Nuuskommentaar: Wanneer boere rebelleer  Gister se optogte in Senekal sal waarskynlik deur die geskiedenis onthou word as ŉ keerpunt. ŉ Keerpunt vir Afrikaners self en ŉ keerpunt vir die regering se houding teenoor ons. Hordes boere, plaaswerkers en ander briesende gemeenskapslede het gister opgeruk na Senekal in solidariteit met Brendin Horner, sy gesin en gemeenskap. In die verlede is daar al talle optogte en aksies teen plaasaanvalle en -moorde gehou. Gister se optog was ánders. Die onderliggende sentiment van die Afrikaner was hierdie keer ánders. ŉ Pruttende woede en byna onbeheerbare rebelse gees was hierdie keer by die betogers teenwoordig. Dit was daarom nie heeltemal verbasend dat chaos uitgebreek het tydens die optog nie. Polisiekarre is weggejaag, omgekeer en aan die brand gesteek. Skote en skokgrenate is afgevuur. Die vermeende moordenaars is glo ou veediewe wat baie bekend aan die gemeenskap is. Die gemeenskap self sukkel al vir twee jaar om die polisie se aandag op dié probleem te vestig. Tydens gister se optog was die gemeenskap uiteindelik keelvol. Hierdie geweld en verset is grootliks vanuit eie geledere verwelkom. Mense het gevoel asof hierdie opstand uiteindelik daarin slaag om hulle uitgelewerde woede teenoor plaasmoorde te verwoord. As konserwatiewe Westerlinge het ons nog altyd ŉ ontsag vir waardes soos werksetiek, verantwoordelikheid, spaarsaamheid en preservering gehad. Hierdie gewelddadige en afbrekende gedrag is daarom nie eie aan die Afrikaner nie. Dit is dalk ook die hele punt. Die Afrikaner wat met afkeur op sulke afbrekende gedrag neerkyk, is uiteindelik te ver gedruk. Hoewel ons eintlik hierdie tipe gedrag verag, het betogers gister gevoel dat hulle geen ander keuse het nie. Redelike, wetsgehoorsame opsies is in die verlede probeer en mense het gevoel asof dit bloot ongehoord verby gegaan het. Daar is egter belangrike lesse te leer uit gister se betogings. Die aggressie en geweld wat in die betoging teenwoordig was, het die ANC se aandag getrek. Hierdie ontploffing van gemoedere deur die Afrikaner sal die ANC ook baie bang maak. As vryheidsorganisasie kan die ANC ŉ ander vryheidstryd op ŉ myl herken. Hulle weet wat hierdie tipe optrede beteken en wat die gevolge daarvan kan wees. Hoewel gister se geweld verstaanbaar is, is dit nie ŉ volhoubare taktiek nie. Die ANC was onder die apartheidsregime ŉ vryheidsorganisasie – met die regimeverandering het hulle so ook een gebly. Hulle het nooit die vermoë gehad om by die veranderende werklikhede aan te pas nie. Aangesien die ANC ŉ vryheidsorganisasie geblý het, soek hulle deurentyd na iets om tee te baklei. Wat is ŉ vryheidsorganisasie dan nou sonder ŉ vyand? Die ANC het waarskynlik nog nooit so vinnig op iets gereageer soos wat hulle op gister se gewelddadige betoging gereageer het nie. Minister Bheki Cele het reeds geëis dat die wettelose betogers vasgetrek word. Minister Ronald Lamola het die geweld veroordeel en gesê dat so iets geen plek in ŉ vrye en demokratiese samelewing het nie. Selfs die EFF het in volle hoogheiligheid verklaar dat hulle grondmagte volgende week in Senekal sal opdaag om openbare eiendom te beskerm. Die ANC se reaksie is eintlik lagwekkend gegewe die gereeldheid waarmee gewelddadige protes – dikwels ook suksesvol – in ons land gedoen word en ongesiens verbygaan. Die ANC het gekies om net op die geweld van gister te reageer, sonder enige ware agting vir die rede waarom mense daar was. Die teenwoordigheid van geweld het dit vir die ANC maklik gemaak om ŉ vyand van die betogers te maak. Sodoende gaan die polisie en ANC soveel te meer by die volgende optog teen plaasmoorde paraat wees. Dit is daarom belangrik om te leer uit gister se geweld. Hoewel dit die aandag van die ANC getrek het, gaan dit in die toekoms bloot die geweld van die regering uitlok. Noudat die regering ŉ goeie vyand gekry het, sal hy waarskynlik ook nie skroom om vinnig teenoor toekomstige geweld in optogte teen plaasmoorde te reageer nie. Die ANC bly steeds ŉ vryheidsorganisasie – hy verstaan aggressiewe protes. Daar is ŉ goeie rede waarom Suid-Afrika die protes-hoofstad van die wêreld genoem word. Die afgelope twee jaar was daar meer as 200 groot diensleweringsbetogings in die land. In 2018 was daar vir elke ses uit tien dae van die jaar ŉ groot betoging aan die gang. Alle ander groepe in die land – veral militante vakbonde – het lank reeds vergeet wat ons nog moes leer. Die ANC reageer op militante protes. Dit is belangrik dat ons leer om die fyn balans te handhaaf tussen aggressiewe protes wat die aandag van die regering uitlok en gewelddadige protes wat bloot die geweld van die regering sal uitlok. Met aggressiewe protes kan ons deurgaans die aandag van die regering behou, sodat hulle weet dat ons ernstig is. Gewelddadige protes gaan bloot geweld onder die regering uitlok en die belangrike saak van plaasmoorde in die spervuur laat beland. Die ANC sal weet dat die Afrikaner wat tot hierdie tipe optrede gedryf is, tekenend van ŉ finale verset is. Die verset moet nie ten doel hê om enige iets anders omver te werp, enige iets af te breek of enige iemand anders te onderdruk nie – dit is nie wie ons is nie. Dit is nie nodig om tot die ANC se vlak te daal om óns vryheidstryd te bevorder nie. Dit ís moontlik om die ANC se taal te praat sonder om soos hulle te wees.