16 Augustus 1941 - Inligting
Die Duitse weermaggroep Noord vang Novgorod
Stalin stem in om Churchill in Moskou te ontmoet
Sowjetunie en Britte kla by Iran oor Nazi -infiltrasie van die land
Waar Ons Staan
Van Die Militant, Vol. V No. 33, 16 Augustus 1941, p. ن.
Getranskribeer en amp gemerk deur Einde O 'Callaghan vir die Encyclopaedia of Trotskyism Online (ETOL).
Waarom Stalin Trotsky vermoor het
Een punt oor die verband tussen Stalin se moord op Trotsky en die oorlogsituasie is nie genoeg beklemtoon nie. Dit was maklik om te sien dat Stalin gehoop het om die publisiteit wat die moord sou kry tot die minimum te beperk deur die aandag wat die pers aan die oorlog bestee. Dit was na alle waarskynlikheid geen toeval dat die moord te midde van die Slag van Brittanje plaasgevind het toe die hele wêreld nuus gelees het oor Hitler se wanhopige poging om lug superioriteit bo Engeland te bereik nie. Maar ek dink die belangrikste faktor wat Stalin vasbeslote gemaak het om van Trotski ontslae te raak, was sy vrees dat die groot leier van die Rooi Leër sou lewe op die tydstip dat die Sowjetunie by die oorlog betrokke sou wees.
Alles wat Stalin gedoen het, dui op sy angs om betrokkenheid by die oorlog te vermy. Maar hy het goed genoeg verstaan ​​dat Hitler nie vertrou kon word nie. En hy het ook besef dat 'n oorlog magte aan die gang sou sit wat sy regime sou laat wankel en dat die hoop van miljoene Sowjet -werkers, terwyl Trotsky lewend was, sou konsentreer op Lenin se naaste medewerker. Miljoene werkers leef in die Sowjetunie wat uit hul eie ervarings die rol van Trotsky in die Oktoberrevolusie en die Burgeroorlog onthou. Al die vuilheid, al die monsteragtige leuens wat Stalin sy trawante laat skryf het oor die organiseerder van die Rooi Leër, kon en kon nie die ontelbare aantal werkers wat in die opwindende en heldhaftige dae geleef het toe Lenin en Trotsky die Sowjetunie gelei het, mislei nie. Dit is te betwyfel dat Stalin se propagandamasjien daarin geslaag het om selfs die generasie wat oud genoeg was, te mislei, wat was aan die gang toe Trotsky verban is.
Stalin het geweet dat tydens hierdie oorlog die gedagtes van hierdie miljoene Sowjet -werkers en -boere tot hul leier van ouds sou draai. As die Rooi Leër toevallig verslaan word, was Stalin bang vir 'n geweldige massa -beweging wat die terugkeer eis van die man wat soveel gedoen het om die oorwinning van die Revolusie te verseker. En as die Rooi Leër sou seëvier, was Stalin bang dat die arbeiders en kleinboere, gevul met oorwinning, nie langer die arbitrêre en onderdrukkende heerskappy van die burokrasie sou duld nie. In beide gevalle sou die figuur en die persoonlikheid van Trotsky natuurlik die middelpunt van 'n groot massa -beweging word.
'N Groot konflik en 'n lewende Trotski tydens so 'n konflik was die twee groot vrese wat Stalin agtervolg het. Deur listigheid en deursettingsvermoë kon en het hy daarin geslaag om een ​​van sy GPU-manne 'n byl in die brein van Trotsky te steek. Hy het van Trotsky ontslae geraak, maar hy kon nie van oorlog ontslae raak nie. Op die oomblik, wanneer die Sowjetunie in 'n oorlog is, kan maklik gesien word hoe angstig en vasberade Stalin was om Trotski weg te doen en sodoende die groot gevaar van 'n massabeweging te vermy wat fokus op die eis dat Trotsky terugkeer om hom te help verdedig die Sowjetunie.
Trotsky se dood 'n slag vir die USSR
Dit het vir Stalin nie saak gemaak dat hy deur die moord op Trotsky 'n skadelike slag teen die Sowjetunie geslaan het nie. Die Stalinistiese burokrasie stel slegs daarin om die Sowjetunie te red sodat die burokrasie se eie bestaan ​​behoue ​​bly.
Dit sal ledig wees om te ontken dat Stalin sy eie posisie versterk het deur die moord op Trotsky. Die werkende massas van die Sowjetunie het 'n groot leier verloor om wie hulle kon saamtrek. Maar dit sou net so dwaas wees om tot die gevolgtrekking te kom dat Stalin met die moord op Trotsky die gevaar verwyder het om deur die Sowjet -massas omvergewerp te word. Op sy beste kan hy tyd wen deur die leiers van die revolusionêre opposisie te vernietig.
Stalin kan die program van Trotsky nie vernietig nie, want dit program spruit uit die toestande wat heers binne die Sowjetunie en oor die hele wêreld. Hoe goed selfs die polities bewuste Sowjet -werkers kennis maak met die spesifieke aspekte van die Trotsky -program, is moeilik om te sê. Hulle is nie toegelaat om 'n woord uit die geskrifte van Trotsky te lees nie. Maar dit is moontlik en waarskynlik dat sommige van die idees van Trotsky deur mond tot mond hul gedagtes en harte gevind het by die beste en mees bewuste van die Sowjet -werkers.
Die belangrike feit is dat die Sowjet -werkers selfs nou die program van Trotsky volg en ten minste een deel daarvan volg. Hulle wonderlike weerstand teen die leër van die Duitse imperialisme is 'n duidelike aanduiding dat hulle onderneem het om die Sowjetunie tot die laaste druppel bloed te verdedig. Niks wat Stalin die afgelope agtien jaar gedoen het nie, geen misdaad wat hy gepleeg het, was groot genoeg om die Sowjet -werkers nederlaag te maak nie. Selfs as hulle nie die werke van Trotsky gelees het nie, weet die gevorderde Sowjet -werkers dat hy vir die onvoorwaardelike verdediging van die Sowjetunie was toe hy in ballingskap was, en omdat hulle Trotsky ken, moes hulle tot die gevolgtrekking gekom het dat hy nooit van standpunt verander het nie. Hulle weet wat die basis is van Trotsky se posisie en die bestaan ​​van genasionaliseerde eiendom, die grondslag van sosialisme wat deur die Oktoberrevolusie opgerig is.
Die Sowjet -werkers verstaan
Die Sowjet -werkers is polities baie skerper as die gesofistikeerdes wat probeer bewys dat daar geen verskil is tussen fascistiese Duitsland en die Sowjetunie nie en dat die Sowjetunie 'n imperialistiese oorlog voer. Op grond van die verskriklike ontberings wat die Sowjet -werkende massas in die afgelope dekade moes verduur deur die tirannie en onderdrukking wat hulle deur die arrogante Stalinistiese burokrasie ondergaan het, is daar "Marxiste " wat geen verskil sien tussen die Sowjetunie en fascistiese Duitsland. Maar hulle kan geen verklaring hê vir die hewige weerstand van die Sowjet -massas teen die Nazi -inval nie. Hierdie weerstand kan slegs verklaar word op grond van die veronderstelling dat die Sowjet -werkers dit sonder om ons program te lees nog steeds volg omdat dit die lewende werklikheid verteenwoordig wat die werkers verstaan.
En net soos die Russiese werkers die aspek van die Trotskistiese program volg om te staan ​​vir die onvoorwaardelike verdediging van die Sowjetunie, sal toestande hulle uiteindelik dwing om al die ander belangrike aspekte van die Trotskistiese program te volg. Hulle sal ontslae raak van die Stalinistiese burokrasie, hulle sal die volledige Sowjet-demokrasie hervestig; hulle sal hul lot aan die wêreldrevolusie verbind.
Stalin kan nie die Trotskistiese program doodmaak nie, want dit is 'n produk van werklike omstandighede. Uiteindelik sal die program Stalin, Hitler en almal wat in die pad staan ​​van die wêreldsosialisme vernietig.
Galen behoort aan een van die oudste en vooraanstaande adellike families van Westfalen. [ aanhaling nodig ]
Tot 1890 is Clemens August en sy broer Franz tuis onderrig. In 'n tyd toe die Jesuïete nog steeds nie in Münster toegelaat is nie, het hy sy hoofopleiding ontvang by 'n Jesuïetskool, Stella Matutina in die Vorarlberg, Oostenryk, waar slegs Latyn gepraat is. Hy was nie 'n maklike student om te onderrig nie, en sy jezuïet -superieur het aan sy ouers geskryf: "Onfeilbaarheid is die grootste probleem by Clemens, wat onder geen omstandighede sal erken dat hy verkeerd is nie. Dit is altyd sy onderwysers en opvoeders wat verkeerd is. 
Omdat Pruise die Stella Matutina -akademie nie herken het nie, het Clemens in 1894 teruggekeer huis toe om 'n openbare skool in Vechta by te woon en teen 1896 het beide Clemens en Franz die eksamens geslaag wat hulle gekwalifiseer het om 'n universiteit by te woon. Na die gradeplegtigheid skryf sy medestudente in sy jaarboek: "Clemens maak nie liefde of drink nie, hy hou nie van wêreldse bedrog nie." In 1896 gaan studeer hy aan die Katolieke Universiteit van Freiburg, wat in 1886 deur die Dominikane gestig is, waar hy die geskrifte van Thomas Aquinas teëkom. In 1897 begin hy 'n verskeidenheid onderwerpe bestudeer, waaronder letterkunde, geskiedenis en filosofie. Een van sy onderwysers was professor in die geskiedenis en 'n bekende Bybelse argeoloog Johann Peter Kirsch. Na hul eerste wintersemester in Freiburg, besoek Clemens en Franz Rome vir drie maande. Aan die einde van die besoek het hy aan Franz gesê dat hy besluit het om priester te word, hoewel hy nie seker was of hy 'n kontemplatiewe benediktyn of 'n Jesuïet sou word nie.  In 1899 ontmoet hy pous Leo XIII in 'n privaat gehoor. Hy studeer aan die Teologiese Fakulteit en Klooster in Innsbruck, gestig in 1669 deur die Jesuïete, waar skolastiese filosofie beklemtoon word en nuwe konsepte en idees vermy word. Galen verlaat Innsbruck in 1903 om die kweekskool in Münster te betree en word op 28 Mei 1904 deur biskop Hermann Dingelstadt tot priester georden.  Eers werk hy vir 'n familielid, die hulpbiskop van Münster, as kapelaan.  Binnekort verhuis hy na Berlyn, waar hy as pastoor by St. Matthias werk. 
Galen het op 23 April 1906 in Berlyn aangekom en tot 16 April 1929 gebly. Die hoofstad van Duitsland bevat distrikte Protestantse elites, 'n Katolieke gemeenskap wat hoofsaaklik uit werkersklas mense bestaan ​​en 'n Joodse gemeenskap van beide middelklas en armer immigrante. Dit was 'n bloeiende kommersiële en kulturele metropool met sy aankoms - die bevolking het toegeneem van 900 000 in 1871 tot effens minder as 4 miljoen in 1920. Godsdiens het die gemeenskap nie bymekaar gebring nie - "godsdiens en die vrees vir 'n verlies aan godsdienstige oortuiging het ontstaan 'n belangrike bron van interne verdeeldheid wees. "  Vir die werkersklas het katolisisme en sosiaal -demokrasie meegeding om trou. In hierdie atmosfeer wou Galenen 'n energieke en idealistiese leier van sy gemeente wees. Hy het besoek aan siekes en armes gemaak, president van die Katolieke Jongmanne -vereniging geword, godsdiensonderrig in die skole gegee en vir sy pogings is hy benoem Papa Galen deur die gemeentelede wat hy bedien het. 'N Pragtige teenwoordigheid (2,01 m hoog) - sy kamers is eenvoudig ingerig, hy het pretensielose klere gedra en hy het duidelik gepraat - hy hou nie van die teater, sekulêre musiek (behalwe militêre optogte) of letterkunde nie. Sy enigste aangemelde vise, wat hy geweier het om op te gee, was om sy pype te rook. 
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Galen as vrywilliger diens gedoen om sy lojaliteit aan die Kaiser te bewys. As gemeentepriester het hy sy gemeentelede aangemoedig om hul land gewillig te dien. In Augustus 1917 besoek hy die frontlinies in Frankryk en vind die optimistiese moreel van die troepe ophef. "Die gevoelens van Duitse nasionalisme kan blykbaar seëvier oor die kommer oor die skending van die heiligheid van die menslike lewe in oorlog."  In 1916 en 1917 verwelkom hy berigte dat die Duitse weermag 'n plan het om Oos -Europa te koloniseer, waarin verklaar word dat Duitse katolieke na die gebied, veral Litaue, verplaas moet word, met die doel om nie die Litouwers te verdryf nie, maar hulle op te voed om dink en voel as Duitsers. 
Na die Duitse oorgawe in November 1918, werk Galen, nog steeds in Berlyn, om sopkombuise, hulpverenigings en kleredrag te stig om onmiddellike probleme van honger en armoede te hanteer. Hy was bevrees dat die laer klasse radikalisme en anargie sou omhels. Galen betreur die val van die monargie en was agterdogtig oor die nuwe Weimar -demokrasie, en glo dat "die revolusionêre idees van 1918 die Katolieke Christendom aansienlike skade berokken het".  Hy glo die steek-in-die-rug-mite wat beweer dat die Duitse leër nie in die geveg verslaan is nie, maar deur ondermyn is deur nederlaagse elemente aan die tuisfront  en, net soos die meeste Duitsers, dit oorweeg het die Verdrag van Versailles onregverdig.
Gedurende die Weimar -jare het hy aan die regterkant van die Duitse politiek gebly. Hy het die Senterparty dikwels gekritiseer omdat hy te links is.  Galen ondersteun die Protestant Paul von Hindenburg openlik teen die kandidaat van die Senterparty, Wilhelm Marx, tydens die presidentsverkiesing van 1925. Galen was bekend as 'n kwaai anti-kommunis (hy ondersteun later die geveg deur die asmagte aan die Oosfront teen die bewind van Joseph Stalin in die Sowjetunie ). Sy siening oor kommunisme is grotendeels gevorm as gevolg van die stalinisering en meedoënlose vervolging van Christene binne die Sowjetunie na 1918, waartydens feitlik alle Katolieke biskoppe vermoor of ondergronds gedwing is. Hy het ook sy opposisie teen die moderniteit in sy boek uitgespreek Die Pest des Laizismus und ihre Erscheinungsformen (The Plague of Laicism and its Forms of Expression) (1932). 
Galen word predikant van die St. Lambert's Church, Münster, waar hy aanvanklik sommige gemeentelede ontstel het met sy politieke konserwatisme. Tydens 'n vergadering in Münster van die Vereniging van Katolieke Akademici in Junie 1933 het Galen gepraat teen die geleerdes wat die Nazi -regering gekritiseer het en ''n regverdige en objektiewe evaluering van [Hitler se] nuwe politieke beweging' gevra.  In 1933 word Galen verkies tot biskop van Münster, alhoewel hy nie die gewilde kandidaat was om die vorige biskop, Johannes Poggenburg, op te volg nie, en slegs gekies is nadat ander kandidate geweier het om benoem te word en ondanks die protes van die pouslike Nuncio Cesare Orsenigo, wat berig het dat Galen baas en paternalisties was in sy openbare uitsprake. 
Galen word deur pous Pius XI op 5 September 1933 as biskop aangewys. Op 28 Oktober is hy deur kardinaal Karl Joseph Schulte as biskop in die katedraal van Münster ingewy.  Hy het as leuse "Nec laudibus nec timore" gekies, 'n fase uit die liturgie wat gebruik word vir die toewyding van 'n biskop wanneer die heilige biskop bid dat die nuwe biskop "nie deur vleiery of deur vrees" oorwin moet word.  As biskop het Galen hom beywer vir die totalitêre benadering van die Nazi -party in nasionale onderwys en 'n beroep op ouers gedoen om aan te dring op Katolieke onderrig in skole. Met verwysing na die onlangs ooreengekome Reichskonkordat-versekering dat die Kerk die reg het om sy eie godsdiensonderrig te bepaal, het hy die Nasionaal-Sosialiste suksesvol gedwing om voortgesette Katolieke onderrig in Katolieke skole toe te laat. Dit was een van die eerste gevalle waar die Reichskonkordat is deur die Kerk gebruik teen die regering, wat een van die bedoelings van pous Pius XI was.  In 1933, toe die Nazi -skoolhoof van Münster 'n bevel uitgevaardig het dat godsdiensonderrig gekombineer moet word met die bespreking van die 'demoraliserende mag' van die 'volk van Israel', het Galen geweier en geskryf dat sodanige inmenging in die skoolkurrikulum 'n oortreding van die Concordat en dat hy bang was dat kinders verward sou wees oor hul 'verpligting om met liefde aan alle mense op te tree' en oor die historiese missie van die volk Israel.  Galen protesteer gereeld teen die oortredings van die Concordat aan Hitler direk. In 1936, toe die Nazi's kruisigings uit skole verwyder het, het Galen se protes tot 'n openbare betoging gelei. Galen het saam met die kardinaal Faulhaber van München en die biskop Preysing van Berlyn gehelp om pous Pius XI se anti-nazi-ensikliek op te stel Mit brennender Sorge (Met brandende kommer) van 1937.  
In 1934 het biskop Galen begin om die rasse -ideologie van die Nazi -regime aan te val, deels daaroor te spot, deels kritiek op sy ideologiese basis, soos aangebied deur die Nazi -ideoloog Alfred Rosenberg. Hy verklaar dit onaanvaarbaar om aan te voer dat die Joodse outeurskap van die Ou Testament die gesag daarvan verminder het, of dat moraliteit en deugde op enige manier afkomstig is van die vermeende bruikbaarheid van 'n bepaalde ras.  In Januarie 1934 kritiseer hy die Nazi -rassebeleid in 'n preek en stel hy in latere homilies onbetwisbare lojaliteit aan die Ryk gelyk aan 'slawerny'. Hy het gepraat teen Hitler se teorie oor die suiwerheid van Duitse bloed.  Biskop Galen bespot ook die neo-heidense teorieë van Rosenberg in Die mite van die twintigste eeu miskien net meer as 'n geleentheid om te lag in die opgevoede wêreld ', maar het gewaarsku dat Rosenberg se' enorme belangrikheid lê in die aanvaarding van sy basiese idees as die outentieke filosofie van nasionaal -sosialisme en in sy byna onbeperkte mag op die gebied van Duitse onderwys . Herr Rosenberg moet ernstig opgeneem word om die Duitse situasie te verstaan. " 
Ter weerwraak het twee senior SS-offisiere Galen besoek om hom te druk om Rosenberg se leerstellings in die openbaar te onderskryf en die konfiskering van kerklike eiendom en 'n anti-Katolieke propagandaveldtog te bedreig. Een van hulle was die toekomstige SS -generaal Jürgen Stroop, wat later onthou: "Biskop von Galen was 'n groot heer, 'n ware aristokraat, 'n renaissance -prins van die kerk. Hy het ons beleefd, maar met voorbehoud verwelkom."  Galen begin deur Stroop se ma te prys vir haar vroom katolisisme, en weier dan kategories om die leerstellings van Rosen om die gestremdes te euthaniseer of met geweld te steriliseer, te aanvaar of te prys. Hy het die Nazi's veroordeel omdat hulle probeer het om Germaanse neo-heidendom in sy bisdom in te voer. Hy spot met huwelikseremonies en begrafnisse wat voor altare opgedra is aan Wotan, en verras Stroop, wat slegs enkele dae tevore so 'n seremonie bygewoon het. Galen sluit deur die amptenare te verseker dat die kerk in alle wettige aangeleenthede lojaal aan die staat sal bly. Hy het sy innige liefde vir Duitsland uitgespreek en hulle daaraan herinner dat hy die eerste biskop was wat die nuwe regime in die openbaar erken het.  Volgens Stroop was Galen se Duitse patriotisme "besmet met papistiese ideale wat eeue lank skadelik vir Duitsland was. Boonop was die aartsbiskop [ verduideliking nodig ] bevele het van buite die vaderland gekom, 'n feit wat ons ontstel het. Ons weet almal dat die Katolieke Kerk ten spyte van sy uiteenlopende faksies 'n wêreldgemeenskap is wat bymekaar bly as die skyfies af is. "
In Junie 1935 het hy 'n preek gelewer wat die dwaalleer van die Anabaptiste verbind het met die 'sondes van die Jode'. Hy het aan sy gehoor gesê dat "wie nie na die kerk luister nie, 'n heiden is en amptelik 'n sondaar is". Hy beskryf hoe "die Israeliete die Verlosser verneder het" en hoe mense wat Jesus as die Christus weerstaan ​​het, aan die "kant van die verblinde Jode" verskyn. Hy stel die verwerping van die Christendom gelyk aan die verwerping van wêreldse gesag, wat lei tot anargie en chaos. Hy wys ook op die Russe as diegene wat nie godgegewe gesag respekteer het nie. Galen betoog nie teen die antisemitiese Neurenbergwette van 1935, of die Kristallnacht -pogrom van 1938 nie. Tot met sy dood het hy geweier om toe te gee dat die verwysing na Jode as 'ontaard', 'verwerp' en 'verlore' is of dat anargie of liberalisme 'Joodse' genoem word. ', het die Nazi -regime of sy rassistiese antisemitisme op enige manier gehelp. 
Einde 1935 het Galen 'n gesamentlike pastorale brief van die Duitse biskoppe aangespoor om te protesteer oor 'n 'ondergrondse oorlog' teen die kerk.  Vroeg in 1937 het die kerkhiërargie in Duitsland, wat aanvanklik met die Nazi-regering probeer saamwerk het, baie ontnugter geraak. In Maart het pous Pius XI die ensikliek uitgereik Mit brennender Sorge (Met brandende kommer), beskuldig die Nazi -regering van die oortreding van die Concordat van 1933 en van die saai van die "verhale van agterdog, onenigheid, haat, onstuimigheid, van geheime en openlike fundamentele vyandigheid teenoor Christus en sy kerk".  Galen was deel van die kommissie van vyf lede wat die pouslike ensikliek voorberei het. Die Nazi's reageer met 'n verskerping van hul veldtog teen die Katolieke Kerk.  Daar was massa -arrestasies van geestelikes en kerkuitgewers is onteien, gevolg deur wydverspreide bewerings oor mishandeling en morele verhore teen lede van godsdienstige ordes en priesters. 
In 1941 verwelkom Galen die Duitse oorlog teen die USSR as 'n positiewe ontwikkeling , aangesien hy ook bygedra het tot die saak van Duitsland toe Hitler Pole binnegeval het, met 'n patriotiese seën. 
Terwyl die Nazi -uitwissing van Joodse mense hoofsaaklik op Poolse gebied plaasgevind het, het die moord op mense met gestremdhede (wat deur die Nazi -regime as 'ongeldige' individue beskou word) openbare kennis geword omdat dit op Duitse bodem plaasgevind het en direk ingemeng het in Katolieke en Protestantse welsyn instellings. Kerkleiers wat dit gekant het - hoofsaaklik biskop Galen en Theophil Wurm, die Lutherse biskop van Württemberg - kon wydverspreide openbare opposisie wek.  Die regime het sy genadedoodsprogram in 1939 begin.  Dit was gemik op mense met demensie, kognitiewe/verstandelike gestremdhede, geestesongesteldheid, epileptiese, fisiese gestremdhede, kinders met Downsindroom en mense met soortgelyke siektes.  Die program vermoor stelselmatig meer as 70 000 mense tussen September 1939 en Augustus 1941.  Na 1941 het die moord nie -amptelik voortgegaan, met die totale aantal sterftes wat op 200,000 geraam is. 
In 1941, terwyl die Wehrmacht nog op Moskou marsjeer, het Galen ondanks sy jare lange nasionalistiese simpatie die wetteloosheid van die Gestapo, die konfiskering van kerkeiendomme en die Nazi-genadedoodprogram aan die kaak gestel.  Hy val die Gestapo aan vir die omskakeling van kerkeiendomme na hul eie doeleindes - insluitend gebruik as bioskope en bordele.  Hy protesteer teen die mishandeling van Katolieke in Duitsland: die arrestasies en gevangenisstraf sonder 'n regsproses, die onderdrukking van kloosters en die verwydering van godsdienstige ordes. Maar sy preke het verder gegaan as om die kerk te verdedig, hy het gepraat van 'n morele gevaar vir Duitsland weens die skending van die basiese menseregte van die regime: "die reg op lewe, onskendbaarheid en vryheid is 'n onontbeerlike deel van enige morele sosiale orde", het hy gesê - en enige regering wat sonder hofverrigtinge straf, "ondermyn sy eie gesag en respek vir sy soewereiniteit binne die gewete van sy burgers".  Galen het gesê dat dit die plig van Christene is om mense se lewens te weerstaan, selfs al beteken dit dat hulle hul eie lewens moet verloor. 
Hitler se bevel vir die "Aktion T4" genadedoodprogram is gedateer 1 September 1939, die dag toe Duitsland Pole binnegeval het. Namate die boodskap van die program versprei het, het protes toegeneem, totdat biskop Galen uiteindelik sy beroemde preke in Augustus 1941 gelewer het waarin die program as 'moord' veroordeel is.  Op 3 Augustus 1941, in een van sy reeks veroordelings, verklaar Galen: 
"Jy mag nie doodmaak nie." God het hierdie gebod op die siele van mense gegraveer, lank voor enige strafwet. God het hierdie gebooie in ons harte gegraveer. Dit is die onveranderlike en fundamentele waarhede van ons sosiale lewe. Waar in Duitsland en waar, hier, is gehoorsaamheid aan die voorskrifte van God? [. ] Wat die eerste gebod betref: 'U sal geen vreemde gode voor my aangesig hê nie', in plaas van die Een, Waaragtige, Ewige God, het mense geskep volgens die voorskrifte van hul grille, hul eie gode om te aanbid: die natuur, die staat, die Nasie, of die ras.
1941 preke Edit
Galen se drie kragtige preke van Julie en Augustus 1941 het hom die bynaam van die "Leeu van Münster" besorg. Die preke is gedruk en onwettig versprei.  Hitler wou Galen laat verwyder as 'n biskop, maar Goebbels het vir hom gesê dat dit die lojaliteit van die bevolking van Westfalen sou verloor.  Die preke protesteer teen Nazi -beleid soos Gestapo -terreur, genadedood, gedwonge sterilisasie en konsentrasiekampe.  Sy aanvalle op die Nazi's was so erg dat die Nazi -amptenaar Walter Tiessler in 'n brief aan Martin Bormann voorgestel het dat die biskop van Münster tereggestel moet word. 
Op 13 Julie 1941 val Galen die regime aan vir sy Gestapo -terreurtaktiek, insluitend verdwynings sonder verhoor, die sluiting van Katolieke instellings sonder enige verklarings en die gevolglike vrees wat alle Duitsers opgelê word. Die Gestapo, het hy aangevoer, het selfs die mees ordentlike en lojale burgers tot vrees laat terugkeer in 'n keldergevangenis of 'n konsentrasiekamp. Alhoewel die land in 'n oorlog was, verwerp Galen die idee dat sy toespraak Duitse solidariteit of eenheid ondermyn. Die aanhaling van pous Pius XII Opus Justitiae Pax en Justitia fundamentum Regnorum, Het Galen opgemerk dat "Vrede die werk is van geregtigheid en geregtigheid, die basis vir heerskappy", en val dan die Derde Ryk aan vir die ondermyning van geregtigheid, die geloof in geregtigheid en die vermindering van die Duitse volk tot 'n toestand van permanente vrees, selfs lafhartigheid. Hy het tot die gevolgtrekking gekom: 'As Duitser, as 'n ordentlike burger, eis ek geregtigheid'. 
In 'n tweede preek op 20 Julie 1941 het Galen gesê dat alle geskrewe protesoptogte teen die Nazi -vyandighede nutteloos was. Die konfiskering van godsdienstige instellings het onverpoos voortgegaan. Lede van godsdienstige ordes is nog steeds gedeporteer of tronk toe gestuur. Hy het sy luisteraars gevra om geduldig te wees en te volhard, en gesê dat die Duitse volk nie vernietig word deur die geallieerde bombardement van buite nie, maar van negatiewe magte binne. 
Op 3 Augustus 1941 beskryf Galen se derde preek die voortdurende ontheiliging van Katolieke kerke, die sluiting en konfiskering van kloosters en kloosters en die deportasie van geestesongestelde mense na onbekende bestemmings, terwyl 'n kennisgewing aan familielede gestuur is waarin gesê word dat die betrokke persoon gesterf het. Dit is moord, het hy uitgeroep, onwettig volgens die goddelike en Duitse wet, 'n verwerping van die wette van God. Hy het gesê dat hy sy getuienis aan die staatsprokureur gestuur het. 'Dit is mense, ons broers en susters, miskien is hul lewe onproduktief, maar produktiwiteit is nie 'n regverdiging vir moord nie.' As dit inderdaad 'n regverdiging vir teregstelling was, het hy geredeneer, sou almal bang moet wees om selfs na 'n dokter te gaan uit vrees vir wat moontlik ontdek kan word. Die sosiale weefsel word beïnvloed. Galen het toe opgemerk dat 'n regime wat die vyfde gebod kan afskaf ('U mag nie doodmaak nie') ook die ander gebooie kan vernietig.  Galen het verder die vraag gestel of permanente beseerde Duitse soldate ook onder die program sou val.
Duisende kopieë van die preke is in Duitsland versprei.  Die gevolglike plaaslike protesoptogte in Duitsland het die geheimhouding verbreek wat die genadedoodsprogram, bekend as Aktion T4, omring het.  Die plaaslike Nazi Gauleiter was woedend en het Galen se onmiddellike arrestasie geëis. Joseph Goebbels en partypragmatiste het verkies om tot die einde van die vyandelikhede te wag om die Duitse moraal in 'n swaar Katolieke gebied te ondermyn.  'n Jaar later was die genadedoodprogram nog steeds aktief, maar die regime voer dit in groter geheimhouding uit.
Volgens Robert Jay Lifton, "is sy kragtige, populistiese preek onmiddellik weergegee en versprei in Duitsland - dit is inderdaad onder die Britse troepe van die Britse Lugmag laat vaar. Die preek van Galen het waarskynlik 'n groter impak gehad as enige ander verklaring om die sentiment teen 'eutanasie' te versterk. "  ​​Howard K. Smith noem Galen 'heroïes' en skryf dat die beweging wat hy verteenwoordig so wydverspreid was dat die Nazi -regering nie die biskop kon arresteer nie.  Ian Kershaw noem Galen se "oop aanval" op die genadedoodprogram van die regering in 1941 'n 'kragtige veroordeling van Nazi -onmenslikheid en barbaarsheid'.  Volgens Anton Gill, "het Galen sy veroordeling van hierdie afgryslike beleid gebruik om wyer gevolgtrekkings te maak oor die aard van die Nazi -staat." 
Die preke het verskillende mense in die Duitse verset geïnspireer. Die Lübeck -martelare het von Galen se preke versprei.  Die preke het die Scholl -broers en susters beïnvloed deur die stigting van die White Rose -pasifistiese studente -versetgroep.  Een van von Galen se preke van 1941 was die groep se eerste pamflet.  Generalmajor Hans Oster, 'n vroom Lutherse en 'n leidende lid van die Duitse Weerstand, het eenmaal van Galen gesê: 
Hy is 'n man met moed en oortuiging. En watter resolusie in sy preke! Daar moet 'n handjievol sulke mense in al ons kerke wees, en ten minste twee handvol in die Wehrmacht. As daar was, sou Duitsland heel anders lyk!
Galen het van 1941 tot aan die einde van die oorlog virtuele huisarres opgedoen. Dokumente dui daarop dat die Nazi's bedoel het om hom aan die einde van die oorlog op te hang.  In 'n Tafelgesprek uit 1942 het Hitler gesê: 'Die feit dat ek in die openbaar swyg oor kerklike aangeleenthede, word nie deur die slinkse jakkalse van die Katolieke Kerk misverstaan ​​nie, en ek is heeltemal seker dat 'n man soos Biskop von Galen weet baie goed dat ek na die oorlog die vergelding tot die laaste verdeling sal onttrek ". 
Ondanks Galen se teenkanting teen die Nasionaal -Sosialisme en sy rasseteorieë, het hy nietemin geglo dat Duitsland die laaste skans was teen die verspreiding van ateïstiese Bolsjewisme. Daar word gesê dat dele van 'n preek wat hy in 1943 gehou het, deur die Nazi's gebruik is om te help met die inlywing van Nederlandse mans om vrywillig by die Waffen SS teen die Sowjetunie aan te sluit.  Galen was bevrees dat Duitse Katolieke in Hitler se Duitsland tot tweederangse status gedelegeer word en het geglo dat Hitler die punt mis dat die Katolieke Kerk en die staat teen Bolsjewisme in lyn kan kom. [ aanhaling nodig ] Alhoewel von Galen vrymoedig hom uitgespreek het teen die Nazi -beleid en die genadedoodsprogram, het 'n historikus beweer dat Galen geswyg het oor ander kwessies soos die samevatting, deportasie en massamoord op Jode.  Die Duitse historikus Joachim Kuropka het laasgenoemde bewering van die hand gewys as deel van die "verkeerde oordeel" van hierdie historikus.  Kuropka, met verwysing na die ontdekking van Wilhelm Damberg, wat volgens hom tot dusver nog nie genoeg aandag gekry het nie, het daarop gewys dat die bisdom in Münster al sy leraars in Junie 1938 opdrag gegee het om 'n brosjure teen antisemitisme met die titel "The Nathanael" aan te beveel Vraag van ons dae "(" Die Nathanaelfrage unserer Tage ") aan almal wat getrou is om te lees.  Kuropka beklemtoon ook Galen se hartlike persoonlike verhouding met Münster -stadsrabbyn Fritz Steinthal.  Volgens Kuropka, hoewel daar geen bewyse in die kerkargief was vir die verklaring van die rabbi uit die geheue dat na die Kristallnacht, in opdrag van Galen, in alle kerke van die bisdom Münster gebid is, was Kuropka bevestigende bewyse uit die Rynland Gestapo -lêers kan aanvoer.  In sy CV beklemtoon Kuropka die uniekheid van die brosjure -verspreiding en die gebedsveldtog in Galen se bisdom Münster. Soos ander biskoppe, volgens Kuropka, mis Galen egter die regte tyd om 'in die openbare oog te ontsnap' oor die vraag na die vervolging van die Jode, waarna Galen later beweer dat hy homself die skuld gegee het.  Afgesien van amptelike uitsprake oor die onderwerp deur die pous en deur Duitse kerkliggame, het Galen self verskeie kere Nazi -rassisme veroordeel,  en was hy deels verantwoordelik vir die veroordeling van die Duitse biskoppe van rassevervolging in die pastorie van 1943 brief Dekalog-Hirtenbrief. Na die oorlog het die Münster -rabbi Fritz Steinthal Galen se steun opgeteken na Night of the glass, terwyl hy sy vaste oortuiging as rabbyn uitgespreek het dat die meeste Katolieke in sy stad Münster geskok was deur die pogrom en in werklikheid gevrees het dat hulle die volgende slagoffers sou wees.  During a commemoration in 2012, Jewish Holocaust survivor and witness Hans Kaufmann of Münster reminded of the fact that bishop Clemens August von Galen had offered a helping hand to the town's rabbi Fritz Steinthal after the 1938 Kristallnacht, but deplored that other Jewish victims in Münster did not receive much aid from neighbours the day after. 
eight pages : ill. page 23 x 17 in. Digitized from 35 mm. mikrofilm.
Hierdie koerant is part of the collection entitled: Texas Borderlands Newspaper Collection and was provided by the UNT Libraries to The Portal to Texas History, a digital repository hosted by the UNT Libraries. It has been viewed 19 times. Meer inligting oor hierdie kwessie kan hieronder besigtig word.
Hoof titel: Zavala County Sentinel (Crystal City, Tex.), Vol. 30, No. 16, Ed. 1 Friday, August 22, 1941
Serie titel:Zavala County Sentinel
Digitized from 35 mm. mikrofilm.
Control of Number of Library of Congress: sn86088522
OCLC: 14109098 | Eksterne skakel
The IJN had 6 older BBs plus the Hosho in the Bonin Islands as distant cover for the Pearl Harbor strike force IOTL. They could have easily reassigned some or all of these vessels to support Haruna en Kongo in the waters off Malaya although the addition of BBs that were at least 5 knots slower than the BCs may not be of much help.
Kopiereg en kopie 2000-2021 Sports Reference LLC. Alle regte voorbehou.
Baie van die speel-vir-speel, spelresultate en transaksie-inligting wat beide gewys en gebruik word om sekere datastelle te skep, is gratis verkry deur RetroSheet en is daar kopiereg op.
Wen die berekeninge op die verwagtinge, die verwagtinge en die hefboomindeks, verskaf deur Tom Tango van InsideTheBook.com en mede-outeur van The Book: Playing the Percentages in Baseball.
Totale sone -gradering en aanvanklike raamwerk vir oorwinnings bo vervangingsberekeninge verskaf deur Sean Smith.
Historiese statistieke vir die hele jaar deur die Major League verskaf deur Pete Palmer en Gary Gillette van Hidden Game Sports.
Sommige defensiewe statistieke Kopiereg en kopieer Baseball Info Solutions, 2010-2021.
Sommige hoërskooldata is met vergunning van David McWater.
Baie historiese kopskote van die speler met vergunning van David Davis. Baie dankie aan hom. Alle prente is die eienaar van die outeursreg en word hier slegs vir inligtingsdoeleindes vertoon.