Die sweminstrukteur van ‘n Amerikaanse univer­si­teit kon een nag nie slaap nie. Hy besluit hy gaan swem. Om nie aandag te trek nie, skakel hy nie die ligte aan nie. Hy het die omgewing van die swem­bad soos sy handpalm geken. Hy klim op die duik­plank, strek sy arms na weerskante uit en maak ge­reed om te duik. Op daardie oomblik kom die maan agter ‘n wolk uit en gooi sy liggaam se skadu­wee teen die oorkanste muur. Die skaduwee lyk soos ‘n kruis. Diep getref bly hy net so staan. Hy was nie ‘n belydende Christen nie, maar daar op die duiktoring in die maanlig, in die stilte van die nag, dink hy aan Christus se kruis. Woorde van ‘n lied wat hy in die Sondagskool geleer het, kom in sy ge­dagte op: “Hy het gesterf, dat ek kon leef …” Vreemd aangedaan, prewel hy die woorde. Hy be­sluit om af te klim en langs die swembad te gaan sit en die nuwe ge­dagtes wat so vreemd, skielik by hom opkom te gaan oordink. Hy swaai sy bene oor die kant van die swembad om sy voe­te in die koel water te laat hang.Sy voete raak nie wa­ter nie. Dit is te donker om in die swembad te sien en hy klim stadig met die trappies af, een na die ander, tot op die bodem van die swembad. Hy het nie geweet die swem­badopsigter het die water uit­gepomp, om die vol­gende dag skoon water te laat inloop nie. Wat as hy geduik het? Watter on­uit­spreeklike in­gryping van genade wat hom weer­hou het om te duik! Diep aangedaan, kniel hy op die koue vloer van die swembad en dank God vir sy groot en on­ver­diende ontferming. In sy hart wel ‘n verlange op om nader aan hierdie God te kom. Sy geloof neem ‘n verdere stap. Die ska­duwee van die kruis het hom van ‘n gewisse dood ge­red, so red Chris­tus se kruisdood hom van die ewige dood. Alleen, knielende in die don­ker op die swem­bad se vloer, maak hy sy hart oop en neem Christus Jesus aan as sy Saligmaker.
“So seker as Ek leef, sê die Here my God, Ek wil nie hê die sondaar moet deur sy sonde sterf nie, Ek wil hê hy moet van sy optrede afsien en lewe. Bekeer julle, bekeer julle …” (Es.33:11).
“Here, vandag dink ek hoe u genade my toevou en my vashou sodat ek nie van U af wegval en vergaan nie.”