Swaelvlug | Rachelle Du Bois
Die eerste verkenners het laat gistermiddag opgedaag. Hulle het ŉ kort entjie uitmekaar gaan sit en die een heel regs het eerste begin praat. Sy stem was aan my onbekend en dit was by die aanhoor van die vreemde, melodieuse fluit dat ek opgekyk het. Drie van hulle het in ŉ kort rytjie op die telefoondraad hoog bokant die grasperk gaan sit en na die bure se dak gekyk. Ek het asem opgehou, te bang om te roer vir ingeval hulle skrik en soos klein geveerde skaduwees die lug in verdwyn.
Hulle was onmiskenbaar met hul gevurkte sterte. Die eerste swaeltjies het gekom. Dit is te vroeg, het ek gedink op die voorlaaste dag van Januarie.
Het hulle net weer kom kyk of alles nog veilig is by die swerm se bymekaarkomplek voor hul lang vlug na die Noorde? Het hulle dalk kom kyk of hier dalk al ander wag? Maak hulle gereed om te vertrek?
Miskien ons kan ŉ vroeë winter verwag. Die seisoen draai reeds met korter dae en sagte skemer wat smiddae vroeër kom. Sou die eerste kosmos reeds skaam hul pienk en wit gesiggies wys tussen die lang gras?
Hoe mooi is die eindelose kom en gaan van die seisoene; die tydloosheid van die ewig voorstuwende krag na die afsterwe van hierdie lewe en die daaropvolgende onkeerbare roering van die begin van ‘n nuwe lewe.
En die wonder van lewe en dood, begin en einde inherent in elke lewende wese wat deel is van die Skepping.
Laat ons onthou dat elke oomblik ŉ nuwe begin en die einde van die vorige is, dat elke asemteug ŉ begin en ŉ einde is.
En laat ons mooi oomblikke agterlaat.
This entry was posted on January 31, 2015, in Uncategorized and tagged begin, Diep, einde, ewig, lewe, nadenke, natuur, oomblikke, seisoene, skepping, swaels, tydloosheid, wonder. Bookmark the permalink.	Leave a comment
← Ek skryf vir jou
Vreugde en voorreg →