PressReader - Kuier: 2017-04-19 - Twee prin­ses­sies vir Ela­na A­fri­ka-B­re­den­kamp
Twee prin­ses­sies vir Ela­na A­fri­ka-B­re­den­kamp
Sy weet pre­sies wat­ter ei­se moe­der­skap aan ’n wer­ken­de ma kan stel, maar sy het ge­leer jy moe­nie hui­wer om hulp te vra nie.
Wan­neer jy Ela­na A­fri­ka-B­re­den­kamp op TV sien of op ’n groot ver­hoog waar sy se­re­mo­nie­mees­ter speel, of in ’n fo­to saam met haar ge­sin op T­wit­ter of In­sta­gram, sal jy mak­lik dink sy is die ul­ti­ma­te su­per­ma of su­per-vrou. Want of sy nou werk of net ma is, sy glim­lag al­tyd in fo­to’s en is bor­re­lend in haar bood­skap­pe.
Maar wan­neer Ela­na (36) met rooi oë vir ons voor­blad­fo­to­ses­sie en on­der­houd op­daag, be­sef jy moe­der­skap dis­kri­mi­neer nie.
Sy vra ver­sko­ning vir hoe sy lyk en ver­dui­de­lik haar twee kin­ders is siek en dat sy min ge­slaap het, plus sy was die week van­te­vo­re se­re­mo­nie­mees­ter by die A­fri­kaans is Groot-mu­siek­skou­spel.
Die ei­se wat dit ver­al aan wer­ken­de ma’s soos Ela­na stel, is on­meet­baar groot, want daar is net een van jou ter­wyl al­les en al­mal an­ders in jou le­we ook jou vol­le aan­dag ver­eis.
Daar is nie ba­lans nie, sê Ela­na eer­lik, want as sy 100% vir haar kin­ders gee be­te­ken dit sy kan nie 100% vir haar werk gee nie, en an­ders­om. Ela­na sal weet, want sy is nou ’n ma van twee dog­ters, Est­her Beth (2) en An­na­bel­le (met ons on­der-
houd am­per twee maan­de oud). Met een kind het jy al­reeds jou han­de vol, maar met ’n twee­de verg al­les gro­ter be­plan­ning en het jy be­slis hulp no­dig.
Ge­luk­kig het Ela­na haar man, Ian, aan haar sy – ’n hands-on pa wat e­nig­iets doen wat sy kan doen. En sy kry e­ni­ge an­der ti­pe hulp in wat sy mag be­no­dig, want sy be­sef sy kan nie al­les al­leen doen nie en dat dit ou­kei is om vir hulp te vra.
“Ek het ’n sta­di­um in my le­we be­reik waar ek wil hê men­se moet die per­fek­te prent­jie van wat ’n su­per­ma moet wees, uit hul kop­pe kry. As ek werk, werk ek hard. En as ek nie werk nie, is ek by my kin­ders. Dis moei­lik om 100% toe­ge­wyd te wees op al­le vlak­ke (in jou le­we),”sê Ela­na, wat ’n be­si­ge loop­baan het.“As jy sog­gens vroeg aan my deur kom klop, sal jy my nog in pa­ja­mas kry, want ek is be­sig om my kin­ders te bad en aan te trek.”
Moe­der­skap is nie mak­lik nie, maar dis daar­die kos­ba­re oom­blik­ke soos wan­neer jou nu­we ba­ba aan jou drink en stip in jou oë kyk en jou ou­er kind se per­soon­lik­heid be­gin vorm en sy haar eer­ste vol­sin­ne be­gin praat, wat jou as ma selfs in jou diep­ste moeg­heid so ver­vuld kan laat voel. Dan is ma en kind in ’n woor­de­lo­se ge­sprek (in die ge­val van ’n nu­we ba­ba) of in ’n ge­sprek met jou peu­ter be­trok­ke wat an­der men­se nie kop of stert van kan uit­maak nie, maar as ma ver­staan jy el­ke woord en hand­ge­baar. Sul­ke tye staan die tyd stil en is dit net hier­die oom­blik wat saak maak en weet jy nie­mand an­ders kan vir jou die­self­de on­voor­waar­de­li­ke lief­de gee soos wat jou kind vir jou gee nie.
Kui­er kon pre­sies hier­die oom­blik­ke, wat Ela­na op die fo­to­ses­sie met haar dog­ter­tjies ge­deel het, eer­ste­hands er­vaar. Ian het Ela­na ver­ge­sel en dit was so ’n mooi prent­jie om te sien hoe ge­luk­kig hul­le as ’n ge­sin is – en ver­al hoe Ian sy skoe­ne as pa en as Ela­na se on­der­steu­nen­de le­wens­maat vol­staan.
Ela­na en Ian hoef dit nie eens te sê nie, maar dis dui­de­lik hoe­veel re­spek en lief­de tus­sen hul­le is en dat dit die ti­pe om­ge- wing is waar­in hul­le hul kin­ders groot­maak.
die GE­SIN GROEI
Est­her Beth, of Es­sie soos Ela­na en Ian haar noem, is ’n ge­luk­ki­ge en vrien­de­li­ke kind, wat vin­nig in al­mal se har­te kruip. Hoe dan an­ders met ’n bor­re­len­de ma soos Ela­na? Es­sie is dalk net twee jaar oud, maar t­ree al klaar soos die be­sker­men­de ou­sus teen­oor An­na­bel­le op. Es­sie het in ’n sta­di­um ge­huil om An­na­bel­le vas te hou en haar aan­hou­dend ge­soen.
An­na­bel­le be­sef dit nog nie, maar sy het ’n nu­we ti­pe sa­me­ho­rig­heid in die B­re­den­kamp-huis­hou­ding ge­bring.
Ela­na sê ba­ba no. 2 was be­ter be­plan en voor sy An­na­bel­le ge­had het, moes sy se­ker maak sy sal steeds daar wees vir Es­sie en haar sien groot­word.
“Ek is nie bang vir ou­er­skap of moe­der­skap nie, maar ek was bang vir die ge­boor­te, want ek wou nie hê die ba­ba moes vroeg kom nie. Maar toe kom An­na­bel­le wel vroeg. Ek kon nie glo toe dit ge­beur nie,”ver­tel Ela­na, wat net 35 we­ke swan­ger was. Sy het toe nog so­wat vyf we­ke ge­had om te gaan voor An­na­bel­le se ver­wag­te ge­boor­te­da­tum.
Ela­na ont­hou sy was die vo­ri­ge dag in ’n ver­ga­de­ring en het die vol­gen­de dag (Vry­dag 27 Ja­nu­a­rie) uit­ge­sit om haar­self te be­derf met ’n ha­re- en na­els­be­han­de­ling, maar toe val iets voor aan die haar­sti­lis se kant en din­ge het toe glad nie vol­gens plan ver­loop nie.“Ek het eg­ter die vo­ri­ge aand py­ne ge­kry en was bang die koord (na­el­string) is dalk om An­na­bel­le se nek en het be­sluit om gi­ne­ko­loog toe te gaan. Ek sal dit nie ver­geet nie. Toe ek in my gi­ne­ko­loog se spreek­ka­mer sit, toe is ek soos, ‘oh no, I knew it’. Die dok­ter het ge­sê ons sal die ba­ba moet uit­haal,” deel Ela­na die oom­blik toe die groot­ste vrees van haar twee­de swan­ger­skap ’n werk­lik­heid word.
Maar sy was kalm en het Ian, wat nog in die gim­na­si­um was, ge­bel en ook haar sus­ter, wat uit Lon­den sou kom vir
Ek is nie bang vir ou­er­skap of moe­der­skap nie, maar ek was bang vir die ge­boor­te.
An­na­bel­le se ge­boor­te, laat weet An­na­bel­le is op pad en baie vroe­ër as be­plan. En toe sor­teer sy vir Es­sie en haar ou­ers uit en maak se­ker al­mal is or­raait voor­dat sy in die hos­pi­taal op­ge­neem is.
Ela­na be­skryf die oom­blik op 27 Ja­nu­a­rie toe sy vir An­na­bel­le in haar arms kon vas­hou as ’n“vol­maak­te ge­voel”. Maar sy was tog be­kom­merd.“Ek was be­kom­merd om­dat sy op 35 we­ke (vroeg) ge­bo­re is. Sy moes op suur­stof ge­plaas word en was vir twee we­ke in die ICU.
“Toe hul­le met Est­her Beth se ge­boor­te haar vir my gee, was ek oor­wel­dig deur die ge­voel dat ek vir die eer­ste keer in my le­we my ba­ba vas­hou. Met An­na­bel­le het ek vir an­der goed ge­kyk, soos na haar to­ne, vin­gers, in haar mond, maar Ian was die heel­tyd by haar en dít het my ge­luk­kig en kalm ge­maak,”voeg sy by.
Ela­na sê sy het al ge­lees oor vroeg­ge­bo­re ba­bas, maar dis ’n heel an­der er­va­ring wan­neer jou eie kind as een van dié ba­bas ge­bo­re word. Want dan won­der jy wat jy moet doen.
Ná haar eie er­va­ring met ’n vroeg­ge­bo­re ba­ba wil Ela­na vir an­der ma’s sê hul ba­bas is in goeie han­de in die ICU en dat jy op tyd moet wees om jou te kind te voed en ge­noeg vrae moet vra so­dat jy weet wat om te doen wan­neer jy en jou ba­ba tuis is.
Te­rug by die huis het sy nie iets bui­ten­ge­woon ge­doen nie en steeds men­se toe­ge­laat om na An­na­bel­le te kom kyk en het sy haar nu­we dog­ter net al ster­ker sien word, sê Ela­na.“Ek is moeg vir die me­dia wat hier­die prent­jie van ’n su­per­ma skep. Ek het ’n klomp hulp in­ge­kry om my te help om­dat ek on­moont­lik al­les sou kon doen. Ek het ook ge­luk­kig kli­ën­te wat ver­staan ek is ’n ma.”
Teen die ein­de van die fo­to­ses­sie het An­na­bel­le, wat die heel­tyd soet was, vir die eer­ste keer be­gin stem dik maak. Dit was haar slaap­tyd en Est­her Beth was ook moeg van al die ak­sie. Toe Ela­na en haar ge­sin weg­stap, lýk sy soos ’n su­per­ma, maar eint­lik is sy net ’n ge­wo­ne ma wat hard werk om oral te wees. Maar sy suk­kel ook – nes ons ge­wo­ne ma’s – en dis heel­te­mal ou­kei. Dis moe­der­skap.
As jy sog­gens vroeg aan my deur kom klop, sal jy my nog in pa­ja­mas kry, want ek is be­sig om my kin­ders te bad en aan te trek.
HOOFFOTO: Ela­na A­fri­ka-B­re­den­kamp bor­rel van lief­de vir haar jong­ste spruit, An­na­bel­le (am­per twee maan­de). REGS: Est­her Beth (2) is baie da­nig met die nu­we klein­sus.
LINKS: Ela­na maak al­tyd tyd vir haar man, Ian, en hul twee dog­ters. Sy en Est­her Beth het ho­pe pret ge­had ty­dens die fo­to­ses­sie.