Waarom het Hannibal die Slag van Zama verloor? - Geskiedenis Podcasts - 2022
In Oktober 202 vC het een van die deurslaggewendste beskawingsbotsings in die geskiedenis in Zama plaasgevind. Hannibal se Kartago -leër, wat baie Afrika -olifante insluit, is verpletter deur die Romeinse mag van Scipio Africanus, ondersteun deur Numidiaanse bondgenote. Na hierdie nederlaag is Kartago gedwing om terme so ernstig te aanvaar dat dit Rome nooit weer kon uitdaag vir hegemonie oor die Middellandse See nie.
Met die oorwinning is die status van Rome as die plaaslike supermoondheid bevestig. Zama was die einde van die Tweede Puniese Oorlog - een van die bekendste in die antieke geskiedenis.
Die Romeinse herlewing
Die vorige jare of hierdie oorlog het reeds gesien dat die Carthaagse generaal Hannibal die Alpe met 'n trop oorlogsolifante oorsteek, voordat hy twee van die wonderlikste oorwinnings in die geskiedenis by die Trasimene -meer en Cannae in 217 en 216 vC verseker het. Teen 203 het die Romeine egter saamgedrom nadat hulle hul lesse geleer het, en Hannibal was in die suide van Italië beperk nadat hy nie sy vroeëre geleenthede benut het nie.
Die sleutel tot hierdie herlewing was Scipio "Africanus", wie se wraak op Zama die lug van 'n Hollywood Blockbuster het. Sy pa en oom is albei dood in die stryd teen Hannibal se magte vroeër in die oorlog, en as gevolg hiervan het die 25 -jarige Scipio vrywillig in 211 'n Romeinse ekspedisie na Kartago -Spanje gelei. Hierdie ekspedisie, 'n redelik desperate poging om terug te slaan op Hannibal, was beskou as 'n selfmoordmissie, en Scipio was die enigste vrywilliger uit Rome se vooraanstaande militêre manne.
Die onervare Scipio, wat teen Hannibal se broers Hasdrubal en Mago in Spanje gespeel is, het 'n rits skitterende oorwinnings behaal, wat 'n hoogtepunt bereik het met die beslissende slag van Ilipa in 206. Spanje is daarna deur die oorblywende Kartagoë ontruim.
'N Borsbeeld van Scipio Africanus - een van die grootste bevelvoerders in die geskiedenis. Krediet: Miguel Hermoso-Cuesta / Commons.
Dit was 'n geweldige morele hupstoot vir die beleërde Romeine en sou later as 'n keerpunt in hul lot beskou word. In 205 word Scipio, die nuwe liefling van die Romeinse volk, op die bykans ongekende ouderdom van 31 jaar tot konsul verkies. Hy het onmiddellik 'n plan begin maak om Hannibal se Afrika -hartland aan te val, bewus daarvan dat 'n nuwe taktiek nodig sou wees om sy onverbeterlike magte te oorkom. in Italië.
Scipio neem die oorlog na Afrika
Jaloers op die gewildheid en sukses van Scipio, het baie lede van die Senaat egter gestem om hom die manne en geld te weier wat nodig was vir so 'n veldtog. Scipio is onbevrees na Sicilië, waar 'n plasing tradisioneel as 'n straf beskou word. As gevolg hiervan was baie van die Romeinse oorlewendes van die katastrofiese nederlae by Cannae en Trasimene daar.
Scipio was gretig om hierdie ervare soldate op te neem en hul trots te herstel, en het Sicilië as 'n reuse -oefenkamp gebruik, omdat hy meer en meer mans uit eie inisiatief bymekaargemaak het, waaronder 7000 vrywilligers. Uiteindelik vaar hy met hierdie ragtag -leër oor die Middellandse See na Afrika, gereed om die stryd vir die eerste keer in die oorlog na Kartago te neem. In die slag van die Groot Vlaktes het hy die Kartago -leër en hul Numidiaanse bondgenote verslaan, wat die paniekerige Kartago -senaat genoop het om vrede te eis.
As 'n man wat as gekweek en menslik beskou word in vergelyking met vorige Romeinse leiers, het Scipio die Kartagoërs ruim voorwaardes gebied, waar hulle slegs hul oorsese gebiede verloor het, wat Scipio in elk geval grotendeels verower het. Hannibal, waarskynlik tot sy groot frustrasie na sy vele oorwinnings, is uit Italië teruggeroep.
Hierdie dokumentêr vertel die verhaal van die moord op Julius Caesar op die 'Ides of March' in 44 vC. Met dr. Emma Southon en professor Marco Conti.
Twee reuse van die oudheid ontmoet mekaar
Nadat Hannibal en sy leër in 203 vC teruggekeer het, het die Kartagoërs die verdrag die rug toegekeer en 'n Romeinse vloot in die Golf van Tunis ingeneem. Die oorlog was nie verby nie. Hannibal is onder bevel van 'n gereformeerde weermag geplaas, ondanks sy protes dat hy nie gereed was om die gevegsverhardde magte van Scipio, wat in die gebied van Kartago gebly het, te beveg nie.
Die twee magte het byeengekom by die vlakte van Zama naby die stad Kartago, en daar word gesê dat Hannibal voor die geveg 'n gehoor by Scipio versoek het. Daar bied hy 'n nuwe vrede aan volgens die vorige, maar Scipio verwerp dit deur te sê dat Kartago nie meer vertrou kan word nie. Ten spyte van hul onderlinge bewondering, het die twee bevelvoerders die volgende dag geskei en gereedgemaak vir die geveg; 19 Oktober 202 vC.
Alhoewel baie van sy manne nie so goed opgelei was as die Romeine nie, het Hannibal 'n numeriese voordeel gehad, met 36,000 infanterie, 4,000 kavallerie en 80 massiewe gepantserde oorlogsolifante tot sy beskikking. Teenoor hom was 29 000 infanterie en 6000 kavallerie - hoofsaaklik gewerf uit die Numidiaanse bondgenote van Rome.
Hannibal het sy kavallerie op die flanke en infanterie in die middel geplaas, met sy veterane van die Italiaanse veldtog in die derde en laaste lyn. Scipio se magte is op dieselfde manier opgerig, met drie lyne infanterie op klassieke Romeinse wyse. Ligte Hastati aan die voorkant, swaarder gepantserde Principes in die middel, en die veteraan-spies-swaaiende Triarii agter. Scipio se uitstekende Numidiaanse ruiters het hul Carthaagse eweknieë op die flanke gekant.
Vindolanda, ongeveer twee kilometer suid van Hadrian's Wall, in die hartjie van die platteland van Northumberland, huisves 'n paar van die merkwaardigste argeologie uit Romeinse Brittanje. Vir meer inligting, ontmoet Tristan Hughes dr Andrew Birley, die direkteur van opgrawings by Vindolanda.
Zama: die laaste geveg
Hannibal het die geveg begin deur sy oorlogsolifante en skermutselinge in te stuur in 'n poging om die noue Romeinse formasies te ontwrig. Nadat hy dit verwag het, beveel Scipio rustig sy manne om te skei om kanale te skep waar die diere onskadelik kan deurloop. Sy kavallerie val toe die Kartagoense ruiters aan terwyl die infanterielede vorder om 'n beenskuddende impak en die uitruil van spies te kry.
Die eerste twee reëls van Hannibal se manne, wat grootliks uit huursoldate en heffings bestaan, is vinnig verslaan, terwyl die Romeinse kavallerie kort van hul eweknieë werk gemaak het. Die veterane infanterie van Hannibal was egter 'n meer formidabele vyand, en die Romeine het 'n lang tou gevorm om hulle van voor af te ontmoet. Daar was min tussen die twee partye in hierdie bitter omstrede stryd totdat Scipio se kavallerie teruggekeer het om Hannibal se manne in die agterkant te slaan.
Omring het hulle óf gesterf óf oorgegee, en die dag behoort aan Scipio. Die Romeinse verliese was net 2 500, vergeleke met 20 000 gedood en 20 000 gevang aan die Kartago -kant.
Tristan Hughes kyk na die konstruksie van Hadrian's Wall en die vele raaisels wat nog oorvloedig is.
Alhoewel Hannibal uit die veld van Zama ontsnap het, sou hy Rome nooit weer bedreig nie, en sy stad ook nie. Kartago was toe onderhewig aan 'n ooreenkoms wat dit effektief as 'n militêre mag beëindig het. Een besonder vernederende klousule was dat Kartago nie meer oorlog kon voer sonder Romeinse toestemming nie.
Dit het gelei tot die finale nederlaag, toe die Romeine dit as 'n verskoning gebruik het vir die inval en totale vernietiging van Kartago in 145 vC nadat dit homself verdedig het teen 'n indringende Numidiaanse leër. Hannibal het homself om die lewe gebring na nog 'n nederlaag in 182, terwyl Scipio, wat siek was vir die jaloesie en ondankbaarheid van die senaat, tot 'n rustige pensioenlewe gekom het voordat hy 'n jaar voor sy grootste teëstander gesterf het.
Waarom het Hannibal by Zama verloor?
Na Zama hy was nog redelik jonk en het as leier in Kartago gebly. Na Sewe jaar lank, uit vrees dat Kartago weer sou opstaan, het Rome gevra vir sy oorgawe en vlug hy in plaas daarvan na vrywillige ballingskap. Hy het opgehou om 'n Seleucid -inval in Griekeland te beskerm, maar het 'n klein rol gespeel in beheer van 'n klein vloot.
Waarom het die Slag van Zama eweneens plaasgevind? Die Slag van Zama het Karthago hulpeloos gelaat, en die stad het Scipio se vredesvoorwaardes aanvaar waardeur Spanje Spanje aan Rome afgestaan ​​het, die meeste van sy oorlogskepe oorgegee en 'n 50-jaar vrywaring aan Rome begin betaal het. Scipio het die van Africanus ontvang as huldeblyk aan sy oorwinning.
Mense vra ook: hoekom het Hannibal nie na Rome gemarsjeer nie?
As gevolg daarvan, Hannibal geveg het geen meer groot gevegte in Italië vir die res van die oorlog. Daar word geglo dat sy weiering om die oorlog te bring Rome dit was te wyte aan 'n gebrek aan toewyding van mans, geld en materiaal en hoofsaaklik belegstoerusting van Kartago.
Hannibal, wat die Alpe oorsteek, bereik die Italiaanse skiereiland in 218 vC en behaal verskeie groot oorwinnings teen die Romeinse leërs. Die Romeine kon hom nie in die veld verslaan nie en hy het in Italië gebly, maar na Scipio se beslissende oorwinning in die Slag van Ilipa in Spanje in 206 vC, is Iberia deur die Romeine verseker. In 205 vC keer Scipio terug na Rome, waar hy met eenparige stem tot konsul verkies word. Scipio, wat nou sterk genoeg is, het voorgestel om die oorlog te beëindig deur die Kartago -vaderland direk binne te val.  Die Senaat was aanvanklik gekant teen hierdie ambisieuse ontwerp van Scipio, wat deur Quintus Fabius Maximus oortuig is dat die onderneming veels te gevaarlik is. Scipio en sy ondersteuners het uiteindelik die senaat oortuig om die plan te bekragtig, en Scipio het die nodige gesag gekry om die inval te probeer. : 270
Aanvanklik het Scipio geen troepe ontvang nie, en hy het met 'n groep van 7000 heterogene vrywilligers na Sicilië gevaar. : 96 Hy is later gemagtig om die gereelde magte in Sicilië, wat hoofsaaklik bestaan ​​het uit die oorblyfsels van die 5de en 6de legioen, wat na die eiland verban is, in diens te neem as 'n straf vir die vernedering wat hulle tydens die Slag van Cannae gely het. : 119
Scipio het sy troepe verder versterk met plaaslike afvalliges. : 271 Hy land by Utica en verslaan die Kartago -leër tydens die Slag van die Groot Vlaktes in 203 vC. Die paniekerige Kartagoërs het gevoel dat hulle geen ander alternatief het as om vrede aan Scipio te bied nie, en met die bevoegdheid daartoe, het Scipio vrede gegee op vrygewige voorwaardes. Ingevolge die verdrag kon Kartago sy Afrika -gebied behou, maar sou sy oorsese ryk teen daardie tyd verloor fait-accompli. Masinissa sou Numidia in dele van Afrika kon uitbrei. Kartago sou ook sy vloot verminder en 'n oorlogsvergoeding betaal. Die Romeinse senaat bekragtig die verdrag. Die Carthaagse senaat herinner aan Hannibal, wat nog in Italië was (hoewel beperk tot die suide van die skiereiland) toe Scipio in 203 vC land.  Intussen het die Kartagers die wapenstilstandsooreenkoms oortree deur 'n gestrande Romeinse vloot in die Golf van Tunis te vang en dit van voorraad te ontneem. Die Kartagoërs het nie meer 'n verdrag as voordelig geglo nie, en het dit onder baie Romeinse protes weerlê. 
Hannibal het 'n leër gelei wat bestaan ​​uit Spaanse huursoldate, Galliese bondgenote, plaaslike burgers en veterane, en Numidiaanse kavallerie uit sy Italiaanse veldtogte. Scipio het 'n pre-Marian Romeinse leër quincunx gelei, saam met 'n liggaam van Numidiaanse kavallerie.
Die geveg het plaasgevind by Zama Regia, naby Siliana 130 km suidwes van Tunis. Hannibal was die eerste om te marsjeer en die vlaktes van Zama Regia te bereik, wat geskik was vir ruitery. Dit gee ook 'n voorsprong op sy beurt aan Scipio, wat grootliks staatgemaak het op sy Romeinse swaar kavalerie en Numidiaanse ligte kavallerie. Hannibal het sy troepe ontplooi wat noordwes kyk, terwyl Scipio sy troepe ontplooi het voor die Kartago -leër wat na die suidooste kyk. 
Die leër van Hannibal het bestaan ​​uit 36 ​​000 infanterie, 4 000 kavallerie en 80 oorlogsolifante, terwyl Scipio altesaam 29 000 infanterie en 6 100 kavallerie gehad het.  Hy het sy kavallerie op die flanke gesit, met die onervare Kartago -kavallerie aan die regterkant en die Numidiërs aan die linkerkant, en Hannibal het die res van sy troepe in drie reguit lyne agter sy olifante in lyn gebring.  Die eerste reël bestaan ​​uit gemengde infanterie van huursoldate uit Gallië, Ligurië en die Baleariese Eilande. In sy tweede reël het hy die Carthaagse en Libiese burgerheffings geplaas, terwyl sy veterane uit Italië, insluitend huursoldate uit Gallië en Hispania, in die derde reël geplaas is.  Hannibal het doelbewus sy derde infanterielin teruggehou om Scipio se neiging om die Kartago -middelpunt vas te maak, te stuit, soos hy tydens die Slag van Ilipa gedoen het.  Livy verklaar dat Hannibal 4 000 Masedoniërs in die tweede reël ontplooi het. Hulle teenwoordigheid word wyd verdiskonteer as Romeinse propaganda, alhoewel T. Dorey suggereer dat hier 'n greintjie waarheid kan wees as die Karthagers 'n triviale en nie -amptelike aantal huursoldate uit Masedonië werf. 
Scipio het sy leër in drie reëls ontplooi: die eerste was saamgestel uit die hastati, die tweede uit hoofde en die derde van die triarii. Die sterker regtervleuel was saamgestel uit die Numidiaanse kavallerie en onder bevel van Masinissa, terwyl die linkerkant uit Italiaanse kavallerie onder bevel van Laelius bestaan ​​het. Die grootste kommer vir Scipio was die olifante. Hy het 'n vindingryke plan bedink om hulle te hanteer.
Scipio het geweet dat olifante beveel kan word om vorentoe te gaan, maar hulle kon hul lading net in 'n reguit lyn voortsit.  Hy het geglo dat as hy gapings in sy troepe oopmaak, die olifante eenvoudig tussen hulle sou verbygaan sonder om enige van sy soldate te benadeel. Hy het bane tussen die regimente oor die diepte van sy magte geskep en dit met manipulasies van skermutselinge weggesteek. Die plan was dat wanneer die olifante aankla, hierdie bane sou oopgaan, sodat hulle deur die geledere van die legioene kon gaan en aan die agterkant van die weermag hanteer sou word.
Hannibal en die Kartagoërs het in vorige gevegte soos Cannae staatgemaak op kavallerie -meerderwaardigheid, maar Scipio het die belangrikheid van die kavallerie in Zama ingesien. Dit was deels te wyte aan die oprigting van 'n nuwe kavalerieregiment in Sicilië en die versigtige hof van Masinissa as bondgenoot.
Hannibal het heel waarskynlik geglo dat die kombinasie van die oorlogsolifante en die diepte van die eerste twee reëls die Romeinse opmars sal verswak en disorganiseer. Dit sou hom in staat gestel het om 'n oorwinning met sy reserwes in die derde lyn te behaal en Scipio se lyne te oorvleuel. Alhoewel hierdie formasie goed bedink was, kon dit nie 'n Kartago-oorwinning behaal nie. Die twee mans het voor die geveg van aangesig tot aangesig ontmoet. Hannibal het 'n verdrag aangebied wat enige eise aan oorsese gebiede sou prysgee om die soewereiniteit van Kartago te verseker. Scipio het geweier en gesê dat dit óf onvoorwaardelike oorgawe óf geveg was.
Aan die begin van die geveg het Hannibal sy olifante en skermutselinge losgemaak teen die Romeinse troepe om die samehang van hul linies te verbreek en die breuke wat oopgemaak kan word, te benut.  Die aanval is deur Romeinse skermutselinge ontmoet. Boonop beveel Scipio die kavallerie om harde horings te blaas om die diere te skrik, wat gedeeltelik daarin geslaag het, en verskeie olifante wat rondloop, draai na die kartago se linkervleuel en maak dit heeltemal versteur. Toe hy hierdie geleentheid aangryp, het Masinissa sy Numidiaanse kavallerie gelei en by die Carthaagse linkervleuel, wat ook uit Numidiaanse kavallerie bestaan ​​het, aangekla en onwetend van die veld af gelok. Intussen is die res van die olifante versigtig deur die bane gelok en na die agterkant van die Romeinse leër getrek, waar hulle behandel is. Scipio se plan om die bedreiging van die olifante te neutraliseer, het sy troepe laat werk, en val dan terug in die tradisionele Romeinse strydformasie. Laelius, die bevelvoerder van die Romeinse linkervleuel, het teen die Kartago -regter aangekla. Die Carthaagse kavallerie het volgens die instruksies van Hannibal toegelaat dat die Romeinse kavallerie hulle kon jaag om hulle van die slagveld af te lok sodat hulle nie die Carthaagse leërs agter sou aanval nie. 
Scipio marsjeer nou met sy sentrum na die Kartago -sentrum, wat onder die direkte bevel van Hannibal was. Hannibal het met twee lyne vorentoe beweeg, en die derde lyn veterane is in reserwe gehou. Na 'n noue wedstryd is sy eerste lyn deur die Romeinse haastati teruggedruk.  Hannibal beveel sy tweede reël om nie die eerste reël in hul geledere toe te laat nie. Die grootste deel van hulle het daarin geslaag om te ontsnap en hulself op die vleuels van die tweede lyn te plaas op instruksies van Hannibal.  Hannibal word nou aangekla van sy tweede lyn. 'N Woedende stryd het gevolg en die Romeinse haastati is met groot verliese teruggestoot. Scipio versterk die hastati met die tweede-lyn beginsels. 
Hannibal begin die geveg met sy oorlogsolifante wat aan die Romeinse front aankom. Scipio beveel sy kavallerie om harde horings te blaas om die laaiende diere te skrik. Die paniekbevange olifante draai op die Carthaagse linkervleuel en storm daardeur.
Die Romeinse regtervleuel laai en verwoes die Kartago -kavallerie, gevolg deur die Romeinse linkervleuel wat die Kartago -regtervleuel lei. Die oorblywende olifante word deur die bane gelok en doodgemaak.
Kartagoense kavallerie het van die veld af gery. Scipio val Hannibal se eerste en tweede reëls infanterie aan en voer albei.
Scipio en Hannibal herrangskik hul troepe in 'n enkele lyn en die geveg bly 'n dooiepunt totdat die Romeinse kavallerie terugkeer en Hannibal se infanterie van agter af aanval.
Met hierdie versterking het die Romeinse front hul aanval hernu en Hannibal se tweede lyn verslaan. Dit was weereens nie toegelaat om saam te smelt met die derde lyn nie, en is saam met die eerste lyn na die vleuels gedwing. Kartagoense kavallerie het Hannibal se instruksies goed uitgevoer en daar was geen teken van Romeinse kavallerie op die slagveld nie. Sodra die Kartagoense kavallerie ver genoeg was, het hulle omgedraai en die Romeinse kavalerie aangeval, maar uiteindelik is hulle gery. Op hierdie stadium was daar 'n pouse in die geveg toe beide kante hul troepe herontplooi het. Scipio het vir tyd gespeel terwyl hy sy magte in 'n enkele lyn herontplooi het met die hastati in die middel, die prinsipale in die binneste vlerke en die triarii op die buitenste vlerke. Hannibal het gewag dat Scipio aanval. Die gevolglike botsing was hewig en bloedig, en geen van die twee partye het meerderwaardigheid behaal nie. Scipio kon sy manne byeenbring.  Die geveg het uiteindelik in die Romeine se guns gedraai toe die Romeinse kavallerie na die slagveld teruggekeer en die Kartago -lyn van agter aangeval het. Die Kartagoanse infanterie is omsingel en vernietig. Duisende Kartagers, waaronder Hannibal, het daarin geslaag om die slagting te ontsnap.  Hannibal beleef 'n groot nederlaag wat 'n einde maak aan alle weerstand van Kartago. In totaal is soveel as 20 000 van Hannibal se troepe by Zama doodgemaak, terwyl nog 20 000 gevange geneem is. Die Romeine het 2 500 dood gely. 
Kort nadat Scipio se oorwinning by Zama die oorlog beëindig het, het die Kartagiese senaat om vrede gedagvaar. Anders as die verdrag wat die Eerste Puniese Oorlog beëindig het, was die bepalings wat Kartago toegetree het, so straf dat dit Rome nooit weer kon uitdaag vir die oppergesag van die Middellandse See nie. Die verdrag het Kartago bankrot gemaak en die kans dat dit in die toekoms 'n militêre mag sou wees, vernietig. Scipio keer 'n held terug na Rome en kry byna onmiddellik 'n triomf deur die senaat.
Hannibal het aanvanklik na Kartago teruggekeer en onder die leiding van die burgerlike politiek gegaan, het Kartago 'n vinnige na-oorlogse ekonomiese herstel beleef. Dit het die Romeine laat skrik, wat die Carthaagse generaal as 'n groot potensiële bedreiging beskou het solank hy geleef het. Hannibal het nog steeds baie vyande gehad binne en buite Kartago. Weens druk van beide Rome en binnelandse politieke teenstanders tree Hannibal vrywillig uit die mag en gaan in ballingskap. Vir die res van sy lewe reis hy oor die Middellandse See en bied sy diens aan elke staat wat oorlog voer teen Rome. Alhoewel baie gretig was om sy aanbod te aanvaar, kon Hannibal uiteindelik nie die Romeinse uitbreiding nagaan nie. Tussen 183 en 181 vC, voor die naderende gevangenskap, het Hannibal eerder selfmoord gekies.  
Een bepaling van die verdrag wat die Tweede Puniese Oorlog beëindig het, was dat die Karthagers nie toegelaat is om oorlog te voer sonder Romeinse toestemming nie. Dit het die Romeine in staat gestel om 'n casus belli ongeveer 50 jaar later, na die Derde Puniese Oorlog, nadat die Kartagoërs hulself verdedig het teen die aantasting van Numidië, waarteen die Romeine aanvanklik nie ingegryp het nie. Teen daardie tyd was die Kartago -mag 'n skaduwee van sy vorige self. Alhoewel hulle vroeg al met sukses gesukkel het, kon die Kartagoërs die destydse baie ou Masinissa eenvoudig nie verslaan nadat die leërs van sy Romeinse bondgenote in Afrika aangekom het nie. Omdat hulle nie 'n lewensvatbare mag in oop gevegte kon uitoefen nie en deur al hul Puniese bondgenote verlaat is, het die Kartagoërs 'n lewendige verdediging van hul tuisstad begin, wat na 'n uitgebreide beleg in 146 v.C. Slegs 55 000 van die stad se inwoners het oorleef, byna almal is deur die Romeine as slawerny verkoop. 
Slag van Zama, (202 v.C.), oorwinning van die Romeine onder leiding van Scipio Africanus die Ouere oor die Kartagoërs onder bevel van Hannibal. Die laaste en beslissende stryd van die Tweede Puniese Oorlog, het dit effektief beëindig Hannibal se bevel oor Kartago -magte en ook die kans van Kartago om Rome aansienlik teë te staan. Die geveg het plaasgevind op 'n plek wat deur die Romeinse historikus Livy as Naraggara (nou Sāqiyat Sīdī Yūsuf, Tunisië) geïdentifiseer is. Die naam Zama is ongeveer 150 jaar na die geveg deur die Romeinse historikus Cornelius Nepos aan die webwerf gegee (wat moderne historici nog nooit presies geïdentifiseer het nie).
Teen die jaar 203 loop Kartago 'n groot gevaar vir aanvalle van die magte van die Romeinse generaal Publius Cornelius Scipio, wat Afrika binnegeval het en 'n belangrike geveg skaars 32 km wes van Kartago self gewen het. Die Kartago -generaals Hannibal en sy broer Mago is gevolglik herroep uit hul veldtogte in Italië. Hannibal het teruggekeer na Afrika met sy veteraanleër van 12 000 man en het gou 'n totaal van 37 000 troepe versamel om die naderings na Kartago te verdedig. Mago, wat gevegswonde opgedoen het tydens 'n verlore verlowing in Ligurië (naby Genua), is tydens die kruising op see dood.
Scipio het op sy beurt teen die Bagradas (Majardah) -rivier opgeruk in die rigting van Kartago, op soek na 'n beslissende stryd met die Kartagoërs. Sommige van die Romeinse magte van Scipio was hernieude veterane van Cannae wat verlossing gesoek het van die skandelike nederlaag. Toe sy bondgenote aankom, het Scipio ongeveer dieselfde aantal troepe as Hannibal (ongeveer 40 000 man), maar sy 6 100 kavalleriste onder leiding van die Numidiaanse heerser Masinissa en die Romeinse generaal Gaius Laelius was beter as die Kartagoense kavallerie tydens opleiding en hoeveelheid. Omdat Hannibal nie die meerderheid van sy perde uit Italië kon vervoer nie, moes hy hulle slag om te voorkom dat hulle in Romeinse hande val. Hy kon dus slegs ongeveer 4 000 kavalleries uitrig, waarvan die grootste deel van 'n klein bondgenoot van Numidiërs met die naam Tychaeus was.
Hannibal het te laat opgedaag om te verhoed dat Masinissa by Scipio aansluit en Scipio in die posisie gelaat het om die gevegsterrein te kies. Dit was 'n ommekeer in die situasie in Italië, waar Hannibal die voordeel in kavallerie gehad het en gewoonlik die grond gekies het. Benewens die gebruik van 80 oorlogsolifante wat nie volledig opgelei is nie, was Hannibal ook verplig om meestal te vertrou op 'n leër van Kartago -rekrute wat nie veel gevegservaring gehad het nie. Van sy drie gevegslyne was slegs sy ervare veterane uit Italië (tussen 12 000 tot 15 000 man) gewoond daaraan om teen die Romeine te veg, hulle was agter in sy formasie.
Voor die geveg ontmoet Hannibal en Scipio persoonlik, moontlik omdat Hannibal, in die besef dat gevegstoestande hom nie bevoordeel nie, gehoop het om 'n ruim skikking te onderhandel. Scipio was dalk nuuskierig om Hannibal te ontmoet, maar hy het die voorgestelde voorwaardes geweier en verklaar dat Kartago die wapenstilstand verbreek het en die gevolge daarvan sal moet ondergaan. Volgens Livy het Hannibal aan Scipio gesê: "Wat ek jare gelede by Trasimene en Cannae was, is jy vandag." Daar word gesê dat Scipio met 'n boodskap aan Kartago geantwoord het: "Berei voor om te veg, want dit is duidelik dat u vrede ondraaglik gevind het." Die volgende dag was gereed vir die geveg.
Toe die twee leërs mekaar nader, het die Kartagoërs hul 80 olifante in die geledere van die Romeinse infanterie losgemaak, maar die groot diere is gou versprei en hul bedreiging geneutraliseer. Die mislukking van die olifantlading kan waarskynlik verklaar word deur 'n drietal faktore; die eerste twee is goed gedokumenteer en die belangrikste. Eerstens was die olifante nie goed opgelei nie. Tweedens - en miskien selfs noodsaakliker vir die uitkoms - het Scipio sy magte in manipulasies (klein, buigsame infanterie -eenhede) ingerig met breë stegies tussen hulle. Hy het sy manne opgelei om na die kant te beweeg toe die olifante toeslaan, hul skilde toesluit en na die stegies kyk terwyl die olifante verbystap. Dit het veroorsaak dat die olifante onbelemmerd deur die lyne gehardloop het met min, indien enige, betrokkenheid. Derdens het die harde geskreeu en die blasende trompette van die Romeine die olifante ontstel, waarvan sommige vroeg in die geveg na die kant geswaai het en eerder hul eie infanterie aangeval het, wat chaos op die voorste linie van Hannibal se rekrute veroorsaak het.
Scipio se kavallerie laai toe die opponerende Kartago -kavallerie op die vlerke waarna laasgenoemde gevlug het en deur Masinissa se magte agtervolg is. Die Romeinse infanterielegioene het daarna gevorder en Hannibal se infanterie aangeval, wat uit drie opeenvolgende verdedigingslinies bestaan ​​het. Die Romeine het die soldate van die eerste lyn en dan die van die tweede verslaan. Teen daardie tyd was die legioenêrs amper uitgeput - en hulle moes nog afgesluit word met die derde lyn, wat bestaan ​​het uit Hannibal se veterane uit sy Italiaanse veldtog (dit wil sê sy beste troepe). Op hierdie belangrike tydstip het Masinissa se Numidiaanse kavallerie teruggekeer van hul vyandelike kavallerie en die agterkant van die Carthaagse infanterie aangeval, wat gou tussen die gekombineerde Romeinse infanterie en die kavallerie -aanval verpletter is. Ongeveer 20 000 Kartagoërs het in die geveg gesterf, en miskien is 20 000 gevange geneem, terwyl die Romeine ongeveer 1 500 dood verloor het. Die Griekse historikus Polybius verklaar dat Hannibal as generaal alles in sy stryd gedoen het, veral met inagneming van die voordeel van sy teenstander. Dat Hannibal uit 'n swak posisie geveg het, verminder egter nie die oorwinning van Scipio vir Rome nie. Met die nederlaag van Kartago en Hannibal, is dit waarskynlik dat Zama in Rome 'n visie van 'n groter toekoms vir homself in die Middellandse See wakker gemaak het.
Die Slag van Zama het Kartago hulpeloos gelaat, en die stad het Scipio se vredesvoorwaardes aanvaar waardeur Spanje Spanje aan Rome afgestaan ​​het, die meeste van sy oorlogskepe oorgegee het en 'n 50-jaar vrywaring aan Rome begin betaal het. Scipio het die van Africanus ontvang as huldeblyk aan sy oorwinning. Hannibal het uit die geveg ontsnap en 'n geruime tyd na sy landgoedere in die ooste naby Hadrumetum gegaan voordat hy na Kartago teruggekeer het. Vir die eerste keer in dekades was Hannibal sonder 'n militêre bevel, en nooit weer het hy Kartagers in die geveg gelei nie. Die vrywaring wat Rome as uitbetaling van Kartago gestel het, was 10 000 silwer talente, meer as drie keer die grootte van die vrywaring wat geëis is aan die einde van die Eerste Puniese Oorlog. Alhoewel die Kartagoërs ten minste 100 skepe in die openbaar moes verbrand, het Scipio Hannibal nie self streng voorwaardes opgelê nie, en word Hannibal spoedig verkies as volmag (burgerlike landdros) om 'n verslane Kartago te help administreer.
Om die Tweede Puniese Oorlog uiteindelik te beëindig met 'n beslissende Romeinse oorwinning, moet die Slag van Zama beskou word as een van die belangrikste gevegte in die antieke geskiedenis. Nadat hy 'n suksesvolle inval in Afrika uitgevoer het en die mooiste en mees onverbiddelike vyand oorwin het, het Rome begin met sy visie van 'n Mediterreense ryk.
 Livy, Plutarch, Polybius was die hoofstroom -historici wat die besonderhede van die Tweede Puniese Oorlog opgeteken het, en hulle word ondersteun deur Dio, Florus en Appian (die latere Romeinse historici). Alhoewel die Romeinse bronne Rome te veel verheerlik in hierdie oorlog, het ons geen ander primêre bronne om die verhaal uit ander oogpunte te vertel nie.
 Polyb. Die geskiedenis 3.27.1-8 Liv. Die geskiedenis van Rome 21.19-20 het baie soortgelyke terme as Polyb. 3.27 en Appian Romeinse geskiedenis 5.2.2
 Polyb. 3.41.2 Liv. 21.17.3 App. 6.3.14
 In 1890's het kaptein Alfred Mahan, die dosent en president van die United States Naval War College, aangevoer dat Amerika nie sy oorsese mark en gebiede kan onderhou sonder die beskerming van sy sterk vloot in sy boek nie, Die invloed van seemag op die geskiedenis 1660-1783. Hy het verduidelik dat Brittanje haar ryk kan behou, omdat haar vloot haar handelsroetes beskerm en die ander Europese mededinger se vlootmag kon uitskakel. Hy het die belangrikheid van vlootvoorrade tussen die vasteland van die VSA en haar oorsese gebiede militêr en ekonomies uitgewys, en sy idee het die VSA uiteindelik aangemoedig om haar vloot uit te brei om sy oorsese belange en militêre seevoorrade te beskerm. Boonop het Chester G. Starr ook 'n soortgelyke mening gehad. Deur sy boek, Die invloed van seekrag in die antieke geskiedenis, het hy gesê dat die see -vervoer die belangrikste elemente was om die oorwinning in die Peloponnesiese oorlog en die Tweede Puniese Oorlog te behaal. Die skepe is hoofsaaklik gebruik om groot hoeveelhede troepe vinnig en effektief te vervoer en toevoerroetes te beveilig. Dit het vyande ook verhinder om hul eie troepe te voorsien en hul troepe te bestuur sonder om onder natuurlike oorsake groot ongevalle te berokken. Starr het gesê dat seekrag die belangrikste element was om oorloë in die antieke oorlog te wen.
 Die Romeine moes die veld plant om hul groot bevolkings te onderhou, maar die Kartagoërs het tydens die oorlog die Romeinse oeste geoes. Kartago was van plan om Romeinse hulpbronne te gebruik om sy leër te voed, want daar was slegs min voorraad wat na Hannibal gekom het.
 Polyb. 3.38 Liv. 21.22 verskaf die aantal olifante, maar Ployb. het nie.
 Liv. 23.42: Slegs een keer kon die Kartagoër die Romeinse vloot ontduik en voorrade en versterkings bring om Hannibal in Italië in 215 vC te ondersteun. Bomilcar het in Suid -Italië aangekom met 'n weermag uit Kartago op see. Hannibal het hom ontmoet en die twee leërs saamgevoeg (Liv. 23.41-43). Dit was egter nie genoeg om 'n langtermynoorlog oor 'n dekade te ondersteun nie.
 Liv. 27.51.11 Florus Toonbeeld van die Romeinse geskiedenis 1.22.49-53 Dio Romeinse geskiedenis 15.9.1 Polyb. 11.2-3: hy het gesê dat slegs Hasdrubal in die geveg dood is.
 Liv. 22.43.1-6: In 216 vC het sommige van Hannibal se huursoldate gedreig om te vertrek weens ernstige hongersnood en agterstallige salarisse. Sommige gerugte het selfs gesê dat die Hannibal se Spaanse huursoldate van plan was om by die Romeinse weermag aan te sluit om hulself van hongersnood te red, sodat Hannibal sy infanterie moes laat vaar om homself te red Dio 15.3: later in 216 vC het sommige Spaanse en Afrikaanse huursoldate Hannibal na Rome verlaat . Hannibal het geen ander keuse gehad as om terug te keer na Capua nie. Afwesig in Liv. 23.1 en 23.18.
 Saguntum was kleiner as Rome, maar Hannibal het 8 maande geneem om dit vas te lê. Sien ook Hannibal se versuim om Casilinum in 216 vas te vang (Liv. 23.18). Boonop het sommige Italiaanse stede Kartago doodgeslaan voordat Hannibal hulle gevange geneem het. Sommige stede het hom oorgegee. Hannibal het soms hulp van spioene gekry om sommige stede te verower. Sommige stede is nie deur Hannibal aangeval nie weens geografiese probleme.
 Plutarchus Die parallelle lewe Cato die jonger: Cato die Jongere het 150 jaar later om hierdie rede selfmoord gepleeg (70-71). Hy wou nie onder die tirannie van die enigste diktator van Julius Caesar leef nie. Die senatoriese mag, onder leiding van Cato en Metellus Scipio, het Caesar in die Slag van Thapsus 46 VC betrek. Die senatoriese mag het verlore gegaan. Cato wou sy waardigheid as 'n vrye Romein verdedig, en daarom pleeg hy selfmoord as 'n onvrye gevangene van tirannie.
 Polyb. 1.68-88 is die belangrikste bron vir hierdie oorlog
 Liv. 13.17 en 46: beide tekste noem Hannibal onttrek van die slagveld, en Marcellus breek Hannibal se leër in die Slag van Nola om 216 vC Liv. 25.21: Hannibal verslaan Fulvius (nog 'n oorwinning na Cannae) Liv. 25.23: Marcellus neem Syracuse uit die optog van Hannibal om 212 vC Liv. 25.40: Marcellus seëvier op Agrigentum om 212 vC Liv. 25.5-10: om 211 vC veg Fulvius en Hannibal in die Slag van Anio.
 Polyb. 89.8-9 Plut. Fab. 22-24 App. 7.3.13-16
 Marcellus was 'n goeie presedent vir generaal Ulysses Grant. Grant het geweet dat Robert E. Lee nie genoeg mannekrag het nie, dus was Grant bereid om ongevalle man vir man te verruil, maar nie gevangenes nie. Alhoewel die Konfederate aangebied het om gevangenes met die Unie uit te ruil, het die Unie geweier. Grant het besef dat Lee se manne sou opraak, en Grant het Lee aggressief gekonfronteer in baie bloedige gevegte, asof Marcellus in die Tweede Puniese Oorlog teen Hannibal gedoen het.
 Poseidonius apud Plut. Marc. 9.4: Die Romeine noem Fabius die " Shield of Rome " en Marcellus "the Sword of Rome. "
 Polyb. 10.32 Liv. 25.26-27 Plut. Marc. 30.1-4 App. 7.8.50
 Claud. Vierkante. en Acil. apud Liv. 35.14.5-12 Plut. Vlam. 21.3-4 App. Sir. 2.10: 15 jaar later het Scipio en Hannibal die drie grootste generaals van die geskiedenis bespreek. Hannibal het aangevoer Alexander die Grote, Pyrrhus en homself (Pyr. 8.2, Mor. Frag., Skep. 2.). Sommige mense glo dat Hannibal se mening Scipio bo Alexander eer.
Toe daar nie aan hul eise voldoen is nie, verklaar Rome oorlog aan Kartago. Die Tweede Puniese Oorlog het dus in 218 vC begin. Aangesien die oorlog aan die Kartago -kant hoofsaaklik deur Hannibal gevoer is, word die Tweede Puniese oorlog soms die Hannibaliese oorlog genoem.
Hannibal se volgende stap was om die oorlog na die Romeine te bring deur Italië direk binne te val. Nadat hy sy broer, 'n ander Hasdrubal, aan die stuur van die verdediging van Noord -Afrika en Iberia verlaat het, het Hannibal 'n leër bymekaargemaak vir die inval in Italië. Volgens Polybius het hierdie leër uit ongeveer 90 000 infanterie, 12 000 kavallerie en 37 olifante bestaan.
Aangesien die Romeine beheer oor die see gehad het, het Hannibal gekies vir 'n land -inval in Italië. Dit het beteken dat die Kartago -weermag ongeveer 1 600 km (1000 myl) oor die land moes gaan om van Iberia na Italië te kom. Op hul pad staan ​​drie ontsaglike natuurlike hindernisse - die Pireneë, die Rhone -rivier en die Alpe. Die laaste hiervan was die grootste, en die kruising van Hannibal deur die Alpe word onthou as een van die mees gevierde militêre prestasies in die antieke wêreld.
Hy verlaat Spanje in 218 vC en lei die Kartago -generaal Hannibal tydens die verraderlike winter 'n formidabele leër oor die Alpe om Italië uit die noorde binne te val in wat historikus Michael Grant noem, "die verskriklikste van alle stryd in Rome." Dit was die begin van die Tweede Puniese Oorlog en 'n 15-jarige inval in Italië en#8230
Hul bevelvoerder Hannibal het sy troepe, insluitend kavallerie en Afrika -olifante, oor 'n hoë pas in die Alpe gemarsjeer om op Rome self van die noorde van die Italiaanse skiereiland af te slaan. Dit was een van die grootste militêre prestasies in die geskiedenis. So eindig die tweede Puniese oorlog, met Rome die oorwinnaar.
Waarom het Hannibal die Slag van Zama verloor? - Geskiedenis
Dit is afkomstig van die steltekste op Livy.
Teks in swart is die vaste teks van die bord. Kursief teks is die raad se opsionele ekstras.
Teks in ligblou het ek bygevoeg.
Muis-oor die versterkte woorde die glosses te lees.
Waar woorde is blou en onderstreep, daar is ook 'n hiperskakel na 'n ander webwerf.
Waar die inhoud oorvleuel, word die tekste langs mekaar vertoon. A groen skeidslyn dui aan waar Livy moontlik direk uit Polybius of 'n bron wat vir hulle albei gebruik is, afkomstig was.
'N Rooi skeidslyn dui aan waar Livy blykbaar uit 'n ander bron as Polybius kom.
Polybius, Boek 15, Hoofstukke 9-19
Let daarop dat ek hierdie afdelings uit hul oorspronklike volgorde geplaas het, sodat dit ooreenstem met die parallelle teks in Livy (dit is u vaste teks).
Livy, Boek 30, Hoofstukke 32-36
9.1. Na hierdie gesprek, wat geen hoop op versoening gehad het nie, het die twee generaals van mekaar geskei.
2. Die volgende oggend met dagbreek het hulle hul leërs uitgelei en die geveg geopen, die Kartagers wat veg vir hul eie veiligheid en die heerskappy van Afrika, en die Romeine vir die ryk van die wêreld. 3. Is daar iemand wat onberoerd kan bly om die verhaal van so 'n ontmoeting te lees? 4. Want dit sou onmoontlik wees om dapper soldate of generaals te vind wat suksesvoller was en meer deeglik geoefen het in die kuns van oorlog, en Fortune het ook nog nooit 'n wonderlike oorwinningsprys aangebied sedert die oorwinnaars sou nie alleen die meesters in Afrika en Europa wees nie, maar oor al die dele van die wêreld wat nou 'n plek in die geskiedenis beklee, soos dit inderdaad baie gou was.
31.10. Vredesonderhandelinge duidelik gebreek het. Hulle het elkeen na hul eie leërs teruggekeer en gerapporteer dat, aangesien woorde misluk het, hulle die saak eerder met swaarde moet besleg en die lotgevalle in die skoot van die gode moet laat. 32.1. Toe hulle terugkeer na die kamp, ​​beveel beide generaals hul soldate om voor te berei vir die geveg en om hul senings styf te maak vir die finale stryd . Want as hulle wen en die geluk by hulle is, sou hulle nie net 'n dag lank oorwinnaars wees nie, maar ook vir altyd daarna. 32.2. Die volgende dag, voor die nag val, sou hulle weet hetsy Rome of Kartago sou wette vir al die nasies maak, was die beloning vir oorwinning nie net Italië of Afrika nie, maar die hele wêreld . Maar vir diegene wat die stryd verloor het, die risiko was gelyk aan die beloning . 3 2.3. Vir die Romeine sou daar geen vinnige ontsnappingsroete huis toe wees nie, hier in 'n onbekende vreemde land vir Kartago, met hul laaste hoop weg, het onmiddellike vernietiging naby gekom.
32.4. En so, volgende dag , bereik hulle die oomblik van besluit .
Die twee die meeste bekende generaals, die twee magtigste leërs van die twee rykste nasies op aarde, het kom veg, wat bestem was om die ontelbare gevegseer wat hulle voorheen gewen het, te verdubbel of te vernietig.
32.5.Hoop het soms hulle harte gevul, en soms skrik. Hulle kyk na die gevegslyne, eers hul eie en dan die vyand, terwyl hulle met die oog nie die sterkte van elkeen tel nie, soms met hoop, soms met toenemende vrees, terwyl hul generaals deur advies en vermaning gesoek het om enige rede vir hoop te verskaf het moontlik nie al van nature by hulle opgekom nie
11.6. Hannibal self het sy eie troepe gaan doen en gesmeek en gesmeek om hul kameraadskap van sewentien jaar te onthou en die aantal gevegte wat hulle voorheen teen die Romeine gevoer het. 7. "In al hierdie gevegte," het hy gesê, "het jy so onoorwinlik geblyk dat jy die Romeine nie die kleinste hoop gelaat het om jou ooit te kan verslaan nie. 8. Bo alles, en afgesien van jou sukses in ontelbare klein verlowings, hou die slag van die Trebia voor die oë van die vader van die huidige Romeinse generaal, hou die slag van die Trasimene teen Flaminius in gedagte, en dié van Cannae teen Aemilius, 9. gevegte waarmee die aksie waarin ons is op die punt om betrokke te raak, is nie vergelykbaar nie, met betrekking tot die getalle van die betrokke troepe of die moed van die soldate. " 10. Hy beveel hulle om, terwyl hy so praat, hulle oë op die geledere van die vyand te rig. Hulle was nie net minder nie, maar hulle was skaars 'n fraksie van die magte wat hulle voorheen in die gesig gestaar het, en om moed te vergelyk, moes hulle nie met dié vergelyk word nie. 11. Want dan was hulle teëstanders manne wie se krag onafgebroke was en wat nog nooit 'n nederlaag gely het nie, maar dié van vandag was sommige van hulle kinders van eersgenoemde en sommige die ellendige oorblyfsel van die legioene wat hy so gereeld oorwin en vlug in Italië. 12. Daarom het hy hulle aangespoor om nie die glorieryke verslag van hulself en hul generaal te vernietig nie, maar om dapper te veg om hul reputasie as onoorwinlikheid te bevestig.
32.6. Die Kartagoër [Hannibal] herinner hulle van alles wat hulle in die sestien jaar in Italië bereik het, al die Romeinse generaals wat hulle verslaan het, al die leërs wat hulle vernietig het en toe hy kom aan individuele soldate , helde van besondere gevegte, sou hy hulle herinner aan die eerbewyse wat elkeen gewen het.
10.1. Nadat hy sy weermagbeskikkings georganiseer het, het Scipio langs die lyne gery en sy troepe in 'n paar woorde aangespreek wat by die geleentheid pas. 2. "Hou in gedagte," het hy gesê, "u vorige gevegte en veg soos dapper manne wat u en u land waardig is. Hou dit voor u oë dat as u u vyande nie net oorwin nie, u ook ongetwyfeld meesters van Afrika sal wees, maar u sal vir u en u land die onbetwiste bevel en soewereiniteit van die res van die wêreld verkry 3. Maar as die uitslag van die stryd anders is, sal u wat dapper in die stryd geval het, vir ewig lê in die heerlikheid van sterf dus vir hul land, 4. terwyl diegene wat hulself met die vlug red, die res van hul lewens in ellende en skande sal deurbring, want geen plek in Afrika sal u veiligheid kan bied nie, en as u in die hande van die Kartagoërs val Dit is duidelik genoeg vir elkeen wat daaroor nadink oor watter lot u wag 5. Mag ek nie een van u leef om daardie lot te beleef nie, en nou, toe Fortune ons 'n keuse bied uit die mees glorieryke pryse, hoe heeltemal begeer , in kort hoe dwaas sal ons wees as ons verwerp die grootste goed en kies die grootste van die euwels uit blote liefde vir die lewe. Gaan dus die vyand tegemoet met twee voorwerpe voor u, oorwinning van die keiser of die dood. 7. Want mense wat deur so 'n gees geanimeer word, moet altyd hul teëstanders oorwin, aangesien hulle gereed is om hul lewens weg te gooi. "11.1 Dit was die kern van Scipio se harangue.
32.7. Scipio onthou die oorloë in die Spanje en onlangse gevegte in Afrika, en die vyand se erkenning dat hulle vrees hulle geen ander opsie gegee het as om te dagvaar vir 'n vrede wat hulle gewone verraad gewaarborg dat hulle nie kon hou nie.
32.8. Boonop, aangesien sy onderhandelinge met Hannibal in die geheim gehou is, hy kon alles opmaak waarvan hy hou oor hulle. 32.9. 'Ek glo regtig', het hy gesê, 'dat ons vyande die stryd aangaan, die gode stuur hulle dieselfde voortekens as dié wat hulle na ons voorvaders gestuur het voor hul finale oorwinning in die Eerste Puniese Oorlog, in die Eegatiese Eilande (241 vC).
32.10. Hierdie oorlog kom tot 'n einde ons moeite is amper klaar, die rykdom van Kartago lê binne ons begryp ons gaan terug, my soldate, na ons ouers, ons kinders, ons vroue en al die gode van die huis. Celsus vertel ons dat terwyl hy praat, sy hele houding en houding so opgewek was, so met geluk vervoerd was dat het jy dalk gedink dat hy reeds die dag gewen het.
9.6. Scipio het sy leër op die volgende manier opgestel. 7. Voor het hy die hastati met sekere tussenposes tussen die manipulasies geplaas en agter hulle die principes, nie hul manipulasies geplaas nie, soos die gewone Romeinse gebruik, teenoor die intervalle wat die van die eerste reël skei, maar direk agter hierdie laasgenoemde op 'n sekere afstand as gevolg van die groot aantal olifante van die vyand. 8. Laastens het hy die triarii geplaas. Op sy linkervleuel plaas hy Gaius Laelius met die Italiaanse perd, en op die regtervleuel Massanissa met sy hele Numidiërs. 9. Met die tussenposes van die eerste manipulasies het hy die koerse van veliete gevul en hulle beveel om die aksie oop te maak, 10 en as hulle deur die olifante se opgawe teruggedwing moes word, sou diegene wat tyd gehad het om dit reguit te doen. gange tot by die agterkant van die hele leër, en diegene wat met die tussenposes tussen die lyne na regs of links ingehaal is.
33.1. Scipio het sy troepe nou vir die geveg opgeroep: voor die spiesmanne (hastati), en agter hulle die tweede ranglys (skoolhoofde), en dan die manne van die derde ry (triarii), wat die agterkant toemaak. Hy het nie syne ontplooi nie kohorte in konvensionele volgorde voor hul individuele standaarde in plaas daarvan het hy dit deur manipulasies georganiseer met wye gange tussen elkeen, sodat die vyand se olifante nie die slaglyne sou ontwrig soos hulle aangeval het nie. 33.2. Hy stel Laelius in bevel oor die Italiaanse kavallerie op die linkervleuel. Hy was sy adjunk -bevelvoerder (legatus), maar dit was die huidige jaar 'n spesiale kwestor , aangestel by senatoriese besluit in plaas van deur loting. Masinissa en die Numidiërs was op die oorkantste vleuel, aan die regterkant. 33.3. Hy vul die oop gedeeltes tussen die manipulasies met peloton skermutselinge (veliete), wat lig gewapen was in daardie dae en het hulle streng bevele gegee om agter die voorste linies terug te trek sodra die olifante aankom, of om links en regs te verstrooi en met die voorste troepe te skakel, en sodoende 'n roete oop te maak vir die olifante om deur te gaan en hulle te verlaat vatbaar vir vuur uit albei oorde.
11.1. Hannibal het sy olifante, waarvan hy meer as tagtig was, voor sy hele mag geplaas, en agter hulle die huursoldate van ongeveer twaalf duisend. Hulle was saamgestel uit Liguriërs, Kelte, Baleariese Eilandbewoners en More. 2. Daaragter het hy die inheemse Libiërs en Kartagoërs geplaas, en laastens die troepe wat hy uit Italië oorgebring het op 'n afstand van meer as 'n afstand van die voorste linies. 3. Hy het sy vlerke vasgemaak deur kavallerie, en die Numidiaanse bondgenote aan die linkerkant en die Kartago -perd aan die regterkant geplaas.
33.4. Hannibal het sy olifante in die voorste linie ontplooi in die hoop om skok en ontsag onder die Romeine te veroorsaak. Daar was tagtig van hulle, meer as ooit tevore in 'n geveglyn gebruik is. 33.5. Agter hulle plaas hy sy hulpverleners, Liguriërs en Galliërs, verstewig met bykomende Mauretaanse troepe en Baleariese slingers. Agter hulle, in die tweede reël, kom die Kartagoërs en Afrikaners, saam met 'n legioen van Masedoniese infanterie . 33.6. 'N Entjie agter al hierdie dinge plaas hy sy reserwes, Italiaanse soldate, hoofsaaklik uit Bruttium, van wie die meerderheid hom in sy terugtog uit Italië onder dwang gevolg het, eerder as uit eie wil. 33.7. Hy het ook sy kavallerie op die vlerke gestasioneer, Kartagers aan die regterkant, Numidiërs aan die linkerkant.
4. Hy beveel elke bevelvoerder van die huursoldate om sy eie manne aan te spreek, en beveel hulle om seker te wees van oorwinning, want hulle kan staatmaak op sy eie teenwoordigheid en die van die magte wat hy saamgebring het. 5. Wat die Kartagoërs betref, beveel hy hulle bevelvoerders om al die lyding wat hulle vrouens en kinders sou tref, voor hulle oë te stel as die uitslag van die geveg ongunstig sou wees. Hulle het gedoen soos hulle beveel is,
33.8. Daar was 'n deurmekaar gebrul , terwyl sy soldate mekaar in 'n wye verskeidenheid tale aanmoedig: 'n uitgestrekte leër wat nie taal, kultuur, wet, wapens, klere of voorkoms deel nie, en selfs nie verenig was oor die redes waarom hulle geveg het nie. 33.9. Die hulpverleners was daar vir die geld, en die vooruitsig om dit te vergroot deur die plundering van die Galliërs het hul eie spesiale en langdurige haat teen die Romeine, die Liguriërs is uit hul woeste bergreekse getrek deur die hoop op oorwinning en die hoop op nuwe lande onder die ryk vlaktes van Noord -Italië 33.10. die More en Numidiërs was verskrik oor die vooruitsig van 'n toekomstige tirannie onder 'n Masinissa wat nie meer magteloos was nie 33.11. Wat sy Karthagiërs betref, herinner Hannibal hulle aan die mure van hul stad, die gode van hul huise, die grafte van hul voorouers, hul ouers en kinders en vroue wat almal saam skrik. Hy het hul hoop en vrese nagestreef en die twee verskriklike alternatiewe vir hulle voorgestel, sonder 'n tussenweg: slawerny en dood, of heerskappy oor die hele wye wêreld.
12.1. Toe alles gereed was vir die stryd aan beide kante, terwyl die Numidiaanse perd al 'n geruime tyd met mekaar skarrel, beveel Hannibal die bestuurders van die olifante om die vyand aan te kla. 2. Toe die trompette en goggels skril van alle kante klink, het sommige van die diere geskrik en dadelik stert gedraai en teruggestorm op die Numidiërs wat opgedaag het om die Kartagers te help, en Massanissa gelyktydig aanval, was die Kartago se linkervleuel gou blootgestel. 3. Die res van die olifante wat op die Romeinse veliete val in die ruimte tussen die twee hoofleërs, 4. beide toegedien en groot verlies gely het, totdat sommige van hulle uiteindelik in hul skrik deur die gapings in die Romeinse lyn ontsnap het met die vooruitsig van Scipio voorsien, sodat die Romeine geen besering opgedoen het nie, terwyl ander na regs gevlug het, en deur die kavallerie met stortkragte ontvang is, uit die veld ontsnap. 5. Dit was op hierdie oomblik dat Laelius, wat gebruik gemaak het van die versteuring wat die olifante veroorsaak het, die Kartago -kavallerie 6 aankla en hulle dwing om reguit te vlug. Hy druk die strewe styf vas, net soos Massanissa.
33.12. Terwyl hy nog met sy Kartagoërs en die verskillende stamleiers praat wat hul troepe toespreek (hoofsaaklik deur tolke, vanweë hul gemengde nasionaliteite), het die horings en trompette uit die Romeinse lyn geblaas, 33.13. verhoog so 'n din dat het die olifante paniekerig geraak en het hul eie lyne gelaai, veral op die linkervleuel waar die Moors en Numidiërs gestasioneer was. Masinissa het vinnig bygedra tot die algemene paniek en beroof sodoende die gedeelte van die lyn van sy kavalleriestut. 33,14. 'N Paar van die olifante wat onder beheer gebly het, het 'n klag teen die lyne van liggewapende skermutselinge (veliete) aangekla en onder hulle groot verwoesting aangerig terwyl hulle self ernstig ly. 33.15. Want deur terug te keer na die reëls van gewone infanterie om te voorkom dat hulle deur die olifante verpletter word, het die skermutselinge duidelike bane tussen hulle oopgemaak en hulle dan in kruisvuur betrap deur spiese van beide kante teen hulle te gooi. Die spies van die gewone infanterie het elke kwartaal 'n hael rakette gehou, 33.16. totdat die olifante uit die Romeinse linies verdryf is en teen hul eie troepe gedraai het, om die Karthagiese kavallerie te laat vlug ook op die regtervleuel. Laelius, met sy kavallerie aan die linkerkant van die Romein, het tot hul paniek bygedra toe hulle vlug.
12.7 Intussen het beide falanks langsaam en in 'n indrukwekkende skare op mekaar gevorder, behalwe die troepe wat Hannibal uit Italië teruggebring het, wat in hul oorspronklike posisie gebly het. 8 Toe die falanks naby mekaar was, val die Romeine op hul vyande, hul oorlogsroep oprig en hul skilde met hul spiese bots soos hulle gebruik het, 9. terwyl daar 'n vreemde verwarring van geskreeu was wat deur die Kartagoanse huursoldate opgewek is, want , soos Homeros sê, hulle stem was nie een nie, maar:
soos blyk uit die lys daarvan wat ek hierbo gegee het.
34.1. Teen die tyd dat die infanterie -stryd aangesluit het, het die Kartago -lyn sy kavalleriestut op albei vleuels verloor en was dit nie meer 'n wedstryd vir die Romeine in morele of militêre krag nie. Daar was ander faktore betrokke, wat mag klink asof dit onbeduidend was, maar in die werklike geval belangrik was. Die strydkreet van die Romeine was uniform en daarom, des te harder en vreesliker, is die Kartagoërs 'n kakofonie van gehuil, soos u sou verwag van 'n menigte stamgenote, almal met verskillende tale.
13.1. Aangesien die hele stryd 'n hand-tot-hand-saak was  die manne het nie spiese of swaarde gebruik nie ], 2. het die huursoldate aanvanklik die oorhand gekry deur hul moed en vaardigheid, wat baie van die Romeine gewond het, 2. maar laasgenoemde het steeds voortgegaan met vertroue op hul bewonderenswaardige orde en op die superioriteit van hul arms. 3. Die agterste geledere van die Romeine het hul kamerade van naby gevolg, hulle aangemoedig, maar die Karthagers gedra hulle soos lafaards, kom nooit naby hul huursoldate nie en probeer nie om hulle te ondersteun nie, 4. sodat uiteindelik die barbare meegee en dink dat hulle was klaarblyklik aan hul eie kant in die steek gelaat, het op diegene wat hulle tydens hul terugtog teëgekom het, geval en hulle begin doodmaak. 5. Dit het eintlik baie van die Kartagoërs gedwing om soos mans te sterf want terwyl hulle deur hul eie huursoldate geslag word, was hulle teen hul wil verplig om teen hulle en teen die Romeine te veg. van die vyand. 7. Op hierdie manier het hulle selfs die kohorte van die hastati in die war gebring, maar die amptenare van die skoolhoofde, wat sien wat gebeur, het hul geledere bygestaan ​​om by te staan, 8. en nou is die groter aantal Carthagers en hul huursoldate gesny in stukke waar hulle staan, hetsy alleen of deur die haasti.
9. Hannibal het nie toegelaat dat die oorlewendes in hul vlug met sy eie manne meng nie, maar het beveel dat die voorste geledere hul spiese teen hulle moes stel, sodat hulle nie in sy mag opgeneem kon word nie. 10. Hulle was dus verplig om terug te trek na die vleuels en die oop grond daarbuite.
34.2. Die Romeinse aanranding het saamgehou omdat hul gekonsentreerde gewig van getalle en swaar wapens op die vyand neergedaal het, wie se aanval spoed het, maar geen krag gehad het nie. 34.3. Die gevolg was dat die eerste aanklag van die Romeine die vyandelike lyn destabiliseer. Hulle het toe vorentoe geskou en die vyand gehamer met hul skildbase omdat hulle nie daarin kon slaag nie en aansienlike vordering gemaak het, amper asof daar geen weerstand was nie. 34.4. Toe hulle sien hoe die lyn begin kraak, begin die Romeinse agterkant vorentoe stoot, wat die druk op die vyand gewig toevoeg.
34.5. Aan hulle kant kon die Afrikaners en Kartagers in die tweede lyn nie die gewig van terugtrekkende hulpverleners terughou nie, met die gevolg dat hulle ook sou begin terugtrek, as die vyand ondanks hul hardnekkige weerstand die voorste linies afsny en deurbreek na hul eie posisie. 34.6. As gevolg hiervan het die hulpe skielik gebreek en die stert gedraai. Sommige het teruggevlug om by die tweede lynposisies aan te sluit, en 'n aantal het selfs hul eie kant aangeval, as hulle hulle nie wou toelaat nie, omdat hulle kwaad was dat hulle hulle nie kon ondersteun nie en hulle nou nie eers by hulle geledere sou toelaat nie.
34.7. Twee verskillende gevegte ontwikkel nou gelyktydig: die eerste tussen die Romeine en die Kartagoërs, en 'n ander tussen die Kartagers self . 34.8. Hulle het eenvoudig geweier om hul verskrikte en woedende hulpverleners terug in die lyn toe te laat, maar hulle het geledere gesluit en hulle na die vlerke en die oop velde buite die geveg gedwing om te voorkom dat die troepe wat gewond en in paniek was, hul eie onafgebroke geledere wat nog hul posisie beklee het.
14.1. Die ruimte wat die twee leërs wat nog op die veld was, geskei het, was nou bedek met bloed, slagoffers en lyke, en die Romeinse generaal was in 'n groot moeilikheid geplaas deur hierdie struikelblok om die vyand se roete te voltooi. 2. Want hy het gesien dat dit baie moeilik sou wees om oor die grond te gaan sonder om sy geledere te breek as gevolg van die hoeveelheid gladde lyke wat nog in bloed geweek was en in hope geval het en die aantal wapens wat lukraak weggegooi is. 3. Maar nadat hy die gewonde aan die agterkant oorgedra het en deur die huigelaars wat nog steeds die vyand agtervolg het, herinner het, het hy laasgenoemde in die voorste deel van die slagveld gestasioneer, oorkant die vyand se middelpunt, en die prinsipale en triarii van naby aan albei vleuels beveel hulle om oor die dooies te gaan. 5. Toe hierdie troepe die struikelblokke oorkom en in 'n lyn met die haastati kom, sluit die twee falanks met die grootste gretigheid en ywer. 6. Aangesien hulle byna gelyk was in getalle sowel as in gees en dapperheid, en ewe goed gewapen was, was die wedstryd lank te betwyfel, die manne val waar hulle vasberade uitstaan, 7. en Massanissa en Laelius, terug van die agtervolging van die kavallerie, het op die regte tyd opsetlik aangekom. 8. Toe hulle van agter af op die leër van Hannibal val, is die meeste mans in hul geledere ingekap, terwyl slegs 'n hele paar uit die vlug ontsnap het, aangesien die kavallerie naby hulle was en die land gelyk was. 9. Meer as vyftienhonderd Romeine het geval, die Kartago -verlies was twintigduisend dood en byna dieselfde aantal gevangenes.
34.9. Daar het nou 'n probleem ontstaan: die stapels geslagte soldate en hul wapens, wat die gebied wat onlangs deur die hulpe beset is, gevul het, was so groot dat dit vir die Romeine byna moeiliker geword het om deur hulle te vorder as om deur die vyandelike lyn te breek. . 34.10. En so het die troepe van die voorste rang (hastati) vorming en kontak met hul standaarde verloor, terwyl hulle die vyand so goed as moontlik deur die hope lyke en wapens opgevolg het. Toe die lyn voor hulle geleidelik ontbind, het die tweede rang troepe (skoolhoofde) ook begin vorm verloor. 34.11. Sodra Scipio daarvan bewus geword het, het hy beveel dat die terugroeping vir die voorste ranglys (hastati) hergroepeer moet word, die gewondes uitgetrek en agterna gestuur word, en het die tweede en derde ranglys (principes en triarii) na die vleuels gelei , sodat die voorste rang (hastati) die lyn kon konsolideer en beveilig.
34.12. Dit was die begin van 'n heeltemal nuwe geveg. Die Romeine het nou gekonfronteer hul ware vyande, 'n wedstryd vir hulle in die kwaliteit van die toerusting, militêre ervaring, beroemd om hul dade, en met vrees en verwagting net so groot soos hul eie. 34.13. Maar nou het die Romeine die voordeel, beide in getalle en moreel, aangesien hulle die olifante reeds verlaat het en die vyandelike front gebreek het, het hulle tweede lyn uitgedaag. 35.1. Op hierdie kritieke oomblik, Laelius en Masinissa het teruggekeer van 'n redelike lang agtervolging van die verslane kavallerie en die Carthaagse agterkant aangekla. Hierdie aanval deur die kavallerie het uiteindelik die Karthagers gebreek. 35.2. Baie is omsingel en geslag waar hulle gestaan ​​het, baie ander het in vlug oor die oop velde versprei, maar gesterf aan die hand van die kavallerie, wat al die ontsnappingsroetes gehou het. 35.3. 20 000 Kartagoërs en hul bondgenote is die dag dood, 'n soortgelyke aantal is gevange geneem, saam met 132 militêre standaarde en 11 olifante. Die seëvierende Romeine het ongeveer 1500 man verloor.
15.1. Dit was die gevolg van die laaste geveg tussen Scipio en Hannibal, die geveg wat die oorlog ten gunste van Rome beslis het. 3. Hannibal vergesel van 'n paar ruiters het nooit opgehou totdat hy veilig in Adrumetum was nie. Hy het in die geveg en voor alles gedoen wat deur 'n goeie generaal met lang ervaring gedoen kon word. 4. Want in die eerste plek het hy op sy konferensie met Scipio alleen probeer om die geskil alleen te beëindig. oorlog. 6. Toe hy in die volgende plek geveg het, het hy sake so bestuur dat dit onmoontlik was vir 'n bevelvoerder met dieselfde wapens tot sy beskikking om 'n beter afspraak te maak vir 'n wedstryd teen die Romeine as wat Hannibal by daardie geleentheid gedoen het. 7. Die orde van 'n Romeinse mag in die geveg maak dit baie moeilik om deur te breek, want sonder enige verandering stel dit elke mens afsonderlik en in gemeenskap met sy genote in staat om 'n front in enige rigting voor te stel, die manipulasies wat die naaste aan die gevaar is, draai hulself deur 'n enkele beweging om dit die hoof te bied. 8. Hulle arms gee die mans ook beskerming en vertroue as gevolg van die grootte van die skild en omdat die swaard sterk genoeg is om herhaalde houe te verduur. Sodat dit om hierdie redes formidabele antagoniste is wat baie moeilik is om te oorkom. 16.1. Maar om aan al hierdie voordele te voldoen, het Hannibal onvergelykbare vaardigheid getoon om op die kritieke tydstip al die maatreëls te neem wat in sy vermoë was en wat redelikerwys verwag kon word om te slaag. 2. Want hy het inderhaas die groot aantal olifante versamel en op die dag van die slag voor gelê om die vyand in verwarring te bring en sy geledere te breek. 3. Hy het die huursoldate vooraf by die Kartagoërs agter hulle geplaas, sodat die Romeine voor die laaste verlowing vermoeid kon wees deur hul inspannings en dat hul swaarde hul rand kon verloor weens die groot slagting, en ook om die Kartagoërs het dus aan beide kante ingeduik om vas te staan ​​en te veg, in die woorde van Homerus 'Dat die onwilliges gedwing word om te veg'. 4. Die doeltreffendste en bestendigste van sy troepe wat hy op 'n sekere afstand agtergelaat het, sodat hulle op 'n regte tyd met onbeperkte krag en gees van hul eienskappe kon voorsien en van ver af kon sien wat gebeur het. 5. As hy, wat nog nooit 'n nederlaag gely het nie, nadat hy elke moontlike stap geneem het om die oorwinning te verseker, maar dit nie gedoen het nie, moet ons hom vergewe. 6. Want daar is tye dat Fortune die planne van dapper manne teëwerk, en soms, soos die spreekwoord sê: ''n Dapper man ontmoet nog 'n dapperder', soos ons kan sê in die geval van Hannibal.
35.4. In die algemene verwarring het Hannibal daarin geslaag om met 'n rits kavalerie te ontsnap en na Hadrumetum gevlug. Voordat hy uit die geveg ontsnap het, het hy alles in sy voorbereidings en in sy taktiese besluite probeer 35.5. inderdaad, beide Scipio en al die militêre kenners is dit eens dat sy taktiese ontplooiing van sy troepe op die dag van die geveg meesterlik was. 35.6. Hy het sy olifante in die voorste linie geplaas, sodat hul ewekansige aanvalle en onweerstaanbare geweld die Romeine sou verhinder om hul standaarde te volg en hul formasies te hou, wat vir hulle een van hul belangrikste militêre beginsels was. 35.7. Sy hulpmiddels is uit die besmetting van elke stam onder die son, het geen lojaliteit aan enige saak gehad nie, en is hulle slegs aangedryf deur hul begeerte om te betaal. 35.8. Hy het hulle dus verstandig voor sy eie Kartagoërs geplaas om te verseker dat hulle geen duidelike ontsnappingsmiddels het nie, maar die swaarkry van die eerste aanval van die Romeine sou dra en die krag en stukrag van hul aanklag sou verdof - of die teenstanders se swaarde die minste met hul eie wonde afstomp. 35.9. Uiteindelik is sy Kartagoërs en Afrikaners, in wie hy sy grootste verwagtinge gestel het en 'n wedstryd vir enige gebeurlikheid was, agter sy hulpverleners gestasioneer, om hulle die ekstra voordeel te gee van die stryd teen soldate wat reeds gewond en uitgeput was, terwyl hulle self vers was . Die Italianers was onbetroubare bondgenote en sou dalk 'n verraaier word, sodat hy hulle agterop geplaas het, goed geskei van die hoofstrydlyne.
35.10. Dit was die laaste demonstrasie van Hannibal se glans as militêre bevelvoerder .
[19.2. Daar word gesê dat een van die senatore op die punt staan ​​om die aanvaarding van die vredesvoorwaardes te weerstaan ​​en begin praat, dat Hannibal na vore kom en hom van die tribune aftrek. 3. Die ander lede was verontwaardig oor hom oor so 'n oortreding van die gebruik van die huis, en Hannibal het toe weer opgestaan ​​en gesê dat hy erken dat hy 'n fout gemaak het, maar hulle moet hom vergewe as hy in stryd was met hul gebruik, soos hulle het geweet dat hy op negejarige ouderdom Kartago verlaat het, en was, noudat hy teruggekeer het, meer as vyf en veertig.]
Nadat ek na Hadrumetum ontsnap het, hy is teruggeroep na Kartago , het in die sesde en dertigste jaar daar teruggekeer sedert hy dit as seun verlaat het. 35.11. In hul senaat erken hy dat hy nie net die geveg nie, maar ook die oorlog verloor het, en dat hulle enigste hoop was om vrede te dagvaar .
15.2. Die aksie is verby, nadat Scipio die vyand opgevolg het en hul kamp geplunder het, het hy na sy eie teruggekeer.
36.1. Onmiddellik na die geveg het Scipio die vyandelike kamp bestorm en vernietig voordat hy met 'n groot versameling buit na die kus en sy vloot teruggekeer het. 36.2. Daar het nuus gekom dat Publius Lentulus Utica, net noord van Kartago, bereik het met 50 oorlogskepe en 100 transporte, gevul met allerhande benodigdhede. 36.3. Scipio het besluit dat hy 'n reeds gebroke Kartago nog meer verskrikkinge uit elke rigting sou toedien. Dus stuur hy Laelius terug na Rome met die nuus van die oorwinning, beveel Gnaeus Octavius ​​om sy legioene na die Karthago langs die landroete te lei, en hy verenig self sy bestaande vloot met dié van Lentulus. Daarna vertrek hy uit Utica na die hawe van Kartago.
[Polybius sê nie meer oor die optrede van Scipio nie en gaan direk in op 'n bespreking van die vredesverdrag.]
36.4. Hy was amper daar toe 'n Kartagoense skip hom tegemoet kom , bedek met simbole van oorgawe, wolfilette en olyftakke. Aan boord was tien ambassadeurs, vooraanstaande burgers, gestuur om vrede te smeek op voorstel van Hannibal. 36.5. Hulle het die agterkant van die vlagskip van Scipio genader en hul olyftakke met wolfilette, tekens van smeking uitgesteek, gesmeek en gesmeek om grootsheid en barmhartigheid. 36.6. Scipio het nie geantwoord nie en het bloot gesê dat hy van plan was om sy kamp na Tunis te verhuis, en dat hulle hom daar moes ontmoet. Hy het self gevaar om die terrein van Kartago te herwin, maar het die hawe binnegegaan sonder om dit werklik te verken, want sy doel was bloot om die vyand te demoraliseer. Daarna keer hy terug na Utica en sê vir Octavius ​​om hom daar by hom aan te sluit.
36.9. Hulle hervestig toe hul kamp in Tunis, op dieselfde plek as voorheen, en daar kom 'n afvaardiging van dertig gesante na Scipio uit Kartago. Hulle pleit hul saak in baie meer hartroerende terme as wat hulle voorheen gehad het. Fortuin het sulke ellende op hulle afgedwing, maar die herinnering aan hul onlangse verraad het hulle proporsioneel minder jammer gekry van die Romeine. 36.10. Hulle het 'n oorlogsraad gehou, waarin aanvanklik regverdige woede en verontwaardiging hulle aangemoedig het om die hele stad uit te wis. Maar toe begin hulle om die groot grootte van Kartago te bereken, en hoe lank sal dit hulle neem om êrens so sterk en ontsettend versterk te beleër en vas te vang. 36.11. In Scipios gedagtes was ook die angstige gedagte dat sy opvolger binnekort op pad sou wees, en dat hy die vrugte van 'n oorwinning sou geniet, wat reeds deur die pogings en gevare van sy voorganger gewen was. Uiteindelik was daar konsensus oor vrede.
Waarom het Hannibal verloor?
Hannibal verloor hoofsaaklik omdat Rome se bondgenote baie lojaal was in hul lojaliteit. Alhoewel sommige groot stede wel gebreek het (Capua, Syracuse), het die massaopstand teen Rome wat Hannibal nodig gehad het, nooit gerealiseer nie. Kartago self was nie so toegewyd aan die oorlog as Rome nie en beskik nie oor die hoeveelheid hulpbronne nie. Rome het geweet dat dit Hannibal nie in 'n geveg kon beveg nie, maar hy het hom net omseil.
Ek glo persoonlik dat die rede waarom Hannibal nie probeer het om Rome aan te val nie, nie was as gevolg van 'n gebrek aan belegstoerusting nie (hy sou dit maklik kon bekom by die Italianers wat na hom oorgeloop het), maar omdat dit sy leër tussen 'n rots en 'n baie harde plek. Rome sou eenvoudig elke ander leër op die Italiaanse skiereiland gestuur het om die Moederstad te verdedig. In die ergste geval kan Rome sy leërs in Sicilië en Spanje herinner, net soos Carthago aan Hannibal aan die einde van die oorlog herinner het.
Dit gesê, ek dink nie dat Kartago se nederlaag in die Tweede Puniese Oorlog onvermydelik was nie. As Kartago Rome uit Sicilië of Spanje kon verdryf, of Filips V daarin geslaag het om van sy luie Griekse esel af te kom, sou dit moontlik die verloop van die oorlog verander het. Hannibal het nie daarin geslaag om die oorlog in Italië te wen nie, maar danksy sy enorme talent het hy dit ook nooit werklik verloor nie. Intussen het Rome, danksy sy meer toegewyde benadering tot oorlog, en 'n nuwe ras uiters talentvolle jong generaals (waarvan my man Africanus was) daarin geslaag om oral anders beslis te wen.
Wanneer het Hannibal homself doodgemaak?
Die Slag van Zama Die Slag van Zama Die Slag van Zama het Kartago hulpeloos gelaat, en die stad het Scipio & rsquos se vredesvoorwaardes aanvaar waardeur Spanje Spanje aan Rome afgestaan ​​het, die meeste van sy oorlogskepe oorgegee het en 'n 50-jaar vrywaring aan Rome begin betaal het. Scipio het die van Africanus ontvang ter ere van sy oorwinning. Www.britannica.com ›geleentheid› Battle-of-Zama-Roman-Cartha.Battle of Zama | Biografie en feite | Britannica is geveg in 202 vC naby Zama, nou in Tunisië, en was die einde van die Tweede Puniese Oorlog Tweede Puniese Oorlog Tweede Puniese Oorlog (218-201 v.C.) By Hasdrubal en rsquos se dood in 221 v.C. neem Hannibal die bevel oor Kartago-magte in Spanje. Twee jaar later marsjeer hy sy leër oor die Ebro-rivier na Saguntum, 'n Iberiese stad onder Romeinse beskerming, en verklaar effektief oorlog teen Rome. Www.history.com ›onderwerpe› antieke geskiedenis> punieke oorloë Punic Wars-Definition, Who Fought & amp Wie het gewen - GESKIEDENIS. 'N Romeinse leër onder leiding van Publius Cornelius Scipio, met noodsaaklike ondersteuning van die Numidiaanse leier Masinissa, het die CarthaginianCartaginianNoun verslaan. 1. Kartagoër - 'n inwoner of inwoner van die ou Kartago. Kartago - 'n antieke stadstaat aan die Noord -Afrikaanse kus naby die moderne Tunis gestig deur Fenisiërs wat in 697 vernietig en herbou is deur Romeine wat deur Arabiere verwoes is. Afrikaans - 'n inwoner of inwoner van Afrika. Www.thefreedictionary.com ›CarthaginianCarthaginian - definisie van Carthaginian deur The Gratis woordeboek weermag onder leiding van Hannibal.
Die sukses van die Romeinse Republiek en Ryk
Die Slag van Zama in 202 vC sou eens en vir altyd die lotgevalle van die twee grootste moondhede ter wêreld, Rome en Kartago, beslis. Publius Cornelius Scipio het Afrika binnegekom nadat hy die Iberiese Skiereiland ter ere van Rome herwin het, selfs toe Hannibal by die poorte van die glorieryke stad sit. In Afrika het Scipio Masinissa, die eerste koning van die nuwe koninkryk Numidia, na die Romeinse kant van die konflik gebring. Masinissa het 'n groot voordeel in sy kavalleriekorps op die tafel gebring, wat opgelei is om die vreeslike (vir perde) reuk van olifant te weerstaan. Rome het nie sulke spesiaal opgeleide perde gehad nie en het dus geen effektiewe manier gehad om die massiewe diere te bestry totdat Scipio hierdie bondgenoot verkry het nie.
Scipio het vrywilligers en die oorblyfsels van die 5de en 6de legioene na Afrika gebring, die Romeine wat deur Hannibal in Cannae verpletter is, het niks gehad om te verloor nie en het niks om te wen nie. Die leër van Hannibal het nie die homogeniteit van die Romeinse legioene gehad nie; die Kartago -leër het bestaan ​​uit Afrikaners, Galliërs, Spanjaarde, Numidiërs en selfs Romeine.
Appianus van Alexandrië gee lig aan unieke gebeurtenisse wat plaasgevind het tussen Scipio en Hannibal voor die Slag van Zama. Hannibal het drie spioene na die Romeinse kamp gestuur toe hierdie spioene ontdek is, eerder as om hulle dood te maak, het Scipio vir hom sy hele kamp gewys en daarna na Hannibal teruggestuur. 'N Beïndrukte Hannibal het 'n ontmoeting met Scipio aangevra voordat hy ingestem het om Hannibal te ontmoet, en Scipio het sy leër na die nabygeleë stad Cilla opgeruk en die Kartagoërs van water afgesny. Die twee legendariese generaals het vergader, geen ooreenkoms bereik nie en keer terug na hul leërs om voor te berei op die geveg.
Hannibal het 'n massiewe leër van 50.000 infanterie na Zama gebring, waaronder Kartago -swaar infanterie, Latynse afvalliges en 'n gemengde hulpmag van Liguriërs, Galliërs, Balaïerse en More. Numidiese rebelle en Kartagoërs het die kavalleriekorps uitgemaak, tagtig olifante, die grootste getal wat deur Hannibal geveg is, die leër verder ondersteun.
Scipio het bevel gegee oor twee legioene, wat kavallerie ondersteun, en Numidiaanse bondgenote Appian plaas hierdie mag op 23 000 infanterie en 1500 kavalleriste. Masinissa het nog 6000 infanterie en 4000 kavallerie saamgebring. Scipio het ook 'n groot aantal veliete teen die Kartago -olifante ontplooi, die Romeinse leër het 35 000 man genader.
Hannibal het sy uiteenlopende infanterie in drie reëls gerangskik: die eerste reël bestaan ​​uit die Liguriese, Galliese, Balaeriese en Moorse hulpinfanterie, die tweede lyn was van Kartago -swaar infanterie, en die Latyne was agter die res in reserwe. Hannibal het sy olifante voor sy infanterie geplaas. Kartago -kavallerie het die regtervleuel gehou, terwyl Numidianus links gehou het.
Toe Scipio sy legioene saamstel, het hy spesifieke reëlings getref om die olifante van Hannibal te huisves. Eerder as om die manipulasies van hastati met die manipulasies van prinsipale te steier, sodat eersgenoemde maklik agter die laasgenoemde kon val terwyl die geveg aangaan, het Scipio die manipulasies van hastati in ooreenstemming met dié van die skoolhoofde. Daar is gapings tussen elke dubbelmanipel van sy veliete, Scipio het beide voor sy leër en in die gapings tussen die manipulasies geplaas. Die Romeinse regterkant was bedek deur Masinissa en die Numidiaanse kavalerie, terwyl die Romeinse kavalerie die linkerkant beskerm het.
Die grond van die slagveld self was onmerkbaar, geen dekking kon vlugtende troepe beskerm teen agtervolging as die verlore weermag onvermydelik sou ineenstort nie. Die leër van Hannibal het in 'n toestand van moegheid ontstaan ​​en het uitgeput geraak nadat hy die hele nag na water gegrawe het. Scipio se leër, nadat hy in Cilla gestapel het, het vars en gehidreer aangekom.
Terwyl die horings en trompette van albei leërs gelyktydig aandui, verloor die lyn van Hannibal olifante hul senuwees, en baie van hulle stap agteruit in die Numidiaanse kavallerie van Hannibal op die linkervleuel, en die res kom reguit na die Romeinse leër. Masinissa, wat voordeel trek uit die ongeluk van Hannibal, het sy kavallerie in die hart van hierdie gemors gelaai en die vyand se linkervleuel gerig.
Die oorblywende olifante het Scipio se veliete voor die legioene ontmoet, die geveg tussen hierdie twee magte was selfs deur antieke terme uitermatig gewelddadig ('n tema wat deur die hele geveg voorkom), en baie veliete het gesterf teen die diere. Toe die olifante binne die bereik van die legioene kom, het die veliete teruggetrek in die blokke wat deur die manipulasies geskep is, soos Scipio beplan het, en die olifante het deur die gapings gehardloop, wat op hul beurt weer pila -handskoene geword het. Die manipulasies aan die linkerkant het ook die Kartago -kavallerie met hul pila aangegryp, aangesien die vyandelike kavallerie voldoende verliese gely het; die Romeinse kavallerie het dit ook aangegryp en gelei.
Die leër van Hannibal was nou sonder kavalerieondersteuning en aan albei flanke blootgestel, terwyl sy duurste eenhede die Romeine minimaal ongevalle toegedien het en meestal deur Rome se goedkoopste krygers, die veliete, verslaan is. Terwyl Masinissa die Numidiërs agtervolg wat sy heerskappy teëstaan ​​en die Romeinse kavallerie sy Kartago -mededingers agtervolg, beveel Hannibal sy infanterie vorentoe.
Die infanterie van beide kante het volgens Polybius stadig in die geveg gevorder. Dit kan toegeskryf word aan die moeilikheid van die Romeine om vorming te behou terwyl hulle verby die bergagtige olifantlyke beweeg, en die moeilikheid van die Kartago -leër om 'n infanterieliggaam wat ses verskillende tale praat, vorentoe te stuur. Hoe dan ook, toe die twee leërs mekaar ontmoet, bots Hannibal se hulptroepe met Scipio se hastati, die enigste infanterie wat die vyand in die aangepaste Romeinse formasie in die gesig staar. Die gevegte was wreed, maar die haastati het hul mense trots gemaak en die hele lyn van vyandelike infanterie op hul eie teruggedwing.
Toe die hulpinfanterie van Hannibal terugtrek nadat hy gebreek het, het die polarisasie tussen Romeinse en Kartago -buigbaarheid duidelik geword. Die uiteenlopende groep troepe het probeer om terug te trek deur die geledere van hul Kartago -bondgenote, maar die Kartagoërs het geweier om 'n weg van toevlug oop te maak. Wat daarop gevolg het, beklemtoon die wanhoop van albei kante om die Slag van Zama te wen: die hulpverleners het begin om die Kartagoë in te kap in 'n poging om die formasie te verbreek, en die Kartagers, wat oortuig was dat hul bondgenote hulle gedraai het, reageer in natura. Hannibal hardloop langs die lyn om die hulpdienste te beveel, aan beide kante met 'n lem gedruk, om na die vlerke van die Kartago -lyn te vlug, maar die skade is aangerig.
Die haastati is gestop in hul strewe na die hulpmiddels deur die Romeinse strydhorings. Scipio hervorm sy troepe in 'n enkele lyn en plaas die hastati in die middel, hoofde buite die hastati, en triarii op beide vleuels. In hierdie enkele lyn het die Romeine nou gevorder oor 'n veld met lyke en slagvelde, maar dit was moeilik, aangesien dit moeilik was om bloedige lyke en wapens te vind. Toe die Romeine uiteindelik met hul Kartago -vyande afsluit, was die geveg intens en die slag van die geveg bly neutraal.
Masinissa se Numidiërs en die Romeinse kavalerie het op hierdie kritieke punt in die geveg teruggekeer, Polybius en Livy sê albei oor die tydsberekening. Die kavalerie het in Hannibal se rug geslaan en 'n beslissende einde aan 'n wrede geveg genoodsaak. Op die oop vlakte van Zama het die terugtrekkende Kartagoërs nêrens gehad om deur ruiters agtervolg te word nie, maar baie daarvan het ontsnap.Polybius en Livy beweer dat 20 000 Kartagoërs dood is en 'n gelyke aantal gevangenes van die Romeine, 1500 sterf in Zama.
Die Slag van Zama beklemtoon die buigsaamheid van die Romeinse manipulerende legioen en die dissipline van sy soldate, wat betyds en doeltreffend georganiseer en herorganiseer kon word, selfs in die middel van die geveg. Romeinse wapens was ongetwyfeld beter as dié van Hannibal se hulpverleners, en het 'n effektiewe toonbank vir die olifante gebied.
Die leerstelling van die Romeinse kavalerie het duidelik verbeter sedert die moordterrein van Cannae Scipio 'n numeries beter kavalleriekontingent gewerf het, wat kan veg selfs met olifante wat op die slagveld teenwoordig was. Romeinse kavallerie en hul Numidiaanse bondgenote het die Carthaagse vleuels oopgemaak en op die regte tyd teruggekeer om hierdie voordeel te maksimeer.
Met Hannibal verslaan en sy leër by Zama verpletter, eindig Kartago as 'n effektiewe militêre mag in die Middellandse See. Rome was nou vry om met die verowering van Masedonië en Griekeland te begin, aangesien dit verder uitgebrei het, en Oos -Gallië en Germania was ook nou op die tafel as moontlike verkrygings deur verowering. Met die uitskakeling van Kartago het Rome die geleentheid gebied om uit te brei tot die hoogte van sy grootte in die latere tydperk van die Romeinse Ryk, die grootste ryk van die antieke wêreld.