Dit was ’n titaniese stryd soos dit hoort wanneer Suid-Afrika en Engeland mekaar invlieg, maar dit was ’n toets wat die Springbokke moet gewen het.
Gegewe die besoekers se oorheersing hier in die eerste helfte op Twickenham, moes dit met oortuiging gewees het.
Daar sal nog baie gesê word oor die skouerloop van die Engelse losskakel, Owen Farrell, op André Esterhuizen in die laaste beweging van die toets.
Sulke duikslae het al menige keer op ’n geelkaart en erger strawwe uitgeloop, maar daar is besluit dit regverdig nie ’n kans vir die Springbokke om aan te lê pale toe nie.
Maar kom ons wees eerlik, die Bokke het in die eerste helfte kans ná kans verspeel om die Engelse te bêre.
Terwyl die tuisspan nie een keer tot naby die teenstander se doellyn kon vorder nie, het die Bokke lank voor rustyd vyf keer vir ’n aanvallende lynstaan by die doellyn aangetree – álles tevergeefs.
Suid-Afrika het aanvanklik al die besit en gebiedsvoordeel gehad. Die Bok-slot Pieter-Steph du Toit is reeds in die eerste beweging oor die voordeellyn en daar was vroeg tekens dat die Bok-voorhoede te veel in die enjinkamer vir die tuisspan sou hê.
Engeland het daarby vir ’n ruk sonder die slot Maro Itoje gespeel, wat in die 15de minuut met ’n gele gestraf is vir ’n oortreding by ’n afbreekpunt.
Sy span het grotendeels daarin geslaag, hoewel die Rose aanstaande week teen die All Blacks baie meer om die lyf sal moet hê.
Vonkelwyn-rugby was dit beslis nie, maar dit is die bestanddeel van ’n knap span – om aan die wenkant te wees, al is jou teenstander die een wat die pas aangee.
En daarmee is Rassie Erasmus en sy span se aspirasies om die seisoen met ’n vier uit vier-toer af te sluit, iets van die verlede.
De Allende was puik in die middelveld en Du Toit was voor weer ’n masjien met die flank Duane Vermeulen nie ver agter nie.
Daar was hier en daar ’n benoude oomblik vir die jongeling en daar was die swak lynskop aan die einde, maar hy was enduit koelkop onder die druk.