Om te trek is soos om met afgeskeerde hare voor Hubble te gaan staan. | Marlene Jordaan – murphy se wet
This entry was posted in Ander tiksels and tagged afrikaans,hare,Hubble,marlene jordaan,murphy,murphy se wet,verhuis,vreemde by Marlene Murphy Jordaan. Bookmark the permalink.
21 thoughts on “Om te trek is soos om met afgeskeerde hare voor Hubble te gaan staan.”
Spokie sny spoor on November 10, 2014 om 1:48 nm said:
Hiehiehie – oulik geskryf. Ek sien uit na jou nuwe skrywes vanuit jou nuwe plekkie. Sterkte met die trekkery.
colourmecrazee on November 6, 2014 om 10:08 vm said:
‘n grap is dit nie – inderdaad nie. jy stel dit altyd so mooi. het nou sommer vir my laat dink aan veranderinge wat ons deurgaan. sterkte daar …
murphy on November 6, 2014 om 12:31 nm said:
Veranderinge is, hoe sal mens nou sê, ‘n bliks@m.
karen on November 5, 2014 om 6:25 nm said:
Hoop julle voel gou tuis. Toe ons hier in die vreemde na ‘n nuwe huis trek, het dit ook ‘n rukkie gevat om in te pas. Sommer die eerste week het ons onmin met bure verder af in die straat gehad, omdat die vrou ons kat uit haar tuin gejaag het. Dit het ‘n jaar of wat gevat voor ons begin praat het – mens jaag nie my kat nie! 😉 Sy het toe so maand of wat terug aangebied om ons katte op te pas 🙂
Ek moet sê, die bure het ons baie gou laat welkom voel hier. Gelukkig is ons straat vol oulike mense en kindiertjies vir die tweeling om mee te speel. Ek het darem daar die jackpot geslaan. Dankie!
perdebytjie on November 5, 2014 om 3:16 nm said:
Dis pragtig geskryf!Ek hou van jou vergelyking met ‘n haarsny.Dis kostelik.
murphy on November 6, 2014 om 12:30 nm said:
Son on November 5, 2014 om 11:09 vm said:
Wees net jouself, want jouself is goed genoeg en dié wie nie jouself aanvaar nie, hulle se moere. Daar is oopkop mense orals, selfs op Worcester. En ons is net anderkant die berg. Eendag is eendag kom klop ek aan jou deur vir koffie – ek hou hoeka daarvan om Worcester Mall toe te ry, hulle het meer klere vir anties met groot boude 😉
murphy on November 6, 2014 om 12:29 nm said:
Anties met groot boude sê jy! Laat jy my nou lekker lag! Ek sal ook daai winkel moet soek soos ek vriet deesadae, of eerder vir groot pense. Jy sal regtig by my moet kom kuier, ek sal dit so geniet!
Son on November 6, 2014 om 12:47 nm said:
Een van die mooi dae. Watch my 😉
Daniel Bezuidenhout on November 4, 2014 om 7:23 nm said:
Hahaha ek hou sommer baie van jou skrywe. Dis net soos jy vertel…mens voel so naak! Ek is bly ek het jou raakgelees! Hou aan griffel sodat ek kan aanhou snuffel..
murphy on November 4, 2014 om 7:27 nm said:
melouisef on November 4, 2014 om 7:11 nm said:
Daar is die positiewe en die negatiewe. Gelukkig pas n mens aan maar om eerlik te wees ek hoop maar ek verwissel die tydige met die ewige want ek is n Sissie!
Daar is altyd ‘n silwer randjie.
katrina on November 4, 2014 om 5:35 nm said:
Trek is beslis bo-aan die streslys en sommige van ons maak maar aanhoudend skuiwe sodat ons nie aan ‘n trekkery blootgestel word nie. Soos jy tereg hier bo sê, is ‘n mens eintlik totaal en al uit jou gemaksone. ‘n Mens besef selde hoeveel van jou identiteitservaring is opgesluit in die bekendheid van ‘n rol wat jy vervul en daardie beeld van jouself wat jy onbewustelik saamdra. Bekende mense bevestig dit vir jou, so dis al asof ‘n mens meer daarin groei met elke bevestiging. Met enige verandering – werk of trek – is ‘n mens aanvanklik so opgeneem in alles wat nuut is en gedoen moet word dat jy jouself nie veel tyd gun om stil te sit en daaroor te dink nie, maar daar is altyd ‘n oomblik van ‘verskrikking’ wanneer jy besef: DIT is nou my lewe. En dis gewoonlik nie ‘n mooi oomblik nie. Woorde troos ‘n mens ook nie juis nie, maar vir later – sterkte met die proses, dit word beter, al gebeur dit nie oornag nie. Elke nuwe hoofstuk in ‘n mens se lewe bring ongetwyfeld groei mee en kort voor lank sal die nuwe mense in jou lewe en die nuwe plek ‘joune’ wees. XX
murphy on November 4, 2014 om 6:43 nm said:
Dankie baie, baie. Die woorde maak dit beslis makliker, jy slaan die spyker op die kop. Ek weet dis deel van die proses, en dit kan my net goed doen.
MaanKind on November 4, 2014 om 5:17 nm said:
Jy sal weer wortelskiet. Jy is gelukkig, toe ons in ‘n dorp vol oumense in ‘n historiese huis intrek, het baie inwoners kom aanklop en wou deur die huis loop en ons goed bekyk. Daai lot het ons nooit weer gesien nie. Ek raai dis die ekwivalent van die mammas by die skoolhek vir jou… Wat jou uitkyk. Een ding waaroor ek bly is, ons het nie gedoen wat ons oorweeg het om moontlik te doen (kerkstorie), net om in te pas nie. Ons het gebly wie ons is, en nou word ons so aanvaar. Sterkte!
murphy on November 4, 2014 om 6:41 nm said:
Dankie, ek weet dis alles deel van ‘n proses, en iets wat ek moet doen. Mens kan nie vir ewig op een plek sit en muf nie. Dis moes juis dié proses, hoe pynlik ookal, wat die doel van die oefening is.
Lewies Mymer on November 4, 2014 om 4:56 nm said:
Dit het my lank gevat om oor die trektrauma te kom en my voete te vind hier in Hermanus, maar nou weet ek, ek moes dit doen.
murphy on November 4, 2014 om 5:02 nm said:
Ek voel soos ‘n mielie in ‘n wingerd op die oomblik. Glad nie geweet dit gaan so traumaties wees nie. Ek verstom my oor die aanpasbaarheid van my kinders.
vuurklip on November 4, 2014 om 7:32 nm said:
“… mielie in ‘n wingerd …” HaaaHaaa.