Klimigrasie: wanneer gemeenskappe moet verhuis weens klimaatsverandering - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Klimigrasie: wanneer gemeenskappe moet verhuis weens klimaatsverandering
Geskryf deur Tony Matthews
Vloedskade in Bundaberg, Queensland, in 2013. Die meeste gemeenskappe loop 'n groot risiko vir uiterste gebeure, maar herhaalde rampe laat die vraag na hervestiging ontstaan. srv007 / Flickr, CC BY-NC
Klimaatsverandering bedreig gemeenskappe oor die hele wêreld toenemend. Die nuus van brande, oorstromings en erosie deur die kus verwoestende lewens en lewensbestaan ​​lyk amper konstant. Die laaste brande in Queensland en Nieu-Suid-Wallis is die begin van die vroegste bosvure-seisoen die state het dit ooit gesien.
Wat gebeur wanneer klimaatsverandering veroorsaak dat ekstreme gebeure chronies raak, wat sommige gemeenskappe moontlik onbetroubaar maak? Hierdie vraag lei tot 'n nuwe reeks wêreldwye navorsing wat fokus op 'klimaat'. Klimigrasie is die beplande hervestiging van hele gemeenskappe na nuwe plekke verder van skade. En dit het reeds begin.
Die Isle de Jean Charles-gemeenskap is die eerste wat geld ontvang het deur die Amerikaanse regering om te hervestig weens klimaatsverandering.
It neem baie om 'n gemeenskap te oortuig om te verhuis. Maar ekstreme gebeure ontwrig gemeenskappe sosiaal, ekonomies en fisies. Geboue en infrastruktuur is beskadig, sowel as gemeenskapskohesie en moraal. Lewens kan verlore gaan; baie ander word vir altyd verander.
Wanneer ekstreme gebeure gemeenskappe ontwrig, vind reaksies gewoonlik op een van twee maniere plaas. Ons kan probeer om skade te herstel en voort te gaan soos voorheen, wat bekend staan ​​as veerkragtigheid. Of ons probeer om te herstel en te versterk teen toekomstige skade in 'n proses van aanpassing. Klimigrasie is 'n uiterste vorm van aanpassing deur klimaatsverandering,
Hierdie artikel is gebaseer op ons onlangs gepubliseerde navorsing, wat ondersoek het hoe raamwerke vir grondgebruik en strategiese beplanning kan voorberei op klimaat.
Van verbeelding tot werklikheid
Klimigrasie is nie meer 'n bron van kommer vir die toekoms nie; dit is 'n uitdaging vandag. Die idee om hele gemeenskappe strategies te hervestig, het vinnig van verbeelding na die werklikheid beweeg.
Byvoorbeeld, in 2016 die Amerikaanse departement van behuising en stedelike ontwikkeling verskaf US $ 1 miljard om gemeenskappe te help om aan te pas by klimaatsverandering in 13-state. Die toelaes het die eerste direkte toekenning van federale fondse ingesluit om 'n hele gemeenskap te bevorder.
Isle de Jean Charles in Louisiana is die eerste Amerikaanse gemeenskap wat federale gesanksioneerde klimaat ondergaan het. Die skuif is gedwing deur die verlies aan kusgrond tot stygende seë en stormstuwings. Verlede Desember het die staat grond op inwoners se voorkeurterrein gekoop om hul nuwe gemeenskap te ontwikkel.
Eiendom beskadig deur uiterste weer en later verlate op Isle De Jean Charles. Maitri / Flickr, BK BY-NK-SA
Klimigrasie-opsies is voorheen in Alaska oorweeg. Die erosie deur die klimaat veroorsaak deur die kus erosie het die lewensvatbaarheid van die dorpie bedreig Newtok vir baie jare. Die inwoners het in 2003 gestem om na hoër grond te verhuis, maar die hervestiging lyk dit sal waarskynlik nie voor 2023 voltooi wees nie.
In Australië, meer as 100 huishoudings in Grantham, Queensland, was verhuis na hoër grond met hulp van die regering na verwoestende oorstromings veroorsaak deur 'n buitengewone sterk La Niña in 2011.
Kritieke faktore by klimaat
Klimigrasie is natuurlik nie 'n verskynsel wat tot die VSA en Australië beperk is nie. Dit is 'n groeiende kommer vir baie lande.
Klimaatsverandering verminder die strandgebied in die Ballena Marine Nasionale Park, Costa Rica
ons navorsing probeer om 'n raamwerk vir effektiewe klimaatbeplanning daar te stel. Ons het stelselmatig internasionale gevallestudies van gemeenskapsverhuisings onderneem weens die omgewingsgevare. As deel hiervan het ons 'n hiërargie van beïnvloedende faktore in die beplanning van klimaat ontwikkel.
Ons het gevind dat die mate waarin 'n gemeenskap saamstem oor die behoefte om te hervestig, 'n deurslaggewende invloed is. Konsensus genereer sosiale kapitaal, wat aksie ondersteun en die vooruitsigte op suksesvolle uitkomste verbeter.
'N Belangrike faktor is die waarneming van die tydsberekening en die erns van risiko's. Onmiddellike, voor die hand liggende risiko's is meer geneig om optrede te motiveer. Motivering kan laag wees as risiko's gesien word as 'n probleem vir die verre toekoms, selfs al kan die gevolge uiteindelik verwoestend wees.
Politieke, ekonomiese en logistieke steun van die regering beïnvloed matig die sukses van gemeenskapsverhuising. Verskuiwing kan steeds plaasvind sonder steun van die regering, maar dit is nie verkieslik nie en die kanse op sukses is kleiner.
Sterk plaaslike leierskap kan die vermoë van gemeenskappe verbeter om die realiteit van hervestiging die hoof te bied en dan weer hervestig te word. Strategiese leierskap van buite-agentskappe is 'n aanvulling op plaaslike leierskap, en nie 'n plaasvervanger nie.
Hoe om suksesvol te beplan vir klimaat
Strategiese en grondgebruikbeplanningsisteme sal in baie klimaatgevalle die sentrale openbare agentskappe wees.
Beplanners het reeds relevante vaardighede en opleiding. Dit sluit in gemeenskapskonsultasie, bemiddeling en betrokkenheid by belanghebbendes. Beplanners kan aansoeke vir grondverkryging en -ontwikkeling koördineer. Dit kan tydelike behuising, infrastruktuur en vervoer bied.
Beplanning vir klimaatverandering vereis ook ander professionele insette, insluitend rampbestuur, sosiale sielkunde en ingenieurswese.
Strategiese beplanning vir klimaat moet so vroeg as moontlik begin. Kwesbare gemeenskappe kan geïdentifiseer word deur gebruik te maak van risikokartering.
Alternatiewe webwerwe kan dan op die kortlys verskyn en potensiële logistieke eise geïdentifiseer word.
As u grond vir hervestiging beveilig, kan beplanners midde van mededingende magte plaas. Dit moet versigtig en doelbewus wees om die verwagtinge van inwoners, die regering en die mark te balanseer.
konsultasie is noodsaaklik om gemeenskapskonsensus te verseker in die geval van klimaat. Dit is 'n belangrike hulpmiddel vir beplanners om risiko's te verduidelik en inwoners by belangrike beslissings te betrek.
Spesifieke beleidsraamwerke vir klimaatverandering is verkieslik, maar nie noodsaaklik nie. As dit gebruik word, kan dit die koördinasie verbeter en die risiko van negatiewe uitkomste verminder.
'N Konfronterende konsep
Alhoewel klimigrasie nog nie 'n algemene kwessie van beplanning is nie, sal dit waarskynlik 'n al hoe dringender agenda word. Klimigrasie-gebeure soos in Louisiana, Alaska en Queensland is net die eerste keer.
Daar is grense vir die uitvoerbaarheid van klimaat. Dit is dalk net lewensvatbaar vir klein dorpies en dorpe. Daar sal ongetwyfeld gevalle wees waar klimaatverandering as te veel uitdaging verwerp word.
Triage-gebaseerde beplanning kan help om te besluit watter gemeenskappe hulle moet hervestig.
Dit is die grootste uitdaging vir beplanners om die idee van klimaat te aanvaar. Die idee dat die enigste lewensvatbare toekoms vir 'n gemeenskap elders hervestig moet word, is ongewoon en konfronterend. Klimigrasie deur beplanningspraktyke te bestuur, kan meer eenvoudig wees as om in die eerste plek aan te pas by die idee.