Wat u moet weet oor Meckel se divertikulum by kinders - Kindersiektes - 2021
As die babas gebore word, doen dokters 'n volledige ondersoek en doen hulle verskillende toetse om te sien of alles reg is. Daar is egter afwykings wat nie waarneembaar is nie, tensy 'n deeglike ondersoek gedoen word, soos die Meckel se divertikulum by kinders. Hou aan om te lees as u wil weet wat dit is, die simptome en behandelings daarvan!
Meckel se divertikulum is die algemeenste aangebore anomalie van die spysverteringskanaal (2%). Dit is 'n klein sakkie-agtige bult wat uitsteek teen die muur van die dunderm, wat vanaf geboorte by sommige kinders voorkom. Ongeveer 2 tot 3% van babas word met Meckel se divertikulum gebore. Die meeste kinders - dit kom meer gereeld voor by seuns - het geen simptome nie, maar soms kom pynlose rektale bloeding voor, of die divertikulum word besmet.
Meckel se divertikulum dit is 'n oorblyfsel van die omfalomesenteriese buis. Tydens embrionale ontwikkeling is hierdie kanaal verantwoordelik vir die kommunikasie van 'n struktuur genaamd die dooiersak (wat buite die embrio voorkom) met die primitiewe ingewande. Namate die ontwikkeling van die embrio vorder, verdwyn beide die dooiersakke en die omfalome-enteriese kanaal spontaan, wat 'n klein persentasie van die algemene bevolking met 'n oorblyfsel van die buis oorlaat.
Die meeste kinders met Meckel se divertikulum het geen simptome nie, en baie volwassenes leer dat hulle die toestand het as dit om 'n ander rede tydens die operasie ontdek word. Simptome verskyn gewoonlik gedurende die eerste dekade van die lewe (gewoonlik teenwoordig voor die ouderdom van twee).
Die manifestasies wat dit produseer, ontstaan ​​as gevolg van die inhoud van hierdie divertikula, wat meestal maagslymvliese bevat wat ulkusse met bloeding veroorsaak. Meckel se divertikulum kom meer gereeld voor by pasiënte met aangebore misvormings, veral omphalocele, slukderm atresie en anorektale misvormings. Die meeste gemeentes is:
- pynlose rektale bloeding
- Bloedige ontlasting wat donkerrooi tot baksteenrooi is of met 'n jellieagtige konsekwentheid (voorkoms van aarbeikonfyt as gevolg van die mengsel van bloed en slym).
- Braking en prikkelbaarheid.
- tasbare massa in die buik.
- Abdominale distensie.
As die ingewande 'n ulkus ontwikkel, kan swaar bloeding voorkom, wat lei tot bloedarmoede (lae vlakke van rooibloedselle). As 'n groot hoeveelheid bloed verlore gaan, kan die kind in 'n skok verkeer, wat lewensgevaarlik is. 'N Ernstige infeksie (peritonitis) kan ook voorkom as die derm geperforeer is en afval in die buik lek, wat 'n dermbelemmering kan veroorsaak.
'N Goeie fisiese ondersoek en volledige mediese geskiedenis is van uiterse belang. Beeldtoetse kan uitgevoer word om die dermkanaal te evalueer, maar 'n deeglike evaluering is veral belangrik, aangesien dit verwar word met ander patologieë.
- Beeldstudies soos abdominale x-straal of ultraklank.
- As dokters dink dat die rektale bloeding 'n Meckel-divertikulum kan wees, kan 'n toets genaamd 'n Meckel-scan gedoen word. Dit bestaan ​​uit die toediening van 'n klein hoeveelheid onskadelike radioaktiewe stof via die aar, wat vasgevang word deur die selle van die divertikulum, wat waargeneem kan word deur 'n radio-sensitiewe opsporingskamera (hierdie studie is die akkuraatste vir die opsporing van Mckel se divertikulum ).
- 'n Kolonoskopie kan ook uitgevoer word as die diagnose vermoed word.
As 'n divertikulum geen simptome het nie, is geen behandeling nodig nie, maar as die divertikulum bloeding, obstruksie of aanhoudende simptome veroorsaak, moet dit chirurgies verwyder word (chirurgie). Sodra 'n Meckel-divertikulum herstel is, is daar gewoonlik geen langtermynprobleme nie.
U kan meer artikels lees wat soortgelyk is aan Wat u moet weet oor Meckel se divertikulum by kinders, in die kategorie kindersiektes op die terrein.