Februarie | 2012 | Slakkelak
'n Ma se drukkie
Posted on 28 Februarie 2012 by Slakkelak
My ma is nie 'n drukkie-ma nie. As ek net dink aan die jaloesie tussen my twee dogters wanneer 'n mens begin drukkies uitdeel, kan ek nogal verstaan dat mens tussen agt woelwaters maar eerder nie druk nie. Party mense is doodeenvoudig nie aanraakmense nie.
Mý ma wys haar omgee en liefde deur koekies te bak, truie te brei en goeters vir jou te doen. Dis hoe ek grootgeword het, en dis wat ek ken. Dis hoe ek vir haar lief is.
In die tyd wat ek kompeterend booggeskiet het, het ek altyd by haar gaan bly tydens kompetisies. Alleen Ma-en-dogtertyd wat jare nie beskore was nie, is ingehaal. Ek mis daardie bietjie alleentyd met my ma noudat boogskiet vir 'n tyd op die agtergrond moet bly.
Toe my groot huis afgebrand het, was ek twee dae daarna Pretoria toe om my kar te gaan haal. Natuurlik was ek ook na my ma toe. Natuurlik het die trane geloop. Natuurlik het sy my gedruk toe ons mekaar groet. Toe almal weg was en ek en sy alleen agtergebly het, kon ons eers regtig praat oor die vreeslike seer. Ek wou net by my ma wees. Alleen. Ek wou net 'n dogtertjie wees en huil in my ma se arms. En my ma wat nie 'n drukkie-ma is nie, het my laat huil en ons het meer as veertig jaar se vashou in 'n paar minute gehou.
Vroeër vanjaar het sy begin teddies brei vir 'n liefdadigheidsprojek. Altyd besig, altyd tyd vir iemand anders. Haar teddies het 'n prys gewen en sy het vir my ook 'n paartjie gebrei. Die teddies se kleertjies word vasgebrei, daar is geen los goetertjies nie. Twee weke voor die brand was ek by haar en het sy gevra of ek weer 'n lekker bene-kombersie wil hê, want die ander liefdeskombersie het in die eerste brand omgekom. Asseblief, Ma, asseblief.
Gelukkig het ek 'n fototjie van my beertjies met my selfoon geneem en dit is op die oomblik die muurpapiertjie op my foon. Toe Annerine dit die naweek sien, het sy my net aangekyk en saggies kom sê ek kan maar die kombers kry wat Ouma lankal terug vir haar gehekel het. Ai my kind… nee. Dis JOUNE wat Ouma gebrei het. My voetekombersie en my beertjies dra ek in my hart.
Is dit nie alte fraai nie? Sonder 'n patroon uit my ma se kop gebrei
Gister toe ek my ma bel sê sy uit die bloute dat my kombersie klaar is. Toe begin sy huil en sê 'n beertjie-seuntjie is al halfpad gebrei, sy wil die paartjie klaar hê teen die troue se tyd wanneer sy kom. So druk sy my oor afstand heen, stekie vir stekie wat sy brei druk sy haar hart en liefde uit.
Dankie Ma. Dankie vir my drukkie. Dankie vir Ma se onbaatsugtige en onvoorwaardelike liefde.
Categories: Familie, Slakgedagtes	| Sleutelwoordw: dankie	| 18 Kommentaar
Categories: Plaaslewe	| Sleutelwoordw: brand,dankie,familie,hartseer,plaas,trauma	| 10 Kommentaar
'n Versoek van Ma
Posted on 19 Februarie 2012 by Slakkelak
'n Paar weke gelede het ek vir 'n middag by my ma gekuier, en sy het gevra ek moet asseblief iets skryf oor verlies, ons twee het 'n hele ruk die onderwerp bepeins… min wetende dat twee weke later verlies weer my hele wese sou vul.
Ek dink 'n mens sal vir altyd huil oor sekere goed wat uit jou lewe weggeruk is. Altyd. Op hierdie stadium blok ek my kop daaroor, want om daaraan te dink is net te pynlik. Ek DWING myself om aan dinge te dink wat NOU en MôRE is, want ek kan niks aan gister doen nie.
Nou bou ek huis en maak reg vir Annerine se troue wat oor sewe weke is. Sien uit na my kleinkind wat ek beplan om te bederf.
Uiteindelik gaan ons tog die wêreld uit sonder al die fisiese bagasie. Uiteindelik is dit tog net niks. Maar ons verknog ons aan hierdie niks. Want ons is net mense. Ons verknog ons siele aan aardse goed, en dis die laaste goed wat kan saamgaan eendag op ons ewige reis. Ek moet leer om my kop op hierdie reis te fokus.
Later, Ma. Later. Asseblief nie nou nie.
Categories: Slakgedagtes, Slakverdriet	| Sleutelwoordw: trauma,verlies	| 8 Kommentaar
Categories: Slakverdriet	| Sleutelwoordw: brand,hartseer,plaas,trauma,verlies	| 23 Kommentaar
Kobie, jy verjaar!
Posted on 15 Februarie 2012 by Slakkelak
'n Paar weke gelede lig Annerine, my oudste dogter, my in dat ek die tweede naweek van Februarie Pretoria toe moet gaan. Vir 'n verrassing. Presies wanneer oor die naweek die verrassing is, sal 'n verrassing wees. Ongelukkig moes sy sê van die verrassing, sy het nie geweet wat anders om te maak om my daar te kry nie. Hulle ry spesiaal van Dundee af vir die okkasie.
Ek kry geen leidrade nie, want sy weet al van beter… ek ontknoop altyd die leidrade. Om die verrassingselement te behou vis ek maar liewer nie. Sy vra net op 'n stadium hoe lank ons nou presies getroud is nou weer, en ek dog sy reël 'n lekker romantiese ete vir ek en Roelf aangesien ons silwerbruilof so paar jaar terug stil-stil verbygegaan het.
Ousus Drinie bel toe in die week en sê sy het gereël ons moet nou sommer terwyl ek in Pretoria is 'n lekker familiebraai hou die Saterdag, aangesien sy en kleinsus Magda in Januarie verjaar het, en niemand het tyd gehad vir 'n kuier nie. Mmm… beteken dit die hele familie is dalk betrokke by die verrassing? Ek gebruik toe sommer die geleentheid en reël vir Annerine wat die Paasnaweek trou 'n kombuistee terwyl almal daar is.
Later bel Drinie weer en sê ons moet sommer die Vrydagaand by hulle kom eet, aangesien Roelf iets by swaer Koos moet gaan haal. Mmmm… Nou begin ek weer wonder, is die verrassing dalk daardie aand?
Kort voor die afgespreekte tyd bel Koos. Ons is welkom om vroeër te kom, hulle dogter Marianne bou ook huis en wil graag vir my wys. Mmmm… die opwinding duur voort… Wil hulle ons nou vir 'n rukkie weghê of wat?
Dit was toe net 'n doodgewone héérlike ete. Twee dae oor van die naweek…
Saterdag trek ons toe almal saam by niggie Hannelie en Japie se plot buite Centurion. Toe ons daar aankom en ek ook my vriende se kar sien staan, toe weet ek…
Ons het nog vir 'n paar van die familielede gewag toe die driejarige Luca van Marianne met blink ogies my op die been kom tik en vreeslik opgewonde sê: "Kobie! Jy verjaar!
Dis toe 'n propperse kombuistee vir my nuwe huis. Hulle het tot gekonkel met Roelf om 'n spul vrae op te stel wat ek moes antwoord en met 'n verkeerde antwoord moet ek 'n groenetjie sluk… My kop het naderhand lekker gedraai van daai lekker appeltjies!
Luca het na 'n rukkie weer by my kom staan en kom vra wanneer sing ons nou. Toe sing almal maar "Veels geluk liewe Kobie… o-omdat jy verjaar…"
Dit was 'n heerlike dag saam met die familie en vriende. Dankie julle. Julle is die beste ooit. Kobie het 'n wonderlike verjaardag gehad.