Die doop van Clovis - Die versamelings
Doop van Clovis in Reims
Clovis, by die bron van die Franse monargie
Alhoewel die doop van Clovis deur Saint Rémy onakkuraat op 25 Desember tussen 496 en 506 gedateer is, is dit een van die fundamentele gebeure van die nasionale geskiedenis en die van die Katolisisme: in die XIXe in die eeu het die Franse staat minstens twaalf skilderye aangeskaf wat oor hierdie onderwerp handel. Die geskiedenisskilder, Prix de Rome 1813, het groot voordeel getrek uit koninklike opdragte, aangesien hy vier skilderye aan Louis XVIII oor die seisoene in 1819 gelewer het, en daarna ses historiese onderwerpe vervaardig het vir die verslag van die "Koning van die Franse" wat op die troon na die rewolusie van 1830. Dit is slegs gekleur van angs en woede in die konteks van die nederlaag van 1870 en die gebreekte geboorte van 'n IIIe Republiek waarin monargistiese adjunkte tot 1879 sal regeer.
Beskaaf die barbaar
Die grootformaatdoek wat deur Dejuinne vir die Paleis van Versailles gelewer is, neem 'n klassieke komposisie aan met 'n diepte wat in drie vlakke opeenvolgend is en 'n beeld van twee dele in breedte. Links op die voorgrond, dit wil sê aan die begin van die leesrigting, staan ​​die kompakte massa van die Frankiese krygers van Clovis. As ons Dumézil se trilogie aanneem, is dit 'diegene wat veg': hulle dra gevleuelde helms wat geleen is uit Galliese ikonografie, baarde en lang hare wat neig tot blond, tipies van die voorstelling van die Germaanse volke. , hulle brand standaarde soos Romeinse soldate. Diervelle, insluitend eksotiese velle en stokkies, voltooi die benaming van heidense barbare. Aan die regterkant kan ons 'diegene wat bid' onderskei: die lang hare van die geestelikes met bleke wange en fyner kenmerke, herinner aan die feit dat Christus in die Middeleeuse beeldende tradisie, die Gekruisigde en gonfalon as 'n lans en vaandel geswaai word. Sy gesig, ons kniel as teken van toewyding en nie van lojaliteit aan die koning nie. In die middel staan ​​die drie sleutelfigure van die bekering: Clovis, die biskop ... en op die derde vlak in 'n biddende houding, koningin Clotilde, wat 'n Christelike geloof het en hard sou gewerk het om haar man te oortuig. As dit moeilik is om dit te onderskei onder diegene wat die bevolking op die wonderlike punt simboliseer, is dit beter om die ontmoeting tussen twee moondhede uit te lig. Clovis se krag, weerspieël in sy gestalte, die grootte van sy kop, die bultende spiere en wapenrusting, word ge-eufemiseer deur die geboë kop en die linkerhand wat op die hart rus. Net so staties soos 'n standbeeld en ryk geklee in pers, voer die verteenwoordiger van die Roomse Kerk die gebaar van transformasie uit bokant die wasbak, soos Johannes die Doper saam met Jesus van Nasaret in die Jordaan. Die linkerbeen vorentoe beduie die stap wat geneem word, die regterhand wat die frankiese, swaar byl beskerm, waarborg dat hierdie brute mag tot diens van die geloof sal wees.
Jules Rigo gebruik die raamwerk wat deur Dejuinne ontwikkel is, maar die fokusafstand vergroot, die diepte vergelyk en toon (rooi, groen, oker) en patrone wat voortspruit uit Oostersheid in die skilderkuns aanneem. Die behangsels, die mosaïeke, die kostuum van die mans van die kerk, die manlike en vroulike naak, wat aan die rand van die wasbak gedrapeer is, herinner sterker aan die Ooste eerder as om die Germaanse Gallië. Die Frankiese krygers vorm slegs 'n onduidelike skare op die agtergrond, waaruit militêre simbole met betrekking tot die Romeinse leër na vore kom. Die francisque het verdwyn en Clovis self word gedompel en na links verskuif tot op die punt dat dit slegs 'n detail van 'n groter geheel uitmaak. Koningin Clotilde, effens op 'n platform opgehef, het dit regs van die skildery gekanteer, ondersteun deur 'n tweede figuur van 'n prater in wit. Die diagonaal wat die koninklike paartjie verbind, gaan deur 'n vegter naak van agter en 'n half-uitgetooide vrou, met die voorkant, die handpalms na die lug gedraai om die salwing van die doop te ontvang. Dit is op haar, wat ongetwyfeld Frankryk beliggaam, dat die oorhoofse lig val wat die goddelike teenwoordigheid aandui.
Van die Frankies tot die Franse?
Tot die XIXe eeu, die Frankiese, dit wil sê, die Germaanse oorsprong van Clovis het geen probleem opgelewer nie. Al wat belangrik was, was die dubbele stigting van die bronne van die Franse monargie: die koms van 'n eerste dinastie op die puin van die Romeinse Ryk en die nou immanente Christelike karakter. As ons die feit toevoeg dat die stam wat hom as hoof verkies en sy naam aan die land gegee het tydens dieselfde seremonie tot bekering gekom het, kan ons maklik verstaan ​​dat dit hierdie episode van Clovis is wat was die mees verteenwoordigende in die kunste in die XIXe eeu. Sy terugkeer is te danke aan Charles X wat weer wou aansluit by tradisie en in Reims gekroon word. As hy minder sentraal onder Louis-Philippe staan, verwaarloos die 'Koning van die Franse' hom nie: sy figuur help om sy dubbele legitimiteit as monarg en rewolusionêr te konsolideer. Soos baie historiese onderwerpe, is Clovis die onderwerp van kontroversie tussen legitimiste wat tot hagiografie kom en Republikeine wat die misdade van Clovis aan die einde van sy regering veroordeel. Toe Rigo sy prent in 1870 skilder, neem die voormalige die oorhand deur die ramp van die oorlog toe te skryf aan die breuk van die land met sy koninklike en Katolieke tradisies, en die Kerk het tot bekering gevra, wat veral die vorm sou aanneem van die Basiliek van die Heilige Hart. Die tabel lui in hierdie konteks as 'n verskoning vir die alliansie van die troon en die tipiese altaar van die eerste dekade van die III.e Republiek. Maar die konflik word herkonfigureer aangesien ons nou kennis neem van die 'Duitse' oorsprong van Clovis, sy oorlogsgeweld wat deur die Kerk vrygestel is in die naam van die gemeenskaplike belange van die dinastie en die Christendom. Die Republikeine staan ​​hom 'ons voorouers die Galliërs' en veral die figuur van Vercingetorix teë. Monargiste en katolieke teenaanvalle deur Reims, Clovis en Joan of Arc te smee, 'n Middeleeuse mite van die oorsprong van die land wat bedoel is om die mite van 'n gewilde en revolusionêre oorsprong teë te werk.
Christian Amalvi "Die doop van Clovis: voorspoed en ongeluk van 'n grondliggende mite van die hedendaagse Frankryk, 1814-1914". Biblioteekbiblioteek van die handveskool, 1989, jaargang 147. pp. 583-610.
Michel Rouche (regie), Clovis, geskiedenis en geheue. 2, Die doop van Clovis iskies deur die geskiedenis, Parys, Parys-Sorbonne University Press, 1997.