’n Kind vertel my onlangs hoe hy in die moeilikheid beland het omdat hy tydens ’n skoolaktiwiteit sy aandag nie kon wegskeur van die branders waarna hy staan en kyk het nie. “Wat niemand verstaan nie,” verduidelik hy hartseer, “is dat dit die mooiste branders was wat ek nog in my hele lewe gesien het.”
Terwyl sy klasmaats en onderwysers waarskynlik raadop was met die “lui” of “stout” seun wat agterin die klas sy dae sit en omdroom het, was Howard besig om uit te pluis dat alle wolke variasies van sekere basiese vorms is. Hy het later, as 20-jarige, die enigste iets van waarde wat hy op skool geleer het, ’n paar woorde Latyn, gebruik om die drie vernaamste wolksoorte te benoem: cirrus, Latyns vir ’n plantrank of haar; cumulus, Latyns vir ’n hoop of stapel; en stratus, Latyns vir ’n laag of laken. Om rekening te hou met hoe wolke voortdurend transformeer, het Howard ook ’n reeks tussentydse en saamgestelde wysigings, soos cirrostratus en stratocumulus, uitgelig.