Ons vertrektyd word ‘n bietjie gefnuik met dié dat twee van die skoliere op die toer nog op die oggend van die vertrek moet eksamen skryf. So teen 11h00 die oggend kom ons dus by die huis weg. Van die sewe voertuie in die konvooi is daar net twee wat saam-saam sou ry die hele pad. Verder ry elkeen maar vir eers op sy eie.
Dit vat ‘n tydjie om die papierwerk van die sewe voertuie te doen. Dan is ons deur die laagwaterbrug oor die Limpopo rivier. Daar loop water, maar gelukkig nie veel nie.
Aan die Botswana kant besef Henk sy houer met al sy paspoorte en motor-registrasie-papiere is weg. Dan onthou hy die laaste plek waar hy dit hanteer het was agter by sy bakkie. En sowaar, daar sit die sak nog rustig op die agterste buffer. Mens kan dalk hierdie plekkie vir jou skoonma oorweeg.
Bestuursgewoontes maak dat daar ‘n natuurlike seleksie plaasvind, en die konvooi verdeel in drie groepe. Ons vorm die agterhoede saam met twee ander voertuie. Die agterosse.
My Marga sit op die agtersitplek vanwaar sy alles behalwe die motor bestuur. Sy is speelskooltannie, verpleegster, sieketroosters, sjef, tydverdrywer, en ook hulp-bestuurder wanneer nodig. Al wat ek hoef te doen is om die kar in die pad te hou.
Later vang die donker ons. Baie gereeld lê daar remmerke in die pad soos iemand vir (vermoedelik) Koedoes uitgeswaai het. Gereeld sien ons die oë van Koedoes of rooibokke blink langs die pad. Ons ry maar erg versigtig en algaande stadiger soos die sig swakker raak. So 5 km van Kasane af voel dit of my oë met my begin parte speel van die tuur in die donker. Op ‘n stadium gewaar ek iets wat soos ‘n groot olifant lyk, maar dis sommer reg teenaan die pad op regterkant. Toe ek by die skaduwee verbyry besef ek maar dit is ‘n olifant. Ek mis hom rakelings!
Toro Lodge se kampeerterrein in tjok-en-blok vol. Ons wurm maar vir ons in daar en maak kamp vir die volgende 2 nagte. Ons het selfs elektrisiteit. Wel, miskien nie regtig nie. ‘n Toeroperateur het ons later kom aanpraat oor ons sy groep se kragpunte en ablusie-blok gebruik. Ons dog dit werk maar so. Ek verstom my natuurlik altyd aan Marga se vermoë om in ‘n ommesientjie kos aanmekaar te slaan. Pannekoek en maalvleis vir die vroegaand kinders-menu.
Ons spandeer heelwat ure op die boot, op en af op die rivier. Daar is ‘n magdom wild om te sien. Die jonger klomp maak hulle tuis op die dak van die boot, met die ouer toppies wat verkies om onderdak te bly.