Ek het gaan sit vir my vlug na Los Angeles en het opgemerk, selfs voordat ek opgeknip het, dat die vrou van my oor die gang af was, ontsteld was. Sy staar na die sitplek voor haar, sy oë het met hartseer geglasuur, en 'n verkrummelde kleenex vasgeklem waarmee sy herhaaldelik teen haar oë en neus ingedruk het. Sy het ook net klaar gehuil of op die punt om te begin. Miskien albei.
Ek wou haar knuffel.
Die paadjie het van passasiers leeggemaak, en toe ek weer na die vrou kyk, het sy haar hartseer ingetrek. Ek het oorweeg om haar 'n vars weefsel te gee of haar te vra of sy goed was, alhoewel ek geweet het sy was nie. Enigiets om haar te laat weet dat sy nie alleen was nie.
Maar ek het al meer keer op vliegtuie gehuil as wat ek kan tel, vir enige aantal redes (gewoonlik die fliek), en die laaste dink ek sou wou hê, was dat iemand met my deur my trane probeer praat. Ek het besluit dit was die beste, om dan vir haar 'n bietjie ruimte te gee, so ek het niks gesê nie.
Terwyl ek beraadslaag het oor wat om te doen, het een van die vlugwagters - 'n blinkoogde Afro-Amerikaanse vrou met dik blonde vlegsels en 'n reuse glimlag - die vrou opgespoor en na haar geloop. Sy het iemand in pyn gesien en instinktief gereageer.
'Heuning, wat is verkeerd?' Sy het die vrou gevra, wat ten minste vyftien jaar haar senior was.
Die vrou huiwerig, haar oë word goed. "My pa het verlede week gesterf," het sy geantwoord. Ek het aangeneem dat sy op pad was na of van sy begrafnis.
Die vlieënier het boontoe gegaan, die vrou se hand gegryp, haar reg in die oë gekyk en gesê: "Ek was daar, skat, ek was daar." Sy maak haar arms oop, en die vrou leun in hulle, haar trane val dan vrylik. Die vlugkelner het aan haar vasgehou, en daar het hulle vir baie sekondes gebly, twee vreemdelinge is nou verbind deur hul gedeelde ervaring van 'n vader verloor het. Twee mense sien nie net maar voel mekaar nie.
Die vlugkelner het die vrou uit die drukkie losgelaat, maar het albei haar hande styf vasgehou. "Ek gaan die hele tyd op jou kyk, maar jy praat as jy iets nodig het, oke?"
Die vrou het geknik.
'Enigiets, ek bedoel dit,' het die vlieënier gesê.
"Dankie, liefie," het die vrou geantwoord.
Die vlieënier het na die voorkant van die vliegtuig geloop om voor te berei vir die opstyg, en die huilende vrou het haar oë gesluit en haar kop al so effens afgekant. Soos in gebed.
Die verskil tussen simpatie en empatie
Simpatie moedig ons aan om medelye te kry, van ver af, vir die ander se ongeluk. Empatie eis dat ons ons eie pyn herhaal om met iemand anders te kan verband hou. Simpatie vereis ons vriendelikheid. Empatie vereis ons kwesbaarheid.
Die vlieënier het dit vir die vrou duidelik gemaak dat sy nie alleen in haar verlies was nie. "Ek was daar, skat" verwyder enige skeiding wat "Ek is so jammer, skat" dalk geskep het. Ek vermoed die huilende vrou het verstaan, eerder as net pitied vir haar hartseer. Die verskil was diep.
Oorweeg situasies waarin dit immers gehelp het om te weet dat ander kan verband hou met wat jy deurgegaan het. Na 'n wrede breek wil ons nie iemand wat nog nooit hul hart gehad het nie, gebroke vertel dat ons daaroor moet kom. Ons wil na 'n vriend snuif wat die hartseer van 'n gebroke hart ken en die tyd wat dit kan neem om voort te gaan.
As jy 'n ouer deur jou kleuter gekies word, kan jy nie jou enkelvriende opsoek om te commiserate nie, nie as jy ander sukkelende ouervriende het wat regtig kry wat jy gaan nie. Dit is bemoedigend om gehoor te word; dit is bemagtig om verstaan ​​te word.
Die verlange na empatie
Mense verlang nie net vir verbinding nie; ons verlang na empatiese konneksie.
Wanneer ons kan sê dat iemand deur 'n moeilike tyd gaan, wanneer ons met haar stryd kan empatie, bedien ons haar deur haar te laat weet. Ek het oor die jare met duisende mense gepraat oor my ouers se moord, amper altyd na 'n reaksie van skok, en dan simpatie. Ek het gehuil in die arms van goeie vriende wat hul siele sou verkoop het om my pyn weg te neem. Hul deernis en liefde het my natuurlik baie aangeraak en ek is dankbaar dat ek so baie geliefdes gehad het met wie ek kon ontrafel.
Maar iets heeltemal anders gebeur wanneer ek ander ontmoet wat hul ouers verloor het toe hulle jonk was. Ander wat verstaan ​​hoe dit is om die meeste van hulle lewens sonder 'n ma en pa te leef, of wat die pyn ken om 'n geliefde te vermoor om te vermoor. Ander wat daar was. In ons gedeelde ervaring kan ons mekaar die onderskeie - goddelike - gemak van empatie bied. Dit is hoe ons mekaar help om minder alleen te voel in ons individuele stryd.
Empatie elimineer skeiding
Empatie elimineer skeiding. Dit bevorder verbinding. Dit is die mens om mens te wees - ons is almal mekaar. Selfs wanneer ons nie met die presies dieselfde situasie as 'n ander kan verband hou nie, kan ons steeds probeer om empatie te gee. Ons het waarskynlik 'n weergawe van daar geleef.
Hartseer is immers hartseer. Woede is woede. Hartseer is hartseer. Ons het almal die pad tussen vreugde en hartseer geloop en met elke emosie langs die pad gestop.
Empatie vra ons om gewillig te wees om onsself met mekaar te deel, bereid om kwesbaar te wees en oor ons pyn te praat sodat ander die vrymoedigheid kan voel om oor hul s'n te praat.
Empatie is 'n geskenk om te gee en te ontvang
Een van die dinge waarvan ek die meeste van my Facebook-gemeenskap hou, is ons bereidwilligheid om met mekaar se ervarings te empathize. Wanneer mense poste oor depressie, verslawing, chroniese pyn, hartseer, angs of iets anders, reageer ander met kommentaar wat dit duidelik maak vir diegene wat gedeel het dat hulle nie alleen is nie. Hulle was ook daar.
Die punt is nie om iemand anders se ervaring te kaping of om oor ons eie stryd te dronk nie, maar om te reageer op 'n manier wat ander laat weet dat hulle nie mutante is om die manier waarop hulle voel, te voel nie. Waarskynlik het baie van ons ervaar wat hulle ervaar, of iets baie soortgelyk.
Gesonde verbindings Bel vir empatie
Dink net aan ons mal planeet. Soveel van die verbreking wat ons in ons wêreld sien, soveel van die verdeeldheid en woede wat tussen mense bestaan, kan verlig word deur 'n meer bewuste poging - deur almal van ons - om meer empaties te wees.
Ons oordeel en skree mekaar oor hoe verkeerd almal is en hoe reg ons is, sonder om werklik die tyd te neem om mekaar se ervaring te oorweeg.
Hoeveel meer vreedsaam sou ons wêreld wees as ons opgehou het om te dink hoe dit is om in mekaar se skoene te loop? Of as ons dit net erken as ons reeds het?
Sonder oordeel of om met 'n persoon se keuses saam te stem, en sonder om te ervaar wat dit is, gaan hulle deur, ons kan altyd kies om te empatieer. Ons kan verklaar, "Ek was daar" of dat ons ons bes doen om te dink hoe dit is om daar te wees.
Empatie neem praktyk
Empatie is 'n bewuste keuse, en soos alle bewuste keuses neem dit oefening. Hoe meer ons dit doen, hoe beter word ons. Tot empatie, eerder as simpatie, is ons reaksie.
Die volgende keer wat jy ingesluit word om te simpatiseer, kyk of daar 'n geleentheid is om te empatieer. Roep jou moed aan, neem daardie persoon se hand, kyk hom in die oë, en laat hom weet jy is daar. Dit is die tipe verbindings wat mense verander, wat liefde bevorder, wat ons herinner dat ons almal broers en susters is.