Higiëne in tye van oorlog - Interessant
© Ministerie van Kultuur - Mediathek van argitektuur en erfenis, Dist. RMN-Grand Palais / Fernand Cuville
Afmetings: Hoogte 55 cm - Breedte 50 cm
Kontak kopiereg: RMN-Grand Palais (MuCEM) / Gérard Blot Skakel na beeld
Prentverwysing: 04-509738 / 74.74.16D
Die liggaam is in die Groot Oorlog gemobiliseer
Tussen 1914 en 1918, met die totale mobilisering van verstand en liggame, het die oorlog die grens tussen die militêre front en die binnelandse front geleidelik uitgewis. Die aanwesigheid in die uniform van meer as agt miljoen mans het 'n hele deel van die samelewing in die loopgrawe verplaas: alledaagse tonele het nou in die buitelug plaasgevind, soos die kappersessie waarop Fernand Cuville beslag gelê het (1887-1927 ). Toe het die president van die School of Nancy, in Frans-Lorraine, die tekenaar en ontwerper al in 1914 sy kuns en sy roem in diens gestel van die kulturele mobilisering van soldate en burgerlikes.
Liggame op alle terreine op die proef gestel
Die Autochrome-proses is in 1903 deur die broers Lumière gepatenteer en in 1907 bemark, en is vinnig deur die Archives de la Planète-projek gebruik. Dit was dus natuurlik dat Fernand Cuville, saam met sy kollega Paul Castelnau, gekies het om die oorlogsverwoestings en die daaglikse lewe aan die voorkant te dokumenteer - al het dit 'n baie langer blootstellingstyd nodig as die momentopname van Kodak-kameras. Die kontraste is nie perfek nie: die algemene kleur is bleek en grys. Maar die effek van die werklikheid is opvallend met 'n goed gesentreerde raamwerk, ligte effekte (skaduwee), grondverskuiwingsgereedskap op die grond en dié van die barbier, wat op 'n bankie van growwe hout geplaas word. Die onscherpe landskap in die agtergrond vermy die belangrike vraag vir die gesinne van die posisie: ons is nêrens en oral op hierdie 800 km lange front nie. Een detail argumenteer blykbaar vir die feit dat ons 'n rondtrekkende barbier aan die werk sien: die uniform wat hy dra, is baie minder bedek met modder as die van die drie soldate wat op sy goeie ampte wag.
Die paneel Oorlogshigiëne is 'n blou monochroom litografie op 'n wit agtergrond. Die boonste helfte word bewoon deur 'n binnetoneel met die titel in die middel van die beeld. In die onderste derde, 'n teks spesifiseer 'n sekere aantal voedsel-tipe aanbevelings. Uiteindelik, in ooreenstemming met die Art Nouveau, waarvan Nancy een van die wiegies in Frankryk was, is die onderkant van die prentjie versier met 'n rand van blare en die letters word veganisties gestileer. Die ete wat aangebied word, word bedien deur 'n vrou aan haar vier kinders: drie seuns en 'n meisie. Sy staan ​​terwyl hulle om 'n groot vierkantige tafel sit, omring deur 'n hanglamp, in 'n gemaklike binnekant (tafeldoek, indrukwekkende kabinet uit China, prentjie aan die muur hang, huishond). Niks beteken dus oorlog nie, behalwe die afwesigheid van 'n manlike figuur. Hierdie buite-skerm, wat vir die leser van 1918 duidelik is, word ontlont deur die algemene humor wat gewek word deur die aanbied van stomende aartappels en vars water. Hierdie eenvoudige geluk strook met die teks wat aanbeveel om minder, minder vet te eet en nie alkohol te drink nie.
Oorwinning vir gesondheid
Cuville het verkies om nie die varsgeskeerde soldaat te wys nie, maar die langverwagte oomblik om die seperige skuim op sy wange aan te wend. Die wit wat die gesig verberg, is die van higiëne en goeie gesondheid, nie die van 'n verband wat dui op chirurgie, pyn of selfs verminking nie. Hierdie wit en dié van die kappershemp kontrasteer skerp met die alomteenwoordige aarde, ook op die soldate se hemde, en die horisonblou tint van hul broek wat op die agtergrond moes gemeng het. Toe Cuville deur die eenhede getoer het, het die hele Frankryk geweet onder watter omstandighede gesonde mans in die buitelug 'Indiërs' (Marc Bloch) gespeel het. Hierdie sonnige dag is omring deur baie ander minder barmhartige mense; die loopgrawe was koud en klam, ongemaklik, vol luise en vlooie, soms ver van mobiele kantine. Ons het ons gesondheid verloor en die reëls van higiëne vergeet. Die gang van die barbier was dus 'n gesamentlike feestelike hak in die doek van die angstige roetine van die front, 'n oomblik van ontspanning, 'n herinnering aan die burgerlike lewe en sanitêre standaarde.
Op die hoogtepunt van sy loopbaan as skilder, illustreerder en ontwerper het Victor Prouvé nie amptelike opdragte minag nie. Nog beter, dit lyk asof hy na hulle soek om sy vaderlandse verbintenis te toon. Die paneel is beskeie (65x49 cm) Oorlogshigiëne behoort tot 'n reeks van 31 beelde soos Produseer of Die boerepoging, Die laboratorium of Wees geduldig, wees koppig (die les van voor), wat in die klaskamers opgesit moes word. Na drie en 'n half jaar van oorlog, Oorlogshigiëne probeer die toer van krag om te omskep in beginsels van gesonde eetgewoontes wat deur die tekort opgelê is. Hierdie propagandaveldtog teen afval en ontbering gaan deur kinders, wat bekend is dat hulle sensitief is vir lekkernye, om ouers beter te bereik. Die teken is 'n maatreël teen die versoeking van die swart mark en 'n instrument vir ingryping in die balans van maaltye, en is ook deel van die amptelike arsenaal om die kosbaarste nasionale bate te bewaar: die generasie wat die land moet toelaat om vergoed vir die afgrondlike verliese van mense. Gesondheid vir almal en alles vir gesondheid - dit is die nalatenskap van die Franse oorlog vir die Franse bevolking.
Joëlle Beurier, Foto van die Groot Oorlog. Frankryk-Duitsland. Heldendom en geweld in tydskrifte, Rennes, Rennes University Press, 2018.
Christophe Prochasson, Anne Rassmussen (reg.), Waar en onwaar in die Groot Oorlog, Parys, The Discovery, 2004.
Vincent Viet, Gesondheid in oorlog, 1914-1918. 'N Pionierbeleid in 'n onsekere heelal, Parys, Sciences Po University Press, 2015.