’n Resensie oor I.L. de Villiers se Manna oor die duine (1974) word voor in die gelyknamige bundel gevind. Hoe hanteer die digter (skrywer) bepaalde en bepalende grense in die narratief? [viii] W.G. Hellinga, en sy studente, naamlik die ontwikkeling van ‘n nuwe benadering van literatuurondersoek op taalkundige grondslag. En nou is ons weer terug by Heraklitus en die voet wat nooit in dieselfde rivier teruggesit kan word nie … ek het my voet seker nou behoorlik in ‘n sponsdoring gesit – om so demonstruktief (in Tom Gouws se terme) saam met gedugte geoloë te praat, wat het my besiel?! Volgens Knobel se tydgenoot en goeie vriend, Jeanne Goosen, was die groep digters van die Digtersgroep van Pretoria, gestig op 21 Februarie 1966, onder leiding eers van Coenie Rudolph, later De Waal Venter en uiteindelik Ted Bonaventure Hinwood, erg bevrees vir die Veiligheidspolisie. ‘n Ander stigterslid van die Digtersgroep en groot vriend van Wilhelm, Joan Lötter, het geglo die bewering was dalk effens oordrewe, en moontlik gelyk aan ‘n voorstedelike legende.