Ons sal byvoorbeeld die gedeeltes oor tattoeëring (Lev 19) as voorskrif aanvaar, maar nie die verbod teen die skeer van jou baard of die dra van twee soorte materiaal in presies dieselfde verse nie.
Ons sal die Sabbatsgebod (uit die Tien Gebooie) glad nie nakom nie, terwyl ons egter die gee van tiendes onderstreep.
Die waarheid bly egter steeds dat die Skrif verklaar moet word aan die hand van goeie uitleg en dit behels dat die betekenis vir vandag nie altyd direk ooreenkom met die oorspronklike betekenis nie. Kultuur, konteks en teologie speel inderdaad ‘n rol – dis hoekom ons by die bg. punte uitlê soos ons doen. Dan is die kerk altyd in gesprek met sy eie kultuur en gebruik die Skrif om 'n sekere posisie in te neem. Dis presies wat Paulus ook doen. Daardie posisie kan verander, maar ons moet erken dit kan mense moedeloos maak as die kerk na 'n sekere sinode besluit hulle posisie is nou presies teenoorgesteld en dit op dieselfde Skrif baseer!
10) As ek na mense se standunte luister, luister ek gewoonlik nie soseer wat hulle sê nie, maar hoe hulle dit sê. Dit praat die hardste. Soms hoor mens selfs ‘wedergebore’ Christene se harte as hard, neerbuigend, liefdeloos. Die gebrekkige insig in wat genade beteken lei tot 'n houding wat nie aan Jesus herinner nie, maar aan die Fariseërs. Dit hang vraagtekens in my eie gemoed oor wat Christenskap en wedergeboorte is. Mens kan nie oor die groot opdragte soos die liefde en die reg spring, maar dan op die klein opdragte wil reg wees nie – die splinter en die balk.
Die bogenoemde is wat ek aanvaar as uitgangspunte – dis die waarhede, en ook die kompleksiteite wat deel uitmaak van die gesprek. Neem kennis dat ek nie ‘n saak uitgemaak het na enige kant toe nie, dis ‘n heeltemal ander gesprek en nie my bedoeling nie. Ek sê ook niks oor die NGK se besluit nie – ek is eintlik ongemaklik met van die implikasies en wonder nog of daar ander moontlikhede was. Ek sou persoonlik gemaklik gewees het met 'n besluit dat ons die bg. feite oor homoseksualiteit erken, maar ter wille van die gebrokenheid en voordeel van die kerk 'n kompromis tref en besluit om nie gay leraars sonder selibaat toe te laat nie en so meer. Dit klink na 'n draadsitter-tipe besluit, maar daar is verskeie voorbeelde in die Skrif (3), waarin die kerk hierdie soort kompromieë sluit, UIT WYSHEID, tot die voordeel van die kerk in 'n bepaalde kultuur. Dis nie 'n alles of niks-saak nie en dit veronderstel gesprekke met homoseksuele Christene, en dit veronderstel dat opregte gay Christene dit sal verstaan.
soos Jesus sal ek vir die huidige niks (verder) oor homoseksualiteit sê nie. Ja, Jesus sê niks oor die tema nie, alhoewel Hy bladsye te sê het oor regverdigheid, genade, liefde, afhanklikheid, vertroue, bekering en so aan. Jesus het altyd ‘n ander blik op sake, wat vir my SO aantreklik is;
soos Jesus tydens sy bediening sal ek eerder nie mense oordeel nie (4) – Hy sal oordeel aan die einde van die tyd. Ek is nie geroep as regter nie. Ja, ons beoordeel gedrag, maar hier sit ons juis met ‘n moeilike beoordeling.
Dis my standpunt. Ek het nog 'n dag daaroor nagedink en weer daaroor gebid. Ek kan nie wegkom van die oortuiging dat dit 'die waarheid in liefde betrag' nie:
3.Dink aan die volgende: (1) die heidense Christene is in werklikheid vrygestel van die wet, maar die kerk vra dat hulle sekere Joodse wette nakom ter wille van die eenheid met die Joodse Christene (Hand 15:28-29); (2) die afgode is in werklikheid niks en die afgodsvleis is niks, maar Paulus reël dat die Christene nie voor ander die afgodsvleis eet nie, ter wille van die liefde (1 Kor 8:4-13; 10:25-33). Dis eintlik relatief wesenlike sake wat op pragmatiese wyses toegepas word - dis kompromieë tot voordeel van die kerk. Dit vind ons regdeur by Paulus: die spreek in tale is van die Heilige Gees en Paulus spreek meer in tale as almal, maar ter wille van die kerk se beeld vra hy 'n orde; hy kan aandring op 'n salaris (en voltyds bedien), maar hy maak maar tente; dis werklik onnodig om vir Timoteus te besny, maar hy doen dit ter wille van die Jode (maar hy trek die streep by Titus). Paulus is nie 'n draadsitter nie, maar is wys en pragmaties. Aan die ander kant is hy weer so begaan oor die kerk se beeld na buite dat hy dalk wesenlike dinge soos slawerny en die vrou se rol miskyk deur te staan op die bestaande kulturele gebruik. Hy kon eenvoudig nie van die kultuurkonteks ontsnap nie (dalk omdat dit die kerk skade sou doen) - maar dit bewys net dat die kerk altyd in gesprek met die kultuur bly en daaruit sy Skrifverstaan doen.