Duitse toepaslike kunste in Parys - Die versamelings
Monsieur se kamer.
Madame se kamer.
Titel: Monsieur se kamer.
Skrywer: RIEMERSCHMID Richard (1868 - 1957)
Tegniek en ander aanduidings: Foto gepubliseer in Moderne Bauformen, 1910, nr 9 en in Kuns en versiering, n ° 27, 1910
Titel: Madame se kamer.
Skrywer: BREUER Marcel (1902 - 1981)
Tegniek en ander aanduidings: Foto gepubliseer in Kuns en versiering, 1930, nr.56.
Kulturele hegemonie waarborg vir die Franse identiteit
Ná die Frans-Pruisiese konflik is Frankryk bekommerd oor sy industriële, opvoedkundige en akademiese vaardighede, en glo dat die Pruisiese oorwinning deels te wyte is aan sy meerderwaardigheid in hierdie sektore. By die Grand Palais ontdek die publiek dertien kamers wat deur Duitse kunstenaars ingerig en versier is met die tema "Die huis van 'n kunsliefhebber". Dit is gebaseer op tegniese vooruitgang in die industrie om Duitse vervaardigde produkte 'n toonaangewende posisie op die wêreldmark te gee.
Op die Salon d'Automne in 1910 was Richard Riemerschmid verantwoordelik vir die skepping van Monsieur se slaapkamer. Die mure is bekleed met baie sober wit houtwerk, skaars opgehef deur lyste en 'n paar klein formaat werke wat die oppervlak deurdruk. Al die meubels pas by hierdie witheid, sodat die klerekas, stoorplek, spieël perfek in die kamer pas. Hierdie harmonie word versterk deur die manier waarop die meubelelemente mekaar weerklink. Die kurwe van die stoelbene word dus weerspieël in die bedkassies en die klein tafeltjie naby die bank. Die bed het 'n identiese basis as dié van die bank, dressoir en spieël; die bedkassie ontmoet die mat voor die bank en die sprei pas by die gordyn. Vier liglampe is rondom 'n plafonversiering georganiseer. Die groot vereenvoudiging van ornamentele besonderhede, ten gunste van funksionaliteit en vorms wat die gebruikte materiaal organies met mekaar verbind, die konstruksie en funksie daarvan, is kenmerkend van die Werkbund waarvan die sober, harmonieuse ontwerp die warboel van meubels verban en probeer om 'n eenheid in meubels.
Die funksionaliteit, die soberheid van die dekor kenmerk ook die kamer van Madame wat Marcel Breuer in 1930 aangebied het in die twintigste Salon van die Vereniging van Dekoratiewe Kunstenaars. Sy pas in 'n drievertrek-woonstel vir 'n Boarding-House-Hotel. 'N Kitchenette en 'n badkamer skei dit van die man s'n, die laaste kamer is 'n kantoor. In hierdie kamer staan ​​die wit mure in kontras met 'n muur wat in donker kleur geverf is, waarvan een derde vaste, horisontale modulêre rakke is. Die glans van die buisvormige staalmeubels val op teen die donker linoleum. Die staalpote, die koffietafel, die vaas en die dik glasbank illustreer die gebruik van industriële materiale in diens van 'n funksionele interieurontwerp. Hierdie eenheid straal 'n groot soberheid en elegansie uit wat versterk word deur eenvoudige vorms en ruimtebesparende uitleg. Die vrugte van sy werk in die middel van die 1920's, die werke wat deur Breuer uitgestal word, getuig van die belangrikheid van die Bauhaus in die meubelbedryf en deur na te dink oor moderne behuising.
Toegepaste kunste as 'n ekonomiese belang vir Frankryk en Duitsland
Hierdie nuwighede wat Duitse kunsuitstallings in Frankryk bied, lewer baie ernstige kommentaar. In 1910 het die Franse kritici die eienskappe van organisasie en die verbetering van die versiering in die verskillende kamers erken, maar hulle het die waardigheid van hierdie werke nie waardeer nie - hulle het die uitdrukking gesien van 'n nasionale kuns waarvan dit waardeer die eienskappe. In 1930 het sy probeer om enige oorspronklikheid uit Duitse produksies te verwyder deur te beweer dat dit slegs die Germaanse vertaling van Franse idees was. Selfs die mees positiewe kommentators kan nie anders as om 'n tipologie van die Franse gees en die Duitse gees daar te stel nie. Daarom vind ons in die kritiek op elk van die tentoonstellings dieselfde retoriek wat daarop gemik is om die Duitse produksie te verkleineer in die naam van voortreflike Franse smaak. Dit weerspieël in werklikheid ekonomiese mededinging wat militêre aangeleenthede vervang het na elk van die oorloë. Sedert die laaste derde van die 19de eeu het beide Duitsland en Frankryk probeer om 'n nuwe styl te skep wat ver van historisme af is, wat elkeen 'n nuwe plastiese woordeskat ontwikkel, maar hul produksiestrategie verskil. Die Duitsers moedig veral grootskaalse vervaardiging en wyer verspreiding aan die publiek aan deur verenigings van kunstenaars, vakmanne en nyweraars. Die onheilspellendheid van die Franse kritiek tydens hierdie uitstallings is dus nie te wyte aan 'n eenvoudige afsku vir Duitse produksies nie, maar eerder aan die uitdrukking van 'n wedywering tussen die produksiestelsels van die toegepaste kunste en die vrees om opsy te moet tree. in 'n belowende ekonomiese veld.
Sabine BENEKE, "Otto Grautoff, Frantz Jourdain und die Ausstellung Bayerisches Kunstgewerbe im" Salon d'Automne "von 1910", inDistanz und Aneignung. Kunstbeziehungen zwischen Deutschland und Frankreich, Akademie Verlag, Berlyn, 2004, S. 119-135.Wend FISCHER, "Tussen kuns en nywerheid. The Deutsche Werkbund and the Design of Industrial Products ", in Parys Berlyn 1900-1933. Verhoudings en kontraste. Fance Germany, Ausstellungskatalog Paris, National Museum of Modern Art, Centre Georges Pompidou, Gallimard, Paris, 1978, S. 318-324.Éric MICHAUD, "Introduction" en "Paris 1930: das Bauhaus in Frankreich. Die Bauhaus in Frankryk ", in Das Bauhaus und Frankreich. Die Bauhaus en Frankryk 1919-1930, Isabelle EWIG, Thomas W. GAEHTGENS en Matthias NOELL (red.), Berlyn, Akademie Verlag, 2002, p. 3-13 en 255-346.Thomas W. GAEHTGENS, Friederike KITSCHEN en Mathilde ARNOUX (reds.), "A controversial model - German art industries in artistic debates", in Crossed Perspectives. Die Frans-Duitse kunskritikus 1870-1945, Parys, M.S.H., word in 2008 gepubliseer.100 Jahre Deutscher Werkbund: 1907 - 2007, Uitstallingskatalogus, Pinakothek der Moderne, München, 2007.