Die Nazi's en die Duitse ekonomie - Daarbenewens - 2021
Die ekonomie van Duitsland was in 'n warboel toe Hitler in Januarie 1933 tot kanselier verkies is. Hitler en Nazi-propaganda het gespeel op die bevolking se vrees vir geen hoop nie. Werkloosheid het in die laaste dae van die Weimar-republiek 6 miljoen bereik - byna genoeg 33% van die bevolking se werkende bevolking. Nou het Hitler besluit dat almal in Nazi-Duitsland moet werk en hy speel voortdurend op die ekonomiese wonderwerk wat Nazi-Duitsland bereik het.
Hierdie "ekonomiese wonderwerk" was gebaseer op werkloosheid wat teen 1939 verdwyn het.
Januarie 1933 6 miljoen
Januarie 1934 3,3 miljoen
Januarie 1935 2,9 miljoen
Januarie 1936 2,5 miljoen
Januarie 1937 1,8 miljoen
Januarie 1938 1,0 miljoen
Januarie 1939 302,000
Maar was dit waar, of het die Nazi-propagandamasjien in overdrive oorgegaan om die nasie en Europa te oorreed dat sy iets bereik het wat ander Europese lande nie in die tyd van ekonomiese depressie gehad het nie?
'N Aantal beleide is ingestel wat die werkloosheidsyfers laat daal het.
Vroue is nie meer by die statistieke opgeneem nie, dus was daar geen vroue wat onder die Nazi-bewind werkloos was nie, wat die statistieke betref.
Die werkloses het 'n baie eenvoudige keuse gekry: doen wat u ook al deur die regering aan u gegee word, of word 'werk-skaam' geklassifiseer en in 'n konsentrasiekamp geplaas.
Jode het hul burgerskap in 1935 verloor en is gevolglik nie by die werkloosheidsyfers opgeneem nie, alhoewel baie hul werk aan die begin van Hitler se tyd aan bewind verloor het.
Baie jong mans is uit die werkloosheidsyfer getrek toe diensplig ingestel is (1935) en mans moes hul tyd in die leër doen, ens. Teen 1939 was die leër 1,4 miljoen sterk. Om hierdie manne met wapens, ens. Toe te rus, is fabrieke gebou en dit het die werkloosheidsyfer nog meer gehaal.
Met hierdie maatreëls in plek moes die werkloosheidsyfer drasties daal en baie het die Nazi-figure gesien as niks meer as 'n boekhoukuns nie. Baie mense was egter te bang om teen die Nazi's te praat of negatiewe opmerkings oor die gepubliseerde syfers te lewer - dit was die vrees van die Gestapo.
Daar is egter geen twyfel dat werk geskep is nie. Die Nazi's het openbare werkskemas ingestel vir mans wat in die National Labour Service (Reichsarbeitsdienst of RAD) gewerk het. Hulle werk sou onder meer die grawe van slote op plase ingesluit het om besproeiing te help, die bou van die nuwe motorwaens, die aanplant van nuwe woude, ens. Die mans van die RAD het 'n militêre uniform gedra, in kampe gewoon waar hulle gewerk het en het net wat ons sou noem sakgeld. In vergelyking met die gebrek aan sukses van die Weimar-regering en die chroniese ellende van 1931 tot 1932, voel hierdie mans egter dat die Nazi-regering ten minste die moeite doen om hul lot te verbeter.
Om diegene wat in die werk is te beskerm, is die Duitse Arbeidsfront opgerig. Dit is gelei deur Robert Ley. Die GLF het die rol van verbode vakbonde aangeneem. Die GLF het dit tot 'n mate gedoen. Ley het beveel dat werkers nie ter plaatse afgedank kan word nie, maar hy het ook beveel dat 'n werker nie sy werk mag verlaat sonder die regering se toestemming nie. Slegs regeringsarbeidbeurse kon 'n nuwe pos reël as iemand sy werk verlaat.
Die GLF het egter teen 1939 die aantal gewerkte ure van 60 tot 72 per week (oortyd ingesluit) verhoog. Stakings is verbied. Die gemiddelde fabriekswerker verdien tien keer meer as die geld wat geld verdien het, en min het gekla - maar dit was belaai met moontlike probleme.
Die vryetyd van die werkers is ook versorg. 'N Organisasie genaamd "Kraft durch Freude" (KdF) het hiervoor gesorg. Ley en die KdF het uitgewerk dat elke werker 3,740 uur per jaar vry gehad het om ontspanningsaktiwiteite te beoefen - wat die staat sou aanbied. Die aktiwiteite wat deur die staat aangebied is, is noukeurig en stelselmatig aangeteken. Vir die Berlynse gebied (1933-38):
Soort gebeurtenis Aantal gebeure Aantal betrokkenes
Teateropvoerings 21,146 11,507,432
konserte 989 705,623
verhogings 5,896 126,292
Sportgeleenthede 388 1,432,596
Kulturele geleenthede 20,527 10,518,282
Vakansies en vaarte 1,196 702,491
Museumtoere 61,503 2,567,596
uitstallings 93 2,435,975
Naweekuitstappies 3,499 1,007,242
Kursusse / Lesings by die Duitse kantoor vir volwasseneskole 19,060 1,009,922
Goedkoop vakansies en die aanbod daarvan was 'n goeie manier om die ondersteuning van die gemiddelde persoon op straat te wen. 'N Vaart na die Kanariese Eilande kos 62 punte - maklik vir baie mense bekostigbaar, alhoewel die meeste vaarte deur die Nazi-party-amptenare opgeneem is. Stap- en ski-vakansies in die Beierse Alpe kos 28 punte. 'N Toer van twee weke in Italië kos 155 punte.
Die KdF was ook betrokke by die instelling van 'n skema waardeur die werkers 'n motor kon kry. Die Volkswagen - People's Car - is so ontwerp dat die meeste dit kon bekostig. Die Kewer, ontwerp deur Ferdinand Porsche, kos 990 punte. Dit was ongeveer 35 weke se loon vir die gemiddelde werker. Om te betaal vir een het werkers 'n huurkoopskema onderneem. Hulle het 5 punte per week op 'n rekening inbetaal.
Hitler inspekteer 'n model van die Volkswagen Kewer
Teoreties, as die rekening 750 punte bereik het, sou die werker 'n bestelnommer kry wat sou daartoe lei dat hy 'n motor ontvang het. In werklikheid het niemand 'n motor ontvang nie. Die miljoene punte wat in die skema belê is, is herlei na die vinnig uitbreidende wapenfabrieke. Dit het versnel namate die Tweede Wêreldoorlog nader. Niemand het gekla om dit te doen nie, en dit kan tot ernstige probleme met die geheime polisie lei.
Het die Nazi's 'n ekonomiese wonderwerk vir Duitsland opgelewer?
Die Minister van die Ekonomie was Hjalmar Schacht. Hy het sy 'Nuwe plan' bekendgestel. Hierdie plan is bedoel om invoer te verminder, werkloosheid te verminder, die regering se besteding in 'n wye verskeidenheid nywerhede te kanaliseer en handelsooreenkomste met ander lande te sluit. Hermann Goering wou ook hê dat Duitsland in alle nywerhede selfonderhoudend moet word, sodat sy as nasie 'n oorlog kon oorleef. Was hierdie planne suksesvol?
teen 1939 het Duitsland steeds 33% van sy benodigde grondstowwe ingevoer
die regering se inkomste was in 1928 10 miljard Reichsmarks. In 1939 was dit 15 miljard. Die owerheidsbesteding het egter toegeneem van 12 miljard Reichsmarks in 1928 tot meer as 30 miljard in 1939 - 'n verskil van 15 miljard Reichsmarks. Van 1933 tot 1939 bestee die Nazi-regering altyd meer as wat hulle verdien het, sodat staatskuld teen 1939 meer as 40 miljard Resichsmarks was.
die saldo van handelsyfers het teen 1939 in die rooi afgeneem met 0,1 miljard Reichsmarks.
werkloosheid het gedaal van 6 miljoen in 1933 tot 300,000 teen 1939 en industriële produksie in 1939 was hoër as die syfer vir Weimar Duitsland voor die ineenstorting van Wall Street in 1929.
die jaarlikse voedselverbruik in 1937 het gedaal vir koringbrood, vleis, spek, melk, eiers, visgroente, suiker, tropiese vrugte en bier in vergelyking met die syfers van 1927. Die enigste styging was in rogbrood, kaas en aartappels.
reële verdienste in 1938 was almal dieselfde as die syfer van 1928. Reële verdienste is lone aangepas om inflasie moontlik te maak.