Die ANC is die nuwe kolonisteArgieffoto. Die debat oor kolonialisme wat opnuut deur premier Helen Zille se stelling ontketen is, verswyg ŉ uiters belangrike vorm van kolonialisme, en dit is die wydverspreide voortsetting van kolonialisme wat byna orals ná onafhanklikheid in Afrika voorgekom het. Die skadu van hierdie spesiale vorm van kolonialisme hang nou ook swaar oor Suid-Afrika. Die ANC se amptelike siening is dat witmense in Suid-Afrika “koloniste van ŉ spesiale soort” was. Daarmee het hulle bedoel dat ons nie koloniste soos die Portugese en Engelse was wat weer na die moederland kon teruggaan nie, maar dat ons nietemin swartmense gekoloniseer het. Oor hierdie siening kan ŉ mens baie redeneer, maar dis nie die doel van hierdie artikel nie. Die vraag is of die ANC nie dalk geword het waarteen hulle geveg het nie, naamlik “Spesiale Soort Koloniste” wat ander gemeenskappe oorheers. Dis geen vreemde verskynsel dat die “bevryders” self oorheersers word nie. In talle Afrikakolonies het diegene wat teen die koloniale moondhede in opstand gekom het ná onafhanklikheid hulle politieke mag gebruik om die minderheidsgroepe te oorheers. Dit was dus ŉ swaai vanaf “eksterne kolonisme” na “interne” kolonisasie. Die meerderheidsgroep het die politieke mag wat hulle vanweë hulle etniese of rassemeerderheid gekry het, misbruik om minderheidsgroepe te verdruk. Hierdie verdrukking het talle vorme aangeneem, wat gewissel het vanaf “sagter” vorme van verdrukking soos uitsluiting van besluitneming oor sake wat hulle raak tot uiterste vorme soos uitdrywing of selfs uitwissing. Tussen hierdie twee pole het daar baie ander vorme van oorheersing voorgekom. Die Westerse aanname dat demokrasie orals tot vryheid sou lei, is in Afrika gereeld verkeerd bewys. Daarom het meerderheidsregering gou in die meeste Afrikastate oorgegaan na meerderheidsoorheersing. Die regerende groep het die staat gekaap om vir hulle mense werk te gee, die belastinggeld vir hulle kiesers te gebruik, ekonomiese voordele vir hulle groep in te stem, of om minderheidsgroepe se belange te benadeel. In Suid-Afrika gebeur dit byvoorbeeld dat die ANC die grondwetlike voorsiening vir “gelykheid” al in 1997 by sy Mafikeng-kongres met die aanvaarding van sy Transformasiebeleid verander het in “verteenwoordigendheid”. Dit het gebeur net ná die “finale” Grondwet van 1996, wat beteken dat hulle met hierdie politieke besluit al die betekenis van die Grondwet net ŉ jaar ná die inwerkingstelling daarvan verander het! Die doel van “verteenwoordigendheid” is dat alles in die land die bevolkingsamestelling moet weerspieël, volgens die rasformule van 80% swart, 8% wit, 8% bruin en 2% Indiër. Daarmee wou hulle verseker dat alle instellings onder swart en ANC-beheer moet wees. Daarmee saam gebruik hulle hul meerderheidsmag om minderheidsgroepe soos Afrikaners se instellings, onder meer skole en universiteite, oor te vat (koloniseer?), ons taal uit te skuif en ons geskiedenis te kriminaliseer. Die bekende Harvard politieke wetenskaplike, prof. Samuel Huntington, het hierdie verskynsel treffend beskryf. Huntington voer aan dat terwyl nie-Westerse gemeenskappe ondergeskik aan hul Westerse heersers was, hulle Westerse waardes gebruik het om hul teenstand teen Westerse oorheersing te regverdig. Daarom het hulle aangedring op Westerse waardes soos politieke bevryding, demokrasie, menseregte en die verwerping van diskriminasie. Nadat hulle egter vryheid en politieke mag verkry het, het hulle nie gehuiwer om daardie selfde Westerse waardes, wat hulle gebruik het om mag te bekom, te verwerp nie. Die rewolusie teen die Weste was eers geregverdig deur die gebruik van Westerse waardes as politieke “wapens” om bevryding te bewerkstellig. Nadat hulle dus demokraties aan die bewind gekom het, het hulle die demokrasie gaandeweg uitgehol en al meer outokraties opgetree. Staatshoofde het begin inmeng met die vryheid van die media, die howe, opposisiepartye, staatsinstellings soos die openbare beskermer, en kultuurgroepe, en hulle nie gesteur aan die normale demokratiese wigte en teenwigte nie. Die formele demokratiese vorme en instellings soos die parlement is behou, maar dit was eerder forums wat gebruik is om hul oorheersing te vestig en te regverdig as wat dit ŉ uitstalvenster vir demokrasie was. Die wese van demokrasie gaan oor vryheid, nie oor die meerderheid nie. Natuurlik voldoen Suid-Afrika nog aan die formele vereistes vir demokrasie, soos gereelde verkiesings, ‘n veelpartystelsel, onafhanklike howe, en ŉ vrye media. Maar demokrasie gaan oor veel meer as dit, en dis hoekom die Economist en Freedom House die land reeds as ŉ gebrekkige demokrasie beskryf. Die staat se inmenging in die vryheid van wit en bruin werknemers om vrylik beroepe te kies, staatsinmenging in die ekonomie en maatskappye se vryheid, eiendomsreg, universiteite, kultuurgroepe, skole, die SABC, die groeiende druk op die howe en die ANC se projek om alle “magshefbome” te beheer wys hoe sterk die druk op vryheid is. Die Amerikaanse staatsman Henry Kissinger het hierdie probleem raakgesien en goed opgesom: “In die Weste het demokrasie ontwikkel uit homogene samelewings. Daar was nie institusionele versperrings vir ŉ minderheid om ŉ meerderheid te word nie. In die Weste is verkiesingsneerlae gesien as ŉ tydelike terugslag wat weer omgekeer kan word. Maar in multi-etniese lande beteken minderheidstatus gereeld permanente diskriminasie en die risiko van politieke uitwissing.” Dit is interessant dat die ANC nie meer huiwer om sy doelwitte van rasse-oorheersing te verberg met sy beleid van “Afrikaan-oorheersing” nie. Hulle streef onbeskaamd na transformasie in die vorm van demografiese verteenwoordigendheid, met die uitgesproke doel om elke “magshefboom” in die land te beheer – alles in die naam van demokrasie en die stryd teen “rassisme”. Die beste antwoord hierop is gegee deur die Belgies-Amerikaanse politieke wetenskaplike, Pierre Vanderberghe, oor die verskil tussen ŉ gewone en ŉ rassedemokrasie: “If your constituency has the good fortune to contain a demographic majority, racism can easily be disguised as democracy. A racially-defined majority is a far cry of a majority made up of shifting coalitions of individuals on the basis of a commonality of beliefs and interests.” Die ANC misbruik die demokrasie in Suid-Afrika deur oor elke aspek van minderheidsgroepe se lewens te besluit, ongeag die gevolge vir ons grondliggende belange. Dit is nie demokratiese vryheid nie, maar meerderheidsoorheersing. In die praktyk het hulle geword waarteen hulle geveg het: Spesiale Soort Koloniste. Wit minderheidsoorheersing in die vorm van kolonialisme en apartheid is verby, maar die ANC sit volgens die patroon van soveel post-koloniale Afrikalande sy eie vorm van kolonisasie voort. Daarom moet die “dekoloniseringsprojek” en transformasie as “verteenwoordigendheid” gesien word vir wat dit is: ŉ spesiale soort kolonisasieveldtog om die land en al sy instellings te koloniseer. Kolonisasie in enige vorm kan nooit geregverdig word nie, ongeag die “voordele” wat dit vir die onderdruktes sou meebring. Ons land se “demografiese demokrasie” beteken volgens die ANC dat minderheidsgroepe se persoonlike regte oorheers word deur dié van die meerderheid se persoonlike regte. Maar die erkenning van kulturele gemeenskapsregte is die voorwaarde vir die gelyke beoefening van individuele regte. Sonder hierdie kulturele vryheid is ons demokrasie net vryheid vir die demografiese meerderheid. Dis tog nie demokraties as die ANC selfs met net 51% van die stemme 100% van die mag oor feitlik alles in die land het nie. Daarom streef die Solidariteit Beweging as eietydse Helpmekaar-beweging vir grondwetlike selfstandigheid en kulturele vryheid. Afrikaners is net soveel geregtig op vryheid as enige ander persoon of gemeenskap in die wêreld.