Ek moes afskeid neem van die koor waarin ek sing, my vriendin by die Meuseum, en die outjie wat blomme rangskik by die bloemiste. Na die reën het ‘n geweldige haelstrom gekom en alles platgeslaan, dit sluit my drome ook in.
Ons bure in die gatlike ou dorpie was spesiaal. Die Tannie het lang los lappe vir rokke gedra met ‘n band om die kop. Sy het klomp ringe aangehad.
“Jy kan van die ringe aanpas” en dan het sy my opgemaak. Dit was lekker. Sy het seker die andersgeite in my raakgesien. Ek sweer tot vandag toe nog dat sy kon Koppies Lees. Soos in teeblare.
“Ek hoor die ouens se ouers waarksu hulle kinders teen jou” sê hy en staan met sy hande in sy sakke. Die kitaar smeek vir daai serenade en die White Cliffs of Dover blink in die son.
“Ek steur my nie veel aan die mense nie. Ek is ‘n lonener. Jy weet. ‘n Vlieg solo” sê Alexander en gaan sit langbeen op die gras.
Alexander kyk na hulle, draai sy lyf meer na hulle kant toe. Haal sy hand uit sy sak en groet met sy pinkie en wysvinger in die lug, soos die heavy metal bands doen.
HY het my hand so oor die duim gevat soos mense maar mekaar help om op te staan. Sommige mans groet mekaar so. Dis soos ‘n skewe handdruk. Jy weet?
Ek het op my maag op die warm sandbedding gaan lê, hy op sy rug. En die water druppels maak diamante op sy bruin lyf. ‘n STraaltjie loop by sy maag af, verby sy naeltjie tot by sy lieste uit. (White cliffs of Dover) sing dit deur my.