Dit kan net nie anders nie. . . ’n klipaltaartjie by die rotsformasie aan die bopunt van die Oudebosch-na-Luiperdkloofroete is net ’n moet! Foto’s: Nadia Krige
In dié boek, wat in 1901 vir die eerste keer uitgereik is, beskryf hy hoe die moderne mens (reeds in toeka se tyd) oorbeskaafd en uitgeput is en dat die enigste hoop op genesing in die valleie en plato’s, rivierlope en strande van die wildste wildernisgebiede lê.
Hoewel bewaring die botoon voer met 18 000 ha van dié CapeNature-reservaat wat totaal wild gelaat is, kan besoekers van die R44 af op ’n netjiese tweespoorpaadjie koers kies die berge in, waar ’n skatkis van skilderagtige staproetes wag om ontdek te word.
Vol van natuur staan jy dan daar en jy kyk af na Bettiesbaai en jy sien weer kans vir die “beskawing”.
Uitgelê soos die kraai vlieg, stuur hierdie paadjie jou teen steiltes uit en jaag jou weer by kranse af waar jy plek-plek aan kettings moet vasklou om nie oor die afgrond te tuimel nie, maar beloon jou deurentyd met natuurskoon wat selfs ’n koelkop sal oorrompel.
Van naderby is hulle vriendeliker en nooi jou om by hul voete jou eie altaartjie te bou met die klipskerwe wat hulle oor die eeue afgeskud het.
Die Oudebosch-na-Luiperdkloofroete neem jou deur ’n wonderwêreld van ongereptheid en uitsonderlike biodiversiteit.
Van hier af neem die bekende sigsag-paadjie jou byna wiegend terug na die begin . . . na daar waar die alledaagse van die “gewone” mensdom weer wag.