Baie Christene lei ’n wisselvallige geestelike lewe en vind dit moeilik om oorwinning oor versoekings, misleiding, sonde en wêreldgesindheid te verkry. Probleme van hierdie aard neem in die eindtyd toe, veral as gevolg van meer intensiewe misleiding wat daarop gerig is om die regte klimaat vir die openbaring en algemene aanvaarding van die Antichris te skep. Dit is in ’n tyd soos hierdie dus soveel te meer noodsaaklik om duidelikheid oor die Bybelse leer van heiligmaking (hartsreiniging) en vervulling met die Heilige Gees te verkry.
Daar is beslis struikelblokke wat uit die weg geruim moet word voordat die belofte van ’n Geesbeheerde lewe ’n werklikheid sal word. Daar word veral ook na tipies eindtydse probleme en situasies gekyk wat hindernisse in die verkryging van hierdie belofte kan wees.
Ons moet voorberei om in ’n heilige toestand voor Christus as die hemelse Bruidegom te verskyn. Daardie voorbereidings moet nou getref word, voordat Hy kom, om te voorkom dat ons dalk onder diegene sal wees wat nie genoeg olie in hulle lampe het nie en dus gaan agterbly wanneer die basuin blaas.
Die einde van die kerkbedeling is ’n besonder veeleisende, wanordelike en onseker periode in die wêreldgeskiedenis. Alle mense op aarde is onderhewig aan die druk van oorskakeling na ’n nuwe wêreldorde, waarin volke uiteindelik hulle reg van ’n vrye en onafhanklike bestaan gaan verloor. Hierdie oorskakeling word verhaas deur wêreldwye probleme soos oorloë en opstande, terrorisme, moeilike ekonomiese omstandighede weens oorbevolking, lae produktiwiteit, oorbesteding, werkloosheid, besoedeling en die oorbenutting van natuurlike hulpbronne, asook die bandeloosheid en wetteloosheid wat kenmerkend van postmoderne samelewings is.
Hierbenewens word evangeliese Christene onderwerp aan verdere vorms van geestelike, morele en ideologiese druk wat daarop gerig is om hulle identiteit as Bybelgelowige Christene te vernietig. Dit is teen hierdie omvattende aanslag dat die Bybel ons waarsku. Ons moenie deel word van die probleem deur kompromie te maak met boosheid nie, maar, deur ons geloof in Jesus Christus, die krag van die Heilige Gees en profetiese waarskuwings teen toenemende boosheid in die eindtyd, moet ons vasberade die wedloop loop wat voor ons is. Eerbiedig jou onherroeplike toewyding aan Christus deur doelgerig op die smal pad te volhard sonder om daarvan af te wyk, of om toe te gee aan demoniese versoeking om die wedloop te laat vaar. Ons word opgeroep om teen boosheid te oorwin deur nie in die raad van die goddelose te wandel, op die weg van die sondaars te staan of in die kring van die spotters te sit nie (Ps. 1:1).
In hierdie hoofstuk vestig ons die aandag op sewe aspekte van die stryd teen die Christendom, en ons moet die uitdaging aanvaar om op elkeen van hierdie terreine meer as oorwinnaars te wees. Daar was vir Christene nog altyd ’n stryd om te stry, maar in die eindtyd neem die aanslag in intensiteit toe. Saam met al die geleenthede om vir die Here te werk, neem die geestelike stryd ook in omvang toe. Die duiwel bied groter weerstand waar sy belange die meeste bedreig word. Paulus het gesê: “Want ’n groot en kragtige deur het vir my oopgegaan, en daar is baie teëstanders” (1 Kor. 16:9). Hy het daarteen gewaak om nie deur Satan bedrieg te word nie, en bygevoeg: “... want ons is met sy planne nie onbekend nie” (2 Kor. 2:10-11).
Is ons bekend met Satan se planne wat daarop ingestel is om ons geestelik te laat koers verloor en ons ook te ontneem van ons motivering om die Here te volg en te dien? Toets jouself op die volgende sewe terreine waar die eindtydse Christendom by ’n hewige stryd betrokke is:
1. Die invloed van globalisme en multigodsdienstige denke
’n Nuwe wêreldorde is vinnig besig om in ’n vroeë stadium van hierdie millennium gestalte aan te neem, en dit verteenwoordig een van die grootste bedreigings vir die evangeliese Christendom. Die doel van die nuwe wêreldorde is om ’n verenigde wêreld te skep waarin alle mense in harmonie kan saamleef. Die boustene daarvan is:
· Politieke globalisme wat gerig is op die vestiging van ’n wêreldregering wat almal gelyk sal behandel;
· ekonomiese globalisme wat ingestel is op die beoefening van sentrale beheer oor die wêreldekonomie sodat die verskil tussen ryk en arm uitgewis kan word; asook
· godsdienstige globalisme as die geestelike dryfkrag agter die bevordering van ’n alliansie van wêreldgodsdienste waarin alle partye as gelyke vennote kan saamwerk om harmonie en wêreldvrede te verseker.
Die idee van multigodsdienstige denke is geheel en al onaanvaarbaar vir evangeliese Christene. Dit kom neer op verraad teen die Drie-enige God van die Bybel wanneer die intergeloofsbeginsel aanvaar word dat alle gelowe dieselfde God aanbid. Evangeliese Christene glo nie aan ’n universele Skeppergod wat Homself aan sommige mense deur Jesus Christus geopenbaar het, en aan andere deur Mohammed, Krisjna, Boeddha, of die voorvadergeeste nie. Jesus was nie maar net een van baie middelaars tussen God en die mens nie – Hy is die unieke Seun van God, en niemand kan na die Vader gaan behalwe deur Hom nie (Joh. 14:6).
Die evangeliese Christendom sluit alle ander gelowe uit, terwyl die nuwe wêreldorde ’n inklusiewe benadering volg waardeur alle gelowe ingesluit en aan mekaar verbind word. Hierdie nuwe benadering is reeds deur die meeste lande aanvaar, daarom is daar nie meer Christelike grondwette en Christelike onderwys wat deel van staatsbeleid is nie. Intergeloofsleerplanne word aangebied waarin daar iets goeds in alle gelowe gesien word en daar sodoende ’n grondslag vir intergeloofsdialoog en -samewerking geskep word.
Christene wat nie hierdie nuwe benadering wil aanvaar nie, en wat steeds volhou dat net hulle reg en al die ander gelowe verkeerd is, word as fundamentalisties, negatief en veroordelend beskou en derhalwe as struikelblokke in die vestiging van godsdienstige globalisme. Veral die jong geslag is baie aan breinspoeling van hierdie aard blootgestel.
Een van die gevolge van multigodsdienstige denke is dat die Bybel nie meer ernstig opgeneem word nie, en so ook nie Jesus Christus wat die vleesgeworde Woord is nie. Sulke mense steur hulleself al hoe minder aan wederkomsprediking, want dit maak deel uit van ’n Bybelse openbaring waaraan hulle geen waarde heg nie. Daar word eerder aandag gegee aan die beskouings en teorieë van ander gelowe, insluitend dié van die byna uitgestorwe Maja Indiane van Sentraal-Amerika. Hulle teorie oor die einde van die wêreld wat op 21 Desember 2012 sou aanbreek, was selfs die onderwerp van ’n Hollywood-film en het wêreldwyd aanklank gevind. Die waarheid van die Bybel word toenemend deur multigodsdienstige leuens verdring.
Evangeliese Christene word skepties bejeën wanneer hulle daarop wys dat die aarde eers ná die duisendjarige vrederyk van Christus sal vergaan. Voor hierdie ryk, wat direk ná die wederkoms van die Here Jesus ingestel sal word, sal daar wel ’n sewe jaar lange verdrukking en groot Goddelike oordele wees, maar dit sal nie die einde van alle lewe op aarde meebring nie.
2. Geestelike dwalings
Die eindtyd word veel meer as enige ander tyd in die verlede deur ’n groot toename in geestelike dwalings gekenmerk. Paulus sê: “Daar sal ’n tyd wees wanneer hulle die gesonde leer nie sal verdra nie,” en as gevolg hiervan sal hulle valse leraars rondom hulleself versamel, die oor afkeer van die waarheid en hulle wend tot fabels (2 Tim. 4:3-4). Dit is in ’n toenemende mate die geval in ons tyd. Op alle denkbare maniere word pogings aangewend om die evangelie van Jesus Christus te ondermyn omdat dit in die pad staan van die nuwe wêreldorde. Die volgende basiese aspekte van ons geloofslewe word wesenlik verander sodat dit die grondslag van valse leerstellings kan vorm:
· Die beeld van die God van die Bybel word verander om Hom gelykvormig te maak aan die universele god van alle gelowe. Dit skep ’n basis van eenwording tussen alle godsdienste.
· Jesus Christus word van sy uniekheid en Godheid ontneem en sy beeld word so verander dat Hy gelykvormig gemaak word aan die universele en internasionaal aanvaarbare messias van alle gelowe. Dit is vir die wêreld veel meer aanvaarbaar as ’n Christus wat net aan die Christendom behoort.
· Die Heilige Gees word gereduseer tot ’n onpersoonlike bonatuurlike krag waardeur mense bemagtig word om tekens en wonder te doen en ook ekstatiese, buite-Bybelse openbarings van God se wil te ontvang, bv. deur drome, visioene, hoorbare stemme, ens. Sommige mense maak selfs daarop aanspraak dat hulle geestelike ervarings buite hulle liggame het, bv. deur astrale reise te onderneem en besoeke aan die hemel en die hel te bring.
· Die Bybel word afgeskaal tot ’n menslike geskrif wat baie foute en weersprekings bevat, en nie op alle mense van alle tye betrekking het nie. Dit is na bewering in terme van ’n primitiewe en onwetenskaplike wêreldbeeld geskryf, en word daarom nie as die tydlose en verhewe Woord van God beskou nie. As gevolg hiervan word die Bybel óf vergeestelik óf histories verklaar en verloor gevolglik sy relevansie vir die postmoderne mensdom.
· As gevolg van al hierdie faktore word die Christelike geloof afgeskaal en met die ander wêreldgodsdienste gelykgestel. Die unieke karakter daarvan verdwyn heeltemal, en as gevolg van mense se ongeloof het dit nie meer ’n saligmakende krag nie. Die evangelie van Jesus Christus is slegs werksaam as ’n krag tot redding vir diegene wat glo (Rom. 1:16). Mense wat weier om Bybelse beloftes te glo, verhard hulle harte teen die evangelie en bly dus ongered (Heb. 4:7).
Evangeliese Christene moet teen hierdie tydgees van agnostisisme en antichristelike hervormings weerstand bied, al is die druk vir verandering ook hoe groot. As ons die Bybelse Godsbegrip verander, Jesus Christus met die afgode gelykstel, die Woord van God nie meer in ere hou nie, onsself vir vreemde geestelike manifestasies oopstel en doelbewus deel van die vervalle, eindtydse wêreldorde word, is ons deur misleiers van die waarheid af weggesleep en het ons uit ons eie vastigheid in Christus weggeval (2 Pet. 2:1-2; 3:17). Daar is ongelukkig baie Christene wat verflou in hulle ywer, wankel in hulle geloof en veragter in die genade.
3. Morele verval
Die postmoderne mens van die eindtyd aanvaar geen vaste reëls wat sy vryheid aan bande lê nie – nie op politieke, godsdienstige óf morele gebied nie. Hy wil vry wees om korrupsie te pleeg, omkoopgeskenke te betaal, mense af te pers, te dobbel en te drink, buite-egtelike verhoudings aan te knoop en ook openlik homoseksueel te leef as dit hom sou pas. Die ironie is dat kerke wat die stroom van immoraliteit behoort te stuit, dikwels self kampvegters is vir groter morele vryhede, insluitend die reg van seksuele oriëntasie.
In 2012 het daar ’n Bybel vir gays verskyn waaruit alle verwysings na homoseksualiteit weggelaat is. Op die webblad http://queenjamesbible.com/ sê die redakteurs van die nuwe Bybel: “Dit was algemeen bekend dat King James biseksueel was. Hoewel hy met ’n vrou getroud was, was hy onder sommige van sy vriende as gevolg van sy baie gay verhoudings ook as ‘Queen James’ bekend. Ons is baie aan hom verskuldig en dit is tot sy eer dat ons hierdie nuwe Bybel die ‘Queen James Bible’ noem.” Die bewering word verder gemaak dat die woord “homoseksualiteit” vir die eerste keer in 1946 in ’n Engelse Bybelvertaling genoem is, en hierdeur word geïmpliseer dat dié begrip nie in die oorspronklike tale van die Bybel voorkom nie.
Voor 1946 is ander woorde egter gebruik, bv. sodomiete, wat presies dieselfde betekenis het. Die eerste verwysing na hierdie sonde verskyn in die Tora wat in 1312 v.C. by Sinai van die Here af ontvang is. In Levítikus 20:13 staan daar: “En as ’n man met ’n manspersoon gemeenskap het soos mens met ’n vrou het, het hulle altwee iets gruweliks gedoen. Hulle moet sekerlik gedood word.” Hierdie vorm van seksperversie druis in teen die basiese natuur van mense soos wat hulle geskape is, en sal daarom altyd deur God as ’n gruwel beskou word. Paulus skryf aan die gemeente in Rome oor die bose dade wat deur sulke mense gepleeg word:
“Daarom het God hulle oorgegee aan skandelike hartstogte, want hulle vroue het die natuurlike verkeer verander in dié wat teen die natuur is; en net so het ook die manne die natuurlike verkeer met die vrou laat vaar en in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand: manne het met manne skandelikheid bedrywe en in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang” (Rom. 1:26-27). Vir ’n verdere bespreking van wat die Bybel oor gays sê, sien http://apprising.org/2012/12/15/%D1%8F-u-ready-4-the-queen-james-bible/.
’n Immorele lewe word ook gekenmerk deur verskeie ander verwronge uitvloeisels wat tipies is van die duiwel en sy bose koninkryk. Paulus noem immorele dade “die onvrugbare werke van die duisternis” (Ef. 5:11), “die werke van die vlees” (Gal. 5:19-21) of bloot “sonde” (Heb. 12:1). Evangeliese Christene moet die getuienis hê dat die Here Jesus hulle van hul sondes verlos het. Daarna moet hulle in heiligheid toeneem, sodat die sonde nie weer ’n houvas op hulle verkry nie: “Laat die sonde dan in julle sterflike liggaam nie heers dat julle aan sy begeerlikhede gehoorsaam sou wees nie” (Rom. 6:12).
Soos wat sonde en losbandigheid in die eindtyd toeneem, en die waarheid toenemend deur die leuen verdring word, moet ons op die smal weg volhard en nie daarvan afwyk nie. Ons moet vasstaan in die vryheid waarmee Christus ons vrygemaak het, en onsself nie weer onder die juk van diensbaarheid aan sonde plaas nie.
Christene word ook deur ’n groot uitdaging gekonfronteer om teen die sterk invloed van materialisme en sekulêre humanisme te stry en standvastig in hulle geloof te bly. Die prestasies van die moderne wetenskap, en veral die hoë mate van tegnologiese sofistikasie wat bereik is, plaas dit binne baie mense se bereik om suksesvol te wees, ryk te word en in hulle eie vermoëns te kan roem.
Wanneer rykdom toeneem, verminder die mens se afhanklikheid van eksterne hulp, insluitend geestelike ondersteuning, en word die suksesvolle persoon die bepaler van sy eie lotgevalle. In werklikheid word hy sy eie god. In sy selfvergenoegde posisie besef hy nie sy geestelike armoede en afhanklikheid van God nie. Die Here Jesus sê aan sulke mense: “Omdat jy lou is en nie koud of warm nie, sal Ek jou uit my mond spuug. Want jy sê: Ek is ryk en het verryk geword en het aan niks gebrek nie; en jy weet nie dat dit jy is wat ellendig en beklaenswaardig en arm en blind en naak is nie” (Op. 3:16-17).
Wanneer ’n persoon deur rykdom of bloot net die begeerte na rykdom meegesleur word, koel hy af teenoor die Here en raak uiteindelik geestelik die pad byster. Paulus sê: “Die wat ryk wil word, val in versoeking en strikke en baie dwase en skadelike begeerlikhede wat die mense laat wegsink in verderf en ondergang. Want die geldgierigheid is ’n wortel van alle euwels; en omdat sommige dit begeer, het hulle afgedwaal van die geloof en hulleself met baie smarte deurboor” (1 Tim. 6:9-10). Daar is beslis afdraaipaadjies weg van ’n geloofslewe af.
Die waarskuwing teen materialisme en sekularisme beteken nie dat die gelowige ekonomies onaktief moet wees en akademies vrygestel is van hoë prestasies nie. Paulus sê dat “as iemand nie wil werk nie, moet hy ook nie eet nie” (2 Thess. 3:10). ’n Christen moet altyd hardwerkend wees, ’n persoon van onbetwiste integriteit en iemand wat ook na die belange van andere omsien. Daar moet egter perke wees: geld en die sug na rykdom moet nie ’n obsessie by hom word nie, want dan is hy ’n volgeling van die geldgod, die onregverdige Mammon. Ons kan nie God én Mammon dien nie (Matt. 6:24), daarom moet ons seker maak dat ons geestelike prioriteite altyd in orde is. Baie Christene raak egter oormatig materialisties en dit maak hulle geestelik lou, en uiteindelik koud en ongeïnteresseerd in die dinge van die Here.
’n Geestestoestand van depressie is die teenoorgestelde van hoogmoed en selfvoldaanheid. Sulke persone het geen vertroue in die Here of in hulleself nie, hulle toon geen belangstelling in die lewe nie, wantrou almal en verkies gewoonlik die dood bo die lewe. Hulle geloof is so afgetakel dat hulle nie die beloftes in die Bybel kan of wil aanvaar nie, daarom is hulle selfs traag om die redding wat vryelik aan hulle gebied word, aan te gryp. Hulle moeilike omstandighede trek hulle af in ’n put van donker gedagtes, en hulle geloof verander in twyfel of selfs in algehele wanhoop.
Ons word teen ’n verstandelike en geestelike ingesteldheid soos dié gewaarsku: “Pas op vir julleself dat julle harte nie miskien verswelg word deur ... sorge van die lewe nie, en dié dag julle nie skielik oorval nie” (Luk. 21:34). Gelowiges wat nie na die Here Jesus se wederkoms uitsien nie, het alle rede om bekommerd te wees oor die opregtheid van hulle verhouding met Hom. ’n Swak geloof en onvoldoende geestelike toewyding lei dikwels na morele laksheid. Vir só ’n persoon kan die dag van die Here se koms skielik aanbreek sonder dat hy daarvoor gereed is. Die Here Jesus het gesê ons moet waak en bid sodat ons waardig is om die komende verdrukking te ontvlug en in heerlikheid voor Hom te verskyn (Luk. 21:36). Ons moenie in biddeloosheid, ongeloof en selfbejammering verval nie, want dan sal ons nie waaksaam en gereed wees vir Christus se skielike koms om sy geheiligde bruid te kom haal nie.
Die moeilike tydsomstandighede van die laaste dae kan baie Christene depressief maak en hulle van hulle veelvuldige verpligtinge in die lewe laat onttrek. Dan word hulle geestelik swakker in plaas van sterker. Ons moet besef dat daar selfs nog moeiliker tye voorlê, en onsself voorberei om dit die hoof te bied. Ons kan nie die stryd gewonne gee, neerlaag aanvaar en deur selfbejammering vasgevang raak nie. Paulus sê: “Maar weet dit, dat daar in die laaste dae swaar tye sal kom” (2 Tim. 3:1). Die wêreld sal al hoe boser word en ekonomiese omstandighede al hoe moeiliker, terwyl geweld, misdaad en wetteloosheid eksponensieel sal toeneem. Ons sal geestelik sterk moet wees om ons weg deur die troebel waters van eindtydse verval te vind en te volhard tot die einde toe.
Die Bybel gee grondliggende raad oor hoe om geestelik gesond te wees: “Word kragtig in die Here en in die krag van sy sterkte ... sodat julle staande kan bly teen die liste van die duiwel” (Ef. 6:10-11). Dit vereis dat ons van alle sondes en sondige gedagtes gereinig sal word deur die bloed van die Lam (1 Joh. 1:7). Ons moet ook opnuut met die Heilige Gees vervul word sodat ons versterk kan word met krag uit die hoogte. Slegs dan sal ons geestelik sterk staan en ook in staat wees om twyfelaars en diegene wat gestruikel het, te kan help: “Broeders, as iemand ewenwel deur een of ander misdaad oorval word, moet julle wat geestelik is, so een reghelp met die gees van sagmoedigheid, terwyl jy op jouself let, dat jy ook nie versoek word nie. Dra mekaar se laste en vervul so die wet van Christus” (Gal. 6:1-2).
6. Passiwiteit en onbetrokkenheid
Daar is verskeie waarskuwings in die Bybel teen eindtydse Christene wat onbetrokke raak by die werk van die Here omdat hulle nalaat om te waak, te bid en die Here te dien soos wat hulle behoort. Die gevolg hiervan is dat hulle nie net geestelik aan die slaap raak nie, maar ook verkeerde dinge doen waardeur hulle van die Here af wegdryf.
Ons lees in die gelykenis van die tien maagde dat hulle al tien aan die koninkryk van die hemel behoort het en dat almal uitgegaan het om die bruidegom te ontmoet. Net vyf van hulle was verstandig in dié sin dat hulle ekstra olie by hulle gehad het. Olie is ’n simbool van die Heilige Gees en dit dui daarop dat hulle ’n volle oorgawe gemaak het om met die Heilige Gees vervul te word. Die vyf dwase maagde het wel lampies en olie gehad, maar nie genoeg olie nie. Middernag het hulle lampe begin doodgaan. Hulle dwaasheid is daarin geleë dat hulle vleeslike Christene was wat nie met die Heilige Gees vervul was nie (vgl. 1 Kor. 3:1-3; Gal. 5:17; Ef. 5:18).
Daar was twee ernstige probleme waardeur hierdie groep van tien gekenmerk is. Die vleeslikes het nog nie die krag van die Heilige Gees ontvang nie (vgl. Hand. 1:8; Luk. 24:49), daarom kon hulle nie werke doen wat by bekering pas nie. Geen wonder nie dat die lig van hulle getuienis uitgedoof is toe omstandighede moeilik begin raak het. Hierbenewens was daar ’n probleem waaraan al tien die maagde skuldig was, naamlik die verflouing van hulle verwagting op die koms van die bruidegom toe hy langer getalm het as wat hulle gemeen het. Hulle het nie gewaak en gebid nie, maar in passiwiteit verval en geestelik aan die slaap geraak. Selfs Geesvervulde kinders van die Here kan hulle visie verloor, verflou in hulle toewyding en nalaat om ’n aktiewe wederkomsverwagting te hê. Hulle het nog die Here lief en leef vir Hom, maar alles is nie in orde in hulle geestelike lewe nie.
Die gevaar is dat sulke mense wat nie ’n aktiewe verwagting koester ten opsigte van die Bruidegom se skielike koms nie, geneig is om vir hulleself ander doelwitte te stel en te vergeet dat hulle rekenskap van hulle lewens voor Christus se regterstoel sal moet gee. As gevolg hiervan raak hulle wêreldgesind, op eiebelang ingestel, dryf van die Here af weg en maak hulleself aan sondige optrede skuldig: “Maar as daardie slegte dienskneg in sy hart sê: My heer talm om te kom – en hy sy medediensknegte begin slaan en saam met die dronkaards begin eet en drink, dan sal die heer van dié dienskneg kom op ’n dag dat hy dit nie verwag nie en op ’n uur dat hy dit nie weet nie; en sal hom pynig en hom ’n deelgenoot van die geveinsdes maak” (Matt. 24:48-51).
Is jy ook een van die slapende maagde wat nie meer elke dag vir Jesus Christus voor oë hou en naby Hom leef nie? Dan het jy die tydgees van passiwiteit en onbetrokkenheid by die werk van die Here ten prooi geval en sal beslis skade ly wanner die Here sy diensknegte beloon vir hulle arbeid en geloof. Ons word opgeroep om wyse maagde te wees wie se lewens van Geesgeïnspireerde werke getuig: “Wie is dan die getroue en verstandige dienskneg vir wie sy heer oor sy diensvolk aangestel het om hulle hul voedsel op tyd te gee? Gelukkig is daardie dienskneg vir wie sy heer, as hy kom, op hierdie manier besig sal vind. Voorwaar Ek sê vir julle, hy sal hom oor al sy besittings aanstel” (Matt. 24:45-47).
Een van die groot gevare waarteen Christene in die eindtyd moet waak, is om nie met afvalliges of wêreldlinge kompromie te maak nie. In die postmoderne tydgees is dit aan die orde van die dag om aan alle gelowe, gebruike of ideologieë erkenning te gee en selfs openlike kompromie daarmee te maak. Dit lei na ’n groot mate van verdraagsaamheid teenoor dinge wat in stryd is met die Christelike geloof, en uiteindelik word verskillende sondes en valse geloofsopvattings goedgepraat en selfs oorgeneem. Ons word teen kompromie van hierdie aard gewaarsku:
“Moenie in dieselfde juk trek saam met ongelowiges nie, want watter deelgenootskap het die geregtigheid met die ongeregtigheid, en watter gemeenskap het die lig met die duisternis? En watter ooreenstemming het Christus met Bélial, of watter aandeel het die gelowige met die ongelowige? ... Daarom, gaan onder hulle uit en sonder julle af, spreek die Here; en raak nie aan wat onrein is nie, en Ek sal julle aanneem; en Ek sal vir julle ’n Vader wees, en julle sal vir My seuns en dogters wees, spreek die Here, die Almagtige” (2 Kor. 6:14-18).
Ons kan nie twee here dien nie, ons kan nie God én die wêreld liefhê nie, en ons kan ook nie ’n brug bou tussen die smal weg en die breë weg omdat ons graag die beste uit twee wêrelde wil geniet nie. Trouens, ons kan nie eers in die geringste mate kompromie maak met enigiets wat selfs net effens van die waarheid van God se Woord afwyk nie. Indien daar gelowiges is wat sekere Bybelse leerstellings verloën, of wat ’n kompromie-godsdiens beoefen waarin bv. die Ou-Testamentiese wet en die Nuwe-Testamentiese genade vermeng word, dan moet ons geen deel daaraan hê nie. Onthou dat ’n bietjie suurdeeg die hele deeg suur maak (1 Kor. 5:6).
Waarmee kan ons ons weg suiwer hou? Deur nougeset in ooreenstemming met God se Woord te wandel. Ons moet saam met die psalmis kan sê: “Ek het U Woord in my hart gebêre dat ek teen U nie sal sondig nie” (Ps. 119:11).
Weerstaan doelgerig die neiging tot kompromie want dit is ’n wesenlike deel van die opdrag tot heiligmaking. As ons na gees, siel en liggaam onberispelik wil wees op die dag van Jesus Christus, moet ons na volkome heiligmaking streef (1 Thess. 5:23-24). Heiligmaking vereis dat ons sal afwyk van elke vorm van die kwaad en daarvan gereinig sal word deur die bloed van die Lam (1 Joh. 1:7). Ons moet ook met die Heilige Gees vervul word sodat ons die nodige krag en motivering sal hê om onder alle omstandighede voort te gaan om die Here te dien (Hand. 1:8). Dit is die geheim vir kompromielose toewyding aan die Here.
Die einddoel van ons geloof moet wees om ten spyte van al die aanslae en stryd teen ons, vasberade voort te gaan om die Here selfs onder die moeilikste omstandighede te dien. ’n Voorwaarde hiervoor is dat ons altyd onsself krities sal ondersoek om seker te maak dat daar niks is wat tussen ons en die Here inkom, en ons vordering kan skaad of belemmer nie:
“Daarom dan, terwyl ons so ’n groot wolk van getuies rondom ons het, laat ons ook elke las aflê en die sonde wat ons so maklik omring, en met volharding die wedloop loop wat voor ons lê, die oog gevestig op Jesus, die Leidsman en Voleinder van die geloof, ... en pas op dat niemand in die genade van God veragter nie” (Heb. 12:1-2, 15).
Heerlike dinge wag op die oorwinnaars – dit is hulle wat hulleself nie onder die dwase maagde, die vleeslikes, moedeloses en kompromiemakers bevind nie: “Hou maar net vas wat julle het, totdat Ek kom. En aan hom wat oorwin en my werke tot die einde toe bewaar, sal Ek mag oor die nasies gee” (Op. 2:25-26).
Elkeen van ons moet onsself heelhartig aan die ideaal toewy om die wedloop onder die geledere van die oorwinnaars te voltooi. Dit sal tot die eer van die Here wees om voor sy troon bevind te word as ’n oorwinnaar in die groot stryd teen die koninkryk van die duisternis, en ook as ’n betroubare werker wat nie met leë hande voor Hom sal verskyn nie.
Daar word soms na heiligmaking en die wederkoms as ’n tweelingwaarheid verwys omdat hulle so dikwels saam genoem word. Paulus het sy briewe aan die Thessalonicense aan die onderwerp van die wederkoms en die verwante eis van heiligmaking gewy. Sy gebed vir hierdie gemeente is: “... en mag die Here julle ryk en oorvloedig maak in liefde vir mekaar en vir almal, soos ons ook teenoor julle is, sodat Hy julle harte kan versterk om onberispelik te wees in heiligheid voor onse God en Vader by die wederkoms van onse Here Jesus Christus met al sy heiliges” (1 Thess. 3:12-13).
Op die dag wanneer die basuin blaas en Jesus Christus die gestorwe heiliges saam met Hom uit die hemel bring (1 Thess. 4:13-17), sal ons almal saam verheerlikte liggame kry en ons heilige Verlosser van aangesig tot aangesig sien. Deur die Here Jesus se kruisdood en die uitstorting van die Heilige Gees het Hy voorsiening gemaak dat ons op daardie dag sonder vlek of rimpel voor Hom kan verskyn – heilig en sonder gebrek (Ef. 5:25-27).
Daar word ook na hierdie dieper werk van heiligmaking as “volkome heiligmaking” verwys. Dit dui op ’n verdere reiniging en vervulling ná die aanvanklike reiniging van ons harte tydens bekering: “En mag Hy, die God van die vrede, julle volkome heilig maak, en mag julle gees en siel en liggaam geheel en al onberispelik bewaar word by die wederkoms van onse Here Jesus Christus!” (1 Thess. 5:23). Ons moet in ons geloofslewe, in ons gedagtes en ook wat ons uiterlike gedrag betref, onberispelik in heiligheid wees. Daar moet geen vinger van kritiek na ons gewys kan word weens geestelike dwalings, hoogmoed, selfsug of enige vorm van oneerbare optrede nie.
Elke Christen word geroep tot ’n lewe van heiligheid, oorwinning en onbelemmerde diens aan die Here. Daar is egter baie volharding en toewyding nodig voordat dit ’n werklikheid sal word. Paulus sê ons moet ’n nuwe fase van gehoorsaamheid in ons lewe betree, alle hindernisse aflê en met volharding na volkome heiligheid soek. Hy het in sy eie lewe ook na die vervulling van hierdie belofte gestreef: “Ek vergeet die dinge wat agter is en strek my uit na wat voor is, en jaag na die doel om die prys te verkry van die hoë roeping van God in Christus Jesus” (Fil. 3:14). Hy het hierdie verhewe, oorwinnende lewe nagejaag om dit vas te gryp en nooit weer na die sukkelbestaan van die verlede terug te keer nie.
Die hoë roeping van alle Christene is niks minder nie as gelykvormigheid aan Jesus Christus self. In die lig van die getuienis van Paulus, asook talle ander heiliges deur die eeue heen, moet ons werk daarvan maak om die struikelblokke uit die weg te ruim sodat ons ook ons roeping tot volkome heiligheid kan verkry.
Die struikelblokke wat ons onderweg na die vervulling van hierdie hoë ideaal moet aflê, word in Hebreërs 12:1-2 as sonde en laste beskryf. Dit is dinge wat tussen ons en die vervulling van die belofte van heiligmaking staan. Daar is talle van hierdie hindernisse wat ons aftrek en van die volle seën van ’n Christusgelykvormige lewe beroof. Die spesifieke probleme verskil van persoon tot persoon, want nie almal van ons het dieselfde swakhede en neigings wat deur die Bose uitgebuit word om ons geestelik te ondermyn en tot ’n val te bring nie. Van die mees algemene struikelblokke spruit voort uit vleeslikheid.
Die vlees verwys na die ou, ongekruisigde natuur van die mens. Omdat die vlees tot sonde en die bevordering van eiebelang geneig is, staan dit die werking van die Heilige Gees in ’n gelowige se lewe teë. “Want die vlees begeer teen die Gees, en die Gees teen die vlees; en hulle staan teenoor mekaar, sodat julle nie kan doen wat julle wil nie” (Gal. 5:17). Jong bekeerlinge wat nog nie ’n volle oorgawe gemaak het nie, bevind hulleself in die situasie van oorheersing deur die vlees, en dit sal vir die res van hulle lewe voortduur as hulle niks daaraan doen om die mag van die vlees te verbreek nie.
Dit gebeur dikwels dat wanneer ’n persoon tot bekering kom en sy hart vir die Here gee, hy hom van sekere sondes van die verlede distansieer sonder om sy vleeslike toestand volledig te bely en oorwinning daaroor te kry. In sulke gevalle oorleef die vlees en soek na meer “Christelike” en dus meer aanvaarbare maniere om homself te laat geld en steeds die beeld van die eie-ek te bou. So ’n persoon het nog nie ’n rein hart nie, maar ’n verdeelde hart waarin die Gees en vlees teenoor mekaar staan.
Die groot ideaal van die vlees is om homself te laat geld, die kruis van selfverloëning te vermy en doelgerig voort te gaan om eiebelang na te jaag. In sy pogings tot selfhandhawing lê hy verskillende struikelblokke in die weg van vordering na die Geesvervulde lewe.
Ritualisering en kerkisme
Baie mense wat in die vlees lewe verkies om nie reguit deur die eis van wedergeboorte en heiligmaking gekonfronteer te word nie. In plaas daarvan volg hulle die maklike pad om kerklidmaatskap te verkry deur middel van gebruike soos die doop en aanneming. In vormgodsdienstige kerke is dit die prediker wat lidmate salig spreek, en nie die Heilige Gees nie (vgl. Rom. 8:16). Die gevolg is dat lidmate net ’n gedaante van godsaligheid het, sonder die wederbarende krag van die Heilige Gees (2 Tim. 3:5). Vir sulke gelowiges is kerklidmaatskap die deur na die hemel, en getroue kerkbesoek die enigste weg tot heiligmaking. Hulle is onversetlik toegewy aan die dogma van hulle denominasie, en vasberade gekant teen alle leerstellings wat hoër eise aan hulle stel. Hulle lewens is op ’n valse fondament gebou omdat hulle nooit aan die volle waarheid oor regverdigmaking en heiligmaking blootgestel is nie. Hierdie houding sluit enige moontlikheid van geestelike ontwaking en groei na volwassenheid uit.
Selfs al het so ’n persoon waarlik sy hart aan die Here gegee, sukkel hy om geloofsekerheid te kry, want sy doop en kerklidmaatskap is die ankers van sy siel, eerder as geloof in Christus. Sy gebrek aan heiligmaking word in sulke gevalle nie aan sy vleeslike toestand toegeskryf nie, maar aan die feit dat hy nie genoeg kerk toe gaan en ook nie genoeg bydraes gee nie. Die afwesigheid van heiligmaking word dus deur menslike pogings tot ’n beter lewe aangespreek, steeds onbewus van die noodsaaklikheid van ’n volle oorgawe en die dood van die eie-ek. Vir so ’n persoon bly werklike heiligmaking ’n ontwykende droom wat nie deur vleeslike pogings verkry kan word nie. Dit is tragies dat kerke en hulle rituele dikwels in die pad staan tussen ’n gelowige en die volheidslewe.
Terugkeer na die wet
Die eie-ek van ’n vleeslike mens kan nie by ’n geloofslewe aanpas waarin volle vertroue gestel word in die afgehandelde werk van Jesus Christus aan die kruis nie. Wanneer die “oue mens” ná bekering toegelaat word om voort te bestaan, soek hy na maniere om homself ook in die geloofslewe te laat geld. Hy verkies ’n vorm van selfregverdiging voor God op grond van sy eie pogings en werke, daarom is hy sterk ingestel op ’n vermenging tussen die wet en genade.
Wanneer ’n persoon mislei word om hierdie pad te volg, word hy weg van die kruis af op die wet ingestel, en dit bied aan die vlees die geleentheid om sy eie vorm van heiligheid uit te werk. Hy word nie meer deur ’n volle oorgawe en sterwe aan die kruis gekonfronteer om hartsreiniging te verkry en die vrug van die Heilige Gees voort te bring nie. In plaas daarvan beoefen hy ’n valse vorm van heiligmaking wat na eie pogings binne die raamwerk van ’n wettiese lewenswyse lei. Sulke persone roem in hulle onberispelike lewens volgens die wet, en probeer om aan al hoe meer wette gehoorsaam te wees – ook die sabbatswette. Hulle beperk Christus se rol net tot vergifnis in gevalle van wetsverbreking.
Wat sê Paulus van mense wie se belangrikste mikpunt wetsnakoming is? “Julle wat geregverdig wil wees deur die wet, is losgemaak van Christus; julle het van die genade verval” (Gal. 5:4). ’n Lewe van hierdie aard bou nie ’n mens se geestelike lewe en verhouding met Christus op nie, maar ondermyn dit eerder en vernietig dit uiteindelik. As die kruis van Jesus nie meer vir jou algenoegsaam is nie, is jy op ’n ernstige glybaan weg van die Here af op die pad van selfregverdiging. Wanneer die liefde van God in ons harte uitgestort is en ons “hoop volkome op die genade wat ons deel word by die openbaring van Jesus Christus” (1 Pet. 1:13), het ons nie meer die wet as riglyn vir ons lewe nodig nie (Rom. 13:8-10).
Die wet was in Ou-Testamentiese tye net ’n tugmeester na die Messias toe – dit het Israel vir redding en heiligmaking na Jesus en die kruis gedryf. In hierdie nuwe bedeling is dit die Heilige Gees wat ons van sonde oortuig, wat ons wederbaar en vervul, wat ons in die hele waarheid lei en Christus ’n werklikheid in ons lewe maak. Die wet kan nie redding bewerk nie, en nog minder heiligmaking, daarom moet ons nie ’n verhouding tussen gelowiges en die wet bou nie, maar tussen gelowiges en Christus. Die Heilige Gees oortuig ons van sonde wanneer ons lewens nie in volle ooreenstemming met Christus se beeld van heiligheid is nie. Hy is geestelik en moreel die norm waarna ons streef – nie die wet nie.
Vleeslike Christene se lewens word altyd deur morele sonde gekenmerk, want die vlees “onderwerp hom nie aan die wet van God nie, want dit kan ook nie” (Rom. 8:7). ’n Gelowige wat aan die neigings van sy sondige natuur toegee, tree soos ’n ongeredde persoon op (1 Kor. 3:1-3). Die volgende immorele dade is kenmerkend van baie gelowiges wat nog nie die Here vir volkome heiligmaking vertrou het nie: hoogmoed, liefde vir die wêreld en vir wêreldse vermaak, liefde vir geld, rykdom en die neiging om altyd net die beste te wil hê, oneerlike finansiële transaksies, verskillende vorms van verslawing (bv. aan drank, tabak, kos en dwelms), wraaksugtigheid, leuens, onrein gedagtes en buite-egtelike verhoudings. Hierdie lys gaan aan, en daar is nie ’n einde aan dit wat die vlees vir sy eie behaaglikheid begeer nie.
Bedroef jy die Heilige Gees deur jou aan een of meer van hierdie dinge skuldig te maak? Weet dan dat jou hart nog nie gereinig is nie en dat jy nog nie deur die Heilige Gees vervul is nie. Hy moet eers volle beheer oor jou lewe kry voordat jy van al die skewe en krom paaie sal afwyk: “Wandel deur die Gees, dan sal julle nooit die begeerlikheid van die vlees volbring nie” (Gal. 5:16). Die Heilige Gees sal die Here Jesus ’n groter werklikheid in jou lewe maak en jou in staat stel om sy heiligheid deelagtig te word: “Maar beklee julle met die Here Jesus Christus, en maak geen voorsorg vir die vlees om sy begeerlikhede te bevredig nie” (Rom. 13:14).
Die oplossing vir vleeslikheid is dus nie menslike pogings om minder te probeer sondig nie, maar ’n eerlike selfondersoek, gepaard met die belydenis en onmiddellike versaking van alles wat tussen jou en die Here staan (Spr. 28:13; 1 Joh. 1:9). Volgens Hebreërs 10:19-22 is die Here Jesus ons Hoëpriester wat ons harte reinig deur sy bloed en ons deur die geskeurde voorhangsel tot in die heiligdom begelei waar God se genadetroon is. Christus se kruisdood bewerk nie net ons regverdigmaking nie, maar ook ons heiligmaking.
Wanneer die Heilige Gees ons met krag uit die hoogte vervul, word ons van alles oortuig wat nog tussen ons en die Here staan. Hy lei ons opnuut na die kruis om volkome reiniging te verkry deur die bloed van die Lam. As ons hieraan gehoorsaam is, dan verkry die Heilige Gees volle beheer oor ons lewens en sal ons onbelemmerd in die hele waarheid lei.
Vleeslike Christene word ook van hulle sondes oortuig deur die Heilige Gees, maar hulle is dikwels nie bereid om met daardie sondes te breek nie. In dié opsig bedroef hulle die Heilige Gees en weerstaan sy werking in hulle lewens (Ef. 4:30).
Die eer van mense
Dit is ’n algemene neiging onder vleeslike Christene om vol van hulleself te wees, graag oor hulleself en hulle eie prestasies te praat, en altyd na volle erkenning vir hulle aandeel in enige saak te soek. Hulle wil hoog aangeskrewe wees in hulle kerke en in die samelewing, en juis daarom huiwer hulle om standpunte in te neem wat dalk aanstoot kan gee, of oor mense se sonde te praat en sodoende vir hulle ’n verleentheid te skep. Vleeslike predikante en ouderlinge maak liewer kompromie en spreek nie graag dwalende gelowiges aan nie.
Die Here Jesus het egter direkte waarskuwings aan sy dissipels gerig dat hulle nie die eer van mense moet soek nie, want die evangelie van verlossing is van so ’n aard dat dit verwerp word deur die wêreld, asook deur ongeredde kerklidmate wat net ’n gedaante van godsaligheid het. ’n Ware dissipel van Jesus moet bereid wees om vervolging te verduur en deur die wêreld verwerp te word (Luk. 6:22-26; Joh. 15:19-20). ’n Vleeslike gelowige kan nie hierdie soort behandeling aanvaar nie, want hy voel diep seergemaak en in sy ego gekrenk as mense hom nie op die hande dra en lof toeswaai oor dit wat hy doen nie. Daar is onteenseglik ’n prys om te betaal as ons ’n volle oorgawe wil maak om deur die Heilige Gees vervul te word.
’n Vleeslike Christen is nie onder die volle beheer van die Heilige Gees nie, daarom kan hy nie daarop aanspraak maak dat hy in die hele waarheid gelei word nie. So ’n persoon luister nog na allerlei ander stemme – ook dié van valse profete – en raak dus maklik van die waarheid afvallig. Die Here Jesus het sy dissipels pertinent teen misleiding gewaarsku (Matt. 24:4-5, 11, 24), maar die kerkgeskiedenis deur die eeue heen bevestig die tragiese feit dat vleeslike lidmate dikwels die verkeerde leringe van valse profete nagevolg het.
Die Galásiërs is gewaarsku teen valse leraars wat verwarring veroorsaak deur die evangelie van Christus te verdraai (Gal. 1:6-8). Dieselfde vermaning is aan die Efésiërs gerig (Hand. 20:29-30). Die Korinthiërs is ook gewaarsku teen demoniese misleiding wat daarop gerig is om die evangelie kragteloos te maak deur middel van valse voorstellings van Jesus (2 Kor. 11:3-4). Dit gebeur onder die direkte beïnvloeding van die duiwel wat as ’n engel van die lig kom, asook valse profete wat hulleself as vroom gesante van God voordoen (2 Kor. 11:13-15).
Die Bybel waarsku ons dat misleiding van hierdie aard ’n algemene verskynsel sal word in die eindtyd: “Die Gees sê uitdruklik dat in die laaste tye sommige van die geloof afvallig sal word en verleidende geeste en leringe van duiwels sal aanhang” (1 Tim. 4:1). Paulus sê dat daar ’n menigte leraars sal wees wat die oor sal afkeer van die waarheid en hulle sal wend tot fabels (2 Tim. 4:2-4).
Vleeslike Christene is geestelik onvolwasse en het nie ’n goedontwikkelde onderskeidingsvermoë nie (Heb. 5:12-14; Ef. 4:14), daarom is dit vir hulle baie moeilik om teen die stygende gety van valse lerings staande te bly. Soek na die vervulling met die Heilige Gees, bestudeer die Bybel onder sy leiding, en neem standpunt in teen alles wat in stryd daarmee is.
Twyfel en ongeloof in vleeslike mense se harte is twee van die noodwendige gevolge van valse leerstellings. Persone wat vreemde leerstellings aanhang, is losgemaak van die Bybel en het navolgers van mense geword. Dit is die manier waarop kultusse gevorm word. Wanneer die slagoffers van hierdie bewegings genoeg gehad het van vreemde manifestasies soos val en lag in die gees, by herhaling mislei is deur drome, visioene en valse profesieë wat nie uitgekom het nie, groot somme geld aan inhalige predikers gegee het, en voortdurend deur twyfel en onsekerheid geteister is nadat hulle deur verwaande leraars salig gespreek is, dan draai baie van hulle heeltemal van godsdiens af weg en verwerp ook Bybelse waarhede saam met die misleiding waaraan die valse profete hulle blootgestel het.
Die dissipels van Jesus het ook by tye getwyfel en is as kleingelowiges beskryf, maar hulle het hulle fout agtergekom en vir die Here gevra: “Gee ons meer geloof” (Luk. 17:5; vgl. Matt. 8:26). Wanneer mense se geloof begin wankel, moet hulle tyd inruim vir afsondering, hulleself én die Skrif deeglik ondersoek, en ’n nuwe oorgawe aan die Here maak.
Verflouing in waaksaamheid
Een van die kenmerke van vleeslike Christene is dat hulle nie waaksaam genoeg is teen die versoekings en aanslae van die Bose nie. Hulle besef ook nie die waarde van volhardende gebed nie: “Waak en bid, dat julle nie in versoeking kom nie. Die gees is wel gewillig, maar die vlees is swak” (Matt. 26:41). ’n Vleeslike persoon is meer op sy eie vermoëns as op die krag van die Heilige Gees ingestel, en dit is die rede waarom hy so dikwels faal in sy pogings om versoekings te oorwin. Hy word op onverwagte oomblikke oorval en gee dan maklik in.
Sulke persone bied gewoonlik nie betyds weerstand teen sonde nie, en wag totdat dit amper te laat is voordat hulle ’n standpunt daarteen probeer inneem. ’n Geesvervulde persoon word egter onmiddellik teen verkeerde gedagtes en voornemens gewaarsku, en dit stel hom in staat om probleme te voorkom nog voordat daar aan sondige suggesties toegegee word.
Verflouing van ons wederkomsverwagting
Wanneer die Heilige Gees nie deur vleeslike gesindhede in ons lewe geblokkeer word nie, skerp Hy ook by ons ’n sterk wederkomsverwagting in (Joh. 16:13). Hy het na die aarde gekom om ’n bruidsgemeente vir Jesus Christus te versamel, en ons word daagliks voorberei om aan die einde van ons lewe in ’n rein kleed voor die hemelse Bruidegom te verskyn (Ef. 5:25-27). Nadat ’n persoon gewederbaar is, word hy ook geheilig en in staat gestel om werke te doen wat by die bekering pas (Matt. 3:8). Hierdie werke is nie menslike pogings om God te behaag nie, maar die vrug van die Heilige Gees in ’n oorgegewe persoon se lewe. Dit verleen ook aan hom ’n bruilofskleed: “En aan haar [die bruid] is gegee om bekleed te wees met rein en blink fyn linne, want die fyn linne is die regverdige dade van die heiliges” (Op. 19:8).
Die dwase maagde in Matthéüs 25:1-13 is ’n uitbeelding van vleeslike gelowiges wat ’n lae standaard handhaaf en verkeerdelik meen dat hulle vir die Bruidegom se koms gereed is. Hulle het wel lampe wat in ’n stadium gebrand het, maar het nie ekstra olie by hulle nie. Die ekstra olie dui op die vervulling met die Heilige Gees, wat deur baie Christene nagelaat word. Dit is die rede waarom hulle geestelik gesproke leeg loop, nie ’n bruilofskleed het nie en aan die slaap raak wanneer hulle moet waak en bid.
Baie van hierdie vleeslike meelopers sal hulle tekortkoming eers ná die wegraping besef wanneer dit te laat is om vir die Bruidegom se geheime koms gereed te maak. Hulle sal nog steeds hulle gebroke verhouding met die Here kan herstel, maar deur die verdrukking moet gaan en dus ’n duur prys vir hulle vleeslikheid betaal. Hulle laat toe dat die ongekruisigde vlees hulle geestelik blokkeer en uitblus, en sodoende van die seën van ’n lewe van oorwinning beroof.
Versoekings m.b.t. menslike krag en wysheid
Diegene wat deur die vlees net op hulle eie wysheid en insig staat maak, kom altyd in botsing met die Bybel. Hulle wil nie aanvaar dat die wêreld in die eindtyd al hoe slegter word en op ’n groot verdrukking afstuur nie. In plaas daarvan bedink hulle menslike planne om die wêreld geestelik en moreel te hervorm, kunsmatig groot herlewings deur transformasiebyeenkomste te probeer skep, en sodoende hulle eie Utopia tot stand te bring.
Dit is dieselfde argumente wat die Antichris ook sal gebruik om die wêreld te verenig en te transformeer. Hy sal sê: “Deur die krag van my hand het ek dit gedoen en deur my wysheid, want ek is verstandig; en die grense van die volke het ek verwyder, en hulle voorrade het ek geplunder; en die wat op trone sit, het ek soos ’n maghebber neergewerp” (Jes. 10:13).
Die wysheid van God is totaal anders as dié van mense. Sy Heilige Gees oortuig ons daarvan dat die wêreld al hoe slegter word en op ’n groot verdrukking onder die beheer van die Antichris afstuur. In hierdie tyd sal God ook die sondaars oordeel, sodat boosheid van die aarde af verwyder kan word. Ons opdrag is om te waak en te bid sodat ons waardig kan wees om die komende verdrukking te ontvlug en voor die Seun van die mens te staan (Luk. 21:36).
Dit is net die Heilige Gees wat aan ons die regte insig in God se Woord kan gee, en ons ook kan help om reg daarop te reageer, “want die Gees ondersoek alle dinge, ook die dieptes van God” (1 Kor. 2:10). Sonder Hom sal ons die situasie in die wêreld heeltemal verkeerd beoordeel, verkeerde verwagtings koester en onsself met nuttelose en irrelevante aktiwiteite besig hou.
Is jy met die Heilige Gees vervul en dien jy die Here deur die krag van die Gees, of bestaan jou godsdiens uit oorredende woorde van menslike wysheid (1 Kor. 2:4), aangevul deur vleeslike pogings om God te behaag? Alles wat uit die mens se natuurlike insig en vermoëns voortspruit, sal soos hout, hooi en stoppels voor die regterstoel van Christus verbrand. Selfs al het so ’n persoon ’n getuienis van redding gehad, sal sy vleeslike godsdienstigheid verwerp word sodat hy beskaamd voor die Here sal staan: “As iemand se werk verbrand word, sal hy skade ly; alhoewel hy self gered sal word, maar soos deur vuur heen” (1 Kor. 3:15). Loon word slegs gegee vir werke wat onder die leiding en deur die krag van die Heilige Gees gedoen is.
Die geheim van sukses
Die enigste weg na ’n suksesvolle geestelike lewe is om die vlees met al sy werke oor te gee om gekruisig te word, sodat ons harte en lewens van die invloed daarvan gereinig kan word. Slegs dan kan die Gees van God ons volkome vervul en in die volle waarheid lei. Dit is die eerste en belangrikste probleem wat ons in die proses van heiligmaking moet aanspreek. Paulus het vir ’n Christelike gemeente gesê: “... dat julle, wat die vorige lewenswandel betref, die oue mens moet aflê wat deur die begeerlikhede van die verleiding te gronde gaan, en dat julle vernuwe moet word in die gees van julle gemoed en julle met die nuwe mens moet beklee wat na God geskape is in ware geregtigheid en heiligheid” (Ef. 4:22-24).
Ons kan nie ten volle met die nuwe lewe in Christus beklee word, voordat ons nie eers in ’n stap van volle oorgawe die ou lewe afgelê en oorgegee het om gekruisig te word nie (vgl. Kol. 3:8-10). Die struikelblokke in die weg van heiligmaking móét verwyder word. Daarsonder sal ons in ’n verlengde kleuterskool van vleeslikheid en geestelike onvolwassenheid vasgevang bly (1 Kor. 3:1-3).
Het jy al die oorwinningslewe deelagtig geword, of word die Gees van God deur lank gevestigde struikelblokke in jou lewe teëgestaan en selfs uitgeblus? (Vgl. 1 Thess. 5:19.) Die oplossing hiervoor is volkome heiligmaking (1 Thess. 5:23). Dit is ’n werk wat net die Here in ons harte kan doen, mits ons bereid is om van die struikelblokke van vleeslikheid afstand te doen.