanje'. Vandag is die Reconquista van vandag in die eerste plek gerig op die Katalane en op die Baskies, hoewel die leier van Vox van Baskiese oorsprong is.
Hierdie interne herowering sluit nie ander eienskappe van Vox uit nie. Sy advokate wek die vrees vir Moslems wat sharia in die suide van Spanje opdwing, die katedraal in Cordoba weer in 'n moskee verander en vroue dwing om te verbloem. Haat teen Islam is deel van die aantrekkingskrag van Vox, die vrees vir immigrante, veral in Andalusië.
In die troebel politiek van geheime finansies van uiterste regse partye in Europa, is dit egter geen verrassing dat 1 miljoen euro deur Vox ontvang is na sy stigting in Desember 2013 en die Europese parlementsverkiesings in Mei 2014 via die Nasionale Raad van Resistance of Iran, 'n verbanne Iraanse groep wat in die tagtigerjare deur die People's Mujahideen of Iran (MEK) gestig is, het dokumente uitgelek aan El Pais, die belangrikste dagblad in Spanje.
Dat MEK aangevuur word deur mense soos Rudy Giuliani, John Bolton en Steve Bannon, moet stof tot nadenke gee. Dat MEK Saddam Hussein in sy stryd teen die Koerden moes gehelp het, sou die waters verder modderig maak.
Die nasionalistiese harde regs het die geskiedenis of, meer akkuraat, die wanvoorstelling van die geskiedenis as 'n instrument gebruik in die idee om identiteit wat met die vroeë Christendom verband hou, te herstel. Moderne nasionalisme het floreer op die idee van 'n volk wat deur die eeue onveranderd was.
Spanje moet 'n glorieryke verlede gewaarborg word wat tot in die newel van die tyd strek, wat die bestaan ​​van die nasie vir ewig waarborg. Die historikus Jean-Paul Demoule vra: "Is dit nie baie interessanter as mense dit kies eerder as om dit te verduur nie?" So rammel Vox verder.
Abascal sou verkies dat Spanje immigrante uit Latyns -Amerika aanvaar, aangesien hulle 'ons' taal, kultuur en, volgens hom, wêreldbeskouing deel.
Die 4% van die bevolking in Spanje wat Moslem is, kan ''n probleem word'.
By Vox word die vrees vir die ander omring deur 'n vorm van virulente anti-feminisme wat nie elders in Europa gesien word nie en 'n duidelike homofobiese agenda. Sy leiers noem feministe 'feminazis' en wil hê dat meer mense die reg het om gewere te dra.
Die bande met populisme in Trump-styl is nie net ideologies nie, aangesien Vox, wat deur Bannon beskryf word as 'een van die belangrikste en interessantste partye in Europa', sy opkoms vergelyk het met die van die Amerikaanse teeparty en Trump self. Die party haat ook globalisering.
Die hoofdoelwit van Vox is die Katalaanse onafhanklikheidsbeweging, maar dit kan verander. Die Moslem -gemeenskap in Spanje kan die las dra van 'n meer geradikaliseerde Vox.
Herowering en kruistog in die Middeleeuse Spanje
'N Lewenslange toewyding aan die studie van die Middeleeuse Spanje is geskik vir Joseph F. O'Callaghan om een ​​van die mees besproke kwessies op hierdie gebied aan te spreek. Spaanse geskiedskrywing het jare lank te doen gehad met die onderwerp van die spesifiekheid van die Iberiese skiereiland gedurende die Middeleeue, vanweë die Moslem -inwoners daarvan. Of dit nou as 'n staat of as onderdane van Christelike konings is (bekend as Mudejars), het hierdie mense gevoel dat hulle net so 'Spanjaarde' is as die Christene. Christelike propaganda wat die 'Reconquista' uitbeeld as 'n oorlog om die Moslems uit te dryf uit gebiede wat met reg besit word deur Christene (behandel in O'Callaghan se eerste hoofstuk, 'The Reconquest: Evolution of an Idea') is geïdealiseer in Spanje, beide as deel van die oorsprong van die nasie, en as gevolg van die tradisionele belyning in die moderne Rooms -Katolieke kerk. Ondanks 'n paar uitdagings die afgelope dertig jaar, word die woord 'Herowering' steeds algemeen gebruik, terwyl die publiek die term in 'n gemeenskaplike gesprek gebruik. Dit is geen verrassing dat Hispaniste soos O'Callaghan self, J. Hillgarth, P. Linehan, wyle D. Lomax en A. MacKay almal die gemak (of andersins) van die gebruik van hierdie konsep in die geskiedenis van Middeleeuse Spanje.
'N Ander aspek van hierdie vraag is of die oorlog wat deur die Christelike koninkryke op die Iberiese Skiereiland vervolg is - beide om territoriale en godsdienstige redes - geklassifiseer kan word binne die meer algemene konfrontasieveld tussen Christene en Moslems in die breër Middellandse See -bekken: dit wil sê as deel van die kruistogte. Weereens het onlangse geleerdheid hierdie nuwe benadering tot die heropbou voorgestel. (1) Dit is egter hierdie boek van O'Callaghan wat die mees akkurate en gedetailleerde studie van hierdie vraag oor 'n lang tydperk en oor die hele skiereiland bied.
Eerstens bespreek Joseph O'Callaghan die probleem van die moderne woordeskat soos dit toegepas word op middeleeuse godsdienstige konflikte, in 'n hoofstuk met die titel 'Herovering, Heilige Oorlog en Kruistog'. Hy gaan voort met 'n goeie beskrywing van die Christelike en Islamitiese bronne wat hy vir hierdie boek gebruik het. Hierdie hoofstuk vereis verdere kommentaar en lof. O'Callaghan het sy opname nie net beperk tot Spaanse en Portugese middeleeuse bronne nie, maar ook in die volksmond en Latyn. Hierdie rykdom aan bronne gee 'n gebalanseerde beeld van die dilemma 'herowering versus kruistog' en help om die Iberiese konflik in 'n wêreldwye perspektief te plaas (ten minste volgens die middeleeuse standaarde).
Hoofstukke twee tot vyf fokus op 'n chronologiese oorsig van kruistogte op die Iberiese skiereiland, van die laat elfde tot die middel van die dertiende eeu. Alhoewel die rede vir so 'n tydsraamwerk nie in die teks gegee word nie, kan ons aanneem dat die skrywer die oorsprong van die kruistogverskynsel aan die oostelike en westelike kant van die Middellandse See ontleed en die geskiedenis daarvan tot in die vyfde kruistog herlei, dit wil sê die era van prag van die kruistogte. Die argument is duidelik: die presedent van kruistog as 'n godsdiensoorlog kan gevind word in die Spaanse herowering (veral in Barbastro, 1063). Die konsep is daarna deur die pousdom uitgebrei vir die eerste en tweede kruistogte, toe die aanval op Islam as 'n dubbele offensief aan beide kante van die Middellandse See beskou word. Toe die kruistogte na die Heilige Land minder gereeld was, was Spaanse kruistogte op die punt waar hulle bulle van verskeie pouse was, en het die pogings van inheemse en buitelandse vegters gekonsentreer. Gedurende hierdie hele tydperk was die aflate wat aan die 'veg pelgrims' toegestaan ​​is, dieselfde as aan diegene wat na die Heilige Land gaan. Pelgrimstog na Santiago was baie nou gekoppel aan kruistog in Spanje en aan die ideologie van pelgrimstog/kruistog na die Heilige Land. Die pousdom het altyd probeer om Spaanse ridders besig te hou met verlowings op hul eie gebied, terwyl hulle die kerk en gelowiges die moontlikheid gebied het om kruistogte in die oostelike en westelike gebiede te finansier.
In hierdie deel van die werk gebruik die skrywer pouslike bulle op groot skaal om aan te toon dat dié wat vir die Heilige Land uitgereik is, baie soortgelyk was aan dié wat vir oorlog teen Moslems op die Iberiese Skiereiland uitgereik is. Hy maak sterk staat op die baanbrekerswerk van José Goñi Gaztambide, Historia de la bula de cruzada en España, (Vitoria: Editorial del Seminario, 1958), wat afgerond word met verwysings na ander primêre bronne. (Dit sou interessant gewees het om die werklike teks van sommige van die bulle aan te haal om die styl van diegene wat met Spaanse sake handel, te vergelyk met dié wat die Heilige Land betref.) Die klem word altyd gelê op die feit dat die pousdom die Herwin in 'n kruistog. Tog is daar ook 'n ander vraag: of die vroeëre Spaanse propaganda die Romeinse curia beïnvloed het en die destydse pous Urbanus II laat roep het om die Eerste Kruistog te vra. Die noue kontak tussen die pousdom en die hoë geestelikes wat van die Iberiese skiereiland na Rome kom, is deur geleerdes gebruik om dit te bewys, byvoorbeeld in Theresa Vann se 'Reconquest and the Origin of the Crusades' [in Die kruistogte: ander ervarings, alternatiewe perspektiewe, red. Khalil Semaan (Binghamton: Global Publications, in pers)].
'N Verdere punt waarop verduideliking nodig is, is waarom die Franse ridders, wat reeds in Jerusalem geveg het, daarna by die kruistog in Spanje sou wou aansluit (Baleares, Zaragoza) as die vergifnis van hulle sondes reeds bereik is (pp. 35-38) ? Miskien moet daar op hierdie stadium meer klem gelê word op ekonomiese aangeleenthede.
Die laaste drie hoofstukke ondersoek meer aardse aangeleenthede, soos die huidige toestand van oorlogstegnologie en leërs, die finansiering van die kruistog en die ritueel wat die hele veldtog vergesel, soos goedgekeur deur Mosarabiese en Romeinse liturgie. Hierdie drie aspekte was noodsaaklik vir die sukses van Christelike veldtogte en moet nie geïgnoreer word nie.Die hoofstuk oor finansies (vergroot en verander, maar geïnspireer deur 'n vorige artikel wat die skrywer tydens die konferensie gelewer het ter herdenking van die verowering van Sevilla deur Fernando III (2), is die duidelikste verduideliking van die verskeidenheid inkomste wat die koning gebruik het om subsidieer sy oorloë wat 'n mens oor hierdie spesifieke onderwerp kan lees. Ek mis egter die gedetailleerde studie van die veranderende betekenis van 'tercias'('n term wat moeilik is om vas te stel, maar wat O'Callaghan suksesvol verduidelik het), wat in die artikel opgeneem is, maar nie in hierdie boek nie.
Die agtste hoofstuk, 'The Liturgy of Reconquest and Crusade', bied 'n baanbrekende benadering tot kruistogte in Spanje, aangesien dit stap vir stap die ontwikkeling van 'n godsdiensoorlog bestudeer. Dit is 'n baie gerieflike hulpmiddel vir studente en publiek wat nie kundiges op die gebied van kruistogte is nie. 'N Ander interessante kwessie wat die skrywer noem, is prediking. 'N Studie van hierdie onderwerp vir die Spaanse front moet nog gedoen word. Dit is jammer dat O'Callaghan nie hierdie taak meer in diepte aangepak het nie - ongetwyfeld weens ruimtebeperkings - veral aangesien onlangse werke oor die onderwerp die rol van predikers en hul missie op die Iberiese Skiereiland geïgnoreer of misverstaan ​​het. (3) Daar Daar is ook 'n paar interessante werke oor die 'Reiniging van moskees en inwyding van kerke' wat weggelaat is in die - andersins - baie volledige en bygewerkte bibliografie van hierdie boek. (4) & gt/p & gt
'N Paar besware teen klein foute: die woord'parias'het geen oorsprong in Arabies nie, maar kom uit die Latyn pars, partis, dit wil sê, die koninklikes het 'hul dele' aan die Christelike monarge betaal. Twee bladsye 17 en 289 (Aníbal Barbero vir Abilio Barbero) en bladsye 191 en 196 (San Isidro in plaas van San Isidoro of Saint Isidore), wat die begrip van die teks nie belemmer nie, maar die leser kan verwar opsoek na verwysings.
Die genealogiese tabelle behoort baie nuttig vir die leser te wees. Alhoewel die kaarte wat in die boek ingesluit is, die nie-Spaanse leser kan help met die ontwikkeling van grense op die Iberiese skiereiland, verduidelik dit nie die argumente in die teks nie. Tans kan ons reken op baie goeie kartografiese materiaal vir die Reconquest, aangebied in 'n klein, maar waardevolle volume (J. Mestre Campi en F. Sabaté, red. Atlas de la 'Reconquista' (Barcelona: Peninsula, 1998)), wat die betrokke kwessies baie duideliker uitbeeld.
In die lig van onlangse gebeure kan die studie van die langdurige gewapende konfrontasie tussen die Christendom en Islam nuwe leidrade bied vir die begrip van die meganismes van wêreldmag. Joseph O'Callaghan bied 'n interessante benadering tot die verskynsel van godsdiensoorloë, gefokus op moderne kwessies soos propaganda en ekonomiese fondamente. Dit is ons hoop, as historici van die Middeleeuse Spanje, dat hy ook daarin sal slaag om die aandag van ander geleerdes te vestig op die belangrikheid van 'n breër siening in kruistogstudies, wat die Spaanse horison in ag moet neem.
Die Reconquest was 'n stadige en onophoudelike proses wat, hoewel soms baie gewelddadig, deur Spanje gekruip het. Namate die grens tussen Moslem- en Christelike Spanje al hoe verder suid beweeg, het die Reconquest 'n spoor van duisende grenskastele agtergelaat- veral deur Castilla (na alles, castillo beteken kasteel, waarvandaan Castilla sy naam kry). Nadat hy genoeg grond bekom het om 'n koninkryk te vorm, het Castilla die belangrikste dryfveer agter die herowering geword.
Die verowering van Toledo in 1085 - 'n belangrike Islamitiese stad - was 'n reuse -herstappunt en 'n keerpunt in die Spaanse geskiedenis. In die laaste jare van die 11de eeu het die Spaanse geskiedenisheld Rodrigo D & iacuteaz de Vivar, meer algemeen bekend as El Cid, 'n groot deel van die streek Valencia ingeneem en hom tot 'n kragpunt van Spaanse geskiedenis, legende en kultuur verander.
Hoe het Spanje so toegewyd gebly aan so 'n stadige, uitgerekte proses? Aangesien die herowering baie deur godsdiens gedryf is, was Christene verenig deur die gees van 'n godsdienstige "kwotasie". In werklikheid het die Reconquest verskeie militêre ordes van Christelike ridders gevorm, veral die Tempeliers en die Orde van Santiago. Die tweede aansporing was grond. Die gevange lande moes herkoloniseer word en in die Spaanse koninkryk geïntegreer word, en soldate van alle vlakke word beloon met grond toe dit verower is.
Met die 1212 Christelike oorwinning in Navas de Tolosa, het die uiteindelike nederlaag van die Moors in wese 'n kwessie van tyd geword. Die Reconquest het vinniger en vinniger gegaan en vinnig die meeste van Al-Andalus ingeneem. Castilla was steeds die sterkste mag van die herowering, en het om hierdie rede as die politieke en militêre kern van Spanje verskyn. castellano Spaans het die amptelike taal van Spanje geword in plaas van gallego, vasco, of catal & aacuten. (Lees meer oor tale wat in Spanje gepraat word)
Die politieke huwelik van die Katolieke vorste - Fernando van Arag & oacuten en Isabel van Castilla - was 'n belangrike politieke en simboliese stap wat gelei het tot die vereniging van Spanje. Die Katolieke monarge sou die herowering beëindig toe die laaste Moorse vesting - Granada - in 1492 voor Reconquest beswyk het. Terselfdertyd het die taamlik beroemde reise van Christopher Columbus gelei tot die verowering, kolonisering en uitbuiting van die nuwe wêreld en sy hulpbronne. Die ryk van Spanje lyk onstuitbaar en dinge kyk op.
Die Tempeliers en die herowering van Spanje
SJA Turney 's Tempeliers boeke volg die avonture van Arnau de Vallbona terwyl hy deur Europa reis om sy pligte as 'n nuwe ridder van die tempel te vervul. Simon vertel Historia oor die agtergrond van sy nuutste boek, Die halfmaan en die kruis.
Dit is die vyfde en voorlaaste boek in 'n reeks waarin ek probeer het om die wêreld van die vroeë 13de-eeuse tempelorde uit nuwe en ongewone hoeke te ondersoek.
'N Groot deel van die reeks is in Spanje afspeel tydens die era van 'Reconquista ', 'n reeks stryd om Moorse beheer uit Iberia te verdryf. Diegene wat 'n belangstelling in die kruistogte het, word die Reconquista dikwels oor die hoof gesien, maar tog het dit as 'n proses sewe eeue geduur, wat ons 'n paar van die bekendste van die Middeleeuse legendes soos Guzman die Goeie en El Cid gegee het.
Ten spyte van die omvang en omvang van die Templar reeks, was die hele lopie altyd hoofsaaklik toegespits op Reconquista Spanje, en nadat ek die reeks in 1198 begin het, het ek die lesers deur die vierde kruistog in 1204 na die Middeleeuse Duitsland geneem, en nou terug na Spanje vir die onstuimige gebeure van 1212.
Daar word algemeen gesê dat die Reconquista met die Slag van Covadonga in 718 begin het toe 'n Visigoth -hoofman Pelayo die eerste slag teen die uitbreiding van die Moorse kalifaat geslaan het en begin terugstoot het.
Dit eindig 774 jaar later, in 1492, met die val van Granada aan Ferdinand en Isabella, met die dramatiese en poëtiese vertrek van die laaste sultan, Boabdil, wat sy mense uit Spanje gelei het oor 'n pas wat nou bekend staan ​​as Suspiria del Moro - die Moor se sug. Hierdie twee gebeurtenisse is in wese die begin en einde van hierdie groot en uitgerekte herowering, maar 'n ander spesifieke stryd kan aanspraak maak op dieselfde waarde in die volgorde.
In 1212, met die seën van die pous, is 'n vars kruistog in Iberia ontbied. Die nasies van Aragon, Kastilië en Navarra, wat meer in stryd met mekaar was as bondgenote, het 'n groot leër bymekaargemaak, insluitend die mannekrag van drie kruistogte op die skiereiland: dié van Santiago, Calatrava en die tempel en 'n klein kontingent van Franks van regoor die Pireneë, wat meer moeite was as wat hulle werd was.
In die jare voor hierdie belangrike tyd was die Almohad -kalief besig om hul eie huis in Afrika reg te ruk, maar het nou teruggekeer na Spanje met 'n groot leër en hul planne om nuwe verowering aan te gaan. Twee kante was ingestel op die grootste botsing in eeue.
Trouens, al die kaarte is in 1212 deur die Moors gehou. Dit was 'n ernstige struikelblok, soos ons in hedendaagse verslae vertel, want die Christelike leër was 'n geruime tyd op die berge.
Die Almohads het gespog met die groter mannekrag, wat die Christene twee -tot -een was, en natuurlik het hulle die terreinvoordeel gehad, want dit was hulle land wat die Christene nou binnedring, en die More kon staatmaak op reeds gevestigde vestings wat die Christene sou hê om hul veldtog te neem of te omseil. Die kans was teen die kruisvaarders.
Inderdaad, as dit nie vir een vreemde legendariese gebeurtenis was nie, is dit heel moontlik dat die Christene vasgeval het om die versterkte passe oor te steek en nooit die oorwinning behaal het nie.
Die geveg wat daardie jaar sou kom, dié van Las Navas de Tolosa, het volgens berigte slegs plaasgevind as gevolg van 'n herder wat die Christene 'n geheime weg oor die Sierra Morena gewys het, sodat hulle die versterkte valleie kon omseil. Hierdie man, bekend as Martin Alhaja, het 'n manier ontdek wat met koeikoppe op pale aangebring is, waarmee die Christene hul leër oor die berge gebring het, sodat hulle die Moorse leër in 'n oop geveg konfronteer.
Alhoewel die legende waarskynlik grotendeels fiktief is, moet dit 'n greintjie waarheid bevat, want 'n hedendaagse Moorse verslag vertel dat die Christene ''n verrassingsaanval geloods het', en terwyl die Latynse kroniek Die Koning van Kastilië maak geen melding hiervan nie, het die koning van Kastilië in 'n brief aan die pous geskryf oor 'die voorstel van 'n sekere herder, wat God op sy bevel aan ons gestuur het, dat op daardie einste plek nog 'n relatief maklike gedeelte bestaan'.
Las Navas was eerder 'n geval van te veel kokke wat die sous vir die Christene bederf het. Die magte is gelei deur die konings van Kastilië, Aragon en Navarra, met Alphonso van Kastilië die vernaamste bevelvoerder. Benewens die drie konings het verskeie hooggeplaaste edeles egter afdelings gelei, en elkeen van die drie kruistogte het hul meesters teenwoordig gehad, sowel as Frankiese here wat aan niks van die bogenoemde getrou was nie. Daar kan redelikerwys verwag word dat dinge in die geveg nie presies in die stryd was nie.
Sonder om die storie vir die leser van te wil bederf Die halfmaan en die kruis, het die stryd op meer as een punt vir die Christene amper verlore gegaan as gevolg van onnosel aanklagte en paniekbevange naby-terugtogte. Slegs 'n verstommende en legende-waardige aanklag deur die koning van Navarra het die dag gered. Daar word gesê dat die surrealistiese verdediging van die kalief deur 'n half begrawe ring vasgeketting fanatici die bron is van die goue kettings wat op die koninklike wapen van Navarra verskyn, 'n oorblyfsel van die gebeure van 1212.
Ten spyte van alles, het die kruisvaarders die veld by Las Navas gewen, die kalief wat ontsnap het om suid te vlug en daar, op die heuwel in die suide van Spanje, het die pad van die Reconquista ten goede verander. Daar was voorheen beslis 'n gebied wat deur die Christene teruggekry is, maar die toekoms was altyd 'n ding van onsekerheid, en daar was nooit 'n waarborg dat die Christelike nasies sou oorleef nie, soos terugslae soos hul rampspoedige nederlaag by Alarcos 'n dekade vroeër bewys.
Na Las Navas was die More egter nooit weer op die aanval nie. Vanaf 1212 het hul lande begin krimp, hul mag het afgeneem, en geleidelik het die wêreld van Moorse Iberia verdwyn. Terwyl Covadonga dus die begin van die Reconquista en Granada die einde is, kan gesê word dat Las Navas de Tolos die keerpunt is.
Die halfmaan en die kruis handel meer as enigiets oor hierdie stryd, maar dit trek ook 'n aantal drade en legendes aan. Alhoewel twyfel maklik kan ontstaan ​​oor die waarheid van Martin Alhaja (veral omdat hy ook in 'n soortgelyke legende met die val van Cuenca verbind word, waar hy 'n herder is wat die Christene die stad in wys), is daar wenke van 'n kern van waarheid buite die brief van die koning van Kastilië.
Die waarheid kan ook verkry word uit die feit dat die legende die koning laat herdoop tot Martin Cabeza de Vaca (koeikop) wat daarop dui dat hy vyf eeue later die voorouer van die ontdekkingsreisiger Álvar Núñez Cabeza de Vaca is, maar dit is tog makliker om dit as 'n sprokie te sien met 'n feitekern in die hart as 'n volledig ware verhaal. As sodanig het ek die gebeente van die verhaal geneem en dit hergebruik en om 'n ander karakter gewerk.
Een van die belangrikste aspekte van die geveg en die aanloop daarvan is dié van die Orde van Calatrava, 'n fiktiewe lid waarvan ek my Martin Alhaja aangeneem het. Die vesting Calatrava, die huis van die orde, is jare tevore deur die More geneem, en die bevel was gevolglik in absentia gebaseer op die vesting Salvatierra, wat op hul beurt ook van hulle ontneem is.
Hierdie kruistog was dus iets of 'n persoonlike saak vir die Orde van Calatrava, wat hul huis met blydskap teruggeneem het toe hulle op die Sierra Morena gevorder het. My Calatravan -ridder wat die plek van Alhaja inneem, is self 'n voormalige bekeerling, soortgelyk aan die manne wat getuig het dat hy die laaste verdedigingslinie van die kalief vorm, en hy laat die leser toe om die hele reeks gebeure wat lei tot die geveg aan beide kante van die berggrens.
My verhaal is dus 'n verslag van Las Navas de Tolosa en die gebeure onmiddellik vooraf, van die val van Salvatierra en die opkoms van die kruistog tot die geheime pad oor die berge en die groot en wêreldveranderende botsing wat gevolg het. Uit die berigte uit die tyd en uit legendes, het die geheel 'n ryk tapisserie geword wat veel meer is as 'n eenvoudige stryd, en wat die era van Moorse uitbreiding effektief beëindig het en die werklike herowering van Spanje begin het.
Simon Turney het ook geskryf oor die vroue van die Tempeliers in een van die gewildste funksies van Historia.
Hy is die skrywer van 'n aantal historiese fiksiereekse, insluitend Marius ' Muile, Praetoriaans en Die verdoemde keisers.