Sy -aansig van HMS Bridgewater - Inligting
Sy -aansig van HMS Bridgewater
Hier sien ons HMS Bridgewater, een van twee sloepe van die Bridgewater -klas wat aan die einde van die twintigerjare gebou is ter vervanging van die eerste klas van die Eerste Wêreldoorlog. Hulle is ontwerp vir buitelandse patrolliewerk in vredestyd en vir mynvee in oorlogstyd.
Wat is HMS? Alles wat u moet weet oor die nuwe mobiele ekosisteem van Huawei
Teen hierdie tyd weet u waarskynlik alles oor Huawei se berugte handelsverbod in die VSA. Die Chinese onderneming kan nie sake doen met die meeste Amerikaanse ondernemings, insluitend Google nie, behalwe op grond van 'n beperkende tydelike lisensie wat sedert Mei 2019 verskeie kere hernu is.
Gegewe die omstandighede kon Huawei sedert verlede jaar nie nuwe telefone met Google Mobile Services (GMS) bekendstel nie. Waarom maak dit saak? GMS is die hart en siel van die meeste Android -slimfone in die mark. Dit bestaan ​​uit dosyne Google-programme, API's en wolkgebaseerde dienste, soos Google Maps, Google Drive, YouTube, Google Foto's, Google Play Winkel, Google Chrome en meer.
Sonder GMS mis Huawei -fone nie net hierdie noodsaaklike Google -produkte nie, maar hulle ontbreek ook 'n aantal ander gewilde programme soos Twitter en Instagram. Boonop is baie ander kleiner programme afhanklik van die infrastruktuur wat Google via GMS bied.
Huawei se enigste oplossing om die gebrek aan GMS te bestry, was om sy eie mededingende platform te skep - Huawei Mobile Services of HMS.
HMS het sy wêreldwye debuut gemaak met die bekendstelling van die Honor 9X Pro, Huawei Mate XS en die Honor View 30 Pro. Dit word nou ondersteun deur alle Huawei- en Honor -telefone en -tablette.
Wat bevat HMS presies en wat beteken dit vir u volgende Huawei/Honor -slimfoonaankoop? Laat ons dieper ingaan om sommige van die vrae te beantwoord.
County class Guided Missile Destroyer 1962
Die eerste eksperimentele mariene gasturbine het in 1947 see toe gegaan en die wêreld se eerste oorlogskip wat geheel en al staatgemaak het op die aandrywing van gasturbine, was HMS Grey Goose, wat in 1953 in gebruik geneem is. Die motor was indrukwekkend, maar die motor was groot en baie kompleks. Daar is besef dat 'n skeepsaangedrewe reëling nodig is met 'n eenvoudige siklusoplossing met goeie ruimte- en gewigskenmerke en 'n redelike laer doeltreffendheid van die skipspoed. Dit kan bereik word deur middel van enjins en deur gebruik te maak van cruise diesels. Gasturbines is gebruik as hupstootmotors langs die stoomaangedrewe aanleg in twee klasse vaartuie wat gedurende daardie tydperk in gebruik geneem is. Stamklas -fregatte en vernietigers van die graafskapklas. Albei gebruik Metropolitan Vickers G6 -enjins. In daardie vroeë dae was mariene ingenieurs en vlootargitekte daarvan oortuig dat dit redelik onprakties sou wees om ligte, relatief dun vliegtuigafgeleide enjins te gebruik.
Reeds in die 1950's was die Royal Navy 'n pionier in die elektroniese sintese van spore uit sensordata en die digitale oordrag van erwe na ander eenhede. Hierdie stelsels het see toe gegaan in die draers Victorious en Hermes en die County -klas het missielvernietigers gelei en was die inspirasie vir alle huidige gerekenariseerde aksie -inligtingstelsels. 'N Groot deel van die sogenaamde' Revolusie in militêre aangeleenthede ', waarvan die kern die digitalisering van die slagveld is, die vermoë van moderne sensors en kommunikasie om inligting te versamel en in digitale vorm oor te dra om die situasiebewustheid van diegene op die slagveld aansienlik te verbeter, tot op die laagste vlak wat nodig is. Die essensie hiervan is die gebruik van die term "slagveld" wat operasies aan wal impliseer. Die maritieme slagveld, met sy multidimensionele bedreigingsasse en potensieel katastrofiese hoëspoedbedreigings, is in 'n aansienlike mate al 'n geruime tyd gedigitaliseer.
Daar was talle klein verskille tussen elk van die skepe en die foto's hierbo illustreer slegs 'n paar daarvan. Uiteraard het die Batch 1 -vernietigers (Devonshire, Hampshire, Londen en Kent) verskil van die Batch 2 (Antrim, Fife, Glamorgan en Norfolk), en daar was ook ander verskille, soos die posisies van die skeepsbote, hoeveel elke skip vervoer het , die posisie van die reddingsvlotte, die verskille tussen die Seacat -direkteure en so meer.
HMS "Norfolk" is op 7 Maart 1970 van die skeepsbouer aanvaar, 28 maande na haar bekendstelling op 16 November 1967. Sy is vertraag deur 'n aantal faktore, waaronder arbeidsgeskille. Die voltooiing van HMS "Antrim" is vertraag weens 'n ketelontploffing, arbeidsgeskille en die gevolge van herorganisasie op die skeepsboumaatskappy. Na verwagting sou sy in Julie 1970 voltooi wees, 33 maande nadat sy op 19 Oktober 1967 gelanseer is.
HMS Glamorgan, rompnommer D19, was 'n vernietiger van die County-klas, deel van die Britse Task Force wat tydens die Falklandoorlog in diens was. Op die eerste Mei 1982 is sy tevergeefs aangeval deur vier Argentynse Mirage -vegvliegtuie met bomme van 500 pond, 'n metode wat later suksesvol teen die fregatte HMS Ardent en HMS Antelope aangewend is. Op die aand van 25 Mei, na die aanval op die MV Atlantic Conveyor, het Glamorgan deelgeneem aan vergeldingsaanvalle teen die stad Stanley. Sy het die volgende dae aan verskeie bykomende stakings teen Stanley deelgeneem.
Gedurende die middag van 30 Mei het Glamorgan deur Exocet -missiele aangeval, maar het ongedeerd daarvan ontsnap. Sy het in die gebied gebly om die Britse oorlogspogings te ondersteun, en op 12 Junie het sy weer deur Exocet -missiele aangeval. Die aanval is uitgevoer deur 'n Exocet-battery op die strand. Die inkomende missiel is nie deur die waarskuwingstelsels aan boord opgespoor nie. Sekondes voor die botsing is die Exocet -uitlaatpluim egter visueel deur die beampte van die horlosie opgespoor. Die missiel het 'n impak op die agterkant van die skip gemaak, 'n gat in die dek buite die hangar geblaas, die vliegtuie van die skepe en die hawe Seacat-luglugraket gelanseer.
Soos in ander gevalle, het die raketkop van die missiel nie ontplof nie. Die brande wat dit veroorsaak het, het egter versprei oor die hangar en kombuis, wat onder die gebied van die slag was. Die skeepsblad en ander kompartemente in die omgewing was oorstroom, maar die skip het nie gesink nie. Sy is tydelik op die terrein herstel en einde Junie onder eie krag na die hawe gestoom. Sy het haar diens tot 1998 voortgesit. Van 471 seevaarders het dertien as gevolg van die aanval gesterf.
HMS Kent, 'n vernietiger van die County -klas, is op 15 Augustus 1963 in gebruik geneem en is laas in die vroeë 1980's voor die privatisering van die werf aangebring. Die oorspronklike koste was 16 miljoen. Die Elfde HMS Kent, 1963-1997 is in 1960 in Belfast deur Harland en Wolff neergelê en in 1963 in gebruik geneem. Sy was 'n vernietiger van die County Class en een van haar meer ongewone rolle was die van gasheerskip na die 'Onttrek van Empire'-onderhandelinge in Gibraltar. Sy was in 1977 by die Jubilee Review in Spithead en haar loopbaan in die Koue Oorlog eindig in 1984 toe sy 'n hawe -opleidingsskip vir die Sea Cadet Corps word. In 1998 is sy na Indië gesleep om opgebreek te word.
Oor die algemeen was die koste (en grootte) van die Britse skeepsontwerpe van die middel-1960's, die Type 42-vernietiger en die Type 21-fregat, die enigste klasse vegters wat deur die Royal Navy in die Falkland verloor is. Aan die ander kant het beide nuwer (tipe 22 fregat) en ouer (graafskiet -vernietigers) ontwerpskepe aansienlike straf opgelê en kon hulle oorleef. Alhoewel ander faktore nie in hierdie vergelyking verdiskonteer kan word nie, is dit veilig om tot die gevolgtrekking te kom dat ten minste een van die vier verlore skepe as die tipe 42's en tipe 21's ontwerp en gebou sou word met oorlewing, eerder as koste. verlore gegaan het.
Ironies genoeg het die verlies van die oostelike vleuel van Pakistan in 1971 baie van die strategiese beplanning vir die vloot vereenvoudig, wat sy pogings nou in die weste kon konsentreer. In die daaropvolgende dekade het die vloot voortgegaan om sy toestand te verbeter en verskillende bronne vir die aankoop van toerusting ondersoek. In 1982 het die Pakistaanse vloot 'n geleide missielvernietiger van Brittanje gekoop wat die broodnodige platform vir die behoud van die opleidingsvermoë gebied het.
Foure Ex-Royal Navy County-klas vernietigers het in Chili se vloot gedien met die Sea Slug SAM-fasiliteit vervang deur 'n helikopterdek. Vier eks-vernietigers van die Britse graafskap is tussen 1984 en 1987 afgelewer. Hierdie skepe het uitgebreide opknappings deur die Chileense skeepswerwe ondergaan voordat hulle by die Chileense vloot in gebruik geneem is. Seeslakke-lanseerders is verwyder om die helikopterdek uit te brei sodat hierdie vaartuie AS-332 Super Puma-helikopters kan huisves.
Wil u meer weet oor HMS Attack?
AB. Thomas Benjamin Emerson HMS Attack
PO. Albert William Watson UGO. HMS Bridgewater
My stiefpa het as seuntjie van 15 by die vloot aangesluit en by HMS Gangees gedien tot 1932. Ek verstaan ​​dat hy 'n rukkie op duikbote was. Hy het op verskillende skepe gedien, waaronder: HMS Malaya, HMS Drake, HMS Osprey, HMS Bridgewater, HMS PresidentIV, HMS Woolston (Mallard), HMS Pyramus, HMS Attack.
Hy het die UGO in 1941 ontvang, maar hy het nooit verklap waarom hy dit ontvang het nie. Hy het deur die geledere gestyg en op 29 Junie 1943 tot onderoffisier aangestel en op 20 Desember 1945 op hierdie rang vrygelaat.
Tot sy dood 16 jaar gelede was hy lid van die Gangees -vereniging en het hy gereeld vergader. By sy begrafnis het die Gangees -vereniging dit bygewoon en die vlagdraers het almal hul standaarde verlaag. Ek is gelukkig dat ek nog sy diensrekords en 'n afskrif van die London Gazette op 4 Maart 1941 het wat die toekennings waarin hy ingesluit is, bekend maak.
Sy -aansig van HMS Bridgewater - Geskiedenis
deur luitenant -generaal Geoffrey B Mason RN (Rtd) (c) 2002
HMS SANDWICH (L 12) - Sloop van brugwaterklas
insluitend konvooi -escortbewegings
BRIDGEWATER - Class Escort Sloop bestel vanaf Hawthorne Leslie, Newcastle op 19 September 1927 onder die 1927 Build Program met die susterskip HMS SANDWICH as plaasvervangers vir die FLOWER Class wat tydens WW1 gebou is. Die skip is op 9 Februarie 1928 neergelê en op 29 September daardie jaar sonder seremonie gelanseer. Sy was die 6de groot RN -oorlogskip wat hierdie naam dra, wat in 1679 vir 'n 2de tarief bekendgestel is, moontlik na Edward Montague, eerste graaf van Sandwich (1625 - 72). Hierdie eks-soldaat het later 'n generaal op die see geword en is tydens die Slag van Solebay vermoor. Dit is ook gebruik vir vier klein hulp -oorlogskepe. Die laaste gebruik was vir 'n gehuurde Lugger wat in 1814 uit diens geneem is. Na voltooiing van die bou op 23 Maart 1929 is hierdie Sloop onmiddellik op die China -stasie ontplooi en het eers na die uitbreek van WO2 na die VK teruggekeer. In Maart 1942 is sy, heel gepas, deur die burgerlike gemeenskap van Sandwich, Kent, aangeneem na 'n suksesvolle WARSHIP WEEK National Savings -veldtog.
BEACHY HEAD 1690 - BARFLEUR 1692 - BELLEISLE 1761 - USHANT 1778 - ST VINCENT 1780 - ATLANTIC 1939-44 - NOORD -AFRIKA 1942
Kenteken: On a Field Party per rooi en blou, 'n demi-leeu, goud
saam met 'n skip se silwer.
Fronte leonis: 'Met 'n leeu se gesig'
(Vir meer inligting oor die skip, gaan na die Naval History -tuisblad en tik die naam in Site Search
September ontplooi in Hong Kong
(Let wel: die skip het op 21 Maart 1939 weer in gebruik geneem in Hong Kong vir verdere diens
Het 'n oorlogstasie in die Straat van Tsushima, Japan, opgerig om Duitse handelsmerke by deurgang te onderskep
Genomineer vir opknapping voor toekomstige ontplooiing as 'n konvooi-begeleiding teen duikboot.
Oktober Na afloop van die opknappingswerk is die onderskeppatrollie buite Japan hervat
Herinner aan Hong Kong vir terugkeer na die Verenigde Koninkryk vir konvooi -verdediging in tuiswater.
November -reis na die Middellandse See met oproepe na Singapoer, Colombo en Aden.
Desember Deurgang na Gibraltar.
18de Uit Gibraltar geseil met HM Destroyer DOUGLAS en twee Franse vernietigers as begeleier
inwaartse konvooi HG11 tydens die reis na die Verenigde Koninkryk.
19de Bly by HG11 toe HMS DOUGLAS losmaak.
24ste Losgemaak van HG11 in SW Approaches en het deurgegaan na Plymouth
25ste te Devonport vir verlof en voorbereiding vir konvooi -verdedigingspligte in Westerse benaderings
(Let wel: hierdie skip het sedert die voltooiing nie na die Verenigde Koninkryk teruggekeer nie.)
Januarie Na voltooiing van die werfwerk en opwerkings, benoem vir die begeleiding van die uitgaande konvooi
OG16F tydens die eerste fase van deurgang na Gibraltar
28e het by HM Destroyers VELOX en WISHART aangesluit vir begeleiding vir uitgaande konvooi OG16F tydens
aanvanklike fase van deurgang na Gibraltar in SW -benaderings
31ste Losgemaak van OG16F en het by HM Destroyer WOLSEY en HM Sloop LOWESTOFT aangesluit
begeleiding vir inwaartse konvooi HG17F uit Gibraltar tydens deurgang in SW -benaderings.
5de Losgemaak van HG17F en keer terug na Plymouth
Ontplooi vir plaaslike begeleidingspligte.
28ste ontplooi met HM Destroyers VANOC, VELOX en WHIRLWIND om by konvooi aan te sluit
HG20F uit Gibraltar as verligting vir twee Franse vernietigers.
(Let wel: HMS VANOC en HMS WHIRLWIND word later losgemaak.)
3de losgemaak met HMS VELOX en het deurgegaan om terug te keer na Plymouth.
5de ontplooi met HM Destroyers VOLUNTEER, WHIRLWIND en HM Sloop ENCHANTRESS
as begeleiding vir uitgaande konvooi OG21F tydens deurgang na Gibraltar.
8ste Bly by OG21F as begeleier toe HMS VRYWILLIGER en WHIRLWIND losgemaak word.
9de HM Destroyer DOUGLAS het by OG21F begelei.
11de Losgemaak van escort vir OG21F met HMS DOUGLAS en HMS ENCHANTRESS by aankoms
28e het na binne konvooi HG24 by Gibraltar aangesluit met HM Sloop ENCHANTRESS as begeleiding vir deurgang
(Vir meer inligting oor vlootaktiwiteite in tuiswater gedurende die tydperk September 1938 tot April 1940
sien die Naval Staff History en HITLER'S U-BOAT WAR deur C Blair.)
4de HM Destroyer WAKEFUL het by die escort aangesluit vir HG24.
7de HM Destroyer VENETIA het by escort aangesluit vir HG24.
Los van HG 24 met begeleiding by aankoms by Liverpool.
Oorgedra na Liverpool Escort Group.
(Let wel: die hoofkwartier van die Western Approaches Command is van Plymouth na Liverpool oorgeplaas.)
Mei Begeleiding van konvooie in OG- en HG -reeks.
Wimpelnommer vir visuele seindoeleindes verander na U12.
17de oorgeplaas na begeleiding van konvooie in NW -benaderings
24ste geïmplementeer as deel van die begeleiding van Konvooi OB154 tydens uitwaartse deurgang na Kanada in NW Approaches.
Junie Konvooi -begeleiding in NW -benaderings.
Julie oorgeplaas na Rosyth vir begeleiding van konvooie tussen Forth en Clyde.
1ste deel van die begeleiding vir Konvooi OA223 van Methil na die verspreidingspunt in NW -benaderings.
5de Losgemaak van OA223 by verspreiding en neem onafhanklike deur na Sydney, CB
15de het by Convoy SC8 by Sydney aangesluit as deel van die begeleiding tydens die reis na Liverpool.
31ste Losgemaak van escort van SC8 by aankoms in Liverpool.
November Noord -Atlantiese konvooi begeleiding in voortsetting in Liverpool.
23ste Oorlewendes gered uit handelsware KING IDWAL en ANTEN.
(Let wel: KING IDWAL is begelei met Convoy OB244 wat op 22ste versprei het
en is op 23 op U123 as onafhanklike gesink.
ANTEN word nie as 'n Britse handelsmerk aangeteken nie en is moontlik gesink as 'n
Desember genomineer vir opknapping in die kommersiële werf in Tilbury, Essex,
Deurgang na die monding van Thames van Liverpool en by aankoms in Tilbury in die hande geneem.
April Nadat die opknapping voltooi is, is die opgradering uitgevoer voordat die diens in Liverpool hervat is.
15de het by Convoy OG59 aangesluit as deel van die begeleiding tydens die reis van Liverpool na Gibraltar.
28ste Losgemaak van OG59 by aankoms in Gibraltar.
(Let wel: hierdie konvooi het sonder verlies aangekom.)
6de Uit Gibraltar geseil as deel van die begeleiding vir Konvooi HG61 tydens die deur na Liverpool
19de konvooi onder aanval by Bloody Foreland waartydens handelsbare EMPIRE RIDGE
20ste losgemaak van die begeleiding by aankoms van HG61 by Liverpool.
Junie Hervat pligte vir die verdediging van konvooie in NW -benaderings
na Julie oorgeplaas na begeleiding van konvooie na en van Wes -Afrika.
3de het by Convoy OS2 by Liverpool aangesluit as deel van die begeleiding tydens die reis na Freetown/
22ste Losstaande van OS2 met begeleiding by aankoms in Freetown sonder verlies.
25ste deel van die begeleiding vir retoer konvooi SL85 tydens die deur na Liverpool (bevestig)
15de Onder lugaanval in NW -benaderings waartydens ss DARU gesink is
17de Losstaande van SL85 by aankoms in Liverpool.
October Ontplooi met 43ste Escort Group vir konvooi -verdediging van en na Freetown.
tot Desember genomineer vir opknapping by die kommersiële werf in Belfast
Januarie Onder opknapping waartydens die skeepsmaatskappy verruil is
tot Maart (let op: tydens hierdie opknapping is Radar Type 271 aangebring vir die opsporing van oppervlaktevaartuie en land.
Vir meer inligting oor die ontwikkeling en gebruik van radar in RN, sien RADAR AT SEA van D Howse.)
April Hervat die konvooi -begeleide pligte by die 43ste Escort Group in Liverpool na afloop van herproefproewe
en opbou by Tobermory vir operasionele diens.
(Let wel: Ander skepe in die groep was HM Frigate ERNE en HM Sloop ROCHESTER.)
Mag Freetown -roete ontplooi word
21ste Aangeslote uitgaande konvooi SL35 met HMS ERNE en HMS ROCHESTER as begeleiding vir deurgang
31ste Onder aanval deur U213 suid van die Azore.
Onderzeeër wat voor die konvooi geleë was en deur skepe van die groep onder die grond gesink is, het aanvalle met diepte -heffing gedoen.
Daar was geen oorlewendes nie. Sien verwysing hierbo en U-BOOTS VERSLUIT deur P Kemp.
(Let wel: Vir meer inligting oor U-Boat-ontplooiings, sien U-BOAT OORLOG IN DIE ATLANTIEK
(HMSO) en hoër verwysing. Vir inligting oor taktiek en wapens wat gebruik word vir
verdediging van konvooie, kyk SEEK AND STRIKE deur W Hackmann.)
10de Losgemaak van OS35 by aankoms
14de aangesluit as SL119 met skepe van Group as begeleier tydens die reis na Liverpool.
28ste Onder duikbootaanval waartydens twee handelsware gesink is
4de losgemaak van SL119 by aankoms by Liverpool.
Het deurgegaan na Belfast vir opknapping.
Oktober Onder opknapping in Belfast waartydens 20 mm Oerlikon -gewere aangebring is om te verbeter
verdediging teen lugaanvalle.
Genomineer vir begeleide pligte ter ondersteuning van beplande geallieerde landings in Noord -Afrika
(Operation TORCH - Vir meer inligting, sien Naval Staff History.)
26ste Saam met escort vir militêre konvooi KMS2 vir verdediging tydens deurgang na Gibraltar.
10de Losgemaak van KMS2 by aankoms in Gibraltar en ontplooi vir plaaslike begeleiding van konvooie
in die westelike Middellandse See vir ondersteuning van geallieerde landings.
Gibraltar -ontplooiing in Desember word voortgesit.
Begeleiding van die konvooi -begeleiding in Januarie is voortgeset op Gibraltar.
Genomineer vir terugkeer na die Verenigde Koninkryk en om hervestig te word
Februarie In hande geneem vir opknapping by die kommersiële werf in Tyne
tot Junie genomineer vir diens by 38ste Escort Group.
July Post hervestiging hawe en see proewe.
Augustus Na afloop van die proewe en die opwerking het die groep by die operasionele diens aangesluit.
(Let wel: Ander skepe in die groep was:
HM Frigate FAL, HM Sloops ENCHANTRESS, BIDEFORD, LEITH,
HM Corvettes ANCHUSA, COLUMBINE, COREOPSIS en VIOLET.)
September Passage to Freetown for local escort duty.
(Let wel: as dit deel was van die begeleiding vir Convoy OS54, het dit op 27 Augustus vanaf Liverpool gevaar
en het op 17 September in Freetown aangekom. Moet nog bevestig word)
Gebaseer op Freetown en ontplooi vir begeleiding van konvooie na en van Gibraltar.
23ste deel van die begeleiding vir konvooi SL137 tydens deurgang om by Convoy MKS26 aan te sluit vir gewrig
5de deurgang na Freetown om plaaslike pligte te hervat na vrylating van SL137/MKS 26
Ontplooi in Freetown vir konvooi -verdediging.
November -implementering deur Freetown
Januarie Ontplooi in Freetown vir plaaslike begeleiding en vir OS- en SL -reekse tussen Freetown
Toestand van romp en masjinerie benodig opname en opknapping
Junie By Gibraltar hangende besluit oor herstel
Refit is in Brindisi gereël en het vanaf Gibraltar deurgegaan.
Julie Onder opknapping in Brindisi.
November -deurgang na Gibraltar om die werk te voltooi.
tot Desember Onder opname en wag op besluit vir toekomstige ontplooiing
Januarie afbetaal en onder sorg gebring.
(Let wel: dit kan aanvaar word dat dit te wyte was aan die skipouderdom en agteruitgang
na beduidende gebruik sedert 1939.)
Februarie Deurgang na Bizerta moet opgestel word.
(Let wel: deurgang onder sleeptou moet bevestig word.)
HMS SANDWICH het na VJ -dag in Bizerta gebly en is op die beskikkingslys geplaas. Sy is plaaslik verkoop vir 3 050 en was bedoel om omgebou te word vir gebruik as handelsware. Hierdie bedoeling is later laat vaar, vermoedelik in die lig van haar toestand en sy is gesloop.
CONVOY ESCORT BEWEGINGS van HMS TOEBROODJIE
Hierdie konvooi-lyste is nie met die teks hierbo gekruisig nie
Jeuk en die brein
Soos die meeste van ons weet, kan 'n goeie krap die jeuk bevredig. Tog het die vraag waarom ons in die eerste plek jeuk en krap, navorsers al jare lank verbaas. Onlangs het die wetenskap ons egter begin uitlig oor die meganismes wat in die jeuk -krap -siklus werk.
Jare lank word gedink dat die jeukgevoel langs dieselfde senuweepad beweeg wat deur pynseine gebruik word. Jeuk is eintlik beskou as 'n verswakte vorm van pyn. Moderne molekulêre, genetiese en anatomiese studies dui nou aan dat jeuk gewoonlik sy eie verloop volg, sê Qiufu Ma, PhD, 'n HMS -professor in neurobiologie wat die verskynsel bestudeer het. Jeuk loop langs 'n neuronale snelwegstelsel wat die vel, rugmurg en brein verbind.
Jeuk en pyn verteenwoordig verskillende sensasies wat verskillende gedrag veroorsaak. Plaas u hand op 'n warm brander en u trek dit dadelik weg, die pyn is intens. As 'n kledingstuk daarteenoor teen u kaal voorarm borsel, krap u om die irritasie stil te maak, en gee u min aandag aan die gevoel en u reaksie daarop.
'Hierdie duidelike gedrag het waarskynlik ontwikkel om ons te beskerm teen verskillende soorte bedreigings,' sê
Anne Louise Oaklander, MD, PhD, 'n medeprofessor in neurologie aan HMS wat chroniese pyn en jeuk bestudeer. 'Pyn is duidelik, en daarsonder sou ons nie lank lewe nie - daar sou niks wees wat ons verhinder om ons hand in 'n vuur of op die warm brander te steek nie. 'Sy voeg by dat die jeuk -krap -siklus heel waarskynlik ontwikkel het om ons te beskerm teen klein, vasbytende bedreigings - insekte of plante - wat deur onttrekkingsbewegings vermy kan word.
Voorheen het min studies gefokus op die neurale meganismes wat verband hou met jeuk, maar verskeie het onlangs daarin geslaag om 'n neurale komponent van die jeukgevoel en die krasreaksie daarvan te identifiseer. In 2009 het neurowetenskaplikes aan die Universiteit van Minnesota 'n deel van die meganisme geïdentifiseer waarmee krasse 'n jeuk verlig. Hulle het getoon dat verligting diep binne die rugmurg langs die spinothalamiese kanaal plaasvind. Die STT stuur inligting oor sensasies, soos pyn, temperatuur, aanraking - en dit blyk jeuk - na die thalamus, diep binne die brein, oor. Dit stuur die inligting na die breinsentrum vir perseptuele bewustheid, die sensoriese korteks.
In hul studie het die navorsers die senuweeaktiwiteit van die ruggraat dopgehou by ape wie se onderste ledemate blootgestel is aan histamien wat jeuk veroorsaak. Met elke blootstelling het die ape se STT -neurone wild geword. Maar toe die wetenskaplikes 'n toestel gebruik wat aapvingers naboots om die jeukerige ledemate te krap, sien hulle 'n dramatiese afname in STT -neuronale aktiwiteit. Hierdie skielike daling dui daarop dat die kras die STT -neurone kalmeer.
In 'n onlangse studie wat in die tydskrif gepubliseer is Neuron, Ma het 'n neurale komponent geïdentifiseer wat nodig is vir die pyn sensasie en jeukonderdrukking, wat ook kan help om die 'waarom jeuk ons?' vraag. Hierdie komponent is VGLUT2-afhanklike sinaptiese glutamaat, 'n molekule wat vrygestel word uit sekere sensoriese neurone en wat dien as vervoer vir glutamaat, die neurotransmitter wat die meeste voorkom in die brein. Ma het onverwags hierdie pyn -jeuk -dualisme teëgekom terwyl sy die gedrag van muise wat geneties verander is, gemonitor het om die werking van VGLUT2 in 'n groep perifere sensoriese neurone te verloor. Hy het ontdek dat VGLUT2-gebrekkige muise jeukversteurings so ernstig ontwikkel as dié wat by mense met chroniese jeukversteurings voorkom. In wese het Ma se navorsingspan 'n muismodel geskep wat sommige soorte chroniese jeuk by menslike pasiënte naboots.
"Die verwydering van VGLUT2 van pynverwante sensoriese neurone in hierdie muise verswak hul reaksies op akute en chroniese pyn en veroorsaak die sensitiwiteit van verskeie jeukroetes," sê Ma. "Die muise het begin krap totdat hulle velletsels opgedoen het."
Die VGLUT2 -pad, sê Ma, veroorsaak waarskynlik oormatige jeuk deur sekere remmende neurone in die rugmurg of brein te aktiveer.
Algemene jeuk wat veroorsaak word deur 'n chemiese of meganiese stimulus - dink muskietbyte en gifblaar - kan maklik behandel word met middels wat histamien teëwerk, 'n chemikalie wat die liggaam produseer om allergiese reaksies te beveg. 'N Muskietbyt veroorsaak dat die liggaam histamien vrystel in die area van die byt, wat die vel rooi en jeuk. 'N Antihistamien verlig die gevoel van jeuk deur te verhoed dat histamien bind aan reseptore in die vel wat jeuk veroorsaak.
Wydverspreide jeuk word daarenteen dikwels veroorsaak deur siektes van interne organe. Meer as 80 persent van die pasiënte met chroniese niersiekte het chroniese, wydverspreide jeuk, en sommige pasiënte met lewersiekte en nie-Hodgkin-limfoom ly ook aan ernstige jeuk. Sekere pynmedikasie, soos opiate, kan ook jeuk veroorsaak.
Neuropatiese jeuk is 'n ander soort chroniese jeuk wat veroorsaak word deur 'n wanfunksie van senuweeselle. Dit kom voor in baie van dieselfde toestande wat chroniese neuropatiese pyn kan veroorsaak, insluitend gordelroos, 'n baie algemene virusinfeksie. Die komplikasies van gordelroos is 'n studiefokus vir Oaklander in haar laboratorium by die Nerve Injury Unit van Massachusetts General Hospital. Ander toestande wat neuropatiese jeuk kan aanspoor, sluit in letsels van die rugmurg, breingewasse en fantoom -ledemaat sindroom.
"Neuropatiese jeuk word uiteindelik veroorsaak deur 'n onvanpaste afvuur van jeukneurone in die sentrale senuweestelsel," sê Oaklander. "Mense met chroniese jeuk voel dikwels asof insekte oral oor hulle kruip."
Daar is min middels beskikbaar vir algemene of neuropatiese jeuk. 'N Nuwe geneesmiddel op die mark, Remitch (nalfurafine), is ontwikkel om jeuk by pasiënte met hemodialise te verminder, en kan ook effektief wees vir ander soorte chroniese jeuk wat nie op antihistamiene reageer nie. Hierdie behandeling is gebaseer op paradoksale kliniese waarnemings: Morfien, wat 'n reaksie in sekere opioïedreseptore in die brein veroorsaak, onderdruk pyn, maar veroorsaak jeuk, terwyl nalfurafien, wat aksie in 'n ander stel opioïedreseptore veroorsaak, jeuk onderdruk. Dit is denkbaar dat 'n kombinasie van morfien en nalfurafien pyn kan verlig sonder om jeuk newe -effekte te veroorsaak. En as wetenskaplikes daarin slaag om verbindings te ontwikkel wat die remmende weg wat Ma en sy kollegas ontdek het, aktiveer, 'sou ons 'n heeltemal nuwe strategie hê om jeuk te behandel', sê hy.
'Die krap', het die Franse essayis Montaigne van die sestiende eeu gesê, 'is een van die mooiste bevredigings van die natuur en net so gereed soos enige ander. Maar berou volg te irriterend naby aan sy hakke. "
Noudat die wetenskaplike gemeenskap se siening van jeuk tot die punt ontwikkel het dat dit as 'n bona fide en moontlik ernstige kliniese toestand beskou word, kan mense wat ly soos Montaigne ly - sy ekseem hom aanhoudend laat krap het - uiteindelik 'n bietjie verligting kry.
Hierdie artikel verskyn in die somer 2011 -uitgawe van Op die brein.
HARVARD MEDIESE SKOOL KONTAK:
Vir die nuuskierige nie-wetenskaplike, bepaal On The Brain hoe die menslike brein werk deur die toonaangewende navorsing van neurowetenskaplikes aan die Harvard Medical School en sy aangeslote onderrighospitale te beklemtoon. Die driejaarlikse nuusbrief wat deur die Office of Communications and External Relations vervaardig word, word geborg deur die Harvard Mahoney Neuroscience Institute.
Vroeg in 1939 was dit duidelik dat die eerste twee Leeu-gevegskepe kon nie vroeg voor 1943 afgelewer word nie en dat verdere skeepsbou nodig sou wees om by die Duitse en Japannese slagskepe wat reeds in aanbou was, te pas. Die belangrikste beperking op die bou van enige nuwe slagskepe was die beperkte beskikbare kapasiteit en die tyd wat dit nodig het om gewere van groot kaliber en hul geweer torings te bou. Deur vier bestaande twee 15-duim (380 mm) -houers te gebruik, was dit moontlik om hierdie knelpunt te omseil en kon 'n vinnige slagskip vinniger gebou word as om meer te bou Leeu-klas skepe. Die torings is oorspronklik gebou vir die gevegskruisers Moedig en Heerlik tydens die Eerste Wêreldoorlog en is verwyder tydens die omskakeling van hierdie skepe na vliegdekskepe in die 1920's. Om tyd te bespaar, die Leeu Die ontwerp is aangepas om die vier torings te akkommodeer, en die voorontwerp is in Julie 1939 begin. Die agterkant van die vierkant of die agterkant is behou, omdat dit na raming die snelheid met 0,33 knope (0,61 km/h 0,38 mph) verbeter . Dit het gemaak Vanguard die enigste Britse slagskip wat gebou is met 'n agterspieël as die Leeus was nooit klaar nie. Β ] Γ ]
Ontwerpwerk is op 11 September na die begin van die Tweede Wêreldoorlog opgeskort, maar in Februarie 1940 hervat nadat die Eerste Heer van die Admiraliteit, Winston Churchill, belangstelling in die skip getoon het. Die ontwerp is aangepas om die beskerming teen dopsplinters aan die onbeskermde kante van die romp van die skip te verbeter, die wapenrusting van die sekondêre bewapening is verhoog om weerstand te bied teen 500 pond (230 en#160kg) halfwapenbrekende bomme en die dikte van die splinterband voor en agter die hoofwapengordel is vergoed met 12,7 en 160 mm. 'N Klein toring is agter aangesit en vier onwortelde projektielhouers is bygevoeg as aanvulling op die ses beelde wat reeds beplan is. Δ ]
Meer dringende verbintenisse het gedwing om die voorlopige ontwerpwerk in Junie weer op te skort, en toe dit in Oktober hervat word, is die ontwerp weer aangepas in die lig van die onlangse oorlogservaring. Groter brandstofvermoë is bygevoeg en die pantserbeskerming is verbeter, maar hierdie veranderinge het die ontwerp se ontwerp verdiep sodat dit die limiet van 10 voet (160 m) van die Suezkanaal oorskry het. Die dikte van die hoofband is met 25 duim verminder om gewig te bespaar, maar die primêre metode wat gekies is om die trek te verminder, was om die balk met 0,76 voet te verhoog. Dit het die breedte van die dokke in Rosyth en Plymouth oorskry, wat die aantal dokke wat die skip kon hanteer, ernstig beperk het, maar hierdie veranderinge is op 17 April 1941 deur die Raad van Admiraliteit goedgekeur. Die skip was reeds op 14 Maart bestel en #917 ] onder die Noodoorlogsprogram van 1940, Ζ ], hoewel die tekeninge eers tien dae later aan John Brown & amp. Ε ]
Vanguard Die ontwerp is weer hersien, terwyl die skip in 1942 in aanbou was, om die lesse uit die verlies van die Koning George V.-gevegskip Prins van Wallis en operasies met die ander slagskepe. Die spasie tussen die binne- en buiteboord -skroefskagte is vergroot van 33,5 tot 51,5 voet (10,2 tot 15,7 m) om te voorkom dat 'n enkele torpedo beide skagte verwoes en waterdigte toegangsstamme is by alle ruimtes onder die diep waterlyn gevoeg om geleidelike oorstromings te voorkom deur oop waterdigte deure en luike soos gebeur het Prins van Wallis. Hierdie verandering en die verskuiwing van sommige van die 5,25 duim (133 mm) ammunisiehanteringskamers van die onderste dek na die middelste dek het die voltooiing van die skip ernstig vertraag. Die ontwerpvereiste dat die gewere van 'n 'A' rewolwer reguit op 0 ° hoogte kan skiet, is opgeoffer om haar vryboord vorentoe te laat toeneem en haar boog is hervorm om dit minder vatbaar te maak om water te vervoer en seespuit in te gooi kop see. Die skip se brandstofvoorraad is verhoog van 4400 lang ton (4,500 t) tot 4,850 lang ton (4,930 t) om die probleme met brandstoftekorte te voorkom Koning George V. en Rodney tydens hul strewe na die Duitse slagskip Bismarck. Die Unrotated Projectile-houers is uit die ontwerp geskrap en die ligte lugweerbewapening is verhoog tot 'n totaal van 76 tweepilters in een viervoud en nege octople mounts en 24 Oerlikon 20 mm kanon is ook in 12 tweelinghouers bygevoeg. Daar is ruimte hiervoor beskikbaar deur die twee vlotvliegtuie, die katapult, en hul gepaardgaande fasiliteite te verwyder. Η ] ⎖ ]
'N Voorstel is in 1942 gemaak om tot bekering te kom Vanguard aan 'n vliegdekskip en die direkteur van Naval Construction het gesê dat dit volgens die VermetelDie klas sou geen groot probleme inhou nie, maar dit sou ses maande neem om die skip te herontwerp. Die voorstel is formeel op 17 Julie verwerp. ⎖ ]
Algemene kenmerke [wysig | wysig bron]
Vanguard het 'n totale lengte van 814 voet 4 inches (248,2 m), 'n balk van 107 feet 6 inches (32,8 m) en 'n diepgang van 36 voet (11,0 m) by diep vrag. Sy verplaas 44.500 lang ton (45.200 t) by standaard vrag en 51.420 lang ton (52.250 t) by diep vrag. Die skip was aansienlik groter as haar voorgangers van die klas, byna 50 voet (15,2 en 160 m) langer en het ongeveer 6 000 lang ton (6,100 t) meer verplaas as die ouer skepe met 'n diep vrag. Vanguard was oorgewig met ongeveer 2,200 lang ton (2,200 t), wat die verskil vergroot het. Die skip het 'n volledige dubbele onderkant van 1,5 voet diep en sy was verdeel in 27 hoofkompartemente deur waterdigte skote. ⎗ ]
Die King George V-klasskepe is byna sonder opwaartse bou na die hoofdek gebou om 'n 'rewolwer' op nulhoogte reguit vorentoe te laat skiet, wat lei tot 'n swak seeboot wat baie water oor die boeg geneem het. Vanguard Die boog is herontwerp as gevolg van ervaring met die Koning George V.s en 'n groot hoeveelheid pure en opvlam is op die boog aangebring. Die skip was goed beskou as seewaardig en kon 'n egalige kiel in onstuimige see hou. By volle lading, Vanguard het 'n metasentriese hoogte van 8.2 voet (2.5 m) gehad. ⎘ ]
As 'n vlagskip van die vloot was haar aanvulling 115 beamptes en 1 860 man in 1947. Daar is lugversorging vir baie van die skeepsbeheerruimtes en asbes -isolasie is op blootgestelde gebiede aan die kante van die skip, dekke en skote voorsien. Stoomverwarming is voorsien vir haar bewapening, instrumente, uitkykposisies en ander toerusting om te maak Vanguard geskik vir operasies in die Arktiese gebied. 'N Aksie -inligtingsentrum is ingerig onder die hoof pantserdek met fasiliteite om vliegtuie en skepe op te spoor Vanguard. ⎙]
Aandrywing [wysig | wysig bron]
Om ontwerp tyd te bespaar, die masjien van die vier-as eenheid uit die Leeu-gevegskip van die klas is gedupliseer met afwisselende ketel- en enjinkamers. Ε ] Vanguard het vier stelle Parsons-stoomturbines met enkelvermindering in aparte enjinkamers gehad. Elke stel bestaan ​​uit een hoëdruk- en een laedruk-turbine, wat 'n skroef aandryf wat 'n deursnee van 14 voet gehad het. Die turbines word aangedryf deur agt drie-drom waterpypketels van Admiralty-tipe in vier ketelkamers teen 'n werksdruk van 350 psi (2,413 kPa 25 kgf/cm 2) en 'n temperatuur van 700 ° F (371 & F) #160 ° C). ⎚ ] Die enjins is ontwerp om 'n totaal van 130,000 as -perdekrag (97,000 kW) en 'n snelheid van 30 knope (56 km/h 35 mph) te lewer, maar het meer as 136,000 spk (101,000) behaal 160 kW) tydens die seeproewe van die skip in Julie 1946, toe sy 'n spoed van 31,57 knope (58,47 km/h 36,33 mph) bereik het. ⎛ ] Na proewe is die driebladige skroewe op die binne-as as vervang deur vyf-lopende skroewe in 'n onsuksesvolle poging om die trillings van die binne-skroefas te verminder. ⎜ ]
Vanguard is ontwerp om 4.850 lang ton brandstofolie en 427 lang ton (434 t) diesel te vervoer. Met 'n skoon bodem kon sy stoom teen 'n snelheid van 15 knope (28 km/h 17 mph) vir 8 250 seemyl (15,280 km 9,490 mi). ⎛ ] Die skip het vier turbo-kragopwekkers van 480 kilowatt (640 en#160 pk) en vier dieselopwekkers van 450 kilowatt (600 pk) wat die gewone ring op 220 volt voorsien het. Hul totale opbrengs van 3,720 kilowatt (4,990 pk) was die grootste van enige Britse slagskip. ⎝ ]
Bewapening [wysig | wysig bron]
Die skip se hoofbewapening het bestaan ​​uit agt 42-kaliber BL 15-duim Mk I-gewere in vier tweeling hidroulies aangedrewe geweertorings met die naam 'A', 'B', 'X' en 'Y' van boog tot agter. Toe die torings gemoderniseer word, is hul maksimum hoogte verhoog tot +30 °, ⎖ ], alhoewel die gewere op +5 ° gelaai is. Hulle het 1,938 pond (879 kg) projektiele afgevuur teen 'n snoet van 2,458 ft/s (749 m/s), wat 'n maksimum bereik van 33,550 yards (30,680 m) bied. ⎞ ] Hierdie gewere kon ook dieselfde projektiele afvuur terwyl hulle superladings gebruik wat 'n maksimum reikafstand van 37.870 yards (34.630 m) gegee het. Hulle vuurtempo was twee rondtes per minuut. ⎞ ] Vanguard 100 skulpe per geweer gedra. ⎟ ]
Die 15-duim-torings is ontwerp toe die gebruiklike tydskrif die tydskrif bo die dopkamer sou plaas, en dit was nie koste-effektief om die ammunisiehysers aan te pas om die teenoorgestelde reëling toe te pas nadat die Slag van Jutland die gevare getoon het om die tydskrifte tot langafstand-gewere. Die skip was voorsien van 'n poeierhanteringsruimte bo die dopkamer om die reëling na te boots wat die takels van die rewolwer ontwerp was om te hanteer, en 'n ander stel takels het die dryfmiddels van die tydskrifte na die poeierhanteringskamer verskuif. Die aanklagte is gestoor in gevalle om hul blootstelling aan vuur te verminder. ⎠ ]
Die sekondêre bewapening het bestaan ​​uit sestien 50-kaliber QF 5,25-duim Mk I dubbeldoelwapens in agt dubbele geweerhouers. ⎟ ] Hulle het 'n maksimum depressie van -5 ° en 'n maksimum hoogte van 70 ° gehad. Hulle het 'n hoë-plofbare dop van 80 pond (361 kg) afgevuur teen 'n snoet van 2,672 ft/s (814 m/s). Die verbeterde 5,25 torings op Vanguard Daar word beweer dat dit volledig outomaties is, met 'n kragstamp en 'n outomatiese opsporing en verhoging onder radarbeheer, wat 'n vuurtempo van ongeveer 18 rondtes per minuut moontlik maak. ⎡ ] Op maksimum hoogte het die gewere 'n maksimum reikafstand van 24.070 meter (22.010 m) gehad. ⎢ ] 391 rondtes is vir elke geweer voorsien. ⎟ ]
Kortafstand-lugverdediging is verskaf deur 73 Bofors 40 mm AA-gewere in 'n verskeidenheid houers. Vanguard het tien elektrisiteitsaangedrewe houers met ses vate, gekonsentreer in die bobou en agterstewe, 'n tweevat-houer op 'n 'B'-rewolwer, en 11 magsaangedrewe enkelhouers op die boonste dek en agterste bobou. ⎟ ] Alle houers kan tot −10 ° sak en tot 'n maksimum van +90 ° verhef word. Die geweer van 40 millimeter (1,6 en#160 in) het 'n dop van 1,97 pond (0,89 kg) afgeskiet teen 'n snuit van 2,890 ft/s (880 m/s) tot 'n afstand van 10,750 yards (9,830 & #160m). Die vuurwapen was ongeveer 120 rondes per minuut. ⎣ ] Daar was nie ruimte beskikbaar om die standaardtoelaag van 1564 rondes per geweer en Vanguard slegs 1269 rondtes per geweer gedra. ⎤ ] Twee van die enkele gewere op die kwartdek is in 1949 verwyder en vyf ander tydens 'n groot opknapping in 1954. Al haar verskeie Bofors -houers is op dieselfde tyd verwyder. ⎥ ]
Brandbeheer [wysig | wysig bron]
Vanguard was uniek onder Britse slagskepe omdat sy afstandsbeheer (RPC) vir haar hoof-, sekondêre en tersiêre gewere gehad het, asook die Admiralty Fire Control Table Mk X vir die beheer van die hoofbewapening op die oppervlak. Daar was twee direkteurtorings (DCT) vir die 15-duim-gewere, elk met 'n "dubbelkaas" tipe 274-vuurbeheerradar vir afstandsbepaling en waarneming van die val van die skoot. Elke DCT kon al vier torings beheer terwyl 'B' rewolwer 'A' en 'X' torings kon beheer. 'X' rewolwer kon slegs 'Y' rewolwer beheer. Daar was vier Amerikaanse Mark 37 DCT's vir die 5,25-duim gewere, elk met die twee koepels van tipe 275 skutradar. Laastens is elke Mark VI sextupel 40 mm Bofors -montering voorsien van 'n aparte CRBF ("close range blind fire") -direkteur met 'n Type 262 -radar, hoewel die skip nooit haar volledige uitrusting van die direkteure gemonteer het nie. Die STAAG Mk II 40 mm Bofors -montering het sy eie tipe 262 op die houer self. Ander radarstelle was tipe 960 lug- en oppervlaktesoek, tipe 293 -teikenaanduiding en tipe 277 -hoogtebepaling. ⎦ ]
Toe die 15-duim-geweertorings gemoderniseer is, is hul bestaande afstandmeters van 15 voet (4,6 m) vervang deur 30-voet (9,1 m) in alle torings, behalwe 'A', en hulle is ingerig vir RPC in slegs asimut. Die torings is ook voorsien van ontvochtigingstoerusting en isolasie om hul leefbaarheid te verbeter. ⎖ ]
Beskerming [wysig | wysig bron]
Agterkwartier aansig van Vanguard wys haar agterkant agterstewe
Die skip se wapenrustingskema was gebaseer op die van die Koning George V. klas met 'n dunner waterlyngordel en meer splinterbeskerming. ⎧ ] Oorspronklik was die gordelpantser gelyk aan die van die ouer skepe, maar dit moes verminder word om gewigstoenames te verreken toe die ontwerp gewysig is om oorlogservaring te weerspieël. Die waterlyn van 460 voet (140,2 en#160 m) en#9128 ] hoofgordel was saamgestel uit Krupp-gesementeerde wapenrusting (KCA) 13 duim (330 mm) dik, maar het tot 35 duim (356 en#160 mm) teenoor die tydskrifte toegeneem. Dit was 7,3 en 160 m hoog en aan die onderkant van die gordel versterk tot 'n dikte van 114 duim. Voor en agter die 12-duim (305 mm) dwarsskote wat die sentrale vesting afgesluit het, het die gordel amper tot by die punte van die skip aangehou. Dit het vorentoe afgeneem tot 'n dikte van 2 duim (51 en#160 mm) en 'n hoogte van 8 voet (2,4 m) en agter tot dieselfde dikte, maar 'n hoogte van 11 voet (3,4 en#160 m). Aan die agterkant van die stuurratkompartement was 'n 4-duim (100 mm) dwarsskot. Na die Slag van die Straat van Denemarke in 1941 is 1,5-duim (38 mm) nie-gesementeerde wapeningsskote aan die kante van die tydskrifte bygevoeg om hulle te beskerm teen splinters teen treffers van duikskille wat moontlik aan die onderkant van die skip kon dring haar gordel. ⎟ ] ⎩ ]
Toe die geweertorings uit die Eerste Wêreldoorlog-gevegskruisers gemoderniseer is, is hul KCA-voorplate vervang deur nuwes 13 cm dik en hul dakke vervang deur 6-duim (152 mm) nie-gesementeerde pantserplate. Hulle kante was 180–230 en 160 mm dik. Die barbette vir die 15-duim-gewere was 13 cm dik aan die kante, maar taps tot 11-12 duim (279-305 en#160 mm) nader aan die middellyn van die skip. Die sy- en dakwapens van die 5,25 duim torings was 2,5 duim (64 en 160 mm) dik. Hul ammunisiehysers is beskerm deur wapens van 2 tot 6 duim (51–152 mm en 160 mm) dik. ⎪ ] ⎫ ]
Bedoel om die impak te weerstaan ​​van 'n 1000-pond (450 kg) pantser-deurboorbom wat van 'n hoogte van 14.000 voet (4.300 m) geval is, Vanguard Die dekbeskerming was identies aan dié van die Koning George V. klas. Dit het bestaan ​​uit 'n nie-gesementeerde wapenrusting van ses duim oor die tydskrifte wat tot 127 duim oor die masjienruimtes verminder het. Die pantser het op die onderste dekvlak vorentoe en agter die sitadel voortgegaan. Vorentoe het dit trapsgewys gekantel van vyf sentimeter tot 2,5 sentimeter naby die boog. Boonop het dit die stuurwiel en die skroefas beskerm met 'n wapenrusting van 4,5 duim, voordat dit tot 'n dikte van 2,5 en 160 duim naby die agterkant tap. Anders as die Duitsers, Franse en Amerikaners, het die Britte nie meer geglo dat swaar wapenrusting vir die koninklike toring 'n werklike doel dien nie, aangesien die kans om dit te tref baie klein was Vanguard Die toring van die toring is dus beskerm met 'n wapenrusting van 3 duim (160 mm) op die gesig en 2,5 "duim aan die kante en agterkant. Die sekondêre toring agter het 2 duim (51 en 160 mm) pantser aan die kante. ⎟ ] ⎩ ]
Vanguard Die onderwaterbeskerming is verbeter toe sy in 1942 herontwerp is om die lesse te weerspieël Prins van Wallis is gesink deur Japannese torpedobomwerpers. Dit het nog steeds bestaan ​​uit 'n drielagige stelsel van leemtes en met vloeistof gevulde kompartemente wat bedoel is om die energie van 'n onderwaterontploffing te absorbeer. Dit is aan die binnekant begrens deur die 1,75–1,5 duim (44–38 mm) torpedoskot. Haar vergrote olietenks verminder die leë ruimtes wat kan oorstroom en die skip laat lys, en daar word meer voorsiening gemaak om hierdie ruimtes uit te pomp. Die langsskote van die sybeskermingstelsel is een dek hoër omhoog gebring om die ruimtes agter die waterlyn -pantsergordel verder te verdeel. Die sybeskermingstelsel het 'n maksimum diepte van 15 voet (4,6 m) gehad, maar dit het aansienlik afgeneem namate die skip aan sy ente vernou het. Oor die lengte van die sitadel is bewys dat hierdie stelsel tydens volskaalse proewe bewys is teen 450 pond (160 kg) TNT. ⎬ ] ⎭ ]
Sit jou passie aan die werk.
Ontdek saam met ons 'n loopbaan terwyl u 'n werklikheid maak
impak op ons land se gesondheidsorgstelsel.
'Ek het nooit gedink ek sou in 'n bedryf werk wat soveel lewens raak nie. As my ontwerpe mense inspireer om op te tree, weet ek dat ek help om gesondheidsorg te verbeter. "
'Ek streef daarna om probleme op te los. En daar is nie 'n beter gevoel as om saam met my kliënte saam te werk om 'n paar van die grootste uitdagings in die gesondheidsorg aan te pak nie. "
'Ek is mal daaroor om die betekenis in data te probeer ontrafel. Om my gesondheidsorg doeltreffender te maak deur my werk, maak my trots om te doen wat ek doen. "
En ons het die nodige om die stygende koste te beperk en mense te inspireer om 'n gesonder lewe te lei.
Agter al ons tegnologie en gevorderde analise is 'n span probleemoplossers wat met die kop en die hart lei om 'n paar van die dringendste uitdagings in die gesondheidsorg aan te pak. Gesondheidsorg is baie persoonlik, daarom moet ons nooit vergeet dat gesondheidsorg altyd 'n mens moet wees nie.
Ons weet ook dat ware innovasie gebeur as u almal - nie net 'n paar uitverkorene nie - in staat stel om hul passie aan die werk te sit en te dink wat moontlik is. Daarom nooi ons elke HMSer uit om by ons vrywillige weermag aan te sluit en hul idees, talente en tyd op betekenisvolle maniere by te dra.
As 'n span doeners glo ons dat dit die diversiteit van ons mense en hul idees is wat ons kliënte help om gesondheidsorg vorentoe te beweeg.
Dit is wie ons is, dit is wat ons glo en hoe ons werk.
Ons glo in die krag van uiteenlopende perspektiewe en ervarings en bevorder 'n inklusiewe omgewing waar HMS'ers hul outentieke self kan wees en kan floreer. Daarom het ons ons Raad vir diversiteit en insluiting geskep om te fokus op geslag, etnisiteit, LGBTQ, persone met gestremdhede en kruiskulturele diversiteit by HMS.
Ons weet dat ons grootste krag is dat ons nie almal dieselfde is nie. HMS is beter en sterker omdat ons die diversiteit weerspieël van die mense wat ons kliënte bedien.
Ons ondersteun en werf militêre veterane met trots om langtermyn-loopbane saam met ons op te bou. Die leierskap, spanwerk en dissipline wat deur jare se diens aan ons land verkry is, versterk ons ​​kultuur en bevorder ons besigheidsresultate. Met leiding en toewyding, nie net tegniese vermoëns en kennis nie, is ons trots om veterane 'n plek te bied om hul loopbane te ontwikkel en te ontwikkel.
Vyftig persent van ons leiers is vroue. Die vroue van HMS vorm ons besigheid en dryf die sukses van ons onderneming. Ons glo daaraan om vroue te bemagtig en 'n kultuur van gelykheid te skep, wat verseker dat elke vrou by HMS gewaardeerd, verbind en waardeer voel.
Ons Women's Opportunity Network (WON) help vroue om hierdie doelwitte te bereik deur te fokus op professionele ontwikkeling, netwerk en mentorskap deur middel van interaktiewe webinars, netwerk, mentorskap en leierskapaktiwiteite. Hierdie program word op alle vlakke van die onderneming ondersteun deur mense wat passievol is oor ons voortgesette pogings om vroue aan te trek, te ontwikkel, te behou en te bevorder.
Mediese, tandheelkundige en visie dekking
Welstandsprogram en aansporings
Vervoer besteding rekening (kies stede)
401 (k) pasmaat- en spaarplan
Elke somer bied die HMS -internskapsprogram geleenthede vir opkomende universiteits juniors en seniors om hul professionele vaardighede uit te brei deur betekenisvolle werkervaring en mentorskap.
Ons interns is regdeur die land in kantore regdeur die somer verbind met werkswinkels, middagete en geleenthede vir leer, sosiale aktiwiteite, nuusbriewe en meer, wat hulle in staat stel om met eweknieë saam te werk en na te dink oor hul rolle en wat hulle geleer het.
As u gereed is om u passie aan die werk te sit, moedig ons u aan om nou aansoek te doen vir oorweging vir die volgende somerprogram.
Die HMS -internskap is beskikbaar vir opkomende juniors en seniors.
As 'n onderneming vir gesondheidsorgtegnologie het ons 'n uiteenlopende verskeidenheid werksgeleenthede en behoefte aan vaardighede. Van finansies en bemarking tot ingenieurswese en data -analise, ons soek die helderste gedagtes in verskillende dissiplines.
Aansoeke vir die internskapsprogram word in die herfs oopgemaak en sluit in die middel van die lente.
Ondanks die feit dat hy vir 56 jaar 'n aktiewe slawehouer was, sukkel George Washington met die instelling van slawerny en spreek hy gereeld van sy begeerte om die praktyk te beëindig. Aan die einde van sy lewe het Washington die besluit geneem om al sy slawe te bevry in sy testament van 1799 - die enigste stigtervader wat slawe besit.
Van die 317 slawe wat in 1799 op Mount Vernon gewoon het, was 'n bietjie minder as die helfte (123 individue) deur George Washington self. Nog 153 slawe by die berg Vernon in 1799 was laerslawe van die landgoed Custis. Toe Martha Washington se eerste man, Daniel Parke Custis, in 1757 sonder 'n testament sterf, het sy lewensbelang in 'n derde van sy boedel, insluitend die slawe, ontvang. Nóg George nóg Martha Washington kon hierdie slawe deur die wet bevry en na Martha & rsquos se dood het hierdie individue na die Custis -landgoed teruggekeer en was dit onder haar kleinkinders verdeel.
3. Die huwelik van George Washington met Martha Custis het die aantal slawe op Mount Vernon aansienlik verhoog.
Nadat hy in Januarie 1759 met Martha Dandridge Custis getrou het, het George Washington se slawe -besittings dramaties toegeneem. As weduwee van 'n welgestelde planter wat in 1757 sonder 'n testament gesterf het, het Martha & rsquos-deel van die Custis-landgoed nog vier en tagtig slawe na Mount Vernon gebring. Die sterk toename in die verslaafde bevolking op Mount Vernon weerspieël soortgelyke tendense in die streek. Toe George Washington in 1754 beheer oor die Mount Vernon -eiendom neem, was die bevolking van Fairfax County ongeveer 6 500 mense, waarvan 'n bietjie meer as 1 800 of ongeveer 28% slawe van Afrika -oorsprong was. Teen die einde van die Amerikaanse rewolusie het die persentasie slawe in die bevolking as geheel deur die eeu gestyg, meer as 40% van die mense in Fairfax County was slawe.
4. Die dreigement van fisieke en sielkundige geweld was onderliggend aan slawerny.
Slawe -eienaars het strawwe toegedien om hul arbeidsmag te beheer. In sy latere jare het George Washington geglo dat harde en onoordeelkundige strawwe 'n terugslag kan hê en het opsieners aangespoor om werkers met aanmoediging en belonings te motiveer. Tog het hy goedkeuring gegee vir die korreksie en korreksie wanneer hierdie metodes misluk. Afhangende van die beweerde oortreding het Mount Vernon & rsquos -slawe mense 'n reeks strawwe verduur.
In 1793 beskuldig die plaasbestuurder Anthony Whitting Charlotte, 'n slaaf van 'n naaldwerker, omdat sy 'onversoenlik' was, deur met hom te stry en te weier om te werk. As straf het hy haar met 'n hickory -skakelaar geslaan, 'n vergelding wat Washington as korrek geag het. & Charlotte & rsquos reageer & mdash dat sy 14 jaar lank nie geslaan is nie en meen dat fisiese straf sporadies was, maar nie ongehoord nie, by Mount Vernon.
In ander gevalle het lede van die verslaafde gemeenskap wat direk aan die Washingtons verbonde was, probeer om hul ontsnappingsplanne suksesvol te wees of daarin geslaag. Hierdie individue sluit in die persoonlike assistent van Christopher & Christopher Sheels, wie se plan om te ontsnap saam met sy verloofde en die gesinskok Hercules en die persoonlike diensmeisie Ona Judge van Martha Washington en rsquos, wat albei suksesvol ontsnap het, in die wiele gery is.
Om weg te hardloop was 'n riskante onderneming wat dikwels nie geslaag het nie. As gevolg hiervan het Mount Vernon en rsquos se slawe -bevolking gereeld hul slawerny weerstaan ​​deur middel van 'n verskeidenheid metodes terwyl hulle aan die plantasie werk. Individue het minder opvallende weerstandsmetodes gebruik, insluitend siektebedrog, stadig werk, lomp werk en die misplasing of beskadiging van gereedskap en toerusting. Meer aktiewe protesmetodes sluit in aksies soos diefstal, brandstigting en sabotasie van gewasse. Diefstal was veral 'n daad van sigbare slaweweerstand. Deur die jare is slawe by Mount Vernon daarvan beskuldig dat hulle 'n wye verskeidenheid voorwerpe gesteel het, insluitend gereedskap, materiaal, garing, rou wol, wyn, rum, melk, botter, vrugte, vleis, mielies en aartappels.
Phillis Wheatley was 'n verslaafde vrou wat op sewejarige ouderdom uit Wes -Afrika na Boston gebring is.Wheatley was destyds ongewoon vir praktyke en het onderrig ontvang in onderwerpe wat wissel van Grieks, Latyn en poësie van die dogter van haar eienaars. Teen die ouderdom van twaalf begin Wheatley poësie skryf en teen agtien het sy bekend geword vir die publikasie van 'n elegie wat sy geskryf het ter herdenking van die dood van 'n prominente prediker. In die winter van 1775 stuur Wheatley Washington 'n brief met 'n ode aan die nuut aangestelde opperbevelhebber van die kontinentale leër. Die gedig het tot die gevolgtrekking gekom: "Gaan voort, groot owerste, met deug aan u kant, / laat u goddelike optrede die godin lei. / 'N Kroon, 'n herehuis en 'n troon wat skitter, / Met goud wat vervaag, WASHINGTON!
Washington reageer vriendelik op Wheatley in 'n brief, die enigste bekende missie wat hy aan 'n slaaf geskryf het, en rig selfs die brief aan 'Miss Phillis', 'n buitengewoon beleefde manier waarop 'n lid van die heidene 'n slaaf sou toespreek. Alhoewel daar geen bewys is dat die twee persoonlik ontmoet het nie, het generaal Washington Wheatley in Maart 1776 genooi om hom by sy hoofkwartier in Cambridge, Massachusetts, te besoek.
10. George Washington het instruksies in sy testament gelaat om die mense wat deur hom tot slawe gemaak is, te emansipeer, na die dood van Martha Washington.
Washington het sy testament enkele maande voor sy dood in Desember 1799 geskryf. In die dokument het Washington aanwysings gelaat vir die uiteindelike emansipasie van sy slawe na die afsterwe van Martha Washington. Van die 317 slawe in Mount Vernon in 1799, was 123 van die individue in besit van George Washington en kon hulle bevry word volgens die testamente.
In ooreenstemming met die staatswet het George Washington in sy testament bepaal dat bejaarde slawe of diegene wat te siek was om te werk, voortdurend deur sy boedel ondersteun sou word. Die oorblywende nie-dower wat aan Mount Vernon slawe was, hoef nie te wag vir die dood van Martha Washington en rsquos om hul vryheid te ontvang nie. Abigail Adams het hieroor aan haar suster geskryf en verduidelik dat die motiewe van Martha Washington hoofsaaklik deur eiebelang gedryf is. In die toestand waarin hulle deur die generaal agtergelaat is om vry te wees by haar dood, & rdquo Adams verduidelik, & ldquoshe het nie gevoel dat haar lewe veilig in hul hande was nie, van wie baie sou vertel word dat dit [in] hulle was belangstelling om van haar ontslae te raak & sy word daarom aangeraai om hulle almal aan die einde van die jaar vry te stel. & rdquo In Desember 1800 onderteken Martha Washington 'n akte van ontslag vir die slawe van haar oorlede man, 'n transaksie wat in die Fairfax County, Virginia, aangeteken word , Hofrekords. Hulle sou uiteindelik op 1 Januarie 1801 geëmansipeer word.
HMS Blandford (1720) - 20 geweer fregat gebaseer op die & quot1719 establishment & quot
Die 1719 Stigting was 'n stel van verpligte vereistes wat die bou van alle Royal Navy -oorlogskepe beheer wat meer as 20 vloot lange gewere kan dra. Dit is ontwerp om skaalvoordele te bewerkstellig deur eenvormige ontwerp van vaartuie, en verseker 'n mate van sekerheid oor die vermoë van vaartuie sodra hulle op see is, en is toegepas op alle vaartuie van die eerste-tot die vyfde-koers. Sodra dit in werking getree het, het dit die 1706-vestiging vervang, wat groot afmetings vir skepe van die tweede-, derde- en vierde-koers spesifiseer.
Die nuwe vestiging in 1719 was nie net beperk tot die spesifisering van die algehele afmetings van elke tipe oorlogskip nie, maar het nou in detail uiteengesit ander faktore wat gebruik word by die konstruksie van die skip, tot by die dikte van die hout (& quotscantlings & quot) wat gebruik word in die konstruksie en plank.
Die onderneming wat in 1719 aangeneem is, is in 1733 en 1741 aanmerklike hersienings onderhewig, hoewel die instelling van 1719 by geen geleentheid vervang is nie. 'N Nuwe onderneming is uiteindelik in 1745 aangeneem.
Voordat 1745 alle ontwerpwerk in die kantoor van die Surveyor of the Navy gesentraliseer het, was die ontwerp van elke vaartuig die verantwoordelikheid van die meester -skeepsvaartman in die werf waarin die vaartuig gebou is, en dus moet skepe wat in een onderneming gebou is, aan die afmetings voldoen en ander metings gespesifiseer deur die onderneming, maar was van verskillende ontwerpe en vorm dus nie 'n & quot -klas & quot in die moderne gebruik van die term nie. Die uitsondering hierop was toe skepe onder kontrak deur kommersiële skeepsbouers gebou is, waarvoor 'n gemeenskaplike ontwerp deur die landmeter opgestel is en afskrifte aan die skeepsbouer gestuur is vir uitvoering, dit was slegs van toepassing op sommige van die twee-dekker skepe en kleiner vaartuie (al drie -dekke is in die Royal Dockyards gebou of herbou), en was byna uitsluitlik 'n oorlogstyd.
Toe die 1706 -vestiging ingestel is, het die Britse vlootargitektuur 'n tydperk van hoogs konserwatiewe stagnasie binnegegaan. Die ondernemings was bedoel om standaardisering in die hele vloot te skep, deels om die koste van die instandhouding van Brittanje se groot vloot te verminder. Die newe -effek was om enige ontwerpinnovasie byna heeltemal uit te skakel totdat die vestigings in die vroeë 1750's afgeskaf is.
Toe koning George I in 1714 die troon bestyg en sodoende die Hannoveriese dinastie in Groot -Brittanje begin, ondergaan die belangrikste instellings van die Royal Navy - die Board of Admiralty en the Navy Board - die tipiese herorganisasies wat verband hou met 'n verandering van regime. Terwyl die Admiraliteit 'n baie meer politieke liggaam geword het, het die vlootraad bevolk geraak deur mans wat hul vak geleer het gedurende die vormingsjare van die vestigingstelsel. 'N Baie belangrike faktor in die totstandkoming van die 1719 -vestiging en die daaropvolgende lewensduur daarvan is dat die tydperk van 1714-1739 die rustigste van die 18de eeu was.
'N Verdere bydraende faktor was die bekendstelling van a nuwe vestiging van gewere in 1716. Voorheen was daar by elke geweerbedryf voorsiening gemaak vir elke skip, aangesien daar dikwels verskille was tussen skepe van dieselfde nominale grootte wat die bewapening wat hulle kon vervoer, sou beïnvloed. Die geweerinstelling van 1716 was bedoel om die situasie om te keer, sodat alle skepe van 'n spesifieke tipe (byvoorbeeld 70 geweerskepe) dieselfde bewapening sou dra. Die vlootraad het die feit beklemtoon dat daar nog verskeie skepe in diens was wat fisies nie die voorgeskrewe bewapening kon dra nie, hetsy weens die aantal en beskikking van vuurwapens, of as gevolg van die stewige bou. In wese het die vlootraad egter besluit om alle skepe te laat herbou tot gewone ontwerpe om die vestiging van nuwe wapens te vergemaklik.
Een volume van 1719 Afmetings en afmetings van die onderneming, ADM 170/429
Die nuwe vestiging van dimensies, afgehandel in Desember 1719, was aansienlik meer gedetailleerd as sy voorganger. Die 1706 -onderneming wou slegs die basiese afmetings beperk (gundecklengte, kiellengte, breedte en diepte in die ruim), terwyl die 1719 -onderneming alles uiteensit, van die kiellengte tot die dikte van die planke op elke dek. Die nuwe onderneming is ook uitgebrei tot eerste tariewe, waarvan die afmetings op HMS gebaseer sou wees Royal Sovereign. In die ander rigting het die nuwe onderneming uitgebrei tot die sesde tariewe en die kleiner (30-geweer) vyfde tariewe, sodat alle skepe met 20 gewere of meer gedek is. Die afmetings vir ander skeepsoorte is aangepas volgens ervaring met skepe wat in die 1706 -onderneming gebou is.
1733 voorstelle en hersienings
Met verloop van tyd, terwyl die Britse skeepsbou stagnant gebly het, het Brittanje se buitelandse maritieme mededingers, veral Frankryk, hul eie skepe voortgesit, sodat die vlootraad uiteindelik genoodsaak was om daarop kennis te neem. Britse skepe in vergelyking met hul buitelandse eweknieë was gewoonlik aansienlik kleiner - 'n praktyk wat ontstaan ​​het deur 'n kombinasie van verskillende faktore wat die rol van die Royal Navy onderskei van die van die kontinentale vloot, maar 'n belangrike faktor was die behoefte aan 'n aansienlike vloot , en die gepaardgaande vereiste om koste so laag as moontlik te hou. Teen 1729 word daar egter kommer uitgespreek dat die skepe wat na die vestiging van 1719 gebou word, te klein kan wees, en dus 'n nuwe skip, HMS Centurion, en HMS Rippon wat herbou moes word, is gebou met effens veranderde afmetings.
In 1732 besluit die Admiraliteit om die Meester -skeepsvaartuie in elk van die koninklike werf te vra om aan hulle verslag te doen oor hoe hulle die beste dink dat die skepe verbeter kan word. Die reaksies, toe hulle uiteindelik opdaag, was konserwatief en het slegs klein aanpassings aan sekere dimensies gebied. Daar was min ooreenkoms tussen die voorgestelde veranderings, en daar is geen verdere vordering gemaak tot in Mei 1733 toe sir Jacob Ackworth van die vlootraad-destyds die landmeter van die vloot-'n paar wysigings aan die afmetings van die 50-geweer voorgestel het en skepe met 60 kanonne, veral 'n toename in breedte. Die Admiraliteit het hierdie voorstelle aanvaar, en die wat in die latere maande gevolg het vir die ander tipes, en hierdie nuwe dimensies het die effektiewe nuwe vestiging geword, alhoewel dit nooit tegnies die 1719 -afmetings vervang het nie, was daar geen stigting van 1733 nie. Aanduidings is dat die Admiraliteit ingrypender hervormings wou hê as wat eintlik geïmplementeer is, maar deels weens die afwesigheid van iemand met praktiese kennis van die bou van die bestuur, het die raad van admiraliteit nie die vermoë gehad om dit te realiseer nie.
1741 voorstelle en hersienings
Die ware toestand van die Britse skeepsontwerp het duidelik geword met die begin van die Oorlog van Jenkins se Oor. Die vang van die Spaanse skip met 70 gewere Princessa in April 1740 deur drie Britse 70-geweerskepe (HMS Kent, HMS Lennox en HMS Orford) het ses uur se geveg geneem, ondanks een van Princessa's topmaste ontbreek. Haar groter omvang (baie nader aan die van 'n Britse 90-geweerskip as 'n 70) het haar stabiliteit gegee wat die Britse skepe ontbreek het, en haar bougehalte het haar lank toegelaat om die stamp van die drie Britse skepe te weerstaan. As reaksie op die nou skynbare individuele minderwaardigheid van Britse skepe bo hul teenstanders, is 'n voorheen verlate opdatering van die geweerinstelling versoek om die vuurkrag van die skepe te verhoog. Met swaarder gewere het die behoefte aan groter skepe gekom om dit te vervoer, en daarom het sir Jacob 'n nuwe stel voorstelle gemaak vir groter afmetings - hierdie keer effens minder konserwatief. Boonop het die nuwe geweerstigting 'n paar veranderinge aangebring aan die tipe skepe wat in die toekoms op die vlootlys sou wees. Die 70-geweerskepe sou 64-kanonne word, alhoewel met swaarder gewere as vergoeding, en die 60-geweerskepe sou 58-geweerskepe word, weer met swaarder gewere. Daar is geen eerste tariewe gebou volgens die afmetings van die 1741 -voorstelle nie, maar een skip van 74 gewere en twee van 66 is gebou.
'N Bykomende newe -effek van die oorlog was die ineenstorting van die stelsel van heropbou. Tot met die uitbreek van die oorlog was dit die gewoonte om gereeld skepe te herbou, om die grootte van die vloot te behou sonder om die parlement te ontstel met versoeke om nuwe skepe. In werklikheid was baie van hierdie herbouings presies dit, met min of geen hout van die oorspronklike skip wat in haar herboude vorm oorleef het. In sommige gevalle sou skepe jare ontmantel word voordat hulle die heropbouproses ondergaan het, maar dit bly die hele tyd op die aktiewe lys. Die herbou van 'n skip was 'n lang proses, meer tydrowend en duurder as om 'n heeltemal nuwe een te bou. Die druk van die oorlog het beteken dat droogdokke vir 'n lang tydperk opgeneem word terwyl 'n skip ondersoek is om vas te stel watter hout in die nuwe skip hergebruik kan word en wat elders in die werf gebruik kan word, gedemonteer en dan herbou teenproduktief. Skepe wat bedoel was om na die Wes -Indiese Eilande gestuur te word vir diens in die oorlog, het vereis dat die gebruik van droogdakke behoorlik omhul is om probleme soos skeepswurm te bestry, en ander gebruike van die droogdokke vir die diens van die vloot het beteken dat herbouings 'n lae prioriteit geniet . Op hierdie tydstip het die Britse praktyk begin om ou skepe om te sit in hulke vir uitgebreide stoorplek in hawens, aangesien hulle in plaas van moeite en ruimte op die werf mors op die breek van 'n ou vaartuig wat nog steeds voluit kon dryf, omgeskakel is om te dien die werwe in hierdie nuwe hoedanigheid. Na 1739 is 'n paar herbouings begin, en niks is ná 1742 begin nie, alhoewel dit moontlik is om te begin.
'N Ander stel vestigingsafmetings is gedefinieer vir elke grootte van die skip, behalwe die kleinste (dws die ongegradeerde) vaartuie.
Eerste tariewe van 100 gewere
Tweede tariewe van 90 gewere
Derde tariewe van 80 gewere
Derde tariewe van 70 (later 64) gewere
Vierde tariewe van 60 (later 58) gewere
Vierde tariewe van 50 gewere
Vyfde tariewe van 40 gewere
Vyfde tariewe van 30 gewere
Skaal: 1:48. 'N Georgiese volskroefmodel van 'n sesde klas sloep (omstreeks 1730). Die model is versier. Die voorletters 'GR' verskyn op die agterkant. Twintig skepe is gemaak in die styl van die vestiging van 1719. Hulle was 106 voet lank met 'n balk van 30 voet. Hulle het 'n las van 428 ton geweeg en 'n aanvulling van 140 mans. Hulle het twintig gewere van ses pond gedra. Omstreeks 1730 is twee skepe (die 'Sheerness' en die 'Dolphin') gebou tot 'n aangepaste ontwerp, wat 2½ voet langer is as hul voorgangers. Dit was 'n tussentydse fase in die ontwikkeling van die 2073 geweerskepe van die vestiging van 1773, wat van dieselfde grootte was, maar met 'n swaarder las.
Sesde tariewe van 20 gewere
Algemene kenmerke vir sesde tariewe met 20 kanonne
32,3 m (gundeck)
26,7 m (kiel)
Boonste dek: 20 × 6 pond
Drie sesde tariewe is nuut gebou
die Windhond en Blandford as vervangings in 1720 vir verlore vaartuie,
en die Rog as vervanging in 1727 vir 'n weggegooide skip
en sewentien ander is van bestaande skepe herbou volgens hierdie spesifikasie van die onderneming
die Lyme en Shoreham in 1720,
Scarborough in 1722,
Lowestoffe in 1723,
Krans, Seaforden Roos in 1724,
Deal Castle, jakkals, Gibraltar, Bideford, Seeperd, Eekhoring, Aldborough, Flamborough en Eksperimenteer in 1727,