Hoe moet die perke van vrye spraak en artistieke vryheid bepaal word? Volgens die konstitusionele hof sal die perke op die vryhede geregverdig wees as die pluralisme en respek vir ander standpunte (ruimdenkendheid, of broadmindedness) self deur die spraak of uitdrukking ondermyn word. Redelike perke kan op vryheid van spraak geplaas word om politieke kommentaar en artistieke uitdrukking te reguleer wat ’n wesenlike gevaar inhou vir die waardes van oopheid en respek vir ander se standpunte asook vir die demokratiese bestel. Dis juis daarom dat haatspraak nie deur die Grondwet beskerm word nie.67
Dit is teen hierdie agtergrond dat ons argumenteer dat ’n kunswerk wat politieke kommentaar lewer op een van die magtigste politici in Suid-Afrika, regtens anders hanteer behoort te word as ’n skoolgrap wat teen ’n adjunkhoof gemik is. Ons wil dit dus beklemtoon dat om ’n politikus, die president van die land, in ’n kunswerk naak uit te beeld ten einde ’n politieke boodskap oor te dra, nie gewoonlik as wederregtelik geag behoort te word nie en dat daar in die geval van The Spear nie aan die objektiewe vereiste vir ’n suksesvolle menswaardigheidseis voldoen is nie. In ’n demokrasie is dit, so argumenteer ons, nie redelik vir ’n hooggeplaaste politikus om in sy persoonlike waardigheid gekrenk te voel bloot omdat ’n kunswerk hom halfnaak uitbeeld nie.
Alhoewel die howe nog nie finaal uitsluitsel oor die saak gegee het nie, en alhoewel daar ’n moontlikheid is dat ’n hof anders sou beslis, voer ons aan dat die reg op artistieke vryheid en die reg om politieke kommentaar te lewer op die morele en politieke karakter van ’n hooggeplaasde politikus soos president Zuma, in dié geval swaarder by ’n hof behoort te weeg as president Zuma se persoonlike gevoel dat hy in sy menswaardigheid gekrenk is. Dit is nodig ten einde die kultuur van oopheid, van respek vir ’n wye verskeidenheid sienings en van die beskerming (selfs die viering) van die pluralistiese aard van ons grondwetlike demokrasie self, te bevorder en te beskerm en te verseker dat demokratiese debatvoering en die artistieke vryheid van kunstenaars wat kies om kommentaar te lewer op die politieke situasie in Suid-Afrika, nie sodanig aan bande gelê word dat dit die demokrasie verskraal nie.
Terwyl daar in die vorige afdeling aandag geskenk is aan die regsposisie wat betref die balans tussen die reg op vryheid van uitdrukking en menswaardigheid in die konteks van The Spear, wil hierdie afdeling ten slotte die spanning tussen die etiese, die estetiese en die regspolitieke dimensies van The Spear beklemtoon. Sodanige beklemtoning behels ’n heroorweging van die verhouding tussen representasie (mimesis), geweld en die etiese verhouding wat beskryf word as die moontlikheid van ’n niegewelddadige verhouding met die Ander.68
The Spear voldoen egter ook aan Nancy se definisie van geweld, omdat dit ’n aanwending van die kunswerk behels ten einde politieke kommentaar te lewer. Dit is dus die aanwending van die trefkrag van kuns (as ’n mag wat dikwels as "outonoom" en "ekstern" tot politiek beskryf word) om in die politiek tussenbeide te tree – ’n aanwending, dus, van ’n mag wat oor die algemeen beskou word as ’n mag wat buite die dinamiese en energieke sisteem van die politiek staan.
In hierdie verband wys Thurman op twee belangrike punte. Eerstens is die uitbeelding van president Zuma ’n soort snelskrif of metonomie vir die probleme in die Suid-Afrikaanse politiek – Zuma staan vir iets veel groter: die party en die staat aan die hoof waarvan hy staan.80 Tweedens, wat Zuma in sy persoonlike hoedanigheid betref, merk Thurman81 op: