'n Troubelofte op Tonga-eiland
JY LEES NOU 'n Troubelofte op Tonga-eiland
Maar hulle wag nog vir die een priester en ook vir Osi se ma, wat net gou dorp toe is om kussinkies vir die ringe te koop. Om 13h00 lui die kerkklok en bring my man vir Jenni in die kerk. Van die diens verstaan ons regtig niks nie. Ek herken vaagweg ’n ou psalm, maar kan nie so lekker die melodie kry nie en la-la-la maar saam. Hand in hand sit ek en my man luister hoe Jenni trou beloof aan Osi. En die woorde neem ons terug na ons eie troudag, ’n kwarteeu gelede. Onwillekeurig dwaal my gedagtes na die inryteater-aande in Pretoria in Kerneels se Vollatjie, platsak uiteet, die wonder van die seuns se geboortes, al die lag en trane, die weg wees en bymekaar wees, die oseane tussen ons troudag en nou. En op hierdie vreemde klein eilandjie op ’n vreemde kerkbank terwyl ek luister na die klanke van hierdie vreemde taal, besef ek opnuut hoe goed God my geskaaf het om my siel te laat lepellê in omstandighede ver buite my beheer. En ek is die Here dankbaar dat ons twee so ’n unieke rol kan speel in hierdie twee jongmense se huweliksbevestiging. Daar is geen onthaal nie. Almal gaan huis toe. Die bruid na haar skoonma se huis en haar man na die priester se huis. Die eerste keer wat die twee saam mag huis toe gaan, is die Sondag ná die Nagmaaldiens. Hoeveel mis ons van die werklikheid met al ons Westerse tierlantyntjies, wonder ek? Wanneer laas het jy die wonder van ’n sterbelaaide hemel aanskou? Hoor jy nog die uitbundige gelag van kinders? Luister jy nog na die lied van jou lyf? Raak jou siel nog stil? Lééf jy, of voer jy net ’n bestaan? Wanneer laas het julle die troubelofte vir mekaar gelees? Soms moet ons gaan kruisbeen sit, mekaar diep in die oë kyk en sê: “Ek lief jou soos vir niemand anders nie. Wat ek is, deel ek met jou - my siekte en gesondheid, die bietjie wat ek het en die bietjie wat ek nodig het, die blyheid in my en ook die seer in my – altyd.” Zettie de Bruyn