Resensie: Agent Snoet en die Botterdiamant
Francois Bloemhof en Alistair Ackerman
Vir die eerste keer na my wete het ons in Afrikaans 'n kleurvolle, oorspronklike strokiesverhaal in Afrikaans in die tradisie van Asterix en Kuifie. Omdat dit altyd risiko's inhou om 'n nuwe produk uit te gee wat nog nie deur die mark getoets is nie, moet Lapa met hierdie eksperiment gelukgewens word.
Die verhaal is geskryf en gekonseptualiseer deur die gewilde Francois Bloemhof en uitstekend geïllustreer deur 'n kraakvars nuwe illustreerder, Alistair Ackerman - 'n jong kunstenaar met hope talent. Dis die geslaagde wisselwerking tussen storie en illustrasies wat noodsaaklik is om strokiesverhale te laat slaag. Dít het die twee kunstenaars reggekry. Dat Agent Snoet en die Botterdiamant reeds voorgeskryf is vir aspirant onderwysers aan 'n universiteit om kernbegrippe oor visuele geletterdheid aan hulle oor te dra, dui op die kwaliteit van hierdie teks. Die visuele teks "vertel" net soveel die verhaal as die woorde. Kyk byvoorbeeld hoe suksesvol die simbiotiese saambestaan van die tweeling Ditta en Ditto in woord en beeld op p 15 voorgestel word. Onderwysers wat volgens die nuwe uitkomste van die onderwysleerplan juis visuele geletterdheid moet aanbied, kan nie 'n beter teks kry om voor te skryf nie.
Agent Snoet en die Botterdiamant is 'n verhaal in die tradisie van James Bond-stories. Agent Snoet - so genoem om ooglopende redes - moet moet Madame Lente Langenhoven se botterdiamant opspoor. Sy regter- én linkerhand (of dalk die ware held van die verhaal?) is sy kat Felino. Ongelukkig het altwee van hullle 'n oog vir 'n mooi nooi wat noodgedwonge veroorsaak dat hulle soms daardie oë van die botterdiamant moet afhaal: met voorspelbare gevolge.
Kleurryke mens- en katkarakters bevolk die boek. Agent Snoet en Felino se pogings om die skuldige vas te trek, toets die twee helde se vermoëns tot die uiterste. Gelukkig het hulle, soos James Bond, wonderlike wapens tot hulle beskikking wat hulle in doodsgevaar telkens uitred.
In die tong-in-die-kies sosiale kommentaar het ek, as volwasse leser, my verkneukel. Die verhaal en karakters het nie net James Bond as interteks laat meepraat nie, maar ook Staal Burger het uit my verre verlede verskyn en my 'n paar nostalgiese oomblikke besorg. Hierdie kenmerke van die teks sal, dink ek, by heel jonger lesers verbygaan - maar dalk onderskat ek hulle.
Die verhaal is egter, anders as Asterix byvoorbeeld, bietjie dun om volwasse lesers se aandag deurgaans te hou. In 'n opvolgboek sou die probleem egter reggestel kon word.
Ouers sal hulle kinders 'n onguns bewys as hulle nie Agent Snoet en die Botterdiamant onder hulle aandag bring nie. Dis 'n produk waaraan mens gerus maar geld kan spandeer.