Certified Pre-Owned 2018 Nissan Sentra S 4D Sedan in Ridgeway #JY298858 | Gunter Nissan of Martinsville
Internet Price $13,723
Certified Pre-Owned 2018 Nissan Sentra S FWD 4D Sedan VIN: 3N1AB7AP7JY329176 $14,916
Certified Pre-Owned 2019 Nissan Sentra S FWD 4D Sedan VIN: 3N1AB7AP0KY351649 $16,214 WTL Docking Windows - CodeProject 10,902,495 members (35,889 online)
Thx. Last Visit: 31-Dec-99 18:00 Last Update: 30-Sep-14 7:22Refresh123456 Next » Marlene van Niekerk is die skrywer van twee digbundels Sprokkelster (1977) en Groenstaar (1983), een bundel kortverhale, Die vrou wat haar verkyker vergeet het (1992), en twee romans Triomf (1994) en Agaat (2004).Sy is tans verantwoordelik vir die begeleiding van M.A.-studente in die skeppende skryfkunde. Sy vra haar af of die enigste subversiewe daad in ‘n gebrutaliseerde samelewing nie dalk die skryf van klein gediggies is nie.
Universiteit van Johannesburg-prys vir die Beste Skeppende Skryfwerk in Afrikaans (2010) – Die sneeuslaper
Helgaard Steyn-prys (2008) – Agaat
Afrikaans Onbeperk-toekenning van die KKNK (2007) – Vir haar vernuwende denke.
Sunday Times Literary Award (2007) – Vir Engelse vertaling (deur Michiel Heyns) van Agaat
CL Engelbrecht-prys vir letterkunde (2007) – Agaat
Hertzogprys vir prosa (2007) – Agaat
M-Net-prys (2005) – Agaat
WA Hofmeyr-prys (2005) – Agaat
Universiteit van Johannesburg-prys (2005) – Agaat
Nomaprys vir publikasies in Afrika (1995) – Triomf
CNA-prys (1995) – Triomf
M-Net-prys (1995) – Triomf
Ingrid Jonker-prys (1978) – Sprokkelster
Eugène Marais-prys (1977) – Sprokkelster
2006 Memorandum (met skilderye van Adriaan van Zyl), Human & Rousseau
2010 Die sneeuslaper, Human & Rousseau (kortverhale)
2013 Kaar, Human & Rousseau (digbundel)
Nederlands: De vrouw die haar verrekijker had vergeten Luister hier na ‘n video-greep van ‘n onderhoud met Marlene van Niekerk.
Hoekom moetie worldcup wê’k
Hoekom moetie worldcup wê’k?
Die government wê’k ‘an nie?
Die hospitale wê’k ‘ie?
Okkierie skole nie?
Nevermind ’ie courts ennie polieste
Hoekom moetie worldcup soe ‘n big deal wies
Assie entire country in sy glory is?
Check ‘ie honourable members like jive hulle
Met knopstêre innie paa’lement in
of hulle iets het om te celebrate
except ‘ie armsdeal watse dykbote daily innie
innie droogdok duck ennie fighterplanes
oppie grond staan sône’ pilots
vat djou vuzuvela bru en stiek hom someplace else!
Hoekom moettie worldcup wê’k met al daai lights en fanfares
En ingevoerde fly by nights
As ekkie my poems, my rap, my chilliesamoesas kan smous vorie hekke nie?
– nie eers ‘ie Son maggit vi’ promotion’oppie billboards post ‘ie –
hoekom moetie worldcup wê’k as ekkie my vetkoek, my songs, my T-shirts met fok sokker kan ve’koep annie lanies
van anner lande níe?
Wê’k Eskom dan net virrie bieker
While ‘ie people sô’ne jobs mettie kê’se oppie flatse sit?
En daais wat jobs het soes bêtterie chickens
Yt hulle oë sittekyk fokwiet wat met ons gat hêppen hie ons issie vôlgene braaipack vi’ Malema
Metrorail wê’k ‘an ‘ie?.
En Telkom wê’k soes kriefkak!
Not to mention ‘ie SABC wattie public broadcaster
van soft serve is if you ask me Orie services wattie deliver ‘ie
Why fo’gods sake moet hy wé’k
Offit hie’ a paradise is van bôlskop
Is tyd lattie vinge’s ytie holle ytkom
Ek sê vi’djou
lattie public works annie wê’k kan kom in onse land for example
die vinger vannie minister vannie national skills development
die vinger vannie minister van welfare wattie sy budget kan spend ie
die vinger vannie minister van traffic cops
‘cause al wat wê’k oppie paaie issie morgues vol lyke elke easter
even ‘ie blow jobs
vi’ drunken drivers wê’k ‘an g’n!
Die minister van women’s rights se vinge’ ôk:
yt ha’ hol yt merrit, die djirre hoo’vi’ my
soelat my sisters hulle chastity belts
teen ‘ie rapists kan opdispatch narie
scrapmetal yard, ek sê!
As al daai ministersvinge’s op sabattical is
innie son wat yt hulle mighty gatte yt skyn?
Of scheme djy soes ek lat as daai vinge’s iendag ytkom
dit net sal wies om hulle innie till in te stiek
En vinge’ vi’ vinge’ soes dipstieks ytie treasury
appear dikgeplak van ô’se rande tax?
Vi ‘wat my bra? Assie hele fokkieng works oppie Ricoffy is?
En Kiegat hiesa not even ‘n standing ticket kan afford ‘ie?.
hierie, landgenote, isse klein scarlattigrappie vir princess benjamin en sweetness pikini altwie offisiere in macassar se poeliesietasie.
die lollies ennie tubes ennie enema direct moet guard wat afgevat is vannie witpype ennie rook-ore ennie tikgatte ennie lanies mettie raybans innie omtes en soes hultwie ok maar peanuts merrit verdien
ennie swietiepaai twiere in bevel mettie hectic schemes: check haar, uitie stasie se kantien uit kom sy swaaigat met haar koffie
left right left soes hulle tieliepels klieketietieng innie macasserse terrible twieling koppies ennie security mettie klokkie byrie ingang gan slaap het in sy hokkie
sonner ommie pieperellekoors te slaatie : ‘n hooimied dagga in goingsakke wat lê en kwagga
en hierie tonne woollies quality dagga lê nagge en dagge onner onse nieste vir miljoene
as onsie bale wiet op hulle voorstoepe gan droppie hierie isse klein scarlattijumpstart virrie poelieste
en swishy swieties innie macassars in moet makie: nou varrit van my, al wat mens kan maak isse musiekie
fok pikini nou maak jy my tieties tight en pieng sit sy haar tieliepel innie piering en rukkie klokkie yt sy bracket en twiekie walrus se slietelbossie
soes bonnie en clyde, ma met daai sjiek sashay vannie swinging macassar chickies en hulle begin laai
hierie gattie vyf trips wiesie, more likely fortie, sê miss benjamin virrie swiet poppie mettie brainwaves van macassar se poeliesiestasie,
ons korte fokken lorrie enne paar cool copse vannie flatse vir operation transport
en pogorelich spelie bure wakker hoe lykit as ek jitsvinger invite om hierie item te promote onnerie slogan:
en hourie nasie ytie crooked ways vannie law enforcers yt (Ps: En dan wil hulle nog ‘n threeday million dollar paartie gooi, so lank as warrit
gevat het vi’onse djirre djesus om te resurrect! Daais mos totally insane! Maggie potholes om hulle insak innie godforsaken Bloemfontein!) © Marlene van Niekerk. April 2010 Brief aan my vaderland
© Marlene van Niekerk. Julie 2009.
(Op 26 Oktober 2006 is Nadine Gordimer in haar huis in Johannesburg deur inbrekers oorval en in die kluis toegesluit saam met haar huishulp. Sy het kontant en juweliersware aan hulle oorhandig maar is lig beseer toe sy geweier het om haar trouring af te staan Sy was getroud met die kunshandelaar Reinhold Cassirer wat in 2001 oorlede is.)
Beste vinger, ek hoop die swelsel het gesak
ná die ruwe afruk van jou gelukbringer.
Seer geëerde vinger, laat ek weer begin, my vingers
voel aangetas hier op die toetse
as ek vir jou begin te skryf – soos die spreekwoord sê:
Verskoon my as ek nie dadelik die gepaste woorde vind nie.
(miskien help dit as ek jou intiem-spreekwoordelik adresseer):
Kyk, hierdie brief is soos dolosse gooi,
mens voel daar is dinge op die spel.
Wat ek my verbeel is dat jy te lig voel sonder sinker,
dat die hele balans van die linkerhand versteur is,
en dat jy telkens uit die band spring,
en gekalmeer moet word deur die regter.
(Die woorde “hand”, “vinger” “wring” en “ring”
verdien deur wat met jou gebeur het ŉ nuwe leksikon:
1. Die skrywer wring haar hande ten einde die belaglike refleks te maskeer van vinger wys
vir haar geweldenaars.
2. Histories geringdes mag in ons land geen handewringende onreg voel as hulle vingers
getrek word nie. Want wat is die verlies van ŉ klein private simbool teen die verlies
aan menswaardigheid van die gemiddelde dief?
3. Buite die lowerryke slaapstede van beringdes knars en piep dit in die stof van die gewring
van desperate hande – ons land sal eers bevry wees as almal ŉ goue ring dra.
Tot sover die nuwe Verklarende Woordeboek van Suid-Afrika.
(Ek is heeltemal bewus daarvan, geagte vinger, dat sulke sinisme
jou reëlreg teen die kneukels stryk,
vat dit maar van wie dit kom, hulle het my fiets afgevat in Julie, my afgestamp, in my neusgat
ŉ plastiekpistool, en my knie is nou… anyhow, laat ek nie hier begin kla nie,
hierdie brief die gaan oor jou.)
Kyk, laat ons nie doekies omdraai nie:
Jy is nou ŉ vinger met trauma.
Jy is nou ŉ vinger wat getroos moet word.
Jy is nou ŉ vinger wat soos die van ŉ kind van voor af geleer moet word
wat jou plek is, jou waarde in die bestand van ŉ hand.
Ek weet jy sal regkom, die bewerigheid is tydelik,
die onhandigheid wat jy veroorsaak in die dubbele greep.
Jy sal eersdaags weer jou plek kan volstaan by die handdruk,
by die vaarwelwuif, by die vasvat van die deksel,
by die streel van ŉ kat.
Jy sal veral mooi saamspeel tydens die wederkerende nagmerries
van vuismaak in verweer, by die oophand keer vir die hou,
by die beskerm van die kop.
In klein wraakdrome sal jy beklee wees met ŉ goue knuckle-duster.
Maar jy moet aanvaar dat nie alle dinge sal wees soos hulle was nie.
Die resonans van jou hand
sal gedemp wees sonder daardie duursame belofte
waarvan die maat ses voet onder die grond begrawe is,
(Ons bid daardie graf word nie geskend deur goudsoekers nie.)
Nou is jy voorlopig met jou land getroud deur ŉ skaduwee wit soos ringwurm.
Niks wat ŉ paar dae in die son,
of die natuurlike verweer van die boonste laag huid
weer kan regmaak nie.
Maar jy moet by alles wat jy help hanteer onthou,
jy is ŉ vinger wat nie meer straal van sy stand nie.
Jy moet dit eenvoudig aanvaar en leer saamleef daarmee.
Dis nou nie of jy ŉ hele vingerpunt of -lit kwyt is nie,
jy is bloot minus ŉ pand
wat nou waarskynlik (dit kon veel erger gewees het),
deur iemand as ŉ besondere trofee
Kyk, my broers, dit het behoort aan
miskien sal dit deur magiese infusie
ŉ klein opflikkering van die poësie
in iemand se palm ontketen.
Dalk moet ek hierdie simpel brief opskeur
en liewer ŉ sprokie vir jou skryf:
Eendag was daar ŉ vrou wat die ring van ŉ skrywer
kado gekry het van haar minnaar
wat dit in ŉ inbraak gesteel het.
Waar het jy dit gekry? het die vrou gevra,
en omdat hy haar wou beïndruk
het hy haar die waarheid vertel.
En sy was jaloers ontroer
en het haar minnaar beveel:
Gaan steel vir my daardie skrywer se boeke ook,
dat ek hulle kan lees. Die omblaai van haar bladsye
lyk my stukke beter as ŉ spieël
om my nuutgetooide vinger te bewonder.
Nou ja, beste vinger, ek hoop ek kon jou ŉ bietjie opcheer.
Onthou daar was deur die eeue vele soos jy.
Alle oorloë het so ver ek weet gewemel van die seer vingers.
In sommige gevalle is die eienaars in troppe vergas
en die ringe (soms nog vas aan die vingers) in hope bymekaar gemaak
vir die vaderlandse smelterye,
saam met, nota bene, die goudgestopte tande.
Sover is dit darem nog nie by ons nie.
Die agthonderd miljoen rand
wat sedert die jaar tweeduisend gesteel is
in gewapende oorvalle
kon sekerlik ŉ paar ringe koop.
Ek vertrou dat die mark binnekort versadig sal wees.
Sien joune as ŉ bydrae tot die oplossing van die probleem.
Wees bly jy is nog steeds “terhande”.
En beste wense vir die Nuwejaar.
Ek hoop van harte
daar sal nie onnodig aandag
op jou gevestig word
deur ŉ blink vervanging nie.
Ontmoedig dit deur jou styf te hou soos ŉ laaistok
so lank as wat jy kan.
Bruglangs oor die drif by Dwarsrivier,
die skaduwee loodreg op sy rug van die visstok op sy skouer,
stap ‘n vaalhaarseun met sy knapsak na die klipplaat
by die maalgat om te hengel.
Anderkant oor die sandbank, langhaal deur die biesies en die haasgras,
op regterhand die watergang, links die ribberige stapelkrans,
elmboë wyd vir ewewig, ‘n knipmes bloedrooi aan sy riemlus,
kniekoppe strak in sy kortbroek roer hy al af in die bergnaat,
eendvoet deur die modder, koponderstebo, mens moet dink dit is rietkwas
wat windvat, jy moet dinge stil hou vir die vis.
In die ruigte bo die klipplaat buk hy deur ‘n tonnel van twaalfuurlig en takkies,
daal hy af op pote van musjaatkat, so saggies dat die rivier dit in sy ruis
nie kan hoor nie, land aan in die oopte op die hoognoen, sy blaaie matwit
waarop niks kan weerkaats nie, in sy strot ongebreek ‘n kreet
van bestemming, want hier hou jy aanmelding binne, nie eers die sand
moet jou daarwees kan raai nie.
Sy gedagte vat koers maar hy hou hom kuis,
en graai met slim hande in sy sak na die blink katrol wat hy vasklik
aan die stok en dit ‘n paar draaie gee om die lyn deur die ogies
te ryg, die sinker in sy hande te weeg en te knoop, en die hoek
in te haak, en die wit brood te breek, dit stadig te kou,
soos sy pa die nagmaal, dat dit stram word soos deeg.
Dit alles verrig hy aangesig stroomop, teen sy kuite
‘n kilte wat uit die maalgat stuif,
maar hy kyk nie,
die oog mag hom nie sien nie,
uit die regmaak moet hy sweepslag omgedraai kom
om die bron te verras, sy borsplate wit bo die water soos ‘n arend.
Uit die swarthaak roep ‘n janfiskaal, en ‘n halfslag krink hy sy bolyf vir die ingooi,
sy kop skuins om te luister na die afloop
van die lyn, die plons die uitkring van rimpels tot aan die palmiet,
die hele gat in beroering, totdat alles weer stil word.
Hy maak sy oë toe, vinger op die bind, soos dié van ‘n verkeerde engel
op die snaar van ‘n harp, om te voel na ‘n pluk, hy brand
tussen klippe sonder skadu wat ringsom hurk, spoeg loop hom lou in die mond,
mensbleek staan hy agter sy bengel bo die brons domein van die dam.
Het hy nie tussen hulle ingespring van die rotslys af en met die opkom duisend vinne
langs sy ribbes voel stryk nie?
musiek van watervalle en skuim in sy keelgat en wilde wier om sy bene?
En kon hy nie met die deurbreek uitroep en plathand na die snuite slaan en uitvier
met lang hale, ‘n prosessie in sy sog van nuuskierige kieue,
‘n swier van soetwaterlywe agter hom aan nie?
Hierdie geelvis is syne en hulle weet dit.
Hoor hulle sy soet krakeel daar oor die rand?
“‘n Armband van skubbe wat fyntjies in mekaar kanteel
is in my regterpols gebrand, op my borsbeen sit ‘n goudbaars wit gebeitel
kyk, ek dra ‘n myter pasmaat om my slape
met die gaap geopen na die trans,
‘n hoed van glas waarin vir my ‘n oerou kurper reël vir reël
gedagtes uit die hemel steel.”
En dan ‘n byt, ‘n steiering, ‘n tong wat uit die mond geruk,
aangeswengel word, druipend na die kant, en gekatrol
‘n godgeskitter glibberig, ‘n kort geswabber
waarvan die weerklank soos die skeur van snees tussen die kranse klink,
‘n ondermaatse wat die hengelaar oophand om die kiewe
pak en langs die sper verby die geul inkyk
tot waar dit rooi om die weerhaak uit die kaakbeen wel.
Buit wat hy uit die tuig losbreek,
want koudbloediges voel nie pyn nie, volgens die wysheid van sy pa geërf,
soos kaffers wat nie harte het en ramona wie de hel
het jou vertel die jood se voël is sonder vel,
ons heil is bo verwagting reeds kant en klaar vir ons verwerf
en hierdie vis sy ma se poes hoort penskant teruggesmak
want vang is alles en besit en kort geniet, die res
is ons van harte deur die here kwytgeskeld.
En so vang die kind die middag lank vis op vis op vis
wat hy terugsmyt in die gat, die konings, die vasalle,
die knievallers, handlangers, rooivlerke, bloubekke en silwer karnalle.
Dronk van lus, moeg van heers, sat van geluk, die hengel onverskillig
langs die knapsak met verveelde brood,
beur hy ‘n klipkolom uit die klipplaat en bom dit in,
vee wat opskiet van sy bors af met ‘n vloek
onder hom die poel ‘n pupil vol verskrikking,
met gras wat soos wimpers aan die oewer toesak
vir ‘n nagwaak by verwondes.
Bruglangs oor die drif by Dwarsrivier, sy visstok swart oor sy skouer stap,
bietjie taai in die lies, die vaalhaarseuntjie met sy knapsak terug van die maalgat
na die kamp vol karavane en fietse
waar die biere oopgeknak word en die lamsnek langsaam wentel aan die spit.
Honger is hy nie, sy mond is dig, met sy tongpunt stryk hy triest
‘n rouplek in sy linkerkies, terwyl sy vader hande vat en hardop vir die braaivleis bid.
Klein klaproos opgeskote in my tuin onmoontlik vermiljoen
op ‘n harige stingel, enkelgekartel, filigryn bewimperde pikswart oog,
ek het jou gepluk om jou te bestudeer onder my lamplig aan my tafel,
jou lied, jou standpunt, jou verlange.
Waarom is jy my voorbeeldig? Hoe moet ek oor jou sing?
Wat ek kan sê is hoe jy nie is nie:
Nie plegstatig soos die roos nie, niks van aanstellerige strelitzia nie,
geen ranonkelopulensie, niks behalwe die oorgawe aan rooi nie, niks behalwe die hart
wat hom aan die wind vergooi nie, ‘n uur van glorie onder die lig wat jou bloei,
‘n briljante vassal van die vergetelheid, met verskole in jou kop
jou miljoene vermiljoene kinders ingedamp in fyn swart sand,
jou kroos wat sal verstrooi deur die gaatjies in jou kroon as jy dood is.
Sekerlik is jy die een waarvan Salomo praat as hy sê die mens is ‘n blom
wat verdor in die gras, geen ander troos as om daarby te meld
dat die woord van die heer tot in ewigheid klink soos fyn swart sand.
Jy kwyn soos ek hier skrywe, klein papawer, in die donker van my hand.
© Marlene van Niekerk. Mei 2009.
hy glinster uit die dieptes op,
hierdie briesende monster, op teen die stam van die ou sering,
die ganse somer beskut in haar skadu,
gestut op haar voet,
haar mik nou dooierus
vir sy onbetaamlike blare,
sy gistende broeiende blom.
vandag in die drywende reën
spalk sy ‘n sambreel oor vyf monsterknoppe,
skreefkant na die noorde van waar die hoë winde gier,
bleekgroen totems in hulself gekeer soos skulpture van hans arp.
voel sy dit aankom?
hoor sy die geluid?
sien sy waarvoor sy haar hier ingelaat het?
dié rinkelende fyngenerfde porseleinkas van die herfs?
weet sy van die stram leviatan worstelend in haar bors?
proe sy reeds op haar dwarrelende tonge
die oorstelpenis van die barbaarse vrug?
straks sal die knoppe ontwind,
wit konkawe ghongs onder die wit wintermaan,
met liggroen stampers wat hulle midde-in die hart slaan.
ek sal sing solank vir my sering, ‘n lied van die ander oewer
waarvan die soet bedwelming reeds om haar skorte hang
terwyl ek haar afgevalle trossies bymekaar hark
haar ou hout uitbreek waar ek kan.
© Vertaling van The Trees [Philip Larkin] deur M van Niekerk