Slag van Hattin (4 Julie 1187) - Interessant - 2022
Wanneer slag van hattin, op 4 Julie 1187 verslaan Saladin die leër van die koning van Jerusalem, Guy de Lusignan, en sy onstuimige bondgenoot Renaud de Châtillon op die plek genaamd die Horings van Hattin, naby die Tiberiasmeer. Dit is die laaste stap in Saladin se herowering van Jerusalem sedert hy daarin geslaag het om Moslems onder die vaandel van jihad te verenig. Met die kruisvaardersleër wat in Hattin uitgeroei is, het die Heilige Stad op 2 Oktober 1187 soos ryp vrugte geval.
Die konteks van die geveg (1185-1186)
Sedert die dood van koning Baudouin IV van Jerusalem, sê die melaatse, is die Latynse koninkryk in 1185 heeltemal verval. Die maneuvers agter die skerms van Guy de Lusignan en sy vrou Sibylle laat die eerste mense die troon van Jerusalem bestyg, na die vroeë dood van die jong Baudouin V. Met die hulp van Renaud de Châtillon, en teen die raad van die regent Raymond, graaf van Tripoli, die nuwe beskermer van die Heilige Graf besluit om weer vyandigheid met Saladin te hervat, wat 'n wapenstilstand van twee jaar met die melaatse koning en die regent onderteken het. Getrou aan sy gewoontes wat hom die naam van die Olifant besorg het, het baron Renaud de Châtillon die wapenstilstand geskend deur 'n woonwa aan te val wat Kaïro aan die einde van 1186 verlaat het. Dit was te veel vir Saladin, wat besluit het om optog na die Latynse koninkryk.
Van sy kant het die Ayyubid inderdaad vrye teuels. Hy het daarin geslaag om die Moslems te verenig, na 'n paar jaar se stryd teen die afstammelinge van Nûr al-Din, en hy beheer nou sowel Aleppo as Damaskus en Kaïro, waar hy die Fatimiede al langer as tien jaar afgesit het. Saladin bou sy legitimiteit op die deur jihad gedrewe propaganda vir die herowering van Jerusalem. Jare lank het hy tevergeefs probeer om die verdediging van die Latynse koninkryk af te breek, verdedig deur Baudouin IV en militêre ordes, soos die Templars. Hy was verleë deur die verdeeldheid in sy kamp en deur die Frankiese vaardigheid en kon geduldig wees. Die dood van die melaatse koning, wat hy gerespekteer het, en die provokasies van Renaud de Châtillon is dus tydig.
Saladin teen die Tempeliers
In Maart 1187 het Saladin Damaskus verlaat met 'n leër van tussen vyftien en twintigduisend man. Hy verwoes die buurlande en trek die gekruiste troepe na hom toe. Dit word verminder deur jare se aanvalle deur die sultan in die hele koninkryk en deur die afdelings wat dit gebloei het. Ons kan egter altyd op die Tempeliers reken, gelei deur Gérard de Ridefort ... Laasgenoemde val 'n Moslem-voorhoede van seweduisend perderuiters aan met skaars tweehonderd ridders! Die slag van Cresson (1er Mei 1187) is natuurlik 'n bloedbad, en net die Meester en drie ander Templars ontsnap ...
Een karakter is in 'n baie ongelukkige posisie: Raymond van Tripoli. Die telling word verskeur tussen sy ooreenkomste wat met Saladin onderteken is, en die trou wat hy as Frankiese prins aan die koning van Jerusalem verskuldig is. Terwyl hy die sperdatum probeer uitstel, moet die graaf van Tripoli beslis na die Latynse kant oorskakel na die Slag van Cresson, wat op sy land plaasgevind het. Hy is egter nie van plan om Guy de Lusignan, Renaud de Châtillon en Gérard de Ridefort iets te laat doen nie ...
In die eerste dae van Julie 1187 was albei kante gereed vir die beslissende stryd. Daar moet nog gesien word waar dit sal plaasvind en veral wie die inisiatief sal neem. Aan die Frankiese kant bied die Militêre Orde ongeveer seshonderd ridders, maar die wat by Cresson vermoor is, sal vermis word. Die res van die leër van Jerusalem tel net meer as vyftien duisend man. Die beste van die adel en Frankiese ridders is teenwoordig: koning Guy de Lusignan, die graaf van Tripoli, Renaud de Châtillon, die meester van die Tempeliers Gérard de Ridefort, of selfs Guillaume de Montferrat. Saladin, daarenteen, het duidelik die voordeel. Hy kan meer as twintigduisend man opstel, waarvan die helfte kavaliers, insluitend die beroemde berede boogskutters, die nagmerrie van swaar Frankiese ruiters. Tot hierdie numeriese voordeel voeg die sultan gou inisiatief en beheer oor die veld by.
Die ontvouing van die Slag van Hattin (4 Julie 1187)
Saladin besluit om die Latyne in 'n lokval te lok deur Tiberias op 2 Julie aan te val. Die stad word beleër, en daarmee saam die vrou van die graaf van Tripoli. Dit lyk egter of laasgenoemde probeer het om koning Guy de Lusignan van teenaanvalle af te weer om die stad en sy vrou te bevry. Hy ken Saladin en die gevaar, en ons weet nie of hy seker was dat sy vrou in elk geval in die beleërde stad was nie.
Die aand van 2 Julie het die Kruisvaarders egter nie na Tiberias vertrek nie. Dit is wanneer Gérard de Ridefort - weer eens - ter sprake kom. Die Meester van die Tempeliers, ontroer deur 'n ware haat vir die Islam, sou Guy de Lusignan oorreed het om die kamp te breek, en om saam met sy hele leër die Saladin-bedreiging definitief te vernietig.
Die volgende dag, tot groot verbasing (en uit vrees vir die vrees) van die ridders en soldate van Jerusalem, is die opdrag gegee om te vertrek, na Tiberias. Die weerstoestande is helse, en die Kruisvaardersleër is reeds ver van sy aanbodbronne af. Om voort te gaan hou dus groot risiko's in. Dit verander nie van plan nie Guy en Gérard de Ridefort, ten spyte van die finale pogings van Raymond van Tripoli wat as 'n goeie vasal moet aansluit by die leër.
Op sy beurt het Saladin die Frankiese leër uit die oog verloor, en hy stuur binnekort sy ligte perderuiters om dit te teister. Die Latyne hoop egter dat hulle die stad, en dus die meer, kan aanvul. Maar hiervoor moet hulle 'n rotsagtige plato oorsteek, geleë tussen twee heuwels, die beroemde Cornes de Hattin, 'n basaltpiek. Die versengende hitte en pyle van Moslem-boogskutters omskep die leër van die Koninkryk Jerusalem in 'n ongeorganiseerde en uitgeputte massa, wat spoedig voor Saladin se twintigduisend man te staan ​​kom, hulle is goed voorsien en in goeie vorm.
Dit is dan die steengroef, by die uitgang van die Horns of Hattin. Saladin steek die borselhout aan die brand, en die kruisvaarders word dus verblind en versmoor deur die rook en die oond. Hulle ontvang sarsies van duisende pyle en kan nie reageer nie. Slegs 'n deel van hulle, onder wie Raymond van Tripoli, kon daarin slaag om na Tirus te vlug. Die res word in die aand dood aangetref op die brandende plato, of vasgekeer in die vesting van Tiberias ... Die slag van Hattin is verby.
Assessering en gevolge
Die volgende dag gaan die koning van Jerusalem en sy gevolg na Saladin. Laasgenoemde vermoor Renaud de Châtillon met sy eie hand om hom te straf vir sy (baie) misdade teen Islam. Die sultan het ook al die Tempeliers nog laat teregstel, terwyl Gérard de Ridefort blykbaar tydens die geveg gedood is. Net so word die Turcoples, wat as verraaiers van Islam beskou word, onthoof. Intussen word Guy de Lusignan, soos deur sy rang gered, gevange geneem, net soos die ander Frankiese baronne, van wie Saladin op 'n losprys kan hoop. Die ander word tot slawerny beperk.
Die grootste deel van die Frankiese leër is op 4 Julie 1187 in Hattin uitgewis. Slegs enkele garnisoene bly in die vestings en die belangrikste stede oor. Dit was nie genoeg om Saladin te keer wat gedurende die volgende weke die Latynse plekke een vir een ingeneem het nie. Binnekort het net Tirus en Jerusalem oorgebly. Laasgenoemde, die doel van Saladin se jihad, val uiteindelik op 2 Oktober 1187 sonder werklike weerstand, verdedig deur 'n handjievol ridders, waaronder Balian d'Ibelin. Saladin kan sy triomf vier: hy het sy plig as 'n Moslemheerser vervul, en bowenal sy persoonlike mag oor die umma gevestig en selfs die kalief van Bagdad oorskadu ...
- J. Phillips, 'n moderne geskiedenis van die kruistogte, Flammarion, 2010.
- "Die kruistogte. The Orient facing the West ", in Les Cahiers de Science & Vie, 123, Junie-Julie 2011.