Oppervlakafloop (ook bekend as oorlandvloei) is die vloei van water wanneer 'n oormaat stormwater, smeltwater of ander bronne oor die aardoppervlak vloei. Dit kan plaasvind wanneer die grond 'n versadigingspunt bereik, wanneer reën vinniger kom as wat die grond dit kan absorbeer, of wanneer die afloopwater van ondeurdringbare gebiede (dakke en sypaadjies) na omliggende grond gevoer word wat dit nie kan absorbeer nie. Oppervlakafloop is 'n hoofkomponent van die waterkringloop en die primêre agent van gronderosie deur water.
Sneeu- en gletsersmelting word slegs in gebiede aangetref wat koud genoeg vir die permanente vorming daarvan is. Sneeusmelting bereik gewoonlik 'n hoogtepunt in die lente, en gletsersmelting in die somer, en lei tot 'n maksimumvloei in die riviere wat daardeur geaffekteer word.
Na afloop van 'n reënbui behou die grond 'n mate van vog. Hierdie oorblywende vog affekteer die grond se infiltrasiekapasiteit. Hoe hoër die vlak van voorafgaande grondvog is, hoe vinniger sal die grond versadig word. Sodra die grond versadig is, vind afloop plaas.
Nadat water die grond teen 'n helling van 'n heuwel geïnfiltreer het, vloei die water lateraal deur die grond, en eksfiltreer nader aan 'n kanaal. Dit word ondergrondse deurvloei genoem.
Gedurende die vloei kan die hoeveelheid afloopwater op verskillende maniere, byvoorbeeld evaporasie en infiltrasie, verminder word. Uiteindelik sal enige oorblywende oppervlakwater 'n ontvangende watermassa soos 'n rivier, meer, strandmeer of oseaan bereik.