Die Franse STRUKTURALIS Julia Kristeva het die term intertekstualiteit onder die literêre aandag gebring deurdat sy die werk van die Russiese post-formalis, Mikhail Bakhtin (geb. 1895), aan die Weste bekend gestel het. Nuwere literatuurbeskouings, en spesifiek strukturalistiese en SEMIOTIESE benaderings, gebruik die term algemeen en ontleed literêre werke volgens die beginsel van ŉ wisselwerking tussen verskillende tekste.
Kristeva se vroeëre werk (1969) en veral haar latere werk (1980) sit haar beskouing van intertekstualiteit uiteen. Manfred Hardt (1975) bied ŉ oorsig van haar vroeëre werk. Ook Culler (1975) bespreek haar beskouings, maar hy gee verder eie insigte in die onderwerp. Lotman se teorieë word in sy werk (1972, 1977) uiteengesit, terwyl Shukman (1977) ŉ deeglike oorsig en interpretasie van Lotman se werk gee. Riffaterre (1978) en Van Boheemen (1981) kan ook i.v.m. intertekstualiteit geraadpleeg word.
(Vgl. TEKS EN KONTEKS, TEKSTUALITEIT, INVLOED (LITERÊRE) en SEMANALISE.)