Die woestyn in die soeke na die heilige graal is 'n metafoor vir ons toestand van wese wanneer ons nie ons lewens uit ons harte leef nie. Wanneer die Knight Parsifal, wat die Graal soek, die gewonde koning van die woestyn ontmoet, raak hy deernis en wil die monarg vra waarom hy ly. Maar omdat hy opgelei is dat ridders nie onnodige en indringende vrae vra nie, stamp hy sy spontaneïsme en deernis en op hierdie punt misluk sy soeke. Dit neem hom 'n addisionele vyf jaar van stryd en versuim om terug te keer na die Grail Castle en die vrae wat uit sy hart kom, te vra eerder as om die reëls van die decorum vir ridders te volg. Die kennis van die regte vrae weerspieël die volwassenheid wat Parsifal opgedoen het deur die toegewyde stryd van sy soeke en begin die genesing van die woestyn.
Dit is 'n paradoks dat as ons nie ons harte vir onsself kan oopmaak nie, het ons geen fondament om met liefde en medelye met ander mense te handel nie. En soos Parsifal is ons opgelei om nie liefdevolle en medelydende vrae van onsself te vra nie, nie om ons depressies en hartaanvalle diep en liefdevol te bevraagteken nie, want dit kan die waardestelsels waaraan ons en ons samelewing leef, ontstel. In plaas daarvan leer die stelsel ons om na die yskas te gaan, iets te koop, na die fliek te gaan of uit te eet as ons eensaam, angstig of benoud voel. Maar sleg voel en na die kombuis gaan, stel 'n siklus op wat nie deur dieetplanne, wilskrag of medikasie verlig of genees kan word nie. Ons werklike behoeftes is dieper as wat hierdie palliatiewe kan help. Ons moet beter aandag aan onsself gee.
Ja, ondanks ons belange in oefening, fiksheid en voeding, ontken ons nog baie van ons liggame se behoeftes. Ons werk uit om hulle te verbeter, maar te dikwels behandel ons die liggaam soos 'n "dit" eerder as die siele van ons siele. Ons beoordeel ons liggame hard teen die media ideale en blyk dikwels van hulle af te skei. Ons gee hulle selde genoeg slaap, rus en sensuele belonings om hulle kalm en ontspanne te hou, en vroeër of later leer ons liggame ons is menslik. Hartaanvalle, depressie, vetsug, chroniese moegheid en fibromialgie is maar enkele van die maniere waarop ons liggame dit doen en dring daarop aan dat aandag betaal word.
Verraad of Waarskuwing?
In baie van hierdie omstandighede tree ons op asof ons liggame ons verraai het. Wanneer dit eintlik is, is ons meer dikwels ons vriende wat ons waarsku wanneer ons onsself in gevaar stel. Byvoorbeeld, ons liggame weet wanneer ons onnodig slegte of besmette kos ingeneem het en weerspieël wat dit moet. Net soos ons liggame kwessies "waarskuwings" in die vorm van scares, die klein werklikheid episodes wat bedoel is om ons te wakker maak aan die veranderinge wat ons moet maak. En soms gee ons liggame ons belangrike seine oor ons emosies wanneer ons honger het vir liefde, persoonlike vervulling of vitaliteit.
Ek onthou nog hoe moeilik dit was vir my as kind om uit te vind watter soort geskenk my pa vir sy verjaarsdag of Kersfees gegee het. Ek kon nooit uitvind wat hy nodig gehad het of wou hê nie en hy het nooit 'n tasbare begeerte uitgespreek nie. Selfs wanneer ek hom regstreeks sou vra, sou hy iets beantwoord volgens alles wat jy wil kry. " Die breër emosionele ondertoon van hierdie eenvoudige klinkende antwoord kan eintlik baie vreesaanjaend wees. As iemand nie van ons iets wil hê of nodig het nie, hoe kan ons vir hulle belangrik voel?
Dit was 'n tema wat deur my verhouding met my pa gebly het. Ek het gedink hy het my liefgehad, maar ek kon nooit uitvind hoekom ek vir hom belangrik was nie, watter waarde het ek vir sy lewe aangebied. As ons nie bewus is van ons behoeftes en begeertes nie, maak ons ​​dit baie moeilik om mense naby ons te voel omdat ons onsself as eilande in die lewe geposisioneer het.
Verstaan ​​Ons Behoeftes
Die sprokie "The Fisherman's Wife" herinner my aan 'n ander gevaar wat kan ontstaan ​​as ons nie ons behoeftes regtig verstaan ​​nie. In hierdie storie is 'n arm visser wat saam met sy vrou in 'n nederige varkies lewe, gevang. Die dag dra aan sonder dat hy enige geluk het tot na aand toe, en hy skiet uiteindelik 'n botter. Tot sy verbasing begin die skelm om met hom te praat. Die bottel vertel 'n hartseer verhaal om 'n betowerde prins te wees. Met medelye gevul, kom die visserman hom terug na die see en gaan huis toe. By die huis vertel hy sy avontuur aan sy vrou. Sy word ontsteld en moedig hom aan om terug te gaan na die see en vra die botter om hom toe te wens. Vroeg die volgende oggend keer hy terug na die see en vra die vis hom 'n wens, 'n nuwe huisie, vir hom en sy vrou. Huis toe, hy vind dat sy wens toegestaan ​​is en sy vrou staan ​​voor 'n pragtige huisie. Enthused, die vrou gaan voort om haar man te stoot om daagliks 'n nuwe guns te vra. Hulle vorder van 'n huisie na 'n huis, 'n huis, 'n kasteel en dan 'n marmerpaleis. Uiteindelik het die walglike botter genoeg gehad en teruggekeer na die varkstok. Soos die visserman se vrou, as ons ons behoeftes nie verstaan ​​nie, kan ons ook vasgevang word op 'n tredmolen van die verkryging van materiële besittings wat ons uiteindelik as emosioneel of geestelik verarm laat, soos ons toe ons begin het.
Die haastige pas van ons lewens ontmoedig ons om aktief na te dink oor ons behoeftes en kyk dieper as die materiaalvlak. As ons dit nie vir onsself verstaan ​​nie en dit kan deel, kan ons nie uit ons harte lewe nie. Die punt hier is dat ons dan deur ander mense se konsepte, berekeninge, aannames of neigings leef - reg vir hulle, maar miskien nie vir ons nie. Deur ons eie innerlike lewens te ondersoek, gee ons ons verhoudings 'n beter kans om te slaag. Intimiteit gaan oor deel. Dit is wederkerig. En wanneer ons losmaak of verloor met ons hart se begeerte, laat ons onsself in gevaar om ontevrede te wees met die lewe sonder om te besef hoekom.
Deur ons selfbewustheid te kweek help ons dikwels om dele van ons lewens wat ons ontbreek, te ontdek. Vir baie jare het ek dieselfde fout gemaak met my kinders wat my pa met my gemaak het. Deur my innerlike werk het ek geleer om hulle te laat weet dat ek dinge wil hê en van hulle nodig het wat ver bo die verpligte gawes gaan en hulle liefde insluit, waarde vir my lewe en die betekenis wat dit vir my 'n vader gee. As gevolg daarvan het ons uitruil van geskenke sinvol geword eerder as verpligtend omdat hulle hierdie dieper ruil simboliseer.
Nie lank gelede is ek gevra om 'n klas te gee oor sommige van die onderwerpe wat ons bespreek het by 'n plaaslike kerk nie. Toe ek die mense in die klas gevra het om te dink oor waarom dit belangrik is om deeglik bewus te wees van ons behoeftes en wat ons dalk mis, indien nie, het hulle hierdie vrae aanvanklik moeilik gevind. Miskien het hulle hierdie vrae meer ontstellend gevind omdat ons in 'n godsdienstige omgewing was. Enerzijds probeer ons godsdienstige instellings ons in die algemeen te leer om ander mense te dink en nie self nie. Aan die ander kant leer ons kultuur ons dat ons op onsself op 'n wesenlike vlak moet dink. Ek het die klaslede dan in klein groepe gebreek en hulle na hierdie vrae gekyk en vir 'n rukkie oor hulle gepraat. Toe ons almal as een groep weer bymekaarkom en ons antwoorde gedeel het, was ek tevrede met hul deurdagte reaksies:
* Ons kan nie onsself ken as ons nie weet wat ons nodig het nie.
* Ons werklike behoeftes kan ons wys waaroor ons lewe gaan.
* As ons nie ons behoeftes ken nie, kan niemand anders ons regtig ken nie.
* As ons nie ons behoeftes ken nie, is dit onwaarskynlik dat hulle ontmoet sal word.
* As ons nie ons behoeftes ken nie, sal ons van ander mense verwag om hulle te ken.
* As ons nie ons behoeftes ken nie, kan ons meer veeleisend wees as wat ons besef.
* As ons nie ons behoeftes ken nie, sal ons soos skape lewe.
* Om bewus te wees van ons behoeftes maak die lewe meer persoonlik en werklik.
* As ek my behoeftes besit, verminder ek eintlik my eise aan ander omdat ek eerlik leef.
Om onsself op sulke maniere te bevraagteken, kan ons help om ou kulturele ingesteldhede te oorkom wat ons daarvan hou om te dink en uit te vind wat ons behoeftes is, wat hulle ons oor ons lewens vertel en hoe ons dit moet aandag gee. As ons nie van hulle bewus is nie, sal hulle in ons skaduwees af wees, ons onbewuste energie oproer en uitkom op maniere wat ons nie van plan is nie. Ons het almal iemand geken wat die fasade van selfopoffering aanstoot terwyl dit eintlik beheer en eis. Of ons het onsself vrywillig bevind of onder druk geplaas om op 'n komitee of in 'n veldtog te dien en uiteindelik vol wrewel te voel.
Ons behoeftes ignoreer maak ons ​​nie gelukkig nie
'N Paar jaar gelede het 'n vrou my vertel dat sy haar behoeftes probeer ignoreer omdat sy gedink het dit het dit makliker gemaak om gelukkig te wees. Om onsself af te dwing om ons behoeftes te bevredig, maak dit nie makliker om gelukkig te wees nie. Voordat ek uitgepluis het dat ek my pa se patrone herhaal het om nie behoeftes te voorsien nie, het ek elke jaar op my verjaarsdag kwaadwillig gevoel oor hoe onverskillig ek my kinders gevoel het. Ek het my behoeftes neergeslaan, maar nie die seer om alleen en onbekend te voel vir die mense wat die naaste aan my is nie. Ons behoeftes, veral ons behoefte aan liefde en vir mense om lief te hê, het niks te doen met selfsugtigheid of selfversorgendheid nie. Hulle het alles te doen met menswees.
Luister na ons harte, ons verstand, ons liggame, ons onbewuste help ons om ons volle menslikheid en sy potensiaal te besef. As ons dit nie doen nie, sal ons die masjienmodel van die lewe volg en 'n woesteny in ons siele en verhoudings skep. Die meeste van ons word opgevoed om te glo dat die vertoon van ons emosies verleentheid is. Om hulle te verberg beteken byna altyd om te leer om nie op hulle te handel nie. Om passievol te word, of dit van liefde, begeerte, lyding of woede is, is 'n oproep tot aksie en aksie kan die orde van orde op ons eilande ontstel. Om op ons emosies te handel, kan soms skande of die voorkoms van naïef, buite beheer of irrasioneel veroorsaak. Baie mense in ons kultuur, veral mans, is so gewoond geraak om hul emosies weg te steek. Hulle is selde seker van wat hulle voel.
Robert was een van hierdie mans wat nie geweet het wat hy gevoel het nie. Hy het gedink hy voel goed, maar sy vrou en familie dokter het gedink daar is iets wat hom pla. Hulle het ook gedink hy kan meer ontsteld wees oor sy komende vyftigste verjaardag as wat hy besef het. Toe ek Robert ontmoet het, was hy lief, maar daar was ook 'n gevoel van passiwiteit om hom wat ek dadelik gevoel het. Toe ek hom 'n paar vrae gevra het, het ek geleer dat hy aan asma gely het en dat dit onlangs slegter geword het. Ek het ook tot die gevolgtrekking gekom dat hy diep vermoed het dat sy vrou en dokter dadelik kon glo dat iets hom pla. Maar hy kon nie uitvind wat dit was nie.
Tydens hierdie eerste ontmoeting het ons gepraat oor sy gesondheid en oor sy vrou se besorgdheid, en hy het ook geskerts om vyftig te word en 'n bietjie gewig te kry. Oor die volgende paar sessies het ons terloops voortgegaan en tydens elke vergadering het hy my 'n bietjie meer oor sy lewe vertel, hoe goed dit was en waarom hy nie kon verstaan ​​waarom mense hom bekommerd maak nie. Desondanks sal hy aan die einde van elke sessie nog 'n vergadering skeduleer, asof sommige instink hom gelei het om dit te doen. Ek het gevoel dat wat Robert in die vooruitsig was om te voorskyn kom, nie heeltemal gereed was om gesien te word nie.
Na 'n paar sessies het ek opgemerk dat sodra Robert my kantoor verlaat het, ek 'n gevoel van hartseer ervaar het, soos 'n gewig wat my gees afstoot. Nadat ek 'n rukkie oor hierdie gevoelens oorweeg het, het ek besluit om hulle aan Robert te noem. Ek het gesê, "Robert het ons die afgelope paar weke goed bekend geraak met mekaar en ek het baie respek vir jou ontwikkel. Maar ek wil jou vertel dat nadat jy my kantoor verlaat, ek altyd weg is met 'n sterk gevoel van hartseer, swaarkry. Wat dink jy hiervan? ' Aanvanklik lyk Robert 'n bietjie geskok. Dan, albei ons verbasing het sy oë vol trane.
Iets van Robert het gewag totdat hy seker was van die veiligheid van my respek en vertroue in my vermoë om hom te aanvaar en te verstaan. Sodra gevoelens uitkom, is hulle soos 'n geskenk. Vir ons alledaagse gedagtes kan hulle afvallig en vreesaanjaend voorkom. In sprokie-terme lyk ons ​​hartseer dikwels soos 'n spel wat deur 'n bose heks gegooi word, en wanneer dit gebreek het, kom skoonheid en vrede terug.
Ons woede kan lyk soos 'n lelike pad wat, wanneer dit getransformeer is, ons 'n nuwe passie vir die lewe kan gee. En ons vrees kan 'n betoverende kasteel wees wat omring word deur 'n dikkerdoring wat ons vermoëns in ballingskap hou totdat hulle bevry word deur moed en vasberadenheid. Maar folklore herinner ons konsekwent dat die dinge wat ons normaalweg verag, dikwels prinses of prinsesse in vermomming is.
Ons emosies het 'n doel
Ons emosies en die maniere waarop ons dit ervaar, is nooit irrasioneel of sonder doel nie. Hul logika is nie van die gees nie maar van die hart en sy waardes. Hulle is bedoel om ons in nuwe rigtings of lewensbegrippe te lei.
Baie van ons reken op volwassenheid met soveel ander gerigte vasberadenheid - gegradueerde skool, internskappe, werksonderhoude - dat ons selde ons gevoelstate oorweeg. Robert het dit gedoen en dit het ek gehad. Vandag is hy 'n suksesvolle aandelemakelaar, maar in sy middel-twintiger jare het hy sukkel, een werk na die ander gesoek en hom baie bekommerd oor sy jong familie ondersteun. Toe hy aandele begin verkoop het, het hy op kommissie gewerk en is hy nou 'n baie gerespekteerde geldbestuurder.
Dit blyk dat hy vandag regtig gelukkig is en voel suksesvol, maar kan nie hierdie gevoelens geniet nie as gevolg van die druk van depressie wat hy van die verlede dra. Hy moes betyds teruggaan en treur vir die jongman met 'n familie wat destyds so verlore en bang was, feitlik in wanhoop en wat ondanks hierdie gevoelens onverbiddelik gewerk het. Hy moes ook bedroef wees vir die tyd wat hy in die vroeë jare van sy familie verloor het toe hy met sy kinders wou deelneem en geniet. Ja, sy vyftigste verjaarsdag het hierdie gevoelens in gedagte gehad en hy het sy vrou uitgenooi om vir 'n paar sessies saam met ons te werk om hom te help om hierdie nuwe gevoelens van homself in hul verhouding te bring.
Terugkyk na ons lyding
Die lewe het sy moeilike kant, maak nie saak hoe goed ons doen nie. Dit is dikwels baie nuttig en gerusstellend om terug te kyk en ons lyding te ervaar en dit te laat leer om meer medelydend te wees vir onsself en begrip van ander mense. 'N Deel van hierdie ontbering kom uit die feit dat ons opgroei of iemand word wat ons moet maak. Of ons kies om getroud te wees of nie, het kinders of nie, werk vir sukses of vind ander belonings in die lewe, of kies een loopbaan oor die ander, daar is 'n prys sowel as 'n beloning. Teenoor hierdie realiteit en aanvaarding van die gevoelens wat ons keuses oorspronklik gery het of omring het, bevry ons om sonder spyt te lewe.
Kinderwonde verras ons ook elke keer as ons in 'n nuwe groeistadium beweeg. Ek was verwoes toe my ma in my vroeë tienerjare gesterf het. Binne 'n paar jaar het ek gedink ek het die ervaring aangespreek. Maar sy vibrasies kom elke keer as ek gaan in 'n nuwe fase van verandering wat die manier waarop ek myself of die lewe beskou, beïnvloed. Op sommige maniere het hierdie vroeë ervaring 'n wond gelaat wat stadiger was om te genees as wat ek kon dink, binne-in woon en dit vir my moeilik maak om lewe en verhoudings te vertrou. Maar die gevolge daarvan het oor die jare my ook gehardloop en my 'n meer verfynde sensitiwiteit vir lyding gegee.
Almal het iets uit die kindertyd wat herwin. Vyftig jaar later onthou 'n vriend van my 'n derde klas onderwyser wat hom voor sy klasmaats skaam het. 'N Vrou wat ek ken, herinner nog steeds aan die akute eensaamheid en gevoelens van minderwaardigheid wat sy gevoel het toe sy op 'n vroeë ouderdom na 'n eksklusiewe kosskool gestuur is. Sy het my vertel hoe vinnig die ou gevoel kan terugkeer as sy nie versigtig is wanneer hy nuwe situasies betree nie.
Wees bang vir ons gevoelens
Robert, soos baie van ons, het 'n beskermende muur rondom sy gevoelens gebou omdat hy bang was vir hulle. Oor hierdie muur het hy 'n illusie van gevoelens, 'n "persoon" van gepaste emosies aangepak wat hy sou glo was eintlik. Hy het gedink hy moet gelukkig voel, en hy het 'n vreeslike daad aangewend. Hy het gekoop in die veronderstelling dat indien ons die suksesmodel in ons samelewing bereik, ons gelukkig moet voel. Maar toe hy eerliker geword het oor hoe hy gevoel het, het hy openlik sy hartseer uitgespreek oor die moeilike tye van die lewe en het net gelukkig gehandel toe die gevoel werklik was.
Verskeie dinge dui aan wanneer ons ons gevoelens ommekeer het:
* Hulle afwesigheid. 'N Gebrek aan gevoelens, gewoonlik 'n koelheid of afgryslikheid, gebaseer op die verkeerde oortuiging dat dit oor die algemeen beter is om nie-emosioneel en objektief te wees.
* Te veel sentimenteel wees. 'N Oormaat ongrondse of ongedifferensieerde gevoelens wat onverwags of in uitbarstings kom.
* Met gemoedstoestande. Onverklaarbaar gaan van hoog na laag, of val in sagmoedigheid, swakheid, kritiek, selfkritiek of kwesbaarheid.
Baie van ons is meer ontkoppel van onsself en mekaar as wat ons besef. Ons samelewing is so beeldgeoriënteerd dat dit maklik is om te glo dat ons iets voel wat ons nie voel nie. Ons dink ons ​​voel goed, het pret, of voel kwaad omdat die omstandighede dit laat lyk soos ons moet voel. En soos Robert, kan ons oor ons gevoelens druk om nie mense te versteur of hul goedkeuring te kry nie. Trouens, Robert mag soveel goedkeuring ontvang het dat hy joviaal en goedeminnig was, dat hy geleer het om daardie kwaliteit in homself te bewonder, al was dit nie regtig nie.
Van Oordeel tot Aanvaarding
Om te verstaan ​​hoe ons ons volwasse identiteite vorm en hoe ons beïnvloed word deur die samelewingswaardes en die eienskappe wat dit in ons persoonlikhede opbou, maak dit makliker om te sien hoe selfversoening in ons bestaan ​​ingebou is. Dit begin sodra ons die baarmoeder verlaat en word geloods en gemeet. Meting in een of ander vorm vergesel nou byna elke aspek van die moderne lewe. Ooreenlik is die meting veronderstel om vir ons eie goed te wees om ons gesondheid, groei en vermoëns te monitor. Soos ons groei en skool toe gaan, vertel dit ons hoe goed ons doen, waar ons op die "groeikaart" val, of ons 'potensiaal' het, en as ons op die potensiaal uit die samelewing se perspektief 'lewe' waardes. Byna voordat ons besef dat die klem op meting verband hou met ons voorkoms, ons prestasie, ons gedrag, en dit is in 'n persoonlike ingesteldheid geïnternaliseer. Soos ons tot volwassenheid groei, word alles van ons geslagslewe na ons kredietgraderings vanuit hierdie perspektief geëvalueer.
Ons word geleer om onsself meedoënloos te oordeel. Die skrywer en dokter Naomi Remen merk op dat ons vitaliteit meer deur oordeel as deur siekte verminder word. Sy verduidelik verder dat goedkeuring net so skadelik is as 'n vorm van oordeel as kritiek. Terwyl positiewe oordeel aanvanklik minder as kritiek seer maak, lei dit tot 'n konstante strewe na meer. Dit maak ons ​​onseker oor wie ons is en van ons ware waarde. Goedkeuring en afkeuring gee 'n dwang om ons al die tyd krities te evalueer. Byvoorbeeld, Judith gaan nie saam met haar man en vriende uit vir 'n aand sonder om 'n uur en 'n half op te maak nie. Harry kan nie genoeg gunste doen vir almal wat hy probeer om vriende te word nie. En Matthew bly stil en skaam, verkies om as 'n eensaam beskou te word, eerder as om dit te verwerp.
Lus vir goedkeuring
In 'n samelewing wat op verbruikerswêreld gedryf word, het ons al hoe meer kwesbaar geword. Reklame maak gebruik van ons obsessie met selfbeoordeling en begeerte vir goedkeuring terwyl ons die belofte hou dat as ons die regte klere koop, gebruik maak van die regte make-up, volg die regte dieet, het die regte toestelle, werfgereedskap, vakansies, ensovoorts. , ons kan gelukkig en bewonder word. Selfs die selfhulpbedryf het by die karavaan van bemarking aangesluit met boeke, bande, video's en werkswinkels wat 'n vinnige oplossing bied vir wat verkeerd is met ons lewens, eerder as om ons te probeer om dieper in onsself te kyk.
Die bemarkings mense is slim en weet hoe om ons hoop en vrese te ontgin. Ons sosiale enjin loop op prestasie en verbruik. Maar ons kan onsself in die gesig staar en verander deur genoeg selfkennis te ontwikkel om ons lewens te herwin, inisiatief te neem, 'n oogpunt te hê, van onsself te hou en in die wêreld te lewe sonder om daardeur te ly.
Nadat ons 'n paar maande lank saam gewerk het, het Janice besin oor hoe sy voor die tydskrifreeks in die drogistery voorgestaan ​​het. Dit was 'n sentrale oomblik vir haar. Sy het gesê: "Al die selfverbeteringsartikels en advertensies laat jou voel jy is nie goed genoeg nie. Dit is onvolledig, minderwaardig, onvoldoende. En wat moet jou beter laat voel? Koop die tydskrif en koop die produkte. Nou is dit selfbemagtiging vir jou. Noudat ek my oë oopgemaak het, blyk dit dat ons hele kultuur daarop gemik is om jou te laat haat en te glo dat die koop van meer die enigste ding is wat kan help. Dit is soos 'regmaak dit, hef dit aan . " Maar alles wat jy regtig doen, hou die stelsel aan. "
Langs om 'n betekenisvolle lewe te lei
Janice is reg. Ons is almal gebore met 'n innerlike begeerte om 'n sinvolle lewe te leef, lief te hê en lief te hê. Adverteerders het vaardig geword om hierdie verlange na verbruikersgoedere te herlei, en probeer ons oortuig dat innerlike behoeftes tevrede kan wees met eksterne dinge. Hulle manipuleer ons behoeftes om ons uit balans, angstig en bang vir sosiale isolasie en eensaamheid te hou. Dit is die moderne ekwivalent van stamverbaning.
Die stelsel wat ons samelewing bestuur, beloof dat die lewe goed kan wees. Maar as ons op die waardes van die stelsel staatmaak sonder om daaroor te groei in ons eie bewuste bewustheid, sal alles wat dit lewer, selfverwesenliking is.
Om te weet dat ons menslik is, is om te weet dat die lewe verlies, duisternis en verwarring insluit, asook magie en skoonheid. Om 'n volwasse, wyse mens te word, vereis dat ons ons diep leer ken en leer om die waters se lewens vaardig te navigeer. Ons groei hang af van ons bewustheid van die realiteit wat ons ervaar. Op sy beurt, as hierdie bewustheid groei, sal dit ons oopmaak vir verdere groei.
Om ons meer volledig te ken, te leer hoe om ons innerlike hulpbronne te kweek en ons op 'n aansienlike manier te bemoedig, genees selfverwesenliking en gee 'n stewige fondament om die kultuurgetye te laat vloei sonder om ons te bedreig. Daarbenewens moet ons, as ons op onsself werk, op ons samelewing werk sodat die term kultuur vir toekomstige geslagte terugkeer na sy wesenlike betekenis van ondersteunende verligting - die ontwikkeling van intellektuele, morele en artistieke potensiaal - op 'n manier wat kan bied leiding aan ons kinders en kleinkinders.
Heilige selfsugtigheid: 'N Gids om 'n lewe van stof te leef
Video / aanbieding met Bud Harris: Sacred Selfishness
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > jouself > Waarom u uself moet bevriend en u behoeftes moet verstaan?