Windows Debuggers: Part 1: A WinDbg Tutorial - CodeProject 12,349,363 members (41,680 online)
Last Visit: 31-Dec-99 18:00 Last Update: 25-Jun-16 2:03Refresh12 Chris – Hoofstuk 3 | SkalkSkryf
Slaap, `n wonder soete ding »
Chris – Hoofstuk 3
Junie 13, 2013 deur Louwie
OTHILA: Die Rune van radikale wegskeuring
Die eerste sterfte.
En nou is ons hier by die begrafnis. Ek woon dit by as deel van my navorsing, basies die afsluiting van my werk, maar ook om te groet. Dit is ´n hartseer dag vir my. Ideaal gesproke mag ´n navorser nie emosioneel betrokke raak by die mense wat die objek van sy of haar navorsing is nie. Hierin het ek gefaal.
Dit is die einde van ´n siklus wat homself brutaal uitgewoed het, en ek wonder hoeveel daarvan ek regtig verstaan.
“‘n Mooi kis.” sê PP onderlangs. “Moes baie gekos het.”
“Goedkoop gemors,” sê Izak ergerlik, “blink gesmeer van vernis. Soos altyd lê die mooi bloot op die oppervlak. Selfs die beslag is plastiek wat lyk soos koper. Tot in die dood gaan dit vir haar steeds net om vertoon. Ego maniak tot die laaste.”
Ek sit my en verwonder aan die twee ou manne. Selfs hier in die kerk hou die binnegevegte steeds aan. Maar dit strook met al die ander inligting wat ek van die gemeenskap bekom het. Soos gewoonlik in so ‘n klein dorpie, is daar driftig kant gekies. Aan die een kant was Izak met sy aanhangers wat Petrus gehaat het, en aan die anderkant was Petrus met sy aanhangers wat geen goeie woord vir Izak en sy gespuis gehad het nie. En tog was die twee broers nooit vyandig gesind teenoor mekaar nie. Petrus, die man wat met die goue tong in die mond gebore is. ‘n Sterk leiersfiguur, maar ‘n egoïs en manipuleerder van mense by uitstek.
Izak, die stil een. ‘n Man wat voel dat hy uitgebuit word deur almal, maar veral deur sy sterk broer. Sy interpersoonlike verhoudings is swak, hy kommunikeer min en meng moeilik met vreemde mense. Met sy kind praat hy baie selde, dreig soms om hom te lyf te gaan, maar doen dit ook nooit nie. Van ‘n huwelik tussen hom en sy vrou is daar lank reeds nie meer sprake nie, was daar nooit enige sprake nie.
Voel nog steeds lighoofdig na gisteraand se fees. Is nog steeds in afsondering volgens voorskrif. Vandag mag ek slaap, van more af begin die ritueel van genesing en terugkeer.
Gisteraand se fees het goed afgeloop. Met sononder is ‘n groot vuur aangesteek. Almal het in ‘n sirkel om die vuur gaan sit. Die Grootmoeder het die eed van die Orde voorgelees, waarna elkeen wat dit so verkies het ‘n dosis meskalien of die hallusinogene mengsel bekend as “moksha” ontvang het. Hierna is ‘n heilige stilte van twee uur lank gehandhaaf. Toe die twee uur van stilte verby is, het tromme ‘n stadige ritme begin speel. Onder die wakende oog van die Grootmoeder wat op haar troon die skouspel gade slaan, het almal op maat van die tromme om die vuur begin dans.
Ek, as fokus, het heel voor gedans, al om die vuur vir ure aaneen. Hoe nader dit aan middernag geraak het, hoe vinniger het die tromme gespeel en hoe wilder het die ritme ons om die vuur laat jaag. Sommige dansers het in ‘n beswyming op die grond neergeval en stuiptrekkend bly lê, ander het ekstaties gelag of gehuil, nog ander het met onsigbare entiteite gesprekke gevoer.
‘n Halwe uur voor middernag is drie mans na die vuur gebring en gedwing om saam om die vuur te dans. Van die jong meisies het, in opdrag van die Grootmoeder, al dansende van hulle klere ontslae geraak en uitlokkend om die mans gedans. Die mans se klere is stuk vir stuk van hulle lywe afgeskeur tot ook hulle kaal en dronk van wellus om die vuur gedans het.
Teen presies twaalf uur middernag het die tromme ophou speel. Die Fokus, wat reeds half in ‘n beswyming was, is dansend ontklee en op die altaar gelê om simbolies geoffer te word sodat die “Lig” tot die fees kon toetree.
Die tromme het driftig begin speel, die dansers
het wild om die Fokus gedans en gesing en elkeen van die drie mans is toegelaat om voor al die teenwoordiges met die Fokus gemeenskap te hê soveel keer as wat hy wou of kon.
Toe ek later wakker word was dit al laatmiddag. Ek was in die vertrek waar ek voor die fees in afsondering gehou was. Ek kon vaagweg onthou van die dans om die vuur, van die wilde tromgeslaan, ook van die ekstase van die eerste penetrasie, die donderende weerligstrale en loeiende wind, en die stilte wat daarna saam met die Lig gekom het.
Dit is die gebruik dat die Fees nie na die tyd bespreek mag word nie. Dit is vir elkeen om self te besluit wat met haar gebeur het, en of die ondervinding ‘n positiewe bydrae tot haar geesteslewe gemaak het of nie. By myself bestaan daar geen twyfel dat die “Lig” in ons midde was nie. Dit was inderdaad die wonderlikste oomblik van my lewe, my grootste triomf. Ek was die Lig.
Die ritueel van genesing het vanoggend begin. More sal ek deur die ritueel van reiniging geheilig word, en na die ritueel van verwelkoming, sal ek weer toegelaat word om my normale rol in die samelewing te hervat.
Ek het verneem dat die drie mans na die fees verdoof is en elkeen in ‘n ander buurdorp in ‘n agterstraat afgelaai is. Hulle sal nooit weet waar hulle op Oukersnag was, en of dit wat hulle kan onthou, werklik met hulle gebeur het nie. Weens hulle posisie in die samelewing, en dit waaraan hulle deel gehad het, sal nie een van hulle ooit die saak met enige iemand anders bespreek nie.
Die Eerste Sterfte
“Ek sien jy is heel verbaas om ons hier te sien Nefie,” sê PP aan Chris, “jy lyk skoon bleek. Moet jou dit nie so laat aantrek nie, ons moet almal een of ander tyd daaraan gewoond raak.”
Selfs die teenwoordigheid van sy Pa en sy oom PP voel vir hom om een of ander rede erg onvanpas, ontstellend. Iets in hulle ongeërgdheid en onbetrokkenheid rym nie met dit wat besig is om plaas te vind nie. Dit is tog ‘n begrafnis? Maria se begrafnis?
“Ek verskil natuurlik van jou Pa oor jou Ma se egosentrisme, soos hy dit stel,” gaan Petrus voort. “‘n Mens moet versigtig wees dat jy nie ‘n sterk wilsbesluit goedsmoeds verwar of afmaak as ‘n ego geïnspireerde besluit nie. En jou ma het ons leer ken as ‘n mens met ‘n soms onwrikbare wil; ‘n self-aktualiseerder as daar nou al ooit een was!”
Die dominee kom waardig en bewus van die oomblik se aandoenlikheid uit die donkerte van ‘n sydeur te voorskyn. Hy bestyg die kansel stadig omdat hy nog altyd ‘n gevoel vir die dramatiese gekoester het. Die betreding van ‘n kerk en die bestyging van die kansel ten aanskoue van ‘n beteuterd afwagtende gemeente, was nog altyd vir hom die hoogtepunt van die erediens, sy persoonlike triomf oor sy kudde.
“Nou sal jy wonder wat dan die verskil is tussen ‘n wilsbesluit en ‘n besluit wat deur egodruk geneem en uitgevoer word,” sê Petrus terwyl hy die dominee se teatrale self verheerliking gade slaan.
“soos jy self sê … moontlik baie min ,” gaan PP ongestoord voort sonder om te wag vir enige antwoord, “…maar dan ook tog van kardinale belang.”
Bo van die kansel af kyk die dominee selfvoldaan oor die gemeente heen. Die gemeente word stil voor hierdie boodskapper, hierdie instrument waardeur God self met hulle gaan praat.
Hy lig sy hande stadig tot bo sy kop, kyk sy gemeente vermanend aan voor hy met ‘n bewende stem aankondig; “God is hier teenwoordig en Hy seën u. Sy wil geskied en ….. dit is vir ons tot troos en berusting want ….. Hy is goed en sy goedheid duur tot in ewigheid …… ja selfs tot in die dood. Genade vir u en vrede, van God onse Vader, die Seun en die Heilige Gees …… amen.”
Die diepte van die gemeente se geestelike lewe word later by die tee tafels skandelik blootgelê toe ‘n heftige debat onder die vaandel van geestelike volwassenheid ‘n beroering onder die gemeente veroorsaak. Die vraag word ernstig gevra of dit skriftuurlik is om, soos die dominee en van sy vertrouelinge, die oë oop te maak onder die uitspreek van die seën. Is dit nie ‘n gruwelike afwyking van die Calvinistiese leerstelling, en dus in direkte konflik met die Skrif nie?
Net om die punt te onderstreep noem tant Hes van die sustersvereniging dit terloops dat dit “‘n doring in die oog van ons Heer is” dat vrouens sonder hoed in die kerk durf sit. (Mans met kortmou hemde onder hulle pakke klere is eintlik haar gunsteling geestelike gesprek.) ‘n “Abominasie” noem sy dit. “Dink hulle God sien nie die disrespekte onder die mooi boklere nie?”
Die gemeente staan swart uit die banke op, uit swart monde drup die swart klank van die doodslied: “Rus my siel, jou God is Koning”.
Iewers uit die agterbanke dreun ‘n diep basstem met oorgawe bo die geteem van die begrafnisgangers sodat die dominee gesteurd ophou sing en afkeurend
soek na die oorsprong van die, na sy mening, onstigtelikheid. Net toe hy dink hy het die oorsprong van die stem onder ‘n hoed met ‘n baldadige haardos ontdek, sluit ‘n suiwer sopraan blymoedig by die bas aan. Saam sweef die twee se doodslied oor die kis, tart die dominee om saam te sing.
As die laaste note ontsnap deur die loodglas vensters waar die Christus vir ewig aan ‘n kruishout sterwe, klap iemand spontaan hande uit waardering vir die twee wat die dood so mooi besing. Onder die bestrawwende oog van Oudominee word die applous net so skielik gestaak as wat dit begin is. Die meisie in swart glimlag skaam waarderend vir die huldeblyk. Die gemeente sak swart terug op die harde kiaathout banke.
Op die preekstoel vroetel die dominee onthuts met die blaaie van sy noukeurig voorbereide preek rond. Na die diens het hy het my vertel dat hy van meet af aan nie hierdie diens wou behartig nie, hy wou niks met hierdie dood te doen gehad het nie. Hy wou sy hande was, ontken dat hy ooit hierdie siel in lewe geken het. Die rede vir sy onwilligheid wou hy my nie vertel nie.
Sy hande bewe sigbaar as hy die Bybel oopslaan. Dit verg van hom ‘n uiterste wilsinspanning om hierdie vreemde versameling begrafnisgangers weer in die oë te kyk. Ook die teenwoordigheid van `n polisieman wat kersregop en in volle uniform in die deur staan en oor sy gemeente heen tuur, ontstel hom oneindig.
PP bekyk die dominee ‘n oomblik aandagtig aan, asof hy hom dalk wil troos, iets belangrik vir hom wil sê, maar dan bedink hy hom.
“‘n Wilsbesluit,” hervat oom PP fluisterend, “is ‘n sterk taakgerigte besluit, dit gaan nie om eie gewin of voordeel nie, ook nie oor goed of kwaad, reg of verkeerd nie. ‘n Ding is daar om gedoen te word en ‘n besluit word geneem om dit te wil doen sonder dat emosies of intellektuele deliberasie die proses van handeling befoeter.”
“Die Skriflesing kom uit Johannes, en wel uit hoofstuk 14,” sê die dominee. Hy lyk vir ‘n oomblik self effens verbaas en onseker oor wat hy so pas gesê het. “Ons lees vers 12; ‘Dit verseker Ek julle: Wie in My glo, sal ook die dinge doen wat Ek doen; en hy sal nog groter dinge as dit doen, omdat Ek na die Vader gaan.’ Die dominee staar asof gehipnotiseerd na die Bybel voor hom. “En dan vers 30; ‘Ek sal nie meer lank met julle praat nie, want die owerste van die wêreld, die Satan, is aan die kom. Hy het geen mag oor My nie, maar die wêreld moet weet dat ek die Vader lief het en daarom doen Ek wat die Vader My beveel het.’ Die dominee bly ‘n lang ruk stil, die frons op sy voorkop verdiep opmerklik. Hy skud sy kop asof daar iets is wat hy nie mooi verstaan nie en mompel dan duidelik hoorbaar oor die luidspreker stelsel; “Dis tog nie die teks wat ek voorberei het nie?”
Na nog ‘n lang stilte vra hy eers die orreliste, toe die koster en toe oplaas, en met ‘n tikkie ergernis die ondernemer om die begrafnisbrief voor te lees. Dit is duidelik dat sy gedagtes vir die oomblik met iets heel anders besig is as wat dit veronderstel is om te wees.
Die ondernemer is stom verbaas. Die begrafnisbrief word tog altyd aan die einde van die diens gelees? Hy kyk vraend na die dominee, maar die dominee gluur hom fronsend aan en beduie ongeduldig met sy hand dat hy moet aangaan. Hy trek sy skouers op en lees met al die waardigheid waartoe hy in staat is van hartseer en afskeid en “alles ten goede” en berusting en die plek wat leeg is en die stem wat stil is. Hy vee ‘n traan uit die oog as hy lees: “Ons het dit nie verstaan nie, maar ons weet wat ons verloor het.”
Intussen het die meisie met die swart rokkie opgestaan en begin lees aan haar eie weergawe van ‘n begrafnisbrief. Haar stem is sag en hartseer: “Gaan na die Lig, my vriend,” lees sy. “Gaan na die lig en moet nie vrees nie. Ons sal vir jou bid, en jy moet vir ons
bid. Ons bid dat jy ons sal vergewe vir wat ons aan jou gedoen het, ons verstaan dit self nie, maar weet dat ons jou lief het,” sy huil saggies as sy voortgaan. “Gaan in vrede na waar jy vandaan gestuur is, en waarna jy so verlang het om terug te keer. Gaan na die Lig. Ek mis jou, ek verlang na jou.”
Die dominee kyk die meisie met trane in sy oë aan, dan roep hy die gemeente droewig op tot gebed. Hy is bykans buite homself van droefheid en huil onbeskaamd saam met die naasbestaandes.
Die onbekende meisie in swart snik onbeheersd. Die kort swart rokkie skuif skaamteloos en uitlokkend op as sy gaan sit, spottend teen die afgryse van die dood. Die sersant skuifel ongemerk tot langs die meisie. Hy gaan sit in die gang op die mat langs die bank waar die meisie sit, vou sy bene in die lotus posisie onder hom in en bly bewegingloos so sit.
Uit die hoek van Chris se oog val daar ‘n figuur op wat ontstellend bekend lyk, die gryskop vrou, onverbiddelik styf en regop in swart geklee. Emosieloos. Koud. Afsydig.
PP staan argeloos onder die gebed op en stap sonder huiwering na die kis. Met albei elmboë op die kis gestut tuur hy ‘n oomblik lank intens na die yskoue gesig van die ontslapene. Hy skud sy kop stadig heen en weer met ‘n uitdrukking van minagting op sy gesig en kom dan stadig terug geloop na waar ons sit.
“En Vader gee dat ons die krag sal hê om te berus in U wilsbesluit, U wat gee …..” bid die dominee.
“Daar is natuurlik die misleide siele, soos jou oom hier langs jou byvoorbeeld, wat ‘n wilsbesluit koppel aan die wil of drif tot ‘n meer intense lewe, ‘n uitbundige JA sê vir die lewe in teenstelling met ‘n nihilistiese NEE vir ons droewige en troostelose bestaan wat, soos ons hier kan sien, onafwendbaar eindig in die dood,..” fluister Izak aan Chris. “Maar in ons siek samelewing loop ‘die wil om te’ altyd maar in die skadu van die ego, die groot Ek. Ek moet altyd in beheer wees. Die resultaat van die wilsbesluit moet my dien. Daar is selde of ooit sprake van handeling ter wille van handeling, of handeling sonder eie belang. Jou oom lieg bloot as hy praat van doen omdat die taak daar is om gedoen te word …. moontlik omdat hy self sy lewe deur so bedrewe was in die spel van bedrog deur ander te laat glo dat, wat hy doen, hulle ter wille was terwyl hy self ‘n skatryk man geword het, en hulle steeds arm en afhanklik gebly het … maar altyddeur erg dankbaar!”
Sersant Hendrina het pas `n paar keer op sy hurke gaan sit, op sy maag gaan lê en twee vinnige opstote gedoen, toe weer vinnig opgestaan om die bloedsirkulasie in sy bene aan die gang te hou en toe weer in die lotus posisie gaan sit en stip voor hom uit gestaar.
“..en U wat neem, U wat almagtig oor ons lewens heers….” gaan die dominee droewig in die agtergrond voort en stotter dan tot stilte om die sersant verbaas aan te kyk. Sersant Hendrina staan weer kersregop langs die meisie en kyk die dominee reguit in die oë. In stilte staar hulle na mekaar. Dit word `n tweestryd. Die dominee beskou die sersant se gedrag as uitdagend, en dit in sy eie kerk. Maar die sersant weier om bes te gee en die dominee laat sak sy kop en kyk nikssiende na die Bybel voor hom. Dan gaan hy ietwat onsamehangend voort met die gebed.
“Ons bid om vergifnis, …. om krag teen die boosheid in ons eie geledere o Vader, … “
“`n ‘Blowjob’, dis wat jy nodig het, `n ordentlike ‘blowjob’” sê PP uit die bloute vir Izak as hy weer kom sit.
“`n Wat?” vra Izak geskok. “Wat se ding is `n blou jop, waarvan praat jy man?”
“`n Anaal retensiewe persoonlikheid is wat jy is. Dood nog lank voor jou dood. Verstok.
“Vertel vir hom wat vir `n ding `n ‘blowjob’ is Neef. Jy en Zelda het mos julle plesiertjies gehad daar in die bos as niemand die ‘Meester’ dopgehou het nie!”
PP bly lank stil, kyk die kind en sy Pa minagtend aan. Hy skud sy kop en glimlag half moedeloos voor hy effens bedruk voortgaan met sy betoog oor die wilsbesluit, maar nie meer soos `n man begeesterd met sy eie idee nie.
In die agtergrond bid Oudominee onseker voort.
“Die verdere uitvloeisel is dan dat die wil om ‘n meer intense lewe, ook ‘n wil is om meer mag, ‘n ‘will to power’ soos dit gestel word. Om die lewe met drif
in eie hande te neem en iets daarmee te doen soos die kere wat jou ma voor jou geboorte, en terwyl sy jou verwag het, op die perd geklim het en met drif deur die veld gejaag het sodat die wind deur haar lang blonde hare gespoel het, die lewe deur haar lyf gedreun het, ‘n beeld van drif, van krag en vitaliteit …”
‘n Perd, ‘n gedreun van hoewe en die ongenadige gestamp teen die saalboom en Maria se onbeheerste geskreeu teen die wind; “Kom uit jou hoerkind, misbaksel, kind van satan!” flits uit die dieptes van sy onderbewussyn na die oppervlak. Vlietend. Ontstellend. ‘n Nagmerrie uit sy fetale verlede.
“Dit is natuurlik waar julle dit al die jare verkeerd gehad het omtrent die kind se ma.” sê sy Pa bitter. “Sy het nooit van perde en perdry gehou nie, in teendeel, sy het alle diere verpes. Maar getrou aan haar egoïstiese aard het sy alles wat sy gedoen het selfsugtig en berekend gedoen.”
Die perd wat salpeterwit oor die klippe jaag, oë wyd gesper en skuimbolle in die bek; emosies van haat wat deur hom en sy ma se gemeenskaplike gemoed en are dreun; “ek sal jou uit my uit skeur, jou misgewas, jy wat my lewe kom verwoes.” Vuishoue wat van buite op hom hamer en koue trane verwaai deur die wind in sy en sy ma se vreesbevange oë.
“Jaag met die perd was nie ‘n drif om te lewe nie maar, soos altyd, om te vernietig. Om die kind te vernietig, te vermoor nog voor hy gebore is. En dit is waarheen daardie misplaaste wil om meer lewe altyd lei, die vernietiging van ander ter wille van die self. Die vernietiging van die intellek deur drif soos Nietzsche se soldate op pad na die front, nie om soos hy gedink het, met drif en oorgawe die lewe deur te storm.
nie, maar om die verantwoordelikheid vir jou eie lewe te ontduik en blindelings bevele om te moor te gehoorsaam sonder om te dink, sonder om rekenskap hoef te gee aan kinders en ouers van ‘n medemens wat koelbloedig vermoor of vermink word. Sonder om te dink aan die liefde en hartseer en angs van hulle wat vergeefs wag op ‘n blye tuiskoms”.
“Maar natuurlik is die verskoning altyd daar dat as jy nie moor nie sal jy self vermoor word. Dit is die reëls van die spel. Die ou wie se vinger eerste die sneller trek is die ou wat die beste kans het om te bly lewe. En as die vyand toevallig ‘n weerlose, ongebore kind is, is die oorwinning soveel makliker.” Fluister sy pa uitasem.
Hygend benoud in sy nat donker wêreld vasgekeer, weerloos teen die aanslae van haat van sy eie Ma. Sweet pêrel op sy voorkop en hy beur aan die boordjie van sy hemp waar sy das hom wurg. Sy ma draai die tou al stywer om haar uitgeswelde middel, die een punt om ‘n balk gewoel, ‘n kreet van pyn en woede op haar lippe as sy gereed maak om van die stoel af te spring.
“Daar is nie tyd vir reflekteer nie, daar is nie tyd vir skuldig voel nie. Nie in oorlog nie en ook nie in vrede nie. Dink? Laat ons politieke leiers of predikante (wat meermale dieselfde selfvoldane sotte is) dit vir ons doen, ons is te besig om, soos ons
dink, met drif te lewe vir een of ander sotlike saak. Intussen is ons eenvoudig besig om met ons kleinburgerlike stompsinnigheid geestelike selfmoord te pleeg.”
Chris spring met ‘n bloedstollende gil orent in die kerk. Verward, beangs, natgesweet.
PP klap stadig hande onder gebed. “Mooi gesê ou broer” sê hy. “Met drif ook!!” Hy lag ingenome.
“Maar moord? Moord is ‘n sterk woord, selfs al is dit soos jy sê dat sy probeer het om die vrug van julle drif onder die lakens teen die saalboom uit te dryf. Was dit so ‘n groot sonde?
“Kyk na die arme drommel. Sou die wêreld sonder hom ‘n armer plek gewees het? Sou iemand hom gemis het? In lewe was hy ‘n jammerlike figuur, selfs te lafhartig om vaderskap van sy kind te erken, en in die dood….?”
“Sou die wêreld ‘n armer plek gewees het sonder enige van die stommerike wat nou hier sit? Gee hulle oppervlakkige ‘beginsels’ om oor oorlog te voer en moord te pleeg, en gee hulle kleinlike bygelofies om gewyde liedere oor te sing, maar moet tog nie van hulle selfstandige denke of wysheid verwag nie,” sê Izak. “Jy is banaal, was dit nog altyd gewees met jou lewe ten alle koste filosofie. En ek wens jy wil end kry met jou storie dat die meisiekind sy kind is. Jy het geen bewyse daarvoor nie. Jy probeer hom net beswadder om jou eie skandes wat jy nog altyd te lamsakkig was om te erken, te verberg.”
Chris hyg steeds na sy asem, kyk verward om hom rond. Almal sing lustig en met droewe oorgawe, niemand steur hulle aan hom nie. Dis asof hy glad nie bestaan nie, asof niemand hom raaksien nie.
So was dit van sy geboorte af. Met sy skewe liggaam onsigbaar deur die lewe. Mense wat deur hom kyk asof hy nie daar is nie. Mense wat in sy teenwoordigheid van hom praat asof hy nie bestaan nie.
Die tou het van die balk gegly en sy het op die grond beland. Hulle het haar daar in ‘n plas bloed kom kry met ‘n self vernietigende woede in haar wat nie geblus kon word nie.
En uit die kind se wyd gesperde mond het ‘n pynkreet stil deur murg en been weergalm; “Ek sal jou kry jou teef, eendag!” en sy ma het die verblindende pyn gevoel en gesidder.
Op daardie dag is die kind dood in die gedagtes van die Ma en het die Ma gesterf vir die ongebore kind. Dit was die eerste dood.
Dit was ook die eerste lewe, die eerste stilte in die onsekere veiligheid van sy baarmoeder vesting. Die eerste gewaarwording van die teenwoordigheid van vrede en van Lig.
Siddharta is, soos die prins wat hy was, grootgemaak. Hy is met agting en respek behandel deur sy onderdane. In sy vader se paleis is hy beskerm teen die werklikheid van lewe en dood, armoede, siektes en ellendes soos dit elke dag deur die gepeupel beleef is.
Die Prins is getroud, het onder die lakens gewoel en ‘n seun verwek. Die toekomstige Keiser word uit sy droomwêreld van goud en silwer en oordaad geskud toe die dood en siekte en armoede van sy mense ongevraagd aan sy deur kom klop. Geskok en ontnugter het hy ‘n lewe van welvaart en aansien en mag verruil vir die lewe van ‘n besittinglose askeet. Verdwyn hy uit die openbare oog, swerf hy van leermeester tot leermeester vir sewe jaar lank, ‘n enkeling op soek na die waarheid.
Vyf honderd jaar later word die Christus uit die lende van ‘n maagd in ‘n stal gebore en deur drie wyse manne uit die Ooste (dalk Buddhiste monnike uit Tibet?) aangewys as die beloofde Verlosser. Honderde, (of dalk duisende) Joodse babas word vermoor in ‘n poging om van die Christus ontslae te raak. Josef en Maria vlug na veiligheid en die heilige kind verdwyn uit die openbare oog. Na twaalf jaar maak hy weer sy verskyning, beredeneer hy die Bybel met die priesters, spreek hulle aan oor hulle dwalinge, en verdwyn weer van die toneel af (swerf hy dalk van Buddhiste klooster na Buddhiste klooster in Tibet en Indië?), die keer vir twintig jaar.
Toe die god Ra nog oor die mensdom regeer het, het hy geweet dat, indien die godin Nut kinders sou baar,
een van hulle sy heerskappy op aarde sou beëindig. Om dit te voorkom plaas hy ‘n vloek op Nut. Die vloek behels dat sy op geen dag van enige jaar ‘n kind sal kan baar nie.
Baie bedroef gaan Nut na die groot en wyse god Thoth, die seun van Ra, om hulp te vra. Thoth weet dat die vloek van Ra nie ongedaan gemaak kan word nie maar bedink ‘n plan. Hy gaan na die Maangod Khonsu en daag hom uit tot ‘n dobbelspel. Indien die Maangod sou verloor moet hy van sy lig aan Thoth gee. Thoth wen sodoende genoeg lig van Khonsu om vyf ekstra dae mee te skep. In daardie dae het ‘n jaar uit net drie honderd en sestig dae bestaan. Thoth voeg die vyf ekstra dae toe tussen die ou en die nuwe jaar sodat die vyf ekstra dae nie aan die ou of die nuwe jaar behoort het nie, vyf dae waarin Nut kon kinders hê omdat dit nie aan enige jaar behoort het nie.
Op die eerste van die vyf dae skenk Nut geboorte aan Osiris. Op die volgende ekstra dag word Horus gebore, en op die volgende die donker Set, die bose een. Nut se eerste dogter Isis word op die volgende dag gebore en die ander dogter Nephthys op die laaste van die vyf ekstra dae.
Met Osiris se geboorte was daar baie tekens en wonderwerke, onder meer ‘n stem wat in die tempel in Thebes by die Nyl vir Pamyles sê om aan die wêreld te gaan verkondig dat Osiris, die goeie en magtige koning gebore is om vrede en vreugde vir alle mense te bring.
Krishna, die agtste inkarnasie van Vishnu as avatar, word gebore om Kansa, die kind van die demoon Drumalika wat verwek is deurdat hy Pavanareka verkrag het, te vermoor.
Voor die geboorte van Krishna word Kansa gewaarsku dat Devaki verwagtend is met die avatar wat hom om die lewe moet bring.
Devaki se eerste ses baba seuns word almal na geboorte vermoor in ‘n poging om van Krishna ontslae te raak. Kansa word gewaarsku dat Krishna as beeswagter gebore gaan word en alle beeswagters se seuns wat gebore word, word terstond vermoor.
Devaki raak weer swanger en sy en haar man word in die tronk gesit om te verseker dat die kind wat gebore gaan word, nie sal ontsnap nie.
Die baba word in die tronk gebore maar Vishnu self verskyn aan die ouers en beveel die pa om die baba Krishna te gaan omruil met sy vriend Nanda en sy vrou Yasoda se baba dogter, wat ook pas gebore is.
Die tronkdeur gaan wonderbaarlik oop, die wagte is wonder bo wonder aan die slaap, en Nanda stap met die kind by die deur uit. Op pad na die vriend se huis is daar ‘n rivier wat in vloed is sodat Pa en seun dit nie kan oorsteek nie. Die baba Krishna sit egter sy voet op die water en die rivier bedaar terstond sodat sy pa enkeldiep na die oorkant kan stap.
Die babas word omgeruil, die dogter terug geneem na die tronk en Kansa word verwittig dat Devaki aan ‘n dogter geboorte geskenk het.
Kansa is woedend en slaan die baba dogter dood teen ‘n klip. Die baba verander in die godin Devi en sê aan Kansa dat Krishna tog wel ontsnap het.
Krishna groei op saam met die kinders van beeswagters. Hy word ‘n mooi jong man wat vroue verlei en self verlei word deur jong meisies en die jong moeders van sy beeswagter vriende.
Demone word deur Kansa teen die Krishna kind en later die jong Krishna gestuur, maar hy verslaan almal. Krishna en Kansa kom teen mekaar te staan en Kansa word deur Krishna om die lewe gebring.
Krishna trou met Rukmini en later met nog 16,108 ander vrouens. Dit word vertel dat hy almal seksueel kon bevredig.
Uiteindelik vind die vergiftigde pyl van ‘n jagter (aangehelp deur demone?) sy enigste swak punt … sy hakskeen, en Krishna kom tot sterwe.
So groot was sy aansien en so lief was die mense vir hom dat die Koning en agt van Krishna se hoof vroue, saam met sy lyk op die brandstapel geklim het om veras te word.
Ek is deur my huisdokter meegedeel dat ek verwagtend is.
Ek is voor die volle vergadering van die Senior Moeders van ons sel gedaag en deur die Grootmoeder self beveel om van die fetus ontslae te raak. Daar is geen verduideliking vir die bevel gegee nie, ek is ook nie toegelaat om iets te sê nie. Die opdrag was duidelik; raak ontslae van die kind of jy sal uit die organisasie verban word.
Dit is ‘n vreemde en onverstaanbare opdrag. Vir honderde jare al wag die Orde oor die hele wêreld juis op die koms van ‘n kind wat tydens die Fees van die Lig verwek is. Ek was verslae, totaal platgeslaan. Hoe kan hulle dit aan my doen? Die kind is tog ‘n bewys dat ek uitverkore is bo almal wat voorheen as fokus gedien het. Wie dink hulle is hulle om my te beveel? Hulle behoort my te vereer, my ‘n spesiale titel as geseënde Moeder te gee. Dit kom my toe, dit is my reg as draer van hierdie Lig in my.
Het vandag ‘n naamlose oproep ontvang. Die dreigement van die Grootmoeder dat ek my swangerskap moet beëindig was baie ernstiger bedoel as wat ek gedink het. Vandag se naamlose stem het gesinspeel daarop dat nie net my lidmaatskap van die organisasie op die spel is nie, maar dat my lewe in gevaar kan wees as ek nie die bevel gehoorsaam nie. Daar word verwag dat ek binne dae sal rapporteer dat ‘n aborsie suksesvol uitgevoer is.
Dit was nog altyd my ambisie om Grootmoeder van ons sel te word. Van daar af sou niks in my pad kon staan om die nasionale leier van die organisasie te word nie. Die organisasie kort ‘n sterk leier soos ek, nie die lamsak wat nou die pos beklee nie. Internasionaal sou hulle wel gou van my natuurlike leiers eienskappe bewus geword het sodat ek noodwendig gevra sou word om my by die elite internasionale leierskorps aan te sluit.
Ek het geglo dat die koms van die kind my aanspraak dramaties sou versterk, dat dit ‘n besliste teken was dat ek vir groot dinge voorbestem was. Nou word my ondergang deur die kind se koms bewerkstellig. Ek word deur die kind vernietig nog voor hy gebore is. Ek sal dit nie toelaat nie.
Al my pogings om van die verpeste kind ontslae te raak was dusver onsuksesvol. Hier op die platteland by ons is daar niemand wat bereid is om ‘n aborsie op my te doen nie. Geld om stad toe te gaan het ek nie, en om vir daardie moroon van ‘n man van my geld te vra is buite die kwessie. Ek is dus op tradisionele konkoksies en ander meganiese metodes aangewese. Die breinaald het niks anders as ‘n stortvloed van bloed veroorsaak nie. Die sap van ‘n giftige bessie wat die fetus sou verlam en sou afdryf as ek op ‘n perd sou ry, het absoluut geen effek gehad nie.
Ek moet eenvoudig van die ding ontslae raak as ek nog my drome binne die organisasie van Moeders wil verwesenlik. Niemand sal my daarvan weerhou nie, nie die kind nie, nie die Grootmoeder nie, nie eens die Lig vanself nie!
Ek is vernietig. Die bliksemse kind het my lewe totaal verwoes nog voor hy gebore is.
Ek is voor die Raad van Moeders gedaag en daarvan beskuldig dat ek weier om bevele te gehoorsaam. Ek is meegedeel dat ek ‘n verleentheid vir die organisasie is, ‘n skandvlek. Op ‘n stadium het ek het my selfbeheersing verloor en op die Grootmoeder geskreeu en haar gevloek vir die sot wat sy is.
Sterk arms het my vasgegryp, en terwyl ek verwoed gespartel en geskreeu het, is my wit rok van my lyf af geskeur sodat ek kaal voor die vergadering gestaan het. Terwyl ek verwese op die vloer gelê het, het die Grootmoeder die ban oor my uitgespreek. Die ganse vergadering het hulle rug op my gedraai en die vergadersaal verlaat. Geen lid van die Orde mag ooit weer met my praat nie. Ek is dood verklaar.
Vernederd en verwoed het ek by die huis ‘n laaste desperate poging aangewend om die hoerkind uit my uit te dryf. Ek het ‘n hand vol pille en ‘n halwe bottel Gin gedrink. Ek het ‘n tou om my maag gebind en die ander punt om ‘n balk, en toe het ek van ‘n stoel af gespring.
Oor ongeveer twee maande sal die kind gebore word. Die kind sal die instrument word waarmee ek persoonlik die Moeders sal vernietig. Ek het wraak gesweer en die kind wat vir hulle die “Lig” moes wees, sal opgevoed word om vir hulle die boosheid self te word. Hy sal hulle haat met dieselfde verterende haat waarmee ek hom haat.
Alhoewel die Moeders daartoe verbind is om slegs van wit magiese kragte gebruik te maak om hulle doelwitte te bereik, het ek deur die jare genoeg met swart magiese kragte te doen gekry om presies te weet hoe om sulke magte op te roep en vernietigend te gebruik. In hierdie kunste sal ek die kind oplei, sal ek van hom ‘n meester maak, en dan sal ek hom op hulle loslaat. Hulle sal my nog kom smeek om genade en vergifnis.
Baie laat een nag kry ek ‘n oproep. Die persoon wil haarself nie identifiseer nie maar sê dat sy verneem het dat ek inligting soek omtrent die “Moeders”. Sy het my toe die volgende inligting gegee, fluisterend asof sy bang was dat iemand anders dalk sal hoor wat sy vir my vertel.
Werkwyse van die Orde van Moeders van die Heilige Lig:
Meisies word op ‘n deurlopende basis sorgvuldig deur senior lede van die sel uit die gemeenskap geïdentifiseer as potensiële kandidate vir werwing tot die sel. Indien die nominasie suksesvol is, word die meisie subtiel ingelig omtrent die bestaan van die “Moeders”, die doelstellings en vereistes vir lidmaatskap.
As die kind dan sou belangstel (en geroepe voel) om haarself deur die “Moeders” tot diens van die Lig te stel, en haarself verbind tot algehele geheimhouding omtrent die organisasie se bestaan en werking, word sy voorlopig en sonder seremonie as nuweling-lid aanvaar vir ‘n proef tydperk van ten minste ses maande. As nuweling-lid ontvang elke kandidaat ‘n lang swart rok wat sy by alle byeenkomste van die sel moet dra.
Sodra ‘n groep van sewe nuweling-lede hulle proeftyd suksesvol afgelê het, word hulle in die teenwoordigheid van al die lede van die sel en die sel se Grootmoeder, simbolies gereinig. Onder gewyde sang en in kerslig gehul, word die kinders deur senior Moeders van hulle swart rokke gestroop sodat hulle naak voor die vergadering staan. Terwyl die kinders heilige mantras opsê, word hulle van kop tot tone gewas met geheiligde water, dan afgedroog en met aromatiese olies gesmeer.
Saam lê hulle die eed van die Orde van Moeders van die Lig af, en eers dan ontvang elkeen ‘n lang wit rok wat sonder onderklere by alle toekomstige byeenkomste van die sel gedra moet word.
En dan …………………………………………….
Toe was daar ‘n gesmoorde uitroep, die telefoon het ‘n klikgeluid gemaak en die lyn was dood. Ek het nooit weer van die persoon gehoor nie.
op Junie 14, 2013 at 3:10 nm Son
op Junie 14, 2013 at 7:02 nm Louwie
Son, hef aan lê nog voor! Kom lees volgende week verder.
op Julie 31, 2013 at 4:28 vm karin
Ek wonder of daar enige materiaal is waar jy meer oor hierdie stories kan lees? Ek is so geprikkel, ek kan ni stop ni!
op Julie 31, 2013 at 9:15 nm Louwie
Karin, ek is nie seker ek verstaan jou mooi nie: “enige materiaal is waar jy meer oor hierdie stories kan lees?”
As jy dalk my ander boek wil lees kan ly net die skakel na “Vuurvoël” hier bo volg. Is veel ligter, selfs humoristiese kortverhale (met baie seks, kla party mense!)