Die pad wat ons moet stap. – Bali Drome
As daar keuses was, sou ek sekerlik anders gekies het. Vir haar. Vir ons ook.
Maar veral vir haar.
Sy was op die einde só gereed om huis toe te gaan. In Februarie 2012 is ons ingelig oor haar ver gevorde lewerkanker. Sy wou geen behandeling hê nie, net haar laaste paar maande nog ‘leef’.
Vir ñ kind, seker vir enige geliefde, is dit swaar om iemand wat deel van jou is, te sien swaarkry. Swakker word.
As ek terugkyk, was haar laaste vyf maande vól van ñ ander soort leef. Die wete dat elke dag een minder op haar kalender is, het ons elkeen individueel geraak. Die besef van finaliteit, het gepaard gegaan met ñ nuwe deernis ook vir mekaar.
Die drie dogters het na my begin kyk met die wete dat, net soos ek my mamma nou moet laat gaan, so gaan hulle dit ook eendag moet doen.
Elkeen van ons het in hierdie paar maande verander. Ten goede.
Ons ‘feetjie en kabouter’ mamma en ouma het vinnig ‘weggesink’. Die morfien plakkers het ñ groot gedeelte van haar laaste dae aan haar onthou ‘weggevreet’. Dit was baie swaar. Dit het my hart oor en oor gebreek.
Maar dit het my hart ook oopgebreek vir ñ ander dimensie van empatie. Haar pyn het mý leerskool geword. Haar ‘laat los’ het mý anker versterk.
Ek moes losmaak van mamma; ek moes die laaste draadjies knip.
Sy was altyd daar. Op die een of ander manier ñ rots in ons elkeen se lewe. Vir vyf maande lank het ons elk die tyd gekry om by haar te sit en haar liefde ñ finale keer in te drink. Selfs tussen die pyn deur; ons s’n en hare.
Ja, dit kon makliker gewees het. Dalk vinniger. Of stadiger. Ek weet nie.
Ek weet net. Ons laaste maande saam met haar was goed. En net soos sy reg was om te gaan, so het ons ook ‘reggeraak.’
Reggeraak om haar oë vir die laaste keer saggies toe te druk.
Author travel460Posted on Mei 24, 2017 Mei 24, 2017
20 thoughts on “Die pad wat ons moet stap.”
Mei 24, 2017 om 10:49 vm
Ai dis hartseer,maar jy laat ook ‘n pragtige boodskap van ‘n “ander dimensie van empatie”.
Mei 24, 2017 om 10:53 vm
Pragtig geskryf oor ‘n baie seer onderwerp. My eie moeder was nie siek nie, wel oud (96) en haar organe het begin ingee. Daarmee saam het haar geheue begin wegraak en dit was die swaarste deel van haar afsterwe. Ek was 63 toe sy oorlede is en ek was nog steeds nie gereed om haar af te gee nie.
Mei 24, 2017 om 11:09 vm
Hartseer maar mooi
Mei 24, 2017 om 11:19 vm
Almal verloor mense vir wie hul lief is en verwerk dit nie altyd nie maar ek dink dit kort ń ongelooflike sterk persoon om “okay” aan die anderkant uit te kom na so ń ontsaglike groot verlies van jou mamma en hoe jy vir 5 maande moes sterk staan en almal se pyn te help draagliker maak. Jy is ń ongelooflike bron van inspirasie oor innerlike sterkheid. Dankie dat jy iets so broos en kosbaar met ons gedeel het.
Mei 24, 2017 om 11:21 vm
Dankie vir jou, Aspaai.
Mei 24, 2017 om 11:34 vm
My eie persoonlike ma se groet was ook min of meer dieselfde, haar herdenking was in Maart. Dit was vir my (in retrospek) die verpersoonliking van die term the human experience.
Jy het dit so mooi verwoord.
Mei 24, 2017 om 11:51 vm
Ek stem met jou saam, die verpersoonliking van die term ‘human experience.’
Mei 24, 2017 om 1:30 nm
Die anner Ma van my . . . sy was n sagte reus ! BAIE v haar gelag. BAIE by ha geleer so met die oog en oor. Ek herinner my aan soveel dae wat sy gese het sy voel sy pas nie meer in die wrede, harde wereld in nie. Die hemel is RYK, onder andere aan n spul goeie, vrede-liewende & sagte mense. Dis ons Ma se lagacy . . .
Mei 24, 2017 om 1:57 nm
So n mooi ode geskryf vir jou mams. Ek was so bevoorreg om haar te ken. Sy was n baie baie besonderse mens, soveel liefde in haar gehad wat oorgeloop het op almal wat haar paadjie gekruis het. So dankbaar dat ek ook van daardie liefde kon ontvang.
Mei 24, 2017 om 2:47 nm
Ousus….joh, ek het dit so paar keer gelees. Dis so mooi en sad en tog het ek gesmile want daar was so ongelooflik baie memories terwyl ek dit lees. Ons is so blessed, buiten soveel liefde, het ons lesse geleer by groot bome, dankie vir die mooi share. Die foto’s is pragtig. Mis julle stukkend,xx
Mei 24, 2017 om 5:52 nm
Hannah (BitterSweet) sê:
Mei 24, 2017 om 6:35 nm
Beautiful, heartbreaking tribute. Thank you for sharing such love so openly.
Mei 25, 2017 om 2:45 vm
Hierdie soort van afskeid is by verre die moeilikste wat daar is…
Mei 25, 2017 om 8:16 vm
So moes ek ook vir maande die agteruitgang beleef. Maar sy het óns bemoedig. Jy praat hierdie ding so mooi.
Mei 25, 2017 om 3:41 nm
Thankyou for sharing this powerful part of your family life journey. Always brings us all to the reality that our time on earth is so short and fragile – so why do we boast so much and cling to earthly possessions? I really like the first and last photos.
Mei 31, 2017 om 5:56 vm
Junie 1, 2017 om 9:12 vm
Mooi opregte huldeblyk…deer gestel!
Junie 5, 2017 om 8:51 vm
Shoe… hartseer! Ja… ons moet ook eendag aangaan.
Ek het my twee seuns laat belowe dat hulle vir die hele familie sal braai… en ‘n lekker opskop hou! Ek het gesorg dat my lewe vol pret is, op die eenvoudige manier… so, hulle moet sorg dat hulle my so onthou!
(Sorrie… ek wil nie jou pos oorneem nie… dis net al die gedagtes wat jou skrywe opwel!)
Junie 5, 2017 om 10:15 vm
Dis lekker as jy bietjie kom saamkuier, A.J|. Ons voel ook soos jy. ñ Lekker braai, dalk ñ trippie op ons groot partytieboot hier op die dam, en ñ lekker kuier en geseld saam met die goeie herinneringe.
Junie 5, 2017 om 10:19 vm
Voorwaar ‘n wenner!
Vorige Previous post: Werklik? Alweer??
Volgende Next post: Wie gaan jou optel?