ŉ Studie wat ŉ paar jaar gelede onder Amerikaanse tieners gedoen is wys dat baie, baie mense wat hulleself as gelowig beskou, oor God dink as ŉ soort van ŉ kombinasie tussen ŉ huisbediende (die Engelse woord is ŉ “butler”) en een of ander terapeut. Hoe so? Dink aan ou Nestor, die butler in die Kuifie strokiesprente. Hy is altyd gereed as jy hom roep, maar hy is altyd op die agtergrond. Hy staan by die deur. Of dink aan die vroutjies wat baie van ons se huise skoonmaak. Hulle is altyd iewers in die agtergrond doenig, maar jy self het nooit regtig met hulle te doen nie, behalwe wanneer jy hulle vra om iets te kom skoonmaak, of iets te doen. Volgens die studie is dit hoe baie mense oor God dink. God is altyd op die agtergrond; Hy is altyd gereed om iets te doen wanneer jy hom vra, maar vir die res het jy nie eintlik iets met Hom te doen nie.
Die ander prentjie wat ŉ mens kan gebruik is om te sê God is vir baie mense soos ŉ terapeut, sê maar ŉ fisioterapeut. Wanneer het ŉ mens met ŉ fisio te doen? Wanneer jou rug seer is of jou voet seer is. Dan gaan jy na die fisio toe en hy of sy behandel die probleem vir jou. Daarna gaan jy weg, en jy het niks met die fisio meer te doen nie. Totdat jy weer een of ander pyn kry. En dan maak jy maar net weer ‘n afspraak.
Hoor saam met my vandag, en saam met die Ateners van destyds, die stem van die God wat Homself bekend maak. Hoor saam met my hoe dat hierdie prentjie van die veilige, onbekende god geskud word. “God, wat die wêreld met alles wat daarin is, gemaak het, Hý is die Here van hemel en aarde, en Hy woon nie in tempels wat deur mense gemaak is nie. Hy het ook nie nodig dat mense Hom versorg nie.” Moet nie oor God dink as ŉ goedige oupa met ŉ lang wit baard wat iewers doer bo in die hemel sit nie! Dink oor ruimte, dink oor tyd, dink oor die verste sterre, dink oor emosies, dink oor musiek, dink oor die lewe self: dit alles bestaan van oomblik tot oomblik omdat God sy hande daarom hou. God is baie groter as wat ons ooit kan dink, groter as waarom ons ooit ŉ veilige boksie sal kan sit.
So, is dit dan dalk eerder ŉ God wat op ŉ gevaarlike afstand van ons af is, nie ŉ veilige afstand nie? Voordat ons so begin dink, luister saam met my na wat Paulus nog vir die Ateners sê: “God het ŉ dag bepaal waarop Hy regverdig oor die wêreld gaan oordeel deur ŉ Man wat Hy uitgekies het.” Ons weet mos wie hierdie Man is. Dis is Jesus Christus! God se wonderlike nabyheid, en sy wonderlike grootheid is ŉ nabyheid en ŉ grootheid in Jesus. In Hom is God en mens bymekaar. En die oneindige liefde tussen die Vader en die Seun in die Heilige Gees word nou ŉ liefde tussen God en mens. En hierdie liefde en hierdie getrouheid strek tot die verste uiterstes van ons bestaan. Tot by die dood. Daar is nie ŉ plek waar hierdie liefde en getrouheid nie kom nie. Selfs nie die dood nie. En dan wek God die Vader vir Jesus Christus op uit die dood. En sedertdien kan ons mense nie meer dieselfde dink oor dood en lewe self nie.