Max die Himalaja-kat | Troeteldiere Huishouding
Max is 'n vierjarige vroulike Himalaja-kat wat sedert my eerste huis in my huis my liefste metgesel was. Sy het oorspronklik aan my pa behoort, maar toe my pa besig was om te werk, moes ek my die verantwoordelikheid neem om vir haar te sorg. Ek het ooreengekom om vir haar te sorg, aangesien sy naby my hart was sedert sy met ons grootgeword het. Maar ek moes my vrees of trauma ondervind om my troeteldiere te versorg toe ek 'n kind was toe ek ja gesê het.
Waar gaan ek in hierdie skryfwerk? Wel, miskien het ek net besef dat Max my gehelp het om vry te wees van daardie kinderjare-trauma wanneer dit kom by die versorging van troeteldiere. Die rede waarom ek gestop of misluk het om huisdiere te versorg, is as gevolg van een hond wat ek gehad het toe ek 'n kind was. Ek het hom op 'n baie slegte manier verloor en dit het my hart gebreek. Sy naam is Matthew, 'n baie intelligente, soet en versorgende hondjie wat ek gehad het toe ek sewe jaar oud was. Ek het hom daardie keer vir hom gesorg asof hy my eie werklike baba was. Ek sal hom langs my laat slaap as hy te midde van die nag te alleen voel. Ek sal hom lekker tricks en opdragte leer en hy sal hulle maklik leer. Hy was my wekker wanneer dit tyd vir my is om wakker te word vir die skool.
Ek het hom verloor deur die tyd toe my ouers en ook my ouma besluit het om hom weg te gee sonder dat ek daarvan geweet het aan ons familielede wat in 'n verre provinsie hier in ons land woon. Die tragiese ding hier is dit, ek was daar in my familie se plek toe dit gebeur het, maar ek het nie eintlik gesien hoe hulle dit doen nie. Ek het nie my niggie geglo toe sy my vertel het dat hulle die hond saam met hulle saambring om weggee te word nie. Maar tot my groot verrassing toe ons weer huis toe gegaan het, was hy reeds weg.
Ek het gehuil om presies te wees toe ek besef het hy is weg. Ek haat almal daardie aand, selfs my ouers, veral albei. Dit was die eerste keer dat ek soveel woede teenoor enigiemand gevoel het. Ek het gevoel dat hulle saamgesweer het teen my en hierdie soort plan versteek het en nooit omgegee het oor wat ek gevoel het nie. Vir drie dae het ek nie met iemand gesels nie, het nie geslaap nie, het nie geëet nie. Ek het nooit vergeet wat hulle gedoen het nie. Hulle het probeer om my vergifnis terug te wen deur 'n ander hondjie te koop, maar soos dit eintlik gebeur het, kon elke hondjie wat hulle my gegee het, nie dieselfde liefde en sorg ontvang wat ek voor Matteus gegee het nie. Ek het net so bang geword om sedertdien aan 'n troeteldier vas te wees. Tragies soos dit klink, het ek daardie arme dinge verwaarloos. Dit was óf hulle het aan siekte gesterf, of ek sou besluit om hulle weg te gee, of iewers verdwaal hulle.
Toe Max in my lewe gekom het, is sy die soetige sagteballetjie wat nie eens weet dat sy my terapie gee soos sy is nie. Dit is ironies vir my omdat ek 'n sielkunde-student is en ek is vermoedelik die een wat opgelei het word 'n terapeut. Maar ja, hierdie situasie het gebeur, en sy gee my vreugde en liefde en sy het my vrees vir die versorging van troeteldiere weggeneem. Ek het begin liefgehad om katte te versorg, en my liefde vir honde is sedertdien herstel.