Ferruccio Busoni (1 April 1866 - 27 Julie 1924) was 'n Italiaanse komponis, pianis, dirigent, skrywer en pedagoog. Hy staan veral bekend vir sy verwerkings van J.S. Bach se musiek. Sy internasionale loopbaan en reputasie het daartoe gelei dat hy nou saamgewerk het met baie van die voorste musikante, kunstenaars en literêre figure van sy tyd. Hy was 'n gesogte instrukteur in klavier en komposisie.
Ferruccio Dante Michelangiolo Benvenuto [lower-roman 1] is op 1 April 1866 in die Toskaanse dorp van Empoli gebore as die enigste kind van twee professionele musikante, Ferdinando, 'n klarinettis, en Anna (gebore Weiss), 'n pianis. Kort daarna verhuis die gesin na Trieste. Ferruccio was 'n wonderkind, wat grootliks deur sy vader geleer is, en het op sewejarige ouderdom begin opvoerings gee en komponeer. In 'n outobiografiese opmerking lewer hy kommentaar: "My vader het min van die klavier geweet en was wisselvallig wat sy ritme betref, en derhalwe het hy vir sy tekortkominge vergoed met 'n onbeskryflike kombinasie van energie en erns." Busoni het op 24 November 1873 sy debuut as pianis in 'n konsert saam met sy ouers by die Schiller-Verein in Triëst gemaak met die eerste beweging van Mozart se Klaviersonate No. 16 in C Majeur asook met stukke van Schumann en Muzio Clementi. Sy werk is op kommersiële vlak bevorder deur sy ouers met 'n reeks verdere konserte. Busoni het later van hierdie tydperk gesê: "Ek het nooit 'n jeug gehad nie." In 1875 het hy sy konsertdebuut gemaak met die speel van Mozart se Klavierconcerto No. 24.
Hy is in 1881 verkies tot die Accademia Filharmonica van Bologna, wat hom die jongste persoon sedert Mozart gemaak het aan wie die eer te beurt geval het. In die middel 1880's was Busoni in Wene gevestig, waar hy vir Karl Goldmark ontmoet het en gehelp het om die stempartituur voor te berei vir Goldmark se opera getiteld Merlin uit 1886. Hy het ook vir Johannes Brahms ontmoet, aan wie hy twee stelle klavierétudes opgedra het. Brahms het vir Busoni aanbeveel om studies in Leipzig saam met Carl Reinecke te onderneem. In hierdie tydperk het Busoni homself onderhou deur opvoerings te gee, asook deur die finansiële steun van 'n beskermheer, die Baronin von Tedesco. Hy het ook voortgegaan om te komponeer en het sy eerste poging aangewend vir 'n opera getiteld, Sigune, waaraan hy van 1886 tot 1889 gewerk het voordat hy dit laat vaar het. Hy het beskryf hoe hy, geldloos in Leipzig, 'n beroep op die uitgewer Schwalm gedoen het om sy komposisies te neem. Schwalm het nie die aanbod aanvaar nie, maar gesê dat hy 'n fantasie wat gebaseer is op Peter Cornelius se opera Die Barbier van Baghdad vir vyftig Duitse mark sou aanvra, met 'n verdere honderd mark na voltooiing daarvan. Die volgende oggend het Busoni by Schwalm se kantoor opgedaag, en terwyl hy die voltooide werk oorhandig, vir 150 mark gevra en gesê: "Ek het van negeuur in die nag tot halfvier sonder 'n klavier gewerk, en sonder voorafgaande kennis oor die opera."
In 1888 het die musikoloog Hugo Riemann vir Busoni aanbeveel by Martin Wegelius, die direkteur van die Sibelius Akademie (Instituut vir Musiek) in Helsingfors (nou Helsinki, Finland, toe deel van die Russiese Ryk), vir die vakante pos as gevorderde klavierinstrukteur. Dit sou Busoni se eerste permanente pos wees. Onder sy kollegas en medewerkers was daar die dirigent en komponis Armas Järnefelt, die skrywer Adolf Paul en die komponis Jean Sibelius, met wie hy 'n voortgesette vriendskap sou smee. Paul beskryf Busoni in hierdie tyd as " 'n klein, skraal Italianer met 'n baard, grys oë, jonk en vrolik, met ... 'n klein ronde keps wat trots sit op sy dik krulhare".
Busoni se eerste seun, Benvenuto (bekend as Benni), is in 1892 in Boston gebore, maar die ervaring van Busoni aan die New England Conservatory was onbevredigend. Hy het na 'n jaar bedank en 'n reeks opvoerings regoor die Oostelike VSA van stapel gestuur.
Busoni se verpligtinge as uitvoerder het sy kreatiewe vermoë gedurende hierdie tydperk ietwat versmoor: in 1896 skryf hy "Ek het groot sukses as pianis, die komponis is teenswoordig verberg." Sy monumentale Klavierconcerto (die vyf bewegings daarvan duur langer as 'n uur en sluit 'n manlike koor in) is geskryf tussen 1901 en 1904. In 1904 en 1905 skryf die komponis sy Turandot Suite as insidentele musiek tot Carlo Gozzi se gelyknamige toneelstuk. 'n Groot projek wat in hierdie tyd aangepak is, was die opera Die Brautwahl, gebaseer op 'n verhaal van E. T. A. Hoffmann, en wat die eerste keer opgevoer is (tydens 'n louwarm ontvangs) in Berlyn in 1912. Busoni het ook solo-klavierwerke begin komponeer wat duidelik 'n meer volwasse styl openbaar, waaronder die Elegies (BV 249; 1907), die suite An die Jugend (BV 252; 1909) en die eerste twee klavier sonatinas, BV 257 (1910) en BV 259 (1912) .
Na 'n reeks konserte in Noord-Italië in die lente van 1913, is Busoni die regisseurskap van die Liceo Rossini in Bologna aangebied. Hy het onlangs na 'n woonstel in Viktoria-Luise-Platz in Schöneberg, Berlyn verhuis, maar het die aanbod aangeneem en was van plan om sy somers in Berlyn deur te bring. Die plasing was onsuksesvol. Bologna was kultureel onderontwikkeld, ondanks terloopse besoeke van glanspersoonlikhede soos Isadora Duncan. Busoni se klavierleerlinge was nie talentvol nie, en hy het gedurig met die plaaslike owerhede gestry. Na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in Augustus 1914, het hy 'n jaar afwesigheid gevra om tydens 'n Amerikaanse toer te speel; in werklikheid sou hy nooit weer terugkeer nie. Feitlik sy enigste permanente prestasie by die skool was die modernisasie van die skool se ablusiegeriewe. Hy het egter gedurende hierdie tyd 'n concertante werk vir klavier en orkes gekomponeer, bekend as die Indiaanse Fantasie. Die stuk is gebaseer op melodieë en ritmes van verskillende Amerikaanse Indiaanstamme; Busoni het hulle ontleen aan 'n boek wat hy van sy voormalige leerling, die etnomusikoloog Natalie Curtis, ontvang het tydens sy toer in 1910 deur die VSA. Die werk is in Maart 1914 in Berlyn, met Busoni as die solis die eerste keer opgevoer.
Van Junie 1914 tot Januarie 1915 was Busoni in Berlyn. As 'n boorling van 'n neutrale land (Italië) wat in Duitsland woon, was Busoni aanvanklik nie baie bekommerd oor die uitbreek van die oorlog nie. Gedurende hierdie tydperk het hy ernstig begin werk aan die libretto vir sy voorgestelde opera Doktor Faust. In Januarie 1915 vertrek hy na 'n konserttoer deur die VSA, wat sy laaste besoek daar sou wees. Gedurende hierdie tyd het hy voortgegaan met die werk aan sy Bach-uitgawe, insluitend sy weergawe van die Goldberg Variasies. Met die terugkeer van die komponis in Europa het Italië reeds die oorlog betree. Busoni het derhalwe verkies om vanaf 1915 uit Switserland te werk. In Zürich het hy plaaslike ondersteuners gevind in Volkmar Andreae (dirigent van die Tonhalle Orkes) en Philipp Jarnach. Sy vriend José Vianna da Motta het in hierdie tyd ook in Genève klavierlesse gegee. Andreae het gereël dat Busoni konserte saam met sy orkes gee. Jarnach, wat 23 was toe hy Busoni in 1915 ontmoet het, het Busoni se onontbeerlike assistent geword, onder andere om klavierpartiture van sy operas voor te berei; Busoni het na hom verwys as sy famulus. Terwyl hy in Amerika was, het Busoni verdere werk aan Doktor Faust verrig en die libretto van sy eenbedryf opera, Arlecchino, geskryf. Hy het dit in Zürich voltooi en, ten einde 'n volle aand in die teater aan te bied, sy vroeëre Turandot verwerk na 'n eenbedryf-stuk. Die twee stukke is in Mei 1917 saam in Zürich die eerste keer opgevoer.
Busoni het in 1916 In Italië weer die kunstenaar Boccioni ontmoet, wat terstond sy portret geskilder het; Busoni was diep geraak toe Boccioni 'n paar maande later in 'n ongeluk tydens militêre opleiding gesterf het, en het 'n artikel gepubliseer wat krities teenoor die oorlog gestaan het. 'n Uitgebreide heruitgawe van Busoni se werk getiteld " 'n Nuwe Estetika van Musiek" uit 1907 het gelei tot 'n hewige teenaanval van die Duitse komponis Hans Pfitzner, en 'n uitgebreide woorde-oorlog het hierop gevolg. Busoni het voortgegaan met eksperimentering met mikrotone.
Die pianis Alfred Brendel meen dat die spel van Busoni dat "die oorwinning van nabetragting oor bravura simboliseer" na die meer flambojante era van Liszt. Hy haal Busoni self aan: "Musiek is so saamgestel dat elke konteks 'n nuwe konteks is en as 'n "uitsondering" behandel moet word. Die oplossing van 'n probleem, sodra dit gevind is, kan nie weer in 'n ander konteks toegepas word nie. Ons kuns is 'n teater van verrassing en uitvindsel, en van die skynbaar onvoorbereide. Die gees van musiek ontstaan uit die diepte van ons mensdom en word terugbesorg in die hoë streke waarvandaan dit op die mensdom neergedaal het."
Busoni het baie van sy werke opusnommers gegee; sommige nommers geld vir meer as een werk (nadat die komponis sommige van sy vroeëre werke uit sy erkende korpus geneem het). Verder is nie al die komponiste se getalle in volgorde nie. Die musikoloog Jürgen Kindermann het 'n temakatalogus opgestel van sy werke en transkripsies wat ook gebruik word, in die vorm van die letters BV (vir Busoni Verzeichnis ("Busoni Indeks") ); soms word die letters 'KiV' (vir Kindermann Verzeichnis) gebruik, gevolg deur 'n numeriese identifiseerder om sy komposisies en transkripsies te identifiseer. Die identifiseerder B (vir Bearbeitung, "verwerking") word gebruik vir Busoni se transkripsies en kadense. Byvoorbeeld, BV B 1 verwys na Busoni se kadense vir Beethoven se Vierde Klavierconcerto.
In 1917 het Hugo Leichtentritt voorgestel dat die Tweede vioolsonate op. 36a (BV 244), voltooi in 1900, "op die grens staan tussen die eerste en tweede tydvak van Busoni", hoewel van Dieren beweer dat Busoni in 'n gesprek "geen sulke aansprake gemaak het vir enige werk wat voor 1910 geskryf is nie. Dit beteken dat hy sy werk as 'n onafhanklike komponis uit die klavierstukke An die Jugend ... en die Elegies dateer in die oorspronklike weergawe daarvan vir klavier." (Hierdie werke is eintlik in 1909 geskryf.) Die Kindermann Busoni Verzeichnis bevat 'n lys van meer as 200 komposisies in die periode tot 1900 wat baie selde in die hedendaagse repertorium of in opnames gespeel word. Dit is meestal klavierwerke, hetsy as solo-instrument of saam met ander instrumente, maar ook enkele werke vir kamermusiek ensemble en ander vir orkes, waaronder twee grootskaalse suites en 'n vioolconcerto.
Antony Beaumont merk op dat Busoni na 1898 feitlik geen kamermusiek geskryf het nie en geen liedjies tussen 1886 en 1918 nie, met die opmerking dat dit "deel was van die proses om homself te bevry van sy Leipzig-agtergrond ... met die [oproep] van wêrelde van die middelklas bourgeois agtergrond waarin hy nie tuis was nie, en [waarin] die skaduwees van Schumann, Brahms en Wolf te groot gedreig het." Die eerste dekade van die 20ste eeu word deur Brendel beskryf as 'n kreatiewe pouse vir Busoni, waarna hy "uiteindelik 'n eie artistieke profiel verwerf het" in teenstelling met die "maklike roetine wat sy hele vroeëre produksie op die spore van eklektisisme gehou het".
By die dood van sy vader in 1909 het Busoni ter nagedagtenis 'n Fantasie na J. S. Bach (BV 253) geskryf; en in die volgende jaar het sy uitgebreide fantasie, gebaseer op Bach, die Fantasia Contrappuntistica, verskyn.
Busoni het 'n aantal essays oor musiek geskryf. Die Entwurf einer neue Ästhetike der Tonkunst (Skets van 'n nuwe estetika van musiek , wat die eerste keer in 1907 gepubliseer is, het die beginsels van sy uitvoerings en sy volwasse komposisies uiteengesit. Die skets, welke 'n versameling nabetragtings daarstel wat "die resultaat is van oortuigings wat lank gehou en stadig verouder is", beweer dat "Die gees van 'n kunswerk ... onveranderd bly in waarde met die verloop van tyd" maar die vorm daarvan, die wyse van uitdrukking, en die konvensies van die era toe dit geskep is, "is van verbygaande aard en verouder vinnig". Die "Skets" bevat die stelreël dat "Musiek vry gebore is; en om vryheid te wen, is sy bestemming". Dit vat dus konvensionele wysheid oor musiek aan, wat deur Busoni gekarikaturiseer word as die beperkende reëls van die "wetgewers". Dit prys die musiek van Beethoven en JS Bach as die essensie van die gees van musiek ("Ur-Musik") en sê dat hul kuns as " 'n "begin" geneem moet word, en nie as 'n onoortreflike finaliteit nie." Busoni benadruk die reg van die tolk vis-à-vis die purisme van die "wetgewers". "Die uitvoering van musiek, die "emosionele interpretasie", is afgelei van die vrye hoogtes waarvandaan Kuns self neergedaal het ... Wat die komponis se inspirasie "noodwendig" verloor deur notasie, moet herstel word deur sy interpreteerder." Dit beoog 'n toekomstige musiek wat die verdeling van die oktaaf in meer as die tradisionele 12 halftone sal insluit. Hy het egter die belangrikheid van musikale vorm en struktuur benadruk: Sy idee van 'n "Jong Klassisisme" [lower-roman 4] "het ten doel gehad om eksperimentele karakteristieke in "vaste, afgeronde vorms" op te neem ... elke keer gemotiveer deur musikale noodsaaklikheid." (Brendel)
Die eerste bakens van hierdie volwasse styl is die groep klavierwerke wat in 1907–1912 gepubliseer is (die Elegies, die suite An de Jugend en die eerste twee klaviersonatinas) en Busoni se eerste voltooide opera, Die Brautwahl; saam met die hulde aan Bach, die "Fantasia contrappuntistica" uit 1910, die grootste werk vir solo-klavier deur Busoni. Vir ongeveer 'n halfuur lank is dit in wese 'n uitgebreide fantasie oor die laaste onvolledige fuga uit Die kuns van die fuga deur Bach. Dit gebruik verskeie melodiese figure wat in Bach se werk gevind word, veral die B-A-C-H-motief. Busoni het die werk 'n paar keer hersien en dit vir twee klaviere verwerk.
In die laaste sewe jaar van sy lewe het Busoni sporadies gewerk aan sy Klavierübung, 'n samestelling van sy eie oefeninge, transkripsies en oorspronklike komposisies waarmee hy gehoop het om sy opgehoopte kennis van klaviertegnieke oor te dra. Dit is in vyf dele uitgereik tussen 1918 en 1922 'n Uitgebreide weergawe in tien boeke is postuum in 1925 gepubliseer.