Edward Teller - Geskiedenis Podcasts - 2022
Edward Teller is gebore in Boedapest, Oostenryk-Hongarye, in 1908. Hy studeer in chemiese ingenieurswese aan Karlsruhe, voordat hy teoretiese fisika in München en Kopenhagen onder Nils Bohr studeer.
Teller het sy navorsing in Duitsland voortgesit, maar toe Adolf Hitler aan bewind kom in 1933 besluit hy om na Engeland te verhuis. Twee jaar later emigreer hy na Amerika en gee onderwys aan die George Washington Universiteit voordat hy na die Universiteit van Chicago verhuis.
In 1943 sluit Teller saam met Robert Oppenheimer, Enrico Fermi, David Bohm, James Franck, James Chadwick, Otto Frisch, Emilio Segre, Eugene Wigner, Felix Bloch, Leo Szilard en Klaus Fuchs aan oor die Manhattan -projek. In die volgende paar jaar het Teller die atoombomme ontwikkel wat op Hiroshima en Nagasaki neergesit is. Hy het ook gewerk aan die ontwikkeling van die H-bom (1946-53).
In 1953 word Teller aangestel as professor aan die Universiteit van Kalifornië. Die volgende jaar was Teller 'n belangrike getuie teen sy kollega, Robert Oppenheimer, wat as 'n veiligheidsrisiko beskou word omdat hy beswaar het teen die ontwikkeling van die waterstofbom. Anders as Oppenheimer, was Teller dit nie eens met die idee dat 'n wetenskaplike die morele implikasies van navorsing moet oorweeg nie.
Die skrywer van Ons kerntoekoms (1958), het Teller die 1963-verbod op toetsverbod gekant. Dit was Teller wat president Ronald Reagan oortuig het van die haalbaarheid van die Star Wars-projek vir die militarisering van ruimte met splitsingsbom-aangedrewe röntgenlasers.
As ons 'n betoging gemaak het en dit misluk het, sou ek dink dat die bom laat val was geregverdig om die oorlog te beëindig. Dit was verkeerd om dit sonder waarskuwing te laat vaar. Dit was verkeerd op morele gronde - dit het doodgemaak; dit was verkeerd, alhoewel ek destyds nie kon insien nie, omdat dit op praktiese gronde omdat die neerlê van die bom ons sienings verdraai het, ons hele siening verander het. Ons kyk nie nou na die bereiking van atoomontploffings as vooruitgang wat op die regte manier gebruik kan en behoort te word nie. Ons het destyds begin om dit as iets gruweliks te beskou, iets wat nie voortgesit moet word nie.
Op sy 100ste verjaardag in 1959 het Edward Teller die oliebedryf gewaarsku teen aardverwarming
Dit was 'n tipiese November -dag in New York. Die jaar: 1959. Robert Dunlop, 50 jaar oud en later gefotografeer as gladgeskeerde hare, versigtig geskei, sy ernstige gesig met 'n horingraambril onder die Ioniese kolomme van die ikoniese Low Library van Columbia University verby. Hy was 'n eregas vir 'n groot geleentheid: die eeufees van die Amerikaanse oliebedryf.
Meer as 300 regeringsamptenare, ekonome, historici, wetenskaplikes en bedryfsbestuurders was teenwoordig Energie en die mens simposium - georganiseer deur die American Petroleum Institute en die Columbia Graduate School of Business - en Dunlop sou die hele gemeente toespreek oor die 'hoofmotor' van die vorige eeu - energie - en die belangrikste bron daarvan: olie. As president van die Sun Oil Company het hy die onderneming goed geken, en as direkteur van die American Petroleum Institute - die grootste en oudste handelsvereniging van die bedryf in die land van oom Sam - was hy verantwoordelik vir die verteenwoordiging van die belange van al die vele oliesmanne om hom vergader.
Vier ander het daardie dag by Dunlop aangesluit op die podium, waarvan een die reis van Kalifornië - en voorheen Hongarye - gemaak het. Die kernwapenfisikus Edward Teller het teen 1959 deur die wetenskaplike gemeenskap ontslaan omdat hy sy kollega J. Robert Oppenheimer verraai het, maar hy behou die omhelsing van die industrie en die regering. Teller se taak op 4 November was om die skare aan te spreek oor 'energiepatrone van die toekoms', en sy woorde het 'n onverwagte waarskuwing gelewer:
Dames en here, ek sal in die toekoms met u praat oor energie. Ek sal begin deur te vertel waarom ek glo dat die energiebronne van die verlede aangevul moet word. Eerstens sal hierdie energiebronne tekort skiet namate ons meer en meer van die fossielbrandstowwe gebruik. [. ] Maar ek sou [. ] noem nog 'n rede waarom ons waarskynlik ekstra brandstofvoorrade moet soek. En dit is, vreemd, die kwessie van besmetting van die atmosfeer. [. ] Elke keer as u konvensionele brandstof verbrand, skep u koolstofdioksied. [. ] Die koolstofdioksied is onsigbaar, dit is deursigtig, u kan nie ruik nie, dit is nie gevaarlik vir die gesondheid nie, so waarom moet u u daaroor bekommer?
Koolstofdioksied het 'n vreemde eienskap. Dit dra sigbare lig deur, maar absorbeer infrarooi straling wat deur die aarde uitgestraal word. Die teenwoordigheid daarvan in die atmosfeer veroorsaak 'n kweekhuiseffek [. ] Daar is bereken dat 'n temperatuurstyging wat ooreenstem met 'n toename van 10 persent in koolstofdioksied voldoende sal wees om die yskas te laat smelt en New York te dompel. Al die kusstede sou gedek word, en aangesien 'n aansienlike persentasie van die menslike ras in kusstreke woon, dink ek dat hierdie chemiese besmetting ernstiger is as wat die meeste mense glo.
Hoe presies mnr. Dunlop en die res van die gehoor gereageer het, is onbekend, maar dit is moeilik om dit voor te stel as 'n welkome nuus. Ná sy toespraak is Teller gevra om 'die gevaar kortliks te verhoog as gevolg van 'n verhoogde koolstofdioksiedinhoud in die atmosfeer in hierdie eeu'. Die fisikus, asof hy 'n numeriese skattingsprobleem oorweeg, het geantwoord:
Tans het die koolstofdioksied in die atmosfeer met 2 % gestyg as normaal. Teen 1970 sal dit miskien 4 persent wees, teen 1980, 8 persent, teen 1990, 16 persent [ongeveer 360 dele per miljoen, volgens Teller se rekeningkunde], as ons aanhou met ons eksponensiële toename in die gebruik van suiwer konvensionele brandstowwe. Teen daardie tyd sal daar 'n ernstige bykomende belemmering wees vir die straling wat die aarde verlaat. Ons planeet sal 'n bietjie warmer word. Dit is moeilik om te sê of dit 2 grade Fahrenheit of net een of 5 sal wees.
Maar as die temperatuur oor die hele wêreld met 'n paar grade styg, is daar 'n moontlikheid dat die yskappe sal begin smelt en die oseane sal styg. Ek weet nie of hulle die Empire State -gebou sal dek nie, maar almal kan dit bereken deur na die kaart te kyk en op te let dat die yskappe oor Groenland en oor Antarktika miskien vyf duisend voet dik is.
En so, tydens sy honderdste verjaardagpartytjie, is Amerikaanse olie gewaarsku oor sy beskawing-vernietigende potensiaal.
Hoe het die petroleumbedryf gereageer? Agt jaar later, op 'n koue, helder dag in Maart, stap Robert Dunlop in die sale van die Amerikaanse kongres. Die olie -embargo van 1967 was weke weg, en die senaat ondersoek die potensiaal van elektriese voertuie. Dunlop, wat nou getuig as die voorsitter van die raad van die American Petroleum Institute, het die vraag gestel: "môre se motor: elektries of met petrol aangedryf?" Sy gunsteling antwoord was laasgenoemde:
Ons in die petroleumbedryf is daarvan oortuig dat teen die tyd dat 'n praktiese elektriese motor in massa geproduseer en bemark kan word, dit geen betekenisvolle voordeel sal geniet vanuit 'n lugbesoedelingsoogpunt nie. Emissies van binnebrandenjins sal lankal beheer word.
Dunlop beskryf verder die vordering met die beheer van koolstofmonoksied, stikstofoksied en koolwaterstofvrystellings uit motors. Afwesig van sy lys? Die besoedelende stof waarvan hy jare tevore gewaarsku is: koolstofdioksied.
Ons kan vermoed dat die reuklose gas eenvoudig ongemerk onder die neus van Robert Dunlop gaan. Maar minder as 'n jaar later het die American Petroleum Institute stilweg 'n verslag ontvang oor lugbesoedeling wat dit deur die Stanford Research Institute opgedra het, en die waarskuwing daarvan oor koolstofdioksied was direk:
Byna 2000 sal aansienlike temperatuurveranderinge plaasvind, wat klimaatveranderinge kan meebring. [. ] daar blyk geen twyfel te wees dat die moontlike skade aan ons omgewing ernstig kan wees nie. [. ] besoedelstowwe wat ons oor die algemeen ignoreer omdat dit min plaaslike effek het, CO2 en submikrondeeltjies, kan die oorsaak wees van ernstige wêreldwye omgewingsveranderinge.
Teen 1968 het Amerikaanse olie nog 'n kennisgewing oor die wêreldwye newe-effekte van sy produkte in die hande gehou, een wat bevestig dat aardverwarming nie net rede tot navorsing en besorgdheid is nie, maar 'n werklikheid wat regstellende aksie vereis: "Vorige en huidige studies van CO2 is gedetailleerd, "het die Stanford Research Institute gesê. 'Wat egter ontbreek, is [. ] werk na stelsels waarin CO2 emissies onder beheer gebring word. "
Hierdie vroeë geskiedenis belig die Amerikaanse petroleumbedryf se langdurige bewustheid van die planeetverwarming wat deur sy produkte veroorsaak word. Die waarskuwing van Teller, onthul in dokumentasie wat ek gevind het tydens die soek na argiewe, is nog 'n baksteen in 'n groeiende bewysmuur.
In die slotdae van die optimistiese 1950's was Robert Dunlop moontlik een van die eerste oliemanne wat gewaarsku is oor die tragedie wat nou voor ons wag. Teen die tyd dat hy hierdie wêreld in 1995 verlaat het, ontken die American Petroleum Institute wat hy eens gelei het die klimaatwetenskap waarvan hy dekades tevore ingelig is, val die intergouvernementele paneel oor klimaatsverandering aan en beveg klimaatsbeleid waar hulle ook al ontstaan ​​het.
Dit is 'n geskiedenis van keuses wat gemaak is, paaie wat nie geneem is nie, en die val van die grasie van een van die grootste ondernemings - olie, die 'belangrikste motor' - ooit om die aarde te trap. Of dit ook 'n geskiedenis van verlossing is, hoe gedeeltelik dit ook al is, moet nog gesien word.
Amerikaanse olie se bewustheid van aardverwarming - en die sameswering van stilte, bedrog en obstruksie - strek verder as enige ander onderneming. Dit strek verder as (alhoewel dit insluit) ExxonMobil. Die bedryf word tot sy kern betrek deur die geskiedenis van sy grootste verteenwoordiger, die American Petroleum Institute.
Dit is nou te laat om 'n groot verandering aan die klimaat van ons planeet en die wêreldwye vrag van siektes, vernietiging en dood te stop. Maar ons kan veg om klimaatsverandering so vinnig as moontlik te stop, en ons kan die geskiedenis van hoe ons hier gekom het, ontbloot. Daar is lesse om te leer, en daar moet geregtigheid geskied.
Benjamin Franta (@BenFranta) is 'n PhD -student in wetenskapgeskiedenis aan die Stanford -universiteit wat die geskiedenis van wetenskap en politiek oor klimaatsverandering bestudeer. Hy het 'n PhD in toegepaste fisika aan die Harvard Universiteit en is 'n voormalige navorsingsgenoot by die Belfer -sentrum vir wetenskap en internasionale aangeleenthede aan die Harvard Kennedy School of Government.
15 Januarie 1908 Geboorte, Boedapest (Hongarye).
1929 - 1931 Research Associate, Universiteit van Leipzig.
1930 Ontvang Ph.D. in fisika, Universiteit van Leipzig, Leipzig (Duitsland).
1931 - 1933 Navorsingsgenoot, Universiteit van Göttingen.
1933 - 1934 Rockefeller -genoot, Institute for Theoretical Physics, Kopenhagen.
1934 Dosent, London City College.
1935 - 1941 professor in fisika, George Washington Universiteit, Washington (DC).
1941 - 1942 Navorser, Columbia Universiteit.
1942-1946 Navorser, Chicago Metallurgical Laboratory (1942-1943) Leier van Hydrodynamics of Implosion and Super Theory Group (1943-1944) en Leier van General and Super Theory Group (1944-1946), Los Alamos Laboratory, Manhattan Project.
1946 - 1952 Professor in Fisika, Universiteit van Chicago, Chicago (Ill.).
1948 Lid, Nasionale Akademie vir Wetenskappe.
1949 - 1952 Assistent -direkteur, Los Alamos National Laboratory.
1952-1960 Konsultant (1952-1953) Mededirekteur (1954-1958) en Direkteur (1958-1960), Lawrence Livermore National Laboratory, Livermore (Kalifornië).
1953-2003 professor in fisika (1953-1975) en emeritus professor in fisika (1975-2003), Universiteit van Kalifornië, Berkeley, Berkeley (Kalifornië).
1956 - 1958 Lid, Algemene Advieskomitee, Amerikaanse Atoomenergiekommissie.
1960-2003 professor (1960-1975) en senior navorsingsgenoot (1975-2003), Hoover Institution on War Revolution and Peace, Stanford University, Stanford (Calif.).
1962 Ontvang Enrico Fermi -toekenning, Amerikaanse atoomenergiekommissie.
1982 Ontvang Nasionale Medalje van Wetenskap.
1994 Ontvang middelkruis met die ster in die orde van verdienste van die Republiek van Hongarye.
Edward Teller - Geskiedenis
Wie het die H-bom gebou? Debat herleef
Deur William J. Broad
Nadat hy 'n hartaanval gekry het, haal Edward Teller asem, gaan sit met 'n vriend en 'n bandopnemer en gee sy mening oor die geheime geskiedenis van die waterstofbom.
"Die eerste ontwerp," het dr. Teller gesê, "is gemaak deur Dick Garwin." Hy herhaal die krediet en verseker dat daar geen misverstand sou wees nie.
Dr Teller, nou 93, het nie die louere afgestaan ​​omdat hy die bom bedink het nie - 'n glorie wat hy vir homself eis. Maar hy het herskryf hoe die growwe idee die wêreld se mees gevreesde wapen geword het. Sy huldeblyk, wat meer as twee dekades gelede gemaak is, maar nou eers aan die lig kom, voeg 'n verrassende wending by 'n geskil wat geskiedkundiges en wetenskaplikes al dekades lank woed: wie moet krediet kry vir die ontwerp van die H-bom?
Die mondelinge testament was bedoel om Dr. Stanislaw M. Ulam, mededinger van Dr. Teller, wat nou dood is, te benadeel en dr. Richard L. Garwin, 'n jong wetenskaplike ten tyde van die uitvinding, wat later met Dr. Teller gebots het, te versterk en nou sê hy sou die bom van die aarde afvee as hy kon.
Die New York Times het onlangs 'n afskrif van die opname gekry van die vriend met wie dr Teller sy herinneringe gedeel het. Sommige wetenskaplike historici prys die eer van dr. Teller aan dr. Garwin, omdat ander dit openlik beskou.
Die erkenning van dr. Garwin is in elk geval verbasend omdat hy gewoonlik nie 'n belangrike rol speel in die ontwerp van die waterstofbom nie. Trouens, hy het uiteindelik 'n uitgesproke voorstander van wapenbeheer geword en gereeld met dr Teller gesukkel. Die huldeblyk stel ook die raaisel van hoe Dr Garwin se werk aan die begin van die vyftigerjare so lank onbekend kon wees.
'Dit is fassinerend', het dr. Ray E. Kidder, 'n pionier in die H-bom by die Lawrence Livermore National Laboratory in Kalifornië, gesê. "Daar was altyd 'n twis oor wie die idee gehad het van die H-bom en wie wat gedoen het. Dit spel dit duidelik uit.
Dr Priscilla McMillan, 'n historikus aan Harvard wat aan 'n boek werk oor die vroeë H-bomgeskille, stem saam en sê dat die huldeblyk reg klink. Sy het bygevoeg dat dr. Teller dit moontlik sou gedoen het om 'dinge met God reg te maak' na sy hartaanval in 1979.
Dr Teller, een van die mees omstrede figure van die kerntydperk, het 'n sentrale rol gespeel in die uitvinding van die atoom- en waterstofbomme en die vernietiging van die loopbaan van dr. J. Robert Oppenheimer, wat in die Tweede Wêreldoorlog die laboratorium in die berge bedryf het. van New Mexico wat die atoombom gebaar het. Maar later het hy die moraliteit bevraagteken om 'n nog kragtiger wapen te ontwerp, en te midde van die anti-kommunistiese paranoia van die McCarthy-era het die regering hom van sy veiligheidsmagtiging ontneem. Die skeuring onder wetenskaplikes oor sy lot duur tot vandag toe.
In die proses word dr Teller 'n held vir konserwatiewes, maar word deur liberale geringskat as die rolmodel vir dr. Strangelove, die fiktiewe gekke wetenskaplike van Stanley Kubrick se film uit 1964 wat gefokus was op massavernietiging.
Dr Garwin, tydens die ontwerp-poging 'n halwe eeu gelede, was 'n 23-jarige fakulteitslid aan die Universiteit van Chicago wat gedurende die somervakansie van 1951 gewerk het by die New Mexico-wapenlaboratorium, bekend as Los Alamos. Deur die dekades heen het hy bekendheid verwerf en dikwels die regering adviseer oor geheime aangeleenthede oor intelligensie en wapens.
In 'n onderhoud het dr. Garwin gesê dat dr Teller korrek was om hom by die ontwerper van die bom op te neem en hom met die vroedvrou te vergelyk. 'Dit was die soort ding wat ek goed doen,' het hy gesê oor die aansluiting by teorie, eksperiment en ingenieurswese om komplekse nuwe toestelle te maak.
Maar hy het bygevoeg: 'As ek 'n towerstaf kon waai' om die waterstofbom en die kerntydperk te laat verdwyn, 'sou ek dit doen'.
Dr Garwin, nou 73, is 'n eksperimentele fisikus wat dekades lank by die International Business Machines Corporation gewerk het en nou 'n senior genoot is by die Council on Foreign Relations in Manhattan. Hy ondersteun die wapenbeheermaatreëls soos die Omvattende toetsverbodverdrag om alle kernontploffings te verbied.
Dr Teller, 'n teoretiese natuurkundige, is 'n senior genoot by die Hoover Institution in Stanford en emeritus -direkteur van die Livermore -wapenlaboratorium. Hy was 'n vurige voorstander van die Reagan -administrasie se Star Wars -antimissieleplan en het onlangs die idee bevorder om die aarde se atmosfeer te manipuleer om aardverwarming teen te werk.
As Dr. Teller se weergawe van die gebeure reg is, was hy en dr Garwin die belangrikste kragte agter een van die mees onheilspellende uitvindings van alle tye, 'n bom wat die samesmeltingskrag van die son ingespan het.
Dr Teller het sedert die vroeë veertigerjare die doelwit bereik, lank voordat die atoombom tot lewe gekom het. Sy basiese idee was om die hoë hitte van 'n ontploffende atoombom te gebruik om waterstofbrandstof aan te steek, sy atome saam te smelt en selfs groter uitbarstings van kernenergie vry te laat. Maar niemand wat by Los Alamos werk, kon nie agterkom hoe om dit te doen nie.
Die kredietgeskil het sy oorsprong in 'n gesprek wat Dr Teller vroeg in 1951 met dr. Ulam, destyds 'n wiskundige in Los Alamos, gevoer het. Daarna het 'n nuwe plan na vore gekom.
Die idee, bekend as stralingsimplosie, was om 'n groot silindriese omhulsel te bou wat die atoombom en waterstofbrandstof aan die teenoorgestelde kante kan hou. Die flits van die ontploffende bom sou die kas tref, wat veroorsaak dat dit gloei en die binnekant van die omhulsel oorstroom met genoeg stralings om die waterstofbrandstof saam te pers en aan te steek.
Niemand het geweet of die idee sou werk nie. En studies daaroor is vertraag deur onwilligheid tussen dr. Teller en dr. Ulam, sowel as debatte by die wapenlaboratorium oor die vraag of die bou van 'n waterstofbom eties en slim was, gegewe die potensieel onbeperkte krag daarvan.
Dr Garwin het in Mei 1951 by Los Alamos aangekom van die Universiteit van Chicago, waar hy 'n ster was in die laboratorium van Enrico Fermi, die Nobelpryswenner en waarskynlik die beste fisikus van die dag. Dr Garwin was die vorige somer in Los Alamos en was geïntrigeerd deur die werk, en het teruggekeer vir nog 'n atoomsabbat.
In die onderhoud onthou dr. Garwin dat dr Teller hom van die nuwe idee vertel het en hom gevra het om 'n eksperiment te ontwerp om te bewys dat dit sou werk - iets wat die Los Alamos -stamgemeenskappe nie kon doen nie. "Hulle is uitgebrand" van te veel haastige pogings om prototipe kernwapens te bou en te toets, onthou dr. Garwin. "So ek het dit gedoen."
Teen Julie 1951, nadat hy met fisici en ingenieurs in die wapenlaboratorium gepraat het, het hy 'n voorlopige ontwerp geskets. Van sy kenmerke het dr. Garwin gesê: 'Daar is nog baie min wat ek mag sê.'
Hy het aan die ontwerp gewerk totdat hy die herfs terug is na Chicago. Toe die momentum by Los Alamos vir die H-bom gebou is, het baie kenners by die ontwerppoging aangesluit, wat vroeg in 1952 voltooi is.
Die prototipe bom het twee verdiepings hoog gestaan. In November 1952 verdamp dit die Stille Oseaan -eiland Elugelab, 'n kilometer in deursnee. Sy krag was gelykstaande aan 10,4 miljoen ton hoë plofstof, of ongeveer 700 keer die krag van die atoombom wat op Hiroshima neergesit is.
Anders as sy atoomvoorgangers, het die waterstofbom teoreties geen vernietigende perke nie. Die brandstof was goedkoop en die krag kon so groot gemaak word as wat u verlang. Wetenskaplikes het gepraat van doemdagwapens wat groot genoeg is om die aarde se atmosfeer in die ruimte te blaas, of om seegolwe te laat waai wat hele nasies verpletter het.
Baie boeke en artikels is geskryf oor die donker prestasie. Die meeste noem dr. Teller en dr. Ulam en hul wedywering. Min as enige het dr. Garwin se rol genoem. Alle besonderhede van die uitvinding was in geheimhouding gehul om Washington se vyande in die duister te probeer hou.
Die agtergrond van dr. Teller se testament is die reaktorongeluk in Pennsylvania op Three Mile Island in Maart 1979. Terwyl die land in paniek was, het dr. Teller, 'n vurige steun van kernkrag, 'n blits van openbare betrekkinge aangedring dat die krisis een was van politiek, nie tegnologie nie. In Mei 1979 beklemtoon hy die punt van die kongres.
Die volgende dag het dokter Teller, toe 71, 'n hartaanval gekry.
'Hy het my uit die waakeenheid gebel', onthou dr. George A. Keyworth II, 'n vriend van dr. Teller in Los Alamos, wat later as president Ronald Reagan se wetenskaplike adviseur gedien het. Hy het gesê die oudste fisikus het die oproep begin met twee bewerings: "Hartaanvalle is pynlik, en ek het ontdek dat ek nie onsterflik is nie."
Dr Keyworth onthou: "Hy was bang, soos 'n kind."
By die vrylating uit die hospitaal in Kalifornië, kom dr Teller na Los Alamos om te herstel. Hy het in September 1979 saam met dr. Keyworth gaan sit om sy standpunte oor die H-bom uiteen te sit. 'N Afskrif van die transkripsie, wat dr. Keyworth onlangs aan The New York Times gegee het, was tot 20 bladsye.
Dit was 'n lang weerlegging van die idee dat dr. Ulam enige rol gespeel het in die ontwikkeling van die waterstofbom. Volgens Teller het hy alleen die belangrikste teoretiese deurbraak gemaak ná 'n dekade se werk. Toe het hy gesê, het hy aan dr Fermi se sterleerling daarvan vertel, "en ek het hom gevra om 'n konkrete ontwerp neer te sit" en dit "so hard te maak dat daar die minste moontlike twyfel daaroor moet bestaan."
'Die eerste ontwerp is dus gemaak deur Dick Garwin,' het dr. Teller gesê. "Dit is daarna vorentoe en agtertoe gekritiseer. Uiteindelik het dit alle kritiek weerstaan."
Dr Teller het gesê dat die wetenskaplikes wat die besonderhede van die ontwerp uitgewerk het, Marshall Rosenbluth en dr. Conrad Longmire was. Nadat dr. Garwin in die herfs van 1951 na die Universiteit van Chicago teruggekeer het en dr. Teller in Desember 1951 na Los Alamos teruggekeer het om te kyk na die vordering, "het ek gevind dat die berekeninge uitgekom het net soos ek verwag het" en dat "die ontwerp bly onveranderd. "
"En daarom, wat my betref, is die voorbereiding vir die waterstofbom voltooi deur die ontwerp van Dick Garwin."
In 'n onderhoud het dr. Keyworth geoordeel dat die geheue van dr. Teller destyds 'so goed as moontlik was', en dat dr. Teller geen beperkings op die testament plaas nie. 'Hy het bloot 'n doodservaring gehad', het dr. Keyworth gesê, 'en het gedink aan sy plek in die geskiedenis.'
Twee jaar later, tydens 'n ontmoeting in Italië van 'n dosyn wetenskaplikes, waaronder dr. Garwin, het dr. Teller verwys na die rol van die jonger man in die openbaar. 'Die skoot,' het hy gesê, 'is byna presies volgens Garwin se ontwerp afgevuur.'
Daarna het dr. Teller en dr. Garwin jare lank bots oor Star Wars, wat dr. Teller gehelp het om te skep en dr. Garwin gekritiseer as 'n gevaarlike fantasie.
Stilte heers daarna. Dr Teller, in sy boek uit 1987, "Better a Shield Than a Sword", noem nie die ontwerp van dr. Garwin in 'n lang verslag van die ontwikkeling van die H-bom nie. Die biograwe van Dr.
Dr Teller het gister in 'n onderhoud gestaan ​​by sy uitbeelding van 1979. 'Hy het die besonderhede baie effektief ingevul,' het hy oor dr. Garwin gesê. 'Hy het die ontwerp gemaak en dit was dit.' En dr Teller het ontken dat hy dr. Garwin in die vorige verslae van die deurbraak gering gemaak het. "Hy was 'n goeie man wat dit in 'n rekordtyd gedoen het."
Die oordeel was egter in die geskiedenis verlore. In 1995 het Richard Rhodes in sy boek "Dark Sun: The Making of the Hydrogen Bomb" bevind dat dr Teller die ontwikkeling van die bom in werklikheid vertraag het en geen melding gemaak het van die rol van dr. Garwin nie.
In 'n onderhoud het mnr. Rhodes gesê dat tydens die lof van die 23-jarige buitestander, dr. Teller "in wese gesê het dat die ouens by Los Alamos nie die mosterd kan sny nie." En die bewering was vals, het hy gesê.
Maar dr McMillan van Harvard stem nie saam nie en sê dat hoewel Teller strydlustig en wraakgierig was, hy ook vrygewig en regverdig was. Sy het gesê dat die testament waarskynlik op sigwaarde geneem moet word.
Min spelers in hierdie drama oorleef, wat dit moeilik maak om dinge op te klaar.
Dr Jacob Wechsler, wat 'n jong man in die waterstofbomspan was, het gesê dat die Los Alamos -stamgaste, nie dr Garwin nie, die regte sterre was. 'Ons moes dit met 'n voorhamer slaan,' het hy gesê.
Dr Rosenbluth, 'n vernaamste H-bomontwerper by Los Alamos, het gesê dat sy eie rol in die testament te min gespeel is, maar dat hy nietemin in wese met Dr Teller saamgestem het. "Dick het fisika verstaan," het dr. Rosenbluth gesê, "en het beslis die verpersoonliking opgelewer wat eintlik konstrueerbaar was."
Hy het bygevoeg dat Dr Garwin feitlik uniek was in Los Alamos in sy vermoë om gapings tussen kundiges op verskillende gebiede te oorbrug.
"Ek was 'n suiwer teoretikus, en daar was baie eksperimentele ingenieurswese, maar daar was nie baie mense wat as 'n skakel tussen die twee kon dien nie," het dr. Rosenbluth gesê. Dr Garwin was waarskynlik die intellektuele gom van die projek en het baie idees in die suksesvolle toestel vasgemaak, het hy gesê.
'Hy is 'n uiters briljante persoon en beskik oor hierdie skaars kombinasie van talente,' het dr. Rosenbluth gesê. "Fermi het hulle gehad. Maar in die geslag ná Fermi kan Dick die beste voorbeeld wees."
Dr Garwin het oor die dekades by meer as een geleentheid in die openbaar gepraat van sy rol in die waterstofbom.
Maar hy het bygevoeg dat hy vroeg in sy loopbaan aangeraai is: 'U kan krediet kry vir iets of dit regkry, maar nie albei nie.'
The Strange Saga van Edward Teller en Area 51
Met inagneming van die feit dat die verhaal van Bob Lazar tot sy 30ste bestaansjaar kom, het ek gedink ek sou my gedagtes verander in 'n funksie van drie dele (hier deel 1 en hier en deel 82). Die derde en laaste deel handel oor niemand anders nie as 'n ontmoeting wat Lazar in die vroeë tagtigerjare met 'n wêreldberoemde wetenskaplike gehad het. Dit was in 1982 dat die Los Alamos Monitor koerant het 'n artikel oor Lazar gepubliseer, waarin (a) Lazar se liefde vir vliegtuigmotors en (b) sy destydse diens by die Los Alamos Meson Physics Facility onthul is. Vandag is dit die Los Alamos Neutron Science Center.
Net 'n paar maande na die Los Alamos Monitor Die man van die uur het 'n kort ontmoeting gehad met een van die mees legendariese figure in die fisika, en iemand wat bekend geword het as 'die vader van die waterstofbom'. Die man was Edward Teller. Toe Teller in 2003 op vyf-en-negentigjarige ouderdom oorlede is, het die VK's Telegraaf die koerant het die volgende opgemerk: ''n Man met 'n enorme verstand en een van die mees omstrede wetenskaplike figure van die 20ste eeu, het Teller belangrike bydraes gelewer op die gebied van kwantummeganika en fisiese chemie sowel as kernfisika, maar dit was 'n vurige' Cold War Warrior 'dat hy die gewilde gees betree het. "
Op die dag waarop die twee mans ontmoet het, het Lazar 'n lesing bygewoon wat Teller in Los Alamos gehou het. Dit was nie soseer Teller se lesing wat Lazar verbaas het nie. Dit was eerder die feit dat, toe Lazar by die ingang van die fasiliteit rondhang, daar Teller op 'n muur sit en die einste artikel lees dat die Los Alamos Monitor het op Lazar geskryf-wat toevallig 'n voorbladartikel was. Lazar het onmiddellik herken wat Teller so vasgemaak het. Lazar besluit toe om die duik te neem: hy stap na Teller en vertel hom wie hy is, naamlik die persoon wat in die artikel geprofileer is vanweë sy prestasies met die motor. Teller het dit alles baie interessant gevind. Die twee het 'n rukkie gepraat oor hul onderskeie werk, waarna Teller na binne gegaan het om sy voorlegging te lewer. Ses jaar later kruis die paaie van Lazar en Teller weer. Dit sou Lazar na die wêreld van Area 51, UFO's en vreemdelinge lei. Of, in 'n wêreld van disinformasie en verstandsmanipulasie.
In 1988 het Lazar 'n heel ander taak gehad as almal wat voor hom gekom het. Hy woon en werk in Sin City self, Las Vegas, waar hy 'n fotobewerkingswinkel bedryf het. Dit was 'n werk en dit het die rekeninge betaal. Dit was egter nie die droomwerk wat Lazar wou hê nie. Die droom sou egter gou waar word. Maar dit kan ook 'n definitiewe nagmerrie geword het. Lazar het besluit om 'n CV te stuur aan omtrent almal en almal saam met wie hy gewerk, ontmoet en geken het. Een van dié - geen verrassing nie, was Edward Teller. Dit is ook nie verbasend dat Teller die man met die vloeibare propaanmotor wat die landskap teen ongeveer tweehonderd myl per uur kon inzoom nie, te goed onthou het. Teller het ook onthou dat Lazar 'n agtergrond in fisika gehad het. Belangriker nog, Teller was iemand met mag, invloed, die vermoë om deure oop te maak en toegang tot sommige van die mees gewaardeerde en bewaarde geheime van die Amerikaanse regering te hê. Byna seker, Teller het 'n rol gespeel in wat daarna gebeur het, naamlik dat Lazar hom binnekort op Area 51 bevind het.
Toe Lazar in die openbaar kom met sy verhaal oor die werk aan uitheemse ruimteskepe in Area 51, noem hy die Teller -verbinding. Dit het meer as 'n paar rimpelings veroorsaak. Dit is nuuskierig dat Teller nie teruggekom het nie - miskien selfs met 'n regsgeding. Hierdie scenario maak nog meer sin, want Lazar het nie net die Teller -verhaal vir homself gehou nie. Dit sou Teller nog meer rede - en ammunisie - gegee het om Lazar aan te val, mondelings en ook vanuit 'n regsperspektief. Maar, het Teller dit gedoen nie stuur 'n span hoogmoedige en hoogbetaalde prokureurs om Lazar in die grond te slaan. Nee. Teller het iets heel anders gedoen. Teller het 'n verklaring afgelê wat so versigtig was dat dit amper lagwekkend geword het. Dit klink eintlik na die noukeurig gekose woorde wat 'n prokureur sy of haar kliënt sal aanraai om te gebruik. Teller het gesê, en ek haal presies aan: 'Ek het hom waarskynlik ontmoet. Ek sou miskien vir iemand gesê het ek het hom ontmoet en ek het van hom gehou, nadat ek hom ontmoet het, en as ek van hom gehou het. Maar ek onthou hom nie. "
Dit alles klink baie asof Teller wil hê dat die verhaal moet verdwyn en so vinnig as moontlik kan verdwyn, en op 'n manier wat hom glad nie impliseer nie. Dat Teller beweer het dat hy Lazar nie onthou nie, is in groot stryd met sy, Teller, se herinnering aan Lazar in 1988-ses jaar nadat die paar persoonlik gesels het oor Lazar se passie vir supersnelle straalwaens. Teller onthou duidelik die kort geselsie meer as 'n half dekade nadat dit gebeur het. Maar kort nadat die Teller -hoek in 1989 openbare inligting geword het, is Teller se geheue skielik vaag. Baie wasig. Of, soos die politici van vandag so gretig is om te sê onder ongemaklike omstandighede: "Ek onthou nie." Teller omsingel en haas op 'n verleentlike ongemaklike manier.
Het Teller geweet van die program waarmee Lazar gemanipuleer en verstandelik beheer is om uiteindelik 'n valse verhaal van UFO's in Area 51 te bevorder? Wat ook al die antwoord is, daar blyk min twyfel te wees dat Teller, toe die verhaal openbaar geword het, omtrent alles gedoen het om hom van Bob Lazar te distansieer.
Edward Teller (1908-2003) was 'n Hongaarse gebore Amerikaanse teoretiese fisikus. Hy word beskou as een van die vaders van die waterstofbom.
Teller het saam met Leo Szilard en Eugene Wigner gehelp om president Roosevelt aan te spoor om 'n atoombomprogram in die Verenigde State te ontwikkel. Teller het in 1943 by die Los Alamos -laboratorium aangesluit as groepleier in die afdeling Teoretiese Fisika. Teller het geïnteresseerd geraak in die moontlikheid om 'n waterstofbom te ontwikkel nadat Enrico Fermi voorgestel het dat 'n wapen gebaseer op kernsplyting gebruik kan word om 'n nog groter kernfusiereaksie te begin. Teller continued to push his ideas for a fusion weapon throughout the project despite physicists' skepticism that such a device could ever work.
What is interesting about the testimony, as explained by Freeman Dyson in his autobiography, is that it's actually quite undramatic and true. Oppenheimer had lied to army officials during the war regarding an indirect approach made to him for ferrying secrets to the Soviet Union. He had refused right away but had then concocted an unnecessary and bizarre "cock and bull story" (in his own words) to explain his actions. That story had not gotten him into trouble during the war because of his indispensable role in the project, but it certainly qualified him as "confused and complicated". In addition after the war, Oppenheimer's views on nuclear weapons also often appeared conflicted, as did his loyalties to his former students. Oppenheimer's opinions on the hydrogen bomb which were quite sound were however also interpreted as "confused and complicated" by Teller. But where Teller was coming from, Oppenheimer's actions was hard to understand, and therefore it was clear that Teller would trust opinions regarding national security in someone's else's hands. Thus Teller's testimony was actually rather unsurprising and sensible when seen in a certain context.
Baie van Teller se kollegas was geïrriteerd dat dit gelyk het dat hy dit geniet het om volle krediet te neem vir iets waaraan hy net 'n rol gespeel het, en in reaksie daarop, met bemoediging van Enrico Fermi, het Teller 'n artikel geskryf met die titel "The Work of Many People", wat in die tydskif Wetenskap in Februarie 1955 verskyn het, met die klem dat hy nie alleen in die ontwikkeling van die wapen was nie. Hy sou later in sy lewenverhaal skryf dat hy in die artikel van 1955 'n "wit leuen" vertel het om "die seer gevoelens te kalmeer", en verklaar dat hy volle krediet vir die uitvinding gehad het.  
Teller het in 1979 'n hartaanval gehad en die skuld daarvoor op Jane Fonda geplaas, wat in die rolprent Die Chinese sindroom gespeel het. In die rolprent word 'n fiktiewe reaktorongeluk uitbeeld en dit was minder as twee weke voor die Three Mile Island-ongeluk in teaters vrygelaat. Fonda het teen kernkrag betoog terwyl sy die film bemark het. Na die ongeluk het Teller vinnig opgetree om kernenergie te verdedig, en het getuig oor die veiligheid en betroubaarheid daarvan, en kort na die vlaag aktiwiteit het hy die hartaanval opgedoen. Teller het op 31 Julie 1979 'n advertensie onderteken in The Wall Street Journal met die titel "Ek was die enigste slagoffer van Three Mile Island". 
In 1986 was Teller met die Sylvanus Thayer-toekenning van die Amerikaanse Militêre Akademie bekroon. Hy is in 1948 verkies tot lid van die Amerikaanse Nasionale Akademie vir Wetenskappe. Hy was 'n genoot van die Amerikaanse Akademie vir Kunste en Wetenskappe, die Amerikaanse vereniging vir die bevordering van wetenskap en die Amerikaanse Kerngenootskap. Onder die eerbewyse wat hy ontvang het, was die Albert Einstein-toekenning in 1958, die Golden Plate-toekenning van die Amerikaanse Akademie vir Prestasie in 1961, die Enrico Fermi-toekenning in 1962, die Eringen-medalje in 1980, die Harvey-prys in 1975, die Nasionale Medalje vir Wetenskap in 1983, die Presidensiële Burgersmedalje in 1989, en die Corvin-ketting in 2001. Hy is ook aangewys as deel van die groep Amerikaanse wetenskaplikes wat in 1960 die tydskrif Tyd se "Mense van die Jaar" was, en 'n asteroïde, 5006 Teller, is na hom vernoem. Hy is in 2003 bekroon met die Presidensiële Medalje van Vryheid deur president George W. Bush, minder as twee maande voor sy dood. 
In the 1980s, Teller began a strong campaign for what was later called the Strategic Defense Initiative (SDI), derided by critics as "Star Wars," the concept of using ground and satellite-based lasers, particle beams and missiles to destroy incoming Soviet ICBMs. Teller lobbied with government agencies—and got the approval of President Ronald Reagan—for a plan to develop a system using elaborate satellites which used atomic weapons to fire X-ray lasers at incoming missiles—as part of a broader scientific research program into defenses against nuclear weapons. Ώ ]
Scandal erupted when Teller (and his associate Lowell Wood) were accused of deliberately overselling the program and perhaps had encouraged the dismissal of a laboratory director (Roy Woodruff) who had attempted to correct the error. ΐ] His claims led to a joke which circulated in the scientific community, that a new unit of unfounded optimism was designated as the teller one teller was so large that most events had to be measured in nanotellers or picotellers. Α ]
In 1987 Teller published a book supporting civil defense and active protection systems such as SDI which was titled Better a Shield than a Sword and his views on the role of lasers in SDI were published, and are available, in two 1986-7 laser conference proceedings. Β ] Γ ]
The Hoover Institution has a long relationship with nuclear history. The Library & Archives house the original strike orders and footage taken of the nuclear strikes on Hiroshima and Nagasaki, acquired from Harold Agnew, along with his papers. Agnew worked at the Los Alamos Scientific Laboratory during World War II and was an observer on Die Groot Kunstenaar, a B-29 that flew behind the Enola gay on the first atomic strike mission. The Agnew atomic bomb footage is the most-requested motion picture film in Hoover's collections. His papers include newspaper clippings from the time documenting how people grappled with the news of the attack. The clippings evince an air of newfound terror tinged with fascination about nuclear technology. The Library & Archives also house collections of newspapers from the Marshall Islands during the nuclear testing at Bikini Atoll in the 1940s and 1950s, and the papers of nuclear physicist Edward Teller and nuclear strategist Albert Wohlstetter, as well as some of the papers of physicist Sidney Drell.
Since the first atomic bomb dropped, world leaders have been forced to contend with the strategic reality of nuclear arms. Few understand this better than former secretary of state and Thomas W. and Susan B. Ford Distinguished Fellow George Shultz. In sy boek Learning from Experience, Shultz wrote about his vision for global nuclear disarmament:
From the beginning of our appeals, my colleagues and I have stressed that the world is complicated. We highlight the regional conflicts that would have to be settled. We point out that a world without nuclear weapons would not be the world as it is, minus nuclear weapons. Steps to create the voorwaardes for a world without nuclear weapons cannot be ignored. Konflik het die besluite aangeneem om kernwapens in Noordoos -Asië, Suid -Asië en die Midde -Ooste te bekom. (Leer uit ervaring, bl. 86–87)
Vandag gaan Hoover -genote, waaronder George Shultz, admiraal James O. Ellis Jr., Jim Timbie, Jeremy Carl, James Goodby en vele ander voort om navorsing te doen oor die risiko's van kernwapens, terwyl hulle ook die voordele van kernenergie erken. Ellis en Shultz skryf: 'Kernkrag alleen sal nie ons energieprobleme oplos nie. Maar ons dink nie dat hulle sonder dit opgelos kan word nie. . . . Een van ons, tussen ander werksgeleenthede, het kernkragaanlegte vir 'n bestaan ​​tussen ander werkgeleenthede gebou, die ander het gehelp om hulle veiliger te maak. In baie opsigte is dit vir ons albei 'n persoonlike onderwerp. " Hulle erken Amerika se strategiese posisie as die wêreld se grootste kernkragopwekker. Hulle voer aan dat Amerika die helderste verstand en tegnologie van die land moet bring om navorsing en ontwikkeling oor kernenergie verantwoordelik te navigeer en te verseker dat dit deel uitmaak van 'n skoner globale energiestelsel. Alhoewel die dekades sedert die eerste atoombom laat val het, vrees vir sulke kragtige wapens veroorsaak het, is dit miskien te hoop dat die moontlikhede van kernenergie die toekoms kan verlig.