'n Klein lewe - uittreksel - Wilna Adriaanse
The day we die, a soft breeze will wipe out our footprints in the sand. When the wind dies down, who will tell the timelessness that once we walked this way in the dawn of time? (San song.)
Volgens oorlewering kies ‘n kind sy of haar ouers. Sy hou nogal van daardie gedagte, maar seker ook net omdat sy reg gekies het. Praat van stewige takke. Haar mense was nie tolbosse nie.
Daar sal gevra word of sy die nodige insig het. Of ‘n skrywer noodwendig haar eie storie beter verstaan? Sy wonder of hulle begrip sal hê as sy sê op haar ouderdom is jy hoogstens ‘n karakter in jou eie storie. Een met geen vooraf kennis en weinig insig. Soms huppelend agter die storie aan, ander kere sleepvoet agterna. Die storie altyd ‘n kortkop voor.
Dis soos Totius se gedig, Pa. Waar hy vertel van die wag-‘n-bietjie langs die pad, daar tussen die skaarsbeblaarde soetdorings. Lowergroen en blink van blad.
Waarom wil jy dit doen? Haar pa se blik rus op die hoë muur met die lemmetjiesdraad op wat al om die aftreeoord strek.
Die kinders wil landuit, Pa. Sommer so met ‘n rugsak en ‘n vliegkaartjie sonder terugkomdatum. En oor die stemme wat dreig om my te vervreem. Wat vra hoe leef ek met my wit vel in hierdie vreemde plek.
Net tot daar waar jou onthou ‘n eie knoop kan maak.