Die kunswerk sal gedurende vanjaar se fees voltooi word deur lede van die publiek, wat genooi word om tot die verfraaiing van die dorp by te dra deur ’n reeks geometriese vorms te verf. Dit sal uiteindelik ’n looppad tot by die biblioteek se ingang vorm.
Dinge is nie meer dieselfde nie, die mense hier is anders, dis asof ek in ’n ander wêreld is. Of dalk is dit net ek?
Dit is Sondag laatmiddag en ouder­gewoonte gaan ry ek ’n draai om te kyk wat in die dorp aangaan – eintlik soek ek net stories. Ag, vir wie probeer ek flous, tog nie myself nie? Om eerlik te wees, ek soek eintlik net ’n huis waar ek poeding kan gaan eet.
Die gesegde “ ’n mens besef nie wat jy het totdat jy dit verloor nie” kom by my op. Dit is so waar. In my geval het ek dit nie verloor nie, ek ken net nog nie genoeg mense hier nie.
Ek het nooit regtig gegroet nie, want ek is nie baie goed met afskeid neem nie. Ek is in die nag hier weg in die hoop dat niemand sal agterkom nie en dat ek ’n lewe, onafhanklik van my ervaring op Worcester, sou hê.
Toe ek ’n bietjie meer as twee jaar gelede in Worcester aankom, sou ek nie kon dink ek sou so geheg raak aan dié Bolandse dorpie en sy mense nie.
Dit was egter nie die realiteit nie. Ek kon nie so gereeld huis toe gaan soos ek verwag het nie. Ek het oor die laaste twee jaar mense ontmoet wat my lewe en sienswyse aansienlik verander het. Ek het in ’n gemeenskap waar meer as net inwoners is, gebly.
Hier het ek geleer wat dit is om ’n kampvegter vir menseregte te wees. Hier het ek geleer dat die mens belang­riker is as sy storie en dat elkeen se storie deel uitmaak van die boek wat die wêreld van ons dorp lees.
Die Variati-kamerkooroefening was my terapiesessie ná ’n harde week van misdaad, roof en moord. My koor- en musiek­vriende het familie geword wat altyd daar was as ek ’n skouer nodig gehad het. My vriende hier was altyd beskikbaar vir ’n vinnige kuier of net ’n entjie ry ná ’n lang dag. Die klein, tog nederige kerk was die plek waar ek geestelike verryking gekry het.