[Die volgende is uittreksel uit die boek "Apollo & Me" van Cate Montana.]
Besonderhede van die ritueel het binne en buite fokus geswem. Maar ek het nie veel daaraan gedink nie. Dit was te veel moeite. Die doen en late van my vroeëre lewe het ewe vaag en onbelangrik gelyk.
My hele wêreld het gefokus om weer te leer hoe om my liggaam te gebruik — net ek, niemand anders nie. En elke nuwe ding wat ek bereik het, deur na die deur toe te gaan en buite op die bankie te sit, 'n voël teen die blou lug sien sweef, die paddas snags in die vallei onder die kajuit hoor gil, die son warm op my gesig gehad het, was ondraaglik belangrik en kosbaar.
Hoe was dit moontlik dat ek voorheen sulke dinge as vanselfsprekend aanvaar het?
Tyd verby. En toe, nege dae na die ritueel, het Kalista my rugsak vir my gebring. Ek het buite in die son gesit en deur die inhoud gekyk soos 'n aap wat 'n hotelrekening ondersoek. Wat was hierdie dinge, en waarom was dit belangrik? Ek het eers Spiros se motorsleutels ontdek dat 'n klokkie lui. . . my dagvaarding terug na die aarde.
Of miskien my dagvaarding weg.
Ek het na die klein stukkies persmetaal in my hand gekyk en skielik hul betekenis begryp. Spiros het niks geweet waar ek was of waar sy motor was nie. Ek het my selfoon uitgehaal en probeer om dit aan te skakel. Niks.
Kalista het gekom en in die deur gaan staan ​​en my dopgehou. Ek kyk na haar, die nuttelose telefoon in die een hand, die sleutels in die ander, al die vrae wat ek tot nou toe nie kon onthou het om te vra nie, vrae wat ek haar nie kon vra nie weens die taalversperring, wat na die oppervlak borrel.
Terwyl sy sagte klakkende geluide maak, skud sy haar kop, steek sy die telefoon uit my hand, laat val dit minagtend terug in die pak, haar optrede en gedagtes so helder soos die dag. Watter nut het hierdie dooie dinge as jy nou soveel van die LEWE weet, o, kleintjie?
Nie die verlies van Apollo nie. . . nooit Apollo nie. Hy was by my en in my. . . nou en vir ewig as my asem in my longe gevul het en water die seë gevul het. Nee, dit was die verskriklike verlies van my onkunde wat skielik soos 'n vieslike spook voor my ontstaan ​​het. Ek het weg gekrimp, fisiek teen die ruwe houtmuur gekrimp, en 'n splinter in my skouerblad gedryf. En ek het die klein, skerp pyn verwelkom, want dit was eg en omdat dit gevoel het dat ek heerlik leef. Die metaalpunte van die motorsleutels het ook in my vlees gebyt.
Hoe kan ek teruggaan? Waarheen kon ek teruggaan? Ek het geleef in 'n harde grys wêreld vol - wat het Polymnia ons genoem? -dooie masjienmense ons het in selfbelangrike lewens rondgeslinger en gedink ons ​​weet waaroor die lewe gaan, terwyl ons heeltyd niks weet nie.
O ja, die wetenskap gee ons 'n kragtige lens in die verborgenhede van die bestaan. Maar byna niemand gee aandag nie. Ek kreun en maak my oë toe, die hele gemors gewillig gaan weg! Ek wens die groot Aarde Moeder sou opstaan ​​en my terugneem huis toe in haar boesem, waar ek in die volle lig van die duisternis kon woon en nooit weer met iets in my ou wêreld hoef te gaan nie.
Terwyl ek teen die voorhuis van die kajuit draai, draai ek na die swart vorm van Kalista en huil my in die soliede heup, klou aan haar rompe, huil in hartseer oor myself en al die mense wat hul moeë, ongeïnspireerde lewens uitleef — vrouens, mans en klein kindertjies wat nooit die geringste kans gegun sal word om die rou, verpletterende krag van die bestaan ​​wat hulle werklik vergestalt het, te bekyk nie.
En terwyl ek in daardie oomblik van verskriklike begrip huil, het ek uiteindelik besef waarom Apollo so bereid was om homself op te offer. Watter verskil kan dit aan 'n Doodlose maak om te sterf, wetende die verskil wat hul dade kan maak?
Ek het gelag en huil en geskud totdat Kalista my liggaamlik van die bank af gepluk het, my weer na binne gebring het, die kajuitdeur toegemaak en my rugsak op die grond buite in die son gelos het.
Dit was 'n lang, stadige uur se stap, maar die volgende oggend het ek my op die heuwel bo die tempel buite die argeologiese grensheining waar ek en Apollo die eerste keer ontmoet het, gaan sit terwyl ek 'n onbelemmerde uitsig oor die stadion en 'n toeristiese gebied hieronder geniet.
Bestendige warm briesies het by die See van Korinte ingeblaas en die vroeë somergrasse bestry. Iewers in die omgewing het 'n koekoek sy beroemde liedjie gedoen. En ek lê terug in die gras en die warm son, en kyk hoe die saadkoppe in die wind oorhoofs waai en voel dat die lewe in sy volle omloop kom.
Soveel as wat ek by die hut wou bly en die res van my dae kon leef, terwyl Kalista haar lewe gehad het, vasgehou het aan die fakkel van haar kennis, het ek geweet dat ek dit nie kon doen nie. Ek het te veel geweet en te veel van my wêreld omgegee om nie alles in my vermoë te doen om dit te help wakker word uit sy sluimering nie.
Apollo het teen die magte van die tyd self gewerk om my uit die slaap te ruk. Ek kon nie die geld verbygaan nie. Wie is daar gesê: 'Met groot kennis is daar groot verantwoordelikheid?' Sekerlik iemand?
Swaeltjies vlieg deur die lug, wapper ongelukkige goggas en muskiete in hul bekke, bly vir die voeding wat hulle kon terugbring na hul babas wat tuis in hul klein vere-neste sit. Lewende lewensgevoel. En skielik die klankbaan uit die film The Lion King dramaties in my kop geswel en ek het gelag. Wat was die lyn wat Apollo aangehaal het?
'Die lewe is veels te belangrik om ernstig opgeneem te word.'
Ek kon sy stem nou hoor, en ek huil, toe oë en verbeel my dat hy langs my op die heuwel sit en sy bruin vingers die fuzzy laag van 'n grasstrook afstroop en my een of ander verstommende ding vertel.
Toe ek skielik nagedink het.
Wat as ek eenvoudig die verhaal van Apollo sou vertel asof dit gebeur?
Ek het skielik regop gesit.
Wat as ek beskryf hoe hy oor die rotse na my toe trek met daardie stylvol geskeurde jeans van hom en daardie aardskuddende glimlag? Hoe hy langs my gaan sit het, my ruimte binnegedring het, gereed was om my wêreld uitmekaar te slaan?
Ek maak my oë weer toe en voel hoe hy langs my gaan sit. Kyk hoe hy 'n stuk tandvleis in sy sak steek. Toe maak ek my oë oop vir die leë wei en die uitsig op die vallei.
Wie het omgegee as niemand dit geglo het nie? Die punt was in die vertelling. Dit was my belofte. Niks meer nie.
As ek in die son sit en die verhaal onthou soos dit ontvou het, het my hart en my lippe 'n glimlag aangeraak. Toe 'n kraai skielik die lug uitmekaar laat skeur en op 'n rots, nie twee voet van hulle af nie, met 'n geweldige triomfantjie te lande kom CAW !!
My gees het opgestaan ​​toe die voël sy kop van kant tot kant slaan, met helder, kralende oë wat stip na myne kyk. CAW !!!! En ek het gelag en onthou van die belofte van Apollo om vir my 'n teken te stuur as alles goed gaan.
Ek het naby Apollo se boodskapper geleun en gefluister: 'Sê hom om goed te reis. En dat ek kan wag solank dit neem om hom weer te sien. ”
En gekyk hoe die voël omdraai en wegvlieg.
Video / onderhoud: Waarom en hoe ek 'Apollo & Me' geskryf het
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Die verlies aan onkunde: om ons wêreld te help wakker uit sy sluimering