Tydlyn van die Faras -katedraal - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die eerste weergawe van Faras -katedraal is gebou.
Die katedraal in Faras word uitgebrei herbou.
Die tweede weergawe van die Faras -katedraal is gebou.
Die vatgewelf van die skip van die Faras -katedraal stort in duie en word nie herstel nie.
Die katedrale van Brittanje
Die geskiedenis van Brittanje en die aspirasies van haar Christelike gemeenskappe kan opgespoor word in die glorieryke oordele van die katedrale. Van Norman -grootsheid tot die moderne interpretasies wat in Liverpool en Coventry gevind word, verken die veranderende style van die katedrale in ons midde.
Pre-Normandiese katedraal Redigeer
Bede meld dat Augustinus van Canterbury in 604 nC vir Mellitus as die eerste biskop gewy het aan die Angelsaksiese koninkryk van die Oos-Sakse en hul koning, Sæberht. Die oom en oorheer van Sæberht, Æthelberht, koning van Kent, het 'n kerk gebou wat aan St Paul in Londen gewy is, as die setel van die nuwe biskop.  Dit word aanvaar, hoewel nie bewys nie, dat hierdie eerste Angelsaksiese katedraal op dieselfde plek as die latere Middeleeuse en die huidige katedrale gestaan ​​het.
By die dood van Sæberht in ongeveer 616 verdryf sy heidense seuns Mellitus uit Londen, en die Oos -Sakse keer terug na heidendom. Die lot van die eerste katedraalgebou is onbekend. Die Christendom is in die laat 7de eeu onder die Oos-Sakse herstel en daar word vermoed dat die Angelsaksiese katedraal herstel is of dat 'n nuwe gebou opgerig is as die setel van biskoppe soos Cedd, Wine en Earconwald, waarvan die laaste begrawe is in die katedraal in 693. Hierdie gebou, of 'n opvolger, is in 962 deur 'n brand verwoes, maar in dieselfde jaar herbou.  [ bladsy benodig ]
Koning Æthelred die onbereide is begrawe in die katedraal met sy dood in 1016, die graf is nou verlore. Die katedraal is verbrand, in 'n groot deel van die stad, in 'n brand in 1087, soos opgeteken in die Angelsaksiese kroniek. 
Katedraal of tempel voor 604 nC? Redigeer
Daar is bewyse vir die Christendom in Londen gedurende die Romeinse tydperk, maar geen vaste bewyse vir die ligging van kerke of 'n katedraal nie. Daar word gesê dat Londen in 314 nC 2 afgevaardigdes na die Raad van Arles gestuur het.
'N Lys van die 16' aartsbiskoppe 'van Londen is in die 12de eeu deur Jocelyn van Furness opgeteken en beweer dat die Christelike gemeenskap van Londen in die 2de eeu gestig is onder die legendariese koning Lucius en sy sendelingheiliges Fagan, Deruvian, Elvanus en Medwin. Niks hiervan word deur moderne historici geloofwaardig geag nie, maar hoewel die teks wat oorleef problematies is, blyk dit dat biskop Restitutus of Adelphius by die 314 Council of Arles van Londinium afkomstig was. [a]
Die ligging van die oorspronklike katedraal van Londinium is onbekend. Maar die legende en die middeleeuse tradisie beweer dat dit St Peter upon Cornhill was. St Paul is 'n ongewone toekenning vir 'n katedraal en dui aan dat daar nog een in die Romeinse tydperk was. Die legendes van St Lucius verbind St Peter op Cornhill as die middelpunt van die Romeinse Londinium -Christelike gemeenskap. Dit staan ​​op die hoogste punt in die ou Londinium-gebied, en dit het voorrang geniet in die middeleeuse optog weens die legendes. Daar is egter geen ander betroubare bewyse nie, en die ligging van die webwerf op die forum maak dit moeilik om by die legendariese verhale te pas. In 1995 is 'n groot gebou uit die 5de eeu op Tower Hill opgegrawe en word beweer dat dit 'n Romeinse basiliek is, moontlik 'n katedraal, hoewel dit spekulatief is.  
Die Elizabethaanse antikwariër William Camden het aangevoer dat 'n tempel vir die godin Diana gedurende die Romeinse tyd op die terrein van die middeleeuse St Paul's Cathedral gestaan ​​het.  Wren het berig dat hy geen spoor van so 'n tempel gevind het tydens die werk om die nuwe katedraal na die Groot Brand te bou nie, en Camden se hipotese word nie meer deur moderne argeoloë aanvaar nie. 
Ou St Paul's Edit
Die vierde St Paul's, algemeen bekend as Ou St Paul's, is deur die Normandië begin na die 1087 -brand. 'N Verdere brand in 1135 het die werk ontwrig, en die nuwe katedraal is eers in 1240 ingewy. Gedurende die konstruksietydperk het die styl van argitektuur verander van Romaans na Goties en dit word weerspieël in die spitse boë en groter vensters van die boonste dele en East End van die gebou. Die gotiese gewelfde gewelf is, net soos dié van York Minster, van hout eerder as klip gebou, wat die uiteindelike lot van die gebou beïnvloed het. [ aanhaling nodig ]
'N Uitbreidingsprogram het in 1256 begin. Hierdie "nuwe werk" is in 1300 ingewy, maar eers voltooi in 1314. Gedurende die latere Middeleeue is St Paul's slegs deur die Abbey Church of Cluny en in die hoogte van sy spits slegs deur Lincoln oorskry. Katedraal en Mariakerk, Stralsund. Opgrawings deur Francis Penrose in 1878 het getoon dat dit 585 voet (178 m) lank en 30 voet (29 m) breed 290 voet (88 m) oor die dwarspunte en kruising was). Die spits was ongeveer 149 m hoog. [ aanhaling nodig ]
Teen die 16de eeu het die gebou begin verval. Die Engelse Hervorming onder Henry VIII en Edward VI, en veral die Chantries Acts het gelei tot die vernietiging van elemente van die binneversiering en die kapelle, heiligdomme, gesange. In Oktober 1538 is 'n beeld van St Erkenwald, waarskynlik uit die heiligdom, aan die meester van die koning se juwele gelewer. Ander beelde kan ten minste vir 'n tydjie oorleef het. Meer sistematiese ikonoklasma het plaasgevind tydens die bewind van Edward VI Grey Friar's Chronicle berig dat die rooi en ander beelde in November 1547 vernietig is en dat "Alle the alteres and chappelles in alle Powlles churche" in Oktober 1552 afgeneem is.  Sommige van die geboue in St Paul's Churchyard is verkoop as winkels en huureiendomme , veral vir drukkers en boekhandelaars. In 1561 is die spits deur weerlig vernietig, 'n gebeurtenis wat volgens die Rooms -Katolieke skrywers 'n teken was van God se oordeel oor die Protestantse heersers in Engeland. Biskop James Pilkington het in reaksie 'n preek gehou en beweer dat die weerlig 'n oordeel was vir die oneerbiedige gebruik van die katedraalgebou.  Onmiddellike stappe is gedoen om die skade te herstel, en die burgers van Londen en die geestelikes bied geld aan om die heropbou te ondersteun.  Maar die koste om die gebou reg te herstel, was te groot vir 'n land en stad wat herstel het van 'n handelsonderdrukking. In plaas daarvan is die dak herstel en 'n "roo" van hout op die toring gesit.
In die 1630's is 'n westelike front by die gebou gevoeg deur die eerste klassieke argitek van Engeland, Inigo Jones. Die parlementêre magte het die gebou tydens die Burgeroorlog baie verniel en mishandel, en die ou dokumente en handveste is versprei en vernietig.  [ bladsy benodig ] Gedurende die Statebond het die kerkhofgeboue wat verwoes is, gereedgemaakte boumateriaal verskaf vir bouprojekte, soos die Lord Protector se stadspaleis, Somerset House. Menigtes is getrek na die noordoostelike hoek van die kerkhof, St Paul's Cross, waar opelugprediking plaasgevind het. [ aanhaling nodig ]
In die Groot Brand van Londen van 1666 is Old St Paul's vernietig.  Alhoewel dit moontlik was om dit te herbou, is daar besluit om 'n nuwe katedraal in 'n moderne styl te bou. Hierdie aksie is selfs voor die brand voorgestel.
Die taak om 'n vervangende struktuur te ontwerp, is op 30 Julie 1669 amptelik aan Sir Christopher Wren toevertrou.  Hy was voorheen verantwoordelik vir die heropbou van kerke om die wat in die Groot Brand verlore gegaan het, te vervang. Meer as 50 stadskerkies kan aan Wren toegeskryf word. Gelyktydig met die ontwerp van St Paul's, was Wren besig met die vervaardiging van sy vyf Traktate oor argitektuur.  [ bladsy benodig ]
Wren het begin advies gee oor die herstel van die Ou St Paul's in 1661, vyf jaar voor die brand in 1666.  Die voorgestelde werk behels opknappings aan binne en buite om die klassieke fasade wat deur Inigo Jones in 1630 ontwerp is, aan te vul.  Wren was van plan om die vervalle toring deur 'n koepel te vervang, met behulp van die bestaande struktuur as 'n steier. Hy het 'n tekening gemaak van die voorgestelde koepel wat sy idee toon dat dit by die kruising oor skip en gange moet strek.  Na die brand was dit aanvanklik moontlik om 'n aansienlike deel van die ou katedraal te behou, maar uiteindelik is die hele struktuur in die vroeë 1670's gesloop.
In Julie 1668 het Dean William Sancroft aan Wren geskryf dat hy deur die aartsbiskop van Canterbury, in ooreenkoms met die biskoppe van Londen en Oxford, aangekla is om 'n nuwe katedraal te ontwerp wat 'Knap en edel was aan al die eindes daarvan en aan die reputasie' van die stad en die nasie ".  Die ontwerpproses het etlike jare geduur, maar 'n ontwerp is uiteindelik afgehandel en gekoppel aan 'n koninklike lasbrief, met die voorwaarde dat Wren verdere wysigings mag aanbring wat hy nodig ag. Die gevolg was die huidige St Paul's Cathedral, nog steeds die tweede grootste kerk in Brittanje, met 'n koepel wat as die beste ter wêreld aangewys is.  Die gebou is gefinansier deur 'n belasting op steenkool en is binne die leeftyd van sy argitek voltooi, met baie van die groot kontrakteurs wat vir die duur betrokke was.
Die "topping out" van die katedraal (toe die laaste klip op die lantern geplaas is) het op 26 Oktober 1708 plaasgevind, uitgevoer deur Wren se seun Christopher Jr en die seun van een van die messelaars.  Die katedraal is op 25 Desember 1711 (Kersdag) deur die Parlement amptelik voltooi verklaar.  Trouens, daarna het die konstruksie nog etlike jare voortgegaan, met die standbeelde op die dak in die 1720's. In 1716 beloop die totale koste £ 1,095,556  (£ 165 miljoen in 2019). 
Op 2 Desember 1697, 31 jaar en 3 maande nadat die Groot Brand Ou St Paul's verwoes het, is die nuwe katedraal ingewy vir gebruik. Die regs dominee Henry Compton, biskop van Londen, het die preek gehou. Dit was gebaseer op die teks van Psalm 122, "Ek was bly toe hulle vir my sê: Laat ons in die huis van die Here gaan." Die eerste gewone diens is die volgende Sondag gehou.
Die menings van die katedraal van Wren het verskil, en sommige het dit liefgehad: "Sonder, binne, onder, boven, is het oog / gevuld met onbeperkte vreugde",  [ bladsy benodig ] terwyl ander dit gehaat het: "Daar was 'n lug van Popery oor die vergulde hoofstede, die swaar boë. Hulle was onbekend, on-Engels.". 
Sedert 1900 Edit
Die katedraal het die Blitz oorleef, alhoewel dit op 10 Oktober 1940 en 17 April 1941 deur bomme getref is. Die eerste aanval het die hoë altaar verwoes, terwyl die tweede aanval op die noordelike transept 'n gat in die vloer bokant die krip gelaat het.   Daar word vermoed dat laasgenoemde bom in die boonste binnekant van die noordelike transept ontplof het en die krag was voldoende om die hele koepel met 'n klein bietjie lateraal te skuif.  
Op 12 September 1940 is 'n tydsvertraagde bom wat die katedraal getref het, suksesvol ontlont en verwyder deur 'n bomverwydering van Royal Engineers onder bevel van tydelike luitenant Robert Davies. As hierdie bom sou ontplof, sou dit die katedraal totaal vernietig het, wat 'n krater van 30 meter verlaat het toe dit later op 'n veilige plek ontplof het.  As gevolg van hierdie aksie het Davies en Sapper George Cameron Wylie elk die George Cross gekry.  Davies se George Cross en ander medaljes word in die Imperial War Museum, Londen, vertoon.
Een van die bekendste beelde van Londen tydens die oorlog was 'n foto van St Paul's wat op 29 Desember 1940 geneem is tydens die 'Second Great Fire of London' deur fotograaf Herbert Mason, vanaf die dak van 'n gebou in Tudorstraat waarin die katedraal omhul is rook. Lisa Jardine van Queen Mary, Universiteit van Londen, het geskryf: 
Te midde van die chaos en die vernietiging van oorlog, gevul met golwende rook, staan ​​die bleek koepel trots en heerlik — ontembaar. Op die hoogtepunt van die lugaanval het Sir Winston Churchill die Guildhall gebel om daarop aan te dring dat alle brandbestrydingsbronne op St Paul's gerig is. Die katedraal moet gered word, het hy gesê, skade aan die stof sou die moraal van die land verswak.
Op 29 Julie 1981 is die troue van prins Charles en Lady Diana Spencer in die katedraal gehou. Die egpaar het St Paul's gekies bo die Westminster Abbey, die tradisionele plek vir koninklike troues, omdat die katedraal meer sitplek gebied het. 
Uitgebreide opknappingswerk van koper, lood en leiklip is in 1996 deur John B. Chambers op die koepel uitgevoer. 'N Herstelprojek van 15 jaar-een van die grootste wat ooit in die Verenigde Koninkryk aangepak is-is op 15 Junie 2011 voltooi. 
Beset Londen Edit
In Oktober 2011 is 'n antikapitalisme-besetting in Londen voor die katedraal gevestig, nadat dit nie toegang tot die Londense aandelebeurs op die nabygeleë Paternoster Square verkry het nie. Die finansies van die katedraal is geraak deur die gevolglike sluiting. Daar word beweer dat die katedraal 'n inkomste van £ 20,000 per dag verloor.  Giles Fraser, kanskanselier van Canon, bedank en beweer dat 'die uitsetting van die anti-kapitalistiese aktiviste geweld in die naam van die kerk sou veroorsaak'.  Die dekaan van St Paul's, die Right Revd Graeme Knowles, het toe ook bedank.  Die kamp is einde Februarie 2012, deur 'n hofbevel en sonder geweld, uitgesit as gevolg van regsaksie deur die City Corporation. 
Terroristiese komplot van 2019 Wysig
10 Oktober 2019 is Safiyya Amira Shaikh, 'n Moslem -bekeerling, in hegtenis geneem na 'n MI5- en Metropolitaanse polisie -ondersoek. In September 2019 het sy foto's van die binnekant van die katedraal geneem. Terwyl sy probeer om ander te radikaliseer met behulp van die Telegram -boodskapprogrammatuur, was sy van plan om die katedraal en ander teikens soos 'n hotel en 'n treinstasie met plofstof aan te val. Shaikh het skuld erken en is tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis. 
St Paul's Cathedral is 'n besige kerk met vier of vyf dienste elke dag, insluitend Matins, Eucharist and Evening Prayer of Choral Evensong  Boonop het die katedraal baie spesiale dienste wat verband hou met die City of London, sy korporasie, gildes en instellings . Die katedraal, as die grootste kerk in Londen, speel ook 'n rol in baie staatsfunksies, soos die diens om die diamantjubileum van koningin Elizabeth II te vier. Die katedraal is oor die algemeen daagliks oop vir toeriste en het 'n gereelde program vir orreloptrede en ander optredes.  Die biskop van Londen is Sarah Mullally, wie se aanstelling in Desember 2017 aangekondig is en wie se troonbestemming in Mei 2018 plaasgevind het.
Dekaan en hoofstuk Edit
Die katedraalhoofstuk bestaan ​​tans uit sewe individue: die dekaan, drie inwonende kanonne (waarvan een buitengewoon leke is), een "bykomende lid van die hoofstuk en kanon nie-inwoner" (georden) en twee leke kanonne. Elkeen het 'n ander verantwoordelikheid by die bestuur van die katedraal.  Vanaf 1 Januarie 2021: 
Dean - David Ison (sedert 25 Mei 2012) 
Precentor - James Milne (sedert 9 Mei 2019) 
Tesourier - Jonathan Brewster (sedert Julie 2017) is verantwoordelik vir finansies en vir die katedraalgebou. 
Kanselier - Paula Gooder (sedert 9 Mei 2019  lêer sedert 23 Februarie 2019) 
Bykomende lid van hoofstuk en kanon nie-inwonende-Sheila Watson (sedert Januarie 2017). 
Lay canon - Pamela (Pim) Jane Baxter  (sedert Maart 2014). Ook adjunk -direkteur by die National Portrait Gallery, met ervaring in opera, teater en beeldende kunste.
Lay canon - Sheila Nicoll (Oktober 2018). Sy is ook hoof van openbare beleid by Schroder Investment Management. 
Die registrateur, Emma Davies vanaf September 2015, is die hoofadministrateur en leke-beampte van die katedraal, en help die katedraalhoofstuk met sy werk, en hou toesig oor meer as 150 voltydse personeel, saam met vrywilligers.  Sy is 'n prokureur en was 'n senior staatsamptenaar voor haar aanstelling.  
Minor kanons en priester predikant Redigeer
Direkteur van musiekredigeer
Die direkteur van musiek is Andrew Carwood.  Carwood is aangestel om Malcolm Archer op te volg as musiekdirekteur, wat in September 2007 die pos beklee.  Hy is die eerste nie-orrelis wat die pos sedert die 12de eeu beklee.
'N Orrel is in 1694 deur Bernard Smith in opdrag geneem.  
In 1862 is die orrel van die Panopticon of Science and Art (die Panopticon -orrel) in 'n galery oor die suidelike deur van die dwarsdeur geïnstalleer. 
Die Groot Orrel is in 1872 voltooi, en die Panopticon -orrel het in 1873 na die Victoria Rooms in Clifton verhuis.
Die Groot Orrel is die vyfde grootste in Groot-Brittanje, [b]  in terme van die aantal pype (7,256),  met 5 handleidings, 136 pype en 137 aansluitings, hoofsaaklik ingeslote in 'n indrukwekkende omhulsel in Wren se werkswinkel en versier deur Grinling Gibbons. 
Besonderhede van die orrel kan aanlyn gevind word by die National Pipe Organ Register. 
St Paul's Cathedral het 'n volledige professionele koor wat gereeld by die dienste sing. Die vroegste rekords van die koor dateer uit 1127. Die huidige koor bestaan ​​uit tot 30 seunskoorlede, agt proeflopers en die koor van die predikant, 12 professionele sangers. In Februarie 2017 kondig die katedraal die aanstelling aan van die eerste vroulike predikantkoor, Carris Jones ('n mezzosopraan), om die rol in September 2017 aan te neem.   
Gedurende skoolkwartale sing die koor ses keer per week Evensong, terwyl die diens op Maandae deur 'n besoekende koor gesing word (of soms gesê word) en op Donderdae alleen deur die predikantskoor gesing word. Sondae sing die koor ook by Mattins en die Eucharistie om 11:30. 
Baie gesiene musikante was orreliste, koormeesters en koorlede in die St Paul's Cathedral, waaronder die komponiste John Redford, Thomas Morley, John Blow, Jeremiah Clarke, Maurice Greene en John Stainer, terwyl bekende kunstenaars Alfred Deller, John Shirley- Quirk en Anthony Way asook die kondukteurs Charles Groves en Paul Hillier en die digter Walter de la Mare.
Ontwikkeling van die ontwerp Redigeer
Hy het gesê: 'Ek gaan eet saam met 'n paar mans.
As iemand bel,
Sê ek ontwerp Saint Paul's. "
By die ontwerp van St Paul's moes Christopher Wren baie uitdagings die hoof bied. Hy moes 'n gepaste katedraal bou om te vervang Ou St Paul's, as 'n plek van aanbidding en as 'n baken in die City of London. Hy moes aan die vereistes van die kerk en die smaak van 'n koninklike beskermheer voldoen, asook die in wese middeleeuse tradisie van Engelse kerkgebou wat ontwikkel het om die liturgie te akkommodeer. Wren was bekend met die hedendaagse neigings in die Renaissance en Barok in Italiaanse argitektuur en het Frankryk besoek, waar hy die werk van François Mansart bestudeer het.
Wren se ontwerp ontwikkel deur vyf algemene fases. Die eerste bestaan ​​slegs as 'n enkele tekening en deel van 'n model. Die skema (gewoonlik die Eerste modelontwerp) bestaan ​​blykbaar uit 'n voorportaal met 'n ronde koepel (moontlik gebaseer op die Pantheon in Rome) en 'n reghoekige basiliekvormige kerk. Die plan is moontlik deur die Tempelkerk beïnvloed. Dit is verwerp omdat dit nie as 'statig genoeg' gedink is nie.  Wren se tweede ontwerp was 'n Griekse kruis,  wat deur die geestelikes gedink is dat dit nie aan die vereistes van Anglikaanse liturgie voldoen nie. 
Wren se derde ontwerp word beliggaam in die 'Great Model' van 1673. Die model, gemaak van eikehout en gips, kos meer as £ 500 (vandag ongeveer £ 32,000) en is meer as 4 m lank en 6 m hoog lank.  Hierdie ontwerp behou die vorm van die Grieks-Kruis-ontwerp, maar brei dit uit met 'n skip. Sy kritici, lede van 'n komitee wat die opdrag gehad het om die kerk te herbou, en geestelikes beskou die ontwerp as te veel anders as ander Engelse kerke om enige kontinuïteit binne die Church of England aan te dui. 'N Ander probleem was dat die hele ontwerp gelyktydig voltooi moes word vanweë die agt sentrale piere wat die koepel ondersteun het, in plaas daarvan om in fases voltooi te word en oopgemaak te word voordat die konstruksie voltooi is, soos gebruiklik was. Die Great Model was die gunsteling ontwerp van Wren, en dit was 'n weerspieëling van die skoonheid van die Renaissance.  Na die Great Model het Wren besluit om nie meer modelle te maak nie en om nie sy tekeninge in die openbaar bloot te stel nie, wat volgens hom niks anders was as om 'tyd te verloor en [sy] sake baie keer te onderwerp aan onbevoegde beoordelaars nie'.  Die Groot Model oorleef en word in die katedraal self gehuisves.
Wren se vierde ontwerp staan ​​bekend as die Lasbrief ontwerp omdat dit 'n koninklike lasbrief vir die heropbou ontvang het. In hierdie ontwerp wou Wren Gothic, die oorheersende styl van Engelse kerke, versoen met 'n 'beter manier van argitektuur'. Dit het die lengtelike Latynse Kruis -plan van 'n middeleeuse katedraal. Dit is van 1 + 1 ⁄ 2 verdiepings en het klassieke portusse aan die westelike en transeptiese punte, beïnvloed deur Inigo Jones se toevoeging tot Old St Paul's.  Dit word by die kruising bedek deur 'n breë vlak koepel wat 'n trommel ondersteun met 'n tweede koepel, waaruit 'n spits van sewe afnemende trappe opstaan. Vaughan Hart het voorgestel dat invloed op die ontwerp van die torings moontlik uit die oosterse pagode verkry is. Die konsep is nie by St Paul's gebruik nie, maar is toegepas op die spits van St Bride's, Fleet Street.  [ bladsy benodig ] Hierdie plan is effens op sy perseel geroteer sodat dit nie in ooreenstemming was met die ware ooste nie, maar met die sonsopkoms tydens die Paasfees van die jaar. Hierdie klein verandering in konfigurasie is ingelig deur Wren se kennis van sterrekunde. 
Finale ontwerp Redigeer
Die finale ontwerp soos dit gebou is, verskil aansienlik van die amptelike Warrant -ontwerp.  [ bladsy benodig ] Wren het toestemming van die koning gekry om "sierwysigings" aan die ingediende ontwerp aan te bring, en Wren het groot voordeel hieruit getrek. Baie van hierdie veranderinge is aangebring in die loop van die dertig jaar, terwyl die kerk gebou is, en die belangrikste was vir die koepel: 'Hy het 'n ander struktuur oor die eerste koepel, 'n kegel van baksteen, verhoog om 'n kliplantern te ondersteun van 'n elegante figuur. En hy bedek en steek die baksteenhout uit die oog met nog 'n koepel hout en lood en tussen hierdie en die kegel is maklike trappe wat na die lantern klim "(Christopher Wren, seun van sir Christopher Wren). Die finale ontwerp was sterk gewortel in die Sint -Pietersbasiliek in Rome. Die pieringkoepels oor die skip is geïnspireer deur François Mansart's Church of the Val-de-Grâce, wat Wren tydens 'n reis na Parys in 1665 gesien het. 
Die datum waarop die eerste klip van die katedraal gelê is, word betwis. Een kontemporêre verslag sê dat dit 21 Junie 1675 was, 'n ander 25 Junie en 'n derde op 28 Junie. Daar is egter 'n algemene ooreenkoms dat dit in Junie 1675 gelê is. Edward Strong beweer later dat dit deur sy ouer broer, Thomas Strong, een van die twee meester -klipmesselaars wat aan die begin van die werk aangestel is, gelê het. 
Strukturele ingenieurswese Redigeer
Wren se uitdaging was om 'n groot katedraal op die relatief swak kleigrond van Londen te bou. St Paul's is ongewoon onder katedrale omdat daar 'n kript, die grootste in Europa, onder die hele gebou is, eerder as net onder die oostelike kant.  Die kript dien 'n strukturele doel. Alhoewel dit omvangryk is, word die helfte van die ruimte van die grafkelder opgeneem deur massiewe pyle wat die gewig van die baie slanker piere van die kerk hierbo versprei het. Terwyl die torings en koepels van die meeste katedrale op vier piere gesteun word, het Wren die koepel van St.  Die fondamente het gevestig namate die gebou vorder, en Wren het in reaksie daarop strukturele veranderinge aangebring. 
Een van die ontwerpprobleme waarmee Wren gekonfronteer is, was om 'n monumentale koepel te skep, hoog genoeg om die verlore toring van St Paul's visueel te vervang, terwyl dit tegelykertyd visueel bevredigend lyk as dit van binne die gebou gesien word. Wren het 'n koepel met dubbeldoppe beplan, soos by die Sint-Pietersbasiliek.  Sy oplossing vir die visuele probleem was om die hoogtes van die binne- en buitekoepel in 'n veel groter mate te skei as wat Michelangelo in Sint -Pieters gedoen het, beide as koppelingskrommes op te stel, eerder as as halfronde. Tussen die binne- en buitekoepels het Wren 'n baksteenkegel ingesteek wat die hout van die buitenste, loodbedekte koepel en die gewig van die versierde kliplantern wat daar bo uitstaan, ondersteun. Beide die keël en die binnekoepel is 18 sentimeter dik en word met tussenposes in die baksteenkegel en om die kroonlys van die binneste koepel van smeedijzerkettings ondersteun om verspreiding en krake te voorkom.  
Die Warrant Design het eksterne steunpunte op die grondvloer getoon. Dit was nie 'n klassieke kenmerk nie en was een van die eerste elemente wat Wren verander het. In plaas daarvan het hy die mure van die katedraal besonder dik gemaak om die behoefte aan eksterne steunpunte heeltemal te vermy. Die kantoor en die gewelf word versterk met vlieënde steunpunte, wat op 'n relatief laat stadium in die ontwerp bygevoeg is om ekstra krag te gee.  Dit is weggesteek agter die skermwand van die boonste verdieping, wat bygevoeg is om die klassieke styl van die gebou ongeskonde te hou, om genoegsame visuele massa by te voeg om die voorkoms van die koepel te balanseer en wat deur die gewig daarvan die krag van die dak weerstaan steunpunte op die onderste mure.  
Ontwerpers, bouers en vakmanne Redigeer
Gedurende die uitgebreide ontwerp- en rasionaliseringsperiode het Wren vanaf 1684 Nicholas Hawksmoor as sy hoofassistent aangestel.  [ bladsy benodig ] Tussen 1696 en 1711 was William Dickinson besig om 'n klerk te meet.  Joshua Marshall (tot sy vroeë dood in 1678) en Thomas en sy broer Edward Strong was messelaars, laasgenoemde twee werk aan die konstruksie in sy geheel. John Langland was meer as dertig jaar die meester van die timmer.  Grinling Gibbons was die hoofbeeldhouer en het in klip op die gebou self gewerk, insluitend die voorkant van die noordportaal, en hout op die interne toebehore.  Die beeldhouer Caius Gabriel Cibber het die voorkant van die suidelike transept geskep  terwyl Francis Bird verantwoordelik was vir die reliëf in die westelike voorkant wat die Bekering van St Paul, asook die sewe groot standbeelde aan die westelike front.  Die vloer is in 1709–10 deur William Dickinson in swart en wit marmer geplavei  Jean Tijou was verantwoordelik vir die dekoratiewe ysterwerk van hekke en balustrades.  Die bal en kruis op die koepel is verskaf deur 'n pantser, Andrew Niblett. 
St Paul's Cathedral is gebou in 'n ingehoue ​​barokstyl wat Wren se rasionalisering van die tradisies van Engelse middeleeuse katedrale verteenwoordig met die inspirasie van Palladio, die klassieke styl van Inigo Jones, die barokstyl van die 17de eeu in Rome, en die geboue deur Mansart en ander wat het hy in Frankryk gesien.  [ bladsy benodig ] Dit is veral in sy plan dat Sint Paulus se middeleeuse invloede onthul het.  Soos die groot middeleeuse katedrale van York en Winchester, is St Paul's relatief lank vanweë sy breedte en het dit sterk uitsteeklike dwarskepe. Dit lê baie klem op die fasade, wat ontwerp is om die vorm van die gebou daaragter te definieer eerder as om dit te verberg. In plan, steek die torings verder uit as die breedte van die gange soos in die Wells -katedraal. Wren se oom Matthew Wren was die biskop van Ely, en nadat hy vir sy oom gewerk het, was Wren vertroud met die unieke agthoekige lanterntoring oor die kruising van die Ely -katedraal, wat oor die gange sowel as die sentrale skip strek, in teenstelling met die sentrale torings en koepels van die meeste kerke. Wren het hierdie eienskap aangepas by die ontwerp van die koepel van St Paul's.  In afdeling het St Paul's ook 'n middeleeuse vorm, met die gange baie laer as die skip, en 'n gedefinieerde kantoor. [ aanhaling nodig ]
Die opvallendste kenmerk van die buitekant is die koepel, wat op sy top 111 voet tot by die kruis styg  en die uitsig oor die stad oorheers. Die hoogte van 365 voet word verduidelik deur Wren se belangstelling in sterrekunde. Tot aan die einde van die 20ste eeu was St Paul's die hoogste gebou op die stadshorison, omring deur die fyn torings van Wren se ander stadskerke. Sir Koepel Fletcher beskryf die koepel as 'waarskynlik die beste in Europa', deur Helen Gardner as 'majestueus' en deur sir Nikolaus Pevsner as 'een van die perfekste ter wêreld'. Sir John Summerson het gesê dat Engelse en "selfs sommige buitelanders" dit as gelykwaardig beskou.    
Wren put inspirasie uit die koepel van die Sint-Pietersbasiliek van Michelangelo en dié van die Mansart-kerk van die Val-de-Grâce, wat hy besoek het.  Anders as dié van St Peter's en Val-de-Grâce, styg die koepel van St Paul's in twee duidelik gedefinieerde verdiepings metselwerk, wat, tesame met 'n laer onversierde voet, ongeveer 95 voet hoog is. Vanaf die tyd van die Griekse kruisontwerp dit is duidelik dat Wren 'n deurlopende kolonnade (peristyle) om die trommel van die koepel, eerder as die rangskikking van afwisselende vensters en uitstaande kolomme wat Michelangelo gebruik het en wat ook deur Mansart gebruik is.  Summerson stel voor dat hy beïnvloed is deur Bramante se "Tempietto" in die binnehof van San Pietro in Montorio.  In die voltooide struktuur skep Wren 'n diversiteit en sterkte -voorkoms deur in elke vierde opening nisse tussen die kolomme te plaas.  Die peristyle dien om die binneste koepel en die baksteen kegel te ondersteun wat intern opstaan ​​om die lantern te ondersteun.
Bo die verdieping styg die tweede trap omring deur 'n balustraded balkon met die naam "Stone Gallery". Hierdie solderstadium is versier met afwisselende pilasters en reghoekige vensters wat net onder die kroonlys sit, wat 'n gevoel van ligtheid veroorsaak. Bo hierdie solder styg die koepel, bedek met lood, en gerib in ooreenstemming met die afstand van die pilasters. Dit word deur agt ligte putte net onder die lantern deurboor, maar dit is skaars sigbaar. Dit laat lig toe om deur die openinge in die baksteenkegel te dring, wat die binneste punt van hierdie dop verlig, gedeeltelik sigbaar binne die katedraal deur die oogopening van die onderste koepel. 
Die lantern, net soos die sigbare metselwerk van die koepel, styg in etappe. Die mees ongewone kenmerk van hierdie struktuur is dat dit vierkantig is, eerder as sirkelvormig of agthoekig. Die hoogste stadium neem die vorm aan van a tempietto met vier kolomme met kolomme wat na die kardinale punte kyk. Die laagste vlak word omring deur die "Golden Gallery" en die boonste verdieping ondersteun 'n klein koepel waaruit 'n kruis op 'n goue bal opstaan. Die totale gewig van die lantern is ongeveer 850 ton. 
Vir die Renaissance -argitek wat die westelike voorkant van 'n groot kerk of katedraal ontwerp het, was die algemene probleem hoe om 'n fasade te gebruik om die hoë sentrale skip met die onderste gange in 'n visueel harmonieuse geheel te verenig. Sedert Alberti se toevoegings tot Santa Maria Novella in Florence, is dit gewoonlik bereik deur die eenvoudige doel om die sye met groot hakies aan die middel te koppel. Dit is die oplossing wat Wren by Mansart in Val-de-Grâce gebruik het. 'N Ander kenmerk van Mansart was 'n vrymoedigende klassieke portiek met gepaarde kolomme. Wren het die ekstra uitdaging gekonfronteer om torings in die ontwerp op te neem, soos beplan was by die Sint -Pietersbasiliek. By St Peter's het Carlo Maderno hierdie probleem opgelos deur 'n narthex te bou en 'n groot skermfassade daaroor te rek, in die middel gedifferensieer deur 'n fronton. Die torings by St Peter's is nie bo die borstwering aangebou nie.
Wren se oplossing was om 'n klassieke portiek te gebruik, soos in Val-de-Grâce, maar styg oor twee verdiepings en word ondersteun op gepaarde kolomme. Die opvallende kenmerk hier is dat die onderste verdieping van hierdie portiek tot by die volle breedte van die gange strek, terwyl die boonste gedeelte die skip wat daaragter lê, definieer. Die gapings tussen die boonste verdieping van die portiek en die torings aan weerskante word oorbrug deur 'n smal muurgedeelte met 'n venster met 'n boog.
Die torings staan ​​buite die breedte van die gange, maar skerm twee kapelle wat onmiddellik agter hulle geleë is. Die onderste dele van die torings sit die tema van die buitemure voort, maar word daarvan onderskei om 'n sterk voorkoms te skep. Die vensters van die onderste verdieping is kleiner as dié van die sywande en is diep ingebou, 'n visuele aanduiding van die dikte van die muur. Die gepaarde pilasters op elke hoek projekteer met vrymoedigheid.
Bo die hoof kroonlys, wat die torings met die voorportaal en die buitemure verenig, word die besonderhede met vrymoedigheid afgeskaal om goed te lees van onder en van 'n afstand af. Die torings styg bo die kroonlys uit 'n vierkantige blokplank, los van groot oculi, wat in die suide deur die klok gevul word, terwyl die in die noorde leeg is. Die torings bestaan ​​uit twee komplementêre elemente, 'n sentrale silinder wat deur die lae in 'n reeks gestapelde tromme styg, en gepaarde Korintiese kolomme op die hoeke, met steunpunte daarbo, wat die vorm van die trommel verenig met die vierkantige voetstuk waarop dit staan. Die entablatuur bokant die kolomme breek vorentoe om beide elemente uit te druk en dit in 'n enkele horisontale band te bind. Die pet, 'n oge-vormige koepel, ondersteun 'n vergulde dennebolvormige rand. Dit is onduidelik of die finale dennebolle of 'n pynappel is. Die webwerf van die trust beweer dat dit 'n pynappel is.  Die dennebolle is egter 'n algemene motief in godsdienstige, veral Christelike argitektuur. Dit is die prominentste by The Courtyard of the Belvedere. Dit is dus aanneemlik dat Christopher Wren sy ontwerp op hierdie inspirasie gebaseer het. Daar kan ook aangevoer word dat 'n pynappel 'n kroon het, terwyl 'n dennebolle nie. Die finale versiering in hierdie werk het geen kroon nie; daarom kan 'n logiese argument gemaak word vir die dennebolle oor die pynappel -geïnspireerde ontwerp.
Die transepte het elkeen 'n halfsirkelvormige ingangsportaal. Wren is geïnspireer in die ontwerp deur die gravures van Pietro da Cortona se barokgevel van Santa Maria della Pace in Rome te bestudeer.  [ bladsy benodig ] Hierdie uitstaande boë weerspieël die vorm van die apsis aan die oostelike punt van die gebou.
Die gebou is van twee verdiepings asmesselwerk, bo 'n kelder, en omring deur 'n balustrade bo die boonste kroonlys. Die balustrade is in 1718 teen Wren se wens bygevoeg.  [ bladsy benodig ] Die interne baaie word ekstern gemerk deur gepaarde pilasters met Korintiese hoofstede op die onderste vlak en saamgestelde op die boonste vlak. Waar die gebou agter slegs een verdieping het (in die gange van beide skip en koor) is die boonste verdieping van die buitemuur skynbaar.  Dit het 'n tweeledige doel om die steunpunte van die gewelf te ondersteun en 'n bevredigende voorkoms te bied as dit gesien word bo die geboue van die hoogte van die 17de-eeuse stad. Hierdie voorkoms kan nog steeds oorkant die Teems gesien word.
Tussen die pilasters op beide vlakke is vensters. Dié van die onderste verdieping het halfsirkelvormige koppe en word omring deur deurlopende lyste van 'n Romeinse styl, wat tot dekoratiewe sleutelstene styg. Onder elke venster is 'n blommekleurige patroon van Grinling Gibbons, wat die beste steenhout in die gebou vorm en 'n van die grootste argitektoniese beeldhouwerke in Engeland. 'N Fries met soortgelyke swags loop in 'n band onder die kroonlys, wat die boë van die vensters en die hoofstede vasmaak. Die boonste vensters het 'n ingehoue ​​klassieke vorm, met voetstukke op kolomme, maar is blind en bevat nisse. Onder hierdie nisse en in die kelderverdieping is klein vensters met segmentblaaie waarvan die beglazing die lig vang en dit visueel met die groot vensters van die gange verbind. Die hoogte van grondvlak tot bo -op die borsteuning is ongeveer 110 voet.
Die oorspronklike omheining, ontwerp deur Wren, is in die 1870's afgebreek. Die landmeter van die regering van Toronto het dit na Toronto gestuur, waar dit High Park sedertdien versier het. 
Daar word geglo dat voor die aankoms van die Christendom in Frankryk 'n Gallo-Romeinse tempel aan Jupiter op die terrein van Notre-Dame gestaan ​​het. Bewyse hiervan sluit in die Pilaar van die Bootmanne, wat in 1710 onder die katedraal ontdek is. In die 4de of 5de eeu is 'n groot vroeë Christelike kerk, die katedraal van Saint Etienne, op die terrein, naby die koninklike paleis, gebou.  Die ingang was ongeveer 40 meter wes van die huidige westelike voorkant van Notre-Dame geleë, en die apsis was ongeveer waar die westelike fasade vandag is. Dit was ongeveer die helfte van die grootte van die latere Notre-Dame, 70 meter lank-en geskei in skip en vier gange deur marmerkolomme, daarna versier met mosaïek.  
Die laaste kerk voor die katedraal van Notre-Dame was 'n Romaanse verbouing van Saint-Etienne wat, hoewel vergroot en gerenoveer, ongeskik was vir die groeiende bevolking van Parys.  [b] 'n Doopkapel, die kerk van Saint-John-le-Rond, wat ongeveer 452 gebou is, was aan die noordekant van die westelike voorkant van Notre-Dame geleë tot die werk van Jacques-Germain Soufflot in die 18de eeu . 
In 1160 besluit die biskop van Parys, Maurice de Sully,  om 'n nuwe en veel groter kerk te bou. Hy het die vroeëre katedraal summier gesloop en gekies om die materiaal daarvan te herwin.  Sully besluit dat die nuwe kerk in die Gotiese styl gebou moet word, wat in die laat 1130's by die koninklike abdij van Saint Denis ingehuldig is. 
Die kroniekskrywer Jean de Saint-Victor [fr] wat in die Memorial Historiarum dat die bou van Notre-Dame tussen 24 Maart en 25 April 1163 begin het met die hoeksteenlegging in die teenwoordigheid van koning Lodewyk VII en pous Alexander III.   Volgens meesters wie se name verlore gegaan het, het vier boufases onder biskoppe Maurice de Sully en Eudes de Sully (nie verwant aan Maurice nie) plaasgevind. Ontleding van gewelfstene wat tydens die brand in 2019 geval het, toon dat dit in Vexin, 'n noordweste van Parys, in 'n steengroef geneem is en vermoedelik die Seine met 'n veerboot gebring het. 
Die eerste fase het begin met die bou van die koor en sy twee ambulatories. Volgens Robert van Torigni is die koor in 1177 voltooi en die hoë altaar op 19 Mei 1182 ingewy deur kardinaal Henri de Château-Marçay, die pouslike legaat in Parys, en Maurice de Sully.  Die tweede fase, van 1182 tot 1190, het betrekking op die konstruksie van die vier gedeeltes van die skip agter die koor en sy gange tot op die hoogte van die klaskamers. Dit het begin na die voltooiing van die koor, maar het geëindig voordat die laaste toegewese gedeelte van die skip klaar was. Vanaf 1190 is die voetstukke van die fasade aangebring, en die eerste deurkruisings is voltooi.  Heraclius van Caesarea het in 1185 'n beroep gedoen op die Derde Kruistog vanuit die nog onvolledige katedraal.
Louis IX het die oorblyfsels van die passie van Christus, wat die doringkroon, 'n spyker van die kruis en 'n skeur van die kruis, wat hy ten duurste van die Latynse keiser Baldwin II gekoop het, in die katedraal neergesit tydens die bou van die Sainte-Chapelle. 'N Onderhemp, wat vermoedelik aan Louis behoort het, is 'n tyd na sy dood by die versameling oorblyfsels gevoeg.
Die besluit is geneem om 'n transept by die koor, waar die altaar geleë was, by te voeg om meer lig in die middel van die kerk te bring. Die gebruik van eenvoudiger vier-deel eerder as ses-deel ribkluise het beteken dat die dakke sterker was en hoër kon wees. Na die dood van biskop Maurice de Sully in 1196, het sy opvolger, Eudes de Sully, toesig gehou oor die voltooiing van die transepte en voortgegaan met die werk aan die skip, wat ten tyde van sy eie dood in 1208 amper voltooi was. Teen hierdie tyd was die westelike fasade was reeds grootliks gebou, alhoewel dit eers in die middel van die 1240's voltooi is. Tussen 1225 en 1250 is die boonste galery van die skip gebou, saam met die twee torings aan die westelike fasade. 
Nog 'n beduidende verandering het gekom in die middel van die 13de eeu, toe die dwarskepe aan die einde van die 1240's in die nuutste Rayonnant-styl opgeknap is. Jean de Chelles het 'n puntportaal aan die noordekant aangebring met 'n skouspelagtige roosvenster. Kort daarna (vanaf 1258) het Pierre de Montreuil 'n soortgelyke skema op die suidelike transept uitgevoer. Beide hierdie dwarsportale is ryklik versier met beeldhouwerk, die suidportaal bevat tonele uit die lewens van Sint Stefanus en van verskillende plaaslike heiliges, terwyl die noordelike portaal die kinderskoene van Christus en die verhaal van Theophilus in die timpaan bevat, met 'n baie invloedryke standbeeld van die Maagd en Kind in die trumeau.   Meesterbouers Pierre de Chelles, Jean Ravy [fr], Jean le Bouteiller en Raymond du Temple [fr] het de Chelles en de Montreuil en daarna mekaar opgevolg in die bou van die katedraal. Ravy voltooi de Chelles se dakskerm en chevet-kapelle, en begin dan met die vlieënde steunpunte van die koor van 15 meter. Jean le Bouteiller, die neef van Ravy, volg hom op in 1344 en word self by sy dood in 1363 vervang deur sy adjunk, Raymond du Temple.
Philip the Fair het die eerste boedel -generaal in die katedraal in 1302 geopen.
'N Belangrike innovasie in die 13de eeu was die bekendstelling van die vlieënde steunpilaar. Al die gewig van die dak het voor die steunpunte na buite gedruk en tot teen die mure gedruk, en die steunpunte ondersteun dit. Met die vlieënde steunpil is die gewig deur die ribbes van die gewelf heeltemal buite die struktuur gedra na 'n reeks teensteunen, wat bedek was met klippunte wat hulle 'n groter gewig gegee het. Die steunpunte het beteken dat die mure hoër en dunner kon wees, en baie groter vensters kon hê. Die datum van die eerste steunpunte is nie met 'n groot presisie bekend na 'n installasiedatum in die 13de eeu nie. Die kunshistorikus Andrew Tallon het egter op grond van gedetailleerde laserskanderings van die hele struktuur aangevoer dat die steunpunte deel uitmaak van die oorspronklike ontwerp. Volgens Tallon dui die skanderings aan dat "die boonste deel van die gebou in 800 jaar nie 'n stuk beweeg het nie,"  terwyl 'n bietjie beweging van voor die toevoeging verwag sou word. Tallon het dus tot die gevolgtrekking gekom dat "vlieënde steunpunte van die begin af daar was."  Die eerste steunpunte is in die 14de eeu vervang deur groter en sterker, dit het 'n bereik van vyftien meter tussen die mure en teensteunen. 
Plan van die katedraal wat deur Eugène Viollet-le-Duc in die 19de eeu gemaak is. Portale en skip na links, 'n koor in die middel, en apsis en ambulant na regs. Die bylae in die suide is die Sakristie.
Vroeë ses-deel ribkluise van die skip. Die ribbes dra die stoot van die gewig van die dak afwaarts en na die pilare en die steunpunte oor.
Die massiewe steunpunte wat die uiterlike stoot van die ribbekluise van die skip teenwerk. Die gewig van die bouvormige pinne help om die stootlyn veilig binne die steunpunte te hou.
Later het vlieënde steunpunte van die apsis van Notre-Dame (14de eeu) 15 meter van die muur tot by die teenstutte bereik.
Johannes van Jandun erken die katedraal as een van Parys se drie belangrikste geboue [prominente strukture] in sy 1323 Verhandeling oor die lof van Parys:
Daardie glorieryke kerk van die glorieryke Maagd Maria, moeder van God, skyn welverdiend soos die son tussen sterre. En hoewel sommige sprekers uit eie vrye oordeel, omdat hulle slegs 'n paar dinge maklik kan sien, sê dat sommige ander mooier is, meen ek egter met respek dat as hulle meer ywerig aandag gee aan die geheel en die dele, sal hulle hierdie mening vinnig terugtrek. Waar sou ek vra, sou hulle twee torings van so grootheid en volmaaktheid vind, so hoog, so groot, so sterk, omring met soveel verskillende soorte ornamente? Waar, vra ek, sou hulle so 'n veelparty -rangskikking vind van soveel laterale kluise, bo en onder? Waar, vra ek, sou hulle ligte geriewe vind soos die vele omliggende kapelle? Laat hulle my verder vertel in watter kerk ek so 'n groot kruis kan sien, waarvan die een arm die koor van die skip skei. Ten slotte sou ek gewillig leer waar [daar] twee sulke sirkels, regoor die lyn, teenoor mekaar geleë is, wat vanweë hul voorkoms die naam kry van die vierde klinker [O] waaronder kleiner bolle en sirkels, met wonderlike kuns, sodat sommige sirkelvormig gerangskik, ander hoekig, vensters omring met rooi, kosbare kleure en pragtig met die mees subtiele figure van die foto's. Trouens, ek glo dat hierdie kerk die nodige rede tot bewondering bied wat sorgvuldig onderskei, dat die inspeksie daarvan die siel skaars kan versadig.
Op 16 Desember 1431 word die seuntjie-koning Hendrik VI van Engeland as koning van Frankryk gekroon in Notre-Dame, tien jaar oud, terwyl die tradisionele kroningskerk van die katedraal van Reims onder Franse beheer was. 
Gedurende die Renaissance het die Gotiese styl uit die mode geval, en die interne pilare en mure van Notre-Dame was bedek met tapisserieë. 
In 1548 het oproerige Hugenote sommige van die standbeelde van Notre-Dame beskadig en hulle as afgodelik beskou. 
Die fontein [fr] in die Notre-Dame se parvis is in 1625 bygevoeg om Parysenaars in die omgewing van lopende water te voorsien. 
Koning Lodewyk XIV het op aandrang van sy vader, Lodewyk XIII, in 1699 besluit om uitgebreide wysigings aan die Notre-Dame aan te bring. Hy het Robert de Cotte opgedra met die opknapping. Cotte het die dakskerm vervang met 'n weelderige en vergulde ysterheining, die koor en ambulante oopgemaak en die grafte in die skip verwyder. Nuwe meubels is vervaardig, sowel as die huidige hoë altaar, wat Lodewyk XIV en Lodewyk XIII uitbeeld wat neerkniel voor 'n pietà. [ aanhaling nodig ]
Sedert 1449 het die Paryse goudsmidsgilde gereeld skenkings aan die katedraal gemaak. In 1630 is besluit dat die gilde elke jaar op die eerste Mei 'n groot altaarstuk sou skenk. Hierdie werke het bekend gestaan ​​as die grands mays.  Die onderwerp was beperk tot episodes uit die Handelinge van die Apostels. Die gesogte kommissie is toegeken aan die bekendste skilders en, na 1648, lede van die Academie royale.
Ses en sewentig skilderye is teen 1708 geskenk, toe die gebruik om finansiële redes gestaak is. Die werke is in 1793 gekonfiskeer en die meerderheid is daarna versprei onder streekmusea in Frankryk. Diegene wat in die katedraal oorgebly het, is deur die restaurante van die 19de eeu verwyder of in die gebou verplaas.
Dertien van die grands mays bly in Nôtre Dame:
La Descente du Saint Esprit deur Jacques Blanchard, 1634
Saint Pierre guérissant les malades de son ombre deur Laurent de la Hyre, 1635
La Conversion de saint Paul deur Laurent de la Hyre, 1637
Le Centenier Corneille aux pieds de saint Pierre deur Aubin Vouet, 1639
La Prédication de saint Pierre à Jérusalem deur Charles Poerson, 1642
Le Crucifiement de saint Pierre deur Sébastien Bourdon, 1643
Le Crucifiement de saint André deur Charles Le Brun, 1647
Saint Paul lewer aveugle le faux prophète Barjesu en convertit le proconsul Sergius deur Nicolas Loir, 1650
La Lapidation de saint Étienne deur Charles Le Brun, 1651
La Flagellation de Saint Paul et Silas deur Louis Testelin, 1655
Saint André tressaille de joie à la vue de son supplice par deur Gabriel Blanchard, 1670
Le Prophète Agabus prédisant à saint Paul ses souffrances in Jerusalem deur Louis Chéron, 1687
Les fils de Sceva battus par le démon deur Mathieu Elyas, 1702
Hierdie skilderye het tydens die brand van 2019 waterskade opgedoen en is verwyder vir bewaring.
'N Altaarstuk wat die Besoek, wat in 1707 deur Jean Jouvenet geskilder is, was ook in die katedraal geleë.
Die kanon Antoine de La Porte het vir Louis XIV ses skilderye opgedra wat die lewe van die Maagd Maria vir die koor uitbeeld. Terselfdertyd het Charles de La Fosse syne geskilder Aanbidding van die towenaars, nou in die Louvre.  Louis Antoine de Noailles, aartsbiskop van Parys, het die dak van Notre-Dame uitgebrei in 1726, die raamwerk opgeknap en die motorhuise met loodgoten verwyder. Noailles versterk ook die steunpunte, galerye, terrasse en kluise.  In 1756 besluit die kanonne van die katedraal dat die binnekant daarvan te donker was. Die middeleeuse loodglasvensters, behalwe die rosette, is verwyder en vervang met gewone, wit glasruite.  Uiteindelik het Jacques-Germain Soufflot die taak om die portale aan die voorkant van die katedraal aan te pas sodat optogte dit makliker kon binnegaan.
Franse Revolusie en Napoleon Edit
Na die Franse Revolusie in 1789, is beslag gelê op Notre-Dame en die res van die kerk se eiendom in Frankryk en tot openbare eiendom gemaak.  Die katedraal is in 1793 weer toegewy aan die Cult of Reason, en daarna aan die Cult of the Supreme Being in 1794.  Gedurende hierdie tyd is baie van die skatte van die katedraal óf vernietig óf geplunder. Die agt-en-twintig standbeelde van Bybelse konings aan die westelike fasade, wat as standbeelde van Franse konings beskou word, is onthoof.   Baie van die koppe is gevind tydens 'n opgrawing in 1977 in die omgewing, en word in die Musée de Cluny vertoon. Die godin van die vryheid het 'n tyd lank die Maagd Maria op verskeie altare vervang.  Die groot klokke van die katedraal het ontsnap en gesmelt. Al die ander groot standbeelde op die fasade, met die uitsondering van die standbeeld van die Maagd Maria op die poort van die klooster, is vernietig.  Die katedraal sou gebruik word as 'n pakhuis vir die berging van voedsel en ander nie-godsdienstige doeleindes. 
Met die Konkordaat van 1801 herstel Napoleon Bonaparte Notre-Dame aan die Katolieke Kerk, hoewel dit eers op 18 April 1802 afgehandel is. Napoleon noem ook die nuwe biskop van Parys, Jean-Baptiste de Belloy, wat die binnekant van die katedraal herstel het. Charles Percier en Pierre-François-Léonard Fontaine het quasi-gotiese wysigings aan die Notre-Dame aangebring vir die kroning van Napoleon as keiser van die Franse in die katedraal. Die buitekant van die gebou is geverf en die binnekant is in Neoklassieke versier, toe in die mode. 
Herstel van herstel
Na die Napoleontiese oorloë was Notre-Dame in so 'n toestand van verval dat amptenare in Parys dit oorweeg het om dit te vernietig. Victor Hugo, wat die katedraal bewonder het, het die roman geskryf Notre-Dame de Paris (in Engels gepubliseer as Die boggel van Notre-Dame) in 1831 om Notre-Dame te red. Die boek was 'n enorme sukses en het die bewustheid van die vervalle toestand van die katedraal verhoog.  In dieselfde jaar as Hugo se roman verskyn, het anti-legitimiste egter die sakristie van Notre-Dame geplunder.  In 1844 het koning Louis Philippe beveel dat die kerk herstel moet word. 
Die argitek wat tot dusver verantwoordelik was vir die onderhoud van Notre-Dame, Étienne-Hippolyte Godde, is ontslaan. In sy plek is Jean-Baptiste Lassus en Eugène Viollet-le-Duc, wat hulle onderskei het met die herstel van die nabygeleë Sainte-Chapelle, in 1844 aangestel. Die volgende jaar het Viollet-le-Duc 'n begroting van 3,888,500 frank voorgelê , wat verminder is tot 2 650 000 frank, vir die herstel van Notre-Dame en die bou van 'n nuwe sakristiegebou. Hierdie begroting is in 1850 uitgeput, en die werk het gestaak toe Viollet-le-Duc voorstelle vir meer geld gemaak het. In totaal het die herstel meer as 12 miljoen frank gekos. Toe Lassus in 1857 sterf, is Viollet-le-Duc die enigste argitek van die projek tot die voltooiing daarvan op 31 Mei 1864. [ aanhaling nodig ] Onder toesig van 'n groot span beeldhouers, glasmakers en ander vakmanne, en met tekenings of gravures, het Viollet-le-Duc versierings gemaak of bygevoeg as hy voel dat dit in die gees van die oorspronklike styl is. Een van laasgenoemde items was 'n groter en versierde spits, ter vervanging van die oorspronklike doring uit die 13de eeu, wat in 1786 verwyder is. sowel as die beeldhouwerk van mitiese wesens op die Galerie des Chimères. 
Die bou van die sakristie was veral finansieel duur. Om 'n stewige fondament te verseker, was dit nodig dat Viollet-le-Duc se arbeiders 9 meter (30 voet) moes grawe. Meesterglaswerkers het die style van die 13de eeu noukeurig gekopieer, soos geskryf deur kunshistorici Antoine Lusson en Adolphe Napoléon Didron. 
Tydens die bevryding van Parys in Augustus 1944 het die katedraal geringe skade as gevolg van verdwaalde koeëls opgedoen. Sommige van die middeleeuse glas is beskadig en is vervang deur glas met moderne abstrakte ontwerpe. Op 26 Augustus is 'n spesiale mis gehou in die katedraal ter viering van die bevryding van Parys van die Duitsers wat deur generaal Charles De Gaulle en generaal Philippe Leclerc bygewoon is.
In 1963, op inisiatief van minister van kultuur, André Malraux en ter viering van die 800ste herdenking van die katedraal, is die fasade skoongemaak van die eeue van roet en vuil, wat dit in sy oorspronklike spierwit kleur herstel het. 
Die Requiem-mis van Charles de Gaulle is op 12 November 1970 in Notre-Dame gehou.  Die volgende jaar, op 26 Junie 1971, loop Philippe Petit oor 'n tou wat tussen Notre-Dame se twee kloktorings gespan is en kykers vermaak . 
Na die Magnificat van 30 Mei 1980 het pous Johannes Paulus II mis op die parvis van die katedraal gevier. 
Die Requiem -mis van François Mitterrand is op 11 Januarie 1996 in die katedraal gehou, net soos by vorige Franse staatshoofde. 
Die klipwerk van die buitekant van die katedraal het in die 19de en 20ste eeu agteruitgegaan as gevolg van toenemende lugbesoedeling in Parys, wat die erosie van versierings versnel en die klip verkleur het. Aan die einde van die tagtigerjare het verskeie gargoyles en torings ook afgeval of te los geraak om op hul plek te bly.  ​​'n Dekade lange opknappingsprogram het in 1991 begin en 'n groot deel van die buitekant vervang, met sorg dat die outentieke argitektoniese elemente van die katedraal behoue ​​bly, insluitend streng inspeksie van nuwe kalksteenblokke.  ​​ 'n Diskrete stelsel van elektriese drade, wat nie van onder af sigbaar is nie, is ook op die dak aangebring om duiwe af te skrik.  Die pyporrel van die katedraal is opgegradeer met 'n gerekenariseerde stelsel om die meganiese verbindings met die pype te beheer.  Die westelike gesig is betyds skoongemaak en herstel vir millenniumvieringe in Desember 1999. 
Die Requiem-mis van kardinaal Jean-Marie Lustiger, voormalige aartsbiskop van Parys en Joodse bekeerling tot Katolisisme, is op 10 Augustus 2007 in Notre-Dame gehou. 
Die stel van die 19de-eeuse klokkies bo-op die noordelike torings by Notre-Dame is in 2013 gesmelt en in nuwe bronsklokke opgegee ter viering van die gebou se 850-jarige bestaan. Hulle is ontwerp om die geluid van die oorspronklike klokke van die katedraal uit die 17de eeu te herskep.   Ten spyte van die opknapping van die 1990's, het die katedraal steeds tekens van agteruitgang getoon wat die nasionale regering laat laat het om 'n nuwe opknappingsprogram aan die einde van die 2010's voor te stel.   Die totale opknapping kos na raming € 100 miljoen, wat die aartsbiskop van Parys beplan het om in te samel deur middel van fondse van die nasionale regering en private skenkings.  'n opknapping van € 6 miljoen aan die spits van die katedraal het aan die einde van 2018 begin en tot in die daaropvolgende jaar voortgeduur, wat die tydelike verwydering van koperbeelde op die dak en ander dekoratiewe elemente dae voor die brand in April 2019 vereis.  
Notre-Dame begin 'n jaar lange viering van die 850ste herdenking van die lê van die eerste bousteen vir die katedraal op 12 Desember 2012.  Gedurende daardie herdenkingsjaar, op 21 Mei 2013, het Dominique Venner, 'n historikus en wit nasionalis , 'n brief op die kerkaltaar geplaas en homself doodgeskiet en onmiddellik doodgegaan. Ongeveer 1 500 besoekers is uit die katedraal ontruim. 
Op 10 Februarie 2017 het die Franse polisie vier persone in Montpellier, wat reeds deur die owerhede bekend was, gearresteer om bande te hê met radikale islamistiese organisasies op aanklagte van plan om na Parys te reis en die katedraal aan te val.  Later daardie jaar, op 6 Junie, is besoekers in die Notre-Dame-katedraal in Parys gesluit nadat 'n man met 'n hamer 'n polisiebeampte buite aangeval het.  
2019 vuur Redigeer
Op 15 April 2019 vlam die katedraal aan die brand en vernietig die spits en die 'bos' van eikedakbalke wat die looddak ondersteun.    Daar word bespiegel dat die brand verband hou met voortgesette opknappingswerk.
Volgens latere studies het die brand om 18:18 op die solder van die katedraal uitgebreek. Die rookmelder het dadelik die brand aan 'n werknemer van die katedraal aangedui, wat nie die brandweer ontbied het nie, maar eerder 'n katedraalwag gestuur het om ondersoek in te stel. In plaas daarvan om na die regte solder te gaan, is die wag na die verkeerde plek gestuur, na die solder van die aangrensende sakristie, en aangemeld dat daar geen vuur was nie. Die wag het sy toesighouer gebel, wat nie dadelik geantwoord het nie. Ongeveer vyftien minute later is die fout ontdek, waarna die toesighouer van die wag hom aangesê het om na die regte plek te gaan. Die brandweer is steeds nie in kennis gestel nie. Teen die tyd dat die wag die driehonderd trappe na die katedraal se solder geklim het, was die vuur ver gevorder.  Die alarmstelsel was nie ontwerp om die brandweer outomaties in kennis te stel nie, wat uiteindelik om 18:51 ontbied is nadat die wag van die solder af teruggekeer het en 'n woedende brand aangemeld het, en meer as 'n halfuur na die brandalarm begin klink.  Brandbestryders het binne minder as tien minute opgedaag. 
Die spits van die katedraal stort om 19:50 in duie en bring ongeveer 750 ton klip en lood neer. Die brandweer binne is beveel om terug te gaan. Teen hierdie tyd het die brand versprei na die noordelike toring, waar die agt klokke geleë was. Die brandbestryders het hul pogings in die toring gekonsentreer. Hulle was bang dat as die klokke val, hulle die toring kan verwoes en die struktuur van die ander toring en die hele katedraal in gevaar kan stel. Hulle moes 'n trap klim wat deur 'n brand bedreig is, en 'n lae waterdruk vir hul slange kry. Terwyl ander brandweermanne die trap en die dak natgemaak het, het 'n span van twintig teen die smal trap van die suidelike toring geklim, na die noordelike toring gegaan, slange laat sak om aan die brandweerwaens buite die katedraal gekoppel te word, en water op die vuur gespuit klokke. Teen 21:45 kon hulle uiteindelik die vuur onder beheer bring.  Die hoofstruktuur was ongeskonde brandbestryders wat die fasade, torings, mure, steunpunte en loodglasvensters gered het. Die Groot Orrel, wat meer as 8 000 pype het en in die 18de eeu deur François Thierry gebou is, is ook gered, maar het waterskade opgedoen.  As gevolg van die voortgesette opknapping, is die koperbeelde op die toring voor die brand verwyder.  Die klipgewelf wat die plafon van die katedraal vorm, het verskeie gate gehad, maar was andersins ongeskonde. 
Sedert 1905 is die katedrale van Frankryk (insluitend Notre-Dame) in besit van die staat, wat selfversekerd is. Sommige koste kan deur versekeringsdekking verhaal word as die brand veroorsaak word deur kontrakteurs wat op die perseel werk.  Die Franse versekeraar AXA het versekeringsdekking verskaf vir twee van die kontrakterende ondernemings wat besig was met die herstel van Notre-Dame voor die brand. AXA bied ook versekeringsdekking vir sommige van die oorblyfsels en kunswerke in die katedraal. 
President Emmanuel Macron het gesê ongeveer 500 brandbestryders het gehelp om die brand te bestry. Een brandweerman is ernstig beseer en twee polisiebeamptes is beseer tydens die brand. 
'N Sierlike tapisserie wat in die vroeë 1800's geweef is, word slegs die derde keer in die afgelope dekades in die openbaar vertoon. Die versiering is ná die brand uit die katedraal Notre-Dame de Paris gered. 
Vir die eerste keer in meer as 200 jaar is die Kersfeesmis nie op 25 Desember 2019 in die katedraal aangebied nie, weens die voortgesette herstelwerk na die brand. 
Agt lede van die katedraalkoor, 'n aantal beperk deur COVID-19-pandemiebeperkings, het vir die eerste keer sedert die brand in Desember 2020 in die gebou opgetree. 'N Video van die gebeurtenis word later uitgesaai, net voor middernag op 24 Desember 2020. [80 ]
Stabilisering van die bou en heropbou Redigeer
Onmiddellik na die brand het president Macron belowe dat Notre-Dame herstel sou word en het gevra dat die werk binne vyf jaar voltooi moet word.     'n Internasionale argitektuurkompetisie is ook aangekondig om die spits en dak te herontwerp.  Die spoedige aankondiging van die spitskompetisie het onmiddellike kritiek in die internasionale pers ontlok van erfenisakademici en professionele persone wat die Franse regering skuldig gemaak het omdat hulle te eng gefokus was om vinnig 'n nuwe spits te bou, en nalaat om sy reaksie meer holisties op te stel as 'n inklusiewe sosiale proses wat die hele gebou en sy langtermyngebruikers insluit.   'n Nuwe wet is onmiddellik opgestel om Notre Dame vrygestel te maak van bestaande erfeniswette en -prosedures, wat 'n ope brief aan president Macron laat onderteken het deur meer as 1 170 erfeniskenners wat respek vir bestaande regulasies aandring.  Die wet, wat op 11 Mei 2019 aangeneem is, is in die Franse Nasionale Vergadering sterk gedebatteer, met teenstanders wat die administrasie van Macron daarvan beskuldig het dat hulle Notre-Dame selfdiens gebruik het vir politieke grootheid, en verdedigers wat die noodsaaklikheid van nut en belastingvermindering aanvoer moedig filantropiese gee aan. 
President Macron het voorgestel dat hy oop was vir 'n 'kontemporêre argitektoniese gebaar'. Selfs voordat die mededingingsreëls bekend gemaak is, het argitekte regoor die wêreld voorstelle gelewer: die voorstelle bevat 'n spits van 100 meter van koolstofvesel, bedek met goudblare, 'n dak van loodglas, 'n kweekhuis, 'n tuin met bome, oop vir die lug en 'n ligkolom wat na bo wys. 'N Peiling wat in die Franse koerant gepubliseer is Le Figaro op 8 Mei 2019 het getoon dat 55% van die Franse respondente 'n toring wou hê wat identies was aan die oorspronklike. Die Franse minister van kultuur, Franck Riester, het belowe dat die herstel 'nie haastig sal wees nie'.  Op 29 Julie 2019 het die Franse Nasionale Vergadering 'n wet uitgevaardig wat vereis dat die herstel 'die historiese, artistieke en argitektoniese belang van die monument moet behou'. 
In Oktober 2019 het die Franse regering aangekondig dat die eerste fase van heropbou, die stabilisering van die struktuur teen ineenstorting, tot einde 2020 sou duur. Heropbou kon nie voor vroeg in 2021 begin nie. President Macron kondig aan dat hy hoop dat die heropgeboude katedraal kan wees teen die lente van 2024 klaargemaak, betyds vir die opening van die Olimpiese Somerspele 2024.  In Desember 2019 het monseigneur Patrick Chauvet, die rektor van die katedraal, gesê dat daar nog 'n kans van 50% is dat Notre-Dame nie gered kan word nie weens die risiko dat die oorblywende steierwerk op die drie beskadigde kluise val.  
Die eerste taak van die restourasie was die verwydering van 250–300 ton gesmelte metaalbuise, die oorblyfsels van die steierwerk, wat na die brand aan die bokant gebly het en op die kluise kon geval het en verdere strukturele skade kon veroorsaak. Hierdie fase begin in Februarie 2020 en duur tot April 2020.  'n Groot hyskraan, vier en tagtig meter hoog, is langs die katedraal aangebring om die steierwerk te verwyder.  Later is hout steunbalke bygevoeg om die vlieënde steunpunte en ander strukture te stabiliseer. 
Op 10 April 2020 het die aartsbiskop van Parys, Michel Aupetit, en 'n handjievol deelnemers, almal in beskermende klere, 'n Goeie Vrydag -diens in die katedraal gelewer.  Musiek is verskaf deur die violis Renaud Capuçon, die lektore was die akteurs Philippe Torreton en Judith Chemla.  Chemla het 'n a cappella weergawe van Ave Maria. 
'N Nuwe fase van die herstel het op 8 Junie 2020 begin. Twee spanne werkers het in die dak neergedaal om die warboelbuise van die ou steierwerk wat deur die vuur gesmelt is, te verwyder. Die werkers gebruik saag om die veertigduisend stukke steierwerk op te sny, wat altesaam tweehonderd ton weeg, wat versigtig uit die dak gehys is deur 'n tagtig meter hoë kraan. Die fase is in November 2020 voltooi. 
In Februarie 2021 begin die seleksie van eikebome om die torings en dakhoute wat deur die brand vernietig is, te vervang. Tot duisend volwasse bome sal gekies word uit die woude van Frankryk, elk met 'n deursnee van 50 tot 90 sentimeter en 'n hoogte van agt tot veertien meter en 'n ouderdom van 'n paar honderd jaar. Nadat die bome gesny is, moet dit vir twaalf tot agtien maande droog word. Die bome sal vervang word deur nuwe aanplantings. 
Twee jaar na die brand was baie werk afgehandel, maar 'n nuusberig lui dat: "daar is nog 'n gat bo -op die kerk. Hulle bou ook 'n replika van die kerktoring". Meer eikebome moet na Parys gestuur word, waar dit voor gebruik gedroog moet word. Dit is noodsaaklik om die herstel te voltooi. 
Volgens historikus Peter Kidson het die brand meer waarskynlik in 1124 plaasgevind as in 1141.
'N Aardbewing veroorsaak skade
Die katedraal is gedeeltelik verwoes deur 'n aardbewing, wat slegs die Wesfront gelaat het wat vandag nog gesien kan word. Daar was ook kleiner aardbewings in 1990 en 2008, maar dit het die katedraal net effens geruk.
Hugh van Avalon aanvaar pos
Hugh word die biskop van Lincoln en begin die heropbou van die katedraal reël ná die skok -aardbewing.
Die bou van die Morning Chapel begin
Biskop Hugh sterf
Op 17 November sterf biskop Hugh van Lincoln in die middel van sy sewentigs weens 'n onbekende siekte.
Die bou van die Chapter House begin
Biskop Hugh word heilig verklaar
Die Dean 's Eye -venster is geïnstalleer
Tussen 1220 en 1235 is die Dean 's Eye -venster geïnstalleer en kyk na die noorde waar geglo word dat die bose vandaan kom. Daar word gesê dat dit vertel van die laaste oordeel.
Die sentrale toring stort in duie
Dit word vermoedelik toegeskryf aan die feit dat die meeste werk aan die bou van die katedraal eksperimenteel was.
Die Galilea -stoep is gebou
Dit is gebou vir 'n meer koninklike ingang vir die seremoniële optog van die Biskop. Die naam 'Galilee ' kom van die frase 'go before you in Galilea ' wat gebruik is tydens die seremoniële optog van die Heilige Week.
Die versoekskrif om die Lincoln -katedraal uit te brei, word aanvaar
Hendrik III keur 'n versoekskrif deur die dekaan en hoofstuk goed om 'n deel van die Romeinse stadsmuur af te neem om die katedraal uit te brei.
Die bou van die Engelkoor begin
Nadat die lisensie toegestaan ​​is, het die bouwerk begin. Dit is uiteindelik in 1280 klaar, gereed vir sy toewyding.
Die toewyding van die Engelkoor
Katedrale -kloosters word gebou
Die kloosters was nooit nodig nie, maar is nietemin in 1295 gebou.
Die skutbalke om die dak word bygevoeg
Gedurende die 14de eeu is die parapets bygevoeg, maar daar is geen rekords om 'n definitiewe datum hiervoor aan te dui nie.
Die sentrale toring word vervang
Vervang deur 'n toring en 'n toring, het dit die katedraal van Lincoln die hoogste gebou ter wêreld gemaak vir 238 jaar, op 160m! Dit is in 1311 voltooi.
Die ' Apprentice Wall ' is geskep
Die skermmuur van die Choristers ' Vestry staan ​​ook by sommige bekend as die ' Apprentice Wall '. Daar word geglo dat die vakleerlingmesselaars die panele op hierdie muur gesny het, maar daar is geen konkrete bewyse hiervoor nie.
Die Slype is gebou
Die Slype is die omheinde gang wat by die hoofliggaam van die katedraal aansluit by die kloosters en die Chapter House. Die deur na die noordoostelike transept pas oorspronklik nie binne die gang nie, en daarom is 'n ander boog gebou.
Die Misericords is geïnstalleer
Die Misericords, ook bekend as 'Mercy Seats ', is ontwerp om oudes en verswaktes te help deur te laat lyk asof hulle staan ​​terwyl hulle in werklikheid gaan sit het tydens 'n diens. Hulle dateer tussen 1365 en 1370.
Die westelike torings word met 200 voet verhoog
Dit was te wyte aan die toevoeging van twee klokkies.
Die Middeleeuse biblioteek is gebou
Die sentrale toring se toring word afgeblaas
'N Woedende storm het veroorsaak dat die spits van die sentrale toring ineengestort het en 'n groot deel van die noordoostelike dwarsdak in die proses vernietig het.
Kragte van Cromwell veroorsaak skade aan die Lincoln -katedraal
Tydens die Engelse Burgeroorlog het Cromwell en sy manne skade aan die katedraal aangerig tydens hul beleg op Lincoln.
Honywood word geïnstalleer as dekaan van die Lincoln -katedraal
Die bou van die Wren -biblioteek begin
Die bou van die Wren -biblioteek, ontwerp deur Sir Christopher Wren, het in 1674 begin en omstreeks 1676 voltooi.
'N Deel van die kloosters word afgebreek om plek te maak
Die Kloosters is beskryf as '#ruinous ', en is dus gedeeltelik gesloop om plek te maak vir die Wren -biblioteek.
Die dak van die Chapter House is herontwerp
Aangesien die dak beskryf is as 'n groot verval, is dit deur James Essex verminder tot 'n ontwerp wat soos 'n helm lyk. Die oorspronklike ontwerp is egter in 1800 weer ingestel, hierdie keer met nuwe houtrame.
'N Deel van die Middeleeuse biblioteek word verwyder
'N Deel van die Middeleeuse biblioteek wat oor die klooster strek, is verwyder, miskien as gevolg van die ekstra gewig wat strukturele probleme veroorsaak.
Die West Tower -torings word verwyder
Daar word geglo dat die torings deur hul eie gewig in gevaar is, en daarom is die torings verwyder. In 1724 het James Gibbs aangeraai dat die torings weens hierdie strukturele probleme verwyder word. Hierdie advies is eers in 1807 geneem nadat die mense van Lincoln oproerig geraak het.
Middeleeuse Nubiese koninkryke, 'n inleiding
Hierdie sandsteenblok kom van die katedraal in Faras. Dit is een van verskeie wat 'n dekoratiewe fries rondom die apsis gevorm het. Tussen die pilare staan ​​'n duif of arend, vlerke uitgestrek, onder 'n Koptiese kruis. Beide voëls was belangrike simbole in die Egiptiese en Nubiese Christendom en verteenwoordig die paradys. Om die nek van die voël aan die linkerkant is 'n bulla, 'n klein houer gedra as 'n amulet. Sandsteenfries, vroeg in die 7de eeu, uit Faras (Nubia), Soedan, 25,4 x 43 cm (© The Trustees of the British Museum)
Tussen 500 en 600 G.J.heers die heersers van drie Nubiese middeleeuse koninkryke, Nobatia, Makuria en Alwa, die Nylvallei vanaf die eerste katarak tot net suid van die moderne Khartoem in Soedan. Sendelinge uit die Bisantynse Ryk, gestuur deur Justinianus I en sy keiserin Theodora, het hierdie koninkryke tot die Christendom bekeer. Dit het 'n merkbare kulturele verandering in die streek ingebring.
Kerke het tempels vervang en eenvoudige begrafnisse het die groot grafte van die vroeëre heidense heersers vervang. Hierdie transformasie is sigbaar in talle voorwerpe wat in die British Museum -versameling gevind is, waaronder die ysterkruis van biskop Timotheos en 'n gesnede houtbors wat 'n aartsengel uitbeeld.
Na 'n kort tydperk van konflik met hul Arabiese bure in Egipte, is die grense beveilig en het die Middeleeuse koninkryke amper duisend jaar floreer. Die bekendstelling van die waterwiel (saqia) die landbou laat uitbrei. Dorpe, dorpe, kloosters en vestings was aan die oewer van die rivier die Nyl. Kunstenaars het nuwe hoogtes bereik, veral op die gebied van muurskildery en erdewerk, en daar blyk 'n dramatiese toename in geletterdheid in Grieks, Kopties, Oud -Nubies en later Arabies te wees.
Rooi sandsteenhoofstad, 7de eeu, uit Faras (Nubië), Soedan, 56 x 90,3 cm
Pragtige kerke is gebou, versier met muurskilderye en gekerfde klipelemente, insluitend die sandsteenfries en kolomhoofstad uit die Faras -katedraal wat in die museumversameling gevind is. Groot handels- en diplomatieke kontakte is met die Moslemwêreld en die Bisantynse Ryk gesluit.
Kom, 9de tot 10de eeu, Faras (Nubië), Soedan, 10,8 cm (© Trustees of the British Museum)
Faras was 'n belangrike Christelike plek uit die sewende eeu en 'n paar van die belangrikste biskoppe was daar gevestig. Behalwe die katedraal, met sy helderkleurige muurskilderye en ingewikkelde fries, was daar ten minste ses kerke, 'n klooster en werkswinkels. In die latere Middeleeuse tydperk het die belangrikheid van Faras afgeneem omdat dit deur Qasr Ibrim, net noord van die Egiptiese grens, verduister is. (Faras is deur Poolse argeoloë opgegrawe voordat dit in 1964 deur die Nubia/Nasser -meer oorstroom is.)
Hierdie fragment van 'n keramiekbak is gemaak in Faras, in die noordelike deel van Nubië. Dit het 'n tipiese radiale patroon op 'n wit agtergrond - ander gewilde motiewe sluit in Christelike ikonografiese simbole soos vis, duiwe, kruise en palmblare. Afgedrukte afdrukke is ook soms vir versiering gebruik.
Die lang tydperk van relatiewe vrede vanaf die middel van die sewende eeu het Nubiese artistieke uitdrukking laat blom. Dit het verskillende vorme aanneem; die opvallendste behalwe keramiekproduksie was muurskildery. Spore van helderkleurige muurskilderye is gevind in meer as vyftig kerke in Nubië, sowel as in sommige privaat huise. Swart verf is gewoonlik afkomstig van houtskool, en geel en bruin van oker. Tekstielproduksie het gedurende hierdie tydperk meer gevorderd geraak en mandjie-, leer- en metaalbewerking is op 'n hoë standaard beoefen.
Vanaf ongeveer 1200 het dinastiese twiste, swak betrekkinge met die heersers van Egipte en die opkoms van die Funj -koninkryk in die suide die ineenstorting van die Nubiese middeleeuse koninkryke tot gevolg gehad.
'N Ystervrye kruis uit die graf van biskop Timotheos
Kruis van Timotheos, laat 14de eeu, yster, uit die graf van biskop Timotheos, katedraal in Qasr Ibrim, Egipte
Nubië is tot die Christendom bekeer deur 'n sendingekspedisie wat deur die Bisantynse keiser Justinianus gestuur is. 'N Aansporing vir die Nubiese heersers was dat hulle die ondersteuning van Bisantium teen hul vyande sou ontvang. Maar die Christendom het 'n groot verandering aangebring: die Nubiese heersers word nie meer as goddelik beskou nie, en hul beheer oor godsdienstige aangeleenthede is oorgedra na biskoppe van die Christelike Kerk.
Arabiese pogings om Nubië binne te val was tevergeefs en die land het Christelik gebly lank nadat Egipte in 641 verower is. Die Christendom in Nubië is versterk deur sy verbintenis met die Koptiese Kerk in Egipte. Baie Nubiese biskoppe is in Alexandrië aangestel, waar die Koptiese aartsvader sy setel gehad het. Hulle beheer godsdienstige aktiwiteite in Nubië vanuit die belangrikste sentrums van Dongola, Faras en Qasr Ibrim. Die katedrale op hierdie plekke is versier met skilderye van heiliges, biskoppe en Bybelse tonele en ingewikkelde kolomme en fries.
Die meerderheid begrafnisse in hierdie tyd was nie uitgebrei nie en was sonder grafgoed. Geestelikes is begrawe in hul ampsklere, soms met pottebakke wat miskien heilige water bevat. Biskop Timotheos blyk ongewoon te wees in die dra van sy reisklere, sonder die gewone versiering. Hierdie ystervrye kruis het hom na die graf vergesel. Hy is moontlik dood op die pad na die amp by Qasr Ibrim. Benewens sy kruis, is biskop Timotheos begrawe met twee boekrolle, een in Kopties en die ander in Arabies (albei nou in Kaïro).Hierdie boekrolle neem die vorm aan van Timotheos ' ' aanstellingsbrief ' deur die Koptiese aartsvader aan sy nuwe See, en kan tot 1372 gedateer word.
1785 - In New York was daar slegs tweehonderd Katolieke en een priester. Die voorgangerkerk van die St. Patrick's Cathedral was opgedra aan die Prins van die Apostels - Sint Petrus - en is gebou en toegewy aan Barclaystraat in Manhattan. Dit is vandag die oudste Rooms -Katolieke gemeente in New York.
1805 - Mev. Elizabeth Bayley Seton, stigter van die Sisters of Charity in hierdie land, het tot die Katolisisme bekeer en haar geloofsbelydenis gemaak, die eerste nagmaal ontvang en in die ou Sint -Petruskerk bevestig.
1808 - Die bisdom New York is gestig en bestaan ​​uit die hele staat New York en die oostelike deel van New Jersey. Dit was een van die vier kiesregte in die aartsbisdom Baltimore.
1809 - Die onlangse verheffing van New York as 'n biskoplike kerk met sy eie biskop het die toenemende Katolieke bevolking geïnspireer om die oorspronklike katedraal van New York te bou onder die naam van Ierland se beskermheilige, Saint Patrick. Die gekose webwerf behoort aan die korporasie van die Sint -Pieterskerk en was geleë in Mulberrystraat in Manhattan. Die hoeksteen is in Junie 1809 gelê.
1815 - 'n Nuusartikel in die New York Gazette verklaar: 'Die nuwe Katolieke kerk in hierdie stad was verlede Donderdag, Hemelvaartdag, plegtig aan God toegewy onder die naam Saint Patrick. Hierdie wonderlike en pragtige kerk, wat met reg beskou kan word as een van die grootste ornamente van ons stad, en in minderwaardigheid in vergelyking met niemand in die Verenigde State nie, is gebou in die Gotiese styl en word aangepas volgens die ontwerp van mnr. Joseph Mangin , die beroemde argitek van New York. Die voortreflike elegansie van die argitektuur, sowel as die skoonheid van die binnekant, het die afgelope paar maande 'n aansienlike mate van openbare nuuskierigheid opgewek. Meer as vierduisend persone uit die beste gesinne van New York het die toewyding bygewoon, wat in 1809 begin is en die afgelope tyd tot dusver voltooi is om geskik te wees vir goddelike diens,
1842 - Biskop John Hughes het biskop van New York geword. Sy katedraal was die grootste kerkstruktuur in New York, waar hy veilig die groei van die stad se Katolieke bevolking gelei het gedurende 'n tyd van baie godsdienstige dwaasheid en onrus.
1850 - New York word 'n aartsbisdom en biskop Hughes word die eerste aartsbiskop.
1853 - Aartsbiskop Hughes kondig planne aan "om 'n katedraal in die stad New York op te rig wat ons toenemende getal, intelligensie en rykdom as 'n godsdienstige gemeenskap waardig kan wees, en in elk geval waardig is as 'n openbare argitektoniese monument, van die huidige en voornemende krone van hierdie metropool van die Amerikaanse vasteland. "
1853 - Die bekende argitek James Renwick was verloof om die huidige katedraal te ontwerp vir ongeveer $ 850,000, sonder die altare, meubels vir kapelle, orrels en ander meubels. Die gekose klip was wit marmer.
1858 - Die hoeksteen van die nuwe St. Patrick's Cathedral, wie se grense tussen die vyfde en Madisonlaan en die vyftigste en een-en-vyftig strate sou wees, is op 15 Augustus 1858 op die terrein van die ou Sint-Janskerk gelê. Bou van die nuwe katedraal het vinnig gevorder totdat dit onderbreek is deur die burgeroorlog en die behoefte aan bykomende finansiering.
1864 - Na die dood van die geliefde aartsbiskop Hughes, is biskop John McCloskey aangestel as aartsbiskop van New York. Die bou van die katedraal hervat kort na die einde van die oorlog.
1866 - In die nag van 6 Oktober 1866 is die ou historiese St. Patrick's in Mulberrystraat deur 'n brand verwoes; die katedraal is herbou binne die vier oorspronklike mure wat op Saint Patrick's Day 1868 oorgebly en toegewy is.
1875 - Die eerste Amerikaanse kardinaal, kardinaal John McCloskey, is in die ou katedraal belê.
1878 - 'n Geldinsamelingsbeurs is gehou in die nuwe St. Patrick's Cathedral, met vyf en veertig gemeentes wat tafels borg. Ontvangste van $ 172,625 is ingesamel om te help met die aankoop van meubels vir die katedraal.
1879 - Die St. Patrick -katedraal is formeel geopen op 25 Mei 1879. Die koerante het die nuwe katedraal as "die edelste tempel wat ooit in enige land opgerig is ter nagedagtenis aan Saint Patrick, en as die glorie van Katolieke Amerika".
1884 - Ter geleentheid van sy vyftigste verjaardag as priester, is kardinaal McCloskey die pragtige marmerkansel as geskenk van die geestelikes oorhandig.
1888 - Die torings van die katedraal is voltooi tydens die bestuur van aartsbiskop Michael Corrigan.
1900 - Die bou van die Lady Chapel is begin en die eerste mis is aangebied in die kapel op Kersfees 1906. Konstruksie met alle meubels is in 1908 voltooi.
1909 - Die eerste van die loodglasvensters van die Lady Chapel is geïnstalleer, en die res sal die volgende vyf en twintig jaar volg. Hulle is ontwerp en gebou in Engeland, Frankryk en Duitsland.
1910 - Op 5 Oktober 1910 word die katedraal vry van skuld en word dit plegtig ingewy deur aartsbiskop Farley, wat later kardinaal gemaak is. Daar word beraam dat meer as $ 4 miljoen van die begin tot die dag van inwyding bestee is.
1927 - Ter ere van die 50ste herdenking van die inwyding van die katedraal, het kardinaal Hayes tot dusver die grootste opknappingsprojek in die geskiedenis van die katedraal ingewy. Die heiligdom is vergroot, die koorgalery is herbou, nuwe koor- en galery -orrels is gebou, 'n nuwe doopkapel is bygevoeg en nuwe skipvloere en kerkbanke is aangebring. Die heiligdom is omring deur 'n eikeskerm en 'n mooi ontwerpte altaarreling is bygevoeg.
1936 - Op 11 Oktober 1936 was kardinaal Eugenio Pacelli, wat later pous Pius XII geword het, die 26ste herdenking van die inwyding van die katedraal.
1941-1947 - Kardinaal Spellman het gevind dat weldoeners baie verbeterings onderskryf, waaronder baie nuwe boonste vensters, die bronsdeure, 'n nuwe hoë altaar en Lady Chapel -altaar en uitgebreide herstelwerk aan die buitekant van die marmer.
1942 - Die nuwe Lady Chapel -altaar en die nuwe hoë altaar en baldachin, meer geskik vir 'n Gotiese katedraalontwerp, is ingewy deur aartsbiskop Spellman. Die beroemde loodglaskunstenaar Charles Connick het 'n aantal boonste vensters en die roosvenster ontwerp. Die argitek van die opknappings was Charles Maginnis van Maginnis en Walsh.
1950's - Die installering van die boonste vensters is voltooi. Die loodglaswerk was die installering van die groot roosvenster oor die westelike portaal.
1972 - Tydens die administrasie van kardinaal Cooke is die hele binnekant van die katedraal herstel.
1979 - Die herstel van die buitekant is voltooi vir die 100 -jarige bestaan ​​van die katedraal.
1984-2000 - Tydens die biskop van kardinaal O'Connor is uitgebreide opknappings aangebring om die strukturele integriteit van die gebou te behou, insluitend die vervanging van 'n groot deel van die dak, die herstel van die buitestrappe, die verf van die dwarsmure en die verfyning van die deure. Die orrel van die katedraal is herbou en televisie -monitors is bygevoeg sodat alle gemeentelede by die dienste ten volle aan die liturgie kon deelneem. Die klokke is herstel en 'n nuwe beligtingstelsel is geïnstalleer.
2000-2009 - Tydens die bisdom van kardinaal Egan is die Lady Chapel, insluitend vensters, skoongemaak en herstel. Die herstel van die altaar van Saint Anthony is voltooi en 'n fyn basreliëf van Saint Frances Cabrini is aangebring. Die heiligdom met sy twee altare, die sakristie, die baldachin en die groot gesnyde houtskerm rondom die heiligdom, is in hul oorspronklike glorie herstel. 'N Nuwe heiligdom opgedra aan Our Lady of Czestochowa en verskeie heiliges van Pole is ingewy, net soos die gerestaureerde Sint -Andreas -kapel.
2000 - Op 'n mis op 19 Junie 2000 in die St. Patrick's Cathedral bygewoon deur baie hooggeplaastes en die pragtige stem van sopraan Renée Fleming, word Edward Egan aangestel as aartsbiskop van New York en verklaar: "Ons is 'n geloofsvolk. Ons is 'n volk van gebed. Ons is 'n volk van geregtigheid. Ons is 'n volk van liefdadigheid. Dit is ons formule. " Aartsbiskop Egan sou in 2001 tot die kardinaal verhef word.
2001 - Op 16 September 2001 was kardinaal Egan die voorsitter van 'n gedenkmassa in die St. Patrick's Cathedral vir die slagoffers van die aanvalle van 11 September. Hy het die staatsamptenare van New York geloof wat onbaatsugtig en heroïes na die toneel gejaag het. Sien 9/11 Massa van smeking en onthou van die helde van 9/11.
2007-2008 - Die aartsbisdom van New York het sy tweehonderdjarige bestaan ​​gevier met talle vierende massas en geleenthede. Edward Kardinaal Egan was gasheer vir 'n baie ingeboude konsert met verskillende kore en sterre uit die Metropolitan Opera.
2008 - Op 19 April 2008 word pous Benedictus XVI die eerste pous wat die mis by die St. Patrick's Cathedral gevier het. Sy Heiligheid het almal wat teenwoordig was, opgeroep om aankondigers van hoop te wees - en om na die torings van St. Patrick's te kyk as 'n simbool van die geestelike hunkering van die menslike hart. Sien video -uittreksel.
2009 - Op 15 April 2009 tydens 'n vreugdevolle installasie in die St. Patrick's Cathedral, is sy eksellensie Timothy Dolan geïnstalleer as die 10de aartsbiskop van New York en sê: 'Ek belowe u my liefde, my lewe, my hart en ek kan sê al dat ek lief is vir jou. Ek het jou gebede en ondersteuning so nodig. Ek is so geëerd, nederig en bly om as jou leraar te dien. "
2011 en die toekoms - Planne word opgestel om 'n groot poging te begin om St. Patrick's vir die komende generasies te bewaar.
Die rol van Canterbury as een van die belangrikste pelgrimstogte in Europa is onlosmaaklik verbind met die moord op sy beroemdste aartsbiskop, Thomas Becket, in 1170. Toe na 'n langdurige geskil gesê word dat koning Henry II uitgeroep het "Wie sal ontslae raak van hierdie onstuimige priester? ", het vier ridders na Canterbury vertrek en Thomas in sy eie katedraal vermoor. 'N Swaardslag was so gewelddadig dat dit die kroon van sy skedel af gesny en die punt van die lem op die sypaadjie gebreek het. Die moord het plaasgevind in wat nou bekend staan ​​as The Martyrdom. Toe daar kort daarna wonderwerke sou plaasvind, het Canterbury een van Europa se belangrikste pelgrimstogte geword.
2020 is 'n belangrike dubbele herdenking vir die buitengewone figuur van Thomas Becket. Dit sal 850 jaar wees sedert sy dramatiese moord op 29 Desember 1170 in die katedraal van Canterbury, en 800 jaar sedert sy lyk op 7 Julie 1220 uit 'n graf in die katedraal van die katedraal na 'n glinsterende heiligdom verskuif is. Die gebeure van 1220 is georkestreer om die kultus van Becket weer te begin, en het verseker dat Canterbury die belangrikste pelgrimstogbestemming in Engeland en een van die belangrikste pelgrimstogte in Europa geword het. Meer hier oor Becket en die gebeure wat vir 2020 beplan word
Belangrike oomblikke in die Afrikaanse kunsgeskiedenis. Hier kan u 'n kort opsomming van belangrike gebeurtenisse in die visuele kunste lees en skakels vind na artikels vir verdere lees.
C. 24 000 v.C.
Skilderye van houtskool, oker en wit pigmente van diere soos sebras en renosters, wat op draagbare klippe in huishoudelike puin gevind word in die Apollo 11 -grot in Namibië, is die oudste dateerbare rotskilderye in Afrika. Lees meer.
C. 8000 v.C.
Houtsnywerk van groot diere word gedurende die Bubalus antiquus-tydperk deur jagterversamelaars geskep en is die oudste voorbeeld van rotskuns in Afrika. Lees meer.
C. 7000 vC
Die vroegste aardewerk wat in Afrika gemaak word, in die vorm van gereedskap en beeldjies, word in die Sahara -streek vervaardig. Lees meer.
Rotskilderye wat gedurende die pastorale tydperk in Noord -Afrika gemaak is, soos voorgestel deur tonele van veewagters en vignette van die daaglikse lewe in Tassili N'Ajjer in Algerië, toon 'n groter gevoel van naturalisme en kleurbeheer oor rotskuns van vroeër. Lees meer.
C. 3200 v.C.
Die skilderye van bote, diere, jag- en gevegstonele, sowel as die toneel van 'n held wat twee leeus terughou, wat die mure van graf 100 in Hierakonpolis versier, is een van die belangrikste monumente in Egipte se predynastiese en vroeë dinastiese tydperke. Lees meer.
C. 3000 vC
As 'n antieke Egipte se eerste groot kunswerk, vier die groot skeer Narmer Palette die heerlikheid van koning Narmer, getoon dat hy sy vyand verslaan. Lees meer.
C. 2610 vC
Die eerste monumentale struktuur wat geheel en al uit klip gebou is, is 'n ses-trappige piramide wat deur die argitek Imhotep ontwerp is vir koning Djoser in Saqqara, Egipte. Lees meer.
C. 2551 vC
King Cheops beveel die bou van die Groot Piramide in Giza, die grootste piramide wat ooit gebou is en oorspronklik 146 meter hoog was. Lees meer.
C. 2500 v.C.
Die Groot Sfinx in Giza beeld die kop van die Egiptiese koning Khafre in klip uit bo -op die liggaam van 'n leeu wat leun. Hierdie monumentale standbeeld bewaak die pad na die piramide -graf van Khafre. Lees meer.
C. 1991 vC
Multi-kamer grafte in die Egiptiese nekropolis van Beni Hasan is uit lewende rots gesny, wat groot vaardigheid en moeite verg. Geverfde tonele uit die daaglikse lewe op die mure van die grafte bied 'n onskatbare blik op die destydse algemene bekommernisse en aktiwiteite van die hoër klasse. Lees meer.
C. 1650 vC
Kerma, die plek van 'n Kushite -stad in Soedan, vervaardig fyn gemaakte erdebakke. Terwyl die meeste rooi ware met swart bokant is, word sommige houers uitgebrei geverf en ander is versier met toegepaste of ingesnyde merke. Lees meer.
Koningin Hatshepsut, een van die drie vroulike heersers van die ou Egipte, bou 'n massiewe en indrukwekkende begrafnistempel in Deir el-Bahri as deel van 'n uitgebreide veldtog met kuns en argitektuur om haar bewind te verheerlik. Lees meer.
Ou Egiptiese glasmakers maak lewendige klein botteltjies vir geurige olies en skoonheidsmiddels in verskillende vorms en in verskillende kleure. Hierdie kernvormige vate word gemaak deur gesmelte glas op 'n stewige binnebasis aan te bring en te werk. Lees meer.
C. 1340 vC
Hierdie beroemde geverfde kalkborsbeeld van koningin Nefertiti vier die unieke status en voorregte wat haar man, Akhenaten, verleen het, aangesien sy in dieselfde koninklike styl uitgebeeld word as in sy amptelike portrette. Lees meer.
C. 1332 vC
Koning Tutankhamun is begrawe in 'n weelderige graf, ingerig met pragtige juweliersware, tekstiele, troon, goue strydwaens en 'n kis van goud ingelê met glas en halfedelstene. Die weelderigheid van die grafgoed getuig van die rykdom en mag van die farao in die lewe, en die ryk simboliek van die versiering onthul sy oortuigings oor die hiernamaals. Lees meer.
C. 1275 vC
Ou Egiptenare begrawe fyn geïllustreerde manuskripte, bekend as Books of the Dead, in hul grafte om leiding aan die oorledene te gee in die beproewings wat in die hiernamaals plaasvind. Lees meer.
C. 700 v.C.
'N Groot verskeidenheid begrafnisure en grafmeubels wat in die Sanctuary, of Tophet, van Tanit, die primêre godin van Karthago, onderhou word, illustreer die stad se godsdienstige bekommernisse en gebruike, insluitend 'n tydjie die offer van jong kinders. Lees meer.
Beeldhouers in Nok, Nigerië, produseer terracotta -koppe, waarskynlik vir godsdienstige doeleindes, wat baie lewendig lyk, alhoewel hul kenmerke oordrewe is sodat hulle effens karikuur lyk. Lees meer.
C. 221 vC
'N Tempel met een kamer word in Nubië ontwikkel, vermoedelik om plaaslike rituele te akkommodeer. Een van die vroegste voorbeelde is die heiligdom wat deur koning Arnekhamani gebou is en toegewy is aan die leeu met die kop Apedemak. Lees meer.
Nubiese beeldhouers versier tempels, paleise en grafte met reliëftonele van die koning en sy gesin wat hulde bring aan die gode. Lees meer.
AD 1–100 vC
Nubiese pottebakkers uit die Meroïtiese tydperk skep keramiekhouers met eierdop-dun lyfies, verfynde afwerkings en lewendige geverfde of gestempelde versiering. Lees meer.
C. AD 100 – c. AD 120
Gedurende die tydperk van die Romeinse bewind, mummies in Faiyum, Egipte, is bedek met lewensgetroue geskilderde portrette van die oorledene, wat 'n nuwe vlak van realisme in Egiptiese kuns bekendstel. Lees meer.
C. 150 nC - 200 nC
Die Severan-teater in die Romeinse stad Sabratha aan die Libiese kus is gebou as die mees gesofistikeerde voorbeeld in sy soort en bly die bes bewaarde Romeinse teater in Noord-Afrika. Lees meer.
C. AD 200 – c. AD 400
Monumentale klip -obeliske word in die Ethiopiese stad Aksum uitgekap om as begrafnismerke vir die grootste lede van die samelewing te dien. Hierdie stele, waarvan die grootste 33,5 meter hoog is, is uitgekerf om op die oppervlaktes van geboue te lyk. Lees meer.
AD 500 – AD 600
Die vroegste bekende kleifigure in Suid -Afrika, wat op Lydenburg gevind is, is 'n reeks keramiekkoppe wat vermoedelik as deel van inisiasierituele gebruik is. Lees meer.
Onder die vroegste oorlewende Christelike ikone is die uitbeelding van die Maagd en die kind wat deur SS George en Theodore geïntroon is, geverf met behulp van die encaustic -tegniek. Lees meer.
C. 707 nC
Die sensitiewe skildery van St Anne is een van die vroegste beelde wat op die mure van die katedraal van Faras geskilder is, wat die bron is van die bekendste voorbeelde van die Bisantynse skildery in Nubië. Haar enorme oë en vereenvoudigde kenmerke sit die Egiptiese tradisies voort en is kenmerkend van die vroeë Faras -beelde. Lees meer.
Uitbreiding begin op die Groot Moskee van Kairouan in Tunisië. Hierdie godsdienstige sentrum in die westelike deel van die Islamitiese wêreld is 'n voorbeeld vir ander moskees in die streek. Lees meer.
Hoogs bekwame smede in Igbo-Ukwu in Nigerië, het bronshouers en rituele werktuie versier, wat een van die vroegste items van koperlegering in Wes-Afrika is. Lees meer.
Die moskee van al-Hakim is gebou deur die Fatimid-kalifaat om die hele bevolking van Kaïro te huisves vir aanbidding en groot seremonies. Lees meer.
Massiewe klipmure word in Groot Zimbabwe gebou en vorm die grootste antieke struktuur in Afrika suid van die Sahara. Die grootste mure, waarvan sommige 11 meter hoog is, vorm die Groot Omhulsel. Lees meer.
Lewensgrootte portretkoppe van terracotta of brons by Ife in Nigerië is opvallend naturalisties en is deurboor met gate wat moontlik die aanhegting van krone en gesigshare moontlik gemaak het. Lees meer.
Artistieke uitruilings tussen verskillende dele van die Almoravid-domein kan gesien word in die Qubbat al-Ba'diyyin, die oorlewende ablusiesentrum van die primêre moskee in Marrakesh. Geribbelde koepels en kruisende hoefkoogboë uit Andalusië word gekombineer met plaaslike Marokkaanse argitektuur .. Lees meer.
Twaalf kerke word uit die lewende rots in Lalibela in Ethiopië gesny. Hulle argitektuur is afgelei van houtgeboue, wat nie meer bestaan ​​nie, in die streek. Lees meer.
Ambagsmanne in die binneland van die Nigerrivier -mode maak ruiters van keramiek, metaal en hout om mitologiese figure en belangrike politieke individue uit te beeld. Lees meer.
Ife smith het die standbeeld van 'n halflewe-grootte van 'n sitende man, bekend as die Tada-figuur, in koper gegooi. Die figuur se postuur en verhoudings, sowel as sy geanimeerde gesigsuitdrukking, is besonder realisties. Lees meer.
Mamluk sultan Qala'un bou 'n groot kompleks in Kaïro met 'n madrasa (skool), hospitaal, mausoleum en minaret, en is deel van 'n groter openbare en private konstruksieprogram. Lees meer.
Geïllustreerde afskrifte van die Evangelies word in die provinsie Tigray in Ethiopië vervaardig wat die bande van die streek met die Bisantynse Ryk en 'n noue verhouding met die oostelike Middellandse See onthul. Lees meer.
Die Dogon -mense in Mali sny 'n paar van die mees volgehoue ​​en oudste oorlewende figuurhoutbeelde in Afrika. Terwyl die meeste figure tot 'n mate gestileer is en geometriese vorme beklemtoon, bevat beeldhouwerke van vroue dikwels kinders en beklemtoon hulle hul moederlike rol in die samelewing. Lees meer.
Die Groot Moskee is Timboektoe gebou, waarskynlik op bevel van koning Mansa Musa, wat pas teruggekeer het nadat hy 'n pelgrimstog na Mekka gemaak het. Die gebou is na bewering ontwerp deur 'n Andalusiese digter-argitek al-Saheli. Lees meer.
Tydens hul 'Goue Eeu' bou die Swahili van Oos -Afrika klipgrafte vir die rykes wat buitengewoon en kenmerkend is. Lees meer.
Sultan Sha`ban II van Egipte gee verskeie groot en uitbundig verligte eksemplare van die Koran op, wat voorblaaie met dubbelbladsye, hoofstukopskrifte en bladsymarges bevat, ryklik versier met goud, lapis lazuli en rooi. Lees meer.
Ivoorsnyers van Sierra Leone het in opdrag van Portugese handelaars ingewikkelde soutkelders gemaak wat Europese en Afrikaanse vorms en motiewe bevat. Lees meer.
Benin -konings van die Edo -mense dra fyn gesnyde ivoorhangers van eerbiedige oorlede voorouers. Alhoewel dit ietwat gestileer is, is hierdie gravures portrette van spesifieke individue. Lees meer.
By sy kroning moet elke koning (oba) van Benin binne sy eerste regeringsjaar die vervaardiging van 'n koperherdenkingshoof van sy vader, die voormalige koning, opdrag gee om op 'n altaar neergesit te word. Alhoewel dit nie realistiese portrette is nie, is hierdie beelde geïndividualiseer en is dit bedoel om die werklike persoon voor te stel. Lees meer.
Die skildery van die aartsengel Michael in die Kerk van Debre Sina dui op die nuwe skilderstyl wat ontwikkel is in Gondar, die hoofstad van Christelike Ethiopië, en onthul die kenmerkende helder palet en figure met lang gesig. Lees meer.
'N Koning van die Kuba -dinastie in Zaïre gee 'n voorstelling in hout van die stigter van die koninklike familie Shyaam aMbul aNgoong en nog een van homself. Voortaan laat elke koning 'n gedenkbeeld van homself maak. Lees meer.
Europeërs word bewus van Asante kente -doek, wat 'n komplekse weefproses behels en in die mitologie gekoppel is aan die spinnegod Ananse. Lees meer.
Die Yoruba ontwikkel die tradisie om hout Gelede -maskers te maak vir groot feeste wat die krag van die bejaarde vroue van die stam vier. Lees meer.
Koning Gozo het die mure van sy paleis in Abomey versier met figuurlike tonele wat gebeurtenisse uitbeeld wat belangrik is vir sy mense as deel van 'n program om kuns vir politieke doeleindes te gebruik. Lees meer.
C. 1875 – omstreeks 1900
Verskeie beeldhouers, geïdentifiseer as die 'Buli-meester', sny houtdraers, stoelgang en standbeelde in die Kongolese stad Buli, wat naturalisties is en 'n baie ekspressiewe gesig het. Lees meer.
Kongo -kerwers, wat nou saamwerk met geestelike raadgewers, maak kragfigure, genaamd minkisi, vir gebruik in waarsêery -rituele om die geeste te raadpleeg. Lees meer.
'N Historiese tydlyn van die Notre Dame -katedraal
In die lig van die onlangse tragiese brand, kyk hier na die ongelooflike geskiedenis rondom die pragtige Notre Dame -katedraal in Parys, Frankryk.
1160: Die Basiliek van Saint Étienne (wat gebou is op die plek van 'n Romeinse tempel gewy aan Jupiter) afgebreek om plek te maak vir die katedraal van Notre Dame
1163: Hoeksteen gelê deur pous Alexander III
1182: Hoog Altaar ingewy
1225: Westerse fasade voltooi
1240: Noordtoring voltooi
1245–1260's: Transepte wat in die rayonnantstyl opgeknap is deur Jean de Chelles en toe Pierre de Montreuil
1250: Westerse torings, noordroosvenster en suidtoring voltooi
14de eeu: Nuwe vlieënde steunpunte by apsis en koor
1345: Konstruksie voltooi
1413: 'n Groot standbeeld van Sint Christopher word opgerig
1431: Hendrik VI, die koning van Engeland word ook tot koning van Frankryk gekroon
1548: Hugenote beskadig sommige van die standbeelde
17de eeu: die herstel word gedoen volgens die wense van koning Louis XIII, die eerste orrel word geïnstalleer
1643–1774: Baie veranderings aan die katedraal, die heiligdom, is herrangskik, die koor is grotendeels in marmer herbou, en baie van die loodglasvensters uit die 12de en 13de eeu is verwyder en vervang met wit glasvensters om meer lig te bring die kerk binne.
1786: Standbeeld van St. Christopher vernietig
1804: Napoleon bekroon homself as keiser in die katedraal
18de eeu: wind beskadigde spits verwyder
1793: Die katedraal word tydens die Franse Revolusie weer toegewy aan die kultus van die rede.
Die Franse rewolusie: die katedraal word weer opgedra aan die kultus van die opperwese, en baie skatte van die katedraal is vernietig of geplunder. Maria op sommige altare Met die uitsondering van die Maria-standbeeld op die poort van die klooster, is al die groot standbeelde op die fasade vernietig, en die katedraal is gedurende hierdie tyd ook gebruik vir voedselopberging en ander nie-godsdienstige doeleindes
Julie 1801: Napoleon Bonaparte teken 'n ooreenkoms om die katedraal aan die kerk terug te gee
18 April 1802: Formele oordrag van die katedraal terug na die kerk
2 Desember 1804: Napoleon bekroon homself as keiser in die katedraal
3 Mei 1814: Koning Lodewyk XVIII keer aan die begin van die Bourbon -herstel na Frankryk terug en gaan direk na die katedraal om 'n Te Deum te hoor wat deur Lesueur saamgestel is
1831: Publikasie van Victor Hugo 's Die boggel van Notre-Dame die sukses daarvan lei tot hernieude belangstelling in Notre-Dame
1844: Koning Louis Phillippe beveel die herstel van die katedraal, die herstel duur 25 jaar
19de eeu: Orrel herbou 6 900 nuwe pype wat by die 900 pype van die vorige ontwerp gevoeg is
20ste eeu: Elektriese motors is geïnstalleer om die klokke te lui
1909: Pous Saint Pius X salig maak Jeanne d'Arc in die katedraal
1935: Drie oorblyfsels word in die spits geplaas: 'n Deel van die doringkroon en die oorblyfsels van Parys en twee beskermhere St. Denis en Genivieve
Tweede Wêreldoorlog: roosvensters uit die 13de eeu verwyder uit vrees vir Nazi-vandalisme of plundering
Augustus 1944: Tydens die bevryding van Parys veroorsaak verskeie verdwaalde koeëls geringe skade aan die buitekant van die katedraal. Sommige van die middeleeuse glasvensters is beskadig en vervang met vensters met moderne, abstrakte ontwerpe
26 Augustus 1944: Spesiale mis om die bevryding van Parys van die Duitse generaals Charles De Gaulle en Philippe Leclerc te vier
16 April 1945: Amerikaanse soldate vul die katedraal vir 'n gedenkdiens vir president Franklin D. Roosevelt
1963: ter herdenking van die 800ste herdenking van die katedraal, word die buitekant van die katedraal skoongemaak van eeue se roet en vuil, en dit herstel tot die oorspronklike gebroke wit kleur
19 Januarie 1969: 'n Noord-Viëtnamese vlag wapper van die spits na onderhandelinge oor 'n moontlike skietstilstand in die Viëtnam-oorlog
1977: 'n Opgrawing in die omgewing vind die koppe van die standbeelde wat tydens die Franse Revolusie onthoof is
1991: Groot skoonmaak en herstel begin met klippe wat deur lugbesoedeling beskadig is, vervang die diskrete stelsel van drade wat op die dak geplaas word om duiwe af te skrik
22 Augustus 1997: stigter van die Genootskap van Saint Vincent de Paul Frédéric Ozanam word deur pous Sint Johannes Paulus II in die katedraal salig gemaak
2013: Jaarlange vieringe ter viering van die 850ste herdenking van die katedraal van Notre-Dame
2014: Die beligting in die katedraal word opgedateer
15 November 2015: Die nasionale gebedsdiens vir die slagoffers van die terreuraanval in Parys word in die katedraal gehou
Die droom van 'n nasionale katedraal is so oud soos die nasie self, 'n 'groot kerk vir nasionale doeleindes'.
Waar die geskiedenis lewendig word
George Washington en majoor Pierre L 'Enfant het in die vroeë dae van die republiek die oorspronklike visie gegooi vir 'n verenigende groot kerk vir nasionale doeleindes, al was dit nog 'n eeu voordat die eerste klippe gesit is. As 'n gebedshuis vir alle mense, is die mure van die katedraal sterk genoeg om die emosies van die land te bevat tydens tye van groot vreugde en groot hartseer.