Op reis deur Europa: Die blou rugsakRetha en die blou rugsak Foto: Thomas Dreyer Thomas Dreyer en sy vrou, Retha, is besig met ŉ reis (met ŉ baie beperkte begroting) deur Europa. Hulle is oorspronklik van Pretoria. Deur Thomas Dreyer Dit het al die Maandagoggend in Pretoria begin toe ons vyfuur moes opstaan om ons elfuur vlug van Oliver Thambo na Jedda in Saudi Arabië te haal. Ons land om vyfuur die middag in Jedda in 35°C en maak ons so gemaklik moontlik in die sitkamer vir aansluitingsvlugte. Ná ŉ komplimentêre gekruide hoender-en-rys aandete begin die gewag vir ons aansluitingsvlug die volgende oggend om 02:30. Ons sit, lê, slaap en kuier met Lilianne, ‘n Franse vrou op pad huis toe van haar man wat in Maleisië werk. Dit was môre en aand, die eerste dag. Twaalfuur skuif hulle ons na die vertreksaal waar ons tussen Moslem-pelgrims op harde banke sit, lê, probeer slaap. Uiteindelik word ons vlug in Arabies aangekondig. Retha, wat vas aan die slaap op my skoot was, sit onmiddellik regop. Die Airbus 220 na Milaan het net 15 passasiers aan boord en ons het elkeen drie sitplekke om op te slaap. Net om ŉ halfuur later wakker gemaak te word vir … gekruide hoender en rys! Om seweuur die oggend land ons op Milan-Malpensa. Teen dié tyd is dit net adrenalien wat ons aan die gang hou. Ons haal die bus in stad toe (ŉ uur se ry in spitsverkeer) en die metro na die Piazza del Duomo waar die Milaan-katedraal is. Pragtig, indrukwekkend. Ons het net 30 minute om die oomblik in te neem en toe moet ons met die metro terug tot by Lampugnano. Hier haal ons om twaalfuur die Flixbus na Lyon. Ons kry sitplekke heel voor sodat ons mooi kan sien. Ons ry deur Turyn en begin ŉ herinneringstog van dit wat ons vier jaar gelede saam met ons kinders beleef het. Vanaf Turyn ry ons die Alpe binne. Die pieke van die Alpe is wit met sneeu. Ons ry deur verskeie tonnels totdat ons onder Mont Blanc deur ry tot in Frankryk. Sekuriteit is strenger as vier jaar gelede en die Franse polisie stop die bus twee keer om paspoorte na te gaan. Aan die Franse kant van die Alpe sous dit. Soms is die uitsig swak, maar soos ons verder ry, klaar die weer heeltemal op. Die landskap is lowergroen. ‘n Klompie wit wolke dryf in die blou lug. Die Europese somer is om die draai. In Lyon klim ons af by Gare Part Dieu. Dit is 19:30 die aand. Ons adrenalien is opgebruik. Ek stap heen en weer vir ‘n simkaart om ons gashere op te spoor. En uit te vind oor die bus/metro/tremkaartjies, watter trem ons moet vat, tot waar en in watter rigting. Foto: Thomas Dreyer Eindelik om 20:30 is ons op die trem met ons twee tassies en blou rugsak. Ons is honger en die winkels is al toe. By een van die tremhaltes sien ek ‘n McDonald’s en ons klim dadelik af. By die outomatiese bestellingsportaal bestel ons twee klein kaasburgers, ‘n pakkie skyfies en twee koeldranke vir R180. Dit is nadat ons geëet het, dat ek agterkom ons blou rugsak is weg. Ek het dit op die trem vergeet toe ons so vinnig afgeklim het. Met ons iPad, tweede iPhone, ID-dokumente en bestuurslisensies. Dit is 21.30 die tweede dag. Ons oë staan nou al stokstyf. Ons vra ŉ Franse meisie op die trem wat ons moet doen. Sy bel die beheerkantoor … sonder enige sukses. Twee ander jong Franse help ons verder. Hulle vra die tremdrywer by die Universiteit Lyon-tremhalte en hy beduie ons moet by die tremhalte die interkom gebruik om navraag te doen. Ons klim af en druk die interkom se knoppie. Die persoon aan die anderkant antwoord met: “Is this Mr Thomas? We have a bag for you!” Ons ry met die eerste trem terug Part Dieu-stasie toe. Skaars opgeklim, hoor ons oor die luidspreker helder en duidelik: “Mr Thomas! Mr Thomas!” Ek kyk verbaas rond. Die trem stop en die drywer kom uit haar drywershokkie, ‘n groot vrou met ‘n lang bos gekrulde en verbleikte hare. Ons moet saamry tot by Part Dieu-stasie, beduie sy. Daar wag ‘n man met ons rugsak. By Part Dieu staan mnr. Senzel met ons blou rugsak. Hy werk by die tremkantoor waar iemand ons rugsak ingegee het en hy het dit spesiaal vir ons gebring. Ek gee hom sommer ‘n druk en sê in my beste Frans: “Merci beaucoup!” Om tienuur daag ons uiteindelik by ons verblyf op waar ons ŉ woonstel by die kampus deel met twee jong doktorsgraadstudente en ‘n mediese student. En ons vertroue in die (Franse) mensdom met rasse skredes herstel. Dit was môre en aand, die tweede dag. Lees alle vorige berigte oor Thomas en Retha Dreyer op Maroela Media.