Versindaba » Blog Archive Daniel Hugo. Wilhelm Knobel se nagelate bekentenis - Versindaba
Daniel Hugo. Wilhelm Knobel se nagelate bekentenis
Presies vyftig jaar ná die verskyning van Wilhelm Knobel se digbundel Mure van mos ontdek Daniel Hugo die digter se persoonlike eksemplaar met sy insiggewende annotasies.
Die digter Wilhelm Knobel (1935-1974) is op 39-jarige ouderdom oorlede. Hy het aan bipolêre gemoedsteurnis gely. Tydens sy lewe het daar slegs twee digbundels van hom verskyn: Bloedsteen (1966) en Mure van mos (1970). Ná sy dood is Nagelate gedigte (1975) en Twee siklusse (2005) gepubliseer, asook ’n bloemlesing uit sy werk, As die woorde begin droom (2011), saamgestel deur Johann de Lange. Sy jonger broer, prof. Deon Knobel, het as sy literêre eksekuteur opgetree en was die dryfkrag agter die verskyning van die drie postume publikasies.
Ná Deon se dood in 2019 het Wilhelm se boekery klaarblyklik versprei geraak onder tweedehandseboekhandelaars. My vrou koop gereeld boeke aan via die internet en dit is hoedat ’n eksemplaar van Mure van mos by ons op Prins Albert beland het. Ek blaai niksvermoedend daardeur en ontdek talle dowwe potloodaantekeninge daarin: wysigings, korreksies en byvoegings. In die literatuurwetenskap staan dit bekend as marginalia.
Gelukkig bevat Nagelate gedigte ’n faksimilee van een van Wilhelm se gedigte in handskrif, en dit blyk identies te wees aan die potloodkrabbelings in die boek.
Veral die bygevoegde opdragte interesseer my. By die gedig “Na ontvangs van ’n mandjie vrugte uit die Vrystaat” (waar die Knobel-broers grootgeword het) staan geskryf: vir oom Jaap & tannie Corrie; by “Van liefde en dood”: vir Ingrid; by “Sprokie”: vir D.J.O.; en by afdeling II: vir my Moeder.
Die opdragte by veral “Van liefde en dood” en “Sprokie” plaas die gedigte binne ’n nuwe literêre konteks. En dit is dié konteks wat ek nou in “Sprokie” wil uitpluis. Hier is die gedig:
Êrens in ’n bos hang ’n ryp rooi vrug
’n Sluwe voël klim op uit die see
en pik die vleis tot die laaste pit
As hy opstyg uit die bos met skril geskree
en spatsels vleis wat kleef
aan die wrede snawel en helder bors
hang muf in die bos die geur van die vrug
en repe skil verskrompel in die son
Met dagbreek klink opnuut uit die see
die nooit gestilde kreet
en weer hang die vrug in die bos
glansend en rooi en vol
J.C. Kannemeyer sê in sy Geskiedenis van die Afrikaanse literatuur II (1983) dat hierdie gedig “ŉ allegoriese samevatting van sy siekte gee”. Hy betrek ook die “Sisuphos-gedagte” as veronderstelde oorsprong van die beeldspraak. In werklikheid sinspeel die gedig op die Prometeus-mite. Prometeus het vuur by die gode gesteel en aan die mens geskenk, waarmee die menslike kultuurskepping ’n aanvang kon neem. As straf laat Zeus hom aan ’n rots vasbind waar ’n arend hom elke dag besoek om aan sy lewer te kom vreet. Oornag genees die lewer, sodat die arend die volgende dag weer daarna kan terugkeer. So hou dit aan totdat die held Herakles Prometeus bevry.
In Knobel se gedig korreleer die “ryp rooi vrug” met Prometeus se bloederige lewer. Die “(s)luwe voël” met sy “wrede snawel” is uiteraard die dubbelganger van die arend. Teenoor die vleisvretende arend is die voël in die gedig ŉ vrugtevreter, maar die verband bly bestaan omdat daar na die vrugvlees as “vleis” verwys word. Dit is wel vreemd dat die voël opkom uit die see en weer daarna terugvlieg.
Waarom dra Wilhelm Knobel die gedig ná publikasie op aan D.J. Opperman? Myns insiens omdat twee Opperman-verse ook as intertekste funksioneer. Opperman het naamlik ook ’n sprokie-gedig geskryf:
Sprokie van die spikkelkoei
Uit holtes van ŉ boom
het kuddes vee gekom,
toe kies my broer
die spikkelkoei vir hom.
Ek stoot hom oor ŉ krans,
hy val in ŉ mik,
toe het ŉ kraai
op die spikkelkoei gaan sit.
Smeer vet aan die klip,
korrel fyn, moenie kwes,
toe sak ŉ duisend vere
noord, suid, oos, wes –
sak ŉ duisend kraaie
oor die bloed, oor die klip …
O waar sal ek skuil
teen die stippels wat pik?
(Engel uit die klip, 1950)
Die vleisvretende kraai wat vermenigvuldig tot ’n duisend “stippels wat pik”, is ook ’n verskyningsvorm van die arend in die Prometeus-verhaal. En die rots waaraan Prometeus vasgemaak is, neem hier die vorm aan van ’n krans en ’n klip. Opperman se sprokie – wat gebaseer is op ’n inheemse Zoeloe-mite – bevat natuurlik net ’n vae eggo van die Prometeus-gegewe, anders as Knobel se gedig wat ’n regstreekse herskrywing daarvan is.
Die ander Opperman-gedig wat Knobel in gedagte moes gehad het, bied ’n verklaring vir die voël wat opvlieg uit die see:
Nagstorm oor die see
Het die onrustige see hom verwag,
die groot grys voël van die berge
sku uit die nag?
Sy silwerige vlerke het trillend verbree,
krysend sy nartjie-rooi snawel
gesteek in die see.
Toe styg hy op drupopende vlerke en vlug
met hese gesang
na die berge terug.
(Negester oor Ninevé, 1947)
Die “groot grys voël” se gekrys en “hese gesang” kom ooreen met die “skril geskree” en “nooit gestilde kreet” van die voël in Knobel se gedig. Opperman noem ook die voël se snawel en beskryf dit as “nartjie-rooi”. Is dit die rede waarom Knobel die arend uit die Griekse mitologie verander in ’n vrugtevreter? Die nartjie-rooi kleur hou natuurlik ook verband met Prometeus se lewer en Knobel se “ryp rooi vrug”.
Die wesenlike ooreenkoms tussen die drie voëls – onderskeidelik in die Griekse mite, die Zoeloe-verhaal en in Knobel se vers – is dat hulle simbole is. In die Prometeus-verhaal is die arend ’n embleem van Zeus se mag, in Opperman se weergawe van die Zoeloe-sprokie is dit ’n simbool van die sondaar se gewete, en by Knobel verteenwoordig dit sy terugkerende geestesongesteldheid.
Met Knobel se potlood-toevoeging agterna van die opdrag aan Opperman, erken hy nie net sy literêre invloede nie, maar voeg hy ’n dimensie aan die gedig toe wat ons leeservaring daarvan enorm verryk. Dit gee ook insae in die manier waarop ’n digter bewustelik en waarskynlik ook onbewustelik dit wat hy gelees het, verwerk tot ’n nuwe, veelsinnige skepping.
Byna het hierdie kosbare digbundel verlore gegaan. Ongelukkig is dit tekenend van hoe onverskillig skrywers se nalatenskap in hierdie land bejeën word.
Tags: Daniel Hugo essay, Wilhelm Knobel
Monday, March 23rd, 2020 | Artikels, essays, e.a..
2 Kommentare op “Daniel Hugo. Wilhelm Knobel se nagelate bekentenis”
March 23rd, 2020 at 2:45 pm
Dit is besonder interessant,Daniel. Ek het jou artikel met groot belangstelling gelees.
In die sestigerjare het ek Wilhelm ‘n paar keer besoek in sy werkkamer. Hy het dit altyd taamlik donker gehou. Ons gesprekke het hoofsaaklik om die digkuns en die nuwe letterkunde van die sestigerjare gedraai.
In 2005 het die boek “Twee siklusse” van Wilhelm verskyn. Aan die binnekant van die voorblad is daar potloodaantekeninge afgedruk, gedateer 19.12.63. Vyf jaar later is “As die woorde begin droom” ‘n keur uit die gedigte van Wilhelm Knobel, saamgestel deur Johann de Lange, gepubliseer. In 2015 het “Die ongewapende man op 80 – in vertaling” verskyn. Gedigte hierin is in Engels vertaal deur Wilhelm self en deur Gisela en Tony Ullyat.
Fanie Olivier :
March 23rd, 2020 at 5:17 pm
Dankie Marlene en Daniel vir hierdie stukkie herwaardering waarmee Wilhelm skielik weer voorop kom staan. En die rustige/onstuimige gesprekke waarvan De Waal ook skryf,
helize van vuuren: My “brediehand brand” (maar daar’s nie...
Hein Viljoen: Die debat gaan, lyk dit my, oor die rol van resensente en die...
Bernard Odendaal: Ek wil ook, soos Daniel, vir Dewald op die skouer klop met...
"Ene" estelle: In haar MA-verhandeling “Digdebute teen die...
Waldemar Gouws: Ek moet dit hier sê: van Donderdag af is ek betoor deur...
Daniel Hugo: Dankie, Dewald, vir jou kalm beredenering.
Jacobus Swart: n Nugter, insiggewende artikel.Ek is een van daardie...