Ons het almal plekke in ons huise en ons harte waar ons die goed wegsteek wat ons nie wil hê ander mense moet sien nie. Almal doen dit. Daar is 'n baie kragtige, selfbeheersende ironie in hierdie gedrag. Ons glo almal dat ons die enigste met rommel is om weg te steek. Ons gaan na ander mense se huise en dit blyk dat hulle nie rommel het nie. Hul oppervlaktes is duidelik en alles lyk in sy plek. So dink ons ​​almal: I am the only one. En wat maak ons ​​daarvan om te doen? Dit maak dat ons ons rommel wil wegsteek, dis wat!
So versteek almal hul rommel op grond van die valse oortuiging dat niemand anders rommel het nie (omdat almal hul rommel van almal wegsteek). Kyk, as almal die moed het om al hul rommel te neem en dit in die middel van hul woonkamer te stort - elke kas, laai, ruimte onder elke bed, rak en kas - ons sal almal die werklikheid sien. Die skokkende werklikheid is dat ons almal menslik is en almal se lewe word van tyd tot tyd rommelig en onbeheersbaar.
Wat oor hartklop?
Dit geld ook vir hartklop. Ons dra almal rondom hartseer: vrese, bekommernisse, onsekerhede en teleurstellings. Dit mag vir jou lyk asof jy die enigste persoon is wat hierdie laste dra. Dit lyk asof almal anders heeltemal gelukkig is, het 'n goed georganiseerde emosionele lewe en is geestelik duidelik. Werk onder hierdie vals veronderstelling, ons neem dieselfde benadering in ons harte soos ons in ons huis doen. Ons stamp rommel weg en steek dit weg. Ons sny dit alles in geheime wegkrukke waaroor ons net weet.
Net soos by ons huise mag dit wees dat selfs die mense met wie ons woon, nie weet waar ons geheime wegkruipplekke is nie, of wat daar weggestamp word. Trouens, dit kan die geval wees - en ons sien dit met baie rommelkruisers - dat ons soveel dinge weggejaag het, dat ons nie meer weet wat daar is nie. Ons ken nie meer ons volle emosionele voorraad nie, as ons weet wat in ons huis is.
As gevolg van hierdie wegkruipplekke is ons in die gewoonte om geestelik oneerlik te wees. Wat ook al hoe hoër krag ons met ons verbind het, kan ons nie eens eerlik wees met die heilige wese nie. Ons is so daartoe verbind om 'n skoon en duidelike voorkant aan te bied, so gebruik om hierdie privaat wegkruipplekke binne onsself te bewaar, sodat ons nie eers heeltemal kan oopmaak vir die krag wat ons kan genees nie.
Open en laat die lig skyn
Ons wil voorstel dat jy jou wegkruipplekke oopmaak en die ligte van dag, gees en genesing op hulle laat skyn. Daar moet 'n eerlike inventaris in ons huise en ons harte wees. Die beeld wat ons aan die wêreld van wie ons is en hoe ons leef, is net 'n beeld. Dit is 'n beeld totdat ons opgehou wegkruip wie ons is en stop om ons huise te probeer voorgee en ons harte is nie rommelig en wanordelik nie.
As ons die konstante angs het waaroor ons op die punt staan ​​om ontdek te word vir wie ons werklik is, is daar geen manier waarop ons regtig kan ontspan nie. Geen hoeveelheid poleer aan die buitekant sal die vrees verdryf dat iemand in een van ons gevreesde wegkruipplekke sal struikel en ten volle weet wie ons is.
Een ding om te onthou
As jy een ding onthou, laat dit so wees: jy is lief. Deur jou Skepper. Teen die heelal. Deur alles wat is. En nie net vir die dele van julle wat blink en uitnodig nie. Julle is geliefd-selfs die dele van julle wat rotsig, onvoltooid, vuil of onduidelik voel. Ons is geliefd, ons almal, omdat ons menslik en onvolmaak is.
Daar is nie nodig om weg te steek wat vergewe moet word nie. Jy is alreeds vergewe. Jy moet nou jouself vergewe. Maak die wegkruip oop. Openbaar jouself. U kan nie besluit totdat u hierdie moedige stap geneem het nie: die daad van opening in suiwer geloof.