’n Aspek van Jensma se digkuns wat hopelik raakgelees is in bostaande voorbeelde, maar wat baie maal geïgnoreer word omdat dit as minder belangrik geag word as die overte politieke program van sy poësie, is natuurlik die skerp humorsin. Volgens Deleuze en Guattari (1986:42) was daar, vanuit die perspektief van begeerte, nog nooit so ’n komiese en joviale skrywer as Kafka nie; en vanuit die perspektief van die uiting was daar volgens hulle nog nooit so ’n politiese en sosiale skrywer nie. Die komiese, die joviale, die politiese en die sosiale is ook deurlopend te vind in Jensma se werk. En baie maal is dit juis die humor wat die verse verteerbaar maak.
Jensma het blykbaar aan skisofrenie gely, en daar is talle verwysings na hierdie siekte in sy werk. Ek wil aanvoer dat die verwysings na skisofrenie in sy gedigte nie noodwendig bloot as outobiografiese inhoude gelees hoef te word nie (of selfs miskien mág word nie, aangesien sy skisofrenie ’n kontensieuse kwessie is), maar dat dit ook gelees kan word as ’n metafoor wat funksioneer op soortgelyke wyse as wat Deleuze en Guattari die konsep aanwend.
Pakendorf (1993:105) stem hiermee saam: “Die toestand van skisofrenie waarvan hy in so baie van sy gedigte praat […] kan myns insiens as ’n gepaste metafoor vir die weerstand teen alle hegemoniële norme gesien word.”
Hierdie ontmaking van die self, miskien juis om die skisosubjek oop te stel tot die kollektiwiteit, word deurlopend in sy werk opgelet, veral in gedigte soos “first paint my head”:
Voor ek terugkeer na die beeld van die skisofreen in Jensma se poësie, kan ek hier eers vlugtig verwys na die jazz-elemente in sy gedigte wat dan duidelik in verband gebring kan word met die skisobeelde as deel van ’n uitgebreide metafoor vir sy digterlike projek.