Carlos Bassas del Rey: «Ek is nogal 'n librofage" | Huidige literatuur
Carlos Bassas van die Koning is besig om die vertrek van hom te finaliseer nuwe roman in Januarie 2021 Loodhemel. Vandag publiseer ek dit onderhoud wat hy my 'n paar dae gelede toegestaan ​​het. Hy vertel ons 'n bietjie van syne pad, sy fassinasie met Japannese kultuur of nuwe projekte. Jy Ek waardeer u tyd baie en vriendelikheid.
CARLOS BASSAS DEL REY— Onderhoud
CARLOS BASSAS DEL REY: Ek is al verskeie kere dieselfde vraag gevra. Elke keer as ek terugkyk, duik ek in die geheue om dit te probeer onthou, kan ek dit nie duidelik vind nie, alhoewel een van die mees afgeleë herinneringe wat ek het in literatuur is 'n geïllustreerde weergawe van Michael Strogoff, van Verne. Dit was van Bruguera, as ek reg onthou. Die voorblad het die oomblik ingesluit toe hulle hom met 'n rooiwarm sabel sou verblind.
Ek onthou ook Die eindelose storie en Momodeur Ende. Wat die eerste verhaal betref, is die waarheid dat nee. Maar wat dit ook al was, dit is verbrand, dit is seker.
CB: Ek sou sê dat die eerste wat my beïnvloed het (op 'n reeds bewuste manier) die van was Stevenson: Die swart pyl, Dr. Jeckyll en mnr. Hyde en bowenal, Die eiland van die skat. ook Dumas y Dickens.
By hulle het ek dit ontdek met eenvoudige woorde kan u 'n heelal bou; ook dat ek my daarin kon verdiep, dit kon ontduik en dat dit wat ek vashou vir my werklik of meer as die lewe self as die geskiedenis was. Na hulle het baie ander gekom. Selfs my twee grootste literêre klappe as tiener: Die boom van die lewe, van Baroja, en Pascual Duarte se familiedeur Cela.
CB: Ek het nie een of een nie, maar baie en baie, van baie tydperke en van baie genres. Ook as ek jou 'n Lys met my Top tien, Ek sal dit verander as u klaar is. Ek vind dit makliker met films, ek weet nie hoekom nie. Daar het ek wel 'n Top tien baie duideliker titels en 'n baie duideliker rolverdeling van regisseurs. Maar om een ​​te sê wat nooit teleurstel nie, sal ek dit sê Steinbeck.
Sertifiseringsliggaam: ek het baie ontmoet, sommige selfs intiem. As 'n karakter goed is, is dit asof u hom persoonlik ken, hy bly vir altyd by u. Wat die skepping betref ... Dit is weereens moeilik om net by een te bly, maar ek sal jou sê Alonso quijano. Vir baie redes: want hulle is universele soos Ulises (nog een van my gunstelinge) en deur my helfte van La Mancha.
CB: Geen. Noudat ek daaraan dink, is daar wel iets wat ek nodig het, veral as ek skryf (meer as wanneer ek lees): stilte.
NA DIE: En die plek en tyd wat u verkies om dit te doen?
CB: Ek skryf daarin kantoor vir 'n lang tyd, eintlik voor ek begin publiseer het. Ek het nie 'n gunsteling of magiese oomblik van die dag nie; ek skryf baie ure op 'n ry, in die oggend, in die middag, soms in die nag ... Jy kan sê dat ek gedurende kantoorure skryf.
AL: Waar kom hierdie liefde vir die Japannese kultuur vandaan?
CB: Sedert ek klein was. Van die eerste klasse van vechtkunsten met my pa en my broer en 'n reeks van samurais dit het my gefassineer. Toe dinge mettertyd ernstig geword het, het die stokperdjie geword toewyding, eerste, en in obsessie later. Alles wat te doen het met die Japannese kultuur: geskiedenis, letterkunde, bioskoop, gastronomie, skilderkuns, kalligrafie, wapenrusting, klere ...
AL: Meer gunsteling genres?
CB: Alle genres as die roman goed is. En, benewens fiksie, verklaring wetenskaplike. Ek is mal daaroor, en dan verskyn dit uiteindelik in my romans. Ook Geskiedenis. Van alle tye. Eintlik, Ek is nogal 'n boekvreter. U weet nooit waar u die anekdote, die frase, die verhaal, die karakter, die gebeurtenis wat u sal boei en uiteindelik deel van u eie literatuur, van u lewe sal kry nie. En natuurlik die swart roman.
CB: Ek is in bevorderingsfasevan my nuwe roman, wat in Januarie 2021so ek het 'n bietjie tyd geneem om te ontspan. Maar dit het geen nut gehad nie, want ek het al 'n ander verhaal begin skryf. Wat lesings betref: die nuutste van Alexis ravelo, Monica Ojeda y Sarah Tafel en 'n klein juweeltjie: 'N Verskriklike groenigheid, van Benjamin labatut (ja, alles tegelyk).
CB: Wel, ons is op 'n weekdag soos reisigers in 'n Tokio-wa: styf. Ek gaan iets sê wat miskien een of ander vyandskap wek: dit word gepubliseer muchos (baie, in die orde van tagtig duisend) nuwe boeke per jaar in Spanje. Te veel.
En hoewel ek daarvan bewus is dat baie van hulle baie werk agter die rug het, die helfte laat veel te wense oor (Ek is ook daarvan bewus dat iemand myne in hierdie afdeling kan plaas) en baie ander is klone, spore.
Dit is wat ek gewoonlik noem 1) MacLiterature (romans wat presies dieselfde smaak op enige plek op die planeet); of 2) Geskrewe films (Al die romans wat geskryf is om verorber te word asof dit 'n film is; hulle gebruik dieselfde hulpbronne, volg dieselfde narratiewe en dramatiese strukture - die paradigma, die struktuur in handelinge, selfs die keerpunte wat tipies is vir die mees algemene Noord-Amerikaanse bioskoop - en gebruik 'n taal wat baie gemaklik en maklik is om te volg).
En ek sê nie dat daar nie avontuurromans, misdaad- en misdaadromans of rillers gepubliseer moet word nie, met die enigste bedoeling dat dit pure vermaak is (ek gebruik dit self en as dit goed geskryf is, is dit 'n vreugde) sommige uitgewers moet meer let op die vlak van literêre gehalte van sommige van die werke.
CB: In my geval het die fout my gewoontes nie soveel verander nie -Ek is nog steeds opgesluit by die huis skryf, lees, regstel-, net wat fisiese aanbiedings en besoeke aan feeste betref. In hierdie aspek is dit belangrik om nie 'n paar biere te kan drink nie (en alles wat dit behels, om soveel dinge uit te ruil) met sommige kollegas. Maar dit is waaraan dit raak.
Wat betref iets positiefs ... Kyk, ek het pas 'n begin nuwe roman en die eerste ding wat ek besluit het, is dat Ek sal dit te eniger tyd voor die pandemie akklimatiseer. Geen agtergrondnuus oor die virus of karakters met maskers of alarm in die land nie. Ek dink ons ​​is nou almal almal keelvol.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Onderhoude » Carlos Bassas del Rey: "Ek is nogal 'n boekvreter"