Dis wanneer die lewe se volle gewig op jou druk en jy voel hoe jy verkrummel onder die donker las daarvan, dat jou siel se sagte fluistering na jou kom. Sonder woorde in die stilte kom die sagte roep om erkenning en herkenning as jy van uitputting ophou spartel.
Dis eers wanneer die hart stil word en luister dat die woordlose roep duidelik word, dat die uitnodiging gehoor word en, as jy fyn luister, sal jy die padkaart uit jou duisternis vind. Die onmeetlike siel laat hom nie inperk nie, laat hom nie bind nie, is nie afhanklik nie. Dis siel is altyd op soek na skoonheid, en kan maklik dit wat seer en donker is agterlaat in sy vlug na daar waar alle skoonheid is, daar waar vreugde woon, waar perfekte harmonie en kennis is.
Dis so eenvoudig. Sluit net jou oë en word stil. Sluit jou af van die kopgesprekke en word stil. Selfs onder die donker druk van die lewe kan jy stilte vind as jy dit soek. Sluit jou oë en wag …
Soms praat ‘n gedig met jou en jy weet nie hoekom hierdie spesifieke gedig se stem so duidelik na jou kom nie. Jy is nie self ‘n digter nie, maar dis vir jou mooi. Net soos wat jy nie self kleure op ‘n palet kan meng en ‘n pragtige prent optower nie, maar die skildery is vir jou pragtig. Of so kan jy ook goddelike musiek hoor en luister, maar dit nie self voortbring nie en tog verlore raak daarin.
Ek het op die mooiste gedig van die digter Yannis Ritsos afgekom. Die gedig is vry vertaal en ek wil dit met jou deel omdat dit vir my so mooi is (en ek pienk wolke in die nag sien).
Soms, net soms lees mens ‘n paragraaf of ‘n gedig wat so tot jou spreek dat jy dit altyd sal onthou. ‘n Beeldskone vers of sin wat ‘n sielsgesprek met jouself aan die gang sit wat sal voortduur solank jy leef. Partykeer ruk dit die mat onder jou uit, partykeer skud dit jou fondamente tot jy snikkend jou oë toeknyp en jou hande oor jou ore druk om dit nie te hoor nie, maar, soos met alle skoonheid, volg dit jou na.