In 2016 het Nicolette ’n brief geskryf vir die Huisgenoot-joernalis, Jana van der Merwe. Lees hier wat Jana onthou van Nicolette en Hardus saam met wie sy op skool is. Lees ook ’n uittreksel uit Nicolette se brief.
Saam met my wag ’n fyn, mooi meisie in dieselfde vlootblou skooldrag: ’n jaar ouer as ek, stil en teruggetrokke, maar met heelwat maats. Haar ma is soos gewoonlik een van die eerste ouers wat opdaag en ons kyk hoe sy in die yslike geel bakkie klim.
Daar is niks buiteop die wit koevert wat verklap wie die skrywer is nie. Ook nie dat dit uit ’n Durbanse tronksel kom nie. My naam en adres is in ’n sierskrif geskryf. My ma, Georgina (59), wat Nicolette se gr. 3-klasonderwyseres was, sou my later vertel die kind was so lief vir sierskrif dat sy vir Nicolette ’n kalligrafiepen present gegee het.
“Nicolette lyk goed, nog so fyn soos wat jy haar sal onthou,” vertel my ma toe sy ’n paar dae ná die koms van die brief in Johannesburg by my kuier.
Christelle het nog nie weer kontak met Nicolette of Hardus gemaak nie. Nicolette stuur wel elke jaar vir haar ’n verjaardagkaartjie.
Uit my geselsies met Riekie het ek agtergekom sy leef vir haar kinders. Hardus het ek in hierdie tyd leer ken as ’n introvert en ’n eenkantmens, met ’n klein vriendekring wat soos hy versot was op rekenaarspeletjies.
My ma vertel oor haar eerste besoek aan Nicolette en Hardus by die polisiekantoor, waar ’n polisiebeampte hulle met geboeide hande uit die selle gebring het.
“Nicolette was verslae. Sy het gelyk soos iemand wat pas in ’n helse ongeluk was. Hardus was net so geskok. Hulle het my vertel wat gebeur het, die hele verhaal, hoe Mathew hulle om die bos gelei het om te glo hy is die derde seun van God.”
Die twee vra haar gedurig uit oor hul suster. “Nicolette wil elke bietjie nuus oor Christelle hoor; sy het ’n hunkering na haar familie en vergifnis.”
Dit was maande gelede toe ek aan my ma noem ek wil graag met Nicolette kontak maak. My ma het dit toe tydens ’n besoek vir haar gesê.
Christelle, wat tydens haar ouers se moord fisioterapie aan die Universiteit Stellenbosch studeer het, is vandag getroud en het ’n babadogter. Ek het haar op Facebook genader, maar sy wou nie Nicolette se pleidooi om vergifnis lees nie. “Mense moet verstaan, Christelle het alles verloor: haar ma, haar pa, haar broer, haar suster. Sy is ’n Christenkind. Sy sal self besluit,” het ’n familielid by navraag gesê.
Ek is nou al amper agt jaar in die tronk: drie jaar en agt maande verhoorafwagtend en Maart dié jaar vier jaar in my vonnis in. Op die oomblik mis ek my familie baie en al is die tronk overcrowded met mense, voel ’n mens baie alleen en eensaam.
Die Here dra my wel deur alles en ek het regtig sy onbeskryflike groot genade ervaar in my lewe . . .
As die Here dit goedvind om mense te vergewe, is dit goed om onsself en mekaar te vergewe. Ek het sy vergifnis die eerste dag in die polisiekantoor se selle ervaar.
Ek wil vrede maak met my familie. Ek was verlig om my boetie te kon besoek terwyl hy nog in Westville was. Ek het hom omtrent vier keer besoek; dit was fantasties.
Hy het so goed gelyk en vir my gesê hy het my vergewe en dat die verlede past tense is. Sy verhouding met die Here dra hom en hy ken sy Bybel baie goed en hy het gesê hy bid en vas nou ook.
Een van die dinge wat my regtig baie gehelp het om te cope met dit wat gebeur het, is om met Liewe Jesus te praat in gebed, selfs alles wat ek vir my ouers wou sê, soos hoe jammer ek is en dat ek hul vergifnis vra, vir hulle lief is en dankbaar is vir alles wat hulle vir my gedoen het terwyl hulle geleef het.
Ek weet Jesus is in die hemel en dat my ouers daar is. Al kan ek nie persoonlik met hulle praat nie, kan Jesus, want Hy is daar, en ek glo in my hart as Hy lief genoeg was vir my om ’n kruisdood te sterf, sal Hy beslis ook vir my ouers kan sê wat op my hart is.
In die selle het ek gedroom hulle leef nog. Dan sou ek wakker word in ’n nagmerriewerklikheid. Maar deur Jesus is die werklikheid dat hulle wel nog in die hemel leef.
Ek bid elke dag vir die hele familie, insluitend my sussie, en ek glo niks is onmoontlik by God nie.
Ek is ook baie dankbaar vir al die mense wat vir my en my boetie gebid het, want ek glo die Here werk in ons om ons beter mense te maak en ons in die waarheid te lei.