So sal ook my hemelse Vader aan julle doen as julle nie elkeen sy broeder van harte sy oortredinge vergewe nie.
’n Sleutel is die mag om ’n huis of ’n stad oop of toe te sluit. In hierdie geval is dit die sleutel om die hele ryk van God oop of toe te sluit.
Jesus Christus het die sleutels en Hy gebruik dit om in sy koninkryk toe te laat wie Hy wil, en uit te sluit wie Hy wil (Openbaring 3:7).
In die sleutels van die hemelryk sien ons die majesteit van die Koning. Dit openbaar sy mag: Hy het by die Vader alle mag in die hemel en op die aarde gekry.
Die Here het die mag om te heers uitdruklik nie aan die dissipels oorgedra nie. Hy het hulle beveel om diensknegte te wees in in sy koninkryk (Matteus 20:26). Dit geld ook van die dominee, ouderlinge en diakens in elke kerk van die Here. Ons dienste wat ons beklee, is maar net die voortsetting van die dienste wat die apostels verrig het, en wat vir hulle waar was, is vir ons ook waar.
Dit moet ons egter nie mislei dat ons kan dink dat die kerkraad ons nie in die Naam van die Here mag tug of selfs by verharding uit die kerk uitban nie.
Die opsieners en huisbesorgers van die Here moet sy kudde laat wei, en vir hulle ’n voorbeeld wees, geen gesagvoerders asof hulle wêreldse regeerders is nie (1 Petrus 5:2, 3; Hebreërs 13:17; Esegiël 3:17-19; 33:7-9).
Jesus is die Opperherder (1 Petrus 5:4). Hy maak sy kele kudde met sy Gees getrou in hulle aanbidding en gehoorsaamheid aan die Here. Dit is dieselfde as wat Jesus vir Petrus gesê het dat Hy sy gemeente sal bou op die belydenis dat Jesus die Christus van God is.
Natuurlik is hierdie vergifnis nie vir alle mense nie, maar net vir dié wat ware onderdane van sy ryk wil wees. Vir hulle ontsluit Hy die deure van sy ryk met sy bloed.
As ons die bekende Johannes 3:16 vinnig lees, dan lyk dit asof die Here die wêreld so lief gehad het dat Hy sy Seun vir almal gestuur het. Maar dit is nie so nie, want dieselfde vers leer ons dat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie.
Dit beteken nie dat die mense vir wie Jesus sterf en hulle opneem in sy koninkryk toe hulle op die aarde gelewe het nie sondes gedoen het nie.
Wat Hy nie sê nie, maar wat diep bly vassteek as ons Psalm 32 lees, is dat daar baie is wat nie bid vir vergewing van sondes nie, en wat nooit die vrede daarvan smaak dat hulle die Here se stem hoor dat hulle sondes vergewe is nie.
Die bewaring van die wat gered word, is suiwer uit genade. Christus het dit verwerf en vir hulle gegee. Dit staan baie duidelik in Romeine 3 geskryf:
. . . want almal het gesondig en dit ontbreek hulle aan die heerlikheid van God, en hulle word deur sy genade sonder verdienste geregverdig deur die verlossing wat in Christus Jesus is.
Die hemel bly vir die ongelowiges en mense wat hulle nie met hulle hele hart bekeer nie, gesluit. Daaroor is die Bybel baie reguit en duidelik, want dit staan presies so geskryf in 1 Korintiërs 6:9.
Sulke onbekeerdes sal die Here nie kan verwyt dat Hy onregverdig teenoor hulle was nie. Hulle eie sondes en moedswilligheid is die direkte oorsaak daarvan dat hulle nie in die hemel sal kan ingaan nie. Onthou maar net die woorde van Johannes die Doper:
Hy wat in die Seun glo, het die ewige lewe; maar Hy wat die Seun ongehoorsaam is, sal die lewe nie sien nie, maar die toorn van God bly op hom (Johannes 3:36).
Onbekeerlikheid is by die Here skandelik (1 Korintiërs 5:11). Daarom bekragtig die Here die uitsluiting van ongelowiges in sy Naam presies soos wat Hy die verlossing in Jesus Christus bekragtig.
Die kerkraad is die Here se wagters op die muur. Hulle moet waarsku as die vyand kom. Maar hulle moet ook die hekke van die stad sluit om die vyand uit te hou.
. . . verkondig die Woord; hou aan tydig en ontydig; weerlê, bestraf, vermaan in alle lankmoedigheid en lering; want daar sal ’n tyd wees wanneer hulle die gesonde leer nie sal verdra nie, maar omdat hulle in die gehoor gestreel wil wees, hulle vir hulle ’n menigte leraars sal versamel volgens hulle eie begeerlikhede, en die oor sal afkeer van die waarheid en hulle sal wend tot fabels. Maar wees jy in alles nugter; ly verdrukking; doen die werk van ’n evangelis; vervul jou bediening (2 Timoteus 4:2-5).
Mense wat volhard in verkeerde dinge is nie by die Here welkom nie. Hy beskou hulle as verhardes teen Hom en as mense wat onboetvaardig is – met ander woorde mense wat nie weet wat dit is om berou te hê nie. Daarom laat Hy hulle nie in sy koninkryk toe nie.
Daarom vertrou die Here so ’n taak nie aan een mens of net aan ’n paar alleen toe nie. Ons kry die beginsel in Matteus 18.
As hierdie persoon daarna nog steeds volhard in sy sondes, gaan ons na die gemeente toe. Dan doen die hele gemeente die uitbanning – as die sondaar steeds bly volhard in sy sondes en niks berou betoon nie.
Matteus 18 maak die beginsel baie duidelik dat die tug by die gemeente begin, en deur hulle almal saam afgehandel word.
Die doel is dat die ander kerke bygeroep word om saam seker te maak dat ons nie teen die Here en (moontlik) ’n medegelowige oortree as ons so iemand onskuldig onder die tug plaas en uit die kerk uitban nie.
Sondaars wat in hulle sondes volhard, word van die Nagmaal af weggehou, sodat hulle die eensaamheid moet beleef dat die Here nie gemeenskap met hulle wil beoefen as hulle in hulle sondes volhard nie.
Dit beteken dat hulle deur die Here uit sy koninkryk uitgeban word – as hulle nie weer iewers tot bekering kom nie, beteken dit dat hulle vir ewig uitgeban is. Dan is hulle in die hiernamaals in die hel.