Om te werk dun tot dik: 'n kunsles van Hsin-Yao Tseng - Tegnieke en wenke - 2021
Hsin-Yao Tseng onthul die skoonheid van alledaagse tonele met 'n dun-en-dik skilderbenadering wat die verlore kante beklemtoon. Hier deel hy 'n stap-vir-stap kunsles van 'n olieverfskildery wat dun tot dik gemaak is. Lees die volledige artikel oor Tseng en sy tegnieke in Magazine (Oktober 2012).
Om dun tot dik te werk
deur Hsin-Yao Tseng
By die National Gallery of Art in Washington, D.C., het ek 'n jong seun en 'n tienermeisie langs mekaar gesit. Dit is duidelik dat hulle verveeld was, ondanks die feit dat hulle omring was deur Rembrandt se skilderye - rustelose kinders wat op hul ouers gewag het om die kuns te bekyk. Ek het baie foto's geneem en toe, terug in die ateljee, begin met 'n reeks potloodsketse wat bestaan ​​uit eenvoudige abstrakte vorms wat as twee-waardestudies uitgevoer is. Ek het gesoek na groot vorms, ritmiese beweging en goeie komposisie. Hierdie demonstrasie toon slegs een van vele maniere om 'n skildery te benader. Vir my is daar geen grense vir die moontlikhede nie.
[Teken 'n gratis aflaai af vir menslike anatomietekeninge vir kunstenaars]
1. Tonering: Ek het 'n uitgestrekte, olie-geprimeerde Raphael-linnevlak getinte met 'n dun mengsel van ultramaryn diep, kadmiumrooi en verbrande sambreel. Nadat die oppervlak droog geword het, het ek die algemene plasing van die figure en die omgewing begin skets. Vir hierdie onttrekking gebruik ek 'n plat kwas Royal Langnickel met 'n mengsel van verdunde geel oker, deursigtige ysteroksiedrooi en verbrande sambreel.
2. Onderverf: Ek het besluit om hierdie skildery met 'n dun-tot-dik benadering uit te voer, en ek het in gedagte gehou watter dele van die onderverf sigbaar sou bly nadat die foto volledig was. Gedurende hierdie stadium het ek 'n eenvoudige lig-en-skadu-patroon met 'n basistekening geskep. Met die maak van noukeurige metings het ek voortgegaan om ruimtelike verhoudings tussen die twee figure, omgewingselemente en negatiewe ruimtes te vestig. Ek het losweg in die skaduwee geblokkeer en die skaduwees verenig deur dieselfde kleur te gebruik as wat ek vir die tekening gebruik het.
3. Proporsie, rande, waarde en temperatuur: Vervolgens begin ek verf op my ondertrek aanwend, begin met die gesig van die meisie en werk afwaarts. Op grond van my artistieke intuïsie het ek besluite geneem rakende ontwerp, waarde, verhouding en randgehalte. Ek het opgemerk dat albei figure se koppe effens te groot was in my onttrekking, en daarom gebruik ek die omliggende elemente om die verhoudings aan te pas. Die verandering is veral opvallend as u die prent in stap 2 vergelyk met die prent in stap 4. Met die vooruitgang het ek voortgegaan met die vorm en anatomie van die figure terwyl ek fokus op die sagte-harde, verlore-en-gevind-eienskappe van die rande. . Ek het in gedagte gehou dat die skaduwees warm sou word omdat die lig (wat van die plafonvenster af kom) koel was. Ek het my skaduwees deursigtig gehou om die dun-tot-dik benadering te beklemtoon.
4. Agtergrond en fokuspuntbalans: Ek het voortgegaan om die figuur van die seuntjie te ontwikkel en te konsentreer op vouvariasies in sy hemp en broek terwyl ek gesoek het na geleenthede om dit te vereenvoudig. Volgende het ek in die bank en die agtergrond geblokkeer. Ek het die binnehuisversiering, insluitend die rame op die muur, verfyn. Ek het baie aandag geskenk aan die waardeverwantskappe tussen die agtergrondelemente en die figure op die voorgrond, sodat die sekondêre besonderhede nie met die fokuspunt van die seun en die meisie sou meeding nie. Ek het besluit om die hoogtepunte op die goue rame te versag en die linkerhoek te verduister om die lig op die figure te laat skyn.
5. Randaanpassings, hoogtepunte en aksente: In die laaste fases is ek terug na die fokuspunt, die kinders se koppe, en het gewerk aan die verbetering van die voorkoms. Ek het teruggestaan ​​om van 'n afstand na my skildery te kyk. Vanaf hierdie oogpunt kon ek bepaal waar my skerpste rande sou wees, asook watter rande ek die meeste kon versag. Ek het ook besluit waar ek my helderste hoogtepunte en donkerste aksente sou plaas. Skerp kante en hoogtepunte is gewoonlik die sleutel om die kyker se oë na die oppervlak van 'n foto te beweeg. Die skerpste rande van hierdie stuk is by die gewrigte - knieë, elmboë en skouers - en by sommige van die gegote skaduwees op die gesigte. Omdat die belangrikste ligbron vanaf die plafon is, is die helderste hoogtepunte op die boonste vlakke van die onderwerpe, soos die knieë en skouers, geleë. Hierdie uithoeke en hoogtepunte was van die laaste besonderhede waarop ek aandag gegee het Wag tot vertrek (olie, 22 × 28).
Gebore in Taipei, Taiwan, in 1986, Hsin-Yao Tseng, het in 2009 sy baccalaureusgraad in skilderkuns aan skilderkuns aan die University of Art University, San Francisco, ontvang en sy meestersgraad in beeldende kuns aan dieselfde universiteit in 2012. Sy vele toekennings sluit 'n sertifikaat van buitengewone verdienste in die 2012 Portrait Society of America se internasionale portretkompetisie en 'n sertifikaat van uitnemendheid in dieselfde kompetisie in 2010 in; finalis in die Art Renewal Centre Salon vir 2008–2009, 2009–2010 en 2010–2011; en die tweede plek in die kategorie portret / figuur van Magazine se jaarlikse kompetisie vir 2008. Hy word verteenwoordig deur die Legacy Gallery in Scottsdale, Arizona; Waterhouse Gallery in Santa Barbara, Kalifornië; die Garden Gallery in Half Moon Bay, Kalifornië; en Howard / Mandeville-galery in Kirkland, Washington. Besoek sy webwerf by www.hsinyaotseng.com. Lees die artikel oor Tseng en sy tegnieke in Magazine (Oktober 2012).
Kyk die video: Prélude à une œuvre de Hsin Yao Tseng (Junie 2021).
Copyright 2021 \ Kunstenaarsnetwerk - kreatiewe inhoud, opvoeding en produkte vir die kunstenaarsgemeenskap \ Om te werk dun tot dik: 'n kunsles van Hsin-Yao Tseng