Nuus | Thulana
As jou kompas se punt skuif.
‘n Mede Suid-Afrikaner vertel my, hulle is nou na twee jaar, kláár met kontrakwerk in Afrika – vir áltyd. In enkele dae, vertrek hulle na die Ooste. Volgens haar sal sy níks van Accra mis nie. Ek gooi my geoefende oogrol. Sy besef nog nie hóé Accra aan jou grille skuur nie. Elke plek wat ons “huis” noem, – hoe tydelik ookal, trek ‘n hartsnaar. Vra enige Expat, kontrakwerk is soos diensplig doen. Hulle woon noodgedwonge in vreemde plekke vir ‘n bepaalde tyd. Jy is daar om iets gedoen te kry, die plek en mense om jou is wat jy self daarvan maak. Almal beleef en ervaar dieselfde plek in dieselfde tyd anders.
Net soos die weermag het Accra jou ten minse tweekeer in trane. Die dag as jy hier aanland, en die dag wanneer jy weer weggaan. Jy leer nuwe vaardighede soos om eiers in water te dompel om die vrottes en vars eiers te skei. Jy woon vir ‘n bepaale tyd in ‘n plek wat jy nie noodwendig van hou of veel keuse het nie. Jou tuisbesoeke is min – en vlugte huistoe is soos “op pas gaan.” Grootoog vertel jy vir familie en vriende hoe rof die lewe in Accra is. Niemand in RSA glo jou nie – hulle maak grappies oor die Oskar-saak en inbrake en motorkapings. Met die terugkomslag is jou bagasie volgestop met Ma se beskuit en nat biltong.
Mense móét maar net aanpas in Accra. Na ‘n paar maande ruik of sien ons nie meer die oop rioolslote nie. Vrot eiers wat pas gekoop is word normaal. Skoonmakers wat rustig slaap op marmerblaaie van publieke badkamers word normaal. Ruik aan vleis voordat jy dit koop word normaal. Omdop van kaas in die winkel en soek na mufgroeisels word normaal. Miet in “vars” meel uit die winkel word normaal. Rondry na vyf of ses plekke vir vier items op jou inkopielys word normaal. Wanneer iemand meer as twee ure opdaag vir ‘n afspraak, noem hulle dit Afrika-tyd. Tog, agter jou, lê hulle op die toeter binne ‘n splitsekonde wanneer die robot verander van rooi na groen.
Grootoog lees ons die RSA nuus. In Accra dans niemand voor winkels en staatskantore in protes oor verhogings nie. Hulle dans wel in die strate wanneer sokkerdoele aangeteken word. Niemand breek bestaande skole af in opstand oor swak fasiliteite nie. Motorkapings is hier geen sprake van nie. Bandiete en myners gaan nie op stakings nie. Die President blameer nie die land se verswakte geldeenheid op die vorige regering nie. Niemand brand hier die nuut geboude gratis goeverment huise af nie.
Als is ook nie perfek nie. Slakdiens, goor Wifi konneksies, swak selfoon verbindings, konstante kragonderbrekings en verkeersknope laat jou voel jys terug in RSA. As jy effe onseker is van jouself sal jy gou leer waarvan jy nié hou nie. Troepe leer gou om so in die middel van die bondel te hardloop. Jy vermy oogkontak in publiek, of stel jouself bloot aan ongevraagde aandag. Sakkiepakkers vra sommer reguit of jy met hulle kan trou – al staan jy met jou kind op die heup en trouring wat skitter aan die hand. Niemand poets en diens niks hier nie – als roes, breek en val uitmekaar.
‘n Mens sal Accra se aardighede mis. Vra enige troepie, al het hulle die weermag hóé gehaat, gesels hulle met heimweë oor “die goeie ou dae”.
This entry was posted in Uncategorized and tagged Accra, Afrikaans, Beskuit, Biltong, Diensplig, Eiers, Expat, Grappies, Hartsnaar, Huis, Kapings, Nuus, Weermag, Wifi on October 21, 2014 by Daniël Bezuidenhout.