Geskryf deur Kai Chan
Mense werk in 'n rysveld in Nepal. (Shutter)
In Mei 2019 het a Verslag van die Verenigde Nasies oor biodiversiteit was daar nuus oor die slegte nuus: 'n miljoen spesies wat uitsterf. Die biosfeer se baie bydraes tot mense word deur 'n verskeidenheid industriële aktiwiteite en hulpbrongebruik benadeel. Varswater, gronde en 'n stabiele klimaat word almal bedreig en maak plek vir droogtes, vloede, soönotiese siektes en meer.
Te midde van al die slegte nuus was daar egter helder ligte. Ek was een van die skrywers van die verslag, en ons het 'n uitweg gevind uit die gemors, met die sade van oplossings spruit oor die hele wêreld. Terwyl die verslag 'n skokkende boodskap gelewer het slegs transformatiewe verandering kon die klimaat- en ekologiese krisisse aanspreek, het dit ook 'n weg na volhoubaarheid uitgelê.
Na dae van onderhandelinge met 132 lande oor die bewoording van die opsomming van die verslag, ek en die ander skrywers is vol hoop verlaat. Nogtans, 14 maande later, lyk dit asof baie nasies reeds hul pad verloor het, met die fokus op die herstel van die COVID-19-ekonomieë eerder as om veerkragtige sosiale en ekologiese stelsels te bou om volhoubaarheid te bevorder.
Daar is 'n pad vorentoe, maar dit behels die aanspreek van verskeie ongemaklike waarhede.
Tegnologie en innovasie, tweesnydende swaarde
In 'n referaat in die nuwe tydskrif gepubliseer Mense en die natuur, 39 mede-outeurs en ek identifiseer wat nodig is vir lewendige, volhoubare weë. Hier is 'n bondel waarhede wat algemeen verkeerd verstaan ​​word.
Daar word gereeld vir ons gesê dat ons nodig het meer tegnologie, innovasie, belegging en aansporings vir volhoubaarheid. In werklikheid moet ons dit eintlik doen skuif al vier. En die beperking van skadelike vorme van tegnologie, innovasie, belegging en aansporings is dikwels moeiliker - maar belangriker - as om die wenslike soorte te bevorder.
Tegnologie is nie net 'n bron van goed nie. Dit is ook 'n instaatstelling vir toenemende menslike aktiwiteite en gepaardgaande omgewingsimpakte.
In die landbou is daar byvoorbeeld 'n groot ruimte vir verbeterde tegnologieë om moeilike inruilings te versoen. Hierdie tegnologieë kan help om voedsel vir die mensdom te produseer, terwyl daar ruimte gehou word vir die natuur en die bydraes daarvan tot mense, soos watersuiwering, stofbehoud vir luggehalte, die versagting van vloede en die estetiese en kulturele waardes wat met pastorale landskappe verband hou. dink slim besproeiing, maar ook verhoogde gewas teling.
Internet-gekoppelde beheerders en sensors kan boere help om hul gewasse op die regte tyd met die regte hoeveelheid water te voorsien. (Shutter)
Tegnologie het nie net die opbrengste verbeter en die omgewingsimpak daarvan verminder nie, maar dit het die landbou ook tot marginale lande uitgebrei en die afhanklikheid van boere van ander eie tegnologie, soos plaagdoders en chemiese kunsmisstowwe.
Die antwoord is dus nie meer tegnologie, innovasie en belegging nie, maar 'n verskuiwing in fokus. Ontwikkelde regulatoriese regimes sal tegnologie bevorder wat aan die menslike behoeftes voldoen, maar ook die klimaat, natuurlewe, grond, water en breër ekosisteme bevoordeel.
Dit is nie net 'n kwessie van die uitwerking van tegnologie met 'n lae koolstofinhoud nie. Tegnologie moet ook oorgaan van die afhanklikheid van nuut-onttrekte materiale - wat die agteruitgang van die habitat veroorsaak - en die produksie daarvan. Ons het 'n sirkulêre ekonomie nodig, waar produkte hul lewens beëindig deur hulpbronne vir toekomstige produksie te word.
Spandeer meer, maar ook anders
Ondersteuning van innovasie, investering en die gebruik van tegnologie is subsidies en aansporings. Baie mense het gevra meer openbare geld om aksies en benaderings te stimuleer met kleiner gevolge vir die natuur, insluitende kortings vir elektriese voertuie, terugkoopprogramme vir sonenergie en betalings vir ekosisteemdienste.
Sommige het gevra vir 'n uitskakeling van skadelike of perverse subsidies. Maar in regeringskringe en tussenregeringskringe gaan dit selde gepaard met 'n spesifikasie van wat skadelik of verkeerd is, wat die indruk laat dat die meeste subsidies in orde is.
armesubsidies is eintlik in die meerderheid. 'N Subsidie ​​is skadelik, meen ons, as die primêre doel of effek daarvan is om produksie of ekstraksie te bevorder. En in die meeste kontekste, insluitend vir visserye, die meerderheid van die subsidies is net dit, wat die vangste van die visserye bevorder en die vaartuie om vis te vang.
Dieselfde geld vir die landbou: die meeste van die meer as US $ 600 miljard per jaar aan subsidies is produksie-georiënteerd, wat vererger omgewingsprobleme. Slegs 'n minderheid van die subsidies is gemik op verbeterde prestasie in bestuur en omgewing.
Fondswerkers en die oorgang
Regerings sukkel om aansporingsprogramme te befonds om die siekte van die omgewing wat deur skadelike subsidies aangevuur word, te genees. Goeie geld na sleg is ondoeltreffend en ondoeltreffend. Pleks daarvan kon regerings alle openbare fondse heroriënteer tot sterk en duursame rentmeesterskap en sosiale volhoubaarheid.
Die banner van die Verenigde Nasies vir Volhoubare Ontwikkeling 17 wêreldwye doelwitte word oor die Rosie Hackett-brug oor Dublin oor die Liffey-rivier vertoon. (Shutter)
So 'n oorgang kan baie werkers help wie se bestaan ​​afhanklik is van die huidige tegnologie en praktyke. In baie lande, die rykes koöpteer die meeste subsidies en pluk die voordele van tegnologiese innovasie, terwyl die armes agterbly. Kleinboere sukkel wêreldwyd skuld, droogtes en oesonderbrekings, Met boer selfmoord in Indië gee 'n dramatiese voorbeeld.
Beide mense sowel as die natuur kan bedien word deur subsidies te heroriënteer weg van produsente en verspreiders van sade en chemikalieë, en vir kleinboerlenings en ekologiese herstellende boerderypraktyke. Net so kan die beëindiging van subsidies vir fossielbrandstof die oorgang na skoon energie vergemaklik sonder om werkers te strand, indien daardie subsidies heroriënteer word aan werkers in die skoonmaak van tegnologie.
Paradoksaal genoeg is dit selfs moeiliker om op te hou om geld aan nywerhede te gee as om nuwe geld te belowe.
Die lot van COVID-19 herstelfinansiering
Ons nuwe artikel handel oor verskeie ander ongemaklike waarhede.
Dit is ongerieflik om te erken dat baie van ons ons materiële verbruik moet verminder, en dat ons gesamentlike bevolkingsgroei moet versterk. Of dat die oplossing van omgewingsuitdagings die ongelykhede in inkomste en mag oor die hele geslag en ander maatskaplike verskille volledig moet aanspreek. En dat effektiewe en volhoubare aksies en strategieë deursigtige diverse belanghebbendes, veral inheemse volke en plaaslike gemeenskappe, moet insluit.
Ons ken nou die komponente van volhoubare weë, en dit is amptelik goedgekeur via interregeringsonderhandeling. Het regerings en ondernemings die moed om dit na te volg, insluitend in befondsing en herstrukturering van COVID?
Miskien as individue en groepe hou hulle aanspreeklik, hulle sal.
Kai Chan, professor in hulpbronne, omgewing en volhoubaarheid, Universiteit van British Columbia
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Hoe nasies omgewingskrisisse kan aanpak deur prioriteite na volhoubare ontwikkeling te verskuif