Die omswerwings en ervarings van 'n Freedom Challenger: 2017
2017 Freedom Challenge
So sit ek bykans twee weke later en top oor die jaar se Challenge, my vinnigste tot op datum. Kyk vanjaar moes nie eers gewees het nie, as Handelaarshoof van Vredendal Toyota moet daar eers 'n paar goedjies in plek val en om 50+ mensies gelukkig te hou gebeur nie altyd so maklik nie, veral nie as jy in die voorafgaande maand 'n paar nuwe aanstellings maak nie. Die mensies moet mekaar eers vind en baie gelukkig is ek bevoorreg om 'n reg span mense saam met my te kan hê en het hulle mekaar gevind en baie goed presteer terwyl ek op my fietsie deur die land gereis het.
Om in Vredendal te oefen is nie maklik nie, dis nie plat nie en dan spring die kwik diep in die veertigs in, soms haal dit sommer vyftig, ek dink spesifiek aan een Sondag wat die beplanning was om 'n baie lange te doen, wel na 6 ure en 110 km het my rit ge-eindig teen 'n gemiddelde tempratuur van 48 Grade. Ek was gedihidreer en wou nie meer die lou water in my bottel drink nie, die Ingelsman gebel en gesmeek om my te kom haal, ek kon eenvoudig nie meer nie...... Die groot nadeel van die hitte is dat jy daaraan gewoont raak, op dit seker manier maak dit jou hard, maar as dit -11 word is daar bykans 'n verkil van 60 Grade en dan vrek jy van die koue. Ek het al nagte buite geslaap op die race, maar ek kan in alle eerlikheid sê, dis nog die koudste wat ek gekry het.
Dan het Vredendal storm winde, kyk in Klerksdorp waai die wind altyd, matigend, maar in Vredendal is daar tekens van Windwaaiers, hier Storm die wind, maal dit met slegte sand paaie en 40 Grade plus en skaap chops en brannewyn en coke saam met die gasvryheid van die kontrei en jy het 'n lekker resep om nie te oefen nie, wat dan ook so die geval was. Ek het myself met drawwery besig gehou in Desember, in Januarie so bietjie begin besighou met die fiets, maar eers werklik suutjies begin oefen toe ek oorslaan na oggend ry wanneer die nie so blaas nie. Ek was op 'n stadium heel uit die race, die min oefen, lang ure by die werk en die gasvryheid van die kontrei het net teveel geraak, ek het vir Meryl laat weet, wat dit net eenvoudig nie wou aanvaar nie.
En so gebalsem met die vetjies vind ek myself toe op die startline een vroeë oggend in Junie, meer en deels die gevolg van Meryl se hardnekkigheid, JT en Mike wat ek op die recce vergesel het, wat my aanhou por het om deel te neem. Moet sê die recce het ek as 'n toets van my fiksheid gesien en die krampe op die eerste dag het die werklikheid weergegee, maar ook die lus in my wakker gemaak en JT se woorde van pace jouself net het in my agterkop vasgesteek.
Moet erken die eerste paar dae het maar bars gegaan, vir my heeltyd gevoel of ek myself weer alleen op die tandem bevind het en ek moes myself maar baie mooi pace, my grootste voordeel was die roete kennis, een ding minder om oor te worry.
So het ek myself maar dag vir dag gepace in die hoop dat ek fiks sou wees wanneer ek in Rhodes sou aankom, ek moes maar ook op bolip byt wanneer daar agtervolgers in die omgewing was, gelukkig het die spekkies dit baie maklik gemaak.
Soos in 'n vorige jaar herenig ek en Tim weer in Slaapkranz, ek en die man, moet ek sê verstaan mekaar en ry bitter lekker saam, ons weet wanneer om te trap en wanneer om te praat, ek was seker fiks in Rhodes maar die koue het my teruggehou, maar van Slaapkranz kon ek voel ek het die tandem afgeskud, die Rush het spoed gesoek al was dit teen die wind, ek wou net jaag. Ek en Tim het 'n baie goeie verstandhouding, albei baie verstand en baie houding en ons het die kilo's opgerol, soms saam mekaar en soms alleen om dan net weer saam te ry. Dit was vir my 'n baie groot eer en voorreg om sy sewende kombers aan hom te oorhandig en ek glo hy het die gevoel gedeel met die oorhandiging van my kombers. Ons het dit eintlik een vroeë oggend in die Osseberg besluit en dit gestand gedoen, wat 'n voorreg om die race met my mentor te kon deel !!!
Ek wonder soms hoekom ek so vroeg in die middernagtelike ure weggetrek het en in die vriesende koue oggend ure ingery het, my plan was om deur die nag te ry en dan in die vroeë oggend ure hinderlaag te lê, wanner ek die support station vir myself het. Die oorsaak was tweeledig, ek het die eerste aan vroeg gestop by Centocow wat my van daar in 'n roetine gegooi het, dit en die feit dat die volmaan eers laatnag opgekom het. Die volmaan maak 'n baie groot verskil in nag navigasie en nadat die volmaan plek gemaak het vir donkermaan was ek reeds in 'n roetine van tuseen 2-3 ure slaap en dan opstaan en ry.
Daar is net twee maal van die 2-3 uur slaap roetine afgesien, eerste keer by Slaapkranz waar ek amper verkluim het oppad soontoe en die tweede keer in Gamkaskloof waar die visgraat maneuver my teruggehou het.
Die res van die tyd was dit maar net min slaap, maar 2-3 ure slaap verrig wondere en 'n 25 minute catnap iewers onder 'n bos, wat vir baie vermaaklikheid gesorg het tussen die ander manne, soveel te meer. Ek dink spesifiek aan 'n geval in die Perdepoort, Tim was so ent voor my en het 'n 25 minute dekking geneem in die sonnetjie langs die pad, met my verbykomslag het die sing van die wiele hom wakker gemaak, hy wou nog so bietjie rus, met die volgende paar wiele wat verbykom het hy opgestaan, die manne ingehaal en weer verbygegaan. So 10 km verder het ek dit nodig geag om dekking te slaan, Tim se wiele het my eerste wakker gemaak en daarna die span agtervolgers, wat so in die mou gelag het vir die sogenaamde racing snakes wat hulle elke nou en dan onder 'n boom vind.
Ja as 'n man moeg is, is 'n man moeg en as jy jou oge toemaak is die skakelaar af en dan slaap jy eensklaps, so maklik soos dit. Dit bring my by die baie spesiale mense langs die roete, die support stations, lugpunte in 'n baie donker nag, moet sê dis nou al familie, ek het my eie kamer in elke huis en ek kry nogal voordele wat almal seker nie kry nie. Daar is 'n paar van die plekke wat my race plan heer verongeluk, ek weet ek moet verby, maar steek altyd vas, ek weet ek moet slaap, maar gesels altyd te lekker en ek weet ek moet opstaan, maar geniet altyd die laaste greinstjie vrienskap. Vir 7 jaar doen ek al aan by hulle en vir 7 jaar dra hulle my op die hande, baie opvallend is hoe vinnig die kinders groei, ek onthou vir klein Andrètjie wat bal gespeel het met my eerste visgraat maneuver en nou is hy 'n groot man wat my inwag op 'n perd, Sandra en Diederik, Wil en Stephanie se pragtige dogters, daai tyd op skool, nou amper op trou. Tyd vlieg, ek voel nie ouer nie, die ouers lyk ook nie vir my ouer nie, maar die kinders word groot.......
My eie kinders ook, hulle belangstelling in die ondekkende race geprikkel deur my jare se ervarings word ook groter. Alison en Danielle wil die ervaring saam met hul Pa deel, en die dag se aanbreek is nie vêr nie, hopelik is ek uitgerus teen daai tyd. Dit sal vir my 'n groot voorreg wees om die ervaring met hulle te kan deel, twee taai meisiekinners daai.
Ondersteuning is baie belangrik op die race, die kleinste kortste boodskappie is goud werk en as jy so dan en wan nog 'n gesels ook kan inkry, soveel te beter. Dankie my wonderlike vrou, kinders, familie en vriende vir julle ondersteuning, dit was regtig lekker om so elke nou en dan in die seinlose wonder wêreld van julle te kon hoor.
Die Freedom Challenge is 'n nederige race, en as jy nie nederig is nie, sal die Liewe Vader jou op jou kniee dwing en sorg dat Moeder Natuur jou nederig maak. Die hele race selfs Modor is asemrowend mooi en soms is dit net nodig om vir 'n oomblik stil se sit en God se Almag te ervaar, en dis dit wat die race vir my so bitter spesiaal maak.....
Twee weke later nadat ek klaar gemaak het, is my vingerpunte en my toontjies steeds dood, die visgraat hak nogsteeds in my pens, seker nie gewoont aan die snaakse kos wat ek nou eet nie, ek is 8 kg ligter, die blaas op my hak het verander in 'n moerse eelt, my kniee glad nie meer seer nie, ek sweet nog so nou en dan in die nag, droom nie meer ek is iewers op die pad besig om te race nie en dan wonder ek so terwyl ek die sterre beskou gaan ek ooit weer ry ???
Ek en Tim het mekaar die oggend in die Osseberg belowe ons is nou klaar, net hierdie enetjie klaar maak, want 6 is die duiwel se getal en die race het duur geword, pepper duur, uitgelewer aan 'n paar bevoorregtes. Dis nie net jou inskrywing nie, dis jou klere, jou fiets, jou bokse, vliegkaartjies, verblyf aan die einde en nog 'n hele span jakalsies wat geld vreet. Dis 'n jammerte, want toe ek my sommetjies maak vir 'n dubbel inskrywing saam met een van my dogters, toe weet ek sommer die tyd om te begin spaar het nou aangebreek.
En tog ten spyte van die kostes, wonder ek reeds oor watter tipe dyno hub ek moet gebruik, watter skoene ek volgende keer kan gebruik en oor wanneer die volgende keer gaan wees, want jy sien elke jaar belowe ek, ek is klaar en dan kom die kat weer en vind ek myself weer op die startline......
Success is totally dependent upon drive and persistence.
The extra effort required to make another effort or try another approach is the secret of winning !!!!
Posted by Marnitz at 1:10 PM No comments:
Posted by Marnitz at 11:57 AM No comments:
Posted by Marnitz at 10:47 AM No comments:
Posted by Marnitz at 5:03 PM No comments:
Posted by Marnitz at 4:36 PM No comments:
Posted by Marnitz at 3:16 PM No comments:
Ons vertrek netso voor 3H00 ek so ent voor Tim, hy sal my weer teen die klimme vang, ons ry teen tyd moet voor 13H00 by die Baviaans hek wees om begely te word vir die gevaarlike buffels, as die manne van die Baviaans maar net weet waar en tussen wat ons al alles deurgery het, maar nou ja dis vir ons eie veiligheid. As dit van my afhang het ek die hele deel uit die roete gesny, Modor is nie 'n lekker plek nie en dis so asof die katusse weet ons hou nie van die plek nie, want hulle word al meer......
Tim vang my teen die steil klim uit die Grootrivierpoort, ons ry so entjie in mekaar se spore tot by die volgende opdraande, ons doen weer die klere dans, trek aan, trek uit, trek weer aan en weer uit, snaakse weer, warm en vrek koud.
Dankie aan Expedition Africa se 160 spanne wat die Osseberg bietjie vir ons oopgetrap het, gewoonlik is die oorblyfsels van die jeeptrack so toegegroei dat jy meer teen die afdraande stoot as wat jy ry, ek is voor Tim met net sy voorbriek onder, ook maar net, sy handtering van 'n fiets met net 'n voorbriek spreek hoofstukke. oor die jare het ek al 'n weersin opgebou vir die stukkie aarde, die toegerankte oorblysels van 'n jeeptrack wat plek plek in 'n donga ontaard, die duisende dooie en lewendige doringbome wat die pad toegroei altyd gereed om jou 'n hou toe te dien, die riete soos die hakia in Stetteyns, altyd gereed om iets te gryp of te breek en die nuutste toevoeging die klou kaktus, die goedjies het die gewoonte om op te spring, jou 'n arsenaal brandende steke toe te dien en dan vir lewe en dood te klou, van die been na die hand na die anner hand en tussen dit alles ry jy tussen die wit beendere van Kudu karkasse wat seker van die kaktusse ge-eet het....
Onner gekom gaan sit ek op my gaai, pluk my laaste pyl uit en vat 'n lang teug, ek weet wat vir ons wag..... Ek en Tim bespreek die stukkie aarde en ja dis prentjie mooi as jy doodstil sit en nie 'n poging aanwend om enigsins te beweeg nie, ek wys vir Tim waar ek die vreesbevange Jill heel van koers tussen die riete gekry het, daai gesig die een van vrees wat oorskakel in blydskap sal ek nooit vergeet nie. Ons bespreek die uithaal van die lappie aarde en ek en Tim verskil, Tim wil die deel behou en sê dis uniek, noodsaaklik en deel van die race, waaroor praat jy wanneer jy eendag klaar is ? Ek moet toegee hy het 'n punt, maar dis nie 'n baie lekker deel nie, seker maar soos Stetteyns enigste verskil is by Stetteyns kan jy sien waar jy moet uit, dis net om daar te kom.......
Gelukkig en voordelig vir my en Tim weet ons waar om te gaan en 11H40 val ons in by Kudu Kaya, ons raak nou aan die voorkant van die race en die oorblyfsels wat die anner manne gelos het word al minder, ek maak vir my twee dik geroosterde kaas en heuning broodjies vir die pad, en ons deel die res van die oorblyfsels tussen ons. 13H00 is ons by die hek, Jacques moet ons begelei met 'n bakkie en ek en Tim moet bymekaar bly en ek weet dit gaan maar bars gaan teen die klimme, die sweet loop strome teen my af, ek werk nie net hard om by te bly nie, dis sommer ongehoort warm ook. Die salpeter slaan my uit en in 'n poging om die peanut af te koel hang ek my hemet op die handlebars, die nadeel is die sonnetjie brand my bollakop laat hy lyk soos cherry konfyt, en so ploeter ons voort tussen die kuku wrakke en die droë veld, smaak my die buffels vreet als op en al wat oorbly is verlate vlaktes. Jacques se bakkie hou my aan die beweeg ek moet voor die ding bly en hy moet agter my bly en al wat oorbly is om te trap om by die oorkantste hek.......
Laaste lig kom ons by die hek aan, dis nou ek en die agtervolger, Tim wat so ent voor my was het by die hekwagte se vuur homself wag gemaak, die son wat dooierus op ons gevat het maak nou dat ons skielik baie koud kry en ons vertoef so paar minute om die lekker vuur. Ek val in die pad na die volgende plekkie wat nooit naderkom nie, Damsedrift, dis moontlik die stikdonkerte en die moegheid wat veroorsaak dat Damsedrift nie nader wil kom nie. Dis 'n grenslose sinkplaatpad en die Rush soek weer alkant 'n gelyk stukkie aarde op die hobbelpad, ek is uit die saal uit, gatvol soekend vir Studis Polies Stasie se ligte, want as ek die ligte kan sien weet ek is ek amper daar.
21H40 is ek daar, Tim het besluit om eers so ent verby te ry op die eentonige pad, Runè het vir ons vuur gemaak, Estelle die lekkerste kos en ek raak aan die gesels, Tim praat iets van middernag ry, maar ek gesels te lekker, Hestelle moet eers 'n doring val 'n val seker twee dae gelede uit my duim verwyder. Lekker plek die Damsedrift, naby aan my hart, my pyle is op en ek vra wetend dat niemand hier rook nie vir 'n pyl en Runè kom te vore met 'n verlore pakkie wat een van sy vriende gelos het en pyl vir pyl gesels ons 'n hond uit 'n bos uit. Runè vra my op 'n stadium of ek nie moet slaap nie en ek antwoord : Ek en Tim het vandag besluit dis ons laaste Freedom en daarom gaan ek die kuier geniet, want volgende keer gaan dit nie met 'n fiets wees nie, ek klim na die lekker kuier na aan middernag in die bed in, ongeveer dieselfde tyd as wat Tim my weer verlaat.
My selfoon het ek moertoe geval in die dubbele plaaskoop aksie naby Koedoeskop en is onbruikbaar verklaar vir alarm doeleindes, ek stel dis my horlosie en hoop om 2h00 deur hom opgewek te word....
Posted by Marnitz at 11:26 AM No comments:
3H00 val ek weer in die pad, dis 'n lekker lang afdraande na die Visrivier, ek is agter my 2014 race, die keer het ek in 'n skaapstoor netvoor Tam Safari's getiep, het ook eers in die vroeë oggen ure daar uitgekom en toe in 'n paar Buffels by die oorkantste hek vasgeloop. Die bene voel goed maar die slaapmonsters pla en by dieslfde stoor sak ek weer op 'n paar skaapwolle neer vir 'n vinnige 25 minute catnap, in die donkernag vlieg ek weer op, ek moet inhaal op myself. Vir die dot watchers en buitestaanders lyk dit baie keer of ons iemand jaag, maar dis nie altyd die geval nie, meeste van die tyd jaag mens 'n persoonlike doelwit en soms jaag ek die odd Ingelsman veral as jy sy sweet kan ruik.
Moet eerlik sê ek sal daarvan hou as ek weer vir Tim kan vang, maar dan hunker Mike Potgieter vir my en dis goeie aansporing.
Ek hou die splits dop by Newlands, Mike, Fjord en Tim is net 'n paar ure voor my en ek is bykans op dieselfde tyd as 2014, moet nou net my gat roer dan kan ek dalk 13 dae doen, Boet werrie bel my op die lang opdraande na Newlands, vertel my ek lyk goed en moet netso aanhou dan vang ek hulle nou-nou. Ek vlieg verby Rockdale en Oom Gawie die Schufteberg uit, jaag na Jakkalsfontein en vat gelukkig die afdraai regs, as Boet Werrie my nie per toeval ingelig het van die regs swenk nie kon ek dalk 'n baie langer paaitjie links geneem het. Die Cannondale Rush is lus vir jaag, wil net vinniger en vinniger, ek is eindelik racefit en die pad is of plat of afdraande met 'n matige wind van voor, ek sê matig want in Vredendal waar ek bietjie ge-oefen het waai die wind bedonnerd. Die Rush sing die pad af ek hou hom bo 40km/h en spoedig klim ek die berg uit by Tollie's Safari's, die manne se spore lê nou vars in die grond, ek maak Struishoek ligdag en ek weet ek is voor my 2014 persoonlike beste.
Struishoek portage en dis presies wat dit is, 'n moerse lang klip besaaide afdraande waarteen jy afboender met jou fiets op jou rug terwyl jy die wit gekalkte klippe volg wat Oom David se volk vir ons geverf het volg sodat jy nie verdwaal nie. Laaste lig is ek onder en sonder om te aarsel klop ek aan Oom David en Tannie Verity se voordeur, hier moet 'n man groet, baie spesiale mense wat al baie spesiale dinge vir my gedoen het.
Ons groet soos lank verlore familie, vra mekaar uit oor hoe dit gaan, Tim soos ek hom ken het ook kom groet, ek tap vir my water gee 'n stywe handruk en boere druk en val weer in die pad, ek is nou amptelik voor my persoonlike beste, seker maar omdat ek afstand gedoen het van die oorblywende pakkie pyle in Elandsberg. Ek vat die teerpad, my sweeties en choccies is op en ek wonder hoe Pearston lyk, net 'n kilometer verder van die afdraai en ek besluit om my nuuskierigheid te bevredig en te gaan kyk en wat sal ek vind ? 'n Raserige dorpie met 'n indringer kafee, koop vir my 'n pakkie Simba, 'n Coke en twee Barone's en so wragtig hulle het Pietie Stywestaan Blou, my smaak en daar swik ek en koop 'n pakkie, geniet 'n pyl op die voorstoep en sluk die simba af met 'n koue coke, terwyl ek die baie vrae antwoord : Wat's my naam, van waar kom ek, waantoe gaan ek en dan die beste : Is jy Mal ?
Dis so 35km of wat na Gegun en ek vang wrede spoed, die Rush soek pad, dan links, dan regs, dan in die middel, anders as die ander plekke werk MTN verbasend, maar hul padskrapers verseker nie, my nekspiere is gedaan en ek sukkel om die peanut bo te hou, loer maar so onder deur die hemet.
8H40 by Gegun herenig ek weer met Tim, baie trots op myself, jaag gou iets deur die pens, sluk 'n koffie of twee en bewonder die sterre met 'n pyl in die hand, Tim wil middernag wegtrek en ek moet saam, hy sal my wakker maak, nie tyd vir stort nie net vir slaap en ek stem heelhartig in......
Posted by Marnitz at 3:34 PM No comments:
Posted by Marnitz at 3:33 PM No comments:
Tim vra my om saam met hom te ry, ek kry die briefie en 'n omkoop chocolate van hom toe ek wakker word. Om vir Tim nee te sê bestaan in my woordeskad nie, en my hoop was mos eintlik dat ons saam moet ry, ons het nou mos al in die verlede van Slaapkranz saam klaargemaak.
Tim praat my gou gou in 'n 12 dae klaarmaak in, heel malligheid in my oë, maar nouja die plan is om Romansfontein te haal voor die aand draai.
Ons vorder goed, my spekkies is nou al amper heel uitgebrand, maar die ligter Tim klim steeds beter as ek, ek los hom maar teen die steiltes en vang hom maar net weer op die plat. Nege ure later groet Danie van Moordernaarspoort ons met sy welbekende butternut sop. Ek en Tim wonder nou nog oor hoe die manne dit in 5 ure doen, want dis nie asof ons gespeel het of verdwaal het in die donker nie, maar nou ja sommige ouens is vinniger as ander....
Tim praat my in die 12 dae ding in, maar dan moet ons Romansfontein vandag maak, ek stem in, maar oppad na Brostelea verander my wysie, dit was net nou die dag -11 oppad na Chesneyworld, Molteno was -16 op dieselfde dag, ons kry vir Ingrid langs die pad, haar skoene is gaar soos twee jaar gelede se Freedom Challenge skoene en sy kry nuwes en moet 'n daylight penalty uitsit by die volgende stop. Net na 19h00 is ons by Brostelea en die 82km na Romansfontein in die donker op moeë bene kan gou 9 ure se trap raak, indien ons, ons gatte roer en nie met moeë bene trap nie en ook nie rond tas in die donker nie, behoort ons teen 3H00 / 4H00 daar te wees.
Dis klaar 2.vrek koud, die nuwe koorsblare vorm nog vars in my mond, ek onthou nog te goed hoe 'n 5 uur skof in 'n 9 uur skof vrrander het en ek besluit ek het mie lus om vir 25 ure+ te ry, waarvan 8 in 2.Moer koue omstandighede gaan wees. Ek kan liewers warm slaap en more vroeg laat waai en breakfast saam met Tim geniet....
Tim aarsel so oomblik, wonder oor warm koffie en val toe maar in die pad, ek dink dis 'n groot fout want dis reeds koud, maar Tim is 'n aanhouer, ons ien mekaar af, dis half sleg vir my want dis lekker om te ry, maar my gevriesde vingers van twee dae gelede laat my hunker na warmte en ek kies die pad na 'n warm stort en Tim die koue nag in, hopelik sien ek hom more iewers........
Posted by Marnitz at 12:27 PM No comments:
Posted by Marnitz at 1:47 AM No comments:
Posted by Marnitz at 8:02 AM No comments:
Blybaar nie 'n dag vir foto's nie, ook nie vir 'n vet seuntjie nie, gelukkig dink ek daar is nou net 6kg oor van die spekkies liquid energy. Wonder bo wonder het ek ook nie gekramp nie, dis 'n eerste vir my. Ek het gedink ek gaan soos 'n riet bewe wat die rittel dans doen.....
Maar dat ek vandag gesuffer het is 'n feit soos 'n koei, dit het maar baie moeilik gegaan, was ook nie baie lekker om heel agter, en ek bedoel baie ver agter almal te ry nie. Die krummels en die spore wat die manne vir my gelos het is lakal toegewaai en om die tog vir my swaarder te maak het my seat post clamp besluit om my saal stadig te laat sak, dink toe maar 'n Boerepatent uit so in die sakkery, sy 'n lee coke bottel en maak vir my 'n spacer en siedaar bly die saal bo.
Die Umkomaas is weer in vloed, ek wil nie omry nie, dis teen my beginsels, die koue water is goed vir my moë spiere en vandag is weer vrek warm, niemand is nog deur nie en ek soek 'n plek, maar dit lyk nie goed nie. Ek kry sulke terugflitse van 2011 toe die rivier my amper vrek gemaak het toe die waters my onder 'n doringboom vasdruk en besluit toe maar op die ompad, al soekend na 'n deurkom plek sonder sukses. Maak my water vol by Hela-Hela want ek weet dit gaan 'n lang tog wees tot bo en bloed sweet gaan daar baie wees, wonder bo wonder ry ek nogal 'n groot deel, maaaar toe ek begin stoot toe stoot ek bloed tot bo.
Na 16h00 val ek by Dana van Allandale in, baie later as gewoonlik maar ek is daar sonder krampe, spietwit van die salpeter uitgeslaan, heel aan die tam kant, ek wonder so vlugtig of ek nie dalk moet oorslaap nie, gelukkig net vlugtig. Ek val weer in die pad netso voor donker, dit het al met die tandem gebeur toe ons ook in die donker weggetrek het, gelukkig is my kennis van die roete goed en die sterre lei my in die regte rigting, met so klein draaitjie natuurlik, maar in die regte rigting.
By Donnybrook koop ek vir my 'n coke en 'n melkie en toe 'n pakkie Pieter Stywestaan, ek rook gewoonlik nie op die Challenge nie, maar gewoonlik is ek fiks en vinniger, en gewoonlik rus ek nie so baie nie en nou soek ek sommer net verskonings om die pakkie twak te gekoop het, feit is ek is verslaaf, swak en lus vir 'n sigaret en ek het nou 20 van die pyle....
Met 'n pyl in die hand loer ek die sterre en die liggies van Centocow in die verte, regtig nie gedink ek gaan die liggies op die eerste dag sien nie, maar nouja daar staan ek en loer vir hulle en net so voor 10 val ek by die deur in, die hele plek net vir myself.
Die feit dat ek nie gekramp het nie kan ek seker toe skruif aan die goeie raad wat ek gekry het, pace jouself, wel my pace het baie loop en stoot ingesluit, Hela Hela se 1000m klim bly 'n bliksem en ek het vandag amper die hele helse ding uitgestoot.
More is nog 'n spekkie brand dag, hopelik brand ek al die spekkies op voor Rhodes, dan kan ek dalk begin race....