5 uitdagings wat u as 'n Engelse onderwyser in China sal ondervind - Diverse
Ek sien elke naweek 'n nuwe gesig by die expat-kroeg wat ongetwyfeld na hierdie bevrore hoekie van die Heilongjiang-provinsie getrek word deur die belofte van 'n lewenstylverandering, avontuur en 'n unieke kulturele ervaring - saam met 'n gratis woonstel, geld en 'n 15-uur-uur werksweek.
Ek wil nie die een wees wat hul borrel bars terwyl hulle hul drankie hou nie, nog steeds hoog van jetlag en opgewondenheid, maar dit is vyf van die hoofpyne wat op hul TEFL-reis wag.
1. Ongelykheid in die werkplek
China is inderdaad 'n kommunistiese land, maar jy kan beter glo dat jou private taalsentrum 'n suiwer kapitalistiese onderneming is. En jy - die onmiskenbare, vreemde gesig - is hul vlagskipproduk. U sal bederf word met 'n ongelooflike moderne woonstel, 'n stewige salaris en ligte ure. Dit is redelik fantasties as ek eerlik is.
Dit laat die vraag egter ontstaan: Kan u die feit dat u Chinese eweknie geld verdien om twee keer soveel ure as u te werk, gebruik? Kan u die wyn wat u drink tydens die Kersete eet, weet dat u assistent vas by die werk is en u helfte van die les dek? Baie skole het die houding dat hul Chinese werknemers besteebare is. U sal meer gelukskiet baijiu sonder om te krimp as om die skrikwekkende ongelykheid by u skool te beveg.
2. Vreeslike handboeke
'N Deel van die bestuur van 'n besigheid is om koste so laag as moontlik te maak in 'n poging om die wins te maksimeer. U skool is nie anders nie, wat beteken dat sommige van u handboeke met aaklige foute sal wees en waarskynlik nie eers deur 'n moedertaalspreker geskryf is nie.
Moet u nie net u Chinese assistent oortuig dat "mag ek u bal speel?" is in werklikheid nie korrek nie, maar jy sal ook voortdurend sukkel met die nutteloosheid van sommige sinne wat jy moet leer. Dit kan wissel van die grillerige "Jy wil dit hê, jy sê dit, jy kry dit," tot die een wat belaglik was: "Hy moet in die suurlemoenhuis wees." Bring net ibuprofen en jy gaan goed.
3. Die ouers
Een van die irriterendste dinge wat die meeste taalsentrums pla, is die belaglike hoeveelheid invloed wat ouers het. Vir een kan jy die kinders nie misluk nie. Ons moet die kinders eintlik 'n 8/10 of hoër op die mondelinge eksamen gee, selfs al behoort hulle nie in die klas nie. Hulle kind is foutloos; dus die skool se skuld is die rede waarom dit nie goed gaan met hulle nie. Die oplossing? Gee 'n arbitrêre telling wat dit onmoontlik maak om te misluk. Die ouers is gelukkig dat daar vir hulle gelieg word, en die skool verloor nie geld nie. Die enigste nadeel is dat u gevoel het dat u laaste drie maande van onderrig nutteloos was.
U sal ook twyfelagtige kritiek ontvang van ouers wat nie eens die tyd van die dag gegee moet word nie, maar die skool is op hul hande en knieë voor hulle, sodat u dit in elk geval sal hoor. My gunsteling is toe 'n ma vir my sê dat ek die boek verkeerd onderrig. Haar Engels het bestaan ​​uit 'hallo' en 'dankie.' Ek het onlangs my strategie verander van protesoptog en my baas daaraan herinner dat die ouers nie Engels praat nie, net om te knik, 'okay' te sê en aan te hou om dinge op my manier te doen.
4. Klein keisers
China se beleid vir een kind het 'n verskynsel geskep wat so algemeen voorkom dat dit nou hoofletters en 'n eie Wikipedia-artikel het: Little Emperor Syndrome. Kinders van stedelike gesinne, wat nou eksponensieel meer koopkrag het as selfs net 'n paar jaar gelede, word toegegooi met toegeneentheid en materiële goedere van ouers, grootouers en byna almal rondom hulle. Ouers sal selfs hul baadjies vir hulle uittrek en hulle water tydens die pouse oorhandig, van kleuterskool tot my oudste klas van 13-jariges. Hulle raak daaraan gewoond.
Alhoewel ek gevind het dat kinders in China baie meer respek het teenoor onderwysers as hul Amerikaanse eweknieë, sal u beslis nog steeds 'n paar hê wat verwag dat hulle elke grimmigheid sal vervul. Hulle sal daarop aandring om 'n speletjie te speel as u die perfekte tyd in die verlede wil verklaar, en hulle sal 'n ander wedstryd eis as die spel vervelig is. Party lyk effens geskok as hulle uiteindelik agterkom dat hulle nie dieselfde aandag as hul ouers gaan kry nie. Behandel elke kind ewe vroeg, stel streng reëls in die klas, en hopelik het u nie te veel woede nie.
5. Chinese kantoorkultuur
Die primêre bron van frustrasie is byna sekerlik afkomstig van die bestuur van u skool en die kantoorpolitiek wat uit hul besluite rimpel. Iets wat toekomstige onderwysers moet verstaan, is dat sake op 'n ander klok in China loop. Raak ontslae van die Westerse idee om u kalender 'n maand vooraf te hê, of selfs 24 uur kennis te gee (selfs al is dit in u kontrak) vir die aktiwiteite wat u skool uithaal. Gooi "organisasie" uit die venster.
Ons skoolhoof het nie te lank gelede die idee gehad om in die middel van die herfsperiode opknapping toe te laat nie, wat verskeie ouers woedend maak, terwyl sommige hul kinders selfs uit die skool onttrek het. Ons baas het vir ons gesê dat ons twee weke na 'n openbare skool sou verhuis (tegnies onwettig, maar die skoolhoof het verbindings). Een van die ander buitelandse onderwysers het gelag en gesê: 'Ag, bedoel jy twee maande?' Seker genoeg, ons was 'n bietjie langer as 60 dae met krijtborde en geen onderrigmateriaal nie.
U moet regtig net diep asem haal, met die houe rol en aanvaar dat dit is hoe dinge hier werk, of dit sal vir u baie moeilik wees om in hierdie land te floreer.