Versindaba » Blog Archive » Digstring: Marius Crous. Die ander man
Digstring: Marius Crous. Die ander man
Die ander man
–Na Nina Simone se The ohter woman
kan bekostig om duur etes te kook
kan maklik sy hare laat stileer
kan sy naels laat manikuur sy voete pedikuur
kan rits van die een boekwinkel na die ander
kan sy goue kredietkaart flash
kan bekostig om ingevoerde lakens op sy bed te hê
kan jou troetel met die regte wyn die regte boeke die regte
kan jou saaklik opbel vir foonseks by die werk
kan jou neervly op ‘n bed sonder kindergoed en hondehare
kan bekostig om jou lyf te masseer tyd te maak vir jou praatjies
kan saam oe en aa oor jou elektroniese musiek jou opgooiende
kan maar afgaan en jou voël in sy mond neem
kan maar jou gat lek tot dit blink jou tiete knyp
kan maar jou spiere bewonder lofliedere lek op jou harige
maar die ander man
is die een wat alleen slaap
is die een wat alleen woon
is die een wat kinderloos leef
is die een wat sondae moet omkry
is die een wat sy lyfhonger moet stil alleen op sy bed
alleen aan tafel alleen in die fliek alleen
is net ‘n groomed weergawe van my
in oggendjapon en deurmekaar hare koffiebeker in die hande
as hy so sit en uitstaar voor hom
‘n vaal swael in ‘n goudgetinte koutjie
(c) Marius Crous (Uit: Aan ‘n beentjie sit en kluif, 2006: Protea Boekhuis)
Wanneer het jy dié gedig geskryf, Marius? Hoe het dit ontstaan?
Hierdie gedig het ek in 2004 geskryf. Ek het een dag na die liedjie van Nina Simone geluister, “The other woman” en dit toe van toepassing gemaak op my eie ervaring.
Nee, ek het heelwat herskryf aan die gedig; veral om die beeldspraak reg te kry. Die moeilikste was om `n gepaste metafoor te kry vir die vasgevange geliefde.
Sjoe, uit eie ervaring kon ek heelwat put, maar moes – soos in 2 aangedui – ook heelwat dink en herdink.
Die bladspieël verklap reeds hoe die gedig gestruktureer is. Dit begin met die “die ander man” en elke volgende versreël begin met “kan” wat die stelling voltooi. In die derde strofe kom `n mate van wending – “maar die ander man” en dan begin alles weer met “is”.
Nee, nie juis nie. Deesdae gee ek my verse vir my goeie vriendin Lenelle Foster. Sy is genadeloos eerlik en krities. Wanneer ek net sussende woordjies wil hoor, gee ek dit vir een van my onkritiese vriende. Mens het so `n vriend/in nodig wat jou kaalkop die waarheid kan vertel, sonder dat julle na die tyd kwaaivrinne is.
Dit het die eerste keer in my tweede bundel verskyn.
Die gedig is redelik outobiografies, maar daar is ook aangedik.
Die spreker is die verguisde vrou wie se man `n verhouding met `n ander man aan het en dan haar woede – a la Nina Simone- probeer verwoord. Aan die einde van die gedig speel sy haar troefkaart – sy het die man by haar, terwyl die geliefde (ander man) alleen is en tevrede moet wees met die bietjies aandag wat hy van die getroude beminde kry. Amper soos in die fliek “Ignorant Fairy” waar die geliefdes mekaar net oor naweke sien.
Die Nina Simone song.
Binne die bundelkonteks sluit die redelik goed aan by die tema.
Nie wat ek kan dink nie? Dalk `n tipiese Suid-Afrikaanse toneel?
Ja, want geen vers is ooit afgehandel nie.
Oor die spesifieke gedig – so ver ek my kan onthou – is daar nie iets gesë nie.
Ja, in standerd 5 het ons “kreatiewe skryfkunde” gehad en ek moes `n gedig oor berge skryf – wat nog moes rym ook. Iemand het my gedig geplagieer en tot vandag toe onthou ek nog sy weergawe: “berge hoog, berge laag / berge middeldeur gesaag.” Dit rym!
Marius Crous is in 1965 gebore. Hy debuteer met die bundel Brief uit die kolonies (2003), waarvoor hy die Universiteit van Johannesburg se debuutprys ontvang. In 2006 verskyn sy tweede digbundel Aan ‘n beentjie sit en kluif.
Benewens ‘n doktorsgraad in Afrikaans en Nederlands verwerf hy ook MA-grade in Afrikaans-Nederlands en Engels.
Hy het die Kreatiewe Skryfkundekursus onder leiding van prof. Marlene van Niekerk voltooi.
Tags: Die ander man, Marius Crous
Sunday, July 4th, 2010 | Digstring.