Esmé se maatskappy, EB Consulting, behartig jare reeds Badisa se openbare beeld en eksterne kommuni­ka­sie. Maar ’n leemte, ’n onvervulde droom in haar hart, het haar eendag vir ’n maatskaplike werker van Ba­disa laat sê: “As jy ooit ’n pleegouer nodig kry, bel my.”
“Esmé, jy is gek,” het die maatskaplike werker ge­ant­woord. “Jy het reeds te veel hooi op jou vurk.” Sy het geweet van Esmé en Charl se seun, Jandré, wat op daar­die stadium al hulle tyd, aandag en finansies no­dig gehad het. Maar 2 jaar later het die eerste oproep ge­kom: “Ons soek dringend ’n veilige huis vir ’n dogter­tjie …”
“Mense vra my dikwels hoe dit voel om ’n oproep te ontvang dat daar ’n kind is wat my nodig het om vir hom of haar in te staan as mamma. As ek terugdink aan die drie kinders wat ek die afgelope vyf jaar onder verskillende omstandighede moes gaan haal, kan ek dit slegs beskryf as engel-oomblikke,” vertel Esmé.
“Van daardie oproep-oomblik tot wanneer ek in my kar klim om die kind te gaan haal, is daar ’n afwagting in my wat ek nouliks kan beskryf. Miskien is dit die wete dat iemand nou totaal afhanklik is van jou. Of miskien is dit die behoefte om iemand ten alle koste te wil beskerm.
Dertien jaar gelede het Esmé vir die eerste en enigste keer die geleentheid gehad om ’n kind self in die wêreld te bring: hulle seun, Jandré. Op tweejarige ouderdom is hy gediagnoseer met outisme.
Sy en Charl het ses jaar lank alles in die stryd ge­werp om hom te help om ’n hoë vlak van funksione­ring te bereik. Dit was ’n lang, eensame, emosioneel uit­mergelende reis, met baie dae van wanhoop. Die keuse om nog kinders te hê was moeilik. En na twee mis­krame het sy besef: Hulle sal nie nog ’n biologiese kind kan hê nie.
“Onlangs is ons weer die voorreg gegun om veiligheidsouers te wees vir klein Charl, nou 22 maande. Indien sy ma, wat hom baie liefhet, genoegsaam rehabiliteer, kan hy dalk na haar toe teruggaan.” Ja, dit sal seer maak. Maar Esmé het geleer: Dit is meesal veel erger vir biologiese ouers om hul kind tydelik te verloor, as wat dit ooit vir haar kan wees om die kind aan hulle terug te gee.
“Telkemale as ek my verhaal as pleegouer met men­se deel, is hulle reaksie iets soos: ‘Jy is ’n engel!’ Die waar­heid is, ek is nie. Ek is nie meer spesiaal as enigiemand anders nie. My hart is nie noodwendig groter as joune nie.
“Enige taak waarvoor jy jouself vrywillig beskikbaar stel, is ’n tweerigtingstraat. Ek het nog nooit net opofferings ervaar as pleegouer nie. Mense vra: Hoe word jy lief vir ’n kind wat nie jou eie is nie? Waar kry jy die geld? Die tyd? As ek na elkeen van hierdie kin­ders kyk, kan ek werklik glimlag oor ontelbare oom­blikke wat ek meer vreugde deur hulle lewe ervaar het as deur enige iets anders waaraan ek al geld of tyd span­deer het.”