Januarie | 2010 | Boendoe se blog argief
Heiko het nou die dag geskryf oor sy Malawi-trip in 1993 toe hy onder andere deur 'n paar boomrokers opgelaai is. Kort daarna het Sonneblom 'n brief aan haar seun geskryf. Op 'n plek skryf sy:
En seun, nou moet jy mooi luister na wat ek sê.
Jy het geen liefde vir die swart nasie nie. Dis geen geheim nie. Maar wat doen God toe vir jou? Hy stuur 'n swart boemelaar na jou toe en sê jy moet by hom kom slaap want dis gevaarlik daar. Hy stuur 'n swart boemelaar om jou op te pas. En toe stuur Hy 'n swart man op 'n fiets om jou meer as 'n uur lank terug te neem na die gastehuis.
Dit was vir my 'n wow! stukkie. As haar seun wou vertel, dink ek dit sou 'n aangrypende storie gewees het.
Ek is mal oor stories waar mense uit verskillende sfere mekaar ontmoet, 'connect' en weer uitmekaar gaan. Die meeste vergeet jy nooit.
My ma vertel gereeld die ondervinding wat sy eenkeer op die pad gehad het. Dit was in die vroeë sestigerjare. Haar eerste man is pas oorlede en sy het besluit om met haar drie klein seuntjies van die Kaap te reis na haar ouers in die Bosveld. Dit was 9 uur die aand toe sy in Bloemfontein aankom. In Zastronstraat het sy 'n motel gesien en het besluit om daar te oornag. Sy is op en af in die straat, maar kon nie die ingang na die motel kry nie. Op die ou einde het sy besluit om maar net deur die nag te ry.
Net buite Bloem het 'n stokou karretjie met swartes in, by haar gebly op die pad. Sy vertel dat sy een of tweekeer langs die pad gestop het. Dan het die ander kar 'n entjie verder stilgehou, en gewag tot sy weer ry. Nooit was daar enige kontak tussen my ma en die ander kar nie, maar hulle het by haar gebly tot hulle Johannesburg ingery het. Tóé het die ander kar se bestuurder getoet en gewaai voor hulle in 'n ander rigting afgedraai het. Dit het 'n groot indruk op my ma gemaak. Oor die jare het ons daardie storie al baie keer gehoor.
My man vertel weer van 'n keer, in die sewentigs, toe hy as dienspligtige deur 'n swartman op Warmbad opgelaai is. Hy wou Pietersburg toe, en die man was ook daarheen oppad. Dit was 'n stillerige ou, maar heel vriendelik. Op Naboomspruit het hulle gestop vir 'n koeldrank. Toe my man terug in die kar klim, het hy vir die eerste keer gesien dat daar 'n stel boeie onder die sitplek was. Nuuskierig wat hy is, het hy die man daaroor gevra. "En die boeie? Is jy 'n polisieman?" Die ou het gelag en gesê: "Nee, ek is 'n terroris." Weer gelag, maar toe erken dat hy 'n polisieman is. My man het hom oor sy werk uitgevra, maar hy wou nie daaroor praat nie. Net droogweg gesê: "Baas John (Vorster) kan maar lekker slaap in die aand as ek op die pad is."
Later het my man hom gevra hoekom hy by die spoedbeperking hou as hy 'n polisieman is. (Daardie tyd was dit glo 90 km/uur, maar ek sal sy woord daarvoor moet vat. Was lank voor ek geweet het van sulke goed.) Die polisieman het gesê: "Ja, ek kán vinniger ry en ek sal dalk 'n halfuur gouer op Pietersburg aankom. Maar as die traffic cops my stop, laat hulle my maklik 'n halfuur of langer wag. So, dit help my niks om te jaag nie." True as nuts, toe hulle die Ysterberg uitkom, stop 'n verkeersman hulle, 'n groot grinnik op sy gesig. "Jaaaaa, Kaffer! Jy wíl mos jaag!" Die polisieman het gedwee geantwoord: "Dag, Baas." Die spietkop het vir sy papiere gevra, en toe hy daarna kyk, het sy gesig verstar. Hy het dit teruggegee, die swart ou gesalueer en sonder verdere probleme laat ry. Dit tickle my man tot vandag nog oor wát presies daardie papiere gesê het.
Ek het BB nou die dag in 'n comment geantwoord, maar sal dit nou sommer 'n posting maak. Blogging, as ek nie begeesterd voel nie, is 'n vicious cycle. Let wel, dis hoe ék daaroor voel. En my kop raas op die beste van tye.
Ek gril my letterlik dood vir my eie griffels. Lees dit nooit weer nie, en sal selde 'n spelfout gaan regmaak – tensy my man daarop aandring. Dis grotendeels hoekom ek die een na die ander uitryg. Ek wil so gou as moontlik van die vorige dag se inskrywing wegkom. Net om die volgende dag met dieselfde probleem te sit… Ek het anderdag by Plasie galgebraak oor die donker, onbekende sluipers op blogs…dit pla my nie so erg as ek elke dag 'n oog op my blog hou nie. (Jaaaaaa, ek weet: stapelgek.) Dae soos gister laat my weer ril. "Skeurbuik" het 35 soekers gehad. Goed, dis seker onskuldige skoolkinders wat iets vir 'n taak gesoek het, maar wat van "Ebo" wat 8 gehad het? En die soekterm was baie spesifiek: ebo in die boendoes. Ek kan nie help nie, ek voel half ongemaklik dat iemand weet wáár om iets te kom soek. (Sjoe, paranoia is 'n vreeslike ding!)
Dit laat die "Blog Protected"-opsie baie aanloklik klink. Sluit jou deure vir vriend en vyand tot jy weer reg is. Aan die ander kant, ek was een van die groot protesteerders toe mense begin het om hul blogs privaat te maak… Wys jou net, never say never. Dit voel half ongeskik om eendag net 'toe te maak', maar almal weet tog die gogga byt wel weer? En dis nou nie juis of daar elke keer iets groot 'fout' is nie? Mens hardloop net uit stoom uit.
Nou's ek lekker op dreef!
Wie kan my stap-vir-stap verduidelik wat Twitter is en hoe dit werk? Ek kry left, right en centre invitations, maar ek het nie clue wat om daarmee te maak nie. Soos vandag kry ek 'n kennisgewing dat Simon Rademan my nou volg op Twitter. Huh? Ek dink hy's 'n bekende mode-ontwerper, maar ek dink regtig nie hy volg my nie. Dalk is die intensie dat ek hom moet begin volg? Oi, tegnologie is my gat se deksel.
Intussen vreet ek my naels een vir een op. Ja, ek het nog nie 'n visum nie. Donderdag sal my paspoort vir die vereiste 13 dae by die ambassade wees. Of ek dit dan gaan kry, is 'n ope vraag. Ek wil SO graag voor hierdie naweek weg wees. As ek nog EEN naweek vir die Bulle moet skree, sal dit my einde beteken… So, hou tog saam duimvas?
Mnr. van Straten, of ou Stovies, is verlede jaar in 'n motorongeluk oorlede.
Die boek waarna ek heimlik gesoek het, het saam met Bart Nel en ander walglike voorgeskrewe boeke, te voorskyn gekom. Die huis van die vier winde. 'n Geskenk van my pa in 1980. Ek en my pa het nie 'n baie goeie verhouding gehad nie, en hierdie boek…ag, ek weet nie. Hy't my verskeie boeke gegee, maar dié een is om een of ander rede spesiaal. Die een storietjie in die boek gaan oor 'n man wat heuning op 'n berg gaan uithaal en dan om een of ander rede nie meer kon afkom nie. Soos die jare verby gegaan het, het hy met sy lang baard en woeste hare gekyk hoe die vryers verby ry na sy plaas om vir sy 'weduwee' te gaan kuier. Hy is darem eventually gered en herenig met sy vrou.
Kersfees 1981 het my gróót tjommie vir my 'n klein boekie gegee. Springs of Comfort. Ek het nie gedink ek het die boekie nog nie. Ek kon flikflakke doen vanmiddag toe ek op hom afkom en het ook gou weer deur hom geblaai. The man who abandons all desire and lives without longing, who says neither mine nor I, wins peace.