Seropositiewe werknemer: regte gewaarborg deur CLT en Constitution Blog Soropositivo.Org
Seropositiewe werknemer: regte gewaarborg deur CLT en Grondwet
Oor die algemeen is iemand oorwerk met werk, tot op die punt dat hy weens stres nie meer kan uithou of siek word nie en hom dus kan ontslaan weens die oorsaak of erger, omdat hy nie genoeg (sic) lewer in die uitvoering van sy pligte nie. (...) Funksies
MIV-positiewe werknemer: regte gewaarborg deur die CLT en die Grondwet!
Niemand is 'vol regte' nie! Dit word nie gerespekteer nie, al is dit nie met geweld nie, en ook nie wat die wet sê nie!
Sekere "ontvangers", maar ...!
Ongeveer 30 jaar na die eerste vigs-saak wat in Brasilië gerapporteer is, het die TST (Superior Labour Court) Precedent 443 uitgereik, waarvolgens dit in die geval van ontslag van 'n werknemer met die MIV-virus of ander ernstige siekte die die werkgewer die bewyslas rakende die nie-diskriminasie van sy daad.
Afhangend van die huidige begrip, is daar 'n gunstige aanname vir die werknemer dat die ontslag van die MIV-virusdraer diskriminerend is, wat soortgelyk aan ander ernstige siektes, soos kanker en selfs chemiese afhanklikheid, strek, wat in teorie teoreties is. (???), lei tot stigma of vooroordeel.
Enersyds moet sakebedrywighede sy sosiale funksie vervul, een van die pilare van die sogenaamde moderne staat, om sodoende 'n balans te soek tussen sy winsgewende doeleindes en die veelbesproke sosiale welstand. * 1
Met inagneming van die hoë mededingendheid van maatskappye, sou dit billik wees om 'n ewige stabiliteit te handhaaf van werknemers met die MIV-virus, selfs diegene wie se inkomste swak lyk? Of sou die ontslag van 'n werknemer in sulke omstandighede gelykstaande wees aan die doodveroordeling, aangesien die meeste van hulle op hul werk die enigste moontlikheid sien om 'n minimale lewenspeil te handhaaf?
Alhoewel die vermoede van diskriminerende ontslag vir die werknemer gunstig is, moet die saaklike situasie baie noukeurig oorweeg word. Sonder hierdie nodige relativering is die
In sekere kringe is vryheid van uitdrukking 'n soort 'gevaar' en die sogenaamde reg van die werkgewer om te bedank kom my af. Ek is bewus van die saak van 'n werkgewer wat 'n werknemer afgedank het en ten tyde van die afrekening van die 40% -boete van FGTS 'werknemer' vir 'n laer salaris ontslae geraak het. En dit is een van diegene wat vir die geur gestem het ... En dan ... Wel, ek hoef nie woordelik te wees nie!
dodelike besoedeling sou die werknemer se voortdurende verbintenis met die onderneming bepaal, ongeag hul inkomste en toewyding. Daarbenewens is die prestasiebeoordelings van die betrokkenes noodsaaklik, aangesien die segregasie-aspek beslis ter sprake sou kom. 'N Ander aspek wat die aandag moet verdien, is die werkgewer se kennis - al dan nie - van die siekte.
Toe die virus in die vroeë tagtigerjare ontdek is en die behandeling daarvan buitengewoon moeilik was, het die persoon met die sindroom in 'n meer gevorderde stadium sonder uitsondering 'n gesonke gesig, onvoldoende liggaamsvet en 'n diep liggaamlike neerslagtigheid.
Min is diegene wat nie openbare figure onthou wat bewonder word deur die Brasiliaanse volk wat aan die siekte beswyk het nie, soos onder meer Agenor Cazuza, Renato Russo, Lauro Corona, Sandra Bréa. Miskien sou destyds makliker kennis van die siekte, nie net deur die moontlike werkgewer nie, maar ook deur die samelewing in die algemeen getuig word. In onlangse jare het die beeld van vigs egter aansienlik verander as gevolg van die ontdekking en verbetering van antiretrovirale middels, wat baie effektiewer is as dié wat tot in die middel negentigerjare bestaan ​​het.
Danksy nuwe medisyne het vigs 'n siekte geword, hoewel dit chronies en beheerbaar is, wat pasiënte in staat stel om 'n lewe te lei wat as normaal beskou word, veral op die professionele gebied. Die kontroversie is dus berug in die arbeidsregtelike wêreld oor die afdankingshandeling van 'n werknemer met 'n ernstige siekte, soos vigs.
Werk het 'n sosiale funksie! Dit is nie net om die 'rabitcho' met geld te vul nie
Benewens die vraag of die maatskappy 'kennis' van die siekte het of nie, sou die werklike redes wat tot die ontslag gelei het, bespreek word: hierdie redes is gebaseer op tegnies-objektiewe faktore, die ekonomiese situasie van die onderneming en die tegniese prestasie van die werknemer, of is dit gebaseer op die onaanvaarbare bedoeling van die private instelling om ontslae te raak van wat hy as 'n probleem sou beskou? Die situasie van die voormalige werknemer as draer van die MIV-virus word uitgebeeld, daar is slegs die vermoede, nie absoluut nie, van 'n diskriminerende daad.
Volgens presedent 443 van die TST, slaag die vermoede wat gunstig is vir die werknemer as dit bewys word dat die onderneming ten tyde van die ontslag onbewus was van die patologie wat hom geraak het, of as hy deur middel van konkrete gegewens bevestig dat die werknemer se onvoldoende professionele prestasie - prestasie wat nie deur die siekte benadeel is nie - was 'n bepalende faktor vir hul ontslag.
Die landdros is op sy beurt verantwoordelik om te beoordeel of die ontslag voortgevloei het uit die reg van die werkgewer om die werknemer sonder regverdige rede te ontslaan - wat om verskeie redes rakende sakelogika plaasvind - of dit eintlik gemotiveer is deur die bestaan, manifestasie of verergering van die siekte, wat die beseerde die reg op herintegrasie in diens verseker, bo en behalwe 'n morele vrywaring.
In 'n eenvoudiger ontleding, wat die probleem nie vergemaklik nie, in die geval dat daar twee werknemers op dieselfde vlak van inkomste en produktiwiteit is - een seropositief en die ander nie - en die noodsaaklike behoefte aan ontslag van een van hulle, moet die onderneming kies vir die tweede werknemer.
Aangesien ontslag van werknemers met ernstige siektetoestande diskriminerend is, hang dit van die maatskappy af, in die lig van die berugte sosiale funksie wat hulle uitoefen, die plig om 'n houding te aanvaar wat ooreenstem met die grondwetlike beginsels van die waardigheid van die mens en die waardering van die werk, en die handhawing van die diensverhouding , wat in hierdie gevalle in ooreenstemming met die Grondwetlike Handves van 1988 in artikels 5, XXIII en 170, III oorweeg moet word. Aan die ander kant word daar van werknemers verwag om professionele prestasies te lewer, aangesien die wetgewing beskermende ontslag en nie vergoeding vir ledigheid is nie.
In hierdie sin moet die voorbeelde genoem word van briljante professionele persone wat, selfs in die gesig van ernstige siektes, voortgegaan het en steeds bydra tot die verbetering van die lewe en werk, soos Earvin "Magic" Johnson Jr., wat nadat hy aangekondig het dat hy gekontrakteer het die virus het meer as twee dekades gelede in 1992 'n Olimpiese kampioen in Barcelona geword en 'n simbool geword van konfrontasie en weerstand teen die virus.
Nog 'n goeie voorbeeld was Herbert José de Sousa, "Betinho", 'n sosioloog en aktivis vir menseregte en die stryd teen die honger, 'n figuur wat, selfs in 'n swak gesondheid, jare lank gewerk het, selfs tot die stigting en voorsitter van die Vereniging. Brasiliaanse interdissiplinêre vigs.
Hierdie mense moet hul mond met seep en water was voordat hulle 'n persoon soos Betinho noem
Stabiliteit is nie ewig nie; Die maatskappy moet egter met geen ander alternatiewe as die afdanking van die werknemer met die virus sorgvuldige dokumentêre en getuienisgetuienis lewer om die hipotese van diskriminasie te verwerp nie, wat bewys dat die siekte nooit sy besluit beïnvloed het nie, onder straf van veroordeling van swaar skadeloosstellings deur die arbeidshof.
Opmerking van die redakteur: Dit is die advies ....
Skrywer: MIRNA ALONSO E RODRIGO MARTINI
Advokate van Rodrigues Jr. Advogados - ([e-pos beskerm]) en ([e-pos beskerm])
Opmerking van die redakteur van Seropositiewe webwerf.
Ondanks die feit dat ek 'n teks herbevestig sonder enige magtiging, doen ek dit om 'n beskeie debat te voer wat begin met 'n vraag:
As die skrywer dit noem, en ek dit in vetdruk stel, die veelbesproke sosiale welsyn. * 1, sou die skrywer in stryd wees met die feit dat werk 'n noodsaaklike pilaar is vir die onderhoud van wat ek noem uiters noodsaaklike maatskaplike welsyn?
As dit die geval is, sal ek hier ruimte maak om u standpunt uit te lê, waarvoor ek die reg sal behou om sonder dupliek te antwoord.
Gegewe die advies wat deur die outeurs aangebied word, oor die dokumentasie (...) en getuies ($$$) van die persoon se onvermoë om hom / haar te bedien, bied ek diegene wat moed het, die aflewering van 'n brief in twee eksemplare aan aan die werkgewer, en die duplikaat moet gestempel en onderteken word deur 'n persoon uit die maatskappy se HR, wat die serologie inlig.
Elkeen wat die moed het om dit te doen sonder om môre summier ontslaan te word, raai u aan om dit so spoedig moontlik te doen.
Ek is van plan om 'n artikel daaroor te skryf, en as ek dit doen, sal ek dit hier in hierdie artikel skakel om my artikel te lees.
Vir diegene wat wil deelneem, het net 'n bietjie veerkragtigheid en gaan onderaan die bladsy en plaas u kommentaar daar, wat ek met graagte sal publiseer as 'n opmerking of selfs 'n artikel, afhangende van wat geskryf is. Lees dit intussen Aqui en die lees van hierdie ander een, baie oud, wat die "Intellektuele Kwotiënt" toon van wie ontslaan en waartoe ons entrepreneurs in staat is, alhoewel ek nie veel hoef te sê om te noem waartoe sommige entrepreneurs in staat is nie.