Maar moet veral nie die post-truth politici vertrou nie. 🙂 Ek het dus besluit om weer van die ouer gekanoniseerde (en manlike) gedigte uit die eerste helfte van die twintigste eeu te lees, om te probeer agterkom of hierdie soort berusting in ’n goddelike plan miskien ’n algemene tema is, in teenstelling met die ontnugtering van byvoorbeeld Fischer. Totius het eerste in my gedagtes opgekom, aangesien hy immers bekend is as die “religieuse digter” van die Eerste Geslag. “Oor geen Afrikanerhistorikus is so veel geskryf as oor Preller nie – nie net na sy dood nie, maar nog tydens sy lewe,” aldus Van Jaarsveld. Aandag aan Preller se werk kom van sowel Afrikaanse as Engelse historici, wat baie oor sy nasionalistiese Afrikanergeskiedskrywing te sê het. Een van Brel se chansons oor die kameraderie tussen mans (selfs tot in die doderyk toe!) – iets wat hy as van blywender waarde as die liefde tussen man en vrou geag het.