Dit is droog in ons land. Ons almal voel dit. As jy nie familielede het wat op plase swaarkry nie, het jy dalk al van die foto’s of video’s op sosiale media, televisienuus of in koerante gesien. Dit ruk ’n mens elke keer.
In verlede week stap ek in by ’n apteek waar ’n groot stapel toegedraaide skoenbokse vir die Boks vir Boervroue-projek staan. In die verbygaan wonder ek nogal by myself watter effek hierdie bokse op die ontvangers etlike kilometers weg sal hê. Daardie aand lees ek die volgende inskrywing op sosiale media raak van ’n ontvanger van só ’n boks:
“’n 76-jarige oom bel my nou. Sy woorde: ‘My kind, die Liewe Heer het wragtig nie van my vergeet nie. Behalwe daai oorvloedige twintig bale voer, kry die ouvrou toe mos ’n boks ook. Jy sal my nou nie glo nie, dis wragtig op haar verjaarsdag! Sy is 73 jaar oud vandag. En my kind, dis nou al vier jaar sedert ons enigste kind na ons Hemelse Vader is. Ook vier jaar dat ek niks vir die ouvrou kon koop nie. Ons het mekaar maar net gedruk met verjaarsdae. Nou laat ek jou vertel, ons vier hande maak toe saam daai boks oop. Koffie, koekies, ’n bottel wyn, haargoed, ’n koekie seep en (en daar breek sy stem) my kind, die mooiste, pienk string pêrels. Regte pêrels!’ Hy bly toe stil, maar ek kon hoor hy huil. Toe sê hy: ‘My kind, en daar is nog ’n blik kondensmelk, twee onderbroeke vir my (sê hy half skaam), nogal die regte grootte en daar is genoeg kosgoed en vir die huishulp
wragtig ’n koekie seep en room ook. My kind, ai my kind….. en toe gaan sit ek en ma asof ons nog 20 jaar is en vryerig is, plat op die kombuisvloer met ons koekies en wyn en vier haar verjaarsdag. My kind dankie vir die boks, maar veral vir ma se pêrels. Ek gaan nou groet en vir die skape kos gee. Jy is vanaand ’n pêrel in ons God se hemelruim. . .’ Toe ons groet, sit die trane vlak. ‘Totsiens oom, dans vanaand met die ouvrou. Ons is bitter lief jou… vir julle… ons Karoo Boere.’”