Obsessie - behandeling, oorsake, simptome, aggressiewe obsessies - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
obsessie - dit is obsessiewe state wat onwillekeurige gedagtes voorstel, ongewenste idees of idees wat van tyd tot tyd gereeld voorkom. 'N Individu kan aandag gee aan sulke gedagtes, terselfdertyd kan hulle hom negatiewe emosies veroorsaak en lei tot nood. 'N Kenmerk van ongewenste en onwillekeurige gedagtes is dat dit baie moeilik is om van hulle ontslae te raak en dit is amper onmoontlik om hulle te beheer.
Obsessie kan dikwels met dwangbande geassosieer word. In ooreenstemming met die jongste teorieë, irrasionele vrese en obsessiewe gedrag is irrelevant vir die obsessies.
Vandag is daar geen duidelike redes wat die etiologie van obsessie kan verduidelik nie, aangesien dit versteur kan word deur geestesversteurings. Daar is egter steeds verskeie algemene hipoteses, gebaseer op drie gebiede van oorsprong: biologies, sielkundig en sosiologies.
Die hipotese van die biologiese oorsprong van die siekte dui daarop dat die obsessie die gevolg is van die anatomiese eienskappe van die outonome senuweestelsel en brein. Dit kom vaker voor as gevolg van metaboliese afwykings van neurotransmitters, serotonien, norepinefrien, GABA en dopamien, as gevolg van aansteeklike faktore, verhoogde genetiese ooreenstemming.
Sielkundige teorie van oorsprong dui daarop dat beklemtoning van karakter, gesinsopvoeding (erns in terme van godsdienstige opvoeding) en seksuele faktore lei tot die opkoms van obsessie.
Obsessies kan vererger gedurende periodes na 'n uitgestelde griep of fisiese siekte, borsvoeding en bevalling.
Die resultate van die studies met identiese tweeling dui op 'n oorerflike faktor in die voorkoms van obsessies. Sommige hipoteses dui op die verband tussen obsessies met sosiale fobies, met depressiewe toestande.
Obsessie en dwang kan dikwels saamgaan en word gekenmerk deur sosiale rituele wat vir 'n geruime tyd ontslae raak van obsessiewe gedagtes en dade.
Sosiologiese redes sluit in onvoldoende reaksie op spesifieke toestande, modellering van omgewingsomstandighede. Die hoofoorsake van obsessies word egter steeds beskou as intra-familie probleme en die genetiese faktore van die psigastheniese individu.
Ook die meeste moontlike redes sluit in: lae selfbeeld, gemanifesteer in selfvlagellasie, of oorskat, gemanifesteer deur trots, begeerte om te oorheers, waan van grootsheid, ens. Meer dikwels is hierdie problematiese selfevaluering meer onderbewustelik as bewus.
Verskeie fobies en vrese, wat diep in die onderbewussyn weggesteek word, kan as obsessies manifesteer in gevalle waar die aantal van hulle krities word, maar hulle het selfvertroue, en probleemsituasies begin uit die kop kruip.
As 'n individu nie sy eie betekenis van die lewe gevind het nie, nie belangrike lewensprioriteite en -doelwitte bepaal het nie, neem nie verantwoordelikheid vir die vervulling van doelwitte nie, dan lei dit tot doelloosheid. Doelloosheid lei tot verwarring en gevolglik vind 'n obsessie plaas. Met ander woorde, die onderwerp mislei homself en regverdig sy eie lafheid en ontsnap uit die lewe, verantwoordelikheid vir sy potensiaal, homself en sy lewe. As 'n individu groot potensiaal het, maar dit nie herken nie weens sy eie onverantwoordelikheid, selfsug, lafheid, wil niks verander nie, en niks in die lewe beteken nie, sien obsessies.
Die hoof simptoom van die obsessie is diverse en veelvoudige obsessiewe idees en gedagtes. Hulle word beskou as pynlike faktore en word as verkeerd beskou.
Al die simptome van obsessie kan in verskillende groepe verdeel word.
Die eerste groep sluit obsessiewe gedagtes in, wat vir die pasiënt onaangename idees is, wat die vorm van óf individuele frases en woorde óf heel sinne bevat. Hul kenmerkende kenmerk is negatief. 'N Persoon wat aan obsessies ly, beskou sulke gedagtes as sy eie, maar belemmer hom.
Die tweede groep sluit obsessiewe beelde in, wat dikwels baie negatief van aard is.
Die derde groep bevat obsessiewe impulse, die sogenaamde aansporing om negatiewe aksies te pleeg. Sulke impulse word gekenmerk deur 'n gevoel van vrees, die onmoontlikheid van bevryding daarvan. Pasiënte word baie gepynig en vrees dat die impuls gerealiseer kan word, maar die impuls van 'n obsessiewe aard word nooit uitgevoer nie.
Die vierde groep is obsessiewe denke. Hulle verteenwoordig 'n eindelose geestelike dialoog met jouself. Tydens hierdie debatte word alle waarskynlike argumente voorgestel of "teen" voortdurend hersien, selfs om gewone daaglikse aktiwiteite uit te voer.
Die vyfde groep is obsessiewe twyfel. Sulke onsekerheid hou meestal verband met voorheen toegewyde aksies. 'N Persoon betwyfel die korrektheid of verkeerdheid van sy optrede. Byvoorbeeld, die pasiënt kan voortdurend kyk of hy die gas afgeskakel het. Sommige obsessiewe twyfel is nou verwant aan verskeie fobies.
Die sesde groep - kontrasterende gedagtes. Hulle word ook aggressiewe obsessies genoem. Hulle is negatiewe gedagtes, wat dikwels gekombineer kan word met 'n onverwante gevoel van antipathie teenoor familielede, kerkbediendes, ens. Hulle word onderskei deur subjektiewe gevoelens van vreemdelingskap en verenigbaarheid met obsessiewe impulse.
Die sewende groep - obsessiewe vrese of fobies. Onder hierdie fobies word verskeie van die algemeenste onderskei: vrees om 'n ongeneeslike siekte, geïsoleerde fobies, vrees vir besoedeling, vrees vir alles, 'n obsessiewe fobie van vrees, te kontrakteer. Byvoorbeeld, obsessie by adolessente word dikwels geopenbaar deur misofobie - walg, vrees vir besoedeling, obsessiewe handewas.
Die agtste groep - dwang. Fobies lei dikwels tot dwangstrepe - obsessiewe aksies wat die karakter van beskermde rituele aanneem. Die pasiënt meen dat sulke rituele sal help om 'n negatiewe gebeurtenis te beskerm en te voorkom. Daar is 'n aparte siekte wat obsessies kombineer, soos obsessie en dwang - obsessiewe-kompulsiewe versteuring.
Die negende groep sluit obsessiewe herinneringe in. Dikwels word sulke herinneringe geassosieer met onaangename, skandelike omstandighede wat gepaard gaan met bekering en 'n gevoel van skaamte.
Die tiende groep sluit obsessiewe aksies in, wat hulself manifesteer in die vorm van beperkte motoriese afwykings.
Dikwels kan hallusinasies die obsessie vergesel. Daar kan ook 'n skending van reuk of smaak wees, miskien die opkoms van illusies.
Obsessie by kinders manifesteer dikwels in obsessiewe bewegings en het obsessiewe vrese uitgevind.
Obsessie in adolessente word meestal gemanifesteer in obsessiewe rituele of verbods, wat die tiener self uitgevind het. 'N tiener self verbied sekere aksies. Byvoorbeeld, hy mag homself verhoed om die luike aan te val. Sulke obsessiewe gedagtes as om vensters in huise of trappe in 'n ingang te tel, word ook verwys na tienerobsessies.
Op die deel van fisiologie kan obsessie vergesel word van die volgende simptome van obsessie: bleek of rooiheid van die vel, koue sweet, vinnige of stadige hartklop, kortasem, poliurie, duiseligheid, verhoogde peristalese, beswyking.
Onder die tekens van obsessie kan onderskei word in die aard van die pasiënt en die persoon as 'n geheel, verdagte, angs, indrukbaarheid, onsekerheid, skaamte, onbeslisheid, vrees.
Dikwels begelei obsessiewe sindroom siektes soos skisofrenie of psigose.
'N Individu op 'n sekere stadium van sy ontwikkeling kan begin besef dat obsessie en dwang irrasioneel en oortollig is.
Obsessie by kinders word gekenmerk deur groter stabiliteit en as die tyd nie hulp verleen nie, sal die kinders nie genees word nie.
Agressiewe obsessies of kontrasterende obsessies is baie uiteenlopend. Dit sluit in obsessiewe gedagtes oor die opdrag van geweld, wreedheid, kwaad, patologiese obsessiewe idees. Die hoof simptoom van aggressiewe obsessies is die vrees om ander te benadeel of selfs dood te maak. In sommige gevalle kan sulke obsessies deur die mens na homself gerig word. Byvoorbeeld, obsessiewe gedagtes oor selfmoord.
Die tipiese aggressiewe obsessies sluit in die vrees om 'n wrede optrede teen ander te pleeg, die vrees om jou kind of 'n ander mens te verwurg, die vrees om iemand op 'n groot hoogte te stoot, die vrees om iemand en baie ander te vergiftig.
Mense met aggressiewe obsessies het dikwels vrees dat hulle kan swig vir ongewenste impulse. Egter nie alle kontrasterende obsessies word vergesel van oproepe tot aksie nie. Dan in sulke gevalle sal die hoof simptome ongewenste obsessiewe gedagtes of helder, opwindende beelde van gewelddadige aksies wees. Individue met sulke simptome begin dikwels dink oor waarom sulke ongewenste negatiewe gedagtes steeds voorkom. Hulle kan skuldig en bang voel deur die onvermoë om hul gedagtes te beheer en te beheer.
En sommige vakke mag voorkom of hulle obsessiewe gedagtes ware herinneringe is. Hulle mag per ongeluk glo dat hulle iets gedoen het volgens hul eie negatiewe en vreeslike gedagtes. Dit is te danke aan die feit dat die obsessies vir hulle lewendige, helder, gedetailleerde geestelike beelde is wat as herinneringe eerder as gedagtes gevoel word. Sulke mense maak baie verskillende tjeks om oortuigende argumente te kry dat dit hul valse herinneringe is en in werklikheid het hulle geen plek gehad nie.
Behandeling van obsessies moet omvattend wees, insluitend patogenetiese, patofisiologiese, dwelm- en etiologiese terapie. Etiologiese behandeling is gemik op die uitskakeling van die oorsake wat die pasiënt traumatiseer, en patogenetiese terapie dien effens effektief op die patofisiologiese elemente van die brein. Die voorste behandeling sal patofisiologiese terapie wees.
Kognitiewe gedragpsigoterapie het bewys dat dit die effektiefste is in die behandeling van obsessies as gevolg van die metode van blootstelling en voorkoming van die reaksie. Hierdie metode bevat die geleidelike onderrig van die geduld van angs wat verband hou met die mislukking van rituele aksies. Byvoorbeeld, mense met 'n fobie van besoedeling word gedwing om nie hul hande te was nadat hulle die besmette oppervlak raak nie. In hierdie geval sal die aanraking die impak wees, en die verbod op was sal die reaksie verhoed. Met hierdie metode word die pasiënt vinnig gewoond aan die situasie wat angs veroorsaak en begin om op te let dat die vlak van angs aansienlik afgeneem het. Verder, situasies wat angs veroorsaak word, word meer ingewikkeld.
Ook redelik goed gevestigde blootstellingsterapie, metodes van psigoanalise, voorstel en hipnose. Sowel as metodes van outogene opleiding en selfhypnose.
Dwelmterapie moet insluit die gebruik van kalmeringsmiddels, serotonien heropname inhibeerders, antipsigotika en antidepressante. In meer ernstige gevalle word die gebruik van elektrokonvulsiewe terapie aanbeveel.
Mense word aanbeveel om meer aandag te skenk aan behoorlike rus, reis, arbeidsterapie. Kos moet gebalanseer word en voldoende hoeveelhede vitamiene en minerale bevat. Siek mense moet in goed geventileerde gebiede slaap en meer dikwels loop. Dikwels word sulke mense aanbeveel om deur enige stokperdjie weggevoer te word.
Fisioterapeutiese behandeling word ook toegepas. Dit sluit in warm bad, koel kompressies op die kop, swem in seewater, waterdroging, elektroforese en darsonvalisering.