Berichtdoor Ton » Do Feb 28, 2019 2:50 pm
Hiermee E32. Vertrou dit beteken iets vir jou.
EKS 33:7-34:10 : DIE WESE VAN DIE EWIGE LEWE 
VEERTIEN RIGLYNE OM TE VORDER OP DIE PAD VAN DIE WARE LEWE. 1. Ek moet verstaan dat ek geen hoër roeping het as om die kennis van God na te jaag nie. Miga 6:8: "Hy het jou bekend gemaak, o mens, wat goed is; en wat vra die Here van jou anders as om reg te doen en liefde te betrag en ootmoedig te wandel met jou God?" (OAV). Fl 3:8-10: "... om Christus Jesus, my Here, te ken, oortref alles in waarde ... Al wat ek wens, is om Christus te ken ..." Die Westminster Shorter Catechism, v&a 1: "What is the chief end of man? Man's chief end is to glorify God, and to enjoy him forever."
2. Laat ek dit met beide arms omhels: God wíl Homself aan my openbaar en met my wandel. Dit lê aan die hart van Sy beloftes vir die Nuwe Verbond (Hos 2:18-19; Jer 31:31-34). Dis waaroor dit gaan: ons 'n volk vir Hom, Hy 'n God vir ons.
3 My gerigtheid moet God persóónlik wees dus die Gewer, en nie bloot Sy gawes nie! Wat kan 'n groter belediging wees as om net in iemand belang te stel ter wille van wat jy uit hom kan kry?
4 God kan slegs in en deur Jesus Christus geken word. Enersyds is die mensgeworde Woord God se hoogste, volmaakte en finale openbaring aan ons (Jh 1:14; 14:8-9). Mens kan God nie na behore ken as jy nie lank en intens en weer en weer na die Here Jesus Christus kyk nie. Hb 1:3 stel dit só: "Uit Hom straal die heerlikheid van God en Hy is die ewebeeld van die wese van God." Christus is die helderste venster waardeur ons sien wie en wat God is! Andersyds is Christus die enigste Middelaar tussen God en mense. Sonder Hom kan daar geen gemeenskap met God wees nie (Jh 14:6; Hd 4:12; 1Tm 2:5).
5 Hierdie openbaring geskied deur Woord en Gees. Natuurlik kan God se ewige krag en goddelikheid in die algemene openbaring - die natuur - gesien word (Rm 1:20). Maar dis nie naastenby genoegsaam om ons tot 'n lewende verhoudingskennis van God te lei nie. Daarvoor is ons gans en al van Sy besondere openbaring in die Woord afhanklik - die Skriftuur wat as sentrale tema God se selfopenbaring in Christus het. Daarin het ons alles wat mag nodig wees om God te ken soos ons moet. Dit beteken nie dat ek nou maar die Bybel soos enige boek kan bestudeer ten einde te begryp wat dit wil kommunikeer nie. God se waarheid - veral die geheimenisse van die Nuwe Verbond - bly geslote vir ons tensy die Heilige Gees ons innerlik verlig. Ja, dis ék wat die kennis van God moet soek, maar dit sal slegs tot iets kom indien dit in biddende afhanklikheid geskied. Ek kan God nét ken in soverre Hy Homself deur Sy Gees aan my openbaar (Mt 11:27; 16:15-17; 1Kor 2:6-16).
6 Sonder gereelde, gedissiplineerde en volhardende gebed vorder ons nie 'n duim op hierdie pad van die hoogste roeping nie. Dis immers tydens gebed dat ons gemeenskap met God op sy innigste beleef. Vraag en antwoord 116 van die Heidelbergse Kategismus: Waarom is gebed vir die Christene nodig? Omdat dit die vernaamste deel van die dankbaarheid is wat God van ons vorder, en omdat God sy genade en die Heilige Gees alleen aan diegene wil gee wat Hom met hartlike sugte sonder ophou daarom bid en daarvoor dank.
7. Die kennis van God lewer sonder uitsondering sy kwota emosionele ervarings op. Kan 'n verhouding daarsonder 'n liéfdesverhouding wees? Maar die norm vir alle Christelike belewing geld ook hier: dis nét eg indien dit Bybelse waarheid as groeibodem het.
8. God openbaar Homself nét aan kinderlike en diep afhanklike geloof. Nooit is ons so afhanklik en nooit is geloof meer noodsaaklik, as wanneer ons met hierdie selfopenbaring van Hom besig is nie. Augustinus het gesê: "As jy nie glo nie, sal jy nie verstaan nie." Dis so eenvoudig soos dit. En die ou Puritein, Thomas Watson, het gesê: "Geloof is die hoofslagaar van die siel." Hb 11:6 is in hierdie verband van die allergrootste belang: "En sonder geloof is dit onmoontlik om God te behaag; want hy wat tot God gaan, moet glo dat Hy ís, en ’n beloner is van die wat Hom soek" (OAV). Die mens kan baie regkry sonder geloof, maar niks wat God behaag nie. Sonder geloof is daar geen sprake van redding nie. Maar meer nog, in ons elke dag se wandel met die Here lê ons geloof aan die hart daarvan. Dis hoe die onsienlike sienlik word, en die onmoontlike waar. Dis die hande waarmee ek Sy geskenke vasgryp.
9. God openbaar Homself net aan nederige mense. Hooghartige beterweterigheid sal niks vorder nie; kieskeurigheid is tot mislukking gedoem. Dis waarom die Here Jesus in Mt 11:25-27 sê: "Ek prys U, Vader, Here van hemel en aarde, dat U hierdie dinge vir slim en geleerde mense verberg het en dit aan eenvoudiges bekend gemaak het. Ja, Vader, so was dit u genadige bedoeling ... niemand ken die Seun nie, behalwe die Vader; en ook ken niemand die Vader nie, behalwe die Seun en elkeen aan wie die Seun Hom wil bekend maak."
10. Die kennis van God is nie vir terloopse en dubbelhartige soekers nie. Dis iets wat mens doelgerig, gedissiplineerd en volhardend moet "najaag" (Hos 6:3, OAV). "En julle sal My soek en vind as julle na My vra met julle hele hart" (Jer 29:13, OAV). Alle godsmanne en -vroue deur die eeue, in Bybelse tye en daarna, het die kennis van die Here met 'n opregte erns gesoek - of nog sterker gestel, met 'n heilige honger. Mens vind dit by Moses. Watter aangrypende hoofstukke is Eks 32-34 nie! Reeds in 33:11 lees ons dat die Here direk met Moses gepraat het, soos 'n man met sy vriend. Dan kom Moses diep onder die indruk van sy gewigtige roeping om die volk te lei - wat hom laat bid: "As U my dan goedgesind is, maak my u wil bekend ("U weë" in die OAV), sodat ek U kan leer ken en kan doen wat U verwag. Onthou tog hierdie nasie is u volk" (13). Hierop antwoord die Here: "Ook wat jy nou gevra het, sal Ek doen. Ek is jou goedgesind en Ek ken jou op jou naam" (17). Maar Moses, sekerlik baie dankbaar dat die Here sy versoek toestaan, is egter bang dat hy bloot die vermoë ontvang om God se weë te ken en die volk reg te lei. Wonderlik soos dit alles is, is daar iets wat hy nóg meer begeer, waarsonder hy nie wil lewe nie. En hy is bang die Here stop duskant dit: "Laat ek tog net u magtige verskyning sien!" ("u heerlikheid", OAV) (18). God se reaksie is positief, maar gekwalifiseerd: Goed, Hy sal al Sy majesteit voor Moses laat verbygaan. Maar Moses moet verstaan dat daar perke is. Geen mens kan God in Sy volle glorie sien en bly lewe nie. Daarom sal die Here Sy dienskneg onder Sy hand in 'n rotsskeur wegsteek totdat Hy verby is. Dan sal Hy Sy hand wegneem sodat Moses Hom darem van agter af kan sien (19-23). Die vervulling vind ons in Eks 34:5-7: "Die Here het in ’n wolk afgekom en by Moses kom staan en die Naam "die Here" uitgeroep: "Ek, die Here, is die barmhartige en genadige God, lankmoedig, vol liefde en trou. Ek betoon my liefde aan geslagte en geslagte. Ek vergewe ongeregtigheid, oortreding en sonde, maar Ek spreek niemand sonder meer vry nie. Ek reken kinders en kleinkinders die sondes van vaders toe selfs tot in die derde en vierde geslag." As Moses daarna by die Here pleit om tog, ten spyte van die volk se verskriklike sonde, hulle God te bly, gaan God voort en hernu weer die verbond met hulle (10). Min dinge in 'n mens behaag God meer as 'n begeerte soos dié van Moses. En as ons daarin volhard, sal Sy Gees ons kapasiteit om Hom te ken steeds verruim, ons verlange na Hom verintensifeer, en, uiteraard, ons begeertes meer en meer vervul.
11. Die kennis van God is vir hulle wat intens begeer om heilig te leef en Hom in toegewyde liefdesgehoorsaamheid te dien. Die mens is na God se beeld geskape. Die sondeval het dit egter ernstig geskaad. Die reddingsproses in Christus is onder meer 'n herstel van God se beeld in die mens. Gelykvormigheid aan Christus - die volmaakte Mens - is waarheen die Here met ons op pad is (Ef 4:23-24; Kol 3:10). Dis waarom ons geroep word om heilig te wees soos God heilig is (1Pt 1:15-16), en om volmaak te wees soos ons Vader in die hemel (Mt 5:48). Sekerlik kan nie ál God se attribute in die mens tot afskynsel kom nie, maar talle wél - besonderlik Sy goedheid, barmhartigheid en liefde. En hierdie karaktertrekke sal in ons ontwikkel tot die mate wat ons hulle in Hóm begryp en bewonder. Dis een van die redes waarom ons moet groei in Godskennis. In hierdie verband is die Here Jesus se uitspraak in Jh 14:21, 23 van die allergrootste belang: "Wie my opdragte het en dit uitvoer - dit is hy wat My liefhet. En wie My liefhet, hóm sal my Vader liefhê, en Ek sal hom ook liefhê en My aan hom openbaar... As iemand My liefhet, sal hy my woorde ter harte neem; en my Vader sal hom liefhê, en Ons sal na hom toe kom en by hom woon."
12. Die kennis van God is vir diegene met 'n aanbiddende hartsgesteldheid. God het ons geskep en herskep sodat ons Hom kan verheerlik. En dis onder meer met die oog op aanbidding dat die Heilige Gees ons dieper in Godskennis inlei - want 'n aanbiddende hart is nie net die wortel van meerdere Godskennis nie, dis ook die vrug daarvan. Sonder uitsondering het diegene in die Bybel wat een of ander direkte ontmoeting met God gehad het, God begin aanbid. Weer en weer lees ons dat hulle soos Johannes op Patmos neergeval en soos dooies bly lê het (Op 1:17).
13. Wie God wil leer ken, moet tevrede wees om nie net die aangename uit Sy hand te ontvang nie, maar ook Sy dissipline en tugtiging (Hb 12). Ons leer God veel eerder in die valleie ken, as op die bergpieke. Nie alleen sien ons dit weer en weer in die lewens van die heilges deur die eeue nie - elke ware gelowige ken dit aan eie lyf.
14. Les bes moet die bergpad na die hoogtes van Godskennis sélf geloop word. Weliswaar sal min dinge my méér help as om by broers en susters met dieselfde hartstog in te haak. Ware Christelike belewing is dikwels korporatief van aard - so wil die Here dit. Maar in die finale analise moet elkeen sy eie pak dra. En groot dele van die roete is in elk geval op rotslysies waar net een op 'n slag kan beweeg. En hoe hoër mens vorder, hoe meer is dit die geval.
• Subskripsies, adresveranderings, kansellasies en korrespondensie: Postnet Suite No.148, Privaatsak X1, Northcliff, 2115, Suid-Afrika. E: nico.vanderwalt@reformed.org.za; T: 082 848 9396 (N) of E: soniah.vanderwalt@reformed.org.za; T: 082 8282 940 (S)
Berichtdoor Ton » Do Mrt 21, 2019 2:25 pm
Ek stuur hierdie week 3 epreke. Waarom? Ek en Soniah gaan vir amper 'n maand uitstedig wees en ek het hierdie massa-uitstuurprogram net op my tafelrekenaar wat maar tuis moet bly. Julle sal dus vir die volgende tydjie niks van my verneem nie, maar DV stuur ek oor 4 of 5 weke weer 'n leesdingetjie.
T: 082 848 9396
Postnet Suite 148, Privaatsak X1, Northcliff, 2115
LK 7:23 : DIE WIP
Johannes die Doper is die Messias se wegbereider. Hy is 'n asketiese nasireër (Num 6:1-21; Mt 11:18-19) wat kameelhaarklere dra en springkane en heuning eet. En om alles te kroon is hy 'n vurige prediker: "Bekeer julle, want die koninkryk van die hemel het naby gekom!" (Mt 3:2). Dit skep 'n rooiwarm verwagting by die volk: as die Koning eers hier is, gaan die dinge gebeur! Maar dan beland Johannes in die tronk - omdat hy Herodes aanspreek oor sy sonde. Sekerlik worstel Johannes in die tronk met die vraag hoe God kan toelaat dat so 'n ramp hom tref en buite aksie stel. Gaan hy al die opwinding en die grootse Messiaanse triomf mis? Maar ergste van alles vir hierdie kompromielose nasireër is sekerlik die nuus dat Jesus met vrate, wynsuipers, tollenaars en sondaars meng! (34). Mens kan jou sy twyfelvrae indink as hy soos 'n dier heen en weer stap in sy sel: "Wat het ék nie opgeoffer nie! En Hý? Hy geniet die lewe! En tog - ek het self die Duif op Hom sien neerdaal en die stem gehoor: Dit is My geliefde Seun" (Mt 3:16-17). Uiteindelik kan Johannes dit nie meer uithou nie. Hy stuur van sy dissipels na Jesus met die vraag: "Is U die Een ...?" (20). Die Here Jesus se antwoord is eenvoudig, maar onontkombaar: "Gaan vertel vir Johannes wat julle gesien en gehoor het: blindes sien, lammes loop, melaatses word gereinig, dowes hoor, dooies word opgewek, aan armes word die evangelie verkondig" (22). Wie sou beter as hy weet dat hierdie vervulling is van die Messiaanse profesieë in Jes 35:5-6 en 61:1? En dan - mens kan jou voorstel - as die mans wegstap, roep Jesus agterna: "... En gelukkig is die man wat nie aan My begin twyfel nie" (23).
 Die Here Jesus se werkwoord, twyfel, is baie betekenisvol in die oorspronklike taal.1 In klassieke Grieks het dit te doen daarmee om in 'n wip of slagyster gevang te word. Die selfstandige naamwoord dui op die stokkie wat 'n dier moet aftrap om 'n wip te sneller.2 In die Nuwe Testament beteken die werkwoord om te laat struikel of om aanstoot te gee (in die aktief); en om te struikel of om aanstoot te neem (in die passief). Die selfstandige naamwoord dui op 'n struikelblok, 'n struikeling of 'n aanstoot.
 Ek het geen swaard te kruis met moderne vertalings nie. Maar om Jesus se waarskuwing behoorlik te verstaan en toe te pas, wil ek 'n bietjie verbeelding en eksegetiese vryheid gebruik en 7:23 só parafraseer: Gelukkig is hy wat sorg dat hy nie deur My woorde en optrede onder 'n wip beland nie! Jesus laat weet dus vir Johannes: "Jou klip-sel en ystertralies is 'n verskriklike lot! Maar as jy nie oppas nie, gaan jy in 'n veel erger tronksel beland - een wat emosioneel en geestelik van aard is. En jy sal magteloos vasgevang wees - soos 'n dier in 'n slagyster, of 'n voëltjie in 'n wip!"
DIT HET MET ANDER GEBEUR
 Dit waarteen die Here Jesus hier waarsku, het inderdaad met ander mense gebeur: hulle het a.g.v. Sy woorde en optrede onder 'n wip beland. In Nasaret, die dorp waar die Here groot geword het, was die mense later verstom oor Sy wysheid. Maar te wyte aan Sy nederige afkoms wou hulle nie Sy lering aanvaar nie. "En hulle het aanstoot (Gr. skandalidzo) aan Hom geneem" (Mt 13:57, OAV). Dit ontlok Jesus se bekende gesegde:
"'n Profeet word oral erken behalwe in die plek waar hy grootgeword het, en in sy familiekring." Behalwe vir Sy broers wat na die opstanding geglo het, het Nasaret nooit onder die wip uitgekom nie! In Mt 15 vermaan Jesus die Jode oor hulle huigelagtigheid. Dit laat hulle aanstoot neem (Gr. skandalidzo; v.12, OAV). Ook die skrifgeleerdes en Fariseërs het nooit onder die wip uitgekom nie! In Jh 6 preek die Here oor God se soewereiniteit in redding, oor Sy komende kruisdood, en oor die noodsaak van geloof in Hom as die gekruisigde. Hieroor het baie aanstoot geneem (Gr. skandalidzo; v.61, OAV), en baie het die rug op Hom gedraai. Na alle waarskynlikheid het baie min van hulle ooit onder die wip uitgekom!
UITKOMS IS WEL MOONTLIK
 Kan 'n mens onder die wip uitkom? Net as God jou in Sy genade daar uithaal! Petrus het dit ondervind en geleer. In Mt 26:31 gebruik die Here Jesus dieselfde woord as Hy die dissipels waarsku dat hulle almal daardie nag aanstoot aan Hom sal neem. Petrus reageer verontwaardig: "Al sal almal ook aanstoot aan U neem, ek sal nooit aanstoot neem nie" (33, OAV). Jesus verseker hom egter dat hy nie net sal aanstoot neem nie, maar ook die bitter vrug daarvan sal ervaar. Voordat die haan die volgende oggend kraai, sal hy die Here drie maal verloën! So gebeur dit dan ook. Petrus voel in die steek gelaat en verneder. Waarom het Jesus nie Sy almag gebruik om Sy opponente te vernietig nie? En waarom moes Hy hom wat Petrus is so verneder toe hy sy swaard uitgepluk het (Jh 18:1011)? In sy aanstoot val Petrus se toewyding aan sy Here tot 'n laagtepunt - en hy verloën Hom. Maar as die haan kraai, begryp hy. En dit knak hom (Mt 26:75).
 Ons ken almal die intense emosies van mislukking. Ook Petrus word inmekaargedruk deur skuldgevoelens en selfverwyt. As dissipel het hy klaelik misluk. Al wat oorbly is om weer te gaan
visvang. Dít kan hy ten minste doen! (Jh 21:3). Die ander gaan saam. Hulle vaar uit op die meer in waarskynlik dieselfde skuit wat Petrus destyds gelos het. Maar hulle vang nie 'n enkele vis nie! Die volgende môre staan Jesus op die strand. "Julle het niks gevang nie, né!" (in die Grieks van 21:5 se vraag kan mens as 't ware 'n geamuseerdheid aanvoel). "Gooi uit aan die regterkant!", skree Hy. Hulle doen dit - en vang meer as wat hulle kan hanteer (6). Al die dissipels - maar veral Petrus - moes leer: as die Here jou roep om jou skuit en nette te los, bedoel Hy dit ernstig. As jy dros, en Hy is jou genadig, sal dinge aanhou skeef loop - totdat jy jou bekeer. Gehoorsaam jy egter jou roeping, sal die Here jou seën en in al jou behoeftes voorsien.
 Die volgende verse (Jh 21:15-17) beskryf Petrus se hartroerende herstel. Sy roeping is om as herder die Here se kudde te versorg, al is hy hóé 'n groot mislukking. Tewens, sy vernedering is presies die regte medisyne vir dit wat op hom wag. Met arrogantes werk die Here nie. Nee, Sy krag word in swakheid volbring (2Kor 12:9-10). Hy slaan reguit houe met krom stokke! Wat doen die Here Jesus in Jh 21? Hy haal Petrus uit 'n wip uit - die wip van sy aanstoot aan die Here en die gevolge daarvan! En Hy doen dit met wonderlike deernis - soos 'n seuntjie wat 'n tortel se warm lyfie in 'n wip so versigtig hanteer dat hy die hartjie kan voel bons. As Jesus dan sê, "Volg My!" (19), is dit Petrus se finale bevryding. Die Here het hom nie verwerp nie! En ons ken die vrugbare jare wat sou volg. Petrus se wip-ervaring het hom baie goed gedoen!
WAT VAN JOU ?
 Almal van ons kry van tyd tot tyd met hierdie wip te doen. Ons word gekonfronteer met iets wat die Here doen of nie doen nie, sê of nie sê nie. Daar loop derduisende ontnugterde Christene rond. Hulle is gevangenes van hulle eie aanstoot aan die Here. Hy het nie aan hulle verwagtinge voldoen nie!
Hulle wou groot dinge vir Hom doen, toe val alles plat. Van hulle dierbares het 'n ontydige of grusame dood gesterf. Hulle is gedianoseer met 'n terminale siekte. Iemand anders is na gebed genees, maar húlle het al hoe sieker geword. Hulle het vriendinne met vier kinders, maar kan self nie swanger raak nie. Hulle het 'n liggaams- of verstandsgebrek, of hulle het sulke kinders. Hulle het vas geglo die Heilige Gees lei hulle, maar dit het op 'n katastrofe uitgeloop. Hulle is die prooi van gewetenlose "profete" se persoonlike profesieë. Hulle het voltyds vir die Here begin werk, maar dis een lang worsteling om te oorleef. Die kerk en sy leiers het hulle wreed ontnugter. Mense onder die wip beskuldig God van dubbele standaarde. Maar hulle vergeet dat Jakobus onthoof is (Hd 12:2), terwyl Petrus bevry is (Hd 12:7-10). Hulle kyk dit mis dat Stefanus gestenig is (Hd 7:59), maar dat Paulus as 't ware opgewek is (Hd 14:19-20).
 Hoeveel teruggeglye Christene se afdraende pad het nie onder die wip begin nie? Ja, baie van hulle hou nog 'n vroom front voor. Watter ander opsie is daar? Maar hulle harte is nie meer by die Here nie. Hulle vertrou Hom nie meer regtig nie. Geestelik leef hulle nie meer nie. Al wat oorbly, is om die godsdienstige masjiene af te skakel.
 Sit jy magteloos in die wip? Luister na hierdie boodskap! Die Here wil mense soos jy bevry - soos vir Petrus. Kom dus, buig in diep aanbidding en onderwerping voor die soewereine God. Hy is jou Skepper - en daarom jou Eienaar. Wat Hy ook al doen, dit mag Hy! Hy is alwys, en ons kan Hom vertrou. As jy in Christus is, sal Hy ook jou skandes en skades ten goede laat uitwerk (Rm 8:28vv). Onderwerp jou dus in nederigheid onder die kragtige hand van God (1Pt 5:6). Gee oor; buig in aanvaarding; vertrou jou toe aan die liefdevolle Een wat beste weet. Hy is die Pottebakker, jy is die klei. Met Sy gunsgenote gaan dit dikwels soos met die Doper en met Petrus. En of jy 'n Stefanus is, of 'n Paulus - laat die gesindheid van Daniël se vriende ook joune wees: "Ons het ons God vir wie ons dien. Hy het die mag om ons te red uit die brandende oond, en Hy sal ons ook red uit u mag. Selfs as Hy dit nie doen nie, moet u weet dat ons ... die goue beeld ... nie sal aanbid nie." (Dn 3:17-18). Christus roep ook vir jou: "Volg My!" Vergeet nou wat agter is; strek jou uit na wat voor lê.
 Nog één ding is lewensbelangrik. Rm 9:33 noem Christus die rots van struikeling, oftewel die skandalon-rots. Volgens 1Kor 1:23 was Hy veral vir die Jode tot struikeling en aanstoot. Waarom? Omdat Hy die gekruisigde is (1Kor 1:23; Gl 5:11). Wat sê dit vir ons? Niemand stamp hulle méér teen die ware Christus as godsdienstiges nie - diegene wat van hulle goeie werke 'n leer hemel toe probeer maak. Vir diesulkes is die kruis 'n belediging. Want dit sê dat hulle niks het om aan God te bied nie! Die gevolg? Die evangelie van God se vrye genade laat hulle onder 'n wip beland! Vergeet dit nooit nie: God red sondaars - geestelike bedelaars, verlore seuns, tollenaars. Weet jy in jou hart van harte dat jy op eie meriete doemwaardig voor die lewende God staan? Dis die ononderhandelbare voorvereiste vir die ewige lewe. Vir selfvoldane eiegeregtiges het die Bybel geen troos nie. Maar vir sondaars het dit 'n oop uitnodiging: "Kom! ... elkeen wat dors het, moet kom; elkeen wat die water van die lewe wil hê, moet dit kom kry, verniet!" (Op 22:17).
* Blogs: www.e-preke.blogspot.com (met skakels na nóg 4 blogs)
* Weekliks word 'n preek soos hierdie wêreldwyd en gratis per e-pos gestuur aan mense wat dit persoonlik aangevra het.
* Preekopnames: E: info@nunide.org.za ; T: 012-808 3906
Berichtdoor Ton » Do Mei 16, 2019 1:11 pm
Ek is jammer as jy hierdie epreke 'n tweede keer kry. Ek het 2 adreslyste - waarop ek tans presies dieselfde dokumente uitstuur - en ek het agter gekom dat ek die een adreslys sonder die epreke gestuur het (ek is self ook op beide lyste). Ek dink ek weet watter lys, maar veiligheidshalwe stuur ek maar weer die 2 dokumente vir almal op beide lyste. Jammer, hoor - my verstrooidheid is 'n baie groot beproewing in my lewe!
" GOD RED NÉT SONDAARS "
No. E37 / W836
Kook mens die evangelie af totdat jy hom nie verder kan afkook nie - dus tot sy mees gekonsentreerde ekstrak - bly daar net drie woorde oor. En só belangrik is elkeen van hierdie woorde, dat, as jy enige een daarvan weggooi, of selfs net effens dokter of verwater, sit jy met iets minder as die evangelie. En enige evangelie wat minder is as die ware Jakob, is 'n sielsvernietigende basterevangelie, 'n "ander evangelie" (Gl 1:6-10). So 'n evangelie kan niemand red nie; trouens, "ander evangelies" is deur die eeue die oorsaak van ontelbaar baie se ewige verdoemenis. Wat is hierdie ondeelbare hart van die evangelie, hierdie drie woorde? God red sondaars! Presies dit is wat ons teks sê: "Dit is 'n betroubare woord en kan sonder voorbehoud aanvaar word: Christus Jesus het in die wêreld gekom om sondaars te verlos" (1 Tm 1:15). Rm 5:8 dra dieselfde idee: "Maar God bewys sy liefde vir ons juis hierin dat Christus vir ons gesterf het toe ons nog sondaars was." Kom ons kyk nader na hierdie drie woorde.
WIE HET LIEF? GOD DRIE-ENIG!
 Omdat die Drie-enige God is wie Hy is, is Sy reddende liefde iets wonderliks. Dis uniek en volmaak.
• Dit is Christosentries. Geen sondaar word ooit ánders gered as op grond van Christus se verdienste nie. Hieroor is die Woord van God vlymskerp duidelik (Jh 14:6; Hd 4:12; 1 Tm 2:5). Ewe belangrik is die Nuwe Testamentiese aandrang dat Christus óf alleen-redder is, óf glad nie. Die inroer van selfs net 'n mespunt vertroue in eie verdienste of seremoniële godsdienstigheid, is diskwalifiserend (vgl. Gl 5:2-4).
• Dit is geestelik. Die Heilige Gees is as 't ware die Koerier wat God se liefde kom aflewer. En Hy hou dit in stand. Sonder Sy oortuigende (Jh 16:711), wederbarende (Jh 3:5-8; Tit 3:5) en verligtende werk (1Kor 2:10-16) kan niemand reddend met Christus verenig word of bly nie.
• Dit is ewig. Dit strek vanuit die ewige verlede, dwarsdeur die tyd, tot in die ewige toekoms in. Voor die skepping al het God Sy geliefdes uitgekies. En Hyself dra hulle deur tot en met die volmaaktheid (Jh 6:35-40; Rm 8:28-30; Ef 1:4; 2Tm 1:9; 1Pt 1:20; Op 13:8; 17:8).
• Dit is soewerein. As Skepper is God die onbetwisbare Eienaar van alles en almal. Wie kan Sy reg bevraagteken om Sy liefde uit te stort soos en op wie Hy wil? (Rm 9:6-29).
• Dit is onvoorwaardelik en onverdiend. Dit word geensins ontlok of bepaal deur enige verdienste in enige persoon wat dit ontvang nie (Hd 13:48; Rm 9:11-13, 16; 10:20; 1Kor 1:27-29; Ef 2:8; Fl 2:12-13; 2Tm 1:9).
• Dit is persoonlik. Dit is op spesifieke mense gerig (Jh 6:39; 10:27-30; 17: 2, 6, 9, 24; Hd 13:48; 18:9-10; Op 13:8; 17:8).
• Dit is korporatief. Die ware kerk is gesamentlik, as 'n organiese geheel, die bruid van Christus (2Kor 11:2; Ef 5:25-27; Op 19:7-9; 21:2).
• Dit is universeel. Die Here se geliefdes kom vanuit elke nasie, stam, volk en taal (Op 5:9; 7:9).
• Dit is histories. Hierdie bemindes kom vanuit al die eeue. Elke geslag sal verteenwoordig wees tydens die bruilofsmaal van die Lam.
VIR WIE HET GOD LIEF? SONDAARS!
 As God dan nie alle mense reddend liefhet nie dermiljoene sterf immers in hulle sonde - ontstaan die vraag: wie is die bemindes dan? Op wie lê God se verlossingsliefde beslag? Watter soort mense word deur Hom oorrompel? Die Bybel antwoord klokhelder: God red sóndaars - ás sondaars - ten spyte van wie en wat hulle is, of nie is nie! Hy het lewende dooies lief - mislukkings in terme van Sy volmaakte standaarde, rebelle teen Sy Wet, mense wat magteloos is om hulle ewige lot te verander. Dis 'n moeilike les, maar ons móét dit leer.
 Dit beteken dat God se liefde op niemand beslag lê - omdat hy of sy iets is nie. Nooit is redding te danke aan iets in die sondaar self nie. Mense word dus nie gered omdat hulle hul bes probeer nie; of omdat hulle beter vaar as ander nie. Opvoeding, rykdom, geleerdheid, begaafdheid en skoonheid speel geen rol nie. Niemand is 'n voorwerp van God se besondere liefde omdat hy godsdienstig, of 'n kerkganger, of 'n tiendegeeër is nie. Ewemin is sondebelydenis, of vroomheid, of uitkniel, of restitusie 'n kwalifikasie. God red nie mense omdat hulle hul laat doop, of siekes verpleeg, of armes kos gee, of sendingwerk doen nie. Selfs is die aanroep van die Here of die grootste geloof nooit 'n grond vir redding nie.
 Andersom gestel: God het sondaars lief ten spyte van wie of wat hulle is. Hy red skuldiges, ellendiges, vuiles, mislukkings, uitvaagsels en patete. Hy red uitsigloses, moedeloses, koersloses, hulpeloses, hopeloses. Christus het gekom vir blindes, lammes, kreupeles, dowes, stommes. God red oortreders van Sy Wet, mislukkings i.t.v. Sy standaarde: godloënaars, afgodsdienaars, lasteraars, sabbatsbrekers, ouer-veragters, moordenaars, onsedelikes en egbrekers, diewe, leuenaars, hebsugtiges. Hy red geestelik-dooies, vleeslikes, wêreldgelykvormiges, satanbeheerdes, mense onder Sy toorn, op pad na die hel.
 In hierdie verband moet 'n lewensbelangrike waarheid beklemtoon word - soveel te meer omdat dit so dikwels verwaarloos word: God red nie net sondaars as sondaars nie; Hy red slégs sondaars wat weet dat hulle sondaars is en dit bely sonder om doekies om te draai. Dit is wat die Here bedoel as Hy sê dat Hy net vir sondaars gekom het (Lk 18:9-14; 19:10; Mk 2:17, OAV). Een van die Jode se grootste probleme was hulle godsdienstige selfvoldaanheid. Dit het hulle doof gemaak vir die evangelie. Waarom is dit so? Sonder ware sondebesef is Christus se versoeningswerk net van akademiese belang. Uiters kan dit tot 'n kunsmatige geloof lei. Nog belangriker: God red sondaars ten einde Homself te verheerlik. En dis tog duidelik dat Sy eer gedien word as ek werklik verstaan hoe afhanklik ek van Sy genade is - iets wat sonder sondebesef net nie moontlik is nie.
HOE KOM GOD SE LIEFDE TOT UITDRUKKING? IN REDDING!
 Wat gebeur met 'n sondaar as God se besondere liefde op hom of haar beslag lê? Hy (of sy) begin iets van God se heilige geregtigheid sien. Dan sien hy homself as 'n verwerplike sondaar. En uiteindelik sien hy dan vir Christus as enigste oplossing vir sy verskriklike dilemma. Dit lei dan noodwendig daartoe dat hy vanuit sy geestelike bankrotskap die Here Jesus as Verlosser en Koning omhels. Soos 'n drenkeling bly hy dan aan Hom hang vir lewe en dood, vir tyd en ewigheid. En met ferm tred neem hy dag na dag die kruis van gehoorsaamheid op. Hy begin sy sonde haat en vlug gevolglik daarvoor. Om meer en meer soos Jesus te word, raak sy hoogste ambisie. Geleidelik neem die patrone van godsvrug gestalte in sy lewe aan. Sy broers en susters begin uitstaan asof hulle neonkleurig geverf is. Nêrens is hy méér tuis as tussen medegeliefdes van die Here nie. Les bes volhard hy jaar in en jaar uit teen die begeertes van sy vlees, die suigkragte van die wêreld en die aanslae van die Duiwel.
En hoe langer die stryd voortduur, hoe meer besef hy sy totale afhanklikheid van 'n Middelaar. Hy skuil dus al hoe dieper in Christus.
IS JY 'N VOORWERP VAN GOD SE BESONDERE LIEFDE?
 Eintlik kan jy net een van twee antwoorde op hierdie brandende vraag gee: 'Ja!' of 'Onseker!'.
 Sommige sal protesteer:
• Party is uitsigloos: "Ek is in 'n patetiese toestand - gewis sonder God en sonder hoop!" Dit sê niks nie. Ál die geliefdes is nog nie ingebring nie. Wie weet, dalk is jou hartoorplanting net om die draai. In elk geval, is daar nie talle Bybelse uitnodigings aan sondaars om in die Here se liefdevolle arms in te hardloop nie. Waarom huiwer jy? Wie se skuld is dit dat jy nog sonder God is? Al struikelblok is jou eie ongehoorsaamheid, onwilligheid en ongeloof. Jy en jy alleen dra die skuld vir jou toestand, nie waar nie?
• Ander is verhard: "Ek stel nie belang nie!" Wel, as God se liefde kom - kóm dit! Een oomblik is jy 'n halsstarrige rebel, die volgende oomblik lê jy op jou gesig voor die Here - en die volgende oomblik is jy Sy ywerige dissipel. Só het miljoene dit al ervaar. God se liefde slaan baie dikwels onverwags en onweerstaanbaar toe!
 Wat sê die Woord vir die onsekeres? Klokhelder duidelik roep dit oor en oor: "Dis onnodig om onseker te bly!" Die uitnodiging van die Bybel se vyfde laaste vers staan steeds so vas soos die berge: "Die Gees en die bruid sê: 'Kom!' En elkeen wat dit hoor, moet sê: 'Kom!' En elkeen wat dors het, moet kom; elkeen wat die water van die lewe wil hê, moet dit kom kry, verniet!" (Op 22:17). En hierdie is nie net 'n uitnodiging om eenmaal te drink nie; dis 'n bevel om weer en weer te drink. Wees verseker, elkeen wat in opregtheid kom,
kan staat maak op die Here se belofte in Jh 6:37: "Ek sal hom wat na My toe kom, nooit, maar nooit verwerp nie." (Gr. letterlik). Aan die onsekeres sê hierdie uitnodiging en belofte dus: Al het jy hoeveel keer in die verlede gedrink, kom nou weer. Jy bly onseker omdat jy nog altyd halfhartig en kleingelowig was. Kom nou, beslis en gelowig! Hou op om God 'n leuenaar te maak. Sy beloftes is algeheel betroubaar. Kom dus, maak die transaksie vas - eens en vir altyd! Spoedig sal die Gees dan in jou begin roep: 'Vader, my Vader!' (Rm 8:15-16; Gl 4:6). En dan sal jy weet dat jy weet.
 Net 'n laaste woord aan diegene wat sonder huiwering "Ja!" sê, diegene wat weet dat God eens en vir altyd op hulle beslag gelê het: maak elke dag jou roeping en verkiesing vas - dan sal jy nie struikel nie. En jy sal uiteindelik 'n vrye en feestelike toegang tot die ewige koninkryk van ons Here en Verlosser, Jesus Christus, verkry (2Pt 1:10-11, OAV). Dien die Here dus met 'n onverdeelde hart! En laat die sentrale hartstog van jou lewe steeds wees om Hom te behaag en te verheerlik!
• Subskripsies, adresveranderings, kansellasies en korrespondensie: Postnet Suite No.148, Privaatsak X1, Northcliff, 2115, Suid-Afrika. E: nico.vanderwalt@reformed.org.za ; Tel. 011 476 2907; 082 848 9396.
• 'n Preek/studiestuk soos hierdie word op 'n gereelde basis wêreldwyd en gratis in Afrikaans en Engels per e-pos gestuur aan mense wat dit persoonlik aangevra het.
• Geen kopiereg. Dupliseer of preek gerus. Of stuur verder
Berichtdoor Ton » Do Mei 16, 2019 1:15 pm
" 'N PREDIKANT KAN SY KUDDE MAAK OF BREEK "
Paulus druk Timoteus ernstig op die hart om nougeset oor sy leer en lewe te waak, omdat dit bepalend kan wees, nie net vir sy eie redding nie, maar ook vir die redding van sy kudde. Besef julle dat dit in beginsel moontlik is dat een of meer van die predikers in hierdie gemeente die ewigheid in die hel kan deurbring - indien hulle, (a) in hulle navolging van Christus nie is wat hulle moet wees nie, of (b) dwaalleer verkondig? Die skokkende is dat dit waarmee die deursnee lidmaat nog sal kan wegkom op daardie verskriklike dag as ons moet verantwoording doen, verdoemend kan wees in die geval van predikante. Leermeesters gaan strenger as ander beoordeel word! (Jk 3:1). Voorts, besef julle dat ons as predikers in hierdie gemeente hopelik 'n groot rol speel in elkeen van julle se redding, maar eweneens die oorsaak kan wees dat van julle vir ewig verlore gaan? Kyk mooi na ons vers: die voorwaarde vir Timoteus en sy kudde se ewige redding is dat hý sal let op sy lewe en sy leer, en daarin sal volhard. Baie predikante dink hulle reddingstaak is afgehandel wanneer iemand tot bekering gekom het en by die gemeente inskakel. Al wat dan oorbly, is om sulke mense op te bou en voort te help in heiligmaking. Slegs verlorenes moet immers gered word, word gedink - nie die gemeente nie. Hulle is mos reeds gered. Maar die Skrif leer dat as mens nie enduit in gehoorsaamheid volhard nie, die gevolg nie net mindere heiligmaking is nie, maar die ewige verdoemenis. Die taak van 'n pastor is dus nie bloot om die heiliges op te bou nie, maar om hulle inderdaad te red!
 Eerstens, is dit nie hemelskreiende arrogansie om te sê dat ék mense kan en moet red nie? Dis tog iets wat nét die Here kan doen. Sekerlik! Maar tog sê die Skrif óók meermale dat Sy werkers mense red. Paulus skryf in 1Kor 9:22: "Vir almal het ek alles geword om in elk geval sommige te red." En Jakobus sê: "... weet dan dat hy wat 'n sondaar van sy dwaalweg terugbring, hom uit die dood red ..." (Jk 5:20) (vgl. ook Hd 26:18; Rm 11:14). Ons moet dit só verstaan: in bykans alles wat die Here hier op aarde doen, werk Hy middellik Hy gebruik instrumente. So maak Hy dan van Sy dissipels gebruik, veral van Sy predikers, om soos stukke gereedskap in Sy hand te wees as Hý mense red. En in hierdie sin red húlle mense.
 Tweedens, is dit reg om te sê dat iemand wat reeds gered is, steeds gered moet word? Dit word vertel dat die befaamde 19de eeuse teoloog, Biskop Westcott, teologiese professor in Cambridge, een keer deur 'n voorbarige student voorgekeer is met dié woorde: "Professor, is u gered?" "Goeie vraag", het Westcott geantwoord, "maar dit hang af wat jy bedoel?" Toe slaan die geleerde oor in Grieks en hy gebruik 3 passiewe deelwoorde van die werkwoord "om te red": ek is gered, ek word gered, ek sal gered word. Onnodig om te sê, die student is druipstert daar weg. Redding word op drie maniere in die Skrif aan ons voorgehou. Ons is gered (Rm 8:24; Lk 7:50; Ef 2:5, 8); ons word gered (1Kor 1:18; 2Kor 2:15); ons sal gered word (Rm 5:9-10; 13:11; 1Pt 1:5). Dis omdat ons redding 'n proses is - wat begin het, maar nog nie voltooi is nie. In 'n sin moet ons dus nog gered word. Op talle plekke leer die Bybel dat die Christelike lewe soos 'n maratonwedloop is, en dat slegs hulle wat tot die einde toe volhard, gered sal word.
 Hierdie betrokkenheid van herders in die redding van hulle kuddes is nie maar 'n terloopsheid nie; dit verg alles van hulle. Luister maar weer na Paulus: "Daarom verdra ek alles ter wille van die uitverkorenes sodat ook hulle die verlossing ... en die ewige heerlikheid kan ontvang" (2Tm 2:10). In 2Kor 1:6 skryf hy: "As ons dus in beproewing kom, is dit dat julle gehelp en gered kan word."
 In die geval van die Korintiërs het ons 'n voorbeeld van hoe mense só deur die bemoeienis van 'n herder gered word. Hulle het in sonde geval en Paulus het 'n brief aan hulle geskryf wat hulle diep ontstel het (en gewis was hierdie sogenaamde tranebrief ook vir hom uiters pynlik om te skryf). Die brief het egter die gewensde uitwerking gehad en die Korintiërs het hulle bekeer. In 'n volgende brief sê Paulus dan dat hy nie met kwade bedoelings so streng met hulle was nie. Maar dit het vir hom daaroor gegaan dat hulle nie die saligheid mis nie "want droefheid volgens die wil van God bring bekering wat tot redding lei ..." (2Kor 7:10). Miskien is die Hebreërbrief die uitnemende voorbeeld van sulke pastorale gestrengheid ter wille van gelowiges se redding. Die Hebreërs is op die punt om die geloof te versaak en na die Joodse godsdiens terug te keer. Hiervan wil die skrywer hulle ten alle koste laat afsien. Hy draai geen doekies om nie en bombardeer hulle met die mees skrikwekkende pastorale vermanings en waarskuwings in die ganse Nuwe Testament. Verskriklik, sê hy vir hierdie mense wat jare se dissipelskap agter hulle het, is dit om in die hande van die lewende God te val! (Hb 10:31). Wat die Hebreërskrywer betref, hang die ewige saligheid óf verdoemenis van hierdie mense een honderd persent van sy pastorale effektiwiteit af. Waarlik, dit is die verantwoordelikheid van elke predikant (en elke ouderling) om só te werk dat nie een van sy broers of susters verlore gaan nie. Daarvoor is hy voor die Here verantwoordelik, en as een van hulle dan wel voor die wenpaal opgee, is dit in 'n sin sý skuld. Te sterk gestel? Almiskie. Maar dís die gesindheid waarmee hy sy werk moet doen.
 Maar, terwyl die Skrif se aksent op die herder en leraar se verantwoordelikheid val, is dit meteen ook iets wat op elke gelowige rus. Sowel die Romeine as die Korintiërs word deur Paulus gewaarsku om, selfs in so 'n geringe saak soos wat jy eet of drink, nie 'n mede-gelowige in die geloofswedloop te laat struikel nie. Vir die Romeine sê die apostel: "Moenie deur wat jy eet, iemand vir wie Christus gesterf het, laat verlore gaan nie" (Rm 14:15). En vir die Korintiërs sê hy dat mens 'n broer of suster se geloofswedloop deur jou voorbeeld kan laat skipbreuk ly. As jy jou Christelike vryheid só misbruik dat 'n mede-lidmaat jou strydig met sy oortuigings navolg, laat jy hom iets teen sy gewete doen - en dit kan hom sy saligheid kos. "Dan gaan die swakke verlore deur hierdie kennis van jou, en dit 'n broer vir wie Christus gesterf het" (1Kor 8:11). Hoeveel te meer kan voorgangers van gemeentes, wat uiteraard meer in die oog en invloedryk is, die oorsaak wees dat medegelowiges die pad byster raak?
Op die spel in pastorale bediening en prediking, is nie bloot 'n gemeente se groei in heiligmaking nie, maar ook hulle inbesitname van die ewige saligheid.
ENKELE PUNTE VAN TOEPASSING
1. Niks behoort vir ons belangriker te wees as om heilig in die geloofswedloop te volhard nie. As daar een ding is wat die apostels met geweldige erns bejeen het, dan is dit ons verantwoordelikheid om met alles in ons vermoë die koninkryk binne te beur. Hierin het hulle die Here Jesus nagevolg: die koninkryk van die hemel moet bestorm en met geweld gegryp word (Mt 11:12, OAV). En as jou hand of oog jou in die proses laat struikel, kap dit af of ruk dit uit (Mt 5:29-30). Dis reg dat ons beklemtoon en ons daarin verheug dat die Here reddend in ons lewens ingegryp het. Maar dit mag nie die enigste belewing van ons Christenskap wees nie. As ons nie voortdurend besig is om ons heil met vrees en bewing uit te werk nie, is die kanse goed dat ons nooit die Here sal sien nie. Dis 'n verskriklike gedagte, maar besef julle dat, tensy die Here ons baie, baie genadig is, van die mense in hierdie saal die ewigheid in die verdoemenis gaan deurbring!
Waarlik, niemand, maar niemand sal die koninkryk op 'n traak-my-nie-agtige wyse beërf nie.
2. Ek moet met alles in my daarteen waak om vir my broers en susters tot struikeling te wees in húlle wedloop. Dit waarna ons tans kyk, beteken nie dat diegene wat waarlik gered is, verlore kan gaan nie. Maar dit beklemtoon dat volharding tot die einde toe die uiteindelike merkteken van ware redding is. Vals gelowiges sak uit. Maar let goed op wat die Here in hierdie verband sê: as jý die oorsaak is dat iemand struikel, is dit vir jou beter om eerder met 'n klip om jou nek in die see te verdrink (Mt 18: 6-7).
3. Die antwoord: die vaste spys van die Woord. Mens sou nou maklik kon redeneer dat predikers, in die lig van wat ons gesien het, eerder net appellerende bekeringsboodskappe moet preek. Nee! Dit was juis een van die groot probleme van die Hebreërs: hulle het vasgesteek by die melkkos van die eerste beginsels (Hb 5:11-6:3).
4. Ontelbaar baie gaan die ewige verdoemenis tegemoet, omdat hulle dink dat dit nie regtig saak maak aan watter kerk hulle behoort nie. Solank mens net persoonlik met die Here wandel, dink baie, is alles in orde. Maar wat hulle vergeet, is dat jou wedloop tot 'n groot mate bepaal word deur die prediking waaronder jy Sondae sit, asook deur die standaard van Christenskap óm jou. Die probleem is dat ons vergeet dat dié soort dissipelskap wat op die ewige heerlikheid uitloop, alles van mens verg. En as jy nie gedurig gevoed en versterk word deur jou gemeente nie - om van vergiftiging nie eers te praat nie - is die kanse goed dat jy dit nie gaan maak nie.
5. Een van die belangrikste gebede wat jy weer en weer moet bid, is vir jou predikant(e). In hierdie gemeente is ons uiters huiwerig om te veel te maak van die predikante-amp. Veeleerder beklemtoon ons die feit dat ons almal broers en susters is. Maar dit verander nie die feit dat daar 'n enorme verantwoordelikheid op die predikers (en natuurlik die ouderlinge) in hierdie gemeente rus nie. Bid asseblief gedurig vir ons dat die gewigtigheid van ons roeping steeds dieper in ons harte ingegrafeer sal word. Want een van ons grootste bedreigings is 'n onderskatting van ons aanspreeklikheid voor die Here. Hb 13:17 sê dat ons verantwoording sal moet doen! Bid nie net ter wille van óns nie, maar ook ter wille van julleself. Ek vertrou dat jy my nie verkeerd sal verstaan as ek sê dat niemand - behalwe natuurlik jyself - 'n groter rol in jou geestelike groei en geloofsvolharding speel as die ouderlinge van hierdie gemeente en veral die predikers nie.
6. Dié geheim in die geloofswedloop, is om jou oë op Jesus Christus vas te nael. Kom ek sluit net af met 3 aanhalings uit Hebreërs: "Hy (die Seun) (het) vir almal wat aan Hom gehoorsaam is, die bron van ewige saligheid geword" (5:9). "Ons behou deel aan Christus as ons end-uit volhard in die vertroue waarmee ons begin het" (3:14). "laat ons die wedloop wat vir ons voorlê, met volharding hardloop, die oog gevestig op Jesus, die begin en Voleinder van die geloof" (12:1-2).
• Blogs: www.e-preke.blogspot.com (met skakels na nóg 4 blogs - een Engels)
• 'n Preek/studiestuk soos hierdie word op 'n gereelde basis wêreldwyd en gratis in Afrikaans en soms in Engels per e-pos gestuur aan mense wat dit persoonlik aangevra het.
Berichtdoor Ton » Vr Mei 31, 2019 11:20 am
Hiermee 'n volgende Antipas Herout. Vertrou julle vind dit betekenisvol.
ANTIPAS HEROUT Antipas, My getroue getuie
Romeine 11 : 'N ONMISKENBARE TEKEN VAN DIE TYE GOD SE SKOPPELMAAI
In Rom 1-8 sit die apostel Paulus die evangelie op 'n wonderlike wyse uiteen. Dis dan ook verstaanbaar dat hy afsluit met 'n aangrypende lofuiting (Rom 8:38-39). Maar onmiddellik ontstaan 'n vraag dan: As dit dan God se reddingsplan is en die Jode al vir eeue sy verbondsvolk, waarom het hulle vir Christus verwerp en weier die oorgrote meerderheid van hulle om so 'n wonderlike verlossingsplan te aanvaar? In Rom 9-11 antwoord die apostel hierdie kwelvraag. Hoewel die drie hoofstukke eintlik één stofblok is, gaan ons die aksent hoofsaaklik op Rom 11 laat val. Romeine 9 - 'n kort oorsig God se beloftes dwarsdeur die Ou Testament was amper nooit sonder voorwaardes nie. Die mens is en bly verantwoordelik! Omdat nie almal in die verbondsvolk gelowig en gehoorsaam was nie, het die Ou Verbondsgeskiedenis 'n dubbele karakter. Baie is gered deur geloof wat in gehoorsaamheid aan Jahweh tot uitdrukking gekom het. Maar die meerderheid is deur die Here verwerp oor hulle ongeloof en samehangende sonde. Dit beteken egter nie dat God se verlossingsplan en genadeverbond ná die Jode se verwerping van Christus, verydel is nie. Hoe so?
Rom 9:6 is 'n sleutelvers om God se raadsplan te verstaan: "Immers nie almal wat van Israel afstam, is werklik Israel nie ..." Daar was dus 'n ware en ewige Israel binne die uiterlike en tydelike Israel (nasionale Israel). En die verbondsbeloftes was net van toepassing op hulle - op diegene wat God se beloftes geglo het en dus toegewyd getrou gebly het aan die verbond. Hulle was die ware Israel en net hulle is gered. In Rom 9:7-13 verduidelik die apostel sy verbasende stelling in v.6 aan die hand van twee voorbeelde: Díé van Ismael en Isak, Abraham se kinders. En díé van Esau en Jakob, Isak en Rebekka se kinders. Isak, die uitverkorene (v.7-9) Abraham, het twee seuns gehad, Ismael en Isak. Maar net in Isak se geval het die verbondsbeloftes in vervulling gegaan. Waarom? Hy was gehoorsaam en het die verbond ernstig opgeneem. En Ismael? Sy sonde het getoon dat hy nooit in geloof deel gehad het aan die genadeverbond nie. Isak het getoon dat hy die uitverkorene was. Nou lyk dit of die apostel 'n beswaar by sy lesers antisipeer. Ja, maar Ismael en Isak het twee verskillende ma's gehad. En in Ismael se geval het Abraham "in die vlees" opgetree. Is dit nie die rede waarom Ismael nie in die verbond ingesluit is nie?
Jakob, die uitverkorene (v.1013) Goed, sê Paulus dan in Rom 9:10-13, kom ons kyk na Esau en Jakob. Hulle het dieselfde pa en ma gehad; trouens, hulle was 'n tweeling. Tóg, toe hulle nog in die moederskoot was, het God al 'n keuse uitgeoefen - die oudste sou die jongste dien. Esau is wel eerste gebore, maar Jakob sou die uitverkorene, die wetlike eersgeborene wees. Dit het dan ook geblyk uit die feit dat hy getrou aan God en die verbond gebly het. Tweedeling in die volk van God Hoewel al voorheen 'n realiteit, het ons hierbo die formele oorsprong van 'n tweedeling in die verbondsvolk van die feit dat daar 'n ware en uitverkore Israel binne nasionale Israel was. Slegs húlle sou erfgename van die verbondsbeloftes w e e s . A a n h u l l e verbondsgehoorsaamheid sou hulle kenbaar wees. Daar sou altyd "seweduisend wees wat die knie voor Baal nie buig nie" - die ware godsvolk midde-in die Joodse volk.1 Dis waarvan Paulus in Rom 9:6 praat. Dis die eerste pen wat hy inslaan. Soos al vir eeue, is daar ook in die Nuwe Testamentiese tye 'n oorblyfsel onder die Jode. Dis húlle wat die Messias herken het en aangeneem het. Die eerste Christene was immers omtrent almal Jode. Rom 10 - 'n kort oorsig In hierdie hoofstuk leer die apostel dat daar in die Ou Testament (soos steeds) net één manier van redding was en is: deur geloof! Elkeen wat waarlik geglo het dat God inderdaad die beloofde Middelaar sou voorsien om in hulle plek die straf op hulle sondeskuld te dra - as vervulling van die seremonies wat hulle gelowig en getrou beoefen het en wie se gehoorsame lewe aan God se wet die egtheid van hierdie geloof bevestig het, is gered. Helaas het die meeste Israeliete egter in hulle ongeloof baie min, indien hoegenaamd, enige begrip gehad - soos hulle voortgaande ontrou aan God duidelik getoon het. Nêrens blyk dit duideliker nie as in die Jode se latere verwerping van Christus, die Middelaar. Daarom spreek Paulus sy hartstog en gebed uit dat sy medeJode tot bekering en geloof in Christus sal kom (Rom 10:1-3). Dan sluit hy die hoofstuk af (is dit 'n versugting?) - dat die Jode jaloers sal raak as die heidene in sulke groot getalle tot geloof kom (10:19 vv). Rom 11: Daar wag nog 'n wonderlike heilstoekoms op die Jode. Hoofstuk 11 toon dat Israel se verwerping nóg totaal, nóg finaal was. Daar het inderdaad nog 'n wonderlike toekoms in Christus op hulle gewag! Nie alleen kán God dit doen nie (11:11-15); nie alleen is dit waarskýnlik dat Hy dit gaan doen nie (11:16-24); Hy gaan dit vir séker doen (11:25-32).2 God kán die Jode restoreer (Rom 11:11-15). Vers 11 sê dat Israel se val nie 'n doel op sigself was nie. Nee, hulle struikeling het as doel gehad dat die 3 nie-Jode - die nasies - na Christus toe sou kom. Dit was in diens van die Here se inbring van die oes vanuit die heidendom - iets wat na 2000 jaar steeds aan die gang is. Inderdaad sê Handelinge dat die Jode se verwerping van die evangelie die apostels na die heidene toe gedwing het. Dit het 'n radikale verskuiwing teweeg gebring in die koms van die koninkryk tydens die eerste eeu. 4 Die Here Jesus sinspeel alreeds daarop in (Matt 8:11-12; 21:43). Ook die vervolging van die vroeë Joodse Christene en hulle meegaande verstrooiing het hiertoe bygedra (Hand 11:19). God gaan die Jode waarskýnlik restoreer (Rom 11:16-24) Paulus ontwikkel sy argument verder. Hy maak van twee illustrasies gebruik wat min of meer dieselfde sê: die van 'n bol deeg (v.16a) en die van 'n olyfboom (v.16b-24). Ons kyk na laasgenoemde meer uitgebreide beeld. Die olyfboom is sonder twyfel 'n beeld van die volk van die Here. Duidelik sinspeel die wortel van die olyfboom op die aartsvaders, Abraham, Isak en Jakob. Die takke, die boom self, praat dan van Israel as geheel - van die Jode as volk. En soos ons weet, is 'n groot deel van die Joodse volk afgesnoei te wyte aan hulle ongeloof. Daarenteen dui die lote van die wilde olyfboom wat ingeënt word sekerlik op die nuwe gelowiges vanuit die nie-Joodse nasies. So word hierdie nuut-ingeënte lote dan deel van die die volk van die Here - van God se olyfboom. Oor hierdie verstaan van die gelykenis is daar min, indien enige verskil van opinie. Daar is dan (v.24) 'n ernstige waarskuwing teen trots in hierdie wilde olyflote. Soos takke van die mak olyfboom afgebreek is - Jode wat vanweë hulle verwerping van Christus hulle deelhê aan die Godsvolk verbeur het - kan die wilde olyftakke soveel makliker afgesny word. Hulle is immers nie oorspronklik en van nature deel van die mak olyfboom nie - van die verbondsvolk nie (v.24). Maar dis nie al nie. Die mak olyfboomtakke wat afgebreek is kan maklik weer ingeënt word. Dis nie net moontlik nie, maar inderdaad baie waarskynlik (v. 24b) . 5 God gaan die Jode vir séker weer inent op die olyfboom (Rom 11:25-32). Nie alleen is dit moontlik, selfs waarskynlik dat die Here God weer genade aan die Jode gaan betoon nie, dit gaan beslis gebeur. Paulus noem die profesie in v.25 'n "geheimenis" ("verborgenheid" in OAV). Die betrokke Griekse woord musterion is 'n tegniese begrip in die Nuwe Testament wat dui op 'n profetiese waarheid wat 'n totale geheim sou wees en bly as God dit nie geopenbaar het nie. Maar nou hét Hy dit wel geopenbaar en dit gaan gewis gebeur (1 Kor 15:51; Ef 3:3). Die hele Israel sal gered word (v.26) • 'n Groot vraag is nou, hoe moet ons die woorde in v.26, "die hele Israel" verstaan?
Ons hoef nie op al die opinies in te gaan nie. Daar is wel grootliks konsensus onder Bybelgeleerdes dat daar nie skielik van die hele liggaam van Christus, Jode en nie-Jode gepraat word nie - nadat al die ander 6 verwysings na Israel in hierdie 3 hoofstukke, trouens die hele Romeine, beslis van die Jode praat. Let op dat daar net in die vorige vers ook van "Israel" gepraat word en dat dit duidelik na die Jode verwys.
• Dis te betwyfel of die apostel, as hy van die "hele Israel" praat, dink aan ál die Jode - kop vir kop. Ewemin moet ons dit verstaan as verwysende na al die uitverkorenes onder die Jode. Dit sou natuurlik wáár wees - en "die uitverkorenes" kan uiteraard 'n kleiner of groter persentasie van 'n volk wees. Maar so was dit nog altyd. Dit sou geen nuwe openbaring wees nie. Waarskynlik beteken dit dat 'n baie groot deel van die Joodse volk verrassend tot Christelike bekering sal kom - waarskynlik die oorgrote meerderheid van hulle (die "hele Israel"). So aanvaar verreweg die meeste betroubare kommentatore dit.
Iain Murray is sekerlik korrek: "This is not to say that every individual Israelite will be converted ... the number to be ingathered will be of an extent which justifies the expression all Israel shall be saved".7 Daar wag dus 'n wonderlike genadewerk van God op die Jode: die "hele Israel" gaan nog gered word! Dit lyk of ons moet dink in teme van 'n magtige volksherlewing soos hierdie wêreld bes moontlik nog nooit beleef het nie. So verstaan amper alle kommentatore dit. Destyds - selfs nog vandag - lyk dit onhaalbaar. Maar vir God is niks onmoontlik nie! Effek op die nasies (v.12 & 15) Daar bly nou nog een kwessie oor. Het die Jode se massa-bekering enige effek op die nasies? Tweekeer suggereer Paulus dat die Jode se massabekering nie die nasies onaangeraak sal laat nie.
• In V.12 is daar 'n baie belangrike en onontkombare suggestie van die apostel: as die Jode se struikeling dan vir die wêreld rykdom beteken, hoeveel te méér sal hulle - die Jode se volheid dit nie eendag tot 'n baie groter mate vir die nasies bewerkstellig nie.8
Dis Paulus se argument: daar was 'n tyd toe die Jode die evangelie verwerp het, en dit het redding vir die nasies meegebring. Daar sal egter 'n tyd kom wanneer die Jode die evangelie sal omhels, en dit sal nóg groter seën vir die nasies bewerkstellig.
• Drie verse verder praat Paulus nog 'n keer oor die Here se genade vir die nasies ná die Jode se massabekering (v.15). As die Jode se verharding en ongeloof geweldige geloofsimplikasies ingehou het vir die wêreld, sal hulle massa-omhelsing van die evangelie eendag 'n veel groter geloofsimpak op die nasies hê. Dit sal wees "soos lewe uit die dood" vir die nasies wees. Dit lyk dus duidelik dat die skoppelmaai wéér vanaf die Jode na die nasies toe gaan swaai. Indien korrek, wag daar op die nasies 'n tweede golf van God se reddende genade - tot so 'n mate dat daarna verwys kan word as "lewe uit die dood" (v.15). En ook die woorde "hoeveel te meer" in v.12 impliseer dit. Om die spyker behoorlik in te slaan, kom ons parafraseer die twee verse:
• Vers 12: As die nasies, as gevolg van die Jode se ongeloof tot vandag toe soveel seën ontvang het, is dit mos onontkombaar duidelik dat die Jode se volheid - hulle volkswye omhelsing van Christus - des te méér seën vir die nasies gaan inhou!
• Vers 15: As die Jode se verwerping van Christus tot nou toe versoening vir die nasies meegebring het, hoeveel te meer sal hulle komende volksomhelsing van Christus vir die nasies nóg groter seën as ooit tevore inhou - dit sal wees soos lewe uit die dood!
• Net 'n laaste opmerking oor hierdie tweede golf van genade vir die nasies. Waarom praat die apostel so amper terloops oor hierdie verdere genadewerk onder die nasies? Dis nie waaroor hy dit primêr in hierdie hoofstuk het nie. Soos reeds aan die begin van hierdie lering uitgewys, wil Paulus in hierdie drie hoofstukke die vraag oor die toekoms van die Jode aanspreek. Dis waar sy fokus en sy hart is. Ou Testamentiese profesieë Hierdie terugswaai van die pendulum na die nasies toe, word bes moontlik reeds in die Psalmboek voorsien. Ps 22:28-32: "Mense oor die hele wêreld sal die Here erken en hulle tot Hom bekeer Alle volke sal Hom as Koning erken ... Al die rykes van die wêreld sal ook aan die maaltyd deelneem en Hom as koning erken, ja, alle mense, sterflik en verganklik, sal voor Hom kniel." Ps 67:8: " ... al die eindes van die aarde sal Hom vrees." Ps 86:9: "Al die nasies wat U gemaak het, sal kom en voor U, my Heer, in aanbidding buig; hulle sal U Naam eer.
Ps 102:16, 23: "Nasies sal vir die Naam van die Here ontsag hê en al die konings van die aarde vir U majesteit ... wanneer volke en koninkryke bymekaarkom om die Here te dien." Gerespekteerde kommentatore Wat mens se opinie op hierdie stadium ook al is, is daar nog 'n faktor: die opinie van teoloë. Ek verwys na mense vir wie ek groot respek het - en van wie net 'n dwaas maklik verskil. Onderstaande is aanhalings van maar enkele eksegete. Mens sou met gemak meer kon aanhaal.
• John Murray skryf in sy Romeinekommentaar: ".... the fulness 9 of Israel will involve for the Gentiles a much greater enjoyment of gospel blessing than that occasioned by Israel's unbelief. Thus there awaits the Gentiles .... gospel blessing far surpassing anything experienced during the period of Israel's apostacy, and this unprecedented enrichment will be occasioned by the conversion of Israel on a scale commensurate with that of their earlier disobedience."
• Everett Harrison skryf: "In order to retain the balance of the sentence, it seems necessary to understand this expression as pertaining to the world.".
• Griffith Thomas skryf: "If then, the sin of Israel led to the salvation of the Gentiles, much more will their restoration be the means of blessing be to the entire world.Their reception back again is to be of infinitely greater value to the world than their fall." 11 Oor v.15 skryf Thomas dan verder: "And in the future the salvation of the Jews will mean a spiritual revival to the world ... Their rejection brought blessing to the Gentiles, and their restoration will mean blessing to the world.".
• Die klassieke kommentaar van Robert Haldane sê: "... if the casting 12 away of the Jews was such a blessing to the world, their recall will be a blessing unspeakably greater. It will occasion a revival among the gentile churches, from a dead and almost lifeless state, which will resemble a resurrection".
• Die gerespekteerde prediker, D.M. Lloyd-Jones sê in 'n preek: “What he is concerned to show here is the effect, not upon the Jews, but upon the Gentiles. From the beginning of verse 11 he has been showing that the fall of the Jews is for the benefit of the Gentiles. When he asks ‘how much more their fulness?’, how much to whom? To the Gentiles.”13
• Ook John Stott dink in hierdie terme: "Paul forsees that unimaginable blessingis going to enrich the gentiles, a world-wide blessing which will so far surpass anything before experienced that it can only be likened to new life out of death" . .... If God could use the tragedy of Israel's rejection to bring salvation to the Gentiles, with what furher blessing could He not enrich the world through Israel's acceptance and fulness?"14
• Betekenisvol is Iain Murray se kommentaar: "... enough has been given us in Scripture to warrant the expectation that with the calling of the Jews there will come far-reaching blessing for the world." (p.59-60). Murray is reg as hy verder skryf: "This is not to say that every individual Israelite will then be converted .... the number to be ingathered will be of an extent which justifies the expression “all Israel shall be saved". (p.68). Murray gaan verder: "God has further planned the salvation of Israel on a scale which will enrich the Gentiles to a degree hitherto unprecedented." ... “Grace, not judgement, is God’s ultimate purpose." (p.65). "The sense of verses 12 and 15 .... points to a vast addition to the Church by Israel’s conversion with resulting wider blessing for the world. There is a great revival predicted here." (p.66). 15
'n Paar punte van toepassing 1. Ons het nie hier bykans onverstaanbare simboliek nie Hoewel die openbaring van 'n "geheimenis", 'n toekomsprofesie hier, het ons nie apokaliptiese profesie nie. Mens het nie groteske en geheimenisvolle beelde nie. Jy wonder nie gedurig hoe om dit te verstaan nie. Nee, die apostel gee vir ons duidelike lering in gewone taal oor wat vorentoe in die geskiedenis gaan gebeur (of gebeur het). Die enigste simboliek is díé oor die deeg en die olyfboom - wat glashelder duidelik is. Al wat dus nodig is, is om hierdie Skrifgedeelte met 'n oop gemoed en 'n leerbare gesindheid te lees. Om dan te verstaan is nie moeilik nie; inteendeel. 2. Hoe ver is ons van die "volle getal van die heidene" af? • Enersyds was daar oor die afgelope twee eeue 'n sendingontploffing - ongekend vroeër in die geskiedenis. Dit is betekenisvolvir ons onderwerp . Ja, daar is nog baie werk. Maar die oorgrote meerderheid van die nasies is reeds tot 'n mindere of meerdere mate met die evangelie bereik is. Kom ons dink net oor die vertaling van die Bybel in die tale van die wêreld. Die volledige Bybel is reeds in al die groot tale van die wêreld vertaal. Dis nog net 'n klompie van die kleiner taaltjies wat oorbly en hulle is bykans almal reeds geteiken. Binne enkele dekades behoort die taak van Bybelvertaling grootliks voltooi te wees. Dit lyk inderdaad - al is daar nog baie werk oor - of die "volheid van die heidene" nie meer té ver in die toekoms lê nie. Maar uiteraard sal God alleen daaroor besluit. Hieroor is hierdie skrywer amper ambivalent. Daar is nog sóvele vir wie se redding mens nog bid! Sê nou net .... Maar natuurlik, nie 'n enkele uitverkorene sal vergeet word nie. En as die Here 'n gebedslas vir iemand op een van Sy dissipels se hart plaas, het Hy waarskynlik groot planne met daardie persoon se ewige toekoms. 3. Kan ons al iets van 'n komende herlewing onder die Jode sien?
• Die moderne staat Israel is op 14 Mei 1948 tot stand gebring - 71 jaar gelede as hier geskryf word. Oor hoe betekenisvol dit is, is daar verskil van opinie in die kerk van Christus. Wat egter wel gesê kan word, is dat die oorlewing van die Joodse volk - na soveel eeue, en ten spyte van verskriklike vervolging en haat - enig is in die geskiedenis van die wêreld. Voeg daarby dat hulle steeds as 'n duidelik onderskeibare volk voortbestaan. Dis ongeëwenaard in die geskiedenis van die wêreld. Daarom hou ek verwikkelinge in die midde-ooste aandagtig dop. Ons sal finaal moet sien tot watter mate die moderne Israel van eskatologiese betekenis is. Al wat mens nou met sekerheid kan sê, is dat dit bes moontlik inderdaad van groot betekenis is.
• Die afgelope dekade of twee is daar die besondere verskynsel van relatief baie Jode wat Jesus Christus as hulle Messias aanneem. Ons praat van 'n paar honderdduisend tot soveel soos ver oor 'n miljoen.16 In die VSA is reeds minstens 'n paar honderdduisend van hulle, maar sekere statistieke praat van selfs 1,6 miljoen van hulle.17 Dit lyk of daar in Israel self ten minste 20 000 Messiaanse Jode is.
Dit mag na baie klink, maar dit verteenwoordig slegs ongeveer 1% van die bevolking. Met die skrywe hiervan kon ek nog nie betroubare syfers oor die situasie in Suid-Afrika kry nie - hoewel daar reeds in ons groter stede 'n hele aantal Messiaans-Joodse gemeentes bestaan.
• Hoe suiwer Nuwe Testamenties hierdie Messiaanse Jode is, is sekerlik nie 'n uitgemaakte saak nie. Dit wissel ook seker van groepering tot groepering. Die baie beperkte kontak wat ek al met Messiaanse Jode gehad het, het by my die indruk gelaat dat talle van hulle nog nie heeltemal deurgebreek het na suiwer Nuwe Testamentiese Christenskap nie. Dis asof van hulle nog nie heeltemal verstaan dat die seremoniële wet volmaak in Christus vervul is nie - asof hulle nog nie behoorlik die vryheid in Christus begryp nie. Baie van hulle vier nog die Ou Testamentiese seremoniële feeste - wat dalk nie as sodanig diskwalifiserend vir redding is nie (mits jy dit reg verstaan), maar tog moontlik getuig van 'n gebrekkige begrip oor die volkomenheid van Christus se middelaarswerk. Hulle skei hulleself dus ongelukkig nog tot 'n groot mate af van die kerk onder die nie-Jode. Mens het die indruk dat hulle nog nie verstaan dat 'n báie groot deel van dit wat deurgaan as die kerk onsuiwer is, met 'n skrikwekkende persentasie lidmate wat hoegenaamd nie in Christus is nie. Dinge moet dus nog ontwikkel. Want in Ef 2:14-18 (NAV) skryf die apostel: "Christus is ons vrede, Hy wat díé twee, Jode en nie-Jode, een gemaak het. Deur sy liggaam te gee, het Hy die vyandskap afgebreek wat vroeër soos 'n muur skeiding gemaak het. Die wet van Moses met al sy gebooie en bepalings het Hy opgehef, en deur vrede te maak, het Hy in Homself díé twee, Jode en nieJode, tot een nuwe mensheid verenig. Deur sy dood aan die kruis het hy 'n einde gemaak aan die vyandskap en die twee met God versoen en tot een liggaam verenig. .... deur Hom het ons almal, Jode en nie-Jode, deur die een Gees vrye toegang tot die Vader." Op hierdie stadium kan ek net sê dat ek persoonlik van mening is dat die eerste druppels van vervulling bes moontlik begin val het. Teen watter tempo dinge sal ontwikkel, weet mens uiteraard nie. 4. Eskatologies implikasies 'n Denkende Christen sal besef dat Rom 11 en jou vertolking daarvan besondere eskatoliese implikasies het. En inderdaad het elkeen van die groot wederkoms-standpunte sy eie vertolking van Rom 11 - nie almal ewe oortuigend nie. Maar bespreking hiervan sal ons té ver laat wegdwaal van ons onderwerp af. Bepeinsing hieroor met 'n oop gemoed en verdere opleeswerk met onderskeiding (want oor die onderwerp groei spekulasies en bogstories soos hare op 'n hond se rug), sal egter vir die leser besonder verrykend wees. 5. Die Here se onkreukbare en ewige getrouheid aan sy verbondsbeloftes is onmiskenbaar As God belowe het, staan dit vaster as die berge. Hy is in staat om enige bedenklike situasie te omskep tot iets volkome volgens sy wil en tot sy eer. Ek is seker die meeste Christene kan waarskynlik daarvan getuig (vir seker kan ek!). En vir seker was dit so in die lewe van die Ou Testamentiese verbondsvolk. Meermale was dit in die Ou Testament oënskynlik finaal verby met Israel. Menslik gesproke was geen uitkoms moontlik nie. Maar weer en weer het Jahweh getrou gebly aan Sy beloftes - ten diepste eintlik aan homself. Hoeveel maal het Hy nie in die haglikste onstandighede reddend ingegryp nie! Waarom? In sy genadeverbond het Hy Hom daartoe verbind. Ja, die volk se gehoorsaamheid was die ononderhandelbare voorwaarde. En tog, en tog! As dit nie anders kon nie, het Hy hulle eenvoudig gehoorsaam gemáák! Doen Hy dit nie maar altyd nie? Doen Hy dit nie steeds nie? Natuurlik! Daar is geen ander manier nie! Hy skryf sy wil en wette op sy gunsgenote se hartstafels.
Presies dit is wat ons eendag weer sal sien. Ten spyte van eeue se ontrou, en die verwerping van die Messias, sal die “volheid” van die Jode gered word (11:12)! Waarom? So verheerlik God Homself by uitnemendheid! Nooit sal die mislukking van sy godsvolk en sy uitverkorenes sy selfverheerliking in die wiele ry nie. So was dit; so sal dit bly! Soli Deo gloria! 6.Ons het 'n groot verantwoordelikheid 'n Groot verantwoordelikheid rus op ons as nie-Joodse Christene om só te leef dat Jode ook in ons dae en hier waar ons woon, jaloers sal raak op ons geloof. Helaas het Jodehaat, Jodevervolging en Jodeveragting ontsaglike skade gedoen in die verlede - en tot vandag toe. Onuitspreeklik tragies is dat sogenaamde Christene en 'n vals kerk meermale daarvoor verantwoordelik was. 7. 'n Laaste opmerking Baie mense dink, as hierdie profesie eendag volledig in vervulling gaan, sal daar wonderlike tye van vrede hier op aarde heers.Almiskie! Ek dink nie so nie. Daar sal steeds groot teenstand wees - net soos dit maar altyd nog gegaan het. Was dit nie nog altyd die beste medisyne vir ware en toegewyde kerk-wees nie? Wat bevorder die gemeente se heiligheid en toewyding en liefde vir die Here en broers en susters (en bevryding van dooie hout) meer as vervolging? Wat hou die kerk meer siuiwer? In hierdie gevalle bedeling sal dit nooit maklik wees vir die liggaam van Christus nie! En leer Op 20:7vv nie dat Satan aan die einde van die "duisend jaar" uit sy gevangenskap losgelaat sal word nie? Hy sal die nasies mislei en hulle mobiliseer en die laer van die heiliges omsingel. Maar dan sal vuur uit die hemel neerdaal en hulle verteer. Dit sal dan die einde wees. Slot Indien Romeine 11 reg uitgelê is in hierdie studie, wag daar nog ongeëwenaarde tye - wanneer die Jode se oë eenmaal oopgemaak word en die uitverkorenes uit die nasies soos lewendes uit die dood sal wees. En die bruid van Christus sal Hom waarlik ken en hartstogtelik liefhê Ons weet nie wanneer alles in vervulling sal gaan nie, maar vir seker leef ons as Christene van die een-entwintigste eeu in opwindende tye! Mag hierdie studie ons opwek om met nuwe ywer te bid vir die vervulling van Romeine 11 se "geheimenis". Mag dit ons op die die geloofsvoorvoet plaas. En mag dit ons vervul met 'n lewende hoop en 'n nuwe afwagting op die koninkrykstriomfe wat onstuitbaar aan't kom is. En mag dit ons vervul met 'n diep dankbaarheid om betrokke te wees - ongeag hoe nederig - deur gebed, deur te gee en deur te gaan.
Nico van der Walt (Mei 2019)
• Nico v/d Walt onderskryf die historiese, internasionale en reformatoriese 1689 Baptistebelydenis, asook die Belydenis van Sola 5 - 'n assosiasie van (tans) meer as 50 Godgesentreerde evangeliese gemeentes in ongeveer 'n halfdosyn lande in Afrika suid van die ewenaar (almal onderskryf bg. belydenis).
• Gereeld word 'n preek / studiestuk soos hierdie (as 'n reël in Afrikaans) wêreldwyd en gratis per e-pos gestuur aan mense wat dit persoonlik aangevra het.
• Subskripsies, adresveranderings, kansellasies en korrespondensie: Postnetsuite 148, Privaatsak X1, Northcliff, 2115, Suid-Afrika. E: nico.vanderwalt@reformed.org.za Tel. 082 848 9396