“Ek ken al die kunstenaars persoonlik. Ek moet eers ’n koffie saam met jou gedrink het voor ek jou vra om ’n portret van my te maak.”
Stuart sê hy betaal nie noodwendig vir die kunswerke nie en sal dikwels ’n ooreenkoms met kunstenaars aangaan sodat hulle op krediet raamwerk by hom kan kom doen.
“Party van die werke is deur onbekende kunstenaars gedoen en niemand wil noodwendig ’n kunswerk van my gesig hê nie.”
Dan vervolg hy: “Ek sien nie myself wanneer ek na dié portrette kyk nie. Ek sien die kunstenaars. Ek sien hoe hulle die lewe interpreteer. Hoe elkeen van hulle dieselfde onderwerp vertolk.”
“Ek dink hulle het so ’n bietjie gedink ek probeer my ego streel, maar baie begin nou snap wat ek hier probeer doen. Ek wou ’n soortgelyke uitstalling aanbied as die een wat ek in Londen gesien het en terselfdertyd plaaslike kunstenaars steun.”
In een geval het die kunstenaar ’n klein portret van hom gemaak en dit toe met ’n klapper opgeblaas – net stukkies papier het oorgebly.
In die portret is ’n gat waar sy gesig was. As jy die papier weer teen mekaar druk, sal jy steeds sy gesig sien.
Op die bronsskedel het die kunstenaar ’n soort kadotjie aangebring om die onderwerp se ylwordende hare weg te steek.
’n Bejaarde paartjie stap teen ’n slakkepas verby die gesigte van Stuart. “Is jy die onderwerp hier?” vra die vrou met ’n breë glimlag vir hom.
Stuart glimlag verleë en knik. Hy stap saam met hulle verder terwyl hy van elke portret se betekenis vertel en van die kunstenaar wat dit geskep het.
“Dis deur ’n tannie wat gereeld haar werk by my laat raam. Sy sê ek is vir haar soos ’n Superman, en toe besluit sy om my so voor te stel,” vertel hy.