Geskryf deur Nick Scroxton, et al
'N Moderne muismuurmicrocebus sit op die kraan van 'n uitgestorwe Megaladapis-lemur. Dao Van Hoang www.daovanhoang.com
Reuse 10-voet-lang olifantvoëls, met eiers agt keer groter as 'n volstruis. Sloth lemurs groter as 'n panda, weeg in teen 350 pond. 'N Puma-achtige roofdier het die reuse-fosa genoem.
Hulle klink soos karakters in 'n kind se fantasieboek, maar saam met dekades ander spesies het hulle een keer die landskap van Madagaskar wemel. Dan, na miljoene jare van evolusie in die middel van die Indiese Oseaan, het die bevolkings in 'n paar eeue neergestort.
Wetenskaplikes weet dat die meeste van die aarde se megafauna in die afgelope 40,000-jare - dit is diere van menslike grootte of groter - uitgesterf het. Woolly mammoths, sabertandtigers en talle ander beweeg nie meer die planeet nie.
Wat opmerklik is oor die megafaunale ongeluk in Madagaskar, is dat dit nie tien duisende jare gelede plaasgevind het nie, maar net oor 1,000 jaar gelede, tussen AD 700 en 1000. En terwyl sommige klein bevolkings 'n rukkie langer oorleef het, is die skade in 'n relatief kort tydjie gedoen. Hoekom?
Oor die afgelope drie jaar het nuwe ondersoeke na klimaat- en grondgebruikspatrone, menslike genetiese diversiteit op die eiland en die datering van honderde fossiele die wetenskaplike se begrip van die menslike en natuurlike geskiedenis van Madagaskar fundamenteel verander. As twee paleoklimatoloë en 'n paleontoloog, ons het hierdie navorsing saamgebring met nuwe bewyse van megafaunal slaghuis. Daardeur het ons geskep 'n nuwe teorie van hoe, hoekom en wanneer hierdie Malagasy megafauna uitgesterf het.
Klimaat ten tyde van die ongeluk
Die eerste taak is om te verstaan ​​presies wanneer die megafauna dood is.
Radiokoolstof dateer van oor 400 onlangse fossiele demonstreer dat diere onder 22 pond gedurende die laaste 10,000 jaar op Madagaskar gewoon het. Vir diere bo 22 pond is daar baie fossiele tot 1,000 jaar gelede, maar relatief min sedert. Die grootste afname in die aantal groot diere het vinnig tussen AD 700 en 1000 plaasgevind - feitlik onmiddellik gegewe die lang geskiedenis van hul bestaan ​​op die eiland.
Wat was die klimaat in daardie tyd? Een gewilde teorie vir die megafaunale uitwissing het geblameer eiland-wye droog. Om hierdie idee te toets, het ons span die grotte van Madagaskar verken, stalagmiete versamel en ontleed. Soos stalagmiete opwaarts groei van die grotvloer, laag vir laag verander die verskille in die chemie van elke laagdokument in die klimaat buite die grot.
Deur chemiese samestelling te analiseer en vergelykings van verskillende isotope in hierdie stalagmiete te vergelyk, het ons nuwe geskep hoë resolusie rekords van veranderinge in die Malagasiese ekosisteme en klimaat. Ons het geringe fluktuasies in die krag van die somerreën gedurende die laaste 2,000-jare gevind, maar geen beduidende droog oor die tydperk nie. Trouens, AD 780-960 was een van die natste tydperke van die laaste 2,000-jare. Chemiese ontledings van fossiele Rugsteun hierdie eis.
Dit lyk dus of daar geen beduidende droogery was in die tyd dat die megafauna verdwyn het nie.
Baie van die woude wat oorspronklik in Madagaskar bestaan ​​het, word nou vervang deur meer oop, mensgemanifiseerde landskappe, soos hierdie Palm Savanne by Anjohibe. Laurie Godfrey, CC BY-ND
In plaas daarvan, die stalagmiet rekords dui op 'n vinnige en dramatiese verandering in die landskap. Verandering van die verhoudings van die isotope koolstof-12 tot koolstof-13 toon 'n oorskakeling van woude na grasvelde reg rondom AD 900, dieselfde tyd as die megafaunale bevolkingsongeluk. Dit is duidelik dat daar iets groot gebeur het.
Sny punte en bewys van slaghuis
Met geen beduidende verandering in die klimaat dui sommige op die aankoms van mense op die eiland as 'n moontlike oorsaak van die megafauna-bevolkingstorting. Dit blyk logies dat wanneer die mense op Madagaskar aangekom het, hulle die groot diere in die uitstorting kon jag. Nuwe data dui daarop dat hierdie tydsberekening nie optel nie.
Een van twee sny punte op die kop van 'n femur van 'n uitgestorwe lemur, Pachylemur. Die individu se agterste ledemaat is van die stam by die heupgewrig verwyder, waarskynlik met 'n beker. Lindsay Meador, CC BY-ND
Volgens nuwe datums oor fossielbene Met snitte op hulle, het mense jare gelede op Madagaskar 10,500 aangekom, baie vroeër as wat voorheen geglo het. Maar wie hierdie vroeë mense was, is geen genetiese bewyse van hulle op die eiland nie. Nuwe analise van die menslike genetiese diversiteit In moderne Madagaskar dui die huidige bevolking hoofsaaklik uit twee golwe van migrasie: eers van Indonesië 3,000 tot 2,000 jaar gelede, en later van die vasteland Afrika 1,500 jaar gelede.
So blyk dit dat mense duisende jare langs die megafauna gewoon het. Hoe het die mense met die groot diere saamgewerk?
Ons nuwe studie het dekades fossiele aangetref met slagoffers. Sny en kap punte gee dwingende bewyse oor watter spesie mense jag en eet. Bewyse van slagting van diere wat nou uitsterf, duur tot die tyd van die megafaunale ongeluk. Sommige mense op Madagaskar het vir die millennia die megafauna gejag en geëet sonder 'n bevolkingstorting.
Bewys vir 'n verandering in grondgebruik
As daar geen duidelike klimaatverskuiwing was nie, en die mens het langsaan gelewe en die megafauna volhoubaar gejag vir tot en met 9,000 jaar, wat die populasieongeluk kon veroorsaak het?
Die skielike verandering in grondgebruik kan dalk leidrade hou. Die oorgang van 'n bos-gedomineerde ekosisteem na 'n grasland-gedomineerde ekosisteem blyk wydverspreid te wees. Wetenskaplikes het hierdie skakelaar nie net in die chemiese handtekening van stalagmiete geïdentifiseer nie, maar ook in stuifmeelkorrels begrawe in lae modder aan die onderkant van mere. Antieke meer sedimente onthul twee ander veranderinge wat plaasgevind het op dieselfde tyd as die verskuiwing na grasspesies: 'n toename in houtskool uit brande en 'n toename in die swam Sporormiella, wat geassosieer word met die mis van groot herbivore soos koeie.
Bewyse vir gelyktydige toename in grasvelde, brande en koeie en ander gemanipuleerde diere dui op 'n skielike verandering in die Malagasiese lewenstyl: die bekendstelling van veeboerdery en 'n skyfie-en-brand-landbou wat plaaslik bekend staan ​​as Tavy. Hier word bosse afgekap om plek vir rysveldjies te maak, en grasvelde verbrand om die groei van voedsame saailinge vir koeivoer te bevorder.
Hierdie verskuiwing van veehoudery en jag na boerdery beteken dat die land meer mense kan ondersteun. Die gevolg was 'n vinnige toename in die grootte van die menslike bevolking - en dit is wat ons afgesluit het vir die megafauna.
Sommige Malagasiese boere ploeg landbouvelde op die tradisionele manier. Damian Ryszawy / Shutterstock.com
Hier lê die teenstrydigheid van die situasie: Jag megafauna vir oorlewing het minder belangrik geword omdat mense op hul landbou en vee kon staatmaak. Maar snypunte op fossielbene dui daarop dat jag nie heeltemal opgehou het nie net omdat mense ander voedselbronne gehad het. Dit blyk dat die impak op die megafauna van groter menslike bevolkings wat net jag om hul dieet aan te vul, groter was as die impak van kleiner menslike populasies wat meer op die inheemse diere berus as 'n belangrike voedselbron.
Bring nuwe data saam oor veranderinge in grondgebruik, klimaatsgeskiedenis, genetika, fossiele en slagoffers van die megafauna, noem ons hierdie verandering "die bestaansverskuiwing hipotese. "Beide die habitatverlies en toename in menslike bevolking het ontstaan ​​uit 'n fundamentele verandering in die manier waarop mense op Madagaskar gewoon het, van 'n meer nomadiese jagter-versamelaar lewenstyl na 'n agrariese samelewing. Ons argumenteer dat dit hierdie reorganisasie op Madagaskar rondom AD 700-1000 was wat tot die ongeluk in die megafaunale bevolking gelei het.
Klein populasies van megafauna het nog 'n paar eeue lank in geïsoleerde sakke gewoon, maar hul lot was waarskynlik reeds verseël. Die meerderheid van die reuse voëls en diere wat eens algemeen oor ons planeet was, het uitgesterf. Baie van die oorblywende reuse, soos olifante en renosters, word bedreig of bedreig. Sal hulle op dieselfde manier gaan as die Malagasy megafauna, ongevalle van die mens se veranderende lewenstyl?
Nick Scroxton, Na-doktorale Navorsingswetenskaplike in Paleoklimatologie, Universiteit van Massachusetts Amherst; Laurie Godfrey, Emeritus Professor in Antropologie, Universiteit van Massachusetts Amherst, en Stephen Burns, Professor in Geowetenskappe, Universiteit van Massachusetts Amherst
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Wat het Madagaskar se Giants Duisendjarige Ago doodgemaak?