independencia | coetzeeblog | Bladsy 2
23 Sondag Sep 2018
Dit is die seisoen, van die beere! Nee, nie ysbere of gummi beere of enige ander soort beer nie, maar Himbeere en Erdbeere. Sommige soet, ander laat die kiewe, saamtrek. Die Erdbeere, of te wel aarbeie, is al 'n hele rukkie op die mark, van na die winter af. In bykans, elke straat, is daar verkopers, met hulle mandjies, wat loop en smous.
Die afgelope jare, is dit nie meer, volgens my mening, 'n lekker ding om te koop nie. Hulle raklewe, mag miskien langer wees en die opbrengs hoër, maar smaak, ek weet nie. Eet hulle so vars, dan is die hoop daar, die volgende een, is lekker soet. Smyt suiker by, dan is hulle goed vir vrugteslaai, konfyt of "smoothies". Nou wat is die goeie Afrikaans vir 'n "smoothie"? In terte, werk dit so min of meer. As jy die vruggies, in die kieste meng, met die soet, van die tert.
Frambose, is 'n perd, eintlik vrug van 'n ander kleur, hoewel, die kleure eintlik dieselfde is. Om so te eet, lekkker! Almal, dieselfde smaak. In gebak, lekkerder as die oorgewardeerde, aarbei. Ons is bevoorreg, om viende te he, wat gereeld, vir ons, 'n skotteltjie verskaf. Sy enigste, nee, daar is twee nadele, is die feit dat hulle dorings het, hulle is lid van die roosfamilie, daarom, en dat hulle baie maklik vervuil. Daarom, is ons eie verskaffers, uitgeroei. Ek dink, met verlange, aan die dae toe ons konfyt gekook het, van die frambose. 'n Tipiese bessie smaak, maar met die gluten probleem, het die konfyt en sommer suiker daarby, aan die agterspeen begin suip. Soms, net soms veroorloof ons, onself van die baasbakster, Erika, se lekker soetgoed.
Gelukkig, vries dit redelik goed, so ons geniet, dit darem vir 'n maand of twee, langer as normale oestyd.
Posted by coetzee2014 in independencia, Mense, paraguay, Uncategorized
Geruime tyd, sien ek die groot leunwa, digby die pad, onder die die ou groot dennebome. Wonder ek wat daar, aan die gang is. Lees op die kant, naaste aan die pad, dat dit 'n verskuifbare klaskamer is, vir sweisopleiding, onder beheer van die Nasionale Regering. Besluit om nader ondersoek in te stel. Met die nader stap, hoor ek, die tipiese geluide, van 'n werkswinkel, waar daar met yster, gespook word. Klim, die paar trappe, steek half in die deur vas en toe die bonkige man my sien, vra ek "permiso" en hy nooi my in.
Rodolfo Matto Romero, is die man in beheer, tesame, met nog 'n instrukteur. Hulle, skuif van dorp tot dorp, waar daar 'n behoefte is, vir mense wat die sweiskuns wil bemeester. Om die kursus, vir soveel as moontlik mense, toeganklik te maak, is daar drie verskillende lesure, per dag. Van 08:00/12:00, 13:00/17:00 en dan van 17:00/21:00. Onder hul leerlinge, is daar mense, wie se beroep dit is om te sweis, tot mense van ander beroepe, wat sweiswerk net as 'n stokperdjie bedryf,skoliere,deesdae bekend as leerders. Ook, deesdae kunstenaars, wat met yster werk en selfs, af en toe, 'n dame. Vir die basiese, word alles gratis verskaf, maar as 'n leerling, 'n spesifieke projek, wil doen, moet hy sy eie materiaal verskaf, soos die waentjie, wat hier buite staan.
Al die verskillende prosesse van sweis word geleer. Boogsweis, oksi-asetileen, mig-mag, tig, plasma sny, oxigas en metaalwerk en kuns metaalwerk. Moeilik, om te sê, hoe lank 'n kursus duur, want dit hang alles af, watter van die tegnieke, 'n leerling wil bemeester. Die man, is duidelik toegewy aan sy ambag. Is daar nog sulke opleidingseenhede? Ja, daar is eenhede wat opleiding gee in huishoudelike elektrisiteit, vir operateurs van verskillende tipes grondverskuiwingsmasjienerie, trekkeroperateurs, opleiding in rekenaars en die herstelwerk van motorfietse.
So, is die regering verbind, om mense beter opleiding te gee en hulle toe te rus, vir 'n beter lewe.
Die Ou Brug
arroyo guazu, brug
Die afgelope week, publiseer iemand, 'n paar van die senutergende brue, wat hier rond voorkom. Per toeval doen 'n jong mannetjie, wat as energieke kind, sy hardlope hier, gehardloop het, navraag of dit die brug is, wat destyds, op pad na ons plaas toe was en hulle, met die kuiers, by ons, moes trotseer.
Opdrifsels van daardie vloed en die kinders swemplek
Lekker om hom mee te deel, dat ons intussen, 'n baie stabiele en goed geboude konkreet brug, gekry het. Die nuwe brug, het nie lank na sy ingebruikneming, sy eerste toets gehad en dit met vlieënde vaandels deurgekom, met 'n kwaai vloed.
Daardie brug, was destyds, vreesaanjaend, vir omtrent al ons gaste. Al het hulle ons onthou, vir die gasvryheid, wat ons probeer bied het, was dit die "brug", wat onvergeetlik, in die geheue sy lê gekry het. Deesdae, word daar, oor die nuwe gery, sonder dat hulle eintlik bewus is van die hoogte en ons het ook maar vergeet van daardie dae.
Ek onthou, duidelik, die eerste besoek, van Oudominee Olaf Scheuer en tannie Engela. Met die naderkom, het hy so half binnesmonds gesê, dat hy dalk maar eerder sal oorstap. Hou dadelik stil, met die ou stampende Hilux, alombekend as Luxie. Die naam, wat ons saam met hom, geerf het. Oudoom, het so twee treë gevorder en en blitsig omgedraai, toe hy werklik die toestand van die brug sien en terstond besluit, dat dit dalk veiliger in die bakkie sal wees en net stip voor hom te kyk. By 'n later geleentheid, toe dit duidelik was, dat dit nie so onveilig was nie, moes ek op die brug stilhou en het hy 'n entjie terug gestap en die foto van my en tant Engela geneem. Hy, wat Oudoom was, het die brug, die Gebedsbrug gedoop. Jy stuur 'n gebed op, as jy die brug betree en weer 'n dankgebedjie, as jy veilig anderkant is. Net stroomop, van die brug, was ons heerlike swemplek, waar die kinders, baie ure, deurgebring het.
'n Mens kan soms, onnosel wees. Met een van die vloede, het die water die dwars planke, meegesleur en net onderste dra balke was daar. Die volgende oggend, moes die kinders skooltoe. Die bruisende vloedwater, nie te ver ondertoe nie. 'n Voertuig, wag aan die anderkant en ek en buurman, besluit, die boeksakke, op ons skouers en ons vier vat hande (daar was gelukkig net twee skoolgaandes, so nege en sewe jaar). Stap ons daaroor, een agter die ander. Ek eis nou nog, as ek dink, wat kon gebeur indien iemand se voet gegly het. Kon maklik, in 'n tragedie, ontaard. Wat sou een verlore skooldag tog saakgemaak het.
Gedurende die bou van die brug, was dit ook redelik senutergend. Op dieselfde plek van die ou brug gebou. Vyftig meter stroomaf, by 'n klipbank in die rivier se bodem, is daar 'n pad gestoot, redelik steil. Hier is geen gruis in die wêreld nie. Met die geringste reëntjie, baie glyerig. Stadig af en volgas, soos die Duitsers sê, wal op, gly gly. Die weer, moes ook met 'n arendsoog dopgehou word. Reën dit, effe te veel, nie kans vir deur nie. Groot verligting, toe die werk uiteindelik voltooi is.
So vergeet die mens, maklik die stresvolle. Byna, 'n slapelose nag gehad, die nag voor ons vraghouer, die pad plaastoe gevind het. Speel die ou duiwel toe hier agter my oor en maak my wys, dat daardie brug, nie die vrag gaan hanteer nie. Ek sien al ons aardse besittings, in stukkies op die rivierbodem. Alles natuurlik oorbodig en sê ek elke dag dankie, vir ons bestaan, hier.
Verskoon die kwaliteit, van sommige, van die fotos. Die laaste 3 fotos, is van 'n ander, redelike skrikwekkende brug, in die omgewing, wat intussen vervang is, met 'n stewige konkreet brug.