“Omdat Yodré se weermagpa ontplooi is na ’n ander dorp, loseer sy by ons sowat 17km buite Upington. My vrou het haar in die voertuig ingehelp en ek en sy het dadelik dorp toe vertrek. Op pad soontoe het ek desperaat gebid: ‘Vader, ek is in die nood. Stuur asseblief ’n verkeersbeampte wat my deur die verkeer kan help. Ek moet hierdie kind so gou moontlik by die hospitaal uitkry.’
“Om by die Militêre hospitaal te kom, moes ons deur die dorp gaan. Daar is baie verkeersligte. Die alternatief is om om die dorp te ry, maar dit is ’n industriële gebied met heelwat groot trokke. Ek het nie geweet of sy dit sou maak as daar ’n vertraging in ons roete is nie.”
“In die verte het iets vir my gelyk soos ’n verkeersbeampte met ’n blou lig op die motor. Ek het tot teenaan hulle gery. Daar was sommer vier beamptes!
“Die oomblik toe hulle Yodré sien, het hulle geweet dat ons probleme het. Ek het hulle ingelig dat ek hulle hulp benodig en sommer weer dadelik vertrek. Hulle het my van agter af ingehaal en verby my gery. Omdat hulle nie ’n sirene in die voertuie gehad het nie, het die verkeersbeamptes aan die passasierskante van die voertuie uitgehang en die verkeer gereguleer, terwyl die bestuurders die aankomende verkeer van hulle kante af gereguleer het. Hulle het my dan net keer op keer gewys waar ek kon verbygaan.