Ons geloofgesprek: Die skandelikste hofsaak van alle tye. (Deel 2)
Omdat die Jode blykbaar nie die gesag gehad het om Jesus tereg
te stel nie, het hulle hom na Pontius Pilatus, die Romeinse goewerneur, geneem.
Pilatus se eerste vraag was: “Watter beskuldiging bring julle teen hierdie man
in?” Omdat die Jode geweet het dat hulle valse aanklag van godslastering vir
Pilatus niks beteken nie, het hulle hom probeer kry om Jesus sonder ’n
ondersoek te veroordeel. “As hierdie man nie ’n kwaaddoener was nie, sou ons
hom nie aan u oorgelewer het nie”, het hulle gesê (Johannes 18:29, 30).
Pilatus het hierdie argument verwerp, wat die Jode gedwing het om ’n nuwe
beskuldiging te maak: “Ons het gevind dat hierdie man ons nasie ondermyn en die
betaling van belasting aan die keiser verbied en sê dat hy self Christus, ’n
koning, is” (Lukas
23:2). Die beskuldiging van godslastering is dus op onderduimse wyse
verander na hoogverraad.
Die beskuldiging dat hy “die betaling van belasting
. . . verbied”, was vals, en die beskuldigers het dit geweet. Jesus
het presies die teenoorgestelde geleer (Matteus 22:15-22).
Wat die beskuldiging betref dat Jesus homself ’n koning gemaak het, het Pilatus
gou gesien dat die man wat voor hom staan, geen bedreiging vir Rome inhou nie.
“Ek vind geen skuld in hom nie”, het hy gesê (Johannes 18:38).
Pilatus het deur die hele verhoor nie van hierdie oortuiging afgesien nie.
Aanvanklik het Pilatus die gebruiklike vrylating van ’n
gevangene tydens die Pasga probeer gebruik om Jesus vry te laat. Maar op die ou
end het Pilatus Barabbas vrygelaat, wat skuldig was aan sedisie en moord.—Lukas 23:18, 19; Johannes
Die Romeinse goewerneur se volgende poging om Jesus vry te
laat, was ’n kompromis. Hy het Jesus laat gesel, opdrag gegee dat hy in purper
geklee en ’n doringkroon op sy kop gesit word en het hom daarna laat slaan en
bespot. Hy het Jesus weer onskuldig verklaar. Dit was asof Pilatus gesê het:
‘Is dit nie vir julle genoeg nie?’ Moontlik het hy gehoop dat hulle, by die
aanskouing van ’n man wat deur die Romeine gegesel is, hulle wraaklus sou laat
vaar of vir hom jammer sou voel (Lukas 23:22). En
tog het hulle nie.
“Pilatus [het] ’n manier bly soek om [Jesus] vry te laat.
Maar die Jode het geskreeu en gesê: ‘As u hierdie man vrylaat, is u nie ’n
vriend van die keiser nie. Elkeen wat homself ’n koning maak, praat teen die
19:12). Die keiser wat destyds geheers het, was Tiberius, ’n keiser met die
reputasie dat hy enigiemand wat hy as dislojaal beskou het, sou teregstel—selfs
hooggeplaaste amptenare. Pilatus het reeds die Jode geïrriteer, en hy kon dus
nie enige verdere wrywing bekostig nie, wat nog te sê ’n beskuldiging van
dislojaliteit. Die skare se woorde was in werklikheid ’n verskuilde
dreigement—afpersing—en dit het Pilatus bang gemaak. Hy het voor die druk
geswig en het Jesus, ’n onskuldige man, aan die paal laat hang.—Johannes 19:16.
’n Hersiening van die bewyse
Baie regskommentators het al die Evangelieverslae van Jesus
se verhoor ontleed. Hulle het tot die slotsom gekom dat dit ’n bespotting van
die gereg was. “Dat so ’n verhoor tussen middernag en dagbreek begin en
afgehandel en ’n formele uitspraak gelewer kon word, druis in teen die
prosedures en reëls van die Hebreeuse reg sowel as teen die beginsels van
geregtigheid”, skryf een regsgeleerde. ’n Professor in die regte sê: “Die hele
saak was deurtrek van soveel growwe onwettighede en sulke blatante ongerymdhede
dat die resultaat as niks minder as geregtelike moord beskou kan word nie.”
Jesus was onskuldig. Maar hy het geweet dat sy dood
noodsaaklik is vir die redding van gehoorsame mense (Matteus 20:28).
Hy het geregtigheid so liefgehad dat hy hom onderwerp het aan die skandelikste
onreg van alle tye. Hy het dit vir sondaars soos ons gedoen. Ons mag dit nooit