Lillian Hellman - Inligting
Lillian Hellman is op 20 Junie 1905 in New Orleans gebore. Nadat sy aan die Universiteit van New York gegradueer het, werk sy as uitgewer se leser.
Hellman se eerste toneelstuk, Die Kinderuur (1934), wat vertel van die verwoesting wat veroorsaak is deur 'n skoolmeisie se uitvinding van 'n lesbiese verhouding, was 'n onmiddellike sukses. Hellman het linkse politieke standpunte gehad en was aktief in die veldtog teen die groei van fascisme in Europa. Sy het by ander literêre figure soos Dashiell Hammett, Clifford Odets, Arthur Miller, John Dos Passos en Ernest Hemingway aangesluit om die Republikeine tydens die Spaanse Burgeroorlog te ondersteun.
In 1939 het Hellman haar tweede groot sukses behaal met haar toneelstuk oor 'n suidelike gesin, die Hubbards. Die klein jakkalsies gevolg deur twee anti-Nazi-toneelstukke, Kyk op die Ryn (1941) en Die soekende wind (1944). Haar volgende toneelstuk, Nog 'n deel van die bos (1946) het weereens te doen gehad met die Hubbard -gesin.
As gevolg van haar bekende politieke sienings, is Hellman en haar lewensmaat, Dashiell Hammett, in 1951 opgeroep om voor die House of Un-American Activities Committee te verskyn. Hellman het ingestem om te praat oor haar eie betrokkenheid by radikale groepe, maar was nie bereid om die name van haar kamerade te gee nie en is gevolglik op die swartlys geplaas. Hammett, sowel as die swartlys, is ses maande tronk toe gestuur.
Hellman het nog twee toneelstukke geskryf, Herfs Tuine (1951) en Speelgoed op die solder (1960) en drie volumes outobiografie, 'N Onvoltooide vrou (1969), Pentimento (1973) en Skurftyd (1976). Lillian Hellman is op 30 Junie 1984 in Martha's Vineyard oorlede.
U word daaraan herinner dat hierdie onderwerp 'n nasionale reputasie het deur haar geskrifte waarin sy nazisme en fascisme gekant het. Dit moet onder geen omstandighede bekend wees dat hierdie kantoor 'n ondersoek na haar doen nie. Dit moet op 'n baie diskrete manier hanteer word en moet onder geen omstandighede aan die plaaslike polisie of 'n ander agentskap toegewys word nie.
Om onskuldige mense wat ek jare gelede geken het, seer te maak om myself te red, is vir my onmenslik en onbetaamlik en oneerlik. Ek kan en sal nie my gewete sny om by die mode van hierdie jaar te pas nie, alhoewel ek lank gelede tot die gevolgtrekking gekom het dat ek nie 'n politieke persoon was nie en geen gemaklike plek in enige politieke groep kon hê nie.
Toe die sukses van haar eerste toneelstuk in 1934, Die KinderuurOp 28 -jarige ouderdom beroemdheid gebring het, het sy haar roem onmiddellik vir linkse doeleindes laat werk en het sy haar hele lewe lank 'n belaglike figuur in die politieke arena van die land gebly. Hierdie toewyding het uitgeloop op haar moedige verset teen die Huiskomitee oor Un-Amerikaanse aktiwiteite in 1952. As dramaturg, skrywer, draaiboekskrywer en aktivis was Hellman 'n halwe eeu lank 'n indrukwekkende teenwoordigheid in die kulturele lewe van Amerika.
Die meeste vroue so eenvoudig soos Hellman sou in 'n gemaklike huwelik weggesink het of hul verliefde kant heeltemal gesublimeer het. Maar sy het haar ongelukkigheid in die gesig getrou net so beslis as wat sy die huiskomitee uitgedaag het. Sy het 'n gevierde en glansryke verhouding met Dashiell Hammett gehad - en sake ook met ander aantreklike en vooraanstaande mans soos die uitgewer Ralph Ingersoll en die diplomaat John Melby. En dit was 'n veld waaruit sy nooit afgetree het nie. Volgens die mense wat teenwoordig was, het sy die aand voor haar dood aan hartstilstand op 79 -jarige ouderdom diskreet 'n manlike gas voorgestel.
Lillian Hellman - Geskiedenis
Lillian Hellman, een van die belangrikste dramaturge van die Amerikaanse teater, is gister aan 'n hartstilstand in die Martha & aposs Vineyard (Mass.) Hospitaal naby haar somerhuis oorlede. Sy was 77 jaar oud en het ook in Manhattan gewoon.
Die dramaturg is per ambulans na die hospitaal geneem uit haar huis in Vineyard Haven. Isidore Englander, haar prokureur en een van haar eksekuteurs, het gesê dat juffrou Hellman etlike jare lank aan 'n swak hart gely het.
Onder Miss Hellman & aposs toneelstukke wat die moderne repertorie betree het, is & apos & apos The Children & aposs Hour, & apos & apos & apos & apos The Little Foxes & apos & apos en & apos & apos Watch on the Rhine. & Apos & apos
Geskryf vir rolprente
Sy was ook een van die suksesvolste rolprent -scenariste, en die drie volumes van haar memoires was kritiese en gewilde suksesse - en selfs meer omstrede as haar toneelstukke.
Die Hellman-lyn wat waarskynlik die meeste aangehaal word, kom egter uit niks hiervan nie, maar uit 'n brief wat sy in 1952 aan die Huiskomitee vir Un-Amerikaanse aktiwiteite geskryf het toe hy ondersoek instel na die verband tussen Amerikaanse linkses en die Kommunistiese Party in hierdie land en in die buiteland.
& apos & apos Ek kan en sal my gewete nie sny om by hierdie jaar te pas nie & mode, & apos & apos wat juffrou Hellman geskryf het.
Sy het aangebied om te getuig oor haar eie opinies en optrede, maar nie oor dié van ander nie, want & apos & aposto het onskuldige mense wat ek jare gelede geken het, seergemaak om vir myself te red, is vir my onmenslik en oneerlik. & Apos & apos
Hiervoor loop sy die risiko van gevangenisstraf weens minagting van die kongres, is op die swartlys en sien sy inkomste van $ 150 000 per jaar tot feitlik niks daal nie.
Alhoewel sy saam met kommuniste aan baie redes deelgeneem het, was sy nie 'n kommunis nie. & apos & apos Rebelle maak selde goeie revolusionêre, en apos & apos het sy verduidelik.
En Lillian Hellman was 'n rebel, met 'n eiesinnige, argumenterende, koppige - sommige het arrogant gesê - wat haar selde in staat gestel het om te erken dat sy verkeerd kon wees. Sy het dit ook moeilik gevind om toe te gee dat standpunte wat met haar eie bots, 'n mate van verdienste kan hê, 'n eienskap wat haar in haar laat jare in openbare geskille met die skrywers Diana Trilling en Mary McCarthy gewikkel het. Sy het eers in opstand gekom teen haar familie, veral die ryker tak van haar ma, die voormalige Julia Newhouse. Hulle was suidelike handelaars van Duits-Joodse afkoms, wat hulle in Alabama, toe New Orleans, gevestig het, waar sy op 20 Junie 1907 gebore is.
Haar pa, Max, verhuis na 'n ommekeer in New York en begin 'n suksesvolle loopbaan as verkoopsman. Juffrou Hellmann was die enigste kind en het haar meisies deurbring tussen die boonste West End -laan en die kosbare losieshuis wat deur twee meisies in New Orleans gehou word.
Haar memoires, wat minder 'n outobiografie is as 'n samestelling van die mense wat die meeste vir haar beteken het, beeld verhoudings van liefde en spanning uit tussen die meisie en haar nat verpleegster, haar tantes, 'n neef wat 'n & apos & aposlost lady & apos & apos en ander buitengewone familielede en vriende was . As 'n alleenloper, ontevrede oor die gesin en die skool, het sy toevlug geneem tot boeke.
Na 'n skel, hardloop sy weg op die ouderdom van 14. Met liefde ontvang toe sy twee dae later terugkom, vertel sy dat sy iets geleer het & apos & aposus en gevaarlik - as u bereid is om die straf te neem, is u halfpad deur die geveg. & Apos & apos Sy bygevoeg, & apos & apos Dat die kwessie dalk triviaal is, die stryd lelik, is 'n ander punt. & apos & apos
In 'n ander onthullende staaltjie het sy gesê dat sy 'n ring verpand het op haar 15de verjaardag deur haar oom, Jake Newhouse, en boeke gekoop het met die geld.
Ek het dadelik vir hom gaan vertel wat ek gedoen het, en sy het gesê, en ek dink ek besluit die dag dat die breek moet kom. . . . Hy lag en sê die woorde wat ek later in & apos The Little Foxes & apos gebruik het: & apos So jy & aposve het tog gees. Die meeste van die res is gemaak van suikerwater. & Apos & apos & apos
Nadat sy aan die Wadleigh High School gegradueer het, was mej. Hellman drie jaar lank ingeskryf op die Washington Square -kampus van die New York University en studeer later joernalistiek aan die Columbia Universiteit. Maar sy het gesê dat sy gereeld klasse gesny het om Bohemian Greenwich Village te verken. Dit het in 1924 gelei tot haar eerste werk, met die lees van manuskripte by die nuwe uitgewery van Boni & amp; Liveright.
Sy vertrek die volgende jaar en trou met die skrywer Arthur Kober. Die huwelik eindig in 'n vriendelike Hollywood-egskeiding in 1932. Tussendeur het sy boekresensies gedoen, kortverhale geskryf waarvan sy gesê het dat sy nie daarvan hou nie, Frankryk en Duitsland besoek en skrifte vir Metro- Goldwyn-Mayer gelees.
Dit was 'n tydperk, soos sy dit onthou, van gereelde ledigheid, ontevredenheid en drink. Dit eindig toe sy Dashiell Hammett ontmoet, met wie sy 31 jaar lank sou voortleef. Mnr. Hammett het vir haar gesê dat sy die model was vir Nora Charles, die gawe en geestige vrou in sy boek & apos & apos The Thin Man & apos & apos - maar ook die model vir sy skelm vroue.
Juffrou Hellman het 'n toneelstuk, 'n komedie, saam met Louis Kronenberger geskryf. Sy het gesê dit vermaak hulle albei geweldig, maar niemand anders vind dit snaaks nie, en dit is nooit uitgevoer nie. Daarna is elk van haar toneelstukke in verskeie konsepte geskryf, na lang navorsing en onder harde afrigting deur mnr. Hammett.
Die volgende, & apos & apos The Children & aposs Hour, & apos & apos is voorgestel deur 'n boek oor 'n regsgeding in Skotland. Dit is die verhaal van 'n bose meisie wat die lewens van twee onderwysers vernietig deur hulle valslik te beskuldig dat hulle 'n lesbiese verhouding gehad het. Juffrou Hellman, wat toe draaiboeke vir die vervaardiger Herman Shumlin gelees het, het dit na hom toe geneem en in 'n hoek gaan sit terwyl hy dit gelees het.
Na die eerste bedryf, vertel sy, sê hy & apos & aposSwell! & Apos & apos Na die tweede, & apos & apos Ek hoop dit hou aan. & Apos & apos Na die derde,
Dit is in 1934 geopen en was onmiddellik 'n treffer. Alhoewel dit verbied is in Boston, Chicago en ander stede, en in Brittanje, verdien juffrou Hellman $ 125,000 uit die eerste keer, en 'n $ 50,000 -kontrak van Samuel Goldwyn om dit in 'n film te verander.
Dit was 'n tydperk, soos sy onthou, toe 'n film 'n man nie op 'n bank met 'n meisie kon wys nie, tensy ten minste een voet die vloer raak. Maar met wat haar legendariese vaardigheid sou word, het sy haar verhaal van laster hersien na een wat jaloesie en 'n liefdesdriehoek behels, eerder as lesbianisme. Die prentjie, genaamd & apos & aposThese Three, & apos & apos is in daardie tydperk van Pollyanna -films as waaghalsig beskou, en dit was 'n sukses.
Gepraat van & apos & apos The Children & aposs Hour, & apos & apos Juffrou Hellman het gesê: & apos & apos Ek sien karakters nog nooit so monsteragtig soos die gehore nie. ondersoeke van die linkses wat sou kom.
Teen 1935 kon sy terme dikteer vir 'n af en toe scenario vir Hollywood (& apos & apos The Dark Angel, & apos & apos & apos & apos Dead End & apos & apos), en was een van die land se beste besoldigde skrywers. Tog kom sy nader aan die linkerkant.
Sy het 'n drama geskryf oor 'n staking, & apos & aposDays to Come, & apos & apos wat laat in 1936 verskyn het en onsuksesvol was. Sy is daarna na Spanje, het gehelp met die skryf van Joris Ivens & aposs film, & apos & apos The Spanish Earth, & apos & apos en het huis toe gekom om veldtog te doen vir hulp aan die lojaliste wat die Franco -magte in die Spaanse burgeroorlog bestry het.
Intussen het sy hard gewerk aan 'n toneelstuk oor 'n suidelike gesin wat versot is op geld en mag - die toneelstuk, wat sy later gesê het, wat haar eie wrok uit haar stelsel uit haar moeder en aposs -gesin gekry het. Haar goeie vriendin Dorothy Parker het die titel voorgestel: & apos & apos The Little Foxes. & Apos & apos
Bang vir sukses
Dit was 'n groot treffer op die verhoog en in die skermweergawe, wat juffrou Hellman ook geskryf het. Sy het na die Broadway -opening uit New York gevlug, en verduidelik dat sy bang is vir sukses en wat dit aan mense doen.
Met haar verdienste het sy 'n landgoed in Westchester County gekoop en dit omskep in 'n werkende plaas. Sy het 13 jaar daar gewoon en gehelp om dit te bestuur, terwyl sy toneelstukke, boeke en tydskrifartikels geskryf het en 'n aktiewe sosiale lewe voortgesit het.
Onderhoudvoerders, gekondisioneer deur die taaiheid van haar skryfwerk, was verbaas toe sy haar vroulik, dol oor klere en kookkuns, 'n kort, aantreklike persoon met rooierige hare en 'n neus in die akwarium vind. Laat in die lewe was haar gesig mildelik gevoer en haar stem was pap, 'n toestand wat sy toegeskryf het aan byna 'n leeftyd van kettingrook.
Terwyl sommige kritici toegewy was aan die opwinding van haar werk, het sommige kritici gekla dat haar komplotte melodramaties was. Sy antwoord: & apos & apos As jy glo, soos die Grieke, die mens aan die genade van die gode is, dan skryf jy tragedie. Die einde is van die begin af onvermydelik. Maar as u glo dat die mens sy eie probleme kan oplos en niemand kan ontferm nie, dan skryf u waarskynlik melodrama. & Apos & apos
Juffrou Hellman, wat diep betrokke was by die lot van Spanje en wat sy voorsien het as die komende oorlog met Nazisme, is wyd aangeval as kommunis. Maar toe haar anti-Nazi-toneelstuk, & apos & apos Watch on the Rhine, & apos & apos vroeg in 1941 geopen het, het die Kommunistiese pers haar gekritiseer omdat sy die Geallieerdes ondersteun het in wat dit toe die & apos & aposfonie-oorlog genoem het. & Apos & apos
Geïnspireer deur Childhood Friend
Die stuk, wat deur die New York Drama Critics Circle aangewys is as die beste van die jaar, beskryf 'n tragiese ontmoeting tussen 'n Duitse vyand van die Nazi's en 'n siniese Roemeense in die huis van 'n gekweekte, liberale Amerikaanse gesin. Dit lyk asof die Amerikaanse vrou held en aposs geïnspireer is deur 'n vriendin van meisie van juffrou Hellman en aposs wat by die anti-Nazi-ondergrondse aangesluit het en vermoor is.
Een van die Hellman -herinneringe, & apos & apos Pentimento, & apos & apos vertel die verhaal van & apos & apos Julia, & apos & apos en vertel dat juffrou Hellman op 'n keer $ 50 000 vir haar gesmokkel het om gebruik te word om Nazi -wagte om te koop om gevangenes vry te laat.
Verlede jaar het Yale University Press 'n memoire gepubliseer deur Muriel Gardiner, 'n psigoanalis wat in die Tweede Wêreldoorlog aktief was in die Oostenrykse ondergrondse, en het voorgestel dat Dr. Gardiner & aposs -ervaring die model vir die Hellman -verhaal is. Aangesien die Hellman -verhaal eindig met die terugvoer van Julia en Aposs na die Verenigde State, het sommige kritici vrae gestel oor die egtheid van die Hellman -verhaal.
Juffrou Hellman het geantwoord dat juffrou Gardiner & apos & apos moontlik die model vir iemand anders was en Julia, maar sy was beslis nie die model vir my Julia nie. & Apos & apos
Tydens die oorlog het juffrou Hellman 'n scenario geskryf vir 'n film oor die oostelike front genaamd & apos & apos The North Star, en apos & apos wat die dapperheid van die mense van die Sowjetunie, destyds 'n Amerikaanse bondgenoot, prys. Na swaar herskrywing, het dit na vore gekom as 'n simplistiese aangeleentheid, en sy betreur dit, hoewel dit goed ontvang is.
Sy skryf ook 'n toneelstuk, later 'n film, & apos & aposThe Searching Wind, & apos & apos oor 'n Amerikaanse diplomaat en vooroorlogse versoening van Hitler, en besoek die Oosfront buite Warskou as gas van die Sowjetregering.
Toe kom & apos & apos Nog 'n deel van die bos & apos & apos (1946) en & apos & apos The Autumn Garden & apos & apos (1951), wat beide terugkeer na die tema van bittere twis oor geld en mag in deftige suidelike omgewings. Albei was suksesse.
Nooit veroordeel Stalinisme nie
Mej. Hellman is deur 'n aantal kritici aangeval omdat sy nooit die buitensporigheid van Stalinisme aan die kaak gestel het nie, soos ander aan die linkerkant.
Mnr. Hammett is in 1951 tronk toe gestuur omdat hy geweier het om 'n lys van bydraers voor te lê aan wat die Federale Buro vir Ondersoek 'n kommunistiese front, die Burgerregte -kongres, genoem het, waarvan hy 'n trustee was. Hy het na vore gekom met sy gesondheid verpletter. Juffrou Hellman ontvang haar dagvaarding die volgende jaar.
Sy het formeel aangebied om oor haarself te getuig, maar nie oor ander nie. Verder wou sy nie toelaat dat haar prokureurs die feit noem dat sy deur die kommuniste gekritiseer is nie. Sy het gesê dat om hierdie & apos & apos te gebruik, sou neerkom op die aanval op 'n tyd toe hulle vervolg word. & Apos & apos
Balmain -kostuum vir moed
Sy het later 'n nuwe Balmain -kostuum gedra om haar moed te gee, en mev. Hellman het voor die huiskomitee verskyn, haar aanbod herhaal om oor haarself te getuig, en dan die vyfde wysiging aangevra oor vrae oor ander. Die komitee het nie gekies om haar vir minagting aan te haal nie. Maar sy word skielik 'n onaantasbare in die flieks en die teater.
Haar inkomste daal van $ 150 000 die jaar tevore tot 'n klein hoeveelheid. Sy moes haar plaas verkoop. Sy werk kortliks in Italië aan 'n doodgebore scenario, en kort as 'n verkoopsman in 'n warenhuis, onder 'n veronderstelde naam. Eers toe & apos & apos Speelgoed op die solder & apos & apos in 1960 verskyn het, het haar finansiële benoudheid geëindig. Hierdie toneelstuk het weer die toekenning vir dramakritici en apos gewen, maar die raad van Pulitzer -prys het die aanbeveling van sy drama -jurie dat hy ook daardie eer ontvang, verwerp.
In & apos & apos Scundrel Time, & apos & apos 'n gedenkboek wat in 1976 'n topverkoper was, herinner juffrou Hellman daardie era met bitterheid - nie soseer vir diegene wat op kommuniste jag as vir die voormalige linkses wat name genoem het nie, en vir die liberale wat geswyg het of deelgeneem het anti-kommunistiese pogings wat volgens haar gesubsidieer is deur die Central Intelligence Agency. Volgens haar het hierdie gebeure direk na Vietnam en die Watergate -aangeleentheid gelei.
Sulke mense het die reg om te sê dat ek, en baie soos ek, te lank geneem het om te sien wat in die Sowjetunie aangaan, en sy skryf. & apos & apos Maar wat ook al ons foute is, ek glo nie dat ons ons land skade berokken het nie. En ek dink hulle het. & Apos & apos
Twee keer beplan om te trou
Mnr. Hammett is oorlede in Januarie 1960. In 'n inleiding tot 'n versameling van sy kortverhale, vertel juffrou Hellman van sy laaste jare saam met haar, & apos & apos Dit was 'n onuitspreeklike plesier dat ek soveel jare bymekaargekom het, so baie verwoes en herstel het. min, ons het verduur. & apos & apos
In 'n onderhoud in 1973 werp sy 'n bietjie meer lig op die verhouding, ontsteld oor sy drinkery, hul humeur en 'n 'apos & aposmoderne & apos & apos' houding teenoor die huwelik.
& apos & apos Ons het wel twee periodes van beplanning om te trou, & apos & apos gesê. & apos & apos Die eerste keer het hy saam met 'n ander dame verdwyn. Dit is nie regtig regverdig nie - ek was ook besig om te verdwyn. . . . Ons was albei van die moerse tyd wat geglo het dat alliansies teen ander mense kan opstaan. Ek moes van beter geweet het, want ek was jaloers. & Apos & apos
Gedurende die dekade toe sy op die swartlys van Hollywood was, het Miss Hellman vier verwerkings vir die verhoog geskryf: & apos & apos Montserrat, & apos & apos gebaseer op 'n roman van Emmanuel Robles & apos & apos The Lark, & apos & apos van Jean Anouilh & aposs toneelstuk oor Jeanne d & apos Arc die boek vir & apos & apos musiek deur Leonard Bernstein, en & apos & aposMy Mother, My Father, and Me, & apos & apos gebaseer op 'n roman van Burt Blechman.
Al die latere toneelstukke het gemengde resensies gekry, maar word soms herleef. & apos & apos The Lark, & apos & apos wat Miss Hellman ook gerig het, is beskryf as baie beter as 'n Christopher Fry -weergawe wat in Londen opgevoer is. Die kritici en apos -oordele van sommige van hierdie shows, soos met die Hellman -toneelstukke wat treffers was, het verbeter soos die tyd verbygaan.The Little Foxes & apos & apos is in 1980 herleef as 'n voertuig vir Elizabeth Taylor en het 'n suksesvolle wedloop op Broadway en 'n nasionale toer gehad.
Aan die einde van die 1950's en aposs kom daar weer filmaanbiedings in, maar juffrou Hellman stel nie meer belang nie. Sy het verduidelik dat sy nie in 'n medium wou werk waar die regisseurs vry was om 'n skrywer te hersien en sy werk na goeddunke te hersien nie.
& apos & apos Speelgoed op die solder, & apos & apos nog 'n drama oor 'n gedoemde suidelike gesin, word beskou as miskien haar beste toneelstuk. Dit was ook haar laaste.
& apos & apos Ek hou glad nie van die teater nie, & apos & apos het sy in 'n lesing in 1966 gesê. & apos & apos Ek raak rusteloos. & apos & apos
Elders haal sy aan dat mnr. Hammett vir haar gesê het: & apos & apos
Maar sy was nie ledig nie. Soms het sy lesse in skryfwerk by Harvard, Yale en die City University of New York aangebied. Sy het die briewe van Tsjechof en die Hammett -verhale geredigeer en aan haar herinneringe gewerk: & apos & apos An Unfinished Woman & apos & apos (1969), & apos & apos Pentimento & apos & apos (1974) en & apos & apos Skandertyd. & Apos & apos In haar stadshuis op die Upper East Side en sy huis op Martha hof vir 'n kring jonger skrywers.
Juffrou Hellman het aanvanklik 'n aanbod van meer as $ 500 000 vir die filmregte op hierdie boeke van die hand gewys op grond daarvan dat dit lewende persone betrek wat seergekry het. Maar sy het later filmregte verkoop vir die & apos & aposJulia, & apos & apos -verhaal en dit is 'n film gemaak waarin Miss Hellman deur Jane Fonda gespeel is.
Sy het onder meer haar vriende Lionel en Diana Trilling gekritiseer vir hul skrywes oor die koue oorlog. Maar toe Miss Hellman & aposs uitgewer, Little, Brown & amp Company, 'n boek van mev. Trilling verwerp omdat dit op Miss Hellman reageer, het laasgenoemde gesê: & apos & apos My goeie, watter verskil sou dit maak? & Apos & apos
Mevrou Trilling moes egter 'n ander uitgewer vind, en die twis tussen die twee vroue het op 'n stadium in 1981 voortgegaan tot 'n stryd vir 'n onderhoud waarin hulle skerp woorde uitgeruil het.
Mevrou Trilling het gesê dat op Martha & aposs Vineyard & apos & aposany iemand wat my vermaak, nooit weer na Lillian Hellman & aposs se huis genooi word nie. & Apos & apos het mev.
Die dramaturg het ook in 1979 in 'n vete met die romanskrywer Mary McCarthy gedompel nadat juffrou McCarthy in 'n televisieonderhoud mej. Hellman gekenmerk het as & apos & aposa oneerlike skrywer & apos & apos waarvan elke woord, & apos & aposincluding & aposand & apos en & apostos, & apos & apos & apos & apos & apos & apos & apos & apos & apos & apos & apos & apos & apos & apos & apos was. Hellman het juffrou McCarthy, die Educational Television Corporation en die onderhoudvoerder, Dick Cavett, gedagvaar vir skadevergoeding van $ 1,75 miljoen vir & apos & aposmentele pyn en angs. & Apos & apos
Op 10 Mei het mej. Hellman 'n voorronde in die regsgeding gewen toe justisie Harold Baer jr. Van die Hooggeregshof in die staat Miss McCarthy geweier het om die saak te verwerp. Terwyl juffrou McCarthy aangevoer het dat haar uitlatings meningsuitdrukkings was oor 'n openbare figuur, het regter Baer gesê dat dit lyk asof die sterk uitlatings val op die uitvoerbare kant van die lyn - buite wat bekend staan ​​as die & aposmarket place of ideas. & Apos & apos & apos
Baie van haar bewonderaars en ander waarnemers was bekommerd oor die feit dat juffrou Hellman 'n obsessie met die aksie gehad het en dat sy 'n groot deel van haar energie en rykdom in die regsgeding kon mors. Hulle was ook bevrees dat sy die vryheid van kritici soos sy self kan ondermyn om kommentaar te lewer.
Dit was ironies, volgens sommige, dat ondanks juffrou Hellman en lewenslange verdediging van burgerregte 'n oorwinning in die saak die beskerming van die eerste wysiging ernstig sou kan ondermyn. Mnr. Englander het gister gesê dat hy nie weet watter impak juffrou Hellman en die dood van Aposs op die regsgeding sou hê nie.
Miss Hellman & aposs waarheid is ook in 1980 aangeval deur Martha Gellhorn, 'n skrywer wat eens met Ernest Hemingway getroud was. Juffrou Gellhorn het juffrou Hellman daarvan beskuldig dat sy fiksie feitelik in & apos & apos 'n onvoltooide vrou & apos & apos oorgedra het toe sy oor Mr. Hemingway geskryf het.
Juffrou Hellman het haar lewe lank haar stem verhef vir redes soos burgerregte en vrede, en het saam met ander 'n saak ingedien wat 'n hofuitspraak behaal het dat die Nixon White House -bande openbare eiendom is. Sy onderteken ook petisies wat die vrylating van Sowjet -dissidente versoek.
In & apos & apos Scundrel Time, & apos & apos het sy kommentaar gelewer oor haar ontnugtering: & apos & apos My geloof in liberalisme was meestal weg. Ek dink ek het iets wat privaat genoem word, vervang deur gebrek aan iets wat meer akkuraat moet wees, ordentlikheid. . . . maar dit is pynlik vir 'n natuur wat nie meer liberalisme kan aanvaar nie, om nie radikalisme te kan aanvaar nie. & apos & apos
Vir baie beoordelaars het Miss Hellman & aposs -posisie en haar dramatiese kuns die beste tot uiting gekom in die mistroostige slotreëls van & apos & apos An Unfinished Woman & apos & apos:
Ek is spyt dat ek 'n groot deel van my lewe deurgebring het om te probeer vind wat ek genoem het. Al wat ek bedoel, is dat ek te veel van my onvoltooid gelaat het omdat ek te veel tyd gemors het. & Apos & apos
Die Huiskomitee oor on-Amerikaanse aktiwiteite (HUAC) het in 1947 verhore gehou oor kommunistiese aktiwiteite in Hollywood. Tien skrywers en regisseurs was minagtend toe hulle geweier het om vrae oor hul politieke verbintenisse of oortuigings te beantwoord. Hulle het later tronkstraf uitgedien nadat die hooggeregshof in April 1950 hul appèl van die hand gewys het dat sodanige ondervraging hul regte op die eerste wysiging skend. Die verhore het weer in Maart 1951 begin, terwyl byna die helfte van die getuies uit die vermaaklikheidsbedryf hul kollegas ingelig het, maar ander, soos die dramaturg en draaiboekskrywer Lillian Hellman, het die vyfde wysigingsbeskerming teen selfbeskuldiging ingeroep. Hierdie roete het verseker dat hulle nie vir toekomstige werk in die bedryf aangestel sal word nie. In die volgende brief aan HUAC se voorsitter bied Hellman aan om te getuig oor haar eie aktiwiteite as sy nie gedwing sou word om ander in te lig nie. Toe die komitee haar versoek weier, neem sy die vyfde en is op die swartlys geplaas.
Lillian Hellman, Brief aan HUAC, 19 Mei 1952
Soos u weet, moet ek op 21 Mei 1952 voor u komitee verskyn.
Ek is bereid om alle vrae oor myself te beantwoord. Ek het niks om vir u komitee weg te steek nie en daar is niks in my lewe waaroor ek my skaam nie. Ek is deur die advokaat in kennis gestel dat ek ingevolge die vyfde wysiging 'n grondwetlike voorreg het om te weier om enige vrae oor my politieke opinies, aktiwiteite en verenigings te beantwoord op grond van self-inkriminasie. Ek wil nie hierdie voorreg opeis nie. Ek is bereid en bereid om voor die verteenwoordigers van ons regering te getuig oor my eie opinies en my eie optrede, ongeag die risiko's of gevolge vir myself.
Maar ek word deur die advokaat aangeraai dat as ek die komitee se vrae oor myself beantwoord, ek ook vrae oor ander mense moet beantwoord, en as ek weier om dit te doen, ek as veragting aangehaal kan word. My advokaat sê vir my dat as ek vrae oor myself beantwoord, ek van my regte ingevolge die vyfde wysiging afstand gedoen het en ek wetlik gedwing sou kon word om vrae oor ander te beantwoord. Dit is baie moeilik vir 'n leek om dit te verstaan. Maar daar is een beginsel wat ek wel verstaan: ek is nie nou of in die toekoms bereid om mense wat in my vorige verbintenis met hulle heeltemal onskuldig was aan enige praatjies of optrede wat dislojaal of ondermynend was, sleg te maak nie . Ek hou nie van ondermyning of ontrouheid in enige vorm nie, en as ek dit ooit gesien het, sou ek dit as my plig geag het om dit by die regte owerhede aan te meld. Maar om onskuldige mense wat ek jare gelede geken het, seer te maak om myself te red, is vir my onmenslik en onbetaamlik en oneerlik. Ek kan en sal my gewete nie sny om by die mode van hierdie jaar te pas nie, alhoewel ek lankal tot die gevolgtrekking gekom het dat ek nie 'n politieke persoon was nie en geen gemaklike plek in enige politieke groep kon hê nie.
Ek is grootgemaak in 'n outydse Amerikaanse tradisie en daar was sekere huislike dinge wat my geleer is: om die waarheid te probeer sê, nie valse getuienis te lewer nie, nie my naaste kwaad aan te doen nie, om lojaal teenoor my land te wees, en so op. Oor die algemeen respekteer ek hierdie ideale van Christelike eer en doen dit net so goed soos ek weet. Ek glo dat u met hierdie eenvoudige reëls van menslike ordentlikheid sal saamstem en nie sal verwag dat ek die goeie Amerikaanse tradisie sal skend nie. Daarom wil ek voor u uitkom en van myself praat.
Ek is bereid om afstand te doen van die voorreg teen self-inkriminasie en om u alles te vertel wat u wil weet oor my standpunte of optrede, as u komitee instem om nie te vra dat ek ander mense noem nie. As die komitee my nie hierdie versekering wil gee nie, sal ek gedwing word om die voorreg van die vyfde wysiging tydens die verhoor te pleit.
'N Antwoord op hierdie brief sal waardeer word.
Bron: kongres, huis, komitee oor nie-Amerikaanse aktiwiteite, Verhore oor kommunistiese infiltrasie van die Hollywood-rolprentbedryf, 82d Congress, 21 May 1952, in Ellen Schrecker, Die tydperk van McCarthyism: 'n kort geskiedenis met dokumente (Boston: Bedford Books of St. Martin 's Press, 1994), 201 𔃀.
Die partytjie is verby
Lillian Hellman was eens 'n ster. Sy was een van die suksesvolste dramaturge van haar tyd, met haar eerste vervaardigde werk, Die Kinderuur, twee jaar lank op Broadway. As draaiboekskrywer in die dertigerjare verdien sy die hoogste koers van $ 2,500 per week om twee films van haar keuse per jaar te skryf. Die drie volumes van haar memoires -'N Onvoltooide vrou (1969), Pentimento (1973), en Skurftyd (1976) - was topverkopers.
Haar persoonlike lewe was ewe glansryk. Na 'n kort vroeë huwelik het sy van romanse na romanse oorgegaan, deur almal van teaterprodusente tot diplomate tot skrywers. Die laaste kategorie het Dashiell Hammett ingesluit, die liefde van haar lewe, ondanks die feit dat hy vir die grootste deel van hul dertigjarige verhouding met iemand anders getroud was. Sy het 'n elegante gasvrou vir literêre ligte in haar dorpshuis in Upper East Side, haar boerdery in New York en haar strandhuis in Martha's Vineyard gespeel. In 1976, op die ouderdom van een en sewentig, het sy by Raquel Welch en Diana Ross aangesluit as model vir die Blackglama pelse-advertensieveldtog, met die beroemde byskrif "Wat word die legende die meeste?"
Die ster van Hellman het verskeie kere gedurende haar lewe opgestaan ​​en geval, maar sedert haar dood, in 1984, het dit konstant afgeneem. Nou het sy 'n legende van 'n heel ander soort geword, net so modieus soos die nertjie waarin sy geposeer het. Die Dick Cavett Show in 1980: 'Elke woord wat sy skryf, is 'n leuen, insluitend' en 'en' die. ' model vir die bekendste hoofstuk van Pentimento. Dit vertel die verhaal van 'n Amerikaanse versetstryder in Wenen - deur Hellman geïdentifiseer as 'n jeugvriend van haar, wat sy vermoedelik haar eie lewe in gevaar gestel het om te help. (Die verhaal is in die film gemaak Julia, met Jane Fonda en Vanessa Redgrave.) Maar McCarthy verwys natuurlik ook na kommunisme, die 'groot leuen' van die twintigste eeu en die berugte steun van Hellman daarvoor.
'Hoe het dit gebeur. . . dat Lillian Hellman, eens so geëerd en beroemd, bewonder vir haar stomp en openhartige styl, die argetipe van skynheiligheid geword het, die tipiese leuenaar, die verpersoonliking van lelikheid? " Alice Kessler-Harris gebruik hierdie vraag as die beginpunt vir 'N Moeilike vrou: die uitdagende lewe en tye van Lillian Hellman, haar heroorweging van die skrywer se lewe en loopbaan. Haar boek is ten minste die vierde biografie van Hellman (die vyfde, as jy Joan Mellen se gesamentlike biografie van haar en Hammett insluit), en Kessler-Harris weet dat sy nie 'n nuwe baan sal breek nie. Sy probeer Hellman eerder vanuit 'n kontemporêre perspektief herevalueer en ondersoek "nie net nie. . . hoe die wêreld waarin Hellman geleef het, die keuses gevorm het wat sy gemaak het, maar. . . hoe die lewe wat sy geleef het, die wêreld belig wat sy gekonfronteer het. " Dit is geen hagiografie nie, maar dit is 'n soort verskoning.
Hellman, beweer Kessler-Harris, was 'n idealistiese figuur wat vasgevang was in 'n ideologiese era. Sy het onwrikbaar geglo in 'n 'morele politiek' van ekonomiese en burgerlike gelykheid, en haar vyande het haar standvastigheid in harde stalinisme verdraai. Soos Hellman aangevoer het Skurftyd, sy en ander wat die Kommunistiese Party gesteun het, het "in die beste tradisies van Amerikaanse onenigheid" opgetree en die reg op vryheid van spraak verdedig. Kessler-Harris is van mening dat Hellman veral beledig is omdat sy 'n onaantreklike vrou was ('n vroeë kêrel het vir haar gesê dat sy soos 'n 'kop op 'n walvisskip' lyk) wat haar 'vinnige en kwaai styl' en 'seksuele energie' flambojant en onkonvensioneel gedra het. sou by 'n man onmerkbaar gewees het. (Dit is 'n vrou wat op sewentienjarige ouderdom in haar dagboek geskryf het dat seks 'soos 'n maaltyd eet' was.) 'Hellman se optrede alleen. . . kan nie die transformasie in haar reputasie verantwoord nie, "sluit Kessler-Harris af. "Kritici, beoordelaars, politieke vriende en vyande het mettertyd gesamentlik 'n lewe geformuleer wat Lillian Hellman gevorm het, wat haar 'n Rorschach -toets gemaak het."
Miskien. Maar die vraag wat onbeantwoord bly, is waarom Hellman op hierdie laat datum 'n polariserende figuur bly, wat onmiddellik vererg en versmelt? As die gordyn nog nie toegegaan het op hierdie vrou wie se lewe, soos kritikus Robert Brustein eens opgemerk het, "uiteindelik as haar grootste teater beskou sal word nie", is dit deels omdat sy gesterf het terwyl die kollig nog steeds op haar was, en haar rol in een onopgelos gelaat het van die mees ontstellende debatte van die twintigste eeu. Maar haar voortdurende status as 'n "Rorschach -toets" vir die twintigste eeu sê minder oor Hellman self as oor die besondere probleme wat die eeu inhou - en haar vaardigheid om dit te benut.
Die hoogtepunt van Hellman se drama was sekerlik haar getuienis voor die House Un-American Activities Committee in 1952. Haar kommunisme was geen geheim nie: sy was in 1949 op die swartlys nadat sy geweier het om die lojaliteitseed van die Hollywood-vervaardigers te onderteken. Kessler-Harris bespiegel dat Hellman, net soos al haar vriende, al in 1934 in die kommunisme begin belangstel het-te midde van die sogenaamde Rooi Dekade, toe die partylidmaatskap in die Verenigde State dramaties toegeneem het. Alhoewel sy in haar memoires ontken het dat sy ooit by die party aangesluit het, het Hellman aan haar advokaat Joseph Rauh erken dat sy twee jaar lank lid was van 1938 af - 'n tydperk toe Hammett en Dorothy Parker (nog een van Hellman se lewenslange vriende) ook met die partytjie. 'Die vraag was nie waarom sy aangesluit het nie. . . maar hoe kon sy nie aangesluit het nie? " Kessler-Harris skryf. Maar kommunisme was skaars die enigste keuse vir linkse intellektuele in die dertigerjare, waaronder Mary McCarthy, geïdentifiseer as sosialiste of Trotskyiste. Die probleem blyk dus te wees waarom Hellman steeds veroordeel word weens haar kommunisme, terwyl die meeste ander linkse intellektuele van haar ouderdom daarin geslaag het om sulke verbintenisse af te skryf as 'n jeugdige dalliance.
Alhoewel presiese besonderhede oor hierdie tyd vaag is - hetsy vanweë Hellman se berugte swak geheue of omdat sy doelbewus dinge toegesmeer het - is dit duidelik dat sy ongewoon konsekwent was in haar steun, nie net in die opsomming van kommunisme nie, maar ook deur die Sowjetunie. 'N Reis na Spanje gedurende 1937 het haar woede teen die fasciste verseël en haar verblind vir bewyse van Sowjet -ingryping in die Spaanse burgeroorlog. Selfs terwyl ander Amerikaanse kommuniste kritiek lewer op Stalin se pogings om die opposisie van Franco te beheer, het Hellman voortgegaan om "die Republikeinse saak te ondersteun asof dit steeds verenig is", skryf Kessler-Harris. En terwyl ander, insluitend McCarthy, hulle reeds teen Stalin uitgespreek het, het Hellman die gerugte van stalinistiese brutaliteit met skeptisisme behandel. In April 1938 het die Nuwe massas het 'n steunverklaring afgelê vir "die pogings van die Sowjetunie om hulself te bevry van verraderlike interne gevare" - met ander woorde 'n verdediging van die suiwering en vertoonproewe. Hellman het dit onderteken, net soos Parker, Malcolm Cowley en Langston Hughes, onder andere. Maar in teenstelling met baie van die ander ondertekenaars, het sy dit nooit verwerp nie.
Selfs na die ondertekening van die Nazi-Sowjet-nie-aggressie-ooreenkoms die volgende jaar, toe baie Amerikaanse simpatiseerders die kommunisme laat vaar het, het Hellman aan die kant gekom met die Sowjets. In 1943 was sy gasheer vir Itzik Feffer en Solomon Mikhoels, Jiddiese skrywers wat na die Verenigde State gestuur is om steun vir die Sowjetunie te genereer. Mikhoels is in 1948 deur Stalin vermoor. Feffer is in 1952 in die gulag dood. Hellman het niks in die openbaar gesê om hul dood te veroordeel nie. Eers teen die middel van die sestigerjare het sy haar uitgespreek teen die onderdrukking van onenigheid deur die Sowjetunie.
Dit kan wees dat Hellman eenvoudig nie wou erken dat sy verkeerd was nie. (Sy was ook hardkoppig oor haar skryfwerk en het eenkeer aan 'n regisseur gesê dat 'niemand ooit 'n woord verander wat Lillian Hellman skryf nie.') Maar dit lyk ewe moontlik dat sy regtig nie gedink het dat sy verkeerd was nie. Sy was steeds oortuig dat die heksejag na Amerikaanse kommuniste en die vertrapping van burgerlike vryhede wat dit behels, verderfliker was as die bedreiging van kommunisme. Tog wou sy nie in die tronk gaan nie - soos Hammett in 1951 vir vier maande gedoen het - omdat sy geweier het om 'name te noem'. Op advies van haar prokureur het sy gesê dat sy oor haarself sal getuig, maar niemand anders sal beskuldig nie: 'Ek kan en sal nie my gewete sny om by hierdie jaar se modes te pas nie,' het sy beroemd gesê. Hierdie vindingryke kompromie word grotendeels beskou as 'n morele triomf vir Hellman, 'n manier om haarself te bewaar sonder om haar beginsels in gevaar te stel. Skryf in die New York Post, Het Murray Kempton dit 'n 'moedige gewetensdaad' genoem. . . 'n dame waardig. "
Maar toe Hellman, wat blykbaar grondwetlik nie in staat was om iets te laat rus nie, die saak weer ter sprake bring Skurftyd, het sy die openbare mening teen haar gedraai. Hier het sy nie net haar eie heldhaftigheid onder skoot aangevoer nie, maar ook met naïewe verontwaardiging geskryf oor die 'Amerikaanse intellektuele' wat geweier het om 'vir enigiets te veg as hulle dit sou beseer'. Die antikommuniste reageer met woede.Hellman het haar eie rekord verdraai, beweer hulle (korrek, soos ons nou weet) deur te sê dat sy nog nooit 'n lid van die Kommunistiese Party was nie. Maar erger nog, sy het die geskiedenis verdraai. "Vir tien jaar lank", skryf Hilton Kramer, het skrywers "probeer om ons te oortuig dat die Koue Oorlog op een of ander manier 'n kwaadwillige sameswering van die Westerse demokrasieë was om die goedaardige bedoelings van die Sowjetunie te ondermyn." Sommige het aangevoer dat die ergste wat vir die ondersteuners van kommunisme gesê kan word, was dat dit aan die verkeerde kant van die geskiedenis blyk te wees. Irving Howe het geskryf dat hulle grootste misdaad was om 'die kulturele atmosfeer te tref'. Maar ander, waaronder Mary McCarthy, het geglo dat hulle medepligtig was aan die massamoord van Stalin.
McCarthy se antipatie teenoor Hellman dateer uit 1944 toe sy die film van Hellman uitgebrei het Die Noordster, 'n melodrama oor lede van 'n Sowjet -kollektiewe plaas wat hul Duitse besetters weerstaan. McCarthy maak beswaar teen Hellman se uitbeelding van die Sowjetunie as 'idillies' en vredeliewend: 'Die prentjie is 'n weefsel van leuens wat van allerhande onwaarhede geweef is,' het sy geskryf. Hulle het in die openbaar gestry oor die Spaanse burgeroorlog tydens 'n dinee in 1948, waar Hellman ook beweer het dat Solzhenitsyn die aantal gulag -slagoffers oordryf het.
Toe McCarthy Hellman 'n leuenaar noem Die Dick Cavett Show, toe veroordeel sy nie net Hellman se skryfwerk nie, maar ook haar weergawe van die geskiedenis. Dit is hoekom Hellman so hard gewerk het in haar eie verdediging en volhard in haar laster teen McCarthy lank nadat byna almal haar aangeraai het om dit op te gee. As hulle hul dag in die hof gehad het, sou die saak byna beslis vir McCarthy beslis gewees het. Die gety van die geskiedenis het nie net in haar guns gedraai nie, maar sy het ook belangrike dokumentasie van Hellman se leuens ingedien. Maar Hellman is 'n maand voor die verhoor oorlede, wat haar reputasie in die steek gelaat het en haar lewe vol onbeantwoorde vrae was. Intussen bly die uiteindelik onbetwisbare debat oor wie uiteindelik meer skade berokken het - die kommuniste of diegene wat hulle vervolg het - net so 'n politieke vlampunt as 'n historiese probleem.
Hellman het tydens haar leeftyd nooit probeer om hierdie vrae te beantwoord nie, en het alle biograwe vermy. Kessler-Harris vind haar, selfs na die dood, 'die mees samewerkende bron'. In afspraakboeke en dagboeke het sy die name van vriende en geliefdes verander. Sy het baie van haar korrespondente gevra om haar briewe terug te stuur, wat sy toe vernietig het. Die verwarring saamstel, 'N Moeilike vrou vermy die chronologiese benadering en vertel Hellman se verhaal in lae: haar gesinslewe, haar seksuele geskiedenis, haar skryfwerk, haar politiek, haar finansies, haar godsdiens, ensovoorts. Terwyl die leser sukkel om hierdie uiteenlopende dele te pas, word Hellman nog moeiliker om te begryp. ('N Tydlyn sou baie nuttig gewees het.) Hierdie strategie lei ook tot vreemde herhalings en selfs vreemder weglatings. Ons word dit meermale vertel Die dun mens was Hammett se laaste roman, maar eers laat in die boek onthul Kessler-Harris waarom hy tronk toe is.
Die jurie is nog steeds oor omtrent elke oordeel van Hellman, insluitend haar literêre verdienste. Kessler-Harris skryf dat "niemand kon twyfel dat Hellman 'n ernstige dramaturg was nie", en bel Die klein jakkalsies (later gemaak in 'n film met Bette Davis) "een van die belangrike toneelstukke van die Amerikaanse twintigste eeu." Die superlatief is opvallend afwesig. As Hellman ongetwyfeld 'n skrywer van die eerste rang was, sou die geskiedenis haar politiek bykans meer vriendelik beoordeel het. (Dink net as 'n vergelykingspunt oor hoe min kritici van Hemingway se politiek later gemaak het.) Maar alhoewel sy in die tradisie van Ibsen en Shaw gerespekteer is as 'n sosiale realis, het Hellman 'n moralistiese streep gehad wat tot propaganda kon oorgaan. Haar bekendste toneelstukke—Die Kinderuur, Die klein jakkalsies- neem oomblikke van intense sielkundige drama en put hulle uit baie van hul interpersoonlike resonansie, en laat karakters wat baie meer onvergeetlik is vir die posisies wat hulle aanvoer as vir hul eie eienskappe.
Hellman beklemtoon idees eerder as styl in 'n tyd toe daar van vroulike dramaturge verwag word om ligte kleedkamers in die sitkamer op te stel-'n keuse wat waarskynlik bygedra het tot die opvatting van haar skryfwerk as 'onvroulik'. Sy het in 1941 aan 'n joernalis aangedring dat, hoewel sy 'n vrou en dramaturg was, "sy nie 'n dramaturg was nie." 'N Mens kan maklik sien hoekom: Misogynie deurdring haar tydgenote se reaksies op haar werk. Een kritikus het geskryf dat die teater ''n goeie dosis pure helheid' nodig het, en Hellman was 'net die meisie om dit vir ons te gee'. Leonard Bernstein, wat met Hellman gespaar het oor hul gesamentlike aanpassing van Candide, het van haar agter haar rug gepraat as "oom Lillian." Hellman het eenkeer aan 'n groep kollege studente gesê dat 'moeilik' beteken 'weier om 'n lyn te verander, jou eie werk te beskerm, om salaris te argumenteer' - met ander woorde tipies manlike gedrag.
As kritiese oordeel oor Hellman se werk net soveel gebaseer was op aannames oor vroue se skryfwerk as op die werk self, soos Kessler-Harris beweer, so was ook tydelike oordele oor Hellman se persoonlike gedrag, wat ook veel minder verbasing sou veroorsaak het as die oortreder 'n man was . Na 'n vroeë huwelik met die dramaturg Arthur Kober, wat blykbaar vriendelik geëindig het nadat Hellman besef het dat sy nie uitgesluit is vir monogamie nie, het sy haar nooit aan enige man verbind nie. Gedurende haar dertigjarige verhouding met Hammett, self 'n berugte vrouemaker, het sy sake gevoer met 'n verskeidenheid mans, waaronder die Broadway-vervaardiger Herman Shumlin (wat vervaardig het Die Kinderuur) en diplomaat John Melby, wat sy ontmoet het tydens 'n besoek aan Moskou in 1944–45. Haar seksuele aptyt het onverpoos voortgegaan tot op ouderdom: Volgens die legende het sy 'n baie jonger gas tydens 'n aandete by die aand wat sy gesterf het, voorgestel. Alhoewel Hellman se begeerte om haar persoonlike vryheid te handhaaf simpatiek is, lyk sy op die ou end minder 'n rolmodel as 'n waarskuwende figuur.
Die Hellman wat uit hierdie bladsye verskyn, is dinamies en kompleks, belaai met teenstrydighede. Baie van diegene wat haar die beste geken het, getuig van die strydende kragte in haar persoonlikheid. Haar eerste agent, Robby Lantz, het eenkeer vir haar gesê: 'U is bo alles 'n indrukwekkende dame, maar ook 'n uitstekende heer.' Haar vriend Morris Dickstein beskryf haar aan Kessler-Harris as 'tegelyk 'n perfekte dame en tegelyk. . . onwelvoeglik. " Sy was 'n "harde breër. . . wat die bokante met haar tande uit bottels kan haal, "het die Nuut Yorker in 1941 in 'n profiel aangemeld, maar ook 'n koesterende metgesel wat, toe Hammett in die weermag gedien het, koekies na sy hele kaserne gestuur het. Geliefd oor haar vrygewige gasvryheid en haar goeie kookkuns, kan sy ook skokkend suinig wees en dringend vergoeding eis van diegene wat probeer om selfs kort gedeeltes uit haar werk te herdruk. Sy het ryklik gewoon (dikwels in hotelle) en elegant aangetrek, maar sou versekeringseise indien vir items so klein soos 'n vermiste kombers. (Vir 'n standvastige kommunis was sy beslis gefokus op die beheer van haar eie finansies.) John Hersey het van haar gesê dat hy 'geen lewende mens ken nie, wat so baie mense as hul beste vriend beskou', maar ander vertel gruwelike verhale van haar voorliefde vir gemene kwinkslae. Dit is bekend dat Hellman om verskoning gevra het vir "die slang in my mond."
Hellman se laaste en grootste teenstrydigheid kan haar eie nalatenskap wees: tegelyk held en skurk, patriot en verraaier, gewaardeerde dramaturg en minagtende memoiris, geliefde vriend en geminagde vyand. As die doel van alle biografie is om die waarheid van die mite te skei, is hierdie taak in die geval van hierdie 'moeilike vrou' besonder uitdagend - veral omdat Hellman self hierdie mite teen amper elke prys wou bewaar. Maar dit is ook uitdagend omdat Hellman in die dood baie meer simboliseer as wat sy in die lewe gedoen het. As die vrae wat om haar draai steeds onbeantwoord is, kan dit minder wees omdat sy klein was as omdat die vrae so groot bly.
Ruth Franklin is 'n senior redakteur by die Nuwe Republiek en die skrywer van Duisend duisternisse: leuens en waarheid in Holocaust -fiksie (Oxford University Press, 2010). Sy werk aan 'n biografie van Shirley Jackson.
Lillian Hellman se oortuigings
Die vooraanstaande historikus Eric Hobsbawm het na die wat in 1914 tot 1991 bekend gestaan ​​het, die geskiedenis van die verhouding tussen die Weste en kommunisme genoem. Aangesien dit die bewind in die Sowjet -Unie oorgeneem het en daarna alle aspekte van die persoonlike en politieke lewe beïnvloed het, dring die idee van kommunisme en die werklikheid van die Sowjet -invloed in elke uithoek van die wêreld deur. Die manier waarop ons geskiedenis skryf, veral in die Verenigde State, is een van die minste sigbare en tog ongelukkigste gevolge van die konflik. Ek het dit ontdek toe ek sukkel om te skryf oor die Amerikaanse dramaturg, aktivis en, ja, die eenmalige kommunis, Lillian Hellman.
Dit is geen geheim dat Hellman, soos baie intellektuele en kunstenaars uit haar generasie, kortliks haar naam en haar goeie ampte aan die Amerikaanse kommunisme geleen het nie. Verbintenis met die Kommunistiese Party in die VSA en trou aan die idee van kommunisme vorm betekenisvolle, en miskien vir 'n kort tydjie selfs sentrale dele van haar lewe. Maar vir historici van die 20ste eeu het vrae oor kommunistiese affiliasie in denke of daad baie meer geword as 'n kort ontmoeting. Sulke vrae, en die spieëlkwessie van antikommunisme, het eerder 'n manier geword om onmisbare lense te sien.
Veral in die Amerikaanse biografie van die 20ste eeu, is dit dikwels die doek waarop 'n lewe afspeel, ongeag hoe onbelangrik die assosiasie is. Soos verborge bloedskande, of 'n verborge leuen, het kommunisme dikwels die skaduwee (die geheime deelnemer) in die verhaal geword, die skurfte wat gekrap moes word. Oorwegings van affiliasie en lojaliteit (binne die CPUSA, by die een of ander faksie, of glad nie) het die lewe veranker. Beoordelings van tydsberekening en berou het die waarde en waarde van die mens gemeet, wat hom of haar onvermydelik pienk of rooi of onskuldig wit kleur.
My bedoeling toe ek oor Hellman wou skryf, was anders. Ek was aangetrokke tot haar omdat ek gedink het dat sy 'n paar van die belangrikste teenstrydighede van die 20ste eeu bevat. Ek was gefassineer deur die vrou wat 'n beroemde dramaturg geword het in 'n tyd toe die skryf van ernstige toneelstukke nie as 'n vroulike daad beskou word deur die Jood wat geen godsdiens beoefen het nie, maar dit weerstaan ​​die etiket van 'n 'nie-Joodse Jood' deur die Suidlander wat nooit opgehou het om 'n veldtog te voer nie vir rasse-gelykheid en burgerlike vryhede deur die skaam jong meisie wat verander het in 'n selfversterkende en skurende vrou deur die ernstige kunstenaar wat haar met haar pen verdien het en 'n beroemdheid in Hollywood geword het. As skrywer was Hellman eens op die ranglys van Eugene O'Neill, Tennessee Williams en Arthur Miller, maar later is haar toneelstukke as klein melodramas gemerk. Sy maak gebruik van temas van waarheid en eerlikheid, en sy het haar laaste dae verdedig teen beskuldigings van leuens oor haar politiek en haar oortuigings. Ek het gedink ons ​​kan iets by Hellman leer oor hoe hierdie teenstrydighede sommige van die belangrikste kwessies van die 20ste eeu oor identiteit, seksualiteit, beroemdheid, politiek en egtheid betrek het.
Terwyl ek dit ondersoek het, het ek ontdek dat ek nie net die kwessies van Hellman se politieke persona kon skei nie, maar dat ek 'n gordyn van agterdog en twyfel moes wegvee om dit reg te kry. Die algemene siening van Hellman as kommunis het alles ingekleur waaraan sy geraak het. Al beskryf haar vriende haar as warm, vrygewig, snaaks en altyd om te lag, noem haar vyande haar 'n 'lelike' vrou. Haar openbare karakter, wat toegegee kan word, is onaangenaam, onbeskof en skuur, en word dikwels in 'n enkele opsomming vasgelê. Volgens my is sy keer op keer 'n 'Stalinis'. Dit woord en alles wat dit oorgedra het, was 'n genoegsame verklaring vir haar lewe, wat beduidende prestasies in negatiewe oordele beklemtoon het sonder om 'n tweede blik op te neem.
Willy-nilly, ek het myself die vrae gestel wat ander voor my gestel het. Het sy die bynaam verdien? Was sy of nie 'n lid van die CPUSA nie? Hoe aktief was sy? Het sy die partytjielyn gevolg? Wanneer het sy opgehou? Het sy uiteindelik skoon geword? Het sy haar vorige verbintenisse afgewys en bekende kommuniste ingelewer? En laastens, die lakmustoets vir moraliteit en etiek: het sy, toe sy geleer het oor die euwels van Stalin en Stalinisme, haar van die KP distansieer, by die antikommunistiese kruistog aangesluit? Net soos almal wou ek 'n antwoord op die sleutelvraag hê: Wat weet sy, en wanneer weet sy dit?
Halfpad deur hierdie proses het ek myself betrap. Die koue oorlog is verby, het ek vir myself gesê. Ek het nie nodig gehad om op te tree nie, soos E.H Carr, as 'n 'hangende regter', bereid om die deugde van my onderwerp te veroordeel of te vier. Dit was eerder tyd om te vra, wat dan?
Ek betoog nie dat 'n individu se verhouding tot sosialisme of kommunisme onbelangrik is nie. Inteendeel. Ek voer aan dat dit tyd is dat historici die kommunisme in die konteks van 'n dinamiese, veelsydige, vinnig veranderende eeu plaas, om die geskiedenis wat ons skryf, te skei van ons eie vrese of hoop om te erken hoe kommunisme, klein of groot, gevorm het ons pogings om 'n moeilike eeu te interpreteer.
Aan die onderkant is dit 'n vraag oor hoe kennis opgebou en geskiedenis geskrywe word, 'n erkenning dat as die koue oorlog ooit vereis het dat historici en biograwe hulself aan die linkerkant of regs, as simpatiseerders of as verskonings, sou plaasvind, dat die tyd nou verby is. Die einde van die koue oorlog bied die geleentheid om buite ou debatte te beweeg, ons perspektiewe te heroorweeg en die 20ste eeu met nuwe oë te sien.
Meer as 20 jaar na die val van die Berlynse muur, kan ons miskien vra wat ons verloor as ons ons ondersoeke na Hellman se politiek beperk tot om te kyk of sy 'n kommunis was of nie. Wat wonder ek, kan iemand so sterk soos Hellman ons vertel oor die betekenis van politieke toewyding? Wat leer ons as ons fokus op sommige van die aangeleenthede wat die lang en bittere konfrontasie tussen die kommunistiese en nie -kommunistiese wêrelde verduister of ontwrig het?
Lillian Hellman bied 'n nuttige voertuig, want haar lewe bevat baie om te betreur en te bewonder. Sy het in die dertigerjare betrokke geraak by sosialistiese idees en kommunistiese aktiwiteite. Sy het die Sowjet -ingryping in die Spaanse Burgeroorlog toegejuig en die stalinistiese begronding aanvaar vir die Moskou -vertoningsproewe van daardie jare, om die vyande van 'n paranoïese leier te suiwer. Sy het nie die Nazi-Sowjet-verdrag van 1939 aan die kaak gestel nie. Sy was waarskynlik tussen 1939 en 1941 ongeveer twee jaar lank lid van die Communist Party USA. Sy het daarna jare lank voortgegaan om 'n medereisiger te wees in die sin dat sy simpatiek gebly het met die breë doelwitte van sosiale geregtigheid waarvoor sy geglo het dat 'n abstrakte kommunisme bestaan, en sy het moedig gepleit vir vreedsame naasbestaan ​​met die Sowjetunie toe baie mense geglo het dat posisie om naby verraad te wees. Sy word in 1952 by die House Un-American Activities Committee (HUAC) ingeroep, en weier om name te noem-en beweer in 'n noukeurig geformuleerde brief wat tydens haar verhoor bekend gemaak is dat sy nooit gemaklik aan enige politieke groep kan behoort nie. Haar beroemde opskrif, "Ek kan en sal nie my gewete sny om by die mode van hierdie jaar te pas nie", weerspieël 'n lewenslange verbintenis tot die reg van individue om te glo soos hulle wil. Later is sy geteer omdat sy geen openbare berou of skuld uitgespreek het oor haar kommunistiese simpatie nie, selfs nadat die korrupsie en slagting in die Sowjetunie algemeen bekend geword het.
Volgens die meeste standaarde beslaan Hellman se politieke betrokkenheid 'n relatief smal doek. Sy was immers 'n bietjie speler, nie invloedryk in partykringe of in die groter wêreld van politieke denke nie. Ironies genoeg het sy as kommunis die meeste aandag getrek toe sy in haar boek uit 1976, die derde bundel van haar memoires, Skurftyd, sy beskuldig liberaliste daarvan dat hulle gedurende die McCarthy -jare op 'n lafhartige manier gedra het en sodoende skaars spanning omhul.
Ons kan die storie hier stop. Aha! ons kan sê, sy was 'n lid van die Kommunistiese Party, en sy het haar hele lewe lank daaroor gelieg. Van toe af sou die draai in haar lewe maklik wees en die skynheiligheid duidelik. Sy was 'n morele arbiter en het haar teëgekom toe die skrywer Mary McCarthy in 1979 aan 'n nasionale televisiegehoor gesê het dat "elke woord wat sy skryf 'n leuen is, insluitend 'en' en 'die'."
Maar as ons ons vrae nog 'n stap verder stel, kan ons iets meer leer oor die ingewikkelde dimensies van die twis tussen die kapitalisme en die sosialisme. Drie moontlikhede kom by my op.
Eerstens belig Hellman se lewe iets van wat ekonome die morele dilemma van kapitalisme noem, soos dit afspeel in die werklike lewens van regte mense wat voor moeilike keuses te staan ​​kom. Eenvoudig gestel, die dilemma maak voorsiening vir kapitalisme se behoefte om wins te maak wat die min mense verryk teen die behoefte om homself te legitimeer deur goed te doen vir baie. Die depressie -dekade van die dertigerjare, toe Hellman in volwassenheid gekom het, bied 'n goeie voorbeeld, 'n oomblik wat die geloofwaardigheid van kapitalisme uitdaag en wydverspreide eise stel om die ergste misbruik daarvan te beperk. Vir baie, insluitend Hellman en haar vriendekring, was 'n vorm van sosialisme die enigste lewensvatbare alternatief vir 'n stelsel wat gebreek het.
As skrywer het Hellman herhaaldelik en direk die korrupte mag van onbeperkte kapitalisme blootgelê. Die klein jakkalsies (1939), haar bekendste toneelstuk, beeld 'n intrafamiliale stryd uit waarin broers en susters nie net meeding om 'n vastrapplek in die kapitalistiese wêreld nie, maar ook elkeen om 'n groter aandeel as die ander te verkry. Die koste van oorwinning, vertel sy, is die verlies van menswaardige waardes en die vervreemding van die volgende generasie. Is dit bloot ironie dat haar sukses as dramaturg finansiële belonings en beroemdhede opgelewer het wat Hellman 'n gemaklike leefstyl en toegang tot kragtige stemme gebied het?
Ons kyk hoe sy dan - 'n produk van die oop deur van kapitalisme, 'n vrou wat van die ekonomiese krisis kon wegstap - worstel met die morele dilemma wat die geleenthede vir haar bied. Ons neem haar waar en bewonder haar in die middel van die 30's, terwyl sy aktief word in die Dramatists Guild of America en dan organiseer vir die Screen Writers Guild. Miskien, dink ons, is sy reeds 'n lid van die Kommunistiese Party, wie se instruksies sy volg. Waarom sou sy, reeds 'n sukses, andersins vakbondverband bevorder? Maar haar briewe openbaar 'n prinsipiële kommer.Sy wil sukses van die vakbond hê om te verseker dat skrywers ten minste 'n bietjie beheer oor hul werk kry, en nie toevallig beter finansiële belonings vir hul talent nie. Jare later het haar geliefde SWG sy kommunistiese leierskap verdryf. Hellman het 'n lid van die gilde gebly.
Daar is, sou sommige argumenteer, iets van die skynheilige in Hellman. Terwyl sy die korrupte mag van geld heftig veroordeel het, het sy diegene met rykdom en roem gekweek en die voordele daarvan geniet om goed te lewe. Vir sommige lyk sy nie meer as 'n beroemde hond nie. En tog dui die tenoor van haar gedrag op iets van die konflik wat die Britse filosoof G.A. Cohen, wat uitdagend vra in die titel van sy boek uit 2000, As u 'n egalitaris is, hoekom is u so ryk? (Harvard University Press). Geen lewe wat onder kapitalisme geleef word nie, kan volgens Cohen 'n suiwer lewe wees, want so 'n lewe behels die soek na 'n morele doelwit in 'n teenstrydige omgewing. Deur te kyk hoe Hellman haar lewe gelei het, vratte en al, leer ons ons oor die keuses wat mense ondervind wat onder die moeilikste omstandighede 'n linkse agenda volg.
Tweedens leer Hellman ons oor die kompleksiteit van die Amerikaanse linkse en linkse politiek in die 20ste eeu. Haar politieke keuses weerspieël die moeilikheid om strategies te dink in 'n skerp verdeelde en diep gefaksionaliseerde wêreld, waar keuses belangrik was op 'n manier wat destyds nie altyd sigbaar was nie. Die duidelikste voorbeeld van laakbare gedrag is haar verdediging van Stalin en die Sowjetunie in 1938 teenoor
moorddadige suiwerings waarvan sy óf geweet het óf moes geweet het. Sy onderteken ook petisies wat haar steun vir die skouproewe verklaar en veroordeel die komitees wat aan die kant was van Leon Trotsky, wat Stalin se verbintenis tot die bou van sosialisme in die Sowjetunie uitdaag. Ondanks haar haat teen antisemitiese en langdurige fascisme, ondersteun Hellman selfs die Nazi-Sowjet-verdrag van 1939. Sy vererger haar sondes deur nooit in die openbaar verskoning te vra vir die foute nie.
Maar selfs laakbare politiek lewer lesse. 'N Onverskuldig kommunisme dui op diepe frustrasie met die verdwaalde demokrasie, 'n verlies aan geloof in 'n politieke stelsel wat oënskynlik deur die rykes beheer word, en dit roep die voortdurende hoop op 'n' beter lewe 'wat die kern van die Amerikaanse radikalisme lê, op. Dit dwing ons om te vra na die mag van ideologieë, links en regs, om intelligente mense te verblind vir bestaande omstandighede. As ons ons eie morele oordele opskort - ontevrede is oor die bevrediging van die hangende regter - kan ons in Hellman se dade die politieke onrus van die dertigerjare sien, die wanhopige, maar onophoudelike soeke na alternatiewe wat die intelligentsia van haar tyd opgewek het. In Hellman se gedagtes, soos dié van baie ander, was die goeie wat die Sowjet -staat sou bereik, sodra sy ekonomie en maatskaplike beleid gestalte gekry het, swaarder as die veroordeling van nee -sêers. Sy en die vele ander kon hul keuse nie maklik gevind het nie, maar hierdie keuses was moontlik net 'n uitdrukking van hoop, net 'n aanduiding van dwaasheid.
Hellman sou gedurende die somber tydperk verkeerd gewees het, maar toe en later was sy nie 'n instrument van die Sowjetunie nie. Sy was ook in geen opsig 'n dupe nie. Dit is ook 'n les wat ons in die tydperk na die koue oorlog kan leer. Hoe verkeerd sy ook al was, sy het hulle geneem op grond van 'n reeks ingewikkelde motiewe wat gewortel is in lojaliteit aan vriende (waaronder haar jarelange metgesel en geliefde, Dashiell Hammett, wat sy lewe lank gelowig was in kommunisme) en 'n blywende toewyding aan demokrasie en Burgerlike vryhede. Selfs al het dit gelyk asof sy in sommige opsigte 'die partylin' volg, bly sy haar eie vrou. Sy het aan die einde van die dertigerjare by die CPUSA aangesluit en het, onverantwoordelik, daarin gebly ná Stalin se ooreenkoms met Hitler. Pervers, het sy daardie oomblik gekies om te skryf Kyk op die Ryn, 'n kragtige antifascistiese toneelstuk. Sy verlaat die party net nadat die Sowjetunie 'n bondgenoot van die Verenigde State geword het, toe dit makliker sou gewees het om in die groep te bly. Sy het later geskryf dat sy geen smaak vir partydissipline het nie, maar dat sy nie 'n man (of 'n oorsaak) kan slaan as dit af is nie.
Ek het my lankal verstom oor Hellman se voorliefde vir linkse sosiale organisasies (baie met bande met die KP) wat nou in die volksmond bekend staan ​​as die Popular Front. Sy het tot in die laat veertigerjare saam met hulle voortgegaan. Ek het geglo dat dit eenvoudig nie vir haar saak maak of kommuniste betrokke is by sake waaroor sy omgee nie. Die twee wat haar die diepste geraak het tydens die oorlogsjare was antifascisme en rasse -gelykheid, waaraan sy albei met oorgawe deelgeneem het. Haar verlowing dien as bewys dat ons nie die volksfront kan afmaak as bloot 'n kommunistiese slenter nie. Hellman se ervaring dui eerder op die begeerte van miljoene Amerikaners vir 'n meer inklusiewe demokrasie wat toegewy is aan sosiale geregtigheid. Sy moedig ons aan om die Volksfront te beskou as 'n radikale opstand wat voortspruit uit 'n wydverspreide en diep gevoel van verlies aan geloof in ongereguleerde kapitalisme.
Hellman het haar aandrang op die vryheid van geloof tot die einde van haar dae volgehou. Sy sou in 1952 nie die name van vermeende kommuniste aan HUAC bekend maak nie, omdat sy gedink het dat almal die reg het om te glo wat hulle wil. Van die mikpunte van die huiskomitee het sy ingeskryf Skurftyd, 'Hulle het nooit skade aangedoen nie.' Haar konsekwentheid (sommige sou dit rigiditeit noem) was moontlik naïef. Tog beweer haar bewering dat die kreet van kommunisme slegs 'n rooi haring was in die tyd van terrorisme. Hellman het sterk aangevoer dat diegene wat die antikommunistiese spel gespeel het, net so verantwoordelik was vir die opkoms van die 20ste-eeuse toesigstaat as die konserwatiewes wat dit gebou het. In die laaste dekade van haar lewe, en in die lig van die pogings van president Richard Nixon om die protesbewegings van die laat 60's te beperk, het sy haar beroemdheid aangewend om vriende van elke politieke oortuiging te organiseer in 'n groep genaamd die Committee for Public Justice. Deur die sewentigerjare het dit die land gelei om misbruik van geheimhouding en die verspreiding van toesig te weerstaan.
Ten derde spoor Hellman se lewe ons aan om die toeskrywing van Stalinisme te heroorweeg as 'n 'metakategorie' waarbinne ander definisies voorkom, 'n etiket wat alle ander oortref. Deur die Stalinistiese kaart te speel, het historici te lank gegun om verskeie en veranderende persepsies van myself en ander te miskyk, om die komplekse werklikhede van die Amerikaanse identiteit te vereenvoudig. Hellman, soos die meeste Amerikaners, het verskeie identiteite gehad wat haar wêreldbeskouing gevorm het, elkeen laag en kompleks. Sy beskou haarself as 'n ras-egalitêre Suidlander, 'n Amerikaanse Jood, 'n ernstige dramaturg en 'n selfgemaakte vrou. Haar politiek verteenwoordig konsekwent die ingewikkelde gevoel van self.
Hellman, gebore uit sekulêre, suidelike, Joodse ouers, het nooit enige godsdiens beoefen nie. En hoewel sy haar lang teenstand teen fascisme toegeskryf het aan 'n vroeë ervaring van die vernedering van Jode in Duitsland voor Hitler, verstaan ​​sy fascisme konsekwent as 'n aanval op nie net Jode nie, maar ook op alle nie-Ariërs. Vir haar was antifasisme en antirasisme 'n stuk. Voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog het sy antifasistiese komitees geskep, aangesluit en ondersteun om Spaanse burgeroorlogvlugtelinge sowel as Europese Jood te help. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het sy 'n veldtog saam met die swart sanger en aktivis Paul Robeson gevoer teen Jim Crow se reëls in die weermag en geld ingesamel vir Joodse vlugtelinge met dieselfde krag. Na die oorlog, toe rasse -egalitarisme en 'n weiering om 'n Joodse staat te ondersteun die aura van kommunisme aanneem, het Hellman se posisies haar as medereisiger gebrandmerk. Miskien. Maar om dit alleen te sien, verduister die eklektisisme wat die pogings van baie Amerikaanse Jode was om 'n meer egalitêre samelewing te bereik.
Die onophoudelike woede van die Stalinistiese etiket sak op Hellman neer na die publikasie van Skurftyd. Dit het tot aan die einde van haar lewe geduur en duur verder as dit. Watter doel, sou ons nou kan vra, het hierdie benaming gedien? Wie het dit verenig? Vir wie het die taal van die Stalinisme vertroosting en miskien selfs 'n bietjie mag gegee? Hierdie vrae kry meer betekenis in die lig van die onlangse reputasie van 'n kulturele ikoon so groot soos Woody Guthrie. Sy kommunistiese verlede erken nou dat sy geboorteplek in Oklahoma hom gewilliglik die eerbetoon gee wat dit lank teruggehou het.
In die 1980's, in en rondom die tyd van Hellman se dood, het die etiket as 'n politieke knuppel gedien. Dit kan 'n gemeenskaplike doel bevorder deur voormalige teenstanders van links en regs byeen te bring en onder hulle 'n draad van politieke identiteit en eenheid te skep. Deur die woord te implementeer, word die vergelykende rasionaliteit van diegene wat dit gebruik, voorgestel (en word steeds voorgestel). Geskiedkundiges wat hulle nie van die ou debatte distansieer nie, moedig steeds 'n politieke geskil aan wat in die argiewe van die geskiedenis hoort.
Hoe kry ons dit dan reg? Ons kan voortgaan om Lillian Hellman te slaan vir haar sondes, want sy kom immers uit die argief as 'n selfversterkende en dikwels skrikwekkende individu wat vir haar vrees vergoed het met 'n skurende moralisme wat baie aanstootlik gevind het. Sy was kortliks 'n kommunis, en soos baie ander, het sy gelieg oor haar lidmaatskap van die party.
Of ons kan begin om die betekenis van Hellman se politiek in haar generasie te ondersoek, vrae te stel oor die doelwitte van diegene wat hul Amerikaanse wêreld op onkonvensionele maniere gesien het, om die kulturele en politieke spanning wat 'n demokratiese samelewing gedryf het, te laat marginaliseer kritiese lede. As ons dit doen, kan ons iets van Lillian Hellman leer: Ons kan die dieper betekenis van die politiek en die samelewing waarin sy betrokke was, begin verstaan.
Miskien: 'n Storie
In my vroeë tienerjare was ek 'n ywerige leser van toneelstukke wat fokus op die werke van groot Amerikaanse dramaturge, O & aposNeill, Williams, Miller & Albee. Die enigste vrou op die lys was Lillian Hellman. My 13 -jarige self kon nie uitvind hoekom nie Hellman wasn & apost net so hoog geag as die mans. Dié 13 -jarige was mal oor die snitlyne van haar melodramas. My middeljarige self besef dit nou Hellman is nie in die liga van O & apos Ne Maar miskien is 'n halwe leuen erger as 'n werklike leuen.
DALK: 'N VERHAAL
In my vroeë tienerjare was ek 'n ywerige leser van toneelstukke wat fokus op die werke van groot Amerikaanse dramaturge, O'Neill, Williams, Miller en Albee. Die enigste vrou op die lys was Lillian Hellman. My 13 -jarige self kon nie uitvind hoekom nie Hellman was nie so hoog geag as die mans nie. Dié 13 -jarige was mal oor die snitlyne van haar melodramas. My middeljarige self besef dit nou Hellman is nie in die liga van O'Neill, Williams, Miller en Albee.
Hellman het twee uitstaande toneelstukke geskryf, Die klein jakkalsies & amp die min bekend Die herfs tuin, maar sy kon haar melodramas nooit so verhef nie Tennessee Williams in staat was om te. Ek het gereeld vermoed dat haar minnaar, die skrywer, Dashiell Hammett, gedien as redakteur, en herskryf gereeld haar toneelstukke. Op Van Hammett verbygaan, Hellman agt jaar later het sy die dramaturg vir altyd laat vaar, en sy verskyn as 'n memoiris met die publikasie van 'N Onvoltooide vrou: 'n Memoir. In die bestek van 11 jaar, Hellman vier memoires gepubliseer, met DALK: 'N VERHAAL die laaste in 1980. Die waarheid van al vier is in twyfel getrek. Dit is sedertdien nie verbasend nie Hellman haarself was nie bekend vir haar eerlikheid nie.
In die drie memoirboeke wat ek geskryf het, het ek baie probeer om die waarheid te vind
. . . maar hier weet ek nie veel van wat werklik gebeur het nie en het nooit probeer uitvind nie. En so begin Miskien: 'n STORIE.
DALK: 'N VERHAAL word as 'n verhaal voorgehou asof dit die beskuldigings van leuens wat verdwyn het, moet afweer Hellman die afgelope 11 jaar.
Die tema hier is hoe moeilik dit is om van mense te weet en dit te onthou, maar in alle eerlikheid is dit nog een van hierdie indirekte portrette van Hellman deur die verskynings van Sarah Cameron
wie se afwisselende verskynings oor veertig jaar Hellman 'n aanloklike, inkonsekwente mosaïek van fantasie, doelbewuste valshede en tikkies onlegerde boosheid verskaf het. Die weggee wat die naamlose verteller is Hellman is al die besonderhede van haar gesin en die skielike voorkoms van Hammett met hierdie briljante, perfekte, perfekte dialoë.
Miskien: 'n STORIE gaan meer oor seks as Die van Hellman ander herinneringe, en haar vrees
miskien deur die kwaadwilligheid van 'n vriend en manlike vennote
dat sy ruik. Miskien is dit Die van Hellman tog die eerlikste skrywe.
DALK: 'N VERHAAL het 'n paar van Die van Hellman mooiste prosa. Sy regverdig haar outobiografiese kuns en beantwoord kritici indirek. Hellman spreek van hoe elkeen van ons ons eie redes het om te ontken, te bevestig, voor te gee en soms regtig vergeet het
Ek glo dat sy praat oor hoe ander op haar memoires in hierdie afdelings gereageer het
en hoe mense seergemaak word deur vergeetagtigheid van ander.
Op die ou end, Hellman herinner ons aan die belangrikste dinge en laat u u lewe verander diep in die somergras verloor.
Alice Kessler-Harris: Lillian Hellman se oortuigings
Alice Kessler-Harris is 'n professor in geskiedenis aan die Columbia Universiteit en uittredende president van die Organization of American Historians. Haar boek A moeilike vrou: die uitdagende lewe en tye van Lillian Hellman word hierdie maand deur Bloomsbury Press gepubliseer.
Die lewe van Lillian Hellman Profiel met moed
'N Moeilike vrou: die uitdagende lewe en tye van Lillian Hellman. Deur Alice Kessler-Harris. Bloomsbury 439 bladsye $ 30. Word in Junie £ 25 in Brittanje gepubliseer. Koop by Amazon.com, Amazon.co.uk
LILLIAN HELLMAN weet hoe om 'n goeie verhaal te vertel, en sy hou daarvan om haar eie te draai. Sy het dus ou briewe vernietig, rekords onderdruk en vriende gedemp. Sy het harde dokumentasie vervang met sielvolle herinnerings aan 'n Joodse kinderjare in New Orleans, van volwassenheid tydens die depressie en van die verdediging van haar linkse ideale te midde van die histerie van die koue oorlog. Flinty, maar tog glansryk, sy is in die vyftigerjare op die swartlys geplaas omdat sy nie sou erken dat sy 'n ontroue oortreding was wat sy nooit gevoel het nie. In memoires en staaltjies het Hellman haar voorgedoen soos sy onthou wil word - die moedige en opregte heldin van haar eie toneelstuk - en probeer om alles anders te vernietig of te vernietig.
Hellman is 'n onweerstaanbare onderwerp, maar tyd was nie goed vir haar reputasie nie. Dit blyk dat haar poging om haar nalatenskap te beheer, teruggekeer het. Haar beeld sedert haar dood in 1984, 79 jaar oud, was een keer gevier vir haar strak skryfwerk en toewyding aan sosiale geregtigheid en het tot iets boosaardigs beland. Haar toneelstukke word steeds opgevoer - veral "The Little Foxes", wat haar roem in 1939 verseker het - maar dit word dikwels as moraliserende melodramas afgemaak. Haar naam is nou geneig om vitriol uit te nooi oor haar 'n Stalinis en 'n leuenaar, 'n vrou wat ekonomiese gelykheid verkondig het terwyl sy in mink was. Sy was 'n skynheilige "teef met balle", in die woorde van Elia Kazan, 'n filmregisseur, wat die selfregverdige opvatting van Hellman in die McCarthy-era aangepak het.
Dit is die agtergrond van "'n moeilike vrou". Alice Kessler-Harris, 'n Amerikaanse historikus aan die Columbia-universiteit, begin haar deurdagte boek en verseker lesers dat "dit dwaas sou wees om die 'regte Lillian, wie dit ook al is' te probeer vasvang. Hellman is 'n te gladde onderwerp en 'n te samewerkende bron daarvoor. Hierdie biografie werk eerder om die vraag te beantwoord waarom Hellman so 'n verdelende figuur bly, '' 'n weerligstraal vir die woede, vrees en passie '' wat Amerikaners verdeel het tydens 'n besonder moeilike ideologiese tyd.
Ambisieus, skerp en direk tot op die punt van onbeskoftheid, was Hellman 'n vrou met ywerige eetlus, die soort 'taai breë' wat 'die bokant van die bottels met haar tande kan haal', volgens 'n 1941 Inwoner van New York profiel. Sy het geweet dat sy nie 'n skoonheid was nie (haar eerste kêrel het gesê dat sy soos 'n kop op 'n walvisskip lyk), maar sy het 'n seksuele uitstraling gehad om mans van hul vrou af te lei. Eensaam en onseker oor haar wenslikheid, vind sy bevestiging in sake en vriendskappe met mans.
Die belangrikste hiervan was Dashiell Hammett, 'n beroemde en flambojante alkoholiese skrywer van speurromans, met wie sy 30 jaar lank 'n onkonvensionele romanse geniet het totdat hy in 1961 gesterf het. om kenmerkende karakters te skep met slegs 'n paar reëls uitgelate dialoog. Op sy beurt het Hellman Hammett uit die af en toe losgelaat en sy reputasie en boedel vir die res van haar lewe versorg.
Heelwat anti-fascisties, het Hellman geveg vir burgerregte en burgerlike vryhede, en altyd geglo dat 'n beter toekoms binne bereik was. Sy het 'n arbeidsorganiseerder geword tydens die depressie en het na Spanje gereis om die gruwels van die burgeroorlog te aanskou.Sy het in die dertigerjare met kommunisme geflirt en die party beskou as 'n noodsaaklike kontrole vir fascisme in Europa. Sy het problematies aangesluit by die party na die ergste suiwerings en verhore in Moskou, en selfs 'n brief onderteken waarin sy haar geloof in die skuld van die beskuldigdes verklaar. Maar haar lidmaatskap was kort, en sy het later spyt uitgespreek omdat sy nie verstaan ​​het hoe bloed deurdrenk Stalin was nie.
Te midde van toenemende vrese oor die Sowjet -bedreiging in die vyftigerjare, ondersteun Hellman steeds luidrugtig 'vreedsame naasbestaan' eerder as aggressiewe inperking. Sy is in 1952 voor die House Un-American Activities Committee (HUAC) geroep en het elegant verklaar dat dit 'onbetaamlik en oneerlik' is om name te noem om haarself te red, veral as sy nie voel dat sy iets verkeerd gedoen het nie. Amerika se onderdrukking van kommunisme, het sy aangevoer, was verraderliker as die bedreiging daarvan. Ondanks dekades se betrokkenheid by progressiewe politiek en haar openbare kritiek op die Stalin -regime, word Hellman steeds as 'n 'berouvolle Stalinis' beskou.
Me Kessler-Harris verdedig Hellman grotendeels teen haar hardste kritici deur haar en haar keuses-soos haar verdediging van kommunisme en haar weiering om feminisme te omhels-in die konteks van haar tyd te plaas. Die politiek van Hellman was dikwels naïef, maar sy was skaars alleen. Volgens 'n vriendin het sy die 'gevoel van geregtigheid van 'n baie klein kind', en sy het hierdie morele sekerheid in haar toneelstukke oorgedra. Maar sy was 'n bietjie speler in intellektuele kringe, 'n beroemdheid wie se openhartigheid haar onevenredige aandag getrek het. Waarom het Hellman dan 'n simbool geword van alles wat skeefgeloop het in die ideologiese gevegte van die 20ste eeu? Me Kessler-Harris voer aan dat dit moontlik iets te doen kan hê met die feit dat sy 'n brassige, onaantreklike en seksueel ywerige vrou was wat kommersiële sukses van die "middelste" werk behaal het.
Hellman het sake amper nie gehelp deur haar eie morele superioriteit op te eis nie. In haar memoires uit 1976, "Scoundrel Time", bekyk sy mede -linkses omdat hulle nie gepraat het toe onskuldige Amerikaners deur die HUAC -heksejag gevange geneem of verwoes is nie. Haar woede was nie gerig op die regering nie, maar op "die mense van my wêreld", die intellektuele wat niks gedoen het om die burgerlike vryhede van Amerika te verdedig nie. Deur haarself op hierdie regverdige voetstuk te plaas en haar eie dapperheid in 'n tyd van vrees aan te toon, het sy haar oopgelaat vir kritiek, veral oor haar blindheid teenoor Stalin se sondes. Sy was ook meer kwesbaar vir bewerings dat sy die feite verdraai het om haar verhaal van persoonlike moed te bevorder.
Maar die laaste spyker in die kis van die reputasie van Hellman is in 1980 gehamer, toe sy besluit het om Mary McCarthy, 'n romanskrywer en literêre kritikus, agterna te gaan omdat sy haar in 'n laat-TV-onderhoud belaster het. Jonger, aantrekliker en intellektueel kwaai, beskuldig McCarthy Hellman van 'n slegte en oneerlike skrywer "elke woord wat sy skryf is 'n leuen, insluitend 'en ' en' die '." Hellman gedagvaar. Die regsgeding het die res van haar lewe geduur. Na jare se verdediging van burgerlike vryhede en kritiek op gewelddadige soek na rykdom, eindig Hellman haar dae soos 'n gulsige en wraakgierige sensor.
Dit is jammer. Hellman was moontlik nie die held van haar herinneringe nie, maar sy het 'n leeftyd lank geglo dat dit die plig van verloofde burgers is om rassisme te beveg, armoede te verlig en burgerlike vryhede te beskerm. Sy was in die sewentigerjare 'n rolmodel vir feministe, maar sy was wanhopig dat hulle te veel praat oor bra's en te min oor ekonomiese geleenthede en menseregte. Sy het 'n paar dwase keuses gemaak, maar Lillian Hellman was dikwels aan die regte kant van die geskiedenis. Jammer dat baie van haar goeie idees saam met die slegte uitgegooi is.
Hierdie artikel verskyn in die afdeling Boeke en kunste van die gedrukte uitgawe onder die opskrif "Profiel in moed"
Almal se geheue is lastig en myne 'n bietjie moeiliker as die meeste --- Lillian Hellman
Lillian Hellman, 'n vernaamste literêre fabulator van haar generasie, het haar lewe uitgevind, sodat sy op die ou end selfs onseker was oor wat waar was, Joan Mellen.
In Januarie 1980 het 'n oënskynlike opmerking van Mary McCarthy oor Lillian Hellman 'n literêre twis en 'n debat oor die waarheid veroorsaak, veral in memoires, wat tot vandag toe gewoed het.
McCarthy was 'n gas op die Dick Cavett -vertoning op PBS. Die onderhoud wou smeek toe Cavett McCarthy vra watter skrywers volgens haar oorskat word. Onder die skrywers wat sy genoem het, was Pearl S. Buck, John Steinbeck en Hellman, wat McCarthy gesê het, "wat volgens my geweldig oorskat is, 'n slegte skrywer, 'n oneerlike skrywer, maar sy behoort regtig aan die verlede." Cavett het McCarthy natuurlik gevra wat oor Hellman oorskat is. McCarthy het geantwoord dat "Alles. Ek het een keer in 'n onderhoud gesê dat elke woord wat sy skryf 'n leuen is, insluitend 'en' en 'die'."
Dit was die literêre ekwivalent van die skoot wat regoor die wêreld gehoor is. Hellman het die aand gekyk en was ontstoke. Sy bel onmiddellik haar vriend, die skrywer John Hersey en vertel hom van haar voorneme om te dagvaar, en nooi hom uit om saam met haar in die regsgeding te kom (McCarthy het 'n paar neerhalende woorde oor Hersey se prosa gesê.) Hersey het geweier en Hellman probeer oortuig om nie te dagvaar nie . Hellman het 'n regsgeding van $ 2,25 miljoen teen nie net McCarthy nie, maar ook die Educational Broadcasting System en Dick Cavett ingedien. Die regsgeding beweer dat McCarthy se stelling "vals was, gemaak met kwaadwilligheid, met kwaadwilligheid, met kennis van die valsheid daarvan, met sorgelose minagting van die waarheid en met die doel om die eiser persoonlik en professioneel te beseer."
McCarthy, aanvanklik gedink die regsgeding, was 'n grap. Toe sy die erns van die probleem besef en dat Hellman dit wou volg, begin sy haar bekommer oor haar finansies. McCarthy het slegs $ 63 000 spaargeld gehad, terwyl Hellman 'n welgestelde vrou was (sy het die outeursreg op Hammett se werk sowel as die tantieme uit haar memoires en toneelstukke gehad) wat iemand haar prokureur oortuig het om haar saak pro bono te neem. Dit was duidelik dat Hellman se bedoeling was om McCarthy bankrot te maak.
McCarthy se prokureur het aangevoer dat McCarthy se kommentaar literêre kritiek was, wat deur die eerste wysiging beskerm word. 'Die feit is dat Mary 'n kritikus is met die reg om te oordeel, en Lillian Hellman 'n openbare figuur is,' beweer Dwight MacDonald, 'n vriend en medeskrywer (Gevaarlik skryf, Brightman, bladsy 601). Haar prokureurs beweer dat haar kwinkslag 'retoriese hiperbool' was. Op televisie klink dit egter lasterlik.
Die oomblik toe die nuus verskyn, het die letterkundige wêreld onmiddellik weerskante ingeweeg. Diana Trilling, William F. Buckley, Irving Howe en Dwight MacDonald weeg in. Norman Mailer het self geen vreemdeling in literêre twis aangegaan nie, maar het sy taak geneem om vredesbewaarder te speel, met sy artikel in Die New York Times getiteld 'n beroep op Lillian Hellman en Mary McCarthy. Nodeloos om te sê dat sy pogings nie beloon is nie, veral nie deur Lillian Hellman, wat bekend was om wrokke te hê en kwaad kon wees. Volgens een van haar biograwe, Carl Rollyson, was sy een van vier mense wat Nixon gedagvaar het om die Watergate -bande vry te laat. Toe sy Dick Cavett bel om hom te vra waarom hy haar nie teen Mary McCarthy verdedig het nie, stel Cavett voor dat Hellman op die program kom om haarself te verdedig. Hellman het geweier. Die idee dat sy haarself moet verdedig teen 'n aanklag van oneerlikheid, was vir haar onheilspellend. Vir die publiek in die algemeen moes dit gelyk het soos twee ou ou dames wat mekaar aanhê.
Mailer gebruik selfs die verweer dat McCarthy 'n verswakte voël aanval wat halfblind was. Dit was ondanks die feit dat Hellman nog steeds sterk genoeg was om te dreig om te skree as haar verpleegster haar nie 'n sigaret gee nie. Ten tyde van die regsgeding was Hellman 72 en lyk hy ouer en McCarthy was nog steeds 'n mooi vrou van 65. Teen die tyd dat Hellman 5 jaar later oorlede is, het McCarthy aansienlik verouder. Terwyl die regsgeding Hellman waarskynlik opgewek en lewendig gehou het, het McCarthy die spanning geëis.
Wat was die bron van die vyandskap tussen Hellman en McCarthy. Was dit polities of persoonlik? Is dit jaloersheid op 'n welbekende maar minder bekende skrywer teen 'n meer gewilde en ryk skrywer? Sommige sê dat die ruzie begin het omdat Hellman destyds by of geslaap het of gepoog het om McCarthy se minnaar te verlei, Philip Rahv, die redakteur van Die Partisan Review. Die advokaat van Hellman, Ephraim London, was van mening dat dit eenvoudige jaloesie was, terwyl McCarthy eerbiedig was, maar sy was nie naastenby so suksesvol soos Hellman nie, wie se herinneringe al weke op die topverkoperlyste deurgebring het. McCarthy se vriende was van mening dat Hellman jaloers was dat McCarthy 'n intellektueel was, aanvaar deur die New York-literatore, en Hellman word beskou as die skrywer van verskeie goed gemaakte, maar melodramatiese toneelstukke.
Ander het dit gesien as 'n voortsetting van die vete van die anti-Staliniste waarvan McCarthy 'n vroeë lid was teenoor die Staliniste, waaronder Hellman, Hammett en ander linkse liberale wat Stalin bly verdedig het lank nadat sy misdade bekend gemaak is . Hellman het Kruschev eens getugtig omdat hy hom teen Stalin bekeer het, en sy het gevoel dat hy ontrou was. Alhoewel sy beweer dat sy niks weet van die Moskou -suiweringsproewe nie, het Hellman petisies onderteken waarin die skuldige vonnisse toegejuig word en ander aangemoedig word om nie saam te werk met 'n komitee wat die waarheid agter die verhore wou vasstel nie. McCarthy het self gesê dat die vyandskap persoonlik was. Sy haat wat sy gesien het as Hellman se pogings om haarself meer ten koste van ander soos 'n heldin te laat lyk. Haar woede was veral ontsteld oor die herinnering van Hellman Skurftyd. 'Ek bedoel, jy sal dit verdomp lees Skurftyd en jy sou dink sy het tronk toe gegaan amper!" (Gevaarlik skryf, Brightman, bladsy 604).
Vir die van ons wat na die McCarthy -era gebore is, kan dit moeilik wees om te verstaan ​​hoe die wonde van daardie tyd af selfs nog dertig jaar daarna aanhou beswyk het. Getuig van die uitstorting van vitriol toe Elia Kazan etlike jare gelede 'n ere-Oscar ontvang het (die naaste wat ek kan kry, is die anti-oorlogse hippies teenoor die mans wat eintlik in Viëtnam gedien het). Die vete tussen McCarthy en Hellman het herinneringe uitgedink aan 'n tyd wat mense lankal probeer vergeet het. Die woede van diegene wat Hellman erkenning geneem het omdat sy iets gedoen het (praat oor haarself, maar nie name voor HUAC noem nie) wat ander voor haar gedoen het.
Op die oog af lyk dit asof beide vroue baie gemeen het. Albei kom uit moeilike kinderjare. McCarthy, wat sewe jaar jonger as Hellman was, verloor albei haar ouers in die griepepidemie in 1918 toe sy 5 jaar oud was. Sy en haar broers is in die sorg van hul grootouers aan vaders oorgelaat, wat dit skielik moeilik gehad het om drie kinders te versorg. In plaas daarvan was McCarthy en haar broers onder die direkte sorg van 'n mishandelende tante en oom. McCarthy het uiteindelik in Seattle by grootouers en moeders gebly. Hellman spandeer haar kinderjare tussen die koshuis in New Orleans wat deur haar pa se ongetroude susters besit word, en 'n woonstel in New York. Sy was 'n pa se meisie en het geen nut gehad vir haar ma nie, wat sy as swak beskou het. Terwyl McCarthy na Vassar gegaan het, waar sy onder die ryk meisies uit sy plek gevoel het, het Hellman ná twee jaar uit NYU verlaat. Beide getroud en geskei jonk, albei het vroeg in die dertigerjare hul loopbane begin, McCarthy skryf teaterresensies en Hellman as dramaturg. Beide vroeg in hul loopbane was meer bekend daarvoor dat hulle die vriendin was van prominente mans, Hellman met Dashiell Hammett, haar metgesel vir die volgende dertig jaar, en McCarthy eers met Philip Rahv, en daarna met haar tweede huwelik met Edmund Wilson.
Terwyl Hellman aanvanklik 'n romanskrywer wou word, het McCarthy ambisies gehad vir toneelspel en dramaturg. Haar eerste man Harald Johnsrud was 'n akteur en dramaturg. Hellman het gesukkel om kortverhale te skryf en daarin geslaag om twee daarvan gepubliseer te kry. Sy het ook as leser by MGM gewerk, toe haar man Arthur Kober as draaiboekskrywer aangestel is. Dit was in Hollywood dat Hellman Dashiell Hammett ontmoet het, toe die beroemde skrywer van Die Maltese valk en Die Dain -vloek. Dit was Hammett wat Hellman in die rigting van die saak gestuur het wat die basis geword het Die Kinderuur en moedig haar aan om dramaturgie te probeer.
Hellman en McCarthy het slegs 'n paar keer in hul lewens ontmoet, waarvan die opvallendste by die Sarah Lawrence College in 1947 was tydens 'n ete wat deur die universiteitspresident, Harold Taylor, gehou is om 'n skrywerskonferensie te bespreek. McCarthy het dit bygewoon, net soos Stephen Spender, wat ook klas gegee het aan die kollege. Hellman was 'n genooide gas. Net voor ete hoor McCarthy hoe Hellman vlugtig aan 'n groep studente vertel dat die skrywer en skilder John Dos Passos die lojaliste tydens die Spaanse burgeroorlog uitverkoop het omdat "hy nie van die kos in Madrid gehou het nie." Ontstoke storm McCarthy in en vertel die studente dat as hulle die waarheid wil weet oor die verandering van hart van Dos Passos, sy sy boek moet lees, Avonture van 'n jong man. Hellman was op sy beurt nie tevrede met die aantrek voor 'n groep studente nie. Die volgende jaar was McCarthy en Dwight McDonald 'n handjievol anti-Staliniste wat die Waldorf-konferensie in 1948 binnegedring het.
McCarthy se saak is vroeg in 1984 toegeslaan toe justisie Harold Baer Jr. Die regter verklaar dat "om iemand oneerlik te noem, om aan 'n nasionale televisiegehoor te sê dat elke woord wat sy skryf 'n leuen is, blykbaar aan die handbare kant van die saak val - buite wat bekend geword het as die 'mark van idees'. 'Hy het ook saamgestem met die bewering van Hellman, Ephraim London, dat Hellman nie 'n openbare persoon was nie. Dit ondanks haar jare as 'n bekende dramaturg wie se werke tot in Moskou opgevoer is, wie se boeke gereeld op die lys van topverkopers verskyn het, en wat verskyn het in een van Blackglama -minks se beroemde "What Becomes A Legend Most" -advertensies.
As deel van haar verdediging het McCarthy deur die herinneringe van Hellman begin kam, op soek na teenstrydighede en plekke waar sy uit en uit gelieg het. Sy is in hierdie poging gehelp deur die joernalis Martha Gellhorn, wat 16 bladsye aan Hellman gewy het in 'n artikel van veertig bladsye in Die Paris Review veroordeel wat sy Apokriewe genoem het. Terwyl McCarthy haar verweer toegespits het op die memoires An Unfinished Woman and Scoundrel Time, was ander vinnig besig om die gedeelte wat bloot 'Julia' van Hellman se tweede memoir genoem word, te bevraagteken Pentimento.
Voer Muriel Gardiner Buttinger in.
Sedert Pentimento uitgekom het, het die vriende van Gardiner bevraagteken of sy die inspirasie vir Julia is of nie. Hulle verhale was soortgelyk. Soos Julia, was Gardiner 'n Amerikaner met 'n welgestelde agtergrond. Haar pa was Edward Morris, die president van Morris & amp Company, 'n vleisverpakkingsonderneming, maar haar ma was 'n lid van die Swift-gesin. Sedert haar vroeë kinderjare was sy bewus van die verskille tussen haar lewensstasie en die armes om haar. Sy het 'n lewenslange verbintenis tot sosiale en politieke hervorming ontwikkel.
Gardiner studeer in 1922 aan die Wellesley College en reis na Europa om haar studies voort te sit. Soos Hellman's Julia, studeer sy aan Oxford. Aanvanklik is sy na Wene in die hoop om deur Sigmund Freud geanaliseer te word (Hellman se Julia is deur Freud geanaliseer). In plaas daarvan het sy 'n graad in geneeskunde aan die Universiteit van Wene verwerf. Nadat sy met Joseph Buttinger, die leier van die Oostenrykse Revolusionêre Sosialistiese beweging, getrou het, het sy by anti-fascistiese aktiwiteite betrokke geraak. Gebruik die kodenaam: Mary toe sy paspoorte, geld smokkel en haar huis aan antifasciste bied, voordat sy uiteindelik in 1939 saam met haar man en kind Oostenryk verlaat. Gardiner het 'n bekende sielkundige en psigoanalis geword wat geredigeer het Die Wolf-man deur die Wolf-Man, 'n saakgeskiedenis van 'n welgestelde jong Rus wat in 1910 na Wene gegaan het om deur Freud psigoanaliseer te word.
Die belangrikste verskil tussen Gardiner se verhaal en Hellman's Julia was dat Gardiner en haar kind geleef het terwyl Julia erg deur die Nazi's geslaan is en gesterf het, en haar kind is uiteindelik ook vermoor deur die Nazi's in 'n onwaarskynlike omstandighede.
Terwyl Hellman beweer dat hy Gardiner nooit ontmoet het nie, was die advokaat van Wolfman, Wolf Schwabacher, ook 'n vriend van Gardiner en het hy die verhaal van Gardiner geken. Gardiner het gesê dat Schwabacher dikwels oor sy beroemde kliënt gepraat het, so dit is moeilik om te glo dat Schwabacher nie vir Hellman genoem het dat hy 'n vriend gehad het wat deel was van die metro in Wene nie. Ten tyde van die publikasie van Pentimento, Gardiner beweer dat sy aan Hellman geskryf het wat gesê het dat sy die brief nooit ontvang het nie. Gardiner het later 'n verslag van haar verhaal geskryf, hoewel sy nooit beweer het dat sy Julia was nie. Uiteindelik het sy beplan om Hellman te dagvaar omdat sy haar verhaal toegeëien het, maar Hellman is dood voordat die saak ingedien kon word. Hellman het nooit onthul wie die ware Julia is nie, en sy het destyds beweer dat daar redes is waarom haar ware naam nie bekendgemaak kan word nie, onder meer die idee dat sy moontlik gedagvaar is, hoewel Julia dood is. 'N Ander verskoning wat sy gegee het, is dat die Duitsers nog steeds vroeë anti-Nazi's vervolg het.
In 1983 het Gardiner se eie herinneringe, Kode Naam: Mary is gepubliseer deur Yale University Press. 'N Artikel van Edwin McDowell getiteld "New Memoir Stirs' Julia 'controversy' is gepubliseer in Die New York Times. Beide die persverklaring van die Universiteit van Yale en die stofomslag van die boek verklaar dat baie mense glo dat die verhaal van dr. Gardiner die model was vir Hellman's Julia. Hellman het egter geantwoord: "sy was moontlik die basis vir 'n ander se Julia, maar beslis nie myne nie."
Tog sou die saak nie rus nie. Joernaliste het die verhaal noukeurig ondersoek en teenstrydighede het opgeduik. Terwyl Hellman volgehou het dat 'Julia' nie die regte naam van die vrou was nie, sê Julia in die verhaal dat die digter John Donne uit die 17de eeu sy gedig met die oog op Julia geskryf het. In 'n vroeëre verhaal in 'N Onvoltooide vrou, Het Hellman 'n vrou met die naam Alice beskryf waarmee sy saamgewerk het, wat dieselfde verhaal as Julia s'n gehad het. Ephraim London het Hellman gesmeek om die naam van die regte 'Julia' bekend te maak, maar Hellman het geweier. Gardiner bevraagteken egter ander wat saam met haar deel was van die verset, as hulle weet van 'n ander Amerikaanse vrou wat in Wenen studeer wat deel was van die verset. Die antwoord was altyd 'net Mary', Gardiner se eie kodenaam. Selfs die argiewe van die Oostenrykse verset bevat geen inligting van 'n ander Amerikaanse vrou met 'n soortgelyke agtergrond as die van Gardiner nie.Geen ander vriende van Hellman of Julia het na vore gekom om haar verhaal te bevestig nie. Hulle kon nie almal dood gewees het nie. Blykbaar het nog nooit een van Hellman se vriende die verhaal van Julia gehoor nie Pentimento uitgekom.
Die kern van die Julia -verhaal in Pentimento vra Julia Hellman om $ 50 000 in 'n bontmuts te smokkel vir die gebruik van die verset. Hellman en Julia het ooreengekom om in Berlyn te ontmoet. Dit is die teenstrydighede, alles, van die rooster van Hellman se reis na Moskou via Berlyn, die noodsaaklikheid van ten minste 8 agente om Hellman te help op haar reis om die geld vir Julia te lewer, tot die redes waarom Julia Hellman nodig gehad het om die geld alles. Selfs die skip wat Hellman vermoedelik geneem het om Julia se as na New York terug te bring, het ter sprake gekom.
In Junie 1984 is Hellman op 79 -jarige ouderdom oorlede, wat die lot van die regsgeding in die lug laat hang het. Haar eksekuteurs het besluit om nie voort te gaan met die saak nie, wat McCarthy ontstel het wat gretig was om haar dag in die hof te hê. Toe sy hoor van Hellman se dood, sê McCarthy '' As iemand my vertel het, moenie iets sê oor Lillian Hellman nie, want sy sal jou dagvaar, dit sou my nie gekeer het nie. Dit het my dalk aangespoor. Ek wou nie hê sy moes sterf nie. Ek wou hê sy moes in die hof verloor. Ek wou haar daarvoor hê. "McCarthy is self in 1989 op 77 -jarige ouderdom oorlede.
Die saak het 'n debat begin wat tot vandag toe voortduur met die James Frey/JT Ellroy/Augustin Burroughs -herinneringe. Wanneer is dit goed in 'n memoir dat 'n skrywer a) gebeure uit 'n hele doek bedink b) gebeurtenisse oordryf vir dramatiese doeleindes of c) ander se ervarings as hul eie pas? Daar is skrywers en kritici wat aan weerskante van die heining afkom. Die probleem kom wanneer die verdraaiings die leser laat twyfel of iets wat hulle gelees het, waar is. Daar is 'n ongeskrewe kontrak tussen die leser en die skrywer tydens die lees van 'n memoir of 'n fiksie. As dit oortree word, kan dit die leser laat voel soos 'n bult, 'n sak goedere verkoop, 'n hol gevoel. Terwyl 'n mens verwag dat sommige vryhede geneem kan word (niemand se geheue is onfeilbaar nie), verwag 'n mens nie leuens wat as waarheid voorgehou word nie.
McCarthy was haar hele lewe lank bekend daarvoor dat sy die waarheid in haar herinneringe gesoek het. Sy was bekend vir haar skerp tong, vir haar vermoë in haar kritiek om skrywers aan te neem wat sy as oorskat beskou het. Hellman, aan die ander kant, was beleefd op die oppervlak vol woede. Sy gebruik haar herinneringe om terug te keer na die mense wat sy voel haar gering gemaak het.
Maar het Hellman in haar herinneringe gelê? Of was sy oortuig dat sy die waarheid praat? Dat Julia wel bestaan ​​het? Dat gebeurtenisse gebeur het in 'N Onvoltooide vrou, Pentimento en Skurftyd die manier waarop sy dit geskryf het? In William Wright se biografie van Hellman, Lillian Hellman, die beeld, die vrou, hy vertel 'n staaltjie van Diana Trilling, waar Hellman oortuig was dat Trilling twee jaar ouer as sy was, al was hulle ewe oud. Hellman was ook byna patologies beskermend vir Hammett se nalatenskap en haar rol daarin. Sy het een biograaf afgedank nadat sy drie hoofstukke gelees het. "Waar is ek in dit alles?" vra sy hom. Sy het uiteindelik die bekende romanskrywer Diane Johnson aangestel om die biografie van Hammett te skryf en dan die vrou te laat waai dat sy geen materiaal bevat wat sy in haar navorsing gevind het wat iets weerspreek wat Hellman in haar drie memoires geskryf het nie. Dit sluit Hellman se bewering in dat sy probeer het om geld in te samel vir Hammett se borgtog nadat hy weens minagting in die tronk gevonnis is, terwyl die werklikheid was dat sy niks daarmee te doen het nie. Hellman se verhale oor was so oortuigend dat dit herhaal is in ander biografieë wat as feite oor hom geskryf is.
Maar daar was 'n nog groter kwessie op die spel as net die waarheid in herinneringe, en dit is die eerste wysigingskwessie. In sy "An Appeal to Lillian Hellman and Mary McCarthy" wat verskyn in Die New York TimesMailer het aangevoer dat Hellman se saak sou beteken dat dit moeilik sou wees vir ander skrywers om mekaar se werk te kritiseer, hoewel hy uitsondering op McCarthy se bewering dat Hellman se skryfwerk oneerlik was.
Toe die Founding Fathers die grondwet opstel, het hulle geen kristalbal gehad nie, en Nostradamus was ook nie besig om die rol van radio, televisie en internet op vrye spraak te voorspel nie. Die kwessie is so ernstig beskou dat Floyd Abrams, 'n grondwetlike advokaat wat verdedig het Die New York Times reg om te druk Die Pentagon -vraestelle, het by McCarthy se regspan aangesluit, nadat McCarthy se voorstel om die regsgeding van die hand te wys, van die hand gewys is. Hellman se prokureur het haar aangespoor om te skik, hy was bang dat sy die saak sou verloor, met al die bewyse dat McCarthy se regspan bymekaargemaak het, maar McCarthy sou niks daarvan hê nie.
Maar uiteindelik verloor beide vroue in die hof van openbare mening. 'N Mens wonder vandag hoe dit met Hellman sou gegaan het Oprah. Sou sy die James Frey -behandeling gekry het of sou Oprah die Hermes -handskoene aangetrek het? In die jare sedert haar dood het Hellman die stelselmatige afbreek van haar reputasie as skrywer met betrekking tot haar memoires as biograaf gesien, nadat biograaf die feitelike foute en leuens presies tabuleer. Dit word amper 'n kothuisbedryf. Vyf nuwe biografieë is gepubliseer, sy was die onderwerp van 'n ontluikende TV -film met Judy Davis, en verskeie toneelstukke is oor haar geskryf, waarvan die mees onlangse Die Julia Wars deur William Wright (een van haar biograwe). Net van haar toneelstukke Die kinderuur, en Die klein jakkalsies word gereeld herleef.
Mary McCarthy moes, net soos in die lewe, met 'n bietjie minder tevrede wees, twee onlangse biografieë sedert haar dood in 1989. Haar broer, die akteur Kevin McCarthy, is waarskynlik beter bekend as die algemene publiek. Haar grootste sukses, Die groep, lyk nuuskierig in vergelyking met die seksuele openhartigheid van onlangse fiksie. Veral haar herinneringe Herinneringe aan 'n Katolieke skoolmeisie, en Hoe ek gegroei hetword egter as een van die beste voorbeelde van die genre voorgehou. As mense nou aan die twee vroue dink, kom die regsgeding altyd voor, dit het nou op 'n manier hul grafskrif geword.
Lillian Hellman, The Image, The Woman: William Wright
Vertel leuens in moderne Amerikaanse biografie – Timothy Dow Adams
Sien Mary Plain – Frances Kiernan
Skryf gevaarlik - Carol Brightman
Imaginary Friends – Nora Ephron
Hellman & Hammett: The Legendary Passion van Lillian Hellman en Dashiell Hammett – Joan Mellen
Lillian Hellman: A Life With Foxes and Scoundrels – Deborah Martinson
Lillian Hellman: Her Legend and Her Legacy – Carl Rollyson
"Julia " & amp Ander fiksies deur Lillian Hellman – Samuel McCracken (Commentary Magazine, Junie 1984)
Lillian, Mary and Me – Dick Cavett (The New Yorker, 16 Desember 2002)
"Wie was Julia? " – Alexander Cockburn (The Nation, 23 Februarie 1985)
Lilian Hellman wen ronde in pak, " Marcia Chambers (The New York Times, 11 Mei 1984)
" Lees en skryf literêre invektiewe, " Walter Goodman (The New York Times, 19 Junie 1983)
" 'n Beroep op Lillian Hellman en Mary McCarthy, " Norman Mailer (The New York Times, 11 Mei 1980)
UITGEWING: NUWE MEMOIR STIRS 'JULIA ' CONTROVERSY
YALE UNIVERSITY PRESS is op die punt om die herinneringe van 'n Amerikaanse vrou wat aktief was in die Oostenrykse ondergrondse in die Tweede Wêreldoorlog, te publiseer, memoires wat vrae laat ontstaan ​​oor Lillian Hellman se soortgelyke verslag oor anti-fascistiese en anti-Nazi-aktiwiteite.
Die Hellman -herinneringe, ' 'Pentimento, ' ' wat in 1973 gepubliseer is, beeld 'n skuilnaam uit die jeug uit van die skrywer genaamd Julia. Hierdie deel van die boek het die basis geword vir ' 'Julia, ' ' die rolprent van 1977, met Jane Fonda en Vanessa Redgrave. Die karakter van Julia was al lank onderwerp van literêre kontroversie. In Miss Hellman se memoires beskryf sy Julia as 'n regte persoon, met wie sy kort voor die Tweede Wêreldoorlog in die anti-Fascistiese ondergronds betrokke was. Kritici beweer al lank dat Julia 'n saamgestelde figuur of selfs 'n uitvinding is.
Die Yale-boek, ' ɼode Name 'Mary, ' ' ' is deur Muriel Gardiner, 'n psigoanalis, wat tydens haar studentedae in Wene by die anti-Fascistiese verset aangesluit het. Beide die Yale -publisiteitsverklaring en die boek se stofomslag verklaar dat baie mense glo dat die lewe van Dr Gardiner die model vir die Hellman -verhaal was. Een van daardie mense is Joseph P. Lash, die biograaf van Eleanor Roosevelt. Op die baadjie skryf hy: ' 'Geen selfstylriller kan by hierdie boek se storie pas nie. Daar is geen fantasieë nie. Name word genoem. Daar is werklike sosialiste en kommuniste, sowel as Nazi's en fasciste. Hulle is herkenbaar en verifieerbaar. ' ' Need for a Explanation
Op die vraag of hy daaraan dink dat hy 'n kontroversie met Lillian Hellman wou hê, maar ek was. ' x27 ' Hy het bygevoeg: ' ɽie ding wat my ontstel het, 'Julia ' eindig met Lillian Hellman wat Julia se liggaam terugbring na hierdie land. Wel, as Julia in werklikheid Muriel Gardiner is, dan dink ek dat lesers geregtig is op 'n verduideliking. ' '
Juffrou Hellman het gesê dat sy nog nooit hierdie week van dr Gardiner gehoor het nie. Sy was moontlik die model vir iemand anders se Julia, maar sy was beslis nie die model vir my Julia nie, en sy het gesê. In 'n kommentaar op 'n nuwe uitgawe van ' 'Pentimento, ' ' in 1979, sê juffrou Hellman dat sy geweier het om Julia se naam bekend te maak om persoonlike en regsredes.
Ek maak geen bewerings dat ek Julia is nie, want ek kon dit nie bewys nie, en dr. Gardiner, wat 81 jaar oud is en in Pennington, NJ woon, het gesê, maar sy het bygevoeg dat die ooreenkomste is ' ' opmerklik. ' '
Juffrou Hellman het Julia uitgebeeld as 'n welgestelde Amerikaner wat aan die Universiteit van Oxford gegaan het en daarna na 'n mediese skool in Wene gegaan het, 'n pasiëntleerling van Freud en 'n sosialis was, 'n dogter gebaar het en in Mei 1938 oorlede is, blykbaar nadat sy gemartel is deur die Nazi's, wat haar in 'n ondergrondse kollega se woonstel gevind het. Op een of ander manier het Julia na Londen gekom voordat sy gesterf het, en juffrou Hellman het geskryf dat sy na Londen gevlieg en die lyk huis toe gebring het, maar sy kon nie die ma van Julia vind nie. ' ' Ek het die liggaam laat veras, ' ' het sy geskryf, ' ' en die as is nog steeds waar dit was daardie dag so lank gelede. ' '
In die boek van Dr. Wene, trou met Joseph Buttinger, leier van die Oostenrykse Revolusionêre Sosialiste, en raak in 1934 betrokke by anti-Fascistiese en anti-Nazi-aktiwiteite. Met die kodenaam ' 'Mary, ' ' het sy paspoorte en geld gesmokkel en haar huis aangebied as 'n veilige huis vir anti-fascistiese dissidente. In die herfs van 1939, met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog, vaar die egpaar en hul dogter na die Verenigde State.
Dr Gardiner het ' ' The Wolf-Man by the Wolf-Man geredigeer, ' ' dokumente in die saakgeskiedenis van 'n welgestelde jong Rus wat in 1910 na Wene gegaan het om deur Freud geanaliseer te word en wat die onderwerp van Freud 's ' ' Geskiedenis van 'n Infantile Neurosis. ' ' Dr Gardiner ontmoet Freud slegs een keer, maar sy ken die ' ' Wolf-Man ' ' in Wene, en ' ɼode Name ' Mary ' ' ' dra 'n voorwoord deur die oorlede dogter van Freud, Anna.
In haar kommentaar van 1979 vir ' 'Pentimento, ' ' skryf juffrou Hellman dat Julia se baba, sowel as die man en vrou met wie sy instap, ' ' een van die eerstes was wat uitgewis is deur die Duitsers toe hulle die Elsas binnekom. ' ' The Buttingers ' dogter, Connie, woon saam met haar man en ses kinders in Aspen, Colo.
' ɽink daaroor na, ' ' sê Gladys Topkis, dr. Gardiner se redakteur by Yale University Press. ' ' Hoeveel Amerikaanse miljoenêrs mediese studente was daar in die laat 1930's in Wene wat met die hoof van die verset getroud was en aktief was in die verset? ' '
Dr Gardiner het gesê dat sy op 26 Oktober 1976 vir Miss Hellman geskryf het vir die uitgewer van Miss Hellman 's en daarop gewys het dat baie vriende en kennisse die ooreenkoms tussen Julia en haar opgemerk het, en wonder of Julia dalk 'n saamgestelde is. Sy het gesê dat sy geen antwoord ontvang het nie, en juffrou Hellman het gesê dat sy dit nie onthou as sy so 'n brief ontvang nie. Soek 'n 'Julia '
In die inleiding tot haar boek vertel dr Gardiner dat sy nooit vir Lillian Hellman ontmoet het nie, maar dat sy gereeld van haar gehoor het van 'n vriendin met wie sy meer as tien jaar lank 'n huis gedeel het en wat haar een keer in Wene besoek het. Die vriend, Wolf Schwabacher, eens 'n advokaat van dr. Gardiner, is nou dood. Dr Gardiner voeg by dat sy tydens 'n besoek aan Wene vir dr. Herbert Steiner, direkteur van die dokumentasie -argief van die Oostenrykse verset, gevra het oor watter ander Amerikaanse vroue hy weet wat diep betrokke was by die Oostenrykse ondergrondse.
' 'Hy het geweet van niemand nie, en#x27 ' skryf sy. 'n Paar maande later het dr.Steiner vir my geskryf dat hy sedert ons gesprekke weer kontak gemaak het met baie voormalige weerstandswerkers om hulle te vra oor Amerikaanse vroue wat hulle ken of gehoor het wat diep by die verset betrokke was. Hulle antwoord was altyd: ' Slegs Mary. ' ' '
Juffrou Hellman het gesê dat sy nie verbaas was dat Julia 'n raaiselagtige figuur is nie. ' ' Wie sou die argiewe van 'n ondergrondse beweging bewaar? ' ' het sy gevra. ' 𧶪rdie komediegoed. 'N Regte ondergrondse beweging sou weggekruip het en sou byna geen rekords gehad het nie. ' '