Elandspoort se skooltjie van hoopFoto: Maroela Media/Minette Nel Sy wag tot ek by die erf inloop en skuif die hek stewig toe. “Hulle steel mos kinders hier in Elandspoort,” sê Belinda Brönner terwyl sy seker maak die hek is gesluit. ŉ Rilling trek deur my lyf en ek dwing my gedagtes na die geboutjie voor my. Vandag se besoek gaan nie oor verlore kinders nie. “Sê hallo vir die tannie!” roep Belinda toe ons die vertrek binnestap. ŉ Swerm kinders kom nader gehardloop en gryp my aan die been – die langste van die klomp pas my by die heup. Ongeveer 32 kinders tussen die ouderdom van twee en ses jaar oud bring die helfte van hul dag by Pikanini-dagsorg deur – ŉ projek wat bedryf word deur Hanna Charity. Belinda is die areabestuurder in Elandspoort. “Jy is net betyds, dis koekietyd!” sê sy. Die kinders gaan sit by hulle tafels en ongeduldige handjies steek in die lug terwyl juffrou Anneke, Rose en Theresa koekies en sap uitdeel. “Hierdie kinders kom uit huise waar omstandighede nie goed is nie – hulle raamwerk is net anders. Ons probeer dinge anders benader as wat hulle tuis gewoond is.” Nadat vuil hande, monde en tafels skoongevee is, hardloop die groep buitentoe en dit lawaai omtrent soos daar gespeel word. Een klein lyfie bly agter en kom staan voor my met smeekogies, wag vir toestemming en maak haarself tuis op my skoot. Foto: Maroela Media/Minette Nel Die kindertjies hier kry twee etes per dag en Belinda sê sy glo Pikanini-dagsorg maak beslis ŉ verskil, hoewel hulle baie uitdagings beleef. “Jy sien hoe groei die kinders”, sê Belinda en wys ŉ vinger na die kind op my skoot. “Toe Cindy en haar boetie hier aangekom het, was hulle brandmaer gewees. Toe ons vir hulle vaste kos gegee het, het hulle gehuil want hulle magies was nie gewoond daaraan nie. Hulle is nou ander kinders.” Wanneer ŉ kind hier siek word, rus die onus op die personeel se skouers want die ouers het nie geld vir medikasie of ŉ selfoon waarmee die skool hulle kan kontak nie. Dié is maar net een van vele uitdagings. “Die kindertjies is gebore in hierdie omstandighede en ŉ mens gee vir hulle die beste wat jy kan – liefde, kos en dissipline. Maar die Here is goed vir ons. Ons gaan aan.” Belinda verskoon haarself en gaan loer wat buite aangaan. Terwyl die res van die personeel saam buite speel, kom juffrou Anneke Ellis (26) aangedraf en kom sit voor my op ŉ pers stoeltjie. Dié juffrou het teologie studeer, sommer haar honneursgraad ook gedoen, toe ŉ graad in sielkunde verkry en is tans ook besig met haar onderwysgraad. Ek wonder hardop wat sy by dié skooltjie doen. Foto: Maroela Media/Minette Nel “Ek het baie lank gebid oor waar ek moet wees en die Here het hierdie deur vir my oopgemaak. Ek glo dit is waar Hy my soek.” Sy is selfversekerd met ŉ sagte gees, maar Anneke beleef ook haar eie uitdagings. “Ek moet my verwysingsraamwerk heeltemal aanpas. Ek het op ŉ dag vir die kinders gevra hoe ŉ mens se gesiggie lyk wanneer jy ŉ geskenkie kry, en hulle het geen idee gehad wat ŉ geskenkie is nie. Die armoede hier vang my soms.” Sy gesels oor die kinders se ontwikkeling en meen sommige van hulle weet nie hoe basiese kleure lyk nie of sukkel met tel. Maar sy is vasberade: Dié juffrou werk met ŉ plan. Anneke, Rose en Belinda. Foto: Maroela Media/Minette Nel ŉ Kind kom al huilend aangestap en juffrou Anneke is reg om te troos. Cindy klim van my skoot af – blykbaar het die motorfietsies buite haar aandag getrek en ek gebruik die geleentheid om met Rose Lamoola (32) te gesels. Sy werk hier al sedert Pikanini-dagsorg se ontstaan drie jaar gelede. “Hierdie werk is my alles. Ek is so lief vir die mense hier, ons is soos ŉ gesin. Ek glo in die werk wat ons hier doen, want die kinders is regtig gelukkig. God gee my krag wanneer ek swak voel, en dan kan ek weer aangaan.” Die speelarea is klein, en ŉ mens moet mooi trap terwyl swart fietse om jou jaag. Ander lyfies draai pienk hoepels in die lug. “Tannie! Tannie! Vir my! Vir my!” Ek vat die kamera om my nek vir ŉ laaste keer en neem ŉ kiekie van die laggende gesig. Soos wat ek na die hek beweeg, word ek deur talle lyfies omhels. Rose maak die hek agter my toe en maak dubbel seker die hek is gesluit. Foto: Maroela Media/Minette Nel Ek kyk af in die straat, ŉ straat so anders as dié een waarin ek grootgeword het, en ŉ klein dogtertjie hou my fyn dop. Ek glimlag en waai, maar kry geen reaksie nie. Haar gesiggie is strak, amper soos een wat al te veel gesien het… Besoek Hanna Charity se webblad vir meer besonderhede oor hul projekte en hoe jy betrokke kan raak. Pikanini-dagsorg se wenslysie: