WW2 Armies - Fighting for Freedom and Victory in the World War 2 - History - Oorloë - 2021
Rollees af om meer artikels te sien oor die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog.
Gastepos: Four Things Dunkirk raak reg oor die ikoniese ontruiming
Die volgende is 'n gaspos van Warfare History Network. U kan die oorspronklike pos sien deur hier te klik.
Dunkirk, Christopher Nolan, se jongste rolprent, het kritici ontlok sedert dit die afgelope week teaters in die VSA getref het, en met goeie rede. Die ongelooflike uitbeelding van drie unieke perspektiewe op mekaar en op die Slag van Dunkirk bied 'n uitstekende diens wat die realiteite van Operasie Dynamo uitbeeld. Wat alles doenDunkirk kry reg? Hier is vier van die interessantste feite oor die Slag van Dunkirk wat die film vertoon.
Meer as 200 skepe het verlore gegaan tydens die ontruiming van die Dunkirk. Dit het 'n aantal verwoesters en ander skepe van die Royal Navy ingesluit wat van onskatbare waarde was vir die verdediging van Groot-Brittanje teen die seevaart (Operasie Seeleeu) en die U-boot-bedreiging, wat gedreig het om Brittanje letterlik te laat honger te lê. Op 29 Mei het die Royal Navy vernietigers verloorGrafton, granaat, enwakker langs die kus van Dunkirk na E-bote en vliegtuie. verwoestersbasilisk, Havant, enKeith is op 1 Junie teen die Luftwaffe verlore. Tussen 29 Mei en 1 Junie het die Royal Navy ook die riviergeweerboot verloormuskietsaam met vyf myneveegers;Brighton Queen, Devonia, Gracie Fields, kniptor, enWaverley. 5000 soldate het hul lewens tydens die ontruiming verloor, hetsy op die strande of op see.
Alhoewel die laer burgerlike ongevalle is, weerspieël die gevare wat gewone koopmansmeesters en private burgers in die gesig staar: 125 het hul lewens verloor en 81 is gewond. Die meerderheid was handelaars, met burgerlike vrywilligers wat slegs vier gedood en twee gewond het. Die burgerlike deelname was beduidend: altesaam 700 'klein bote van Dunkirk' het gehelp om meer as 300.000 Franse en Britse soldate wat by Dunkirk vasgekeer was, op te hef.
In die film neem die gevare van die operasie vir burgerlikes en soldate die belangrikste rol. Dunkirk is in baie opsigte nie 'n aksiefilm nie, maar 'n oorlewingsfilm. Duitsers word selde gesien, en strydtonele lê altyd in die konteks van die groter stryd om lewens te red. As sodanig maak die film die kyker bewus van elke ongeval. Skaars horisonne van Royal Navy-skepe herinner die kyker aan die onmisbare aard van elke skip, en elke vaartuig wat verlore gaan, met tientalle mans aan boord, is ingewikkeld.
Die Supermarine Spitfires van die Royal Air Force was onteenseglik uitsonderlike vliegtuie en is baie bewonder deur sowel vriend as vyand. In werklikheid, toe veldmaarskalk, Hermann Göring, sy Jäger-offisiere vra wat hy vir hulle kan doen gedurende die hoogtepunt van die Slag van Brittanje, het die Gruppenkommandeur Adolf Galland gesê: 'Ek wil 'n uitrusting van Spitfires vir my Jägdgeschwader hê.'
Vroegvlieëniers van RAF, vroeg in die Tweede Wêreldoorlog, het dit egter moeilik gevind om hul masjiengewere akkuraat af te vuur. Dit was te wyte aan die feit dat hul masjiengewere op 'n groter afstand as hul gewere se omvang gesien is.
In teenstelling met Duitse vliegtuie soos die Messerschmitt Bf. 109, met masjiengewere op die neus van die vliegtuig, die Supermarine Spitfires en Hawker Hurricanes van die RAF het hul gewere op hul vlerke gehad. Dit het beteken dat die hoek van die masjiengewere aangepas moes word sodat die gewere van elke vleuel konvergeer op 'n punt wat ooreenstem met die vlieënier se sigfoto. Hierdie proses is wapenharmonisasie genoem.
Vroeg in die oorlog het die RAF sy gewere tot 600 meter geharmoniseer. Ongelukkig was dit veel meer as die akkurate omvang van die RAF se masjiengewere. Gevolglik het vlieëniers hul masjiengewere op 250 meter informeel begin harmoniseer gedurende die vroeë dae van die oorlog.
inDunkirk, kan u geweerharmonisering in aksie sien. In een toneel is 'n RAF-vlieënier besig met 'n Heinkel 110-bomwerper. Om die vliegtuig akkuraat aan die brand te steek, manoeuvreer die vlieënier sy Spitfire baie naby die Duitse bomwerper en rig hy sy visier op die stert van die bomwerper. Met 'n brandwond gaan die bomwerper neer. Soos u ook in die film kan sien, tref die rondes die bomwerper se enjins, wat op sy vlerke geleë is, en nie die sentrale mikpunt nie. Dit is 'n akkurate uitbeelding van hoe vroeë wapenharmonisering vlieëniers gedwing het om hul vliegtuie naby Duitse vliegtuie te bring en waar die rondes 'n impak op die doelwit sou hê, nie daarop nie.
In die film word Franse troepe geweier om op Britse skepe aan boord te gaan terwyl hulle in die stad Dunkirk veg om die oorwegend Britse ontruiming te dek. Aan die einde van die film kondig die pier-meester-kommandant Bolton egter aan 'n Britse offisier aan dat hy van plan is om op die strand te bly om die oorblywende Franse soldate te ontruim.
In die werklike ontruiming het Britse skepe eers die eerste Junie Franse soldate ontruim as Britse soldate. Teen daardie tyd het 200.000 Britse en Franse soldate hulle reeds onttrek, wat die oorspronklike teiken van 40.000 troepe oortref het. Die Franse is egter deur die Franse vaartuie by Dunkirk ontruim voordat die Britse beleid verander het.
Die Franse verdediging van Dunkirk om die strande te beskerm, is ook akkuraat. Teen 2 Junie het slegs 4,000 Britse agterhoede op die Dunkirkstrande oorgebly. In die stad het 40.000 tot 60.000 Franse soldate egter voortgegaan om die strande te verdedig.
Weens intensiewe bomaanval vanaf die Luftwaffe, is die dokke van Dunkirk onbruikbaar verklaar. Die enigste keuse wat die Geallieerdes gehad het, was om soldate van die strande van Dunkirk te ontruim. Die operasie het ongelooflike uitdagings vir die Geallieerde bevel aangebied. Die vlak water van die strande het dit onmoontlik gemaak om soldate op groter skepe te laai, wat ontruiming traag en vervelig gemaak het. Die twee mol wat Dunkirk-hawe beskerm het, het opsies aangebied vir Britse bevelvoerders wat 'n manier gesoek het om groter skepe in die ontruiming te akkommodeer. Terwyl die westelike mol te vlak was, was die einde van die ooste mol diep genoeg om groter skepe te akkommodeer. Die oostelike mol was deur die ontruiming die enigste manier om soldate direk na groot skepe soos vernietigers en stoomboom te ontruim. Die Duitsers het nie die belangrikheid van die mol verloor nie, wat hierdie laaste hoop op die Geallieerde ontruiming onder artillerievuur geplaas het.
Die film bevat die belangrikheid van die mol uitstekend. Die mol word as die laaste hoop vir die Britse troepe op die strande uitgebeeld. Ondanks hul blootstelling aan hewige bombardement uit die lug pak Britse soldate styf op die promenade. 'N Direkte treffer op 'n vaartuig stuur dit na die lys en plaas die aanlooppunt by die mol in gevaar. In plaas daarvan om die soldate aan boord van die skip te red, beveel die pier-meester dat die skip verskuif word: die mol is eenvoudig te belangrik om te verloor.
Fotokrediet: Warner Bros.-foto's
Die volgende artikel oor Operation Pedestal is 'n uittreksel uit Barrett Tillman se boek On Wave and Wing: The 100 Year Quest to Perfect the Aircraft Carrier.
Operasie Pedestal was 'n operasie deur die Britte om in 1942 tydens die Tweede Wêreldoorlog voorrade aan Malta te gee ten einde Axis-magte in Noord-Afrika aan te val
Gedurende die somer van 1942 het die Britse vlootlugarm (FAA) toenemend besorg geraak oor vegterigting in multi-draer-bedrywighede. Vroeg in Augustus is sy skepeEagle, seëvierende, ontembaar, woedend, en Argus saam opgelei, met die oog op verdere bedrywighede ter ondersteuning van Malta. Daardie maand Eagle, woedend, en ontembaar het by Convoy WS 21S aangesluit vir Operation Pedestal en veertien vragskepe en tenkwaens na Malta gestuur.
Ondersteun deur slagskip Nelson en gevegskruiser roem, dit was een van die kragtigste eenhede wat nog tot die "Med." ontplooi is. woedend het Spitfires na Malta aangepak, maar die ander twee draers het beskermende Sea Hurricanes en Fulmars gehad.
Op 10 Augustus word die konvooi deur Axis-vliegtuie raakgesien wat die kommando van die U-boot waarsku. Eagle het in Julie aan 'n Italiaanse duikboot ontsnap, maar op 11 Augustus suid van Mallorca, U-73 het verby die skerm van die vernietiger gegly en 'n verwoestende verspreiding van torpedo's afgevuur. Al vier klap in Eagledie vier-en-twintigjarige romp, wat haar binne agt minute afgestuur het. Vernietigers het 1.160 mans van 1.291 aan boord gered.
woedend het haar vegters vir Malta van stapel gestuur, toe die roer omgekeer, die missie voltooi. Maar Pedestal het 'n slugfest geword. Gedurende 12 Augustus is die Luftwaffe en Italiaans regia by die konvooi gehamer, met herhaalde bomaanvalle en torpedo-aanvalle gedruk.
In 'n dagaanval teen die konvooi was die Axis-vliegtuie meedoënloos in hul pogings om die handelskepe wat noodsaaklike voorrade bevat, te laat sink. Die FAA-vegvlieëniers het elke bedreiging met vaardigheid en vasberadenheid tegemoetgegaan en het dertig vyande geëis teen dertien verliese, terwyl die skietgangers 'n dosyn meer uitmaak. Die sterrevertoning is geplaas deur ontembaarLuitenant Richard Cork, 'n vlieënier van die Sea Hurricane wat saam met die RAF gevlieg het in die Slag van Brittanje. Hy het geskryf:
Die lug het met die eerste oogopslag vol vliegtuie gelyk. Die vyand het 'n hegte vorm gehad en ons vegters het op hul hakke geklap en gedwing om in alle rigtings te breek. Een Junkers het van die hoofgroep afgewyk en ek het my afdeling daarheen gelei. Ek was goed vooruit en het afgedank toe dit my sig gevul het. Rook skiet uit sy vlerke en dit verdwyn onder my in die see. 'N Paar minute later sien ek 'n ander Ju 88 uit die hoek van my oog op pad langs die kus van Noord-Afrika, sodat ek self agtervolg het. Op 1000 voet het ek binne bereik gekom en afgevuur. Dit het gelyk of dit in die lug wapper, en dan met 'n groot plons in die see neergesak.
Cork het daardie dag nog drie vragmotors gevlieg en nog drie slagoffers geëis. Hy word die FAA se top vegter-aas met dertien oorwinnings, maar sterf in 1944 met 'n Corsair op Ceylon.
Die middag a Staffel van Stukas het verby die uitgeputte geveg lugpatrollie gekom en verder gaan duik ontembaar. Hulle het haar twee keer geslaan en drie skadevergoeding byna vermis. Een van haar vlieëniers van die Sea Hurricane, SubLieutenant Blyth Ritchie, is op die laaste oomblik van stapel gestuur. Hy het aan die uittredende Stukas vasgeklou en twee gespat. 'Indomit' vorm loop vir die ooskus van die Verenigde State vir volledige herstelwerk.
Sonder effektiewe lugbedekking was WS 21S daardie aand en die volgende dag gehawend. Asbomaanvallers en torpedobote het agt skepe gesink en vyf verlaat om Malta te bereik, twee skaars oor die vloer. Twee ligte kruisers en 'n verwoester het ook verlore gegaan, maar die nege en twintig duisend ton voorrade wat afgelaai is, het beteken dat Malta sou oorleef.
Die Luftwaffe en regia het ongeveer 330 portefeuljes teen Pedestal geloods, met ongeveer 12 persent verliese, wat die doeltreffendheid van 'n gekombineerde vegter- en AA-verdediging getoon het. D-Day Regiments: Amerikaans, Brits en Duits
In die Amerikaanse weermag is 'n infanteriregiment saamgestel uit drie bataljonne, elk met drie geweerondernemings, 'n hoofkwartiergeselskap en 'n swaar wapenonderneming. In die begin van 1944 was die personeellid meestal 150 offisiere en drie duisend man. 'N Regiment in die lug het bestaan ​​uit 115 offisiere en 1 950 man. Teen 1944 het die Amerikaanse gepantserde afdelings drie tenkbataljons eerder as die vorige twee regimente gehad. 'N Gepantserde bataljon het tipies veertig offisiere en sewehonderd man, met drie en vyftig Sherman-mediumtenks en sewentien Stuart-ligtenks, besit.
Die infanteriregimente wat Utah- en Omaha-strande aangerand het, was:
Eerste afdeling: Sestiende, agttiende, sesde en twintigste Regimente (Omaha).
Vierde afdeling: Agste, twaalfde, twintig sekonde Regimente (Utah).
Negende en twintigste Afdeling: 115e, 116e, 175e Regimente (Omaha).
Infanterie regimente wat deur Normandië val, was:
Tagtig-sekonde afdeling: 505ste, 507ste, 508ste, 325ste sweeftuig.
101ste afdeling: 501ste, 502d, 506ste, 327ste sweeftuig.
Britse D-Day Regimente
Die regstelsel was diep ingewikkeld in die Britse WW2-leërs, en sommige eenhede het hul stam driehonderd jaar teruggevoer. Byvoorbeeld, die King's Own Scottish Borders in die Derde Afdeling is in 1689 tot stand gebring. Weens die uiteenlopende diens in die buiteland en die onvermydelike behoefte om te meng en te pas vir spesifieke operasies, het enkele Britse regimente egter as sodanig geveg. Die situasie is verder gekompliseer deurdat baie regimente slegs een of twee bataljonne besit het. Gevolglik was 'n Britse brigade meestal van regimentele krag, met onverwante bataljonne wat saam gedien het. In 1940 bestaan ​​'n volwaardige Britse infanteriebrigade uit vyf-en-sewentig offisiere en 2400 man.
Die volgende Britse en Kanadese regimente het op Goud-, Swaard- en Juno-strande beland:
Derde Afdeling: Agste Brigade (Eerste Bataljon, Suffolk Regiment; Eerste Bataljon, South Lancashire Regiment; Tweede Bataljon, East Yorkshire Regiment); Negende Brigade (Eerste Bataljon, King's Own Scottish Borderers; Tweede Bataljon, Lincolnshire Regiment; Tweede Bataljon, Royal Ulster Rifles); 185ste Brigade (Eerste Bataljon, Royal Norfolk Regiment; Tweede Bataljon, Royal Warwickshire Regiment; Tweede Bataljon, King's Shropshire Light Infantry).
Vyftigste Afdeling: Nege-en-sestigste Brigade (Vyfde Bataljon, East Yorkshire Regiment; Sesde en Sewende Bataljon, Green Howards); 151ste Brigade (Sesde, Agste, Negende Bataljon, Durham Light Infantry); 231ste Brigade (Eerste Bataljon, Dorsetshire Regiment; Eerste Bataljon, Hampshire Regiment; Tweede Bataljon, Devonshire Regiment).
Derde Kanadese Afdeling: Sewende Brigade (Royal Winnipeg Rifles, Regina Rifle Regiment, First Battalion Canadian Scottish Regiment); Agste Brigade (Queen's Own Rifles of Canada; North Shore, New Brunswick, Regiment; Le Regiment de la Chaudière); Negende Brigade (Highland Light Infantry; North Nova Scotia Highlanders; Stormont, Dundas en Glengarry Highlanders).
Sesde Afdeling in die lug: Derde valskermbrigade (agtste en negende bataljon, valskermregiment; eerste Kanadese valskermbataljon); Vyfde valskermbrigade (Sewende ligte infanteriebataljon; twaalfde bataljon van Yorkshire; dertiende bataljon in Lancashire); Sesde luglandingsbrigade (twaalfde bataljon, Devonshire-regiment; tweede bataljon, Oxfordshire en Buckinghamshire ligte infanterie; eerste bataljon, Royal Ulster-gewere).
Duitse D-Day Regimente
Teen 1944 het die Duitse WW2-leërs verskillende soorte infanterie en gepantserde afdelings gebied, en daarom verskillende soorte regimente. Daar was maneuverregimente en statiese (defensiewe) regimente, plus panzer, panzer grenadier (gemeganiseerde infanterie), en valskermregimente. 'N Verteenwoordigende infanteriregiment het vyf en veertig offisiere en 1 800 man gehad, terwyl 'n panzerregiment tipies sewentig offisiere en 1700 man gehad het, met 'n bataljon van Markus IV's en 'n bataljon van Panthers. Panzergrenadier-regimente kan negentig offisiere, 3.100 man en 525 voertuie in die veld beslaan. Die gemagtigde sterkte van valskermregimente lyk baie soos grenadier-eenhede - ses en negentig offisiere en 3.100 man.
Al die voorafgaande syfers was egter volgens formele organisasietabelle. In werklikheid het die Duitse leër van onder 1942 en met minder toerusting geveg as ten minste toegestaan.
Duitse leër tydens die Tweede Wêreldoorlog
Die Duitse leër is in Anglo-Amerikaanse verslae dikwels verkeerd geïdentifiseer as die 'Wehrmacht', wat in werklikheid na die weermag in die geheel verwys het. Die Duitse woord vir "leër" is Heer; die algemene bevel van die weermag was OKH, oftewel Oberkommando des Heeres, by Zossen naby Berlyn. Oberkommando der Wehrmacht (OKW), wat in wese Hitler se domein vanaf 1938 was, het onder sy direkte beheer gebly. Omdat die Wehrmacht uit die weermag-, vloot-, lugmag- en Waffen-SS-eenhede bestaan, is Hitler se belangstelling en daarom ook lojaliteite verdeel ten gunste van die leër. Met sy ervaring van die Eerste Wêreldoorlog het hy gevoel dat hy grondoorlogvoering verstaan, terwyl hy die vloot grotendeels aan bekwame vakmanne oorgelaat het. Sy politieke vennote, Hermann Göering en Heinrich Himmler, het onderskeidelik die lugmag en SS bedryf, meestal na goeddunke, maar nie een van hulle was immers immuun teen die invloed en bemoeiing van die Führers nie.
Vanuit 'n bedryfsperspektief het OKW vanaf 1941 Duitse lotgevalle op alle fronte gerig, maar Rusland, wat die spesiale provinsie OKH gebly het. 'N Organisatoriese gebrek het egter die bruikbaarheid van die reëling beperk, omdat Hitler sy leërbevelvoerders gefokus het op operasionele eerder as strategiese probleme. Die situasie het verder versleg nadat Hitler, tegnies 'n burger, homself as opperbevelvoerder van die leër aangestel het, 'n daad wat in die Pruisiese of Duitse geskiedenis ongekend was.
Die Duitse leër het gedurende die Tweede Wêreldoorlog 'n ongelooflike 315 infanterie-afdelings opgerig - 'n ongelooflike totaal as in ag geneem word dat Amerika slegs ses-en-sestig leër infanterie-afdelings gevorm het, plus ses vir die Marine Corps. 'N Bykomende agttien of meer Waffen SS infanterie-afdelings het die Heer-totaal verbeter.
In 1939 bestaan ​​die meeste afdelings uit drie regimente, elk van drie bataljonne - die 'driehoekige' formaat wat deur die Amerikaanse Amry aangeneem is in teenstelling met die vorige 'vierkantige' formasies. Daarbenewens het die Duitse afdelings 'n verkennings squadron, 'n antitank en ingenieur bataljon, en 'n artillerie regiment in totaal agt-en-veertig gewere van 105 en 155 mm.
In teenstelling daarmee het teen 1944 'n verteenwoordigende Duitse infanteriregiment twee bataljonne gehad, en 'n artillerie-regiment twee-en-dertig gewere. Die tekort is deels teengewerk deur die verbetering van die vermoë om die antitank en antikapitaal te verbeter. Teen D-Day was daar egter nie meer 'n "standaard" Duitse infanterie-afdeling nie. Die mannekrag is tot die uiterste toe gerek, en eenhede is oor die algemeen net sterk (of daar naby) versterk vir belangrike operasies. Andersins word daar gereeld nuwe eenhede gevorm, eerder as om vervangings aan ouer een te stuur.
Duitsland het ook panzer grenadier-afdelings in diens geneem, wat in wese gemeganiseerde infanterie was. Elke grenadier-afdeling het nominaal voldoende motorvervoer vir die infanterie en artillerie gehad, asook 'n toegewese tenkbataljon. Selfs op die hoogtepunt was die Duitse leër ongeveer 50 persent perdekar, en die praktiese verskil tussen panzer-grenadiers en 'reguit been' infanterie het mettertyd aansienlik afgeneem.
Nêrens is die agteruitgang van die eens onoorwinlike Duitse leër beter geïllustreer as in sy gepantserde komponent nie. 'N Panzerdivisie in 1940 het 328 tenks van alle soorte met vyf gemeganiseerde infanteriebataljones plus ingenieur-, antitank- en verkenningsbataljonne opgerig. Ter vergelyking, in 1944 het 'n panzerdivisie met 'n volsterkte ongeveer 160 tenks besit - die helfte van die figuur in 1940 en vier gemeganiseerde infanteriebataljons. Boonop bestaan ​​daar in 1944 afdelingsartillerie uit ses batterye, naamlik twee-en-veertig 105 mm-howitzers, agtien 75 mm-gewere en 'n dosyn 150 mm.
Ondanks 'n ontsaglike numeriese ongelykheid ten gunste van sowel die Westerse as die Sowjet-leër, het die Heer dikwels sy teenstanders oortref. Die primêre redes was drievoudig: 'n hoë mate van institusionele ervaring; uitstekende leierskap en opleiding tot op die eenheidsvlak; en 'n kombinasie van goed geïntegreerde leerstellings en eersteklas toerusting. Duitse tenks was tegnies beter as enigiets wat die Verenigde State of Brittanje gebied het, en hulle kon die uitstekende Sowjet-T-34 hanteer. Gevolglik is die numeriese nadeel wat panzer-eenhede in die gesig gestaar het, reggestel deur toerusting van hoë gehalte en geoefende vaardigheid.
Die Duitse WW2-weermag se artillerie was legendaries, en hoewel die dubbele 88 mm-skietvuurwapen (ewe suksesvol teen wapenrusting) baie van die aandag gekry het, was die meeste Duitse 'buise' van hoë gehalte en het hulle uitstekende ammunisie afgevuur. Uiteindelik het die ewe bekwame Amerikaanse en Russiese artillerie egter hul gewig laat voel.
Duitsland se handwapens, veral outomatiese wapens, was wêreldklas en het 'n sleutelrol gespeel in die sukses van die slagveld. Maar leierskap reken meer as toerusting. Die Duitse leër kon keer op keer elemente van gehawende eenhede uit verskillende bronne gooi en verbasend effektiewe operasies uitvoer, gewoonlik deur bewegings te hou of terug te keer. Die organisasie en optrede van sulke Kampfgruppen (slaggroepe) was so indrukwekkend dat die NAVO-bevelvoerders hulle tydens die Koue Oorlog bestudeer het.
Duitse afdelings was kleiner as hul Amerikaanse eweknieë (12.769 op volle sterkte teenoor 14.037) en bevat 2.500 minder gewere, hoewel 'n groot deel van die tekort uit outomatiese wapens bestaan. Die Amerikaanse eenhede het twee keer soveel mortiere en antitankgewere gehad, maar Duitse afdelings het meer en dikwels beter artillerie gehad. Die Amerikaners was egter baie beweegliker. Die Waffen SS het oor die algemeen ervare afdelings bestaan ​​wat van die weermag af behoorlik toegerus was wat afsonderlik van die leër opereer het. SS-afdelings was ook dikwels groter as hul Heer-eweknieë.
Aan die begin van Junie 1944 was die Duitse leër dun oor die Eurasiese landmassa versprei: 156 afdelings ontplooi teen Rusland, sewe-en-twintig in Italië en vier-en-vyftig in die Weste. In die geheel was die Duitse gevegsorde in Normandië nege infanteriekorps (een valskerm) en vyf panzerkorps. Die volgende gepantserde eenhede is gedurende Junie verloof:
Duitsland het tien panzerdivisies in Normandië gehad, waaronder vyf van die Waffen SS. Die meeste is in die Weste en Rusland ervaar. Die gemiddelde panzerdivisie langs die Atlantiese Muur het egter slegs vyf en sewentig tenks gehad. Weens die geallieerdes se misleidingsmaatreëls kon sommige Duitse pantsereenhede die Anglo-Amerikaners nie ná D-Day betrek nie.
Hitler se "lyfwag" is in Maart 1933 in Berlyn gevorm met ongeveer 3 600 man, maar het tot die begin van die oorlog grootliks 'n politieke organisasie gebly. Oberstgruppenfuhrer Josef Dietrich het die afdeling vanaf 1 September 1939 as 'n panzer grenadier-eenheid gelei en Pole, Frankryk en die Lae Lande aangeval. In April 1943 word hy opgevolg deur Brigadeführer (brigadier-generaal) Theodor Wisch, wat tot 20 Augustus 1944 gebly het. In Oktober 1943, na die geveg in Rusland en Italië, is Leibstandarte as 'n panzer-eenheid georganiseer. Wisch het in Mei 1944 Eerste SS na België geneem en het sy sterkte op 16 600 man gebring.
Leibstandarte het in Normandië geveg, waar dit erg deur die Geallieerde lug- en grondmagte in die gesig gestaar is in 'n teenaanval naby Mortain. Brigadeführer Wilhelm Mohnke het die bevel oorgeneem nadat Wisch in Augustus gewond is, en die afdeling daarna onttrek en hervorm om die winter aan die Ardennes-offensief deel te neem. Die afdeling is na die Ooste oorgeplaas en het probeer om die beleg van Boedapest te verhoog, maar het misluk. Dit het in 1945 in Hongarye en Oostenryk geveg, waar Brigadeführer Otto Kumm op 8 Mei oorgegee het.
Tweede Panzer, een van die drie oudste tenkeenhede in die Duitse leër, is in 1935 op Wurzburg gevorm onder generaalmajor Heinz Guderian - een van die grootste gepantserde bevelvoerders van alle tye. Die verdeling het na die Anschluss van 1938 na Wene verhuis, en daarna is baie Oostenrykers aangewys.
Onder generaal der Panzer Truppen Rudolf Veiel het Tweede Panzer in 1939 en Pole in 1940 in Pole geveg. In 1941 het hy ooswaarts teruggekeer na die Balkan en Rusland, wat byna konstant geveg was. Die afdeling het die epiese stryd van Kursk in die somer van 1943 oorleef en is in 1944 in Frankryk teruggetrek vir rus en herstel.
Generalleutnant Heinrich Freiherr von Luttwitz het die bevel oor die afdeling in Februarie 1944. Kort na D-Day het hy 'n aanval op Mortain geloods; dit het teen swaar opposisie misluk, en hy het hom onttrek. 'N Deel van die afdeling het aan die Falaise-sak ontsnap, in September hergroepeer en daardie winter aan die Ardennes-offensief deelgeneem. Teen daardie tyd het generalmajor Meinrad von Lauchert oorgeneem.
Aan die einde het die kommando onder Oberst (kol.) Carl Stollbrock tot vier tenks, drie aanvalsgewere en ongeveer tweehonderd man verdwyn, wat in April 1945 aan die geallieerde troepe by Plauen oorgegee het.
Die toekomstige Tweede Panzer-afdeling van die SS is in Oktober 1939 gevorm uit drie SS-regimente. Die titel het in die volgende drie jaar verander en Das Reich geword in Mei 1942. Dit het in November 1942 'n panzer grenadier-afdeling geword, afkomstig van die Tweede Motoriese Afdeling SS, wat 1941-42 op die Balkan en Rusland geveg het. Die afdeling het in 1942 aan die besetting van Vichy deelgeneem en vroeg in 1943 na die Oostelike Front teruggekeer.
Das Reich word 'n toegewyde panzerdivisie (die tweede in die SS) in Oktober 1943 onder Gruppenfuhrer (majoor-generaal) Heinz Lammerding, wat tot Julie 1944 oorgebly het. Die afdeling het begin Februarie 1944 in Frankryk opgeneem en teen Junie 20,100 troepe in sy panzeregiment getel. , twee grenadier-regimente, 'n selfaangedrewe artillerie-regiment, en verbonde eenhede. Standartenführer (kolonel) Christian Tychsen het kort opdrag gegee totdat Brigadeführer Otto Baum op 28 Julie oorgeneem het.
Das Reich het Overlord teengestaan ​​en blywende veroordeling verdien vir 'n gruweldade wat onderweg was. In Oradour sur Glane, 250 myl suid van Normandië, het 'n geselskap van die Der Führer Regiment 642 burgerlikes doodgemaak vir weerwraak vir Franse weerstandsaanvalle en ontvoering van 'n Duitse offisier in die gebied. Die dorp bly ongehinderd in hulde aan die slagoffers.
Onttrek na Duitsland het Second SS 'n leidende rol gespeel in die Ardennes-offensief van laat 1944, weer onder Lammerding. Daaropvolgende operasies is gedurende 1945 in Hongarye en Oostenryk uitgevoer. Standartenfuhrer Karl Kreutz het sy bevel in Mei aan die Amerikaanse leër oorgegee.
Tydens die oorlog het Das Reich-troepe nege en sestig Knight's Crosses ontvang, 'n rekord vir Waffen SS-eenhede.
Die negende SS Panzer se eerbied is gekies om die Hohenstaufen-dinastie van die Heilige Romeinse Ryk van 1138 tot 1250 te erken. Ondanks die elite-SS-status, het dit, toe dit in Februarie 1943 gestig is, deels op staatmakers vertrou. Komponente eenhede was die negende Panzer-regiment, die negende en twintigste Panzer Grenadiers, en die negende Panzer-artillerie.
Die oorspronklike bevelvoerder was Obergruppenfuhrer (luitenant-generaal) Willi Bittrich, van Februarie 1943 tot 29 Junie 1944. Hohenstaufen is in Maart 1944 onderneem na Rusland en het die volgende maand die Duitse magte uit die sak Kamenets-Podolsk gehelp.
As deel van II SS Panzer Corps, is die afdeling vinnig in Junie na die Weste oorgeplaas, waar Bittrich opgevolg is deur Oberfuhrer (tussen die Amerikaanse kolonel en brigadier-generaal) Thomas Muller, wat gedurende Julie 'n opeenvolging van kortstondige leiers begin het. Die afdeling het 25 persent van sy gemagtigde sterkte by offisiere en nie-eenmaliges gehad, maar het ook 'n ernstige tekort aan vervoer gehad. 345 landvragmotors was byderhand van die byna 1100 gemagtigde persone. Padvervoer was ietwat volop. Geen Mark V Panthers (Tanks, Duits) was beskikbaar nie, so Hohenstaufen het met Mark IV's gesorg.
Die finale bevelvoerder van Hohenstaufen was Brigadeführer (brigadier-generaal) Sylvester Stadler, wat in Oktober 1944 die bevel aanvaar het en die laaste sewe maande van die oorlog gebly het.
Tiende SS Panzer is in Januarie 1943 opgerig as 'n panzer grenadier-afdeling en is in Oktober aangewys as 'n tenkeenheid onder Gruppenführer (majoor-generaal) Lothar Debes. Die afdeling is in Maart 1944 na Rusland gestuur en het, net soos sy sustersafdeling Negende SS, in April aan die Kamenets-wegbreek deelgeneem. Dit het egter in die middel van Junie na Frankryk teruggekeer na aanleiding van die krisis in Normandië. Dit was 'n bietjie ondertyd en het ongeveer 15.800 man ten tyde van die D-dag getel. Onder Gruppenführer Heinz Harmel, wat die afdeling vir almal behalwe die laaste maand van die oorlog moes beveel, het die personeel van die divisie en vooruitgangsorgane die Normandië-vergaderinggebied teen 24 Junie bereik en voorberei om die volgende dag te veg.
Frundsberg het in Arnhem geveg ('n reputasie verwerf vir ridderlikheid vir die behandeling van Britse POW's) en die Wesmuur. In Februarie 1945 het hy ooswaarts teruggekeer en is die afdeling na Pommeren teruggetrek. In Mei, is dit omring, het hulle oorgegee aan die Sowjete by Schonau in Sakse.
Gestig as 'n panzer grenadier-eenheid in Junie 1943, en Hitlerjugend is in 'n groot deel van die rekrute van die Hitler Youth-organisasie saamgestel, waarvan die meeste in 1926 gebore is. Onder Brigadeführer Fritz Witt, is leierskap en opleiding verskaf deur vegveterane van First SS Panzer, die elite Leibstandarte, en dit was 'n formidabele kombinasie. 'HJ' is in Oktober omskep in 'n panzerdivisie, sy eenhede in Frankryk en België. Teen 1 Junie was die komponentregimente twaalfde Panzer, vyf-en-twintigste en ses-en-twintigste Panzer Grenadier, Derde Artillerie, en die gewone her-en-ondersteuning-eenhede van altesaam 17 800 personeel.
Witt is op 14 Junie vermoor, opgevolg deur die uiters bekwame Sturmbannführer (majoor) Kurt Meyer. Alhoewel hy relatief junior was, was Meyer baie ervare en is hy tot Brigadeführer verhef na die aanvaarding van die afdeling. Hy het tot November gebly, toe Brigadeführer Hugo Kraas permanente bevel ontvang het.
Met 'n dodelike mengsel van SS-gevegservaring wat tiener-Nazi-entoesiasme gelei het, het die twaalfde Panzer buitengewoon effektief geword. Die afdeling het 'n vreesaanjaende reputasie teen die Kanadese in Normandië verwerf, en byna tot vernietiging geveg. Die reputasie daarvan is egter sleg geskend deur voorvalle waarin geallieerde gevangenes vermoor is - dikwels die dade van jong soldate wat sedert tienjarige ouderdom deur nasionalistiese ywer gevul is.
Oorlewendes van Hitlerjugend is na Bremen teruggetrek vir herstel en herbou, en HJ was gereed vir die Ardennes-offensief in Desember. Dit het die oorlogsgeveg in Hongarye en Oostenryk beëindig. Teen daardie tyd het slegs 450 jongmense van die oorspronklike 21.300 in die afdeling oorgebly.