Sy is ’n weduwee, 75 jaar oud en woon alleen met haar worshond aan die voet van Duiwelspiek in Kaapstad. Daar is die afgelope maand drie keer by haar duplekswoonstel ingebreek. Ek het haar tydens ’n vroegoggend stap raakgeloop – haar normale vrolike gekwetter is daarmee heen. Die spanning lê in diep lyne om haar oë en haar fyn stem is nou nog dunner. Terwyl ons gesels sien ek hoe haar kneukels wit word soos sy onbewustelik Kareltjie se leiband al hoe stywer trek. Sy sê sy kan snags nie meer haar oë toemaak nie.
Die skokboodskap kom van ’n baie goeie vriendin wie se pa net meer as ’n week gelede met Covid-19 in die hospitaal opgeneem is. Dié vuis-in-die-maag-nuus ná ’n oplewing die dag vantevore toe die verpleegpersoneel ewe opgewonde vra dat my vriendin se ma ’n paar toiletgoedjies stuur. Die ergste daarvan, my vriendin kon nie groet nie. Niemand kon nie. En net so, eensklaps, ontstaan daar ’n geweldige gat in daardie gesin se lewe.
Ons gee nou die eerste wankelrige treë van die Nuwejaarspad en wie weet watse skerp draaie en steil opdraandes nog voorlê. ’n Goeie vriend het onlangs ’n video gestuur waarin Die Planeet aan die woord is en ons as mensdom daaraan herinner word dat ons sy gaste is, nie sy meesters nie. Verder hoor mens in die roerende opname hoe die dodelikste wapens ter wêreld nou drukkies en soentjies is. Dat wegbly van ons geliefdes die grootste en mees onselfsugtige liefdesdaad geword het.