Hoeveel mense kon gedurende die Middeleeue voer voer? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoeveel mense kon gedurende die Middeleeue voer voer?
Ek het geweet visvang was redelik gewild in die middeljarige ouderdom.
Maar ek weet nie hoeveel mense deur 'n enkele visser gevoed kan word nie?
Ek wil dit veral vir riviervisvang weet, maar ek is ook geïnteresseerd in seevissery. Ek dink aan klein dorpies met plaaslike visvang om voedselvoorsiening te verseker.
Tydperk: Vroeë Middeleeue
Plek: Klein geïsoleerde dorpie (~ 250 mense)
Omgewing: Groot rivier met baie vis
Ek is op soek na 'n gemiddelde getal (moenie die mededingingsfaktor in ag neem nie).
In 1289 was koning Philip IV van Frankryk bekommerd oor vis. 'Elke waterskeiding van ons koninkryk', verklaar hy, 'groot en klein, lewer niks op weens die kwaad van vissers nie.'
Die Middeleeue is te lank om 'n definitiewe antwoord op u vraag te gee. Buitendien was daar dikwels nie iets soos ''n enkele visser' 'nie. Dikwels sien jy vissersdorpe, dorpe wat vis uitvoer. Of visgilde. Visvang gesinne. Veral aan die see as 'n boot nodig is om te hengel. U bestuur nie self 'n vissersboot nie. Hoeveel is deur wie gevang as u visvangstrikke en weirs saam met 'n groep mense stel?
As u riviervisse oorweeg, sal u waarskynlik nie die hele jaar deur dieselfde vis vang nie. Gedurende die somermaande beweeg salm langs die rivier om te kuit. Hoe meer watermeulens gebou is, hoe minder salm word gevang.
'N Paar van ons kennis oor die Middeleeuse vissery kom uit die omgewing van Colchester (VK), naby die rivier die Colne en relatief naby die kanaal. Sedert ten minste 800 nC is daar in allerhande vorme visserye, jare later het hulle selfs hul eie oesters gehad. In (en na) die laat Middeleeuse tydperk is daar klein oorloë gevoer oor visregte en oormatige visvang daar. As u op soek is na historiese rekords, sou ek dink dat die gebied 'n goeie begin is. Miskien het die Domesday Book ook bruikbare inligting vir u.
Hoeveel vis hulle eintlik sou vang, hang af van baie faktore, waaronder die hoeveelheid organisasie, hul gereedskap wat gebruik is (hake, nette en lokvalle is op sommige plekke in die middel van die Middeleeue al redelik wyd gebruik) en die plaaslike visbevolking (wat nogal sou verskil).
Op die ou end maak dit nie saak nie. Jy vra:
Nie baie nie. As vis die enigste was wat hulle geëet het, sou hulle uiteindelik sterf as gevolg van ondervoeding. Hulle sou ook brood nodig hê. U benodig dus 'n boer en jagter/versamelaars om soogdiere/hoenders te jag en vrugte/groente te versamel.
Hoe stropery werk
Stropery is al honderde jare onwettig, maar dit was gedurende die laat Middeleeue dat stropery 'n strafbare oortreding geword het. Gedurende hierdie tyd was die jagreg beperk tot grondeienaars en adel. Boere het gewoonlik nie wapens, vaardighede of ekstra tyd om te jag nie, sodat hulle vir hul gesinne kos kon voorsien, om 'n ander manier om vleis na hul tafels te bring, insluitend strikke [bron: NationMaster].
Terwyl jag vir die bevoorregtes gereserveer was, was dit onwettig om wilde diere te koop en te verkoop. Dit was onwettig om dit tot die middel van die 1800's te doen. Bendes van stropers het bandwette gevorm en diere deur die swart mark verkoop. Kopers van voedsel op die swartmark het selfs ryk mense ingesluit, wat nie self kon of wou jaag nie.
Aangesien armoede in die platteland in die 1700's algemeen was, het baie mense hulle tot stropery gewend net om te oorleef. Gewone mense het stropers beskerm as 'n daad van opstand, omdat voedsel so skaars was. Alhoewel stroperbendes wel vir die armes kos gegee het, was hulle ook gewelddadig en dikwels gulsig, om die swart mark meer as honger kleinboere te voed.
Omdat die owerhede nie van die burgers kon afhanklik was om stropers in te stuur nie, het hulle lokvalle en springgewere geskep wat stropers sou vermink of doodmaak. In die 1830's is lokvalle en springgewere as onwettig geag, en in 1883 is kleinboere toegelaat om klein wild, soos hase en hase, op hul eie plase dood te maak [bron: Scribd].
Het stropingskwessies sedert die Middeleeue verander? Inderdaad, hulle het. Gaan voort om uit te vind hoe moderne stropery verskil van die stropery van die dae van Robin Hood.
Vroeë regeringsamptenare het gedink dat alle nie-private gronde aan die regering behoort, daarom besit die regering dit en sy hulpbronne. Vandag word nie-privaat grond as openbare grond beskou, en die hulpbronne daarvan kan almal geniet, op voorwaarde dat federale, staats- en plaaslike regulasies en beperkings dit nie afskrik nie.
Visvang is 'n ou praktyk wat dateer uit ten minste die Bo -Paleolitiese tydperk wat ongeveer 40 000 jaar gelede begin het.   Isotopiese ontleding van die skeletreste van die Tianyuan-man, 'n 40 000-jarige moderne mens uit Oos-Asië, het getoon dat hy gereeld varswatervis verbruik het.   Argeologiese kenmerke soos skulpmiddels,  weggooide visbene en grotskilderye toon aan dat seekos belangrik was vir oorlewing en in groot hoeveelhede verbruik is. Gedurende hierdie tydperk het die meeste mense 'n jagter-versamelaar leefstyl geleef en was dit noodwendig voortdurend aan die gang. Waar daar egter vroeë voorbeelde is van permanente nedersettings (hoewel dit nie noodwendig permanent bewoon is nie) soos dié by Lepenski Vir, word dit byna altyd geassosieer met visvang as 'n belangrike voedselbron.
Spearfishing met doringstokke (harpoen) was wydverspreid in paleolitiese tye.  Cosquer -grot in Suid -Frankryk bevat grotkuns van meer as 16 000 jaar oud, insluitend tekeninge van robbe wat blykbaar met 'n harpoen gedruk is.
Die neolitiese kultuur en tegnologie het tussen 4 000 en 8 000 jaar gelede wêreldwyd versprei. Met die nuwe tegnologie van boerdery en pottebakkery het basiese vorme van die belangrikste vismetodes gekom wat vandag nog gebruik word.
Van 7500 tot 3000 jaar gelede was dit bekend dat inheemse Amerikaners aan die kus van Kalifornië visvang met 'n kloofhaak en lynvat.  Daarbenewens is dit bekend dat sommige stamme planttoksiene gebruik het om torpor in stroomvisse te veroorsaak om hulle te vang. 
Koperharpoen was tot in die oudheid bekend aan die seevarende Harappans .  Vroeë jagters in Indië sluit die Mincopie -mense, inheemse inwoners van die Andaman- en Nicobar -eilande in Indië in, wat sedert die vroeë tye harpoen met lang toue vir visvang gebruik het. 
Die ou rivier van die Nyl was vol vis vars en gedroogde vis was 'n stapelvoedsel vir 'n groot deel van die bevolking.  Die Egiptenare het verskillende werktuie en metodes vir visvang uitgevind, en dit word duidelik geïllustreer in graftonele, tekeninge en papirusdokumente. Eenvoudige rietbote bedien vir visvang. Daar is gebruik gemaak van geweefde nette, steenmandjies gemaak van wilgertakke, harpoen en haak en lyn (die hake met 'n lengte van tussen agt millimeter en agtien sentimeter). Teen die 12de dinastie is metaalhake met hakies gebruik. Soos dit vandag redelik algemeen is, is die vis dood nadat hulle gevang is. Nylstok, baber en palings was een van die belangrikste visse. Sommige voorstellings dui daarop dat visvang as 'n tydverdryf nagestreef word.
Daar is in die meeste gevalle talle verwysings na visvang in antieke literatuur, maar die beskrywings van nette en visgereedskap gaan nie in detail nie, en die toerusting word in algemene terme beskryf. 'N Vroeë voorbeeld uit die Bybel in Job 41: 7: Kan u sy vel vul met doringstrykysters? of sy kop met visspiese?
Anders as in die Minoïese kultuur, word  visserietonele selde in die antieke Griekse kultuur voorgestel, 'n weerspieëling van die lae sosiale status van visvang. [ aanhaling nodig ] Daar is 'n wynbeker, wat dateer uit ca. 500 vC, wat wys hoe 'n seun op 'n rots gehurk het met 'n hengel in sy regterhand en 'n mandjie in sy linkerhand. In die water daaronder is 'n afgeronde voorwerp van dieselfde materiaal met 'n opening aan die bokant. Dit is geïdentifiseer as 'n vishok wat gebruik word om lewende visse aan te hou, of as 'n visval. Dit is duidelik nie 'n net nie. Hierdie voorwerp is tans in die Museum of Fine Arts, Boston. 
Oppianus van Corycus, 'n Griekse skrywer, het 'n belangrike verhandeling oor seevissery geskryf, die Halieulica of Halieutika, wat tussen 177 en 180 gekomponeer is. Dit is die vroegste werk wat tot vandag toe nog behoue ​​gebly het. Oppian beskryf verskillende maniere om te hengel, insluitend die gebruik van nette wat uit bote gegooi word, skepnette wat deur 'n hoepel oopgehou is, spiese en tridents, en verskillende lokvalle "wat werk terwyl hul meesters slaap". Oppian se beskrywing van visvang met 'n "roerlose" net is ook baie interessant:
Die vissers het baie ligte nette van lewende vlas en wiel in 'n sirkel rondom opgerig, terwyl hulle met hul roeispane gewelddadig op die see se oppervlak slaan en 'n gejaag maak met 'n swaai pole. By die flits van die vinnige roeispane en die geraas, het die visse verskrik gebind en in die boesem van die net gestorm wat in rus staan ​​en dink dat dit 'n skuiling is: dwase visse wat, bang vir 'n geraas, by die poorte van ondergang inkom. Dan jaag die vissers aan weerskante met die toue om die net aan wal te trek.
Die Griekse historikus Polybius (ca. 203 vC – 120 vC), in sy Geskiedenisse, beskryf die jag op swaardvis deur 'n harpoen met 'n doringdraad en afneembare kop te gebruik. 
Bewyse van Romeinse visserye kom uit mosaïek wat visvang vanaf bote met stok en lyn sowel as nette. Verskeie spesies soos konger, kreef, seekoei, seekat en inktvis word geïllustreer.  In 'n parodie oor visvang was 'n tipe gladiator genaamd retiarius gewapen met 'n drietand en 'n gooi-net. Hy sou veg teen die murmillo, wat 'n kort swaard en 'n helm gedra het met die beeld van 'n vis aan die voorkant.
Die Grieks-Romeinse seegod Neptunus word uitgebeeld as 'n vissery.
In Indië was die Pandyas, 'n klassieke Dravidiese Tamil -koninkryk, al in die 1ste eeu vC bekend vir die pêrelvisvangs. Hul hawe Tuticorin was bekend vir die diepseepêrelvisvang. Die paravas, 'n Tamil -kasteel wat in Tuticorin gesentreer is, het 'n ryk gemeenskap ontwikkel vanweë hul pêrelhandel, navigasiekennis en visserye.
In die Noorse mitologie gebruik die seereus Rán 'n visnet om verlore matrose vas te vang.
Die Moche -mense van antieke Peru het vissers in hul keramiek uitgebeeld. 
Uit antieke voorstellings en literatuur is dit duidelik dat vissersbote tipies klein was, sonder 'n mas of seil, en slegs naby die strand gebruik is.
In die tradisionele Chinese geskiedenis begin die geskiedenis met drie semi-mistieke en legendariese individue wat die Chinese die kuns van beskawing geleer het omstreeks 2800–2600 v.C.: hiervan was Fuxi die uitvinder van skryf, jag, vang en visvang.
Poseidon/Neptunus -beeldhouwerk in die hawe van Kopenhagen.
Fresco van 'n visserman uit die opgrawing van die Bronstydperk van die Minoïese stad Akrotiri op die Griekse eiland Santorini.
Verligting van vissers wat hul vangs uit die graf van Mereruka, 6de dinastie, versamel het
Moche visserman. 300 A.D. Larco Museumversameling Lima, Peru.
Gillnets bestaan ​​in antieke tye, soos argeologiese bewyse uit die Midde -Ooste toon.  In Noord -Amerika gebruik inheemse vissers sederkano's en natuurlike veselnette, byvoorbeeld gemaak met brandnetels of die binneste bas van sederhout.  Hulle sou klippe aan die onderkant van die nette as gewigte en stukke hout aan die bokant vasmaak om as vlotte te gebruik. Hierdeur kon die net reguit op en af ​​in die water hang. Elke net sou van die wal of tussen twee bote hang. Inheemse vissers in die noordweste van die Stille Oseaan, Kanada en Alaska gebruik steeds gereeld kieue in hul visserye vir salm en staalkop.
Beide dryfnette en setnette is ook wyd aangepas in kulture regoor die wêreld. Die oudheid van gillnet -tegnologie word gedokumenteer deur 'n aantal bronne uit baie lande en kulture. Japannese rekords spoor die uitbuiting van visserye, insluitend net, vir meer as 3000 jaar op. Baie relevante besonderhede is beskikbaar oor die Edo -tydperk (1603–1867).  Visserye op die Shetland -eilande, wat gedurende die Viking -tydperk deur die Noorweërs gevestig is, deel kulturele en tegnologiese ooreenkomste met die Noorse visserye, insluitend visnette vir haring.  Baie van die Noorse immigrante vissers wat gedurende die tweede helfte van die 19de eeu in die groot Columbia -riviervis vissery kom visvang het, het dit gedoen omdat hulle ervaring gehad het met kabeljouvisvang in die waters rondom die Lofoten -eilande in Noord -Noorweë. .  Die Sweedse vissermanne is ook as deel van die seisoenale ronde gebruik.  Walliese en Engelse vissers het ten minste 'n paar eeue lank in die riviere van Wallis en Engeland met behulp van handgemaakte nette vir atlantiese salm gegil.  Dit is slegs enkele voorbeelde van historiese visserye oor die wêreld. Deesdae word Gillnets nie in moderne visserye gebruik nie weens die nuwe regulasies en wette wat op die kommersiële visserybedryf gestel word. Die Gillnets sal nie net geteikende visse doodmaak nie, maar ook ander onbedoelde inwoners van die omliggende gebied, ook bekend as byvangs, benadeel.
Een van die langste handelsgeskiedenis ter wêreld is die handel in droë kabeljou vanaf die Lofoten -gebied na die suidelike dele van Europa, Italië, Spanje en Portugal. Die handel in kabeljou begin gedurende die Viking -tydperk of vroeër, duur al meer as 1000 jaar en is steeds belangrik.
Kabeljou is sedert die Viking -tydperk (ongeveer 800 nC) 'n belangrike ekonomiese handelsware op 'n internasionale mark. Noorweë het gedroogde kabeljou tydens hul reise gebruik, en binnekort het 'n gedroogde kabeljoumark in Suid -Europa ontwikkel. Hierdie mark het meer as 1000 jaar geduur, wat deur periodes van Swart Dood, oorloë en ander krisisse gegaan het en is steeds 'n belangrike Noorse vishandel.  Die Portugese vang sedert die 15de eeu kabeljou in die Noord -Atlantiese Oseaan, en knipvis word wyd geëet en waardeer in Portugal. Die Baskies het ook 'n belangrike rol gespeel in die kabeljouhandel en daar word vermoed dat hulle die Kanadese vissersbanke in die 16de eeu gevind het. Die Noord -Amerikaanse ooskus het deels ontwikkel as gevolg van die groot hoeveelheid kabeljou, en baie stede in die New England -omgewing het naby kabeljouvisvangs ontstaan.
Afgesien van die lang geskiedenis, verskil hierdie spesifieke handel ook van die meeste ander vishandel deur die ligging van die visgronde, ver van groot bevolkings en sonder 'n binnelandse mark. Die groot kabeljou -vissery langs die kus van Noord -Noorweë (en veral naby die Lofoten -eilande) is byna uniek ontwikkel vir uitvoer, afhangende van die vervoer van die vis oor groot afstande.  Sedert die bekendstelling van sout, is droë sout kabeljou ('klippfisk' in Noors) ook uitgevoer. Die handelsbedrywighede en die seevaart is teen die einde van die 14de eeu oorgeneem deur die Hanze, aangesien Bergen die belangrikste handelshawe was. 
William Pitt die Ouere, wat die Verdrag van Parys in die parlement kritiseer, beweer dat kabeljou "Britse goud" is en dat dit dwaas is om die visvangregte van Newfoundland aan die Franse te herstel. In die 17de en 18de eeu het die Nuwe Wêreld, veral in Massachusetts en Newfoundland, kabeljou 'n belangrike handelsmerk geword wat handelsnetwerke en kruiskulturele uitruilings gevorm het.
Vroeë moderne ontwerpe Redigeer
In die 15de eeu het die Nut 'n soort seelopende haringboerdery ontwikkel wat 'n bloudruk vir Europese vissersbote geword het. Dit was die Haring Buss, wat tot in die vroeë 19de eeu deur Nederlandse haringvissers gebruik is. Die tipe skip het 'n lang geskiedenis. Dit was omstreeks 1000 nC in Skandinawië bekend as 'n bǘza, 'n robuuste variant van die Viking -langskip. Die eerste haringbus is waarskynlik omstreeks 1415 in Hoorn gebou. Die laaste een is in 1841 in Vlaardingen gebou.
Die skip was ongeveer 20 meter lank en het tussen 60 en 100 ton verplaas. Dit was 'n massiewe kieleskip met 'n blou boog en agterstewe, laasgenoemde relatief hoog en met 'n galery. Die busse het lang drywende nette gebruik om die haring op te vang. Die nette sou snags gehaal word en die bemanning van agtien tot dertig man  sou die vangs op die breë dek gaan vang, sout en vang. Die skepe vaar in vloote van 400 tot 500 skepe  na die Dogger Bank -visgronde en die Shetland -eilande. Hulle word gewoonlik deur vlootvaartuie begelei, omdat die Engelse van mening was dat hulle "stropery" was. Die vloot sou weke op 'n slag op see bly. Die vangs sou soms na spesiale skepe oorgedra word (genoem ventjagers), en huis toe geneem terwyl die vloot nog op see sou wees (die foto toon a ventjager in die verte). 
Gedurende die 17de eeu het die Britte die dogger ontwikkel, 'n vroeë tipe seiltreiler of langvaart, wat algemeen in die Noordsee bedryf word. Die dogger het sy naam gekry van die Nederlandse woord dogger, wat beteken 'n vissersvaartuig wat 'n treil sleep. Nederlandse treilbote was algemeen in die Noordsee, en die woord dogger is gegee aan die gebied waar hulle gereeld gehengel het, wat bekend geword het as die Dogger Bank. 
Doggers was stadig maar stewig en kon in die rowwe toestande van die Noordsee visvang.  Soos die haringbus, was hulle grootbalke en bloubuie, maar aansienlik kleiner, ongeveer 15 meter lank, 'n maksimum balk van 4,5 meter, 'n diepgang van 1,5 meter en verplaas ongeveer 13 ton. Hulle kon 'n ton aas, drie ton sout, 'n halwe ton kos en brandhout vir die bemanning dra, en met ses ton vis terugkeer.  Gedekte gebiede vorentoe en agter het waarskynlik huisvesting, berging en 'n kookarea gebied. 'N Anker sou lang periodes op dieselfde plek in waters tot 18 meter diep kon hengel. Die dogger sou ook 'n klein oop bootjie gedra het om lyne te onderhou en aan die wal te roei. 
'N Voorloper van die dory -tipe was die vroeë Franse bateau -tipe, 'n plat bodemboot met reguit sye wat al in 1671 op die Saint Lawrence -rivier gebruik is.  Die algemene kusboot van destyds was die wherry en die samesmelting van die wherry -ontwerp met die vereenvoudigde plat bodem van die bateau het die geboorte van die dory tot gevolg gehad. Daar bestaan ​​anekdotiese bewyse van baie ouer voorlopers in Europa. Engeland, Frankryk, Italië en België het klein bote uit die Middeleeue wat redelik as voorgangers van die Dory beskou kan word. 
Dories verskyn eers in die vroeë 18de eeu in vissersdorpe in New England.  Dit was klein, ondiep bote, gewoonlik ongeveer vyf tot sewe meter (15 tot 22 voet) lank. Dit was maklik en goedkoop om te bou, lig en veelsydig, met hoë sye, 'n plat bodem en skerp boë. Die Banks dories verskyn in die 1830's. Hulle is ontwerp om op moederskepe vervoer te word en word gebruik om kabeljou by die Grand Banks te hengel. Aan die regterkant van die lae vryboord, die Franse rivierbate, met hul reguit sye en verwyderbare dwarsbene, kan bankdorings in mekaar geneste word en op die dekke van vissersskoeners gestoor word, soos die Gazela Primeiro, vir hul reis na die Grand Banks visgronde.
Moderne vistreiler Redigeer
Die Britse dogger was 'n vroeë tipe seiltreiler uit die 17de eeu, maar die moderne vistreiler is in die 19de eeu in die Engelse vissershawe Brixham ontwikkel.
Teen die vroeë 19de eeu moes die vissers in Brixham hul visvanggebied verder uitbrei as ooit tevore weens die voortdurende uitputting van die voorrade wat in die oorbeviste waters van South Devon voorkom. Die Brixham -treiler wat daar ontwikkel het, was van 'n slanke gebou en het 'n lang gaffelrig, wat die vaartuig voldoende spoed gegee het om lang afstande na die visgronde in die see te maak. Hulle was ook sterk genoeg om groot trawels in diep water te kan sleep. Die groot treilvloot wat in Brixham opgebou het, het die dorp die titel 'Moeder van diepseevissery' gegee.
Hierdie revolusionêre ontwerp het grootskaalse trawl in die see vir die eerste keer moontlik gemaak, wat gelei het tot 'n massiewe migrasie van vissers uit die hawens in die suide van Engeland, na dorpe verder noord, soos Scarborough, Hull, Grimsby, Harwich en Yarmouth, was toegangspunte tot die groot visvangplekke in die Atlantiese Oseaan.
Die klein dorpie Grimsby het teen die middel van die 19de eeu gegroei tot die 'grootste vissershawe ter wêreld' . 'N Parlementswet is die eerste keer in 1796 verkry, wat die bou van nuwe kaaie en bagger van die Haven goedgekeur het om dit dieper te maak.  Dit was eers in 1846, met die geweldige uitbreiding in die visserybedryf, dat die Grimsby Dock Company gestig is. Die grondsteen vir die Royal Dock is deur die Prins Albert in 1849 gelê. Die beskuldigdebank het 10 hektaar beslaan en is in 1854 formeel deur koningin Victoria geopen as die eerste moderne vissershawe. Die fasiliteite bevat baie van die destydse innovasies - die dokhekke en hyskrane is met hidrouliese krag bestuur, en die Grimsby Dock -toring van 300 voet is gebou om deur William Armstrong voldoende water te voorsien.  Die dokke het in die loop van die volgende eeu geleidelik uitgebrei: No 2 Fish Dock het in 1877 geopen, die Union Dock en Alexandra Dock in 1879 en No. 3 Fish Dock is in 1934 gebou.  Die hawe was bedien deur 'n spoorverbinding na die Billingsgate -vismark in Londen, wat 'n ware nasionale mark vir Grimsby se vis geskep het, waardeur dit landwyd bekend kon word.
Die elegante Brixham -treiler het oor die hele wêreld versprei en het oral visvlote beïnvloed. Hulle kenmerkende seile het die liedjie Red Sails in the Sunset geïnspireer, geskryf aan boord van 'n Brixham seiltreiler genaamd die Torbay Lass.   Teen die einde van die 19de eeu was daar meer as 3 000 vistreilers in gebruik in Brittanje, met byna 1 000 in Grimsby. Hierdie treilers is verkoop aan vissers in Europa, onder meer uit Holland en Skandinawië. Twaalf treilers het die kern van die Duitse vissersvloot gevorm. 
Alhoewel die vissersvaartuie wat al hoe meer ontwerp is, oor die hele wêreld begin saamtrek het, het plaaslike toestande nog steeds gelei tot die ontwikkeling van verskillende soorte vissersbote. Die Lancashire nobby is van 1840 tot die Tweede Wêreldoorlog langs die noordwestelike kus van Engeland as garnaltreiler gebruik. Die Manx -nobby is rondom die eiland Man gebruik as 'n haringdriftiger. Die fifie is ook vanaf die 1850's tot ver in die 20ste eeu gebruik as 'n haringswerf langs die ooskus van Skotland.
Die bawley en die smack is in die Thames -riviermonding en buite East Anglia gebruik, terwyl trawlers en swerwers aan die ooskus gebruik is. Haringvang begin in die Moray Firth in 1819. Die hoogtepunt van die hengel by Aberdeen was in 1937 met 277 stoomtreilers, hoewel die eerste dieseldrywer in 1926 bekendgestel is.
Koms van stoomkrag Redigeer
Die vroegste stoom aangedrewe vissersbote verskyn die eerste keer in die 1870's en gebruik die treilstelsel van visvang sowel as lyne en dryfnette. Dit was groot bote, gewoonlik 24–27 m lank, met 'n balk van ongeveer 6,1 m. Hulle weeg 40-50 ton en ry teen 9-11 knope (17–20 km/h 10–13 mph).
Die vroegste doelgemaakte vissersvaartuie is ontwerp en vervaardig deur David Allan in Leith in Maart 1875, toe hy 'n drywer in stoomkrag omskep het. In 1877 het hy die eerste stoomtreiler ter wêreld met die skroef gebou. Hierdie vaartuig was Pioneer LH854. Sy was van houtkonstruksie met twee maste en het 'n gaffelriggerig en mizen met giekbome en 'n enkele voorseil gedra. Pionier word genoem in Die Shetland Times van 4 Mei 1877. In 1878 voltooi hy Vorentoe en Voorwaarts, stoom-aangedrewe treilers te koop. Allan het aangevoer dat sy motivering vir stoomkrag was om die veiligheid van vissers te verhoog. Plaaslike vissermanne het kragbril egter as 'n bedreiging beskou. Allan het tussen 1877 en 1881 altesaam tien bote by Leith gebou. Een en twintig bote is voltooi by Granton, sy laaste vaartuig was Degrave in 1886. Die meeste hiervan is verkoop aan buitelandse eienaars in Frankryk, België, Spanje en die Wes -Indiese Eilande. 
Die eerste stoombote was van hout, maar staalrompies is spoedig ingevoer en is in waterdigte kompartemente verdeel. Hulle was goed ontwerp vir die bemanning met 'n groot gebou wat die stuurhuis en die dekhuis bevat. Die bote wat in die 20ste eeu gebou is, het slegs 'n meszeil, wat gebruik is om die boot vas te maak wanneer die nette uit was. Die hooffunksie van die mas was nou as 'n hyskraan om die vangs aan wal op te lig. Dit het ook 'n stoomkapstan op die voordek naby die mas gehad om nette te sleep. Die bote het smal, hoë tregters gehad sodat die stoom en dik steenkoolrook hoog bo die dek en weg van die vissers vrygelaat is. Hierdie tregters het die bynaam gekry houtbene omdat hulle soos die gewilde sigaretmerk gelyk het. Hierdie bote het 'n bemanning van twaalf, bestaande uit 'n skipper, bestuurder, brandweerman (om na die ketel om te sien) en nege dekhande. 
Stoom vissersbote het baie voordele. Hulle was gewoonlik ongeveer 6,1 m langer as die seilvaartuie, sodat hulle meer nette kon dra en meer vis kon vang. Dit was belangrik, aangesien die mark aan die begin van die 20ste eeu vinnig gegroei het. Hulle kon vinniger en verder reis en met groter vryheid van weer, wind en gety. Omdat daar minder tyd bestee is om na en van die visgronde te reis, kan meer tyd bestee word om te hengel. Die stoombote het ook die hoogste pryse vir hul vis behaal, want hulle kon vinnig terugkeer na die hawe met hul vars vangs. Die grootste nadeel van die stoombote was egter die hoë bedryfskoste. Hul enjins was meganies ondoeltreffend en het baie ruimte ingeneem, terwyl brandstof en die aanpassingskoste baie hoog was. Voor die Eerste Wêreldoorlog was die boukoste tussen £ 3 000 en £ 4 000, minstens drie keer die koste van die seilbote. Om hierdie hoë koste te dek, moes hulle langer seisoene hengel. Die hoër uitgawes het meegebring dat meer stoomdrywers in besit van die maatskappy of gesamentlik besit is. Namate die visvangbedryf afgeneem het, het stoombote te duur geword. 
Stoom treilers is in die 1880's by Grimsby en Hull bekendgestel. In 1890 word geskat dat daar 20 000 man op die Noordsee was. Die stoomdrywer is eers in 1897 in die haringvissery gebruik. Die laaste seevaartreiler is in 1925 in Grimsby gebou.
Trawler-ontwerpe wat aangepas is soos die manier waarop hulle aangedryf word, het teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog van seil na stoom met steenkool gestook, na diesel en turbines.
Tydens albei Wêreldoorloë is baie visserskipvissers in diens geneem as seevaartrekkers. Visvissers was veral geskik vir baie vlootvereistes, want dit was robuuste bote wat ontwerp is om swaar trawels in allerhande weersomstandighede te bewerkstellig en oor groot dekke beskik. 'N Mens kan 'n mynveër skep deur die treil te vervang deur 'n mynveër. Die diepte laai rakke op die dek, ASDIC hieronder, en 'n 3-duim (76 mm) of 4-duim (102 mm) geweer in die boë het die treiler toegerus vir duikbote.
Die Royal Navy het baie seevaartrekkers beveel volgens die spesifikasies van Admiraliteit. Skeepswerwe soos Smiths Dock Company wat gewoond was aan die bou van vistreilers, kan maklik oorskakel na die bou van vlootweergawes. As 'n bonus kon die Admiraliteit hierdie treilers aan kommersiële vissersbelange verkoop toe die oorloë geëindig het. Tog is baie tydens die oorlog ingesink, soos HMT Ametis en HMT Force.
Gewapende treilers is ook gebruik om vissersgroepe teen vyandelike vliegtuie of duikbote te verdedig. Die kleinste burgerlike treilers is omskep in danlayers.
In 1931 is die eerste aangedrewe trom deur Laurie Jarelainen geskep. Die trommel was 'n sirkelvormige toestel wat aan die kant van die boot gesit is en die nette sou trek. Met die aangedrewe trom kon die nette baie vinniger ingetrek word, sodat vissermanne kon hengel in gebiede wat hulle voorheen nie kon binnegaan nie, en sodoende 'n rewolusie in die visbedryf veroorsaak het.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is navigasie- en kommunikasietoestelle, sowel as baie ander vorme van maritieme toerusting (diepte-klank en radar) verbeter en meer kompak gemaak. Hierdie toestelle het baie meer toeganklik geword vir die gemiddelde visserman, wat hul reikwydte en mobiliteit groter gemaak het. Dit het ook daartoe bygedra dat die bedryf baie meer mededingend was, aangesien die visser gedwing was om meer te belê in hul bote, toegerus met elektroniese hulpmiddels, soos radionavigasiehulpmiddels en visvangers. Gedurende die Koue Oorlog het sommige lande bykomende elektroniese toerusting vir vissers -treilers toegerus sodat hulle as spioenasie skepe gebruik kon word om die aktiwiteite van ander lande te monitor.
Die eerste treilers het oor die kant gehengel, eerder as oor die agterstewe. In 1947 het die onderneming Christian Salvesen, gevestig in Leith, Skotland, 'n oorskot ingerig Algeryn-mynveër van die klas (HMS Geluk) met verkoelingstoerusting en 'n fabrieksskip -oprit, om die eerste gekombineerde vries-/agtertreiler in 1947 te vervaardig. 
Die eerste doelgemaakte agtertreiler was Fairtry gebou in 1953 in Aberdeen. Die skip was baie groter as enige ander trawlers wat destyds in gebruik was en het die era van die 'super trawler' ingewy. Terwyl die skip sy nette oor die agterstewe trek, kan dit 'n veel groter sleepafstand van tot 60 ton uittrek. Here Nelson gevolg in 1961, geïnstalleer met vertikale plaatvrieskaste wat by die Torry Research Station ondersoek en gebou is. Hierdie skepe het as basis gedien vir die uitbreiding van 'supertrawlers' oor die hele wêreld in die daaropvolgende dekades. 
Die bekendstelling van fyn sintetiese vesels soos nylon in die konstruksie van visgereedskap gedurende die sestigerjare was 'n uitbreiding in die kommersiële gebruik van kieue. Die nuwe materiale was goedkoper en makliker om te hanteer, het langer geduur en minder onderhoud vereis as natuurlike vesels. Daarbenewens word vesels, soos nylon -monofilamente, byna onsigbaar in water, sodat nette wat met sintetiese toue gemaak is, oor die algemeen groter hoeveelhede vis vang as netwerke wat in vergelykbare situasies gebruik word. As gevolg van omgewingsprobleme is die Verenigde Nasies in 1993 waters in die internasionale waters verban, alhoewel die gebruik daarvan steeds binne 400 km van 'n kus toegelaat word.
Die vroeë evolusie van visvang as ontspanning is nie duidelik nie. Byvoorbeeld, daar is anekdotiese bewyse vir vlieghengel in Japan al in die negende eeu vC,  en in Europa beskryf Claudius Aelianus (175–235 nC) vlieghengel in sy werk Oor die aard van diere. 
Maar vir die vroeë Japannese en Masedoniërs was vlieghengel waarskynlik 'n manier van oorlewing eerder as ontspanning. Dit is moontlik dat antecedente van ontspanningsvliegvisvang in Engeland aangekom het met die Normandiese verowering van 1066.  Alhoewel die punt in die geskiedenis waar visvang aanvanklik gesê kan word dat dit ontspannend is, nie duidelik is nie,  is dit duidelik dat ontspanningsvisvangs ten volle aangekom met die publikasie van Die Compleat hengelaar.
Die vroegste Engelse opstel oor ontspanningsvisvang is in 1496 gepubliseer, kort na die uitvinding van die drukpers. Die outeurskap hiervan word toegeskryf aan Dame Juliana Berners, die voorganger van die Benediktynse Sopwell -klooster. Die opstel was getiteld Verhandeling van Fysshynge met 'n hoek,  en is in die tweede gepubliseer Boke van Saint Albans, 'n verhandeling oor smous, jag en heraldiek. Dit was die groot belang van die adel, en die uitgewer, Wynkyn de Worde, was bekommerd dat die boek van diegene wat nie 'n heer was nie, gehou moet word, omdat hul onmatigheid in hengel dit 'heeltemal kan vernietig'. 
Gedurende die 16de eeu is die werk baie gelees en is dit baie keer herdruk. Behandel bevat gedetailleerde inligting oor viswaters, die bou van stokke en lyne, en die gebruik van natuurlike aas en kunsmatige vlieë. Dit bevat ook moderne kommer oor bewaring en hengelaaretiket. 
Die vroegste Engelse poëtiese verhandeling oor hengel deur John Dennys, wat vermoedelik 'n vismaat van Shakespeare was, is in 1613 gepubliseer, Die geheime van hengel. Voetnote van die werk, geskryf deur Dennys se redakteur, William Lawson, maak die eerste keer melding van die frase om ''n vlieg te gooi': 'Die forel gee die mees gentlemanlikste en leesbaarste sport van almal, as jy met 'n kunsmatige vlieg hengel, 'n voer twee keer die lengte van jou staaf uit met drie hare dikte. en as jy die vlieëgiet geleer het. " 
Die kuns van vlieghengel het 'n groot sprong gemaak na die Engelse burgeroorlog, waar 'n nuutgevonde belangstelling in die aktiwiteit sy stempel afgedruk het op die vele boeke en verhandelinge wat destyds oor die onderwerp geskryf is. Die bekende offisier in die parlementêre leër, Robert Venables, gepubliseer in 1662 Die ervare hengelaar, oftewel hengel, het verbeter, aangesien dit 'n algemene hengelspreuk is, wat baie van die beste maniere en die beste eksperimente gee om die meeste visse in die dam of rivier te neem. 'N Ander burgeroorlog -veteraan om entoesiasties te hengel, was Richard Franck. Hy was die eerste wat salmvisvang in Skotland beskryf het, en beide forel en visvang met kunsvlieg was 'n praktiese hengelaar. Hy was die eerste hengelaar wat die lokbok genoem het, en het die salm van die Teemsrivier geloof. 
Voltooi hengelaar is in 1653 deur Izaak Walton geskryf (hoewel Walton nog 'n kwarteeu lank daaraan toegevoeg het) en die visvang in die Derbyshire Wye beskryf. Dit was 'n viering van die kuns en gees van visvang in prosa en vers 6 verse is aangehaal uit John Dennys se vroeëre werk. 'N Tweede deel van die boek is bygevoeg deur Walton se vriend Charles Cotton. 
Walton het nie beweer dat hy 'n kundige was met 'n visvlieg nie, maar die vlieghengel in sy eerste uitgawe is bygedra deur Thomas Barker, 'n afgetrede kok en humoris, wat in 1659 'n eie verhandeling gemaak het, maar in die gebruik van die lewende wurm, die sprinkaan en die padda "Piscator" self kon praat as 'n meester. Die beroemde gedeelte oor die padda, wat dikwels verkeerdelik aangehaal word oor die wurm - "gebruik hom asof jy hom liefhet, dit wil sê, benadeel hom so min as moontlik, sodat hy nog langer kan lewe" - verskyn in die oorspronklike uitgawe. Cotton se toevoegings het die instruksie in vlieghengel voltooi en advies gegee oor die maak van kunsmatige vlieë waar hy vyf en sestig variëteite gelys het.
Charles Kirby het in 1655 'n verbeterde vishaak ontwerp wat tot vandag toe relatief onveranderd is. Hy het die Kirby -buiging uitgevind, 'n kenmerkende haak met 'n offsetpunt, wat vandag nog gereeld gebruik word. 
Die 18de eeu was hoofsaaklik 'n era van konsolidasie van die tegnieke wat in die vorige eeu ontwikkel is. Langs die visstokke begin hardloopringe verskyn, wat hengelaars groter beheer oor die werplyn gegee het. Die stawe self word ook toenemend gesofistikeerd en spesialiseer vir verskillende rolle. Gesamentlike stawe het sedert die middel van die eeu algemeen geword, en bamboes het in die boonste gedeelte van die staaf gebruik geword, wat dit baie groter krag en buigsaamheid gee.
Die bedryf het ook kommersialiseer geraak - stokke en gereedskap is by die haberdashers -winkel verkoop. Na die Groot Brand van Londen in 1666, het ambagsmanne na Redditch verhuis, wat vanaf die 1730's 'n sentrum geword het vir visverwante produkte. Onesimus Ustonson het sy handelswinkel in 1761 gestig, en sy vestiging het vir die volgende eeu as markleier gebly. Hy het 'n koninklike lasbrief ontvang van drie opeenvolgende monarge wat begin het met koning George IV. 
Sommige het Onesimus toegeskryf aan die uitvinding van die vermenigvuldigingslier, hoewel hy beslis die eerste was wat die verkoop daarvan aangekondig het. Die vroeë vermenigvuldigende rolle was wyd en het 'n klein deursnee, en hul ratte, gemaak van koper, het dikwels verslind na uitgebreide gebruik. Sy vroegste advertensie in die vorm van 'n handelskaart dateer uit 1768 en was geregtig Aan alle liefhebbers van hengel. 'N Volledige lys van die pakke wat hy verkoop het, bevat kunsmatige vlieë, en' die beste vermenigvuldiging van koperliere, stop en vlakte '. Die kommersialisering van die bedryf het gekom in 'n tyd van uitgebreide belangstelling in visvang as 'n ontspanningsstokperdjie vir lede van die aristokrasie. 
Die impak van die Industriële Revolusie is die eerste keer gevoel by die vervaardiging van vlieglyne. In plaas daarvan dat hengelaars hul eie lyne draai - 'n moeisame en tydrowende proses - het die nuwe tekstieldraaimasjiene dit moontlik gemaak om 'n verskeidenheid tapse lyne maklik te vervaardig en te bemark.
Britse vlieghengel het in die 19de eeu steeds ontwikkel, met die ontstaan ​​van vlieghengelklubs, asook die verskyning van verskeie boeke oor vliegbind- en vlieghengeltegnieke.
Alfred Ronalds het die vlieënghengelsport beoefen en die kunsvlyt op die riviere Trent, Blythe en Dove geleer. Aan die rivier Blythe, naby wat vandag Creswell Green is, het Ronalds 'n hengelhok gebou wat hoofsaaklik ontwerp is as 'n observatorium van forelgedrag in die rivier. Uit hierdie hut, en elders op sy tuisriviere, het Ronalds eksperimente uitgevoer en die idees geformuleer wat uiteindelik gepubliseer is Die vliegvisser se entomologie in 1836. 
Hy kombineer sy kennis van vlieghengel met sy vaardigheid as graveerder en drukker om sy werk met 20 kleurplate te versier. Dit was die eerste omvattende werk wat verband hou met die entomologie wat met vlieghengel verband hou, en die meeste vlieghengelhistorici erken Ronalds dat hy 'n literatuurstandaard in 1836 stel wat vandag nog gevolg word.  Die beskrywing van metodes, tegnieke en, bowenal, kunsmatige vlieë, op 'n betekenisvolle manier vir die hengelaar en om dit in kleur te illustreer, is 'n aanbiedingsmetode wat vandag in die meeste vlieghengeliteratuur te sien is.
Die boek handel meestal oor die waterinsekte - muggies, stertvliegies en steenvlieë - waarop forel en harige vreet en hul eweknie kunsmatige nabootsings. Ongeveer die helfte van die boek is gewy aan waarnemings van forel, hul gedrag en die metodes en tegnieke wat gebruik word om hulle te vang. Die meeste van hierdie inligting, hoewel dit deur Ronalds se ervarings en waarnemings verbeter is, was bloot 'n verbetering van Charles Bowlker se Hengelkuns (die eerste keer gepubliseer in 1774, maar nog steeds in druk in 1836). 
In hoofstuk IV - Uit 'n seleksie van insekte en hul nabootsings wat in vlieghengel gebruik word - vir die eerste keer word spesifieke kunsmatige vliegnabootsings by die naam bespreek, wat verband hou met die ooreenstemmende natuurlike insek. Georganiseer volgens hul maand van voorkoms, was Ronalds die eerste skrywer wat begin het met die standaardisering van hengelname vir kunsmatige vlieë. Voor Die vliegvisser se entomologie, is hengelaars voorstelle gegee oor kunsmatige vlieë wat op 'n spesifieke rivier of op 'n spesifieke tyd van die jaar gebruik kan word, maar die voorstelle is nooit gekoppel aan spesifieke natuurlike insekte wat die hengelaar op die water kan teëkom nie.  Volgens Ernest Schwiebert: "Ronalds is een van die belangrikste mylpale in die hele literatuur oor vlieghengel, en met sy Entomologie die wetenskaplike metode het hengel in volle blom bereik. Ronalds was heeltemal oorspronklik in die inhoud en navorsing, en het die maatstaf gestel vir alle daaropvolgende besprekings en illustrasies van watervliegluike. 
Tegnologiese verbeterings Redigeer
Moderne spoelontwerp het in die latere deel van die 18de eeu in Engeland begin, en die oorheersende model wat in gebruik was, staan ​​bekend as die 'Nottingham -spoel'. Die spoel was 'n wye trommel wat vryelik uitgespoel het en ideaal was om die aas langs die stroom uit te laat dryf. Gereelde vermenigvuldigende rolle het nooit suksesvol in Brittanje ingehaal nie, maar het meer sukses behaal in die Verenigde State, waar soortgelyke modelle deur George Snyder van Kentucky verander is in sy aasgietrol, die eerste ontwerp in Amerika in 1810. 
Die materiaal wat vir die staaf self gebruik is, het verander van die swaar bos inheems aan Engeland, na ligter en meer elastiese variëteite wat uit die buiteland ingevoer is, veral uit Suid -Amerika en die Wes -Indiese Eilande. Bamboesstawe het vanaf die middel van die 19de eeu die algemeenste voorkeur geword, en verskeie stroke materiaal is uit die kierie gesny, in vorm gemaal en dan aan mekaar vasgeplak om ligte, sterk, seshoekige stawe te vorm met 'n soliede kern wat beter was as enigiets wat hulle voorafgegaan het. George Cotton en sy voorgangers hengel hul vlieë met lang stokke en ligte lyne sodat die wind die meeste werk kan doen om die vlieg na die vis te kry. 
Tackle -ontwerp het vanaf die 1880's begin verbeter. Die bekendstelling van nuwe houtsoorte vir die vervaardiging van vliegstokke het dit moontlik gemaak om vlieë op sylyne in die wind te gooi in plaas van perdehare. Hierdie lyne het 'n veel groter gietafstand moontlik gemaak. Hierdie vroeë vlieglyne was egter lastig, aangesien hulle met verskillende verbande bedek moes word om hulle te laat dryf en dat hulle elke vier uur of so van die katrol verwyder moes word om te voorkom dat hulle versuip. 'N Ander negatiewe gevolg was dat dit vir die veel langer lyn maklik raak om in 'n warboel te kom - dit word in Brittanje 'n' warboel 'genoem, en 'n' terugslag 'in die VSA. Hierdie probleem het die uitvinding van die reguleerder aangespoor om die lyn eweredig uit te spoel en om nie te verstrengel nie. 
Die Amerikaner, Charles F. Orvis, het in 1874 'n nuwe spoel- en vliegontwerp ontwerp en versprei, beskryf deur spoelhistorikus Jim Brown as die "maatstaf van Amerikaanse spoelontwerp" en die eerste volledig moderne vliegrol.   Die stigting van The Orvis Company het gehelp om vlieghengel te institusionaliseer deur hengeltoerusting te verskaf via die verspreiding van sy hengelkatalogusse, versprei na 'n klein, maar toegewyde kliëntelys. [ aanhaling nodig ]
Albert Illingworth, eerste baron Illingworth, 'n tekstielmagnaat, het in 1905 die moderne vorm van 'n vaste rol met 'n vaste spoel gepatenteer. By die giet van die spoelontwerp van Illingworth is die lyn van die voorkant van die spoel getrek, maar deur 'n lynopneeming vasgehou en teruggespoel. , 'n toestel wat om die stilstaande spoel wentel. Omdat die lyn nie teen 'n roterende spoel hoef te trek nie, kan baie ligter kunsaas gegiet word as met konvensionele rolle. 
Teen die middel tot laat 19de eeu het uitgebreide ontspanningsgeleenthede vir die middel- en laer klasse die uitwerking op vlieghengel begin hê, wat geleidelik in massa -aantrekkingskrag gegroei het. Die uitbreiding van die spoorwegnetwerk in Brittanje het die minder gegoede vir die eerste keer in staat gestel om naweekuitstappies na die see of na riviere te gaan visvang. Ryker stokperdjies waag verder in die buiteland.  Die groot riviere van Noorweë met groot hoeveelhede salm het in die middel van die eeu vissers uit Engeland begin lok - Jones se gids vir Noorweë, en die sakgenoot van die salmvisser, gepubliseer in 1848, is geskryf deur Frederic Tolfrey en was 'n gewilde gids vir die land. 
In die suide van Engeland het droëvliegvisvang 'n elitistiese reputasie gekry as die enigste aanvaarbare metode om die stadiger, duideliker riviere van die suide te vang, soos die River Test en die ander krytstrome wat in Hampshire, Surrey, Dorset en Berkshire gekonsentreer is (sien Suid-Engeland) Krytvorming vir die geologiese besonderhede). Die onkruid wat in hierdie riviere voorkom, groei baie naby aan die oppervlak, en dit was nodig om nuwe tegnieke te ontwikkel om die vlieg en die lyn op die oppervlak van die stroom te hou. Dit het die grondslag van alle latere droëvlieg-ontwikkelings geword.
Daar was egter niks wat die suksesvolle gebruik van nat vlieë op hierdie krytstrome kon verhinder nie, soos G. E. M. Skues bewys het met sy nimf- en natvliegtegnieke. Tot die afgryse van droëvlieg-puriste het Skues later twee boeke geskryf, Geringe taktiek van die krijtstroom, en Die weg van 'n forel met 'n vlieg, wat die ontwikkeling van natvliegvisvang baie beïnvloed het. In Noord-Engeland en Skotland was baie hengelaars ook bevoordeel oor natvliegvisvang, waar die tegniek meer gewild en meer algemeen as in die suide van Engeland was. Een van Skotland se voorste voorstanders van die nat vlieg in die vroeë tot middel 19de eeu was W. C. Stewart, wat "The Practical Angler" in 1857 gepubliseer het.
In die Verenigde State was die houding teenoor vliegvisvangs nie so streng omskryf nie, en beide droë en natvliegvisse is spoedig aangepas by die toestande van die land. Daar word vermoed dat vlieghengelaars daar die eerste hengelaars is wat kunsmatige kunsaas vir basvisvang gebruik het. Nadat hulle die vliegpatrone en -gereedskap wat vir forel en salm ontwerp is om grootbek- en kleinbekbas te vang, in diens geneem het, het hulle hierdie patrone begin aanpas in spesifieke basvlieë. Vlieghengelaars wat bas soek, het die spinner/vlieg lok en basvliegvlieg ontwikkel, wat vandag nog gebruik word. 
Aan die einde van die 19de eeu het Amerikaanse hengelaars, soos Theodore Gordon, in die Catskill-gebergte van New York begin om vlieëgereedskap te gebruik om die stroompiesryke strome van die streek soos die Beaverkill en Willowemoc Creek te hengel. Baie van hierdie vroeë Amerikaanse vlieghengelaars het ook nuwe vliegpatrone ontwikkel en uitgebrei oor hul sport geskryf, wat die gewildheid van vlieghengel in die streek en in die Verenigde State as geheel verhoog het.  Albert Bigelow Paine, 'n skrywer uit New England, het geskryf oor vlieghengel in Die tentbewoners, 'n boek oor 'n reis van drie weke wat hy en 'n vriend in 1908 na die sentrum van Nova Scotia gegaan het.
Die deelname aan vlieghengel bereik 'n hoogtepunt in die vroeë 1920's in die oostelike deelstate Maine en Vermont en in die Midde -Weste in die lentekringe van Wisconsin. Saam met diepseevissery het Ernest Hemingway baie gedoen om vlieghengel te populariseer deur middel van sy fiksiewerke, waaronder The Sun Also Rises.
Vliegvisvang in Australië het begin toe bruinforel vir die eerste keer deur Edward Wilson's Acclimatization Society of Victoria geïntroduceer is met die doel om 'voorsiening te maak vir manlike sport wat Australiese jeug sal lei na ontspanning op die oewer van die rivier en op die berge, eerder as in die kafee en Casino.  "Die eerste suksesvolle oordrag van bruin forel -eiers (van die Itchen en Wye) is deur James Arndell Youl, met 'n besending aan boord Die Norfolk in 1864. Reënboogforel is eers in 1894 bekendgestel.
Dit was egter die ontwikkeling van goedkoop veselglasstawe, sintetiese vlieglyne en monofilamentleiers in die vroeë vyftigerjare wat die gewildheid van vlieghengel laat herleef het. Die afgelope jaar het die belangstelling in vlieghengel toegeneem namate baba -boomers die sport ontdek het. Flieks soos die film van Robert Redford 'N Rivier loop daardeur, met Craig Sheffer en Brad Pitt in die hoofrol, kabelvisse en die opkoms van 'n kompeterende vlieggietbaan het die sport meer sigbaar gemaak.
Mesolitiese - Middeleeuse Steentydperk
Die eerste fase van die Holoseen -tydperk val saam met die kultuur van die Mesolitiese of Middeleeuse Steentydperk. Mesolitiese is 'n oorgangsfase van die Paleolitiese tot die Neolitiese tydperk, dit wil sê van 'n manjagter na 'n mens wat begin met 'n primitiewe landbou en veeteelt.
Dit dateer van ongeveer 10.150 BP (voor die tyd) tot 6.500 BP. Mesolitiese ouderdom het meestal die neiging van die Bo -Paleolitiese voortgesit om nuwe plaaslike kulture te skep en te ontwikkel, terwyl die vrye beweging van mense en migrasie in groepe taamlik verminder is. Die rede hiervoor is die groei van woude in baie gebiede wat mense ontmoedig om van die een plek na die ander te beweeg.
Die migrasie van mense gedurende die Mesolitiese era was egter, behalwe alles, hoog, veral in die bewoonbare gebiede van Noord -Europa en Asië wat voorheen deur ysdek bedek was. Die klimaat, flora en fauna kry geleidelik die huidige karakter.
Terwyl gletsers terugtrek, het baie groot diere verdwyn. Onder die eerstes wat verdwyn het, was mammoet en harige renosters, terwyl ander diere, soos elande en rooijakkalse, na die noorde na die noorde gegaan het. Na die smelt van gletsers en met 'n warmer klimaat, kom groot woude (denne, spar, berk, eik, kastaiingbruin, ens.) En daarmee verander die dierewêreld ook. In die woude kan mesolitiese mense gewoonlik teëkom kry met gemsbok, edelhertjies - Kaspiese rooihartbeertjies, bere, rendiere, wilde varke en ander diere.
Dit was klein, maar vinnige diere wat nie in die pakke geleef het nie. Daarom was dit nie meer moontlik om sulke diere te jag nie. Daarbenewens was vorige metodes en wapens heeltemal verouderd en nutteloos. Nuwe jagtoestande het gelei tot 'n beduidende ontwikkeling van gooiwapens, sowel as die vordering in tegniek wat gebruik word vir die vervaardiging van wapens waarvan die uiteindelike produk 'n pyl en boog was.
In die Mesolitiese Tydperk het die gebruik van mikrolithone (gr. Mikros – klein, litos – klip) aansienlik uitgebrei, dit wil sê 'n produk van klip waarvan die lengte 1 tot 2 cm was, in die vorm van 'n prisma, mes of 'n skerp punt, wat gebruik is as insetsels in die leunings van hout of been. Hierdie produkte word gebruik vir die vervaardiging van gereedskap wat nodig is vir die breek, sny, kap of skraap, asook 'n verpligte pyl en boog. Microlithons verteenwoordig 'n werkende deel van die gereedskap en wapens.
Die tegniek om mikroliete te maak was baie gevorderd. Nuwe gereedskap en wapens was ligter, beter en baie geriefliker om te gebruik. Boonop is mikroliet maklik vervang as dit breek.
Die bou van die pyl en boog beteken 'n groot oorwinning vir mense in sy stryd met die natuur, of sy stryd om die lewe. Dit was hoe, in die hande van die Mesolitiese mense, 'n vinnige en langafstandwapen was. Hierdie wapen is gemaak met 'n groot presisie om teikens en met dodelike geweld te skiet. Dit het belangriker geword as spiese.
Verskillende tipes mikroliete, mesolitiese wapens.
Een van die belangrikste uitvindings uit die Mesolitiese tydperk hou mense verband met die sogenaamde boemerang wat gooi, wat van 'n geboë of plat stuk hout gemaak is, soos 'n haak wat tot 150 meter kan vlieg. Toe 'n boemerang die teiken tref, met sy skerp skerp punt, het dit ernstige skade of besering aangerig. Baie stamme was vertroud met hierdie wapens en het dit gebruik. Nuwe tegnieke vir die ontwikkeling van gereedskap en wapens het Mesolitiese mense moontlik gemaak wat, afhangende van die natuurlike omstandighede, nuwe ekonomiese aktiwiteite hanteer.
Deur die verandering van fauna is jag onderdruk en vervang deur 'n nuwe een, wat gebaseer was op die vind van individuele klein diere. Sulke jag was baie meer suksesvol. Spesifiek, deur pyl en boog te gebruik, kon die man – jagter vinnige diere vang wat nie in pakke geleef het nie. Sommige van die diere was diere wat gewoonlik vir mense ontoeganklik was. Gunstige jagtoestande het mense in staat gestel om die groot vangs te bereik. Aangesien hulle nie meer alle diere kon eet wat hulle teëgekom het nie, het hulle besluit om die gewonde diere of hul nageslag lewendig te laat bly. Dit is presies wat die mens daartoe gelei het om sommige diere te tem en te mak. Hulle het besluit om daardie diere vas te hou en te koester. Die eerste mak dier was 'n hond, wat later die getroue metgesel van die mens geword het. Dit was baie maklik om 'n hond te voer, want hy het alles geëet wat die mens eet. Aan die begin het die Mesolitiese mense honde in hul voeding gebruik, en later is honde gebruik om ander diere te vang, asook om veilige nedersettings waarin mense gewoon het, te sleep en te bewaar. Dit is hoe die eerste groot stap vorentoe gedoen is as dit kom by die makmaak van diere. Hierdie stap was ook van groot belang vir die volgende fase in die ontwikkeling van die menslike samelewing.
Die vis- en versamelingsekonomie het grootliks steeds ontwikkel as dit vergelyk word met die vorige tydperk. Aan die oewer is baie nedersettings gebou, as bewys dat mense hope visbene en skulpe gevind het.
Die groot hongersnood (1315-1317) en die Swart Dood (1346-1351)
Die 14de eeu was 'n era van rampe. Sommige van hulle is deur die mens gemaak, soos die honderdjarige oorlog, die Avignon-pousdom en die groot skeuring. Dit is deur mense veroorsaak, en ons sal dit later bespreek. Daar was twee min of meer natuurrampe waarvan u sou dink dat dit voldoende sou gewees het om die Middeleeuse Europa in 'n ware "donker eeue" te werp: die Groot Hongersnood en die Swart Dood. Elkeen het miljoene sterftes veroorsaak, en elkeen het op sy manier op dramatiese wyse die bestaan ​​van nuwe kwesbaarhede in die Wes -Europese samelewing getoon. Saam het hulle die bevolking van die Middeleeuse Europa aan geweldige spanning onderwerp, wat baie mense daartoe gelei het om ou instellings uit te daag en aan tradisionele waardes te twyfel, en sodoende het hierdie rampe die pad van Europese ontwikkeling op baie gebiede verander.
Die Groot Hongersnood van 1315
Aan die begin van die 14de eeu het die bevolking egter so gegroei dat die grond genoeg hulpbronne kon bied om dit slegs onder die beste omstandighede te ondersteun. Daar was nie meer 'n marge vir oesmislukkings of selfs oestekorte nie. Terselfdertyd het die Wes -Europese klimaat egter 'n geringe verandering ondergaan, met koeler en natter somers en vroeë herfsstorms. Toestande was nie meer optimaal vir die landbou nie.
Ons het opgemerk dat daar voorheen hongersnood was, maar niemand met so 'n groot bevolking om te voed nie, en niemand wat so lank aanhou nie. 'N Nat lente in 1315 het dit onmoontlik gemaak om al die landerye wat gereed was vir bewerking te ploeg, en swaar reën het van die saadkorrel verrot voordat dit kon ontkiem. Die oes was baie kleiner as gewoonlik, en die voedselreserwes van baie gesinne het vinnig uitgeput geraak. Mense versamel watter voedsel hulle uit die woude kon kry: eetbare wortels, plante, grasse, neute en bas. Alhoewel baie mense erg verswak is deur ondervoeding, dui die historiese bewyse daarop dat relatief min gesterf het. Die lente en somer van 1316 was egter weer koud en nat. Boeregesinne het nou minder energie gehad om die grond te bewerk wat nodig was vir die oes om die vorige tekort te vergoed, en het 'n baie kleiner voedselvoorraad in reserwe om dit tot die volgende oes te onderhou.
Teen die lente van 1317 het alle klasse van die samelewing swaar gekry, hoewel, soos verwag kon word, die laer klasse die swaarste gely het. Trekdiere is geslag, saadkorrel is geëet, babas en die jonger kinders is in die steek gelaat. Baie van die bejaardes het homself vrywillig van honger gesterf sodat die jonger lede van die gesin weer die veld kon bewerk. Daar was talle berigte oor kannibalisme, hoewel 'n mens nooit kan weet of sulke praatjies bloot 'n kwessie van gerugte was nie.
U onthou miskien die verhaal van Hans en Gretel. Hulle is in die woud deur hul ouers in die bos oorgelaat tydens 'n hongerperiode, en is opgeneem deur 'n ou vrou wat in 'n kothuis van peperkoek en lekkergoed woon. Hulle het gesien dat die ou vrou hout inbring en die oond verhit, en hulle ontdek dat sy van plan was om dit te braai en te eet. Gretel het die vrou gevra om binne -in die oond te kyk om te sien of dit warm genoeg is, en het haar toe ingedruk en die deur toegeklap. Soos die meeste van Grimm se sprokiesDit is 'n taamlik laat verhaal, maar dit illustreer die grimmige moontlikhede waarmee die ou verhale vir kinders belaai is.
Die weer het teen die somer van 1317 teruggekeer na sy normale patroon, maar die popel van Europa was nie in staat om vinnig te herstel nie. 'N Belangrike faktor in hierdie situasie was die skaarste aan graan wat as saad gebruik kon word. Hoewel historici nog steeds nie seker is oor die geldigheid van die syfers nie, blyk dit uit rekords van die tyd dat 'n bossie saad nodig was om vier skepe koring te produseer. Op die hoogtepunt van die honger aan die einde van die lente van 1317, het honger mense baie van die graan geëet wat normaalweg as saad opgehou is, as muur van baie van hul trekdiere.
Tog was enige van die oorlewende mense en diere eenvoudig te swak om effektief te werk. Maar ongeveer tien tot vyftien persent van die bevolking is dood aan longontsteking, brongitis, tuberkulose en ander siektes wat die honger lyers se swakheid dodelik gemaak het, en gevolglik was daar minder monde om te voed. Europa dus was kan herstel, maar net stadig.
Eers omstreeks 1325 het die voedselvoorraad na 'n relatief normale toestand teruggekeer, en die bevolking het weer begin toeneem. Europeërs was egter erg geskok. Die sterftesyfer was hoog, en selfs edeles en geestelikes het van honger omgekom. Die wêreld lyk nou 'n minder stabiele en 'sagte' plek as voor die Groot Hongersnood. 'N Ander volksverhaal wat oor hierdie tyd ontstaan ​​het, dui op 'n nuwe en gewelddadiger gesindheid onder die bevolking, die verhaal van Die muistoring van Bingen
Daar is 'n ou kliptoring in die Duitse stad Bingen, en dit word steeds vir besoekers uitgewys as die beroemde muistoring van die biskop van Bingen.
Die Swart Dood van 1347-1351
Gedurende die volgende paar jaar het die Europese ekonomie stadig verbeter, en die landbou- en vervaardigingsproduksie het uiteindelik die vlak van hongersnood bereik. Hierdie terugkeer na normaal is skielik in 1347 beëindig deur 'n ramp wat selfs erger was as die Groot Hongersnood.
Sedert die mislukking van Justinianus se poging om die lande van die Westerse Ryk in 540-565 te herwin, was Europa relatief geïsoleerd, die bevolking skaars en die kommunikasie tussen die dorpe was gering. Dit was asof die vasteland in 'n aantal kwarantyndistrikte verdeel is. Alhoewel baie siektes endemies was (dit wil sê, hulle was altyd teenwoordig), het aansteeklike siektes nie vinnig of maklik versprei nie. Die laaste pandemie ('n epidemie wat letterlik oral binne 'n kort tydperk tref) om Europa te tref, was dus die een wat die leërs van Justinianus in 547 na die Weste gebring het. Teen die 14de eeu het die herlewing van handel en handel en die groei van bevolking het die situasie verander. Daar was baie meer mense van plek tot plek in Europa, en Europese handelaars het ver gereis na baie meer streke waaruit hulle winsgewende ware en aansteeklike siektes kon huis toe bring. Boonop was die dieet, huisvesting en klere van die gemiddelde mans en vroue in Wes -Europa relatief swak, en 'n tekort aan brandstof het van warm water 'n luukse en persoonlike higiëne gemaak.
In teenstelling met wat algemeen geglo word, is Middeleeuse mense eintlik gehou om te was. Hulle het veral geniet om in bubbelbad te week, en so laat as in die middel van die dertiende eeu het die meeste dorpe en selfs dorpe openbare badhuise gehad, nie soos die Japannese vandag nie. Die omskakeling van bos in bewerkbare grond het die aanbod van hout egter verminder, en die badhuise het begin stilstaan ​​weens die koste van die verhitting van die water. Hulle het probeer om steenkool te gebruik, maar besluit dat die verbranding van steenkool ongesonde dampe afgee (terloops) hulle het die gebruik van die goed laat vaar. Teen die middel van die veertiende eeu kon slegs die rykes dit bekostig om gedurende die koue wintermaande te bad, en die meeste van die bevolking was meestal vuil, selfs al het hulle dit nie geniet nie
Dit lyk asof die Swart Dood êrens in Asië ontstaan ​​het en na die Genoese handelsstasie Kaffa in die Krim (in die Swart See) na Europa gebring is. Die verhaal gaan dat die Mongole Kaffa beleër het toe 'n siekte onder hul magte uitgebreek het en hulle genoop het om die beleg te laat vaar. As afskeidskoot laai die Mongoolse bevelvoerder 'n paar van die plaagslagoffers op sy katapulte en gooi hulle die stad in. Sommige van die handelaars het Kaffa na Konstantinopel verlaat sodra die Mongole vertrek het, en hulle het die plaag saamgedra. Dit het vanaf Konstantinopel langs die handelsroetes versprei en onder die pad geweldige sterftes veroorsaak.
Die siekte word hoofsaaklik deur vlooie en rotte oorgedra. Die mae van die vlooie is besmet met bakterieë bekend as Y. Pestis. Die bakterieë sal die 'keel' van 'n besmette vlooi blokkeer sodat geen bloed by sy maag kan uitkom nie, en dit word ywerig omdat dit honger ly. Dit sou probeer om bloed van sy slagoffer op te suig, net om dit weer in die prooi se bloedstroom te versmoor. Die bloed wat dit teruggespuit het, is egter nou gemeng met Y. Pestis. Besmette vlooie het rotte op hierdie manier besmet, en die ander vlooie wat die rotte besmet het, is gou deur die bloed van hul gasheer besmet. Hulle versprei dan die siekte na ander rotte, waaruit ander vlooie besmet is, ensovoorts. Namate hul knaagdiergashere doodgaan, migreer die vlooie na die liggame van mense en besmet hulle op dieselfde manier as die rotte, en so versprei die plaag
Die siekte het in drie vorme verskyn:
bubonic [infeksie van die limfstelsel - 60% dodelik]
pneumoniese [respiratoriese infeksie - ongeveer 100% dodelik], en
septikaemies [infeksie van die bloed en waarskynlik 100% dodelik]
Die plaag het slegs ongeveer 'n jaar in elke gebied geduur, maar 'n derde van die bevolking van 'n distrik sou gedurende daardie tydperk sterf. Mense het probeer om hulself te beskerm deur klein sakkies gevul met fyngedrukte kruie en blomme oor hul neuse te dra, maar met min effek. Die individue wat met bubonic besmet is, sal groot swelling ("bubos" in die Latyn van die tye) van hul limfkliere ervaar en na hul beddens gaan. Diegene met septikemie sou vinnig sterf voordat enige duidelike simptome verskyn het. Diegene met asemhaling het ook vinnig gesterf, maar nie voordat hulle duidelike simptome opgedoen het nie: 'n skielike koors wat 'n donker rooskleurige gesig verander het, 'n skielike niesaanval, gevolg deur hoes, bloedhoes en dood.
Dit is 'n gewilde (alhoewel verkeerde) oortuiging dat laasgenoemde volgorde herinner word aan 'n kinderspeletjie wat die meeste mense ken en albei gespeel en gesing het:
Volgens hierdie opvatting het die ring wat in die vers genoem word, is 'n sirkeldans, en die plaag word dikwels uitgebeeld as die danse macabre, waarin 'n half-ontbinde lyk getoon is wat 'n oënskynlik gesonde jong man of vrou in 'n ring dansers trek wat mans en vroue uit alle stasies en lewenswaardes insluit, sowel as lyke en geraamtes. Die rosie word vermoedelik die slagoffer verteenwoordig met sy of haar gesig vol bloed, en die posie is die sogenaamde profilaktiese sak kruie en blomme. As, as is die geluid van nies, en val almal neer! is 'n teken om die dood weer te gee wat in daardie tye so gereeld plaasgevind het.
Enkele gevolge van die plaag
Die siekte het uiteindelik in ongeveer 1351 in Skandinawië afgespeel [sien die rolprent van Ingmar Bergman Die sewende seël], maar 'n ander golf van die siekte kom in 1365 en 'n paar keer daarna totdat die Swart Dood om een ​​of ander onbekende rede verswak het en vervang is deur golwe van tifus, tifus of cholera. Europa het tot middel 19de eeu gereeld golwe van sulke sterftes beleef. Alhoewel builepes op baie gebiede steeds endemies is, insluitend New Mexico in die Amerikaanse suidweste. dit versprei nie net soos die Swart Dood van 1347-1351 nie.
Die gevolge van die plaag en die opvolgers daarvan op die mans en vroue van die Middeleeuse Europa was diep: nuwe gesindhede ten opsigte van die dood, die waarde van die lewe en die self. Dit het 'n toename in klaskonflik veroorsaak, 'n verlies aan respek vir die Kerk en die opkoms van 'n nuwe piëtisme (persoonlike spiritualiteit) wat die Europese houding ten opsigte van godsdiens ingrypend verander het. Nog 'n ander effek was egter om 'n nuwe kulturele krag in Europa aan te wakker, waarin die landstale eerder as Latyn die uitdrukkingsmiddel was. 'N Voorbeeld van hierdie beweging was Giovanni Boccaccio se The Decameron, 'n versameling verhale wat in 1350 geskryf is en in 'n landhuis geleë is waar 'n groep edele jong mans en vroue van Florence gevlug het om te ontsnap aan die plaag wat in die stad woed.
Dit was natuurrampe, maar dit is nog erger gemaak deur die onvermoë van die regerende elemente van die samelewing, die vorste en geestelikes, om tydens hierdie krisisse leiding te bied. In die volgende paar lesings sal ons die redes ondersoek waarom hulle dit nie gedoen het nie.
En onskuldige vreugde
Dit was eens die gewoonte om elke drama met 'n klug of ballet te volg. Ek veronderstel dat die teorie was dat die emosies van die gehoor so uitgeput was deur die passies wat uitgevoer is, dat hulle (die gehoor, nie die emosies nie) 'n bietjie goeie skoon pret nodig gehad het om die balans van hul humors te herstel (ek het regtig moet jou een of ander tyd van humor vertel). Na aanleiding van hierdie eerbiedwaardige tradisie, bied The Management u nou 'n bietjie doggerel aan.
'' N Sieklike seisoen, 'sê die handelaar,
'Die stad wat ek verlaat het, was vol dooies,
en oral is hierdie vreemde rooi vlieë
op die lyke se oë gekruip,
eet hulle weg. "
'Eerlik maak u siek', het die handelaar gesê,
'Hulle het op die wyn en brood gekruip.
Bleek priesters met olie en boeke,
bultende oë en mal voorkoms,
val soos die vlieë. "
'Ek moes lag,' sê die handelaar,
'Die dokters het gesuiwer, gedoseer en gebloei
'En bewys deur plegtige dispuut
'Die oorsaak lê in een of ander sterrebeeld.
'Toe begin hulle sterf.'
'Eers het hulle nies,' het die handelaar gesê,
'En toe word hulle die helderste rooi,
Smeek vir water en val toe terug.
Met bultende oë en gesig wat swart geword het,
hulle wag vir die vlieë. "
"Ek het weggekom," sê die handelaar,
'U kan nie sake doen met die dooies nie.
'So ek het hierheen gekom om my handel te dryf.
'U sal vind dat dit 'n goeie brokaat is.'
En toe nies hy.
Volgende: Die Honderdjarige Oorlog 1336-1453
Keer terug na die
GEDIENSTE GESKIEDENISLESING INDEX
Emeritus professor van
Die Universiteit van Kansas
In die lig van hierdie kwessies is hersirkulerende akwakultuurstelsels (RAS) uitgevind. Soos hul naam aandui, maak elke broeikas 'n vaste watertoevoer in 'n binnenshuise boerdery skoon en hergebruik (dink hidroponiese vis). Hierdie stelsel laat vissery spesifieke beheer oor die broeiery toe sonder dat daar varswatertoevoer nodig is. 'N RAS kan nie net goed gevind word nie, maar ook oral, maar dit kan die hele jaar deur vis produseer eerder as seisoenaal. Ander vleisetende visse soos kabeljou of tuna kan ook teoreties op hierdie manier grootgemaak word.
Daarbenewens kan groter vissoorte soos Kamapchi, neef van die Yellowtail Tuna, binnekort grootgemaak word op die oop oseaan, in tenderhokke in groot hokke gesleep word, sodat afval oor 'n veel groter gebied versprei word en veel minder plaaslike omgewingskade kan veroorsaak . Kampachi Farm, die ideologiese opvolger van Kona Blue Water Farms, wat in 2001 deur 'n paar mariene bioloë gestig is, doen presies dit.
Die algemene doel van hierdie pogings is om die mens se voetspoor op die see te verminder deur oor te skakel na 'n meer koesterende verhouding met ons seekos, en Neil Sims, medestigter en mede-uitvoerende hoof van Kampachi Farms, het gesê 'n persverklaring. Die Kona Blue -operasie het geweldige vordering gemaak in die produksie van mariene visse. Ons het meer as 1 miljoen pond Kona Kampachi per jaar op die webwerf gegroei, sonder 'n meetbare impak op die omgewing buite die onmiddellike netto pengebied. "
Sit nog 'n garnale op die Barbie! (Of nie)
Kommersiële garnale boerdery, aan die ander kant, staar 'n genetiese struikelblok in die gesig. Meer as 75 persent van die wêreld se garnale word in Asië, veral Thailand en China, vervaardig. Die ander 25 persent kom meestal uit Suid -Amerika via Brasilië. Slegs twee spesies, wit wit garnale en die reuse -tiergarnale, vorm 80 persent van die kommersiële garnale. Twee groot monokulture van garnale wat in minder as 'n halfdosyn lande verbou word, kan maklik verwoes word deur 'n uitbraak van virale, bakteriese of swamsiektes, net soos Tropical Race 4 die Cavendish-piesang amper uitgewis het. Ag wag, let wel, dit was alreeds. Herhaaldelik. En aangesien die VSA 80 persent van die garnale wat hulle elke jaar verbruik, ongeveer $ 3,5 miljard dollar, invoer, sal dit 'n massiewe afsterf van Viëtnamese garnale vir die publiek moeilik wees om te sluk (of nie).
Jag in die Middeleeue
Gedurende die Middeleeue was jag net so 'n voorreg as 'n noodsaaklikheid. Die monarge het oor die algemeen die woude en beperk die jag daarbinne om toegang tot slegs die monarge self en hul bediendes moontlik te maak. Boere, daarenteen, was beperk tot die gewone lande om te jag, en as hulle die jagwette sou oortree, is hulle swaar gestraf. Die dood was nie 'n ongewone straf vir diegene wat in die koninklike woude gejag is sonder die uitdruklike toestemming van die monarg nie.
Daar was verskillende tipes jag wat gedurende die middeleeue algemeen was. By Force jag was 'n groepsaktiwiteit - 'n groep jong mans is in spanne verdeel, en hulle sou prooi (dikwels wilde varke) opspoor en agtervolg en om die doodmaak meeding. Boog- en staljag behels die gebruik van die boog as die wapen van keuse en is te perd uitgevoer. Beide hierdie tipe jag het gewoonlik die gebruik van jaghonde ingesluit wat bygedra het om prooi op te spoor en dikwels die prooi in geslote gebiede sou dryf, sodat die jagter vir die dood kon inkom.
10 maniere waarop mense in die Middeleeue gesterf het
Op 24 Augustus 1349 het die Swart Dood in die Pruisiese stad Elbing in Noord -Duitsland uitgebreek. Hierdie gruwelike siekte het in die Middeleeue sinoniem geword met die dood! Begin in die vyfde eeu en eindig met die dood van Richard III in die vyftiende eeu, word die Middeleeue in Europa soms die Middeleeue genoem. Mense in die Middeleeuse Europa het 'n gemiddelde lewensverwagting van iewers in die 30's-40's gehad, baie minder as ons eie vandag. Hierdie artikel bevat tien maniere waarop mense gedurende hierdie tydperk gesterf het. Sommige van die sterftes was algemeen, ander eerder onkonvensioneel.
10. Besmetting deur 'n dooie man se byt!
'N Viking-graaf met die naam Sigurd Eysteinsson (regeer ongeveer 875-892) het sy vyand, Mael Brigte die Bucktoothed, betrek in 'n geveg waarin elke kant slegs 40 man kon bring. Sigurd die Magtige het bedrieg en twee keer soveel manne gebring. Nadat hy die afgesnyde kop van Brigte as 'n oorlogstrofee geëis het, het Sigurd Brigte se kop aan sy perd vasgemaak. Toe hy die slagveld verlaat, het een van Mael Brigte se beroemde boktande die been van Sigurd gekrap en 'n infeksie veroorsaak wat uiteindelik sy lewe geëis het. Hierdie voorval bewys dat karma inderdaad 'n teef is.
Toe pous Urbanus II Christene aanspoor om op te staan ​​teen die vyande van God wat hul heilige land beweer, het hy geweet dat dit 'n verlies aan Christelike lewe sou veroorsaak. Belangriker was egter dat hulle in die proses enige Moslems wat die gebied beset het, doodmaak. Daar was soveel as 9 kruistogte, oftewel Heilige Oorloë, en mense uit alle lewensterreine het deelgeneem.
Terwyl hy as aartsbiskop van Canterbury gedien het, stem Thomas Beckett (ongeveer 1118-1170) nie saam met koning Henry II se idees oor die kerk en geregtigheid nie. Nadat Becket 'n paar van die gunsteling biskoppe van die koning verban het, sou die koning uitgeroep het: 'Wie sal my van hierdie bemoeilikende priester ontslae raak?' Becket in sy eie katedraal deur houe teen die kop te slaan. Die ridders is gestraf deur die kruistog te ondergaan, en Becket word 'n heilige en sy sterfplek 'n heiligdom.
Het u al ooit gewonder wat 'n wolf sy aan u sou doen as u haar oorsteek? Isabella van Frankryk (c.1295 –1358), soms beskryf as die She-wolf van Frankryk, was bekend vir haar skoonheid, diplomasie en intellek. Sy was ook die vrou van Edward II van Engeland wat berug was omdat sy manlike gunstelinge gehad het. Van hierdie mans het Hugh Despenser die Jongere bekend geword as koninklike kamerheer onder Edward (geen woordspeling bedoel nie). Teen 1325 begin Isabella 'n eie verhouding met Roger Mortimer. In 'n pakt wat ongetwyfeld deur vroulike manipulasie gereël is, het die twee 'n klein leër bymekaargekom en deur Engeland gevee, in die hoop om Edward en die Despensers van die mag te verwyder. Na 'n paar jaar se stryd het Isabella en Roger uiteindelik die middele gehad om Hugh Despenser tereg te stel. Daar is bevind dat hy 'n verraaier is. Aangevuur deur haat, vernedering en verlies, het Isabella hom laat trek, ontkap, kastreer en kwarteer.
6. Borrel en giggel
Tydens 'n fees in 1410 sterf koning Martin van Aragon (ongeveer 1356-1410) onder baie ongelukkige omstandighede. Die kombinasie van erge spysvertering en onbeheerbare lag veroorsaak dat Martin by die etenstafel in duie stort. Daar word bespiegel dat hy homself die eerste keer op paling of gans geslaan het, wat sooibrand veroorsaak het, maar dit was 'n grap wat hom ingehaal het. was onlangs, 'antwoord die nar met:' Uit die volgende wingerd, waar ek 'n jong takbok aan sy stert aan 'n boom sien hang het, asof iemand hom so gestraf het omdat hy vye gesteel het. '" Miskien was die koning 'n 'n bietjie dronk ook …
5. Ongeluk of sluipmoord?
Bela I van Hongarye (ongeveer 1020-1063) het die troon van sy broer Andrew weggeneem. Baie het gevoel dat die seun van Andrew, Salomo, die regmatige koning was. Terwyl Bela op sy troon sit, het die afdak bo hom meegegee en hom doodgekap. Bewyse van moord is nooit gevind nie, maar hy word opgevolg deur Salomo.
In die Middeleeue was dood tydens bevalling algemeen. Higiëne is nog nie verstaan ​​nie. Baie vroue sterf aan Puerperal Fever, wat die gevolg was van infeksie in die voortplantingsorgane. Beide ryk en arm is geraak, en baie koninginne sterf op hierdie manier, wat die verloop van die geskiedenis beïnvloed het.
3. Stik op 'n vlieg
Adrianus IV (ongeveer 1100-1159) was die enigste Engelsman wat pous was. Gedurende die laaste paar maande van sy lewe het hy aan quinsy gely, 'n siekte wat beter bekend staan ​​as mangelontsteking. 'N Sopie wyn neem die arme man 'n vlieg in wat in sy beker geswem het. Sonder die bestaan ​​van die Heimlich -maneuver, verstik Adrian IV aan die kombinasie van die vlieg en etter uit sy mangels.
2. Massa -selfmoord
Op 25 Februarie het 1336 ongeveer 4000 individue Pilenai -kasteel in Litaue verdedig. Hulle was grootliks in getal. Teenoor die nederlaag van die Teutoniese ridders en moontlik slawerny, het hul leier, hertog Margiris, beveel dat hulle die kasteel aan die brand moes steek en hul besittings sou vernietig voordat hulle selfmoord pleeg.
1. Swart dood
Swak immuunstelsels, swak mediese sorg, honger en aansteeklike siektes het in die Middeleeue talle sterftes veroorsaak, maar nie een was so verwoestend soos die Swart Dood nie. Soos gesê in 'n lesingskyfie oor die Swart Dood deur Geskiedenis en opskrifte 's eienaar Dr. Die pandemie het in 'n baie kort tyd deur Europa getrek en is verantwoordelik vir die dood van minstens 75 miljoen mense in Europa, Noord -Afrika en die Midde -Ooste. Pynlike gewasse, besmette letsels, asemhalingsprobleme en uiteindelik het die dood sy hulpelose slagoffers net so vinnig oorwin as wat dit van die een persoon na die ander gevee het.
Alhoewel dit waar is dat nie almal in die Middeleeue gesterf het voordat hulle hul eie middeljarige ouderdom bereik het nie, het baie mense dit wel gedoen. Wat sommige historiese figure veral opmerklik maak, is nie hoe hulle geleef het nie, maar eerder hoe hulle gesterf het.
Vraag aan studente (en intekenare): Wat dink jy was die mees bisarre manier om in die Middeleeue te sterf? Laat weet ons asseblief in die kommentaarafdeling onder hierdie artikel.
Vir 'n ander interessante gebeurtenis wat op 24 Augustus plaasgevind het, sien die Geskiedenis en opskrifte artikel: " 'n Slegte dag om Joods te wees of waarom Jode dink dat hulle 'n eie land nodig het. "
Lees … vir meer inligting
DuBruck, Edelgard E. en Barbara I. Gusick. Dood en dood in die Middeleeue. Peter Lang Inc., International Academic Publishers, 1999.
Middeleeuse elite gebruik handewas as 'n slim 'kragspel'. Hier is hoe.
Die was voor die ete was 'n belangrike ritueel vir boere sowel as adel-veral omdat mense dikwels met hul hande geëet het.
Geen alledaagse taak het die afgelope jaar meer belangrik geword as handewas nie. Sedert die begin van die pandemie, toe die Centers for Disease Control and Prevention (CDC) aangeraai het om 'hande op 'n spesifieke manier skoon te maak', het skuim en skrop vir 20 sekondes 'n ritueel geword, veral as u terugkeer huis toe na 'n uitstappie in die koronavirus- geteisterde wêreld.
Dit is die soort ritueel wat die Middeleeuse Europeërs sou herken, hoewel dit vir hulle dikwels 'n meer sosiale oefening was as wat ons tans toegelaat word. Daar word algemeen aanvaar dat mense in die Middeleeue swak persoonlike higiëne gehad het, maar in werklikheid is baie goed beoefen in netheid. Gebore uit nood, het handewas ontwikkel tot 'n hoogs gechoreografeerde demonstrasie van mag en rykdom. Dit was 'n 'teken van beleefdheid', sê Amanda Mikolic, kuratoriale assistent van die Departement Middeleeuse Kuns by die Cleveland Museum of Art in Ohio. (Ontdek hoe pandemies Middeleeuse begrafnispraktyke verander het.)
Konings en kleinboere het voor en na etes uitgespoel. Die meeste mense het met hul hande geëet - eetgerei was skaars en kos was dikwels verteer met ou brood wat slote genoem word. Dit was nodig om die vuil van die dag af te was en 'n teken van respek vir wie u ook al gevoed het. 'Laat u vingers skoon wees en u naels goed versorg', beveel hulle Les Contenances de Table, 'n 13de-eeuse Middeleeuse teks oor tafelmaniere.
Middeleeuse adel en geestelikes het hande- en gesigwas na nuwe hoogtes geneem, met die rituele rondom monarge wat besonder uitgebrei was. Diegene wat saam met 'n Middeleeuse Europese koning geëet het, word begroet deur klinkers wat pragtige musiek op 'n harp of vielle speel ('n middeleeuse voorouer van die viool) en in 'n toilet ingebring word met "luukse wasbakke ... vars wit handdoeke en geurige parfuumwater", volgens Mikolic. Omring deur bediendes maak die gaste hul hande skoon en sorg dat hulle nie die ongerepte handdoeke bederf nie. Vroue sou hul hande gewas het voor hulle aankom, en verseker dat "as hulle hul hande op hierdie wit doeke vlek, daar geen stukkie vuil of grond sou wees nie" - wat hul deugdige, skoon aard bewys.
As almal eers in die groot saal sit, gaan die koning in. Die gaste sou staan ​​en kyk hoe die koning dan sy eie hande was. Eers nadat die koning klaar was, sou almal sit. Dit was '' 'n kragmeting om te wys wie in beheer is ', sê Mikolic,' soos die meeste in die hele program was '.
Streng riglyne het bepaal hoe die edeles geëet het, waarvan sommige waarskynlik met die CDC -goedkeuring sou voldoen. Les Contenances de Table, soos vertaal deur Jeffrey Singman en Jeffrey Forgeng in hul boek Die daaglikse lewe in die Middeleeuse Europa, bevat 'n hele reeks eetreëls:
'As 'n stukkie aangeraak is, moet u dit nie op die bord terugbring nie.
Moenie met u kaal hande aan u ore of neus raak nie ...
Daar word deur die regulasie beveel dat jy nie 'n skottel in jou mond moet sit nie.
Wie wil drink, moet eers klaarmaak wat in sy mond is.
En laat sy lippe eers afgevee word.
As die tafel skoongemaak is, was u hande en drink 'n drankie. "
Uitgebreide rituele het spoggerige gereedskap vereis. Kruisvaarders het luukse Aleppo -seep van olyfolie en lourierolie na Europa gebring. Kort voor lank het die Franse, Italianers, Spaanse en uiteindelik die Engelse almal hul eie weergawe van Aleppo -seep met plaaslike olyfolie begin maak eerder as die stinkende dierlike vet van eeue gelede. Die bekendste van hierdie Europese weergawes is moontlik die Castilla-seep van Spanje, wat vandag nog wêreldwyd vervaardig en versend word.
Sierlike vaartuie soos aquamaniles (kanne) en lavabos (in wese 'n hangbak met tuit) is gevul met die warm, geurige water wat tydens handwas gewas is. In die rykste huishoudings gooi bediendes die geurige water op die eetkamer se hande. Hierdie houers was so gewaardeer dat Jeanne d'Évreux, koningin van Frankryk en vrou van Karel IV, verskeie akwamaniele by die kosbare tafelversierings in haar testament ingesluit het.
Maar uiteindelik het handewas uit die praktyk begin val. Baie geleerdes blameer die vurk, wat eers in die 18de eeu algemeen gebruik is. "Die hele rituele aard rondom handewas begin vervaag as tafelgerei meer prominent word, as huishoudings eetgerei vir gaste begin kry," sê Mikolic, "en dan as u eintlik kan eet terwyl u handskoene dra." (Moderne tafelmaniere het in die Renaissance begin.)
Dit is te vroeg om te sê watter rituele uit die pandemiese tydperk by ons sal bly. Maar vandag, lank nadat aquamaniles en lavabos uit die mode geraak het, kan handewas steeds 'n manier wees om jou rykdom te wys. Van handgeverfde wasbakke tot duur seep gemaak met essensiële olies tot sagte handdoeke in Egiptiese katoen, ons gaan voort met luukse rituele om ons hande te was. Elke keer as sy geurige seep gebruik, sê Mikolic dat sy herinner aan die reukwater van die Middeleeue. "Ek lag altyd."