Pres. Jacob Zuma het verlede week in sy openingsrede nie vir die land of sy party enige leiding gebied nie. Hy het eerder net bevestig waarom hy beskou word as deel van die probleem en nie die oplossing nie. As daar enige onsekerheid daaroor was, weet ons dit nou: Die ANC is in dieper moeilikheid as wat hy bereid is om te erken.
Zuma se toespraak was een groot gaap, met nie ’n enkele oorspronklike idee nie. Hy het dit wys geag om die rol van die howe in die oplos van politieke probleme wat hy en die ANC skep, te kritiseer, wat net weer bewys hoe dun sy begrip is van hoe ’n grondwetlike demokrasie behoort te werk.
Die ANC vertrou duidelik nie sy eie LP’s nie en hulle is reeds aangesê om nie saam met opposisiepartye te stem nie. Die speaker, Baleka Mbete, se opmerkings oor die kwessie op televisie dui daarop dat sy nie ’n geheime stemming sal goedkeur nie.
Die kwessie van staatskaping, waarin Zuma ook sentraal staan, was ook ’n besprekingspunt. Die ANC is in ’n hoek hieroor, maar blyk nie gereed te wees om Zuma oor sy vermeende aandeel te dissiplineer nie. Staatskaping bekommer almal geweldig, insluitend baie ANC-ondersteuners en -lede.
In die Noord-Kaap word sy steun op 50% geraam en in die Vrystaat op 80% (ook ’n verrassing, gegewe die sterk invloed van premier Ace Magashule, ’n leidende figuur in die sogenaamde pro-Zuma-premierliga). Soos verwag, is Ramaphosa se geraamde steun in die Wes-Kaap 100% en 80% in Gauteng.
Die 2017-beleidskonferensie sal nie onthou word vir die formulering van beleid nie, maar vir al die drama rondom Zuma en die opvolgstryd.