Anyhow, ek was gelukkig vir my part en 'n gas in 'n ander ou se kamer pla my min. Na 'n agt tot nege maande, het my geluk begin draai. Waar ek eers die prins en die alleenheerser was, het tannie Sabiena koningin van die huis geword. "Doen dit, doen dat. Nie so nie, ook nie so nie", my prinslike lewe was aan die verbrokkel.
Die een ding lei mos na die ander. Ook oom Aron se lewe het begin verander. Tant Sabiena was baas oor ons altwee. "Waar is die geld, Aron? Ek wil die hele pay hê. Waar was jy, Aron? Jy kom nie weer so laat." Waar oom Aron elke Saterdag net 'n biertjie met sy vriende gedrink het, het hy nou tydsaam, elke dag, bottels wyn leeggemaak.
Wat ek daardie dag in die kamertjie gesien het, maak so seer om weer te herhaal. Oom Aron se lyf was vol knoppe. Met trane in sy geswelde oë, het hy deur sy stukkende lippe gefluister": "Ons het verloor Japie man, die vroumens is te sterk."
"Moenie worry nie, ou Japie man, dinge sal regkom. Hou ons dop die einde van die maand en jy sal sien ons is van die vroumens ontslae." Soveel troos het ek nie verwag nie. Die twee weke voor die einde van die maand was my grootste folteraars.
Daardie Saterdag was alles omgekeerd. Oom Aron lê toe onder die bed. Uncle Anton lê onder die komberse op die bed en die twee wag tannie Sabiena in. Deur die sinkplate kon ek hoor hoe die twee ramme beplan. "onthou as sy inkom, Anton, maak asof jy jou dronkslaap slaap. As sy begin met haar skoorsoek, blaas die bliklamp dood en peper haar. Ek sal op die regte tyd uitkom en jy kan dan verkas. Moet nou net nie so slaan dat my arme Sabiena te veel ly nie. Gee haar net 'n lekker slae. Ons moet haar net onderdanig kry."
Sesuur val tannie Sabiena by die laundry uit en oor sewe was sy tuis. Geen busse en taxiwaggery wat ons alewig vertraag nie. Met die intrap sien sy die toegedekte mens op die bed al snorkend dat die sinkplate bewe. "Aron, jou lae luis, vandag neuk ek die drank uit jou. Gee my net eers die pay. Ek wil sien of alles daar is."
Al tierend trek sy die kombers af en toe ontplof die huis. Dis stikdonker in daardie kamer, maar die houe kon ek hoor. In my diepste kry ek haar jammer, maar getug moet sy beslis.
Toe kom die doogil diep en luid: "Ek is nie Aron nie. Die ewige hond lê onder die bed." Die volgende Saterdag het ek en oom Aron 'n komp manne gehuur en getrek. Nou staan ons ou pondokkie op 'n ander plek.