James Wilson Carmichael - Artikels - 2022
James Wilson Carmichael, die seun van 'n skeepsman, is gebore in Newcastle-upon-Tyne in 1800. Hy het by 'n firma skeepsbouers geleer, maar in 1823 het hy 'n kunstenaar geword. Nadat hy saam met John Dobson, 'n Newcastle -argitek, gewerk het, het Carmichael plaaslike industriële tonele begin skilder. In 1838 publiseer hy 'n stel gravures met die titel Uitsigte oor die Newcastle en Carlisle Railway.
In 1840 verhuis Carmichael na Brighton waar hy verskeie skilderye skilder, waaronder: Kemptown uit die see (1840), Die seefront by Brighton (1847) en Die Brighton Viaduct (1848) en Die Brighton Viaduct op die Brighton, Lewes en Hastings Railway (1848). Die laaste twee skilderye is in 1848 by die Royal Academy uitgestal.
Carmichael het twee boeke oor skildery geskryf; Die kuns van mariene skildery in waterkleure (1859) en Die kuns van mariene skildery in oliekleure (1864).
James Wilson Carmichael sterf in 1868 in Scarborough.
James Wilson is gebore in Skotland in 1742. Hy het 'n verrassende aantal universiteite daar bygewoon en nooit 'n graad behaal nie. Hy emigreer in 1766 na Amerika en dra 'n aantal waardevolle inleidingsbriewe saam. Deur middel van hierdie verbindings het hy begin tutor en daarna onderrig aan die Philadelphia College. Hy het daar aansoek gedoen vir 'n graad en 'n paar maande later 'n ere -meestersgraad in die kunste ontvang.
Die gewildste loopbaanveld in daardie dae was die wet. Wilson het 'n rukkie later daarin geslaag om studies by die kantoor van John Dickinson te bekom. Na twee jaar se studie bereik hy die balie in Philadelphia, en die volgende jaar (1767) stig hy sy eie praktyk in Reading. Sy kantoor was baie suksesvol en hy het daarin geslaag om binne 'n paar jaar 'n klein fortuin te verdien. Op daardie stadium het hy 'n klein boerdery naby Carlisle gekoop, sake in agt plaaslike graafskap hanteer en lesings oor Engelse letterkunde aan die College of Philadelphia aangebied. Dit was ook gedurende hierdie tydperk dat hy 'n lewenslange fassinasie met landspekulasie begin het.
In 1774 woon Wilson 'n provinsiale vergadering as 'n verteenwoordiger van Carlisle by en word hy verkies tot lid van die plaaslike korrespondensiekomitee. Hy het 'n pamflet geskryf met die titel "Oorwegings oor die aard en omvang van die wetgewende gesag van die Britse parlement." Daarin het hy aangevoer dat die parlement geen gesag het om wette vir die kolonies uit te voer nie. Dit is gepubliseer en het later sy weg gevind na die kontinentale kongres, waar dit wyd gelees en kommentaar gelewer is. In 1775 word hy verkies tot die kontinentale kongres, waar hy 'n posisie inneem met die mees radikale lede-'n eis om skeiding van Brittanje. Op talle lede van die kongres is gunstig kommentaar gelewer op James Wilson se spreekkragte, die passie van sy aflewering en die logika wat hy in die debat gebruik het. Hy was egter vasgevang. Pennsylvania was verdeeld oor die kwessie van skeiding, en Wilson weier om te stem teen die wil van sy kiesers. Baie lede was van mening dat dit skynheilig was om so sterk en so lank vir onafhanklikheid te argumenteer, net om daarteen te stem wanneer die geleentheid aanbreek. Wilson, met die ondersteuning van drie ander lede wat sy posisie goedgesind was, het 'n vertraging van drie weke reggekry sodat hy met mense by die huis kon konsulteer. Toe die stemming gekom het, kon hy Pennsylvania se wens vir onafhanklikheid bevestig.
Na die verklaring draai Wilson se aandag terug na sy staat, waar 'n nuwe grondwet voorgestel word. Hy was sterk gekant teen die vorm en het by elke geleentheid daarteen aangevoer. Dit het sy kantoor in die gedrang gebring. Hy is in 1777 ongeveer twee weke teruggeroep uit die kongres, maar niemand neem sy plek in nie, so hy is herstel tot aan die einde van sy termyn. Wilson het ná sy termyn nie teruggekeer huis toe nie. Hy het die winter in Annapolis gebly en hom in Philadelphia gevestig. Hy hervat sommige van sy voormalige prokureurspraktyk daar, maar nou raadpleeg hy korporasies. Hy was 'n leier in die Demokraties-Republikeinse party. Hy hervat ook sy aktiwiteite in spekulasie, insluitend winsbejag. Hy het swaar geleen en aggressief gedobbel. Hierdie aktiwiteite het hom uiteindelik op twee maniere ingehaal. Eerstens het hy baie skuld opgedoen en hiervoor is hy byna by verskeie tye gearresteer. Tweedens word hy herhaaldelik daarvan beskuldig dat hy 'verslind' het om goedere teen die openbare behoefte op te vang om pryse te verhoog. Tydens 'n voedseltekort in 1779 is hy en sy eiendom aangeval tydens onluste in Philadelphia. Hy is deur 'n polisiebeampte gered, maar moes 'n geruime tyd wegkruip.
In 1779 word Wilson deur Frankryk aangestel om as Amerikaanse advokaat -generaal vir maritieme en kommersiële ondernemings te dien. Hy word weer in 1782 tot die kongres verkies, waar hy nou saamgewerk het met Robert Morris oor finansiële staatsaangeleenthede. In 1781 word Wilson aangestel as direkteur van die oorspronklike Bank of North America. In 1784 word hy aangestel by die konstitusionele konvensie in Philadelphia. Na bekragtiging van die nuwe grondwet, het hy gesoek na 'n afspraak by die federale regering. Hy het 'n beroep op Washington gedoen en is in 1789 aangestel as 'n Associate Justice.
Die res van sy lewe was ellendig. Sy vrou is in 1786 oorlede. In 1792 keer hy weer na spekulasie in die land New York en Pennsylvania. Sy geldsake is binne 'n kort tyd heeltemal vernietig en hy het 'n geruime tyd in 'n skuldenaarsgevangenis deurgebring (terwyl hy nog in die hooggeregshof gedien het!). Teen 1798 is Wilson ook as 'n man vernietig. Hy het gekla oor groot geestelike moegheid en 'n onvermoë om langer te werk. Hy sterf terwyl hy dieselfde jaar by 'n vriend in Noord -Carolina besoek het.
Man van teenstrydighede. James Wilson was nie lief vir die mense wat hom as 'n welgestelde, antidemokratiese aristokraat beskou het nie, maar as voorstander van die Grondwet het hy die regte van die gewone mens beywer. Hy was 'n vooraanstaande regsgeleerde en is drie maal oorgedra vir aanstelling as hoofregter van die Hooggeregshof. Een van die bes opgevoede en energiekste manne van sy tyd, hy het sy laaste jare as skuldenaar deurgebring, in sy woorde gejag soos 'n wilde dier deur angstige skuldeisers. Die lewe van James Wilson was gevul met teenstrydighede, maar dit was bo alles 'n lewe gewy aan die wet en die nuwe Amerikaanse republiek.
Vroeë jare. Wilson was die produk van 'n era wat nou bekend staan ​​as die Scottish Enlightenment, 'n tyd waarin groot oorspronklike denkers soos Adam Smith, David Hume en Thomas Reid 'n enorme invloed uitgeoefen het op die ontwikkeling van nuwe teorieë en benaderings tot wetenskap, medisyne, regte , en filosofie. Wilson, gebore in Fife-shire, Skotland, op 14 September 1742, die oudste seun van arm, maar diep vroom Calvinistiese ouers, studeer Wilson Latyn, Grieks, wiskunde en filosofie aan die Universiteit van Saint Andrews. Hy het vinnig 'n affiniteit vir geleerdheid getoon. Rusteloos van ambisie en beperk tot die grense van geleenthede in Glasgow en Edinburgh, verlaat James Wilson Skotland na Amerika in 1765. Hy gaan direk na Amerika se grootste stad, Philadelphia, waar hy sy eerste werk as Latynse tutor by die Kollege van Philadelphia. Omdat hy nie tevrede was met die beskeie lewe van 'n opvoeder nie, het Wilson na die wet gekyk om sy behoefte aan intellektuele en monetêre verryking te bevredig. Hy studeer regte onder John Dickinson, wat self in een van die Inns of Court in Londen studeer het. In 1767 begin Wilson sy regspraktyk in die stad Reading, Pennsylvania. Hy het vinnig 'n reputasie gevestig vir harde werk en betroubare diens. Vier jaar later trou hy met Rachel Bird, dogter van 'n vooraanstaande en welvarende eienaar van ysterwerke. In ses jaar het James Wilson 'n gevestigde lid van die Pennsylvania -samelewing geword. Hy was ook op die drumpel van 'n tyd van groot politieke en sosiale omwenteling toe die kolonies hul onafhanklikheid van Engeland wou soek.
Patriot. In 1768 skryf Wilson Oorwegings oor die aard en omvang van die wetgewende gesag van die Britse parlement, 'n pamflet wat die idee van " se toestemming van die regeerder verwoord. " Slegs diegene wat 'n seggenskap het om hul heersers te kies, kan volgens hom regeer word. Die teorie van heerskappy (die idee van 'n gemenebes van nasies wat onafhanklik beheer word, maar met 'n gemeenskaplike trou aan die Kroon) het uit hierdie verhandeling ontstaan. In 1775 en 1776 as afgevaardigde van Pennsylvania na die kontinentale kongres, het Wilson die heerskappy as alternatief vir onafhanklikheid aangepak. Alhoewel sy siening nie die deurslag gegee het nie, het hy die Onafhanklikheidsverklaring onderteken en die rede vir vryheid ondersteun.
Demokrasie. Onafhanklikheid het Wilson in staat gestel om sy idees oor demokratiese regering dieper te ondersoek. Hy het geglo dat die regering soos 'n piramide is: om groot hoogtes te bereik, moet dit 'n so breë basis as moontlik hê. " Vir Wilson was die grondslag die groot menigte gewone mense, die mense wat beide die regeringsvorm en sy leiers sou kies. In 1774 het hy geskryf dat alle mense van nature gelyk en vry is: niemand het die reg op gesag oor 'n ander sonder sy toestemming nie: alle wettige regering is gegrond op die toestemming van diegene wat daaraan onderworpe is. " In 'n tyd waarin koninklikes die grootste deel van die wêreld regeer het, en selfs in Amerika 'n selfaangestelde aristokrasie van welgestelde en opgeleide mans dreig om streng beheer oor die leisels van die regering te behou, was dit werklik revolusionêre idees. By die konstitusionele konvensie van 1787 het Wilson probeer om hierdie idees die intellektuele raamwerk vir die Grondwet te maak. Hy het geglo dat die eenvoudigste en sekerste manier om volksondersteuning vir die nuwe regering te verseker, was om direkte verkiesing van leiers aan te bied. Sy konsep van demokratiese nasionalisme het daartoe gelei dat hy volksverkiesings vir alle lede van die kongres en vir die uitvoerende hoof bepleit het. Hy was gekant teen die kieskollege en die verkiesing van senatore deur staatswetgewers. Die bydraes van Wilson tot die konstitusionele konvensie van 1787 word slegs as belangrik beskou as dié van James Madison. Die aandrang van Wilson op 'n nasie gebaseer op die toestemming van die mense en nie die state nie, sou inderdaad een van die belangrikste beginsels van soewereiniteit in die unie word.
Prokureur. Die politieke avonture van Wilson het die groei van sy regspraktyk nie gestuit nie, wat een van die grootste en suksesvolste in Philadelphia geword het. Hy het die woede van patriotte gekry deur die ryk en lojale simpatiseerders te verdedig. Namate sy roem gegroei het, word hy aangetrokke tot 'n lewe van rykdom en troos. Om sy leefstyl te handhaaf, het Wilson begin met 'n lewenslange strewe na grondspekulasie en beleggingskemas. Wilson ly nie aan 'n klein ego nie: hy skryf aan George Washington en stel sy eie aanstelling voor as die eerste hoofregter van die Hooggeregshof. Deur die reputasie van Wilson weens aristokratiese neigings en onwelvoeglike grondspekulasies, het Washington hom miskien afgewyk, maar het John in plaas daarvan na John Jay gewerk en 'n pos as mede -justisie aangebied, 'n pos wat hy van 1789 tot 1798 beklee het.
Regslesings. In 1790 word Wilson aangestel as die eerste professor in die regte aan die College of Philadelphia. Sy lesings in 1790 en 1791 was die eerste ernstige pogings om 'n Amerikaanse regstelsel te ontwikkel wat gebaseer is op opkomende beginsels van vryheid en demokrasie. Beïnvloed deur die denke van die Skotse Verligtingsfilosoof Francis Hutcheson en andere, het Wilson sy siening van volksregering voorgehou op grond van die idee dat die wet nie uit die staat kom nie, maar uit die toestemming van die regerings. Sy perspektief op populêre soewereiniteit is steeds 'n grondslag van die Amerikaanse staatsreg. Hy was van mening dat die begeerte na vryheid by die oppergesag van die reg pasgemaak kan word, solank die reël voortspruit uit die vrye en onafhanklike uitoefening van soewereiniteit en die gevestigde gewoonte van die gemenereg. Volgens Wilson " is die geluk van die samelewing die eerste wet van elke regering. " Hy het sy tyd werklik vooruitgegaan in sy begrip van die noodsaaklikheid om 'n Amerikaanse regstelsel te vestig op grond van wat in die agtiende eeu dapper en innoverende idees was. Die enigste wesenlike mening van Wilson oor die hooggeregshof het gekom Chisholm v. Georgië, 'n saak uit 1793 wat hom in staat gestel het om sy idees oor soewereiniteit en nasionalisme voluit te stem soos dit kragtens die nuwe Grondwet gegeld het. Die saak het 'n redelik eenvoudige vraag gestel, of 'n staat in 'n federale hof deur 'n burger van 'n ander staat gedagvaar kan word, maar een wat basiese vrae oor federalisme en staatsoewereiniteit laat ontstaan ​​het. In Chisholm v. Georgië Wilson het geen twyfel gelaat dat Georgië, wat hom betref, en wat die doel van die Unie betref, nie 'n soewereine staat is nie. " Na sy mening was die mense, nie die state nie, soewerein. Dit was 'n belangrike besluit, soveel so dat dit die aanvaarding van die elfde wysiging (1798) tot gevolg gehad het wat die idee van soewereine immuniteit tot stand gebring het en in werklikheid die mening van Wilson omgedraai het. Afgesien van die hoogtepunt van sy diens in die Hooggeregshof, was 1793 die geleentheid vir die huwelik van Wilson en Hannah Gray uit Boston. (Sy eerste vrou, Rachel, is in 1786 oorlede).
'N Hartseer einde. Die intellektuele sterkte van Wilson het hom nie verhinder om baie slegte oordeel in sy sake uit te oefen nie. Sy roekelose voorliefde vir spekulasie kon nie verminder word nie, en sy finansies het die slagoffers geword van die ekonomiese afswaai van die laat 1790's. Die kombinasie van sy pligte wat die kring as mede -justisie bestuur en voorsiening maak vir Hannah en hul babaseun, terwyl hy voortdurend teistering en af ​​en toe tronke deur genadelose skuldeisers in die gesig staar, was te veel vir die gesondheid van Wilson. Hy soek toevlug in 'n vervalle herberg in Edenton, Noord -Carolina, in 1798. In Julie het hy malaria opgedoen en 'n paar weke later 'n beroerte gekry. Hy sterf op 21 Augustus 1798 as 'n virtuele arm, met slegs sy vrou en regter James Iredell aan sy sy.
Carmichael was vanaf die 13de eeu tot die 17de eeu die setel van die baronie Carmichael, voordat dit in die 18de eeu vervang is deur die herehuis van Carmichael House.
Daar word gesê dat die naam Carmichael afkomstig is van die plek van 'n ou kerk op Kirk Hill, net 'n paar honderd meter oos van Carmichael House, vermoedelik gestig deur koningin Margaret in die 11de eeu en gewy aan St. Michael. Die heuwel was moontlik 'n fort, en met "caer " as die ou woord vir 'n heuwelfort, is dit 'n voorgestelde afleiding van die naam. Dit kan ook net 'n korrupsie van Kirk Michael wees.
Carmichael as deel van 'n naam verskyn eers in 1220 in geskrewe rekords, toe 'n Robert de Carmitely (blykbaar 'n spelfout) alle aansprake op die beskerming van 'n kerk in Glegern (Cleghorn, 'n paar kilometer noord van Carmichael) bedank. In 1220 is 'n Willelmo de creimechel (William van Carmichael) ook 'n getuie van die hernuwing van die toekenning van 'n meul in East Linton aan die monnike van Holyrood Abbey.
In 1259 word 'n naamlose baron van Carmichael gelys as 'n getuie in die verkoop van 'n stuk grond by Polnegulan in Lennox, terwyl daar tussen 1259 en 1286 'n melding gemaak word van 'n Robert, rentmeester of senior van Carmichael.
As Carmichael in die 13de eeu 'n baronie was, is dit waarskynlik dat daar op die oomblik 'n kasteel hier was. Dit blyk egter dat daar baie min daarvan bekend is.
Robert the Bruce verleen sir James Douglas " die vallei van Duglas, en die hele grond en huurhuis van Kirkmychel " in 1321. Hierdie lande is in 1342 geërf deur Douglas ' neef, William Douglas (later die eerste Lord Douglas geskep), wat die Carmichael -lande aan een van sy vasale omstreeks die middel van die veertiende eeu toegeken het. Hierdie vasaal het daarna bekend gestaan ​​as William de Carmichael.
William de Carmichael se seun het hom as John de Carmichael opgevolg en word beskryf as die eerste baron van Carmichael. Daar word gesê dat die tweede baron van Carmichael, 'n ander William, die eerste kasteel in Carmichael in 1414 gebou het. William.
Teen die 15de eeu was die Carmichaels 'n belangrike familie, en hierdie seun van William, Sir John Carmichael, veg saam met die Franse teen die Engelse in die Slag van Baugé in 1421. Hy word in 1426 die biskop van Orléans (in Frankryk) hy staan ​​bekend as Jean de St Michel).
Die Carmichaels het 'n tweede eiendom in die omgewing, Eastend, gehad. Dit is moontlik gebruik deur die oudste seun en erfgenaam van die familiehoof in Carmichael.
Daar is 'n teorie dat Eastend die tuiste geword het van 'n tak van die Carmichaels van Carmichael wat rondom 1500 van die hooflyn geskei het, hoewel dit nie duidelik is of dit die geval is nie. Dit is ook onduidelik of die Carmichaels van Carmichael of die Carmichaels van Eastend die vroegste tye van die familie was.
'N Later Sir John Carmichael was in 1569 die bewaarder van die Waughton -kasteel in Oos -Lothian, wat blykbaar deur die Hepburns verbeur is as gevolg van hul steun aan Mary Queen of Scots by die Slag van Carberry Hill in 1567. Sir John was ook een van die ambassadeurs wat na Denemarke gestuur is om oor die huwelik tussen James VI en Anne van Denemarke te onderhandel, en as beloning hiervoor is die Fenton -toring toegestaan, ook in Oos -Lothian.
Sir John's erfgenaam was sy vierde neef, sir James Carmichael van Westraw (het later die eerste Lord Carmichael geskep), wat saam met Charles I geveg het tydens die Engelse burgeroorlog. Vermoedelik as gevolg hiervan is die kasteel van Carmichael vernietig deur Oliver Cromwell tydens sy Skotse veldtog van 1650. Op die oomblik verhuis die gesin na hul eiendom Westraw in Pettinain.
By sy dood in 1672 word Sir James opgevolg deur sy seun, John Carmichael, as 2de Lord Carmichael. Hy beklee verskillende hoë ampte, waaronder Keeper of the Privy Seal of Scotland, Lord High Commissioner van die Algemene Vergadering van die Church of Scotland, en minister van buitelandse sake van 1699 tot 1702. In 1701 word hy die eerste graaf van Hyndford.
Daar word gesê dat John Carmichael, die 3de graaf van Hyndford, verantwoordelik was vir die aanvang van die bou van die nuwe herehuis van Carmichael House in 1734, op die plek van die ou kasteel. Aangesien die derde graaf egter tot 1737 nie geslaag het nie, is die datum van die bou verkeerd, of is die werk begin deur die 2de graaf. Dit is waarskynlik meer waarskynlik dat dit tussen 1754 en 1767 gebou is.
Om sake verder te verwar, sê William Hamilton, omstreeks 1710 (maar gepubliseer in 1831), oor Carmichael:
Dit het 'n goeie ou huis, baie herstel en goed afgewerk, baie goed geplant, met 'n edele laan van die huis na die kerk.
Beskrywings van die Sheriffdoms of Lanark en Renfrew
Dit is moontlik dat die ou kasteel herstel is nadat dit vernietig is, waarna dit in die laat 17de of vroeë 18de eeu aangebou is, voordat dit later in die 18de eeu heeltemal deur die nuwe herehuis vervang is.
Die kaart van Roy, wat tussen 1752 en 1755 gepubliseer is, toon Carmichael House in sy huidige posisie, in die middel van groot tuine. Oos daarvan, oënskynlik op die kruin van Kirk Hill, is wat vertolk is as "Old House ", wat gelei het tot voorstelle dat die ou kasteel moontlik daar gestaan ​​het. Die woorde lees egter eintlik "Old Kirk ", en dit is natuurlik wat daar gevind word.
Die argitek van Carmichael House is nie bekend nie, hoewel daar 'n suggestie is dat dit een van die Adams was, maar dit lyk onwaarskynlik. Die plan was vir 'n huis op groot skaal, maar die planne is nooit ten volle verwesenlik nie, en slegs die oostelike en westelike vleuels is gebou, met 'n klein vierkantige toring tussen hulle.
Die oostelike vleuel is 'n blok met vyf baaie, twee verdiepings plus 'n solder in hoogte, met gevormde gewels en urnfinale en terminale. Aan die buitemuur is 'n uitstekende sentrale baai wat in die 19de eeu bygevoeg is.
Die grondvloer is gewelf, die klip is blootgestel nadat die gips verwyder is.
Wenke van die voormalige grootsheid van die huis kan gesien word, met 'n paar draaibanke op plekke van die lat en gips, en die bestaan ​​van verskeie kaggels.
Die binnemuur wat na die binnehof kyk, het 'n effens uitstaande sentrale drie baaie met 'n deuropening in die middel op die grondvloer. Die deur gee toegang tot 'n gang wat die twee vlerke verbind.
In die middel van hierdie gang is die klein vierkantige toring, twee verdiepings hoog, met afgeronde boë aan die suidekant en aan die oostelike en westelike gang. Die grootste deel van die gang is nou weg, alhoewel sommige van die agtermuur aan weerskante bly.
Toe die 6de graaf van Hyndford, Andrew Carmichael, in 1817 ongetroud sterf, het die boedels van Carmichael oorgegaan na sir John Anstruther van Anstruther, van wie 'n voorouer getroud was met Margaret Carmichael, 'n dogter van die 2de graaf van Hyndford. Na bewering het die gesin Carmichael-Anstruther aangeneem dat die gesin tot in die Tweede Wêreldoorlog in die Carmichael-huis gewoon het.
Maar in "The Imperial Gazetteer of Scotland ", gepubliseer tussen 1854 en 1857, verwys dominee John Marius WIlson na die nou verlate familiehuis van Carmichael house ". Toe in " Die boonste afdeling van Lanarkshire beskryf en omskryf ", gepubliseer in 1864, skryf George Vere Irving dat Carmichael House dan nie deur die Carmichael-Anstruthers beset was nie, maar deur die faktor van die boedels, terwyl die siertuine in 'n "galige toestand van vervalle ".
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is Poolse troepe by die huis ingepalm, en na die oorlog is dit verkoop om na 'n ouetehuis omgeskakel te word. Maar toe die onderneming in 1950 bankrot raak, is die huis deur Sir Windham Carmichael-Anstruther teruggekoop.
Om belasting en pligte te vermy, het hy die dak in 1952 verwyder en die deure, vensters en meubels is verkoop. Die huis het sedertdien as 'n verwoeste skulp gestaan.
Toe Sir Windham in 1980 sterf, is Carmichael House, saam met die baronie Carmichael, deur sy neef Richard Carmichael geërf.
Tussen 1996 en 2000 is die mure herstel en gekonsolideer in 'n poging om verdere agteruitgang te voorkom. 'N Gedenkplaat is op die sentrale toring opgerig met die naam van diegene wat tot die koste bygedra het.
In 1996 is die moontlike herstel van die huis en omskakeling na 'n Carmichael Clan -sentrum ondersoek, maar dit het uiteindelik niks bereik nie. Carmichael House bly deel van die Carmichael Estate.
Biografie van James M. Wilson
James M. Wilson het 'n lang en prominente amptelike loopbaan in Ellsworth County gehad, waar hy twintig jaar lank die kantoor van die kantoor van die distrikshof volgehou het. Mnr. Wilson is 'n ou inwoner van Ellsworth en het as 'n jeugdige daar gekom as 'n jeug. Hy is 'n advokaat van opleiding en kwalifikasies, hoewel hy sy loopbaan in die openbare amp gevind het eerder as in die privaat praktyk.
Mnr. Wilson is gebore te Bath-on-the-Hudson, nou Renssalaer, New York, 12 September 1864. Sy pa, James Wilson, is in 1824 in Edinburgh, Seotland, gebore, het grootgeword en die bakkerbedryf daar geleer. , en omstreeks 1849, met sy aankoms in die Verenigde State, vestig hy hom in die Franse dorpie in die staat New York en verhuis later na Rath, waar hy sy handel voortgaan tot sy dood in 1880. Hy was 'n vakbond -soldaat en het ingeskryf op 29 Augustus 1864 in die een-en-negentigste New York Infanterie. Terwyl hy met sy regiment die Jamesrivier oorsteek tydens een van die veldtogte aan die einde van die oorlog, het hy 'n sonstoot gekry. Dit het epilepsie veroorsaak en hy het die res van sy dae af en toe aanvalle van die siekte opgedoen, en sy dood was die direkte gevolg van 'n aanval. Hy is uit die weermag ontbied op 10 Junie 1865. In die politiek was hy 'n republikein en een van die belangrikste belange van sy lewe was 'n pligsgetroue uitvoering van sy godsdienstige pligte as lid van die Baptiste Kerk. James Wilson, oudste, is getroud met Lucinda McKee. Sy is gebore in Belfast, Ierland, in 1839, en sterf in 1909 op Mountain Grove, Missouri, op die ouderdom van sewentig. Daar was ses kinders in die gesin, James M., die jongste, Mary, die oudste, woon in Ellsworth, Kansas, weduwee van Abraharn Higham, wat die werk van houtinspekteur in Albany, New York, gevolg het en in 1876 as 'n pionier in Ellsworth, Kansas, waar hy die nederige besigheid gevolg het. William M., die tweede kind, 'n bakker van beroep, was ook 'n vroeë Kansas -setlaar, wat in 1874 in Abilene geleë was, wat later na Ellsworth verhuis het en nou woonagtig is by Aransas Pass in Texas. Isobel, woonagtig op Topeka, is die weduwee van C. J. Evans, 'n prominente en suksesvolle advokaat in Ellsworth. Lucinda, wat in 1883 op Ellsworth oorlede is, trou met Edward P. Newman, voorheen kassier van die bank in Ellsworth en laas van hom gehoor in Springfield, Missouri. Liefdadigheid, langs die jongste kind, is die vrou van J. A. Chase, president van die Mountain Grove Bank in Mountain Grove, Missouri. Die moeder van hierdie kinders het haar dogter Charity en die jongste kind, James, in 1882 na Ellsworth, Kansas, gebring, en daarna het sy saam met haar seun James in Ellsworth en in Mountain Grove saam met haar dogter Charity gewoon.
James M. Wilson het sy vroeë opleiding in die openbare skole in Bath, New York, verwerf en het daar geleer hoe om boekbinding te doen. Hy was agtien jaar oud toe hy in 1882 na Ellsworth gekom het en 'n tyd lank in plaaslike winkels gewerk het. In 1885 betree hy die advokaatkantoor van sy swaer, Charles J. Evans, en word in 1888 tot die balie toegelaat. Hierdie kwalifikasies was vir hom in sy openbare loopbaan van groot voordeel. Hy was 'n aantal jare werksaam in die kantoor van die provinsiale prokureur en die kantoor van registers van aktes. In November 1897 word hy tot klerk van die distrikshof verkies en is hy by elke daaropvolgende verkiesing tot die huidige tyd herkies. Sy kantore is in die hof. Mnr. Wilson het ook as klerk van Ellsworth Township gedien.
Hy is 'n republikein en neem aktief deel aan broederlike aangeleenthede. Hy was die afgelope veertien jaar sekretaris van Ellsworth Lodge nr. 146, Ancient Free and Accepted Masons, drie jaar lank sekretaris van Ellsworth Chapter 54, Royal Arch Masons, lid van Ellsworth Council No. 9, Royal en Select Masters, is werknemer van Ellsworth Camp No. 5673, Modern Woodmen of America, en was in 1915-16 sekretaris en tesourier van die Kansas Division of Sons of Veterans.
Op 24 Julie 1890, op Ellsworth, trou mnr Wilson met juffrou Addie M. Myers, en hulle en hul gesin woon in een van die gemaklike huise van Ellsworth. Mev. Wilson is 'n dogter van C. L. en Anna (Halstead) Myers, albei nou oorlede. Haar pa was die pionier -kwekery van Ellsworth en het in sy tyd byna al die vrugte- en sierbome in hierdie stad uiteengesit. Meneer en mev. Wilson het 'n wonderlike gesin van kinders. Charles M., 'n inwoner van Ellsworth, is nou in die oefenkamp in Chicago. Halstead B. is klerk in 'n kruidenierswinkel op Ellsworth. Morton J., 'n gegradueerde van die Ellsworth High School, werk saam met sy pa. L. V. Wilson, ook saam met sy pa, is 'n gegradueerde van die plaaslike hoërskool, het 'n jaar aan die Kansas Universiteit gegaan en is tans besig met opleiding vir die lugvaartkorps in Fort Riley, Kansas. Lee E. is in Julie 1915 deur weerlig dood, terwyl hy op hoërskool was. Frank, die jongste van die gesin, is nou in die varsmau -klas van die Ellsworth High School.
James Wilson: Amerika se eerste wêreldmaker
Wilson se drie duim aardbol, 182-. Geografie en kaartafdeling, Library of Congress.
Op 33-jarige ouderdom verhuis James Wilson (1763-1855) uit die houthuis wat hy met die hand gebou het, verkoop al die voorraad wat hy op sy plaas van 100 hektaar besit het, en slaag daarin om $ 130 in die platteland van New Hampshire in die agtiende eeu bymekaar te skraap. En vir watter doel? Wilson wou al dertien volumes van die derde uitgawe van Encyclopedia Britannica koop.
James Wilson, gebore in 'n boerderygesin in Bradford, Vermont, het homself in 'n allesbedryf verander in produksie. In 'n bekende, maar ietwat apokriewe verhaal, het Wilson die Dartmouth College in 1796 besoek en is hy onmiddellik geïnspireer om sy eie bolle te begin bou. Geskiedkundiges kon opspoor watter gloeilampe die kollege in die besit was van die jaar wat Wilson na bewering besoek het, so dit word aanvaar dat hy hulle moontlik uitgestal het.
Alhoewel ons nooit heeltemal seker sal wees dat Wilson die spesifieke aardbol tydens sy ondersoek ondersoek het nie
beroemde reis na Hannover, weet ons wel dat hy in die jare na 1796 'n draai van 180 grade in sy lewe gemaak het. Met sy nuwe stel ensiklopedieë het hy homself sover moontlik opgevoed oor aardrykskunde, kartografie, nasionale en staatsgrense, geskiedenis, aardbolproduksie en sterrekunde.
Amerika op Wilson se dertien duim -aardse aardbol, 1828. Geografie en kaartafdeling, Library of Congress.
Met 'n agtergrond as 'n boer op die platteland, het Wilson aansienlike vaardigheid gehad in verskeie ambagte wat nuttig was om bolle te produseer. Hy kon 'n wêreldstandaard met 'n draaibank draai deur 'n draaibank te draai en meridiaanringe en kwadrante te smee uit sy ervaring as smid. Uit sy ensiklopediese lesings het hy ook geleer hoe om die ink, gom en vernis te vervaardig wat nodig is om sy bolle te voltooi. Die Vermonter het ook die beroemde Amerikaanse graveerder, Amos Doolittle (1754-1832), gesoek om te leer hoe om sy eie koperplate te graveer om aardbolstokke te druk. Amos Doolittle is veral bekend vir sy gravures in koperplaat van die Battles of Lexington en Concord en het blykbaar sy passie vir die vaartuig oorgedra aan Wilson Wilson wat na berig word 300 dae lank sy eerste groot koperplaat gegraveer het.
Wilson, wat reeds 'n vakman en vakman was, is daarna in 'n sakeman omskep toe hy sy eerste wêreldfabriek in die 1810's in Albany, New York, oopmaak. Met die hulp van sy seuns John, Samuel en later David, J. Wilson & amp Sons het begin om bolle op kommersiële skaal te vervaardig. Hulle vervaardig dit in verskillende standaardgroottes (7,5 cm, 13 cm, 23 cm en 33 cm in deursnee), met pryse vanaf $ 50. Die koste was aansienlik laer as ingevoerde bolle uit Europa en het die bykomende voordeel dat dit baie meer akkurate grense en plekname in die Verenigde State het.
Wilson se dertien duim aardse aardbol, 1828. Geografie en kaartafdeling, Library of Congress.
J. Wilson & amp Sons het etlike dekades lank sake gedoen, maar na die dood van drie seuns en sakevennote van Wilson is die eienaarskap van die fabriek oorgedra na sy skoonseun, Cyrus Lancaster. Dit is onbekend hoe lank Lancaster aanhou om bolle te vervaardig, maar ons weet wel dat hy tot 1862 geleef het.
Die afdeling Geografie en Kaart by die Library of Congress beskik tans oor sewe Wilson -bolle. Hulle dateer uit die vorige jare van sy kommersiële produksie en verteenwoordig alle groottes wat ons weet dat hy vervaardig het. Ons hoop dat u die afdeling kan besoek om van naderby te kyk!
Dankie G & ampM! Ek geniet die blogs en waardeer die skakels na katalogusrekords en ek wonder of dit moontlik is om na afbeeldings in groter formaat te skakel?
Goeie idee! When you click on the image now, you should be taken to the larger version. If you want to see the catalog record, click on the caption. These photos are not in the online catalog because we are still working out a way to 3D-image our globes, but we hope to have that capability soon.
huidige 11:55, 21 November 2015 2,000 × 1,168 (1.42 MB) Jan Arkesteijn (talk | contribs) User created page with UploadWizard
Wilson wrote that his was 'a voice from the tomb. For is not this a living tomb' and said they were facing 'the death of a felon in a British dungeon.' Devoy read the letter at a meeting of Clan na Gael and shouted. 'These men are our brothers!'