Om normaal te probeer wees | SkalkSkryf
Beannacht: A Blessing for the New Year »
Om normaal te probeer wees
Desember 23, 2015 deur Louwie
Kaapse Hoop in die mis.
Maak ons toe weer ´n Kaapse draai in die Laeveld. Moes Malelane toe om weer wurms vir die werk te loop optel, of dan liewer uit ruil. Soort van ek gee jou myne en jy gee my joune en ons is almal happy. Die wurms hopelik ook.
Gawe mense daar by MSD. Altyd hulpvaardig en blymoedig.
Maar eers moet ons, soos altyd, by Kaapse Hoop aandoen. Wat die groot aantrekkingskrag is weet ek nie, miskien die wilde perde wat mens hoop om raak te loop as die mis oor die plek neerdaal, of om die handjie vol kunstenaars wat daar nes geskrop het se werk te gaan bekyk dalk. Die plek self het tog sy eie soort bekoring. Stil en rustig, selfs so effens misterieus as die mistigheid toesak.
En die mense is gaaf, en rustig, en lief vir gesels, en normaal. En hier lê die knoop. In sy boek ‘How to be Normal … a guide for the perplexed’ sê Guy Browning; “Normal people are extremely unusual. To begin with, the chances are that they’re not at all normal but only think they’re normal. But they don’t like to think that they’re too normal because then they wouln’t be unique. They want to be uniquely normal. On the other hand, no one wants to be so uniquely normal that people just think that they are plain abnormal.”
My vrou wil graag hê dat ek normaal moet wees en daarom het sy die boek vir my gekoop. Dit moet ´n soort van gids vir my wees, ´n handleiding, en die Kaapse besoek is ‘n goeie geleentheid om my nuwe vaardighede as ´n normale mens op die proef te stel. Sy het veral gedink hoofstuk twee “How to be Nice” is spesiaal vir my geskryf. Ek vermoed sy dink daar is ´n ernstige leemte in my sosiale vaardighede sover dit “nice” aangaan.
Nou sê die boek: “In general there are three vital elements of being nice. The first one is to give lifts to people even though they are going in the opposite direction. The second is to offer people tea and coffee immediately on meeting them. The third is to listen to people and nod. Really nice people can do all three at once, which is why they always have a thermos in their car and are incredibly dangerous on the raods.”
Die eerste toets van ‘nice’ wees het ek met vliegende faandel geslaag, alhoewel ek basies geen keuse in die saak gehad het nie, en dit het op pad uit die dorp uit gebeur en nie in die dorp self nie. Ek is dus nie seker of dit getel het as die uitoefening van my nuwe ‘nice’ persoonlikheid nie. Die ding kom so; ons ry in digte mis die berg af op pad na Malelane en deur die mis doem een van daardie kruise op wat mense deesdae plant waar iemand in ´n ongeluk dood is. Ek sê nogal vir my vrou die man het seker die berglandskap bewonder en toe gery waar hy kyk en nie gekyk waar hy ry nie en toe voeter hy van die berg af. En net toe breek die mis en die son skyn, toe sit die kind agter in die kar. Siener-Vrou sê dis ´n dogtertjie van so 5 of 6 met blonde haartjies en ´n mooi, skraal gesiggie. Siener-Vrou vra vir haar wat is jou naam. Sy sê my naam is Anna, en toe is sy weer weg.
Nou dink ek ek het wel die toets geslaag, want ek het ten minste nie vir die kind gesê sy mag nie saamry nie, en as jy nie jou passasier uitsmyt nie, dink ek nogal dit beteken jy nooi hom of haar swyend uit om te mag saamry. Nog ´n pluspunt vir my is dat die kind moontlik in die teenoorgestelde rigting op pad was, daarom dat sy so gou weer verdwyn het.
Die koffie en tee toets het ek totaal gedop. Of miskien is dit die Kaapse Hopers wat die toets gedop het. By die hotel vra ons of ons koek en/of tee kan bestel maar word vriendelik weggewys. Die eetkamer, word ons meegedeel, maak eers oor sowat ´n halwe uur oop dan kan ons kom aansit vir ete. Die pluspunt hier is dat ons nie onderwerp word aan die ander soort ‘nice’ wat Browning beskryf nie.
Hy sê: “In fact being nice is a lot like being a born-again Christian except without the Christianity or rebirth. What you’re left with is an aggressive pleasantness and a willingness to make coffee at the drop of a hat.”
Ons draai verlig om en trotseer die nat, koue weer buite op soek na ´n beduidenis van ‘nice’ in hierdie fraaie dorpie in die mis.
By die restaurant by die ingang van die dorp loop ons toevallig die bestuurderes raak. En nee, sê sy, ons kan nie koek en tee kry nie want die restaurant is toe op ´n Dinsdag. Sy staan wel meer as ´n halwe uur lank en gesels, genoeg tyd sou ek sê, om gaste uit die koue in te nooi, water te kook en tee voor te sit.
Ek dink ek moet vir haar ook die boek “How to be Normal” stuur en sê sy moet hoofstuk twee lees.
Die ondervinding het my laat besluit om Browning se tweede punt van ‘nice’ wees te begin volg en vir my ´n warmfles vir kookwater aan te skaf sodat ek ten minste in die vervolg vir myself kan koffie maak. Daar is in my oë niks verkeerd daarmee om ‘nice’ met jouself te wees nie. My vrou dink nie dit is ´n goeie plan nie want, sê sy ewe vermakerig, jy is alreeds ‘incredibly dangerous on the raods’ sonder die warmfles.
Met Browning se derde punt van ‘nice’ het ek geen probleem nie. Ek luister altyd aandagtig na mense as hulle met my praat, selfs na my vrou. By die hotel het ek aandagtig geluister toe die man by ontvangs ons basies aanraai om op ´n ander plek koek en tee te gaan soek. En die kopknik ding het ek soos gewoonlik ook gedoen. My vrou sê ek oordoen dit en moet Browning se gedeelte oor ‘moderation’ gaan bestudeer voor ek my nek dalk eendag beseer.
Oor die onderwerp sê Browning: “Moderation sounds rather genteel but is the hardest road to tread. Extremism has all the easy answers”. En verder aan sê hy: “ … the Church of England will be torn apart by the militant extremists unless its moderates decide to burn them all at the stake to calm them down.”
Ek sal dus maar my kopknikkery moet modereer, anders brand sy my nog eendag op die brandstapel.
Die volgende hoofstukke wat ek glo moet loop bestudeer is ‘How to be Spontaneous’ en ‘How to cheer people up’. Ek is glo erg gebrekkig in die spontaan departement, en ´n totale mislukking as cheerder-upper van mense wat af ge-cheer is vir een of ander rede.
Hou hierdie spasie dop as jy hierdie ou existentialistiese nihilis se ‘normaliserings proses’ wil volg.
Posted in Louwie | Tagged Guy Browning, Hoe om nice te wees, How to be normal, Kaapse Hoop, Normaal | 2 Kommentaar
op Desember 24, 2015 at 5:39 vm vvuureoc
Ek probeer by my leuse hou …Nihili illegimati carborundum (Do not let the bastards grind you down)
Ek vinf dit nogal redelik moelik om hierby te hou.
Gaan sit ons by die koffieplek in ‘n wimkel sentrum vir koffie en koek. Vroulief sê iets van die koek op die boonste rak in die uitstalkos. Toe ek probeer siwn hoe die lyk sal ‘n idioot nie met opset tussen my en fie kas gaan staan en my met ‘n idiotiese glimlag aanstaar.
Nee ek het hom nie met my kierie gegooi of weg-gevloek nie!! Al wat ek gesê het was “FOOI FOKKEN TOG INFANTELISME IN ‘N ERGE GRAAD”
Maar dit was volgens vroulief nie goed genoeg nie??
op Desember 29, 2015 at 8:10 nm Louwie
Okkie, dit lyk my ek sal die boek “How to be Nice” vir jou moet aanstuur as ek daarmee klaar is! Vat dit rustig, dis daardie tyd van die jaar … welwillendheid en kersliedere is in die lug.