Die maskerbal in die 19de eeu - Verskeie
Die maskerbal in die 19de eeue eeu
Karnaval in Parys, maskerbal by die Opera.
Venetiaans by die gemaskerde bal.
HOF Joseph-Désiré (1797 - 1865)
Kostuumbal in die Tuileries-paleis.
Titel: Karnaval in Parys, maskerbal by die Opera.
Prentverwysing: 08-521382 / 52.39.256D
Titel: Kostuumbal in die Tuileries-paleis.
Skeppingsdatum : 1867
Datum getoon: 1867
Prentverwysing: 88EE456 / RF 1600
Geskiedenis van die gemaskerde bal
Waarskynlik Italiaans van oorsprong, het die gemaskerde bal in die Middeleeuse tyd onder die Franse adel verskyn. Maar dit is in 1715 dat die weelderigste van hulle gebore is, die Opera Ball, geskep deur 'n verordening van die regent van 31 Desember. Hierdie balle is georganiseer op al die plekke wat die opera agtereenvolgens beset het: tot 1820 rue de Richelieu, daarna vir 'n jaar in die Louvois-kamer, dan van 1821 tot 1873, rue Le Peletier, uiteindelik, vanaf 1875 , by die Opéra-Garnier.
Die groot bal van die Opera, ook 'grand veglione de l'Opéra' genoem (die Italiaanse woord 'veglione' gelykstaande aan 'vooraand'), was een van die hoogtepunte van die Paryse karnaval sowel as die Paryse nagtoneel. ; 'n ware veelkleurige betowering, dit het opgeval deur die omvang van die omgewing, die rykdom en eksentrisiteit van die deelnemers se toilette.
'N Gekleurde litografie van Eugène Guérard (1821-1866) en 'n ander gravure uit gewilde beelde reproduseer die luukse atmosfeer van hierdie nagtelike partytjie, terwyl dit in Rue Le Peletier plaasvind: 'n hele kleurryke skare drom die saal, op die verhoog en in die bokse. Die vele kandelare wat vir die geleentheid bygevoeg is, oorstroom die kamer met lig, wat met duisend ligte skyn. Die meeste van die deelnemers dra die nodige kleredrag: tophoed en swart pak vir mans, domino en glinsterende rok vir die vroue, maar ons sien ook hier en daar meer buitensporige kostuums, soos dié wat uit figure van die commedia dell'arte, Pierrot byvoorbeeld.
Die Opera Ball was 'n geleentheid vir toeskouers om die elegante vermommings van die vroue van die hoë samelewing te bewonder wat die bokse beset het, soos hierdie Venesiaanse wat deur die Rouen-skilder Joseph-Désiré Court (1797-1865) uitgebeeld word. Onverskillig leunend teen die balkon van haar lodge, langs 'n antieke gegroeide kolom, domino in die hand, dra sy 'n weelderige Venesiese rok waaraan 'n geveerde hoed en helderpienk linte 'n tikkie eksentrisiteit verleen. Tegen die skitterende kleure van hierdie klassieke komposisie is die agtergrond, eenvoudig geskets in bruin skakerings, waarin ons die skare toeskouers kan raai.
Die mode vir maskerballe wat by die Opera en ander plekke gehou is, het dwarsdeur die 19de eeu voortgeduur.e eeu, soos blyk uit hierdie ander skildery waarin Jean-Baptiste Carpeaux 'n gekostumeerde onthaal in die Tuileries-paleis gegee het deur die keiser Napoleon III in 1867, ten tye van die Universele Tentoonstelling. Danksy sy noue betrekkinge met die keiserlike familie het die skilder dikwels hierdie weelderige feeste bygewoon. Hier kon hy die atmosfeer magies en warrelend maak deur 'n innoverende behandeling van die toneel, geskets in 'n pre-impressionistiese aar met groot kwashale, en deur die gebruik van goue kleure. Te midde van hierdie kleur- en ligkolle het hy egter gesorg dat hy Napoleon III in sy jas duidelik voorstel, met keiserin Eugenie op sy arm.
'N Wêreldse karnaval
Die groot aantal kunstenaars, komponiste en skrywers wat na die Opera Ball gekyk het, weerspieël die gewildheid van die geleentheid gedurende die 19de eeu.e eeu. Hierdie hoogtepunt van die Paryse karnaval word nietemin gekenmerk deur sy baie luukser en betowerendste nagtelike karakter en sy elitisme. Terwyl burgerlikes en werkers in die voorstede van Belleville, op La Courtille, saamgedrom het om te smul en te dans, verkies die aristokrasie die gesofistikeerde atmosfeer van gemaskerde balle, waar albei in elegansie met weelderige vermommings kon meeding. deur die uitruil van sosiale mense. Hierin het die Opera-bal baie punte gemeen met die Venesiese karnaval van die XVIIIe eeu, bekend vir sy groot nagtelike feeste. Dit het geensins sekere losbandige innovasies verhoed nie, soos die "cancan" wat omstreeks 1840 deur Philippe Musard, die dirigent van die Opera-balle, ingestel is: hierdie voorouer van die "French cancan", het as 'n paartjie gedans in 'n tyd toe vroue het 'n broekie onder hul onderrokke gedra, en deur die owerheid as 'n verregaande wellustige dans beskou. Die sukses daarvan toon dat die Opera-bal ondanks voorkoms ook deurdringbaar was vir die ligsinnige en skelm kant van die Paryse samelewing.
Les balls de l'Opéra, katalogus van die uitstalling van die Opera-biblioteekmuseum, Parys, 13 Junie-25 September 1994, Parys, BNF-Opéra national-Louis-Vuitton, 1994. Pier Giovanni D'AYALA en Martine BOITEUX (reg.), Karnavalle en maskerades, Parys, Bordas, 1988. Julio CARO-BAROJA, Le Carnaval, Parys, Gallimard, 1979. Daniel FABRE, Carnival of the Party onderstebo, Paris, Gallimard, coll. "Découvertes" 1992. Sylvie JACQ-MIOCHE en Nicole WILD, "Bals de l'Opéra", in Joël-Marie Fauquet (reg.), Woordeboek van musiek in Frankryk in die 19de eeu, Parys, Fayard, 2003. Richard Templar SEMMENS , The Bals publiseer in die Parys Opera in die agtiende eeu, Hillsdale (NY), Pendragon Press, 2004.