Met Rolling Stones kan u nie altyd kry wat u wil hê nie - Kunstenaarsfeite
Met Rolling Stones kan u nie altyd kry wat u wil hê nie
Daar is twee teorieë oor die identiteit van 'Mr. Jimmy, 'wat in die derde vers verskyn:
Ek het in die ry gestaan ​​met meneer Jimmy
En man, het hy nogal siek gelyk
Dit kan 'n verwysing wees na Jimmy Miller, wat destyds die vervaardiger van The Stones was, maar dit kan ook verwys na Jimmy Hutmaker, 'n plaaslike karakter wat in die sakekern in Excelsior, Minnesota, 'n nuwerwetse kunstenaarsgemeenskap buite Minneapolis naby Minnetonka -meer, rondgedwaal het. . Hutmaker, bekend as 'Mr. Jimmy, het 'n paar gestremdhede gehad, maar het die meeste dae geestelik skerp gelyk, hoewel hy baie met homself sou praat. Hy het elke dag kilometers ver geloop en is deur die plaaslike winkeleienaars versorg tot met sy dood op 3 Oktober 2007.
The Stones het op hul eerste Amerikaanse toer in 1964 in Excelsior opgetree en is nie goed ontvang nie. Volgens Excelsior het Mick Jagger by 'n plaaslike drogistery ingegaan om 'n Cherry Coke te kry. Destyds was 'n kersie -coke 'n coke met regte kersies daarin, en die fonteine ​​in die apteek was die plek waar u dit gewoonlik gevind het. Die winkel het nie kersiekoekies nie en meneer Jimmy, wat agter Jagger in die ry staan, het gesê: 'Wel, jy kan nie altyd kry wat jy wil hê nie.'
Mnr. Jimmy was by die volgende vertoning van die Stones in Minneapolis. Volgens die legende het Jagger 'n limousine gestuur om hom te kom haal, maar dit is meer waarskynlik dat 'n plaaslike sakeman dit uitgewerk het sodat hy kon gaan.
Chris Hall - Athene, GA, en die goeie mense by die Excelsior -sakekamer
Die koor van kinders is die London Bach Choir. Hulle 60 stemme is dubbelspoor om dit te laat klink asof daar nog meer is.
Die Londense Bachkoor het probeer om hul naam van die album te verwyder toe hulle agterkom dat dit genoem word Laat dit bloei en bevat 'Midnight Rambler', 'n liedjie oor 'n reeksmoordenaar.
Die lirieke handel oor hoe moeilik dit is om geluk te vind. Maak nie saak wat jy het nie, jy wil altyd meer hê.
Die 'Chelsea Drugstore' was in Chelsea; die King's Road, in werklikheid, wat 'net soveel' geswaai het as Carnabistraat op sy tyd. Maar dit was nie 'n apteek nie (in elk geval nie amptelik nie), dit was 'n kroeg. Stanley Kubrick verfilm 'n deel van 'N Horlosie -oranje daar. Maar die mees verwoestende feit oor die Chelsea -drogisterij is dat die plek nou 'n McDonald's is.
Kevin - Londen, Engeland
Dit is vrygestel as die B-kant van 'Honky Tonk Women'. Die weergawe op hierdie enkelsnit is korter as die op die album. Dit is op 3 Julie 1969 vrygestel, die dag toe Brian Jones, stigterslid van Rolling Stones, gesterf het.
'N Weergawe sonder die koor verskyn op Rock and Roll Circus , 'n Britse TV -spesiale The Stones wat in 1968 opgeneem is, maar nooit uitgesaai is nie. Met musiek- en sirkusartiste, is dit in 1995 op video vrygestel.
The Stones het dit die eerste keer in 1968 as deel van die Bedelaarsbanket sessies. Dit het nie die snit vir die album gehaal nie, daarom is dit herleef Laat dit bloei .
Al Kooper is ingebring om die orrel en Franse horing te bespeel. Hierdie instrumente sou deur Brian Jones gespeel gewees het, maar hy het ernstige dwelmprobleme gehad en was nie beskikbaar nie. Dis Kooper wat aan die begin die langhoringnoot speel.
Dit is gebruik in die 1983 -fliek Die Groot Chill in 'n toneel waar dit speel by die begrafnis van die karakter Alex.
Een van die rugbysangers was Doris Troy, wat in 1963 'n treffer genaamd 'Just One Look' gehad het.
Marrianne Faithful, wat die vriendin van Mick Jagger was, beweer dat haar dwelmgebruik die inspirasie vir hierdie liedjie is.
Mick Jagger verduidelik: 'Dit is 'n goeie lied, al sê ek dit self. Dit het 'n baie saamsingkoor, en mense kan daarmee identifiseer: Niemand kry wat hulle altyd wil hê nie. Dit het 'n baie goeie melodie. Dit het baie goeie orkespunte waarmee Jack Nitzsche gehelp het. Dit het dus al die bestanddele. '
Die tromspeler van die orkes, Charlie Watts, het nie op hierdie snit gespeel nie, omdat hy tegnies nie die maat van hierdie ongewone groef en ritme kon bepaal nie. Hul vervaardiger, Jimmy Miller, het eerder daarin gespeel. Watts het uiteindelik 'n manier om daarmee saam te speel verander soos in die Rock en roll sirkus video. Miller was baie spesifiek oor dromme. Hy het ook op 'Happy' gespeel en 'n koeiklok bygedra tot 'Honky Tonk Women'.
In 'n onderhoud met NPR het Al Kooper gesê dat hy waargeneem het hoe Jimmy Miller en Charlie Watts aan die tromwerk werk. Watts het dit nie vinnig genoeg gekry nie, en Miller het gesê: 'Hier, laat ek jou wys.' Op daardie stadium het Watts gesê: 'Waarom speel u dit dan nie' en stap hy uit. Miller het gebly en die liedjie is gesny.
Die komediant Tig Notaro het 'n bietjie gedoen waar sy gepraat het oor hoe hierdie liedjie die verkeerde keuse is toe sy iemand aan die musiek van die Rolling Stones wou voorstel. Sy vertel dat sy, toe sy 'n kind was, evangelies was oor The Beatles en The Stones, en op 'n dag kom die coolste kind op skool saam met sy pa Laat dit bloei album, waaruit hy een liedjie in die klas kon speel. Hy het Tig gevra vir die perfekte snit en sy het hierdie een gekies, wat nie goed gegaan het nie, aangesien die eerste 45 sekondes deur 'n kinderkoor opgeneem word. Voordat Mick Jagger 'n noot kon sing, lui die klok en die klas het die indruk gelaat dat The Rolling Stones eksperimentele koormusiek gemaak het.
In 2004 gebruik Coke dit in advertensies vir C2, 'n laer kalorie, laer koolhidraat -weergawe van hul gewone koeldrank.
In Desember 2008 het Songfacts hierdie nota ontvang, maar dit is weliswaar interessant om te bevestig:
Veertig jaar gelede het ek pas teruggekeer na Londen uit Indië en Nepal. Ek was stukkend, vuil en het redelik erg gesukkel. Op 'n aand in die hoop om toegang tot 'n apteek te verkry, was ek op die dak van die gebou daarbo. In werklikheid was ek nie 'n dief nie, en my eskapade op die dak was 'n soort avontuur om te keer dat ek uit my vel spring. Toe ek by 'n dakvenster verby kom, vermoed ek dat iemand my sien, maar dit tot paranoia kry en verder soek.
Toe ek 'n swart Jaguar (polisiekruiser) in die binnehof sien slang, het my kliere my 'n oordosis van adrenalien gegee. Ek was redelik atleties voor dwelms, maar dit het my verbaas dat ek by die brandweer kon afvlieg en die groot doringdraadhek met energie (maar min tyd) kon spaar. Die Jag was op my hakke toe ek op die heining spring. Ek het soos 'n demoon gehardloop solank ek gedink het dit sou neem voordat ander polisiemanne op hul radiooproep reageer, en dan vertraag tot wat ek gedink het 'n toevallige wandeling was. Toe het ek redelik siek gevoel en ek het by die Chelsea -apteek ingeloop. Dit was 'n baie modieuse winkelsentrum met 'n paar kroeë en ek het ingeskakel by die skare wat wag vir toegang.
Ek was sweet en onversorg en het my verbeel dat ek uitstaan, so in die hoop om by die skare in te skakel, het ek 'n gesprek begin met die ou naaste aan my. Hy het lewensredders geëet en was baie vriendelik. Hy het 'n paartjie met 'n veelkleurige kleding opgemerk en ek gebruik een van my gespreksopeners: 'Real Circus om haar, is dit nie', ek trek die reël uit 'n Donavan -liedjie wat eindig met 'daar is net een vangplek in die hel, hel as u bereid is, u name op die rekening en dit wil voorkom asof u in nommer een gesoek word. '
> Hy kyk met 'n nuuskierige glimlag na my. 'O ja, ek weet wat jy bedoel, kostuums en al.'
Ek het voortgegaan: 'Fantastiese optredes, maar die faktuur sluit ons seker albei in', het ek gesê met die hoop op ironie of humor. Hy sif deur sy lewensredders en steek een in sy mond, kyk op en glimlag vir my 'Ek weet 'n bietjie van optredes.'
OK, ek moes hom dadelik of ten minste teen daardie tyd herken het, maar dit was 'n bietjie te glo en ek was in 'n bietjie situasie. Toe hy terugkyk na sy lewensredders, het ek hom gevra of hy sy gunsteling smaak vir die laaste keer gebêre het. 'Nee', weer 'n ondeunde glimlag, 'ek eet altyd eers die rooi', en hy wys dit terwyl hy dit in sy mond druk.
Toe was hy in volle beheer van die gesprek; Ek was 20 en hy was ouer en het die gesindheid gehad van 'n man wat baie verantwoordelik is vir sy lewe en die middelpunt van dinge is. Ek was 'n klein bietjie gemors. Hy het gevra wat 'n Amerikaner soos ek in Londen doen. Ek het hom vertel dat ek pas op 'n landreis was, insluitend Wene en Istanbul, saam met Bombay, Delhi en Katmandu. Hy het gesê dat hy niks van Istanboel weet nie en dat die enigste ding wat hy van Wene weet, die koorseuns is, en met 'n ander rooi een, glimlag hy. Teen daardie tyd was ons betrokke by 'n baie vlot gesprek. Hy was baie maklik om mee te praat ondanks sy status as 'n ster. Hy het selfs na 'n paar van my verhale oor die ooste geluister. Toe ek op 'n stadium impliseer dat ek daardie aand iets wou kry wat ek nie kon vind nie, weet hy presies waarvan ek praat. 'U kan nie altyd kry wat u wil nie, maar ...' Dit het vir my na 'n wyse raad geklink. Hy was regtig baie sjarmant en uiters slim, om nie te sê 'n vermaaklike gespreksgenoot nie.
Ek is vreeslik bang vir gesigsherkenning en dink gewoonlik net aan die volgende ding wat ek by die gesprek kan voeg. Maar toe dring sy identiteit deur my dik skedel. Ek stel myself voor as Jim en vra hom sy naam. Hy het natuurlik gesê Mick, en ons het 'n bietjie gesels oor 'n handelaar wat ek geken het, met die naam Mick, voordat hy my my van gevra het. Nou, waar ek vandaan kom, noem hulle dit jou van en ek het nie regtig geweet wat 'n van is nie. Ek het onthou dat as jy iemand 'meneer' noem, jy gewoonlik sy voornaam gebruik. Ek het dus gesê dat James dink dat hy my regte voornaam wil weet. 'Nee, nee, ek bedoel u familienaam,' verduidelik hy. Ek het gedink hy bedoel die bynaam wat my gesin my noem en ek het gesê: 'Jimmy' Dit het hom geknak; Ek veronderstel toe dat hy my as 'n volslae idioot beskou het. Hy het gesê 'so jy is meneer Jimmy, huh, dit is wonderlik ... meneer Jimmy' lag hard.
Ek het dit agtergekom. Normaalweg is ek nie so stom nie, maar verstaan, ek was glad nie gesond nie. Ek het hom my van vertel, hy het gesê: 'O God, vergeet dit, ek sal dit nooit onthou nie, ek kan dit skaars uitspreek. Meneer Jimmy gaan goed. '
Net daar kom 'n man uit en tik baie beleefd op sy skouer. Voordat hy deur die lang tou na die klub gelei word, draai hy om my uit te nooi om by hom aan te sluit. Teen daardie tyd het ek regtig siek geword; Ek bedank hom en vertrek. Dit was 'n rukkie en ek het geweet ek sou veilig wees.
Ek was baie gestenig op suur die eerste keer dat ek die liedjie hoor en maak 'n groot ding daaroor. Niemand het my geglo nie en 'n goeie vriend het gesê dat selfs as die storie waar is, ek dit net moet vergeet, as ek dit vertel, dit my net dwaas sal laat lyk. Ek het 25 jaar lank aan niemand anders vertel nie, en ek het 'n paar goeie vriende vertel saam met wie ek gedrink het. Hulle lag en draai die gesprek elders. Ek het nie die moeite gedoen om aan te dring op die waarheid van die verhaal nie, en ek was bly om dit net te laat gaan. Die enigste persoon wat die verhaal kan verifieer, is Mick.
Donald Trump het hierdie lied tydens sy veldtog gebruik toe ons vir die Republikeinse benoeming in 2016 gehardloop het (en gewen het). Die Stones het 'n verklaring uitgereik waarin hy gevra word om op te hou om hul musiek te gebruik, maar nie net het Trump die versoek geïgnoreer nie, hy het die liedjie as die hou van die Republikeinse Nasionale Konvensie, nadat hy dit ná sy aanvaardingstoespraak te midde van die ballonne en konfetti laat speel het.
Die liedjie lyk 'n vreemde keuse, wat miskien vir Republikeine wat hom nie ondersteun nie, suggereer dat hulle nie die kandidaat kan kry wat hulle wil hê nie, maar hulle kry die een wat hulle nodig het.
Miskien het hierdie reëls by Trump aanklank gevind terwyl hy tydens die veldtog en selfs tydens die byeenkoms foto's van die party geneem het:
Ons het na die demonstrasie gegaan
Om u billike deel van mishandeling te kry
Sing: 'Ons gaan ons frustrasie uit die weg ruim
As ons dit nie doen nie, gaan ons 'n 50-amp-lont blaas '
Frustrasie was 'n algemene tema in Trump se boodskap, aangesien hy belowe het om die behoeftes van die gewone man aan te spreek wat hom as die regering en 'n stelselmatige stelsel ontneem het.
Na die oorwinningstoespraak van Donald Trump nadat hy as die 45ste president van Amerika aangewys is, stap die nuutverkose leier van die verhoog af na hierdie liedjie.
Mick Jagger was nie beïndruk nie en tweet: 'Ek kyk net na die nuus ... miskien vra hulle my om' You Can't Always Get What You Want 'te sing tydens die inhuldiging, ha!'
Een van die meer ongewone uitvoerings van hierdie liedjie is op 18 April 2020 uitgesaai, toe Mick Jagger, Keith Richards, Ronnie Wood en Charlie Watts feitlik via Zoom saamgespan het om dit op te voer vir die One World: Together At Home -konsert ter ondersteuning van die Wêreldgesondheidsorganisasie tydens die koronaviruspandemie. Watts het blykbaar nie 'n dromstel beskikbaar nie, so hy het lugtromme gespeel - sy snit is vermoedelik ingesluit.