Die meisie van die vuurhoutjies. Kersverhaal vir kinders - Inligting - 2021
Die meisie van die vuurhoutjies. Kersverhaal vir kinders
The Little Match Girl, ook bekend as Die Little Match Girl of The Little Match Girl is 'n klassieke kinderverhaal wat deur die Deense digter Hans Christian Andersen geskryf is.
Die verhaal gebeur met Kersfees, en hoewel dit 'n hartseer einde het, kan ons 'n moraal uit die verhaal haal. Dit is 'n les in medelye vir diegene wat minder gelukkig is as ons.
Hoe koud was dit nie! Dit het gesneeu en begin donker word; Dit was die laaste aand van die jaar, die nag van San Silvestre. Onder daardie koue en in daardie donkerte het 'n arme meisie kaalvoet en kaalkop deur die straat deurgeloop ... Dit is waar dat sy pantoffels gedra het toe sy haar huis verlaat het, maar wat het hulle haar goed aangedoen!
Dit was tekkies wat haar ma die afgelope tyd gedra het, en hulle was so groot op die dogtertjie dat sy dit verloor het toe sy oor die straat gehardloop het om van twee motors af te jaag.
Daar was geen manier om een ​​van die pantoffels te vind nie, en die ander een was aangetrek deur 'n jong man wat gesê het dat hy haar sou laat wieg die dag as sy kinders gehad het. En so het die arme ding kaalvoet gegaan met die kaal voetjies heeltemal gekneus van die koue.
In 'n ou voorskoot dra hy 'n handvol vuurhoutjies, en 'n pakkie in die een hand. Op die hele heilige dag het niemand vir hom iets gekoop of 'n skamele sjilling gegee nie; sy sal honger en half bevrore huis toe gaan, en sy lyk so bedwelmd, die arme ding!
Sneeuvlokkies val op haar lang blonde hare, waarvan die pragtige krulle haar nek bedek. Onder 'n hoek wat twee huise gevorm het - een meer uitsteek as die ander - gaan sit hy op die grond en krul sy in 'n bal op.
Sy trek haar voete so veel as moontlik op, maar die koue kruip op haar, en aan die ander kant durf sy nie huis toe gaan nie, omdat sy nie 'n vuurhoutjie verkoop het nie en ook nie 'n hartseer sent opgetel het nie. Sy pa sou hom slaan, behalwe dat dit ook koud by die huis was; net die dak het hulle bedek, en die wind het oral ingewaai, ondanks die strooi en lappe waarmee hulle die gapings probeer bedek het.
Sy handjies was amper gevries van koue. O, 'n vuurhoutjie sal haar beslis verlig! As u dit waag om een ​​uit die bondel te haal, vryf dit teen die muur en maak u vingers warm! En hy trek een uit: 'ritch!' Hoe dit gevonkel het en hoe dit gebrand het! Dit gee 'n helder, warm vlam, soos 'n bietjie lig, toe hy dit met sy hand beskerm; 'n wonderlike lig.
Dit lyk vir die dogtertjie of sy by 'n groot ysterstoof sit, met kopervoete en klok; die vuur het mooi in haar binneste gebrand, en dit het so goed verhit! Die meisie steek haar voete uit om hulle om die beurt warm te maakMaar die vlam is geblus, die stoof het verdwyn, en sy bly sit, met die res van die vuurhoutjie in haar hand.
Sy steek 'n ander aan, wat, terwyl dit brand en die lig op die muur gooi, dit deursigtig maak asof dit gaas is, en die meisie kan die binnekant sien van 'n kamer waar die tafel gedek is, bedek met 'n baie wit tafeldoek en fyn porselein.
'N Geroosterde eend het heerlik gerook, gevul met pruime en appels. En die beste deel van die saak was dat die eend uit die fontein gespring het, en met 'n vurk en 'n mes agter sy rug op die grond gewikkel het, na die arme meisie gegaan het. Maar op daardie oomblik het die wedstryd uitgegaan en slegs die dik, koue muur sigbaar gelaat.
Die meisie het 'n derde wedstryd geslaan en onder 'n pragtige kersboom gesit. Dit was selfs langer en mooier as die een wat ek verlede Oukersaand deur die glasdeur by die ryk handelaar se huis gesien het.
Duisende kerse het op die groen takke gebrand, en daaruit het geverfde prente gehang, soortgelyk aan dié wat die winkelvensters versier het. Die dogtertjie lig albei arms ... en toe gaan die vuurhoutjie uit.
Al die liggies het hoog opgegaan, en sy het besef dat dit die blink sterre aan die hemel was; een van hulle breek af en spoor 'n lang spoor van vuur deur die lug.
- Iemand sterf - dink die meisie, want haar ouma, die enigste persoon wat haar liefgehad het, maar wat reeds dood was, het haar gesê:
- As 'n ster val, styg 'n siel na God op.
Hy vryf 'n nuwe vuurhoutjie teen die muur; die onmiddellike ruimte verhelder, en die ou ouma verskyn, stralend, soet en liefdevol.
-Ouma! roep die dogtertjie uit. Vat my saam met jou! Ek weet dat u ook sal vertrek as die wedstryd uitgaan, net soos die stoof, die braai en die kersboom oor is.
Sy het haastig die oorblywende vuurhoutjies aangesteek, gretig om nie haar ouma te verloor nie; en die vuurhoutjies was helderder as daglig. Ouma was nog nooit so lank en so mooi nie; Sy neem die meisie op die arm en albei omhul in 'n groot gloed, vol vreugde, vlug hulle na die hoogtes, sonder dat die dogtertjie koud, honger of vrees voel. Hulle was in die herehuis van God Onse Here.
Maar in die hoek van die huis ontdek die koue dagbreek die dogtertjie, haar wange rooi en haar glimlaggende mond ... Dood, vriesend tot die dood toe op die laaste nag van die Oujaar.
Die eerste oggend van die nuwe jaar steek die lykie aan, sit met sy vuurhoutjies, waarvan 'n klein pakkie amper heeltemal verteer is. 'Hy wou opwarm!' Het mense gesê.
Maar niemand het die wonders wat hy gesien het, geken nie, of die prag waarmee hy in die geselskap van sy ou ouma tot die glorie van die Nuwejaar opgestaan ​​het nie.
Vrae oor die teks vir kinders
1. By wie se skoene het 'n meisie in 'n sneeu nag geloop?
2. Wat het die meisie op straat probeer verkoop?
3. Wat het gebeur toe die meisie vuurhoutjie-vuurhoutjies aangesteek het?
4. Wat het u van hierdie verhaal gedink? Sou die einde daarvan verander?
5. Het u iets uit hierdie verhaal geleer?
U kan meer artikels lees soortgelyk aan Die meisie van die vuurhoutjies. Kersverhaal vir kinders, in die kategorie Stories op die terrein.