Vergifnis en alledaagse deernis is 'n geskenk - InnerSelf.com
Ons is so vaardig om onsself of ander te blameer. Vergifnis is vir ons, vir ons groei, en om ons te help om meer te wees van wie ons op die liefdevolle en medelydende kant van die lewe is. Vergewensgesindheid skep 'n wonderlike lig van wese. Dit is nie vergeet nie, maar die ruimte in ons innerlike wêreld wat met skuld, woede en spyt beoefen is, skoon te maak. Belangriker nog, moenie jou gevoelens as "sleg" oordeel nie.
Vergewe die dinge wat vergifnis nodig het
sodat jy kan beweeg, ligter en meer medelydend.
Dit is nodig om bewus te wees van die manier waarop ons gebeure in die liggaam stoor en hoe hulle lae soortgelyke emosies skep - hartseer met hartseer, vreugde met vreugde, woede met woede en liefde met liefde. Hierdie lae is soos die strata in rotse en bou groot rotse van emosies wat aangeraak word elke keer as 'n ander soortgelyke emosie ervaar word. 'N Onlangse hartseer versamel al die hartseer wat vroeër in die liggaam gestoor is. Dit vereis 'n gekonsentreerde uitgrawingspoging.
Baie huwelike word byvoorbeeld beïnvloed deur mense uit die verlede. Ons gade sê iets heeltemal neutraal, maar ons gaan in 'n woede of 'n plek van hartseer in of voel skielik aangeval. Wat het gebeur? Meestal, as ons vroulik is, het ons maat iets herhaal wat ons deur ons pa of eerste man of mentor van een of ander aard gesê het wat ons baie negatief beïnvloed het. Toe ons maat gepraat het, het die woorde wat met die tye in ons lewens gereageer is, dieselfde woorde op 'n negatiewe manier gehoor. Dit geld ook vir mans en die vroulike snellers uit hul verlede. Ons verlede kom tot stand en word genees deur ons huidige verhouding.
Dit is een van die geskenke van verhouding - dit wys ons waar ons moet werk.
Gebergde emosionele herinneringe is geleenthede vir groei
Aangesien ons die oproep aanvaar het om ons heldhaftige reis te onderneem en ons met bondgenote omring het, het ons elke keer as ons ons liggame binnegaan om te ontdek wat ons daar gestoor het. Ons weet nou ook dat hierdie gestoor emosionele herinneringe geleenthede vir groei is.
Soos skrywer Pema Chödrön sê: "Niks gaan ooit weg totdat dit ons geleer het wat ons moet weet nie." Dit geld vir die hartseer en waarheid van elke voorval wat in ons lewens plaasgevind het waar ons 'n emosionele reaksie gehad het.
Ons stoor elkeen van die herinneringe in ons sellulêre liggaam en het ons leeftyd om ons begrip van hierdie herinneringe te verkry, te verstaan ​​en te verwyder. Hulle sal nie weggaan voordat ons hulle aangespreek het en geleer het wat ons moet weet nie. Die goeie nuus is dat wanneer ons een geheue toegang het, ons toegang tot almal het.
Niks gaan ooit weg totdat dit ons geleer het nie
wat ons moet weet.
Ontdek My Hartseer
As 'n jong vrou wat in Illinois gebore en opgevoed is, het ek skeiding van vriende en omgewing ervaar toe my ouers twee keer in vyf jaar verhuis het. Die eerste keer het ons gesin verhuis van die stedelike gemeenskap waaraan ek gebore is, wat my oupas, tantes, ooms en neefs ingesluit het, en 'n ware gevoel van waar ek vandaan kom en waar ek by was. Terwyl ek na die sewende graad in my klein Katolieke skool gegaan het, wat ek vyfuur binnegaan het, het my ouers ons na die land verhuis.
Verwyder uit alles bekend, dit het my jare geneem om aan te pas en aan te pas.
Ek het nooit daardie stap verontrus nie, want dit was die 1950s en almal het gedoen wat hulle sonder twyfel gesê is, selfs my ma. Dit was eers toe ek ouer geword het dat ek verstaan ​​wat daardie skuif bedoel vir haar en haar wortels. Intussen het ek aangepas. Na alles, het ek vir myself gesê, dit het goed op die lang termyn uitgedraai.
Toe, net voor my senior jaar, het my pa ons na Florida verhuis. Ek het gegaan van 'n klas van een-en-twintig, wat my vriende en my kêrel ingesluit het, na 'n gesofistikeerde Suid-Florida hoërskool met 350 vreemdelinge in my klas. Ek was bang. Maar ek het nie bedroef nie. Wat was daar om te bedroef toe my huis nuwe en pragtige was en die son elke dag skyn? Dit sou ondankbaar gewees het, en ek het lankal die gewoonte gehad om dankbaar te wees vir wat ek gehad het. Maar dankbaarheid maak nie saak as daar hartseer en skeiding op die voorpunt is nie.
Wat het ek in my liggaam gestoor behalwe vrees en tiener angs in daardie blokke bevrore trane? Daar was woede oor my gebrek aan beheer oor my lewe en skuld wat voortspruit uit daardie woede. Ek het 'n prentjie van myself as 'n sluiter en iemand wat nie die lewe wat ek gehad het, waardeer nie. Hierdie geheime beeld sal terugkom om my vir jare te spook in die vorm van lae selfbeeld.
'N Nuwe Medelydende Perspektief
Om by daardie twee punte in my lewe te beweeg - twee ouderdomme wat so belangrik is vir sosiale aanpassing - het 'n groot impak gehad op my, my broers en susters, en my ouers. Deel van my genesingspad is om terug te gaan en my ouers te verbeel soos hulle destyds was en dink wat hul denkproses was. My pa was uiteindelik in sy laat dertigerjare van sy eie ouers wegbreek toe ons na die plaas toe getrek het. Hy het 'n manier gekies wat gekant was teen alles wat sy pa van hom wou hê.
Om hom op daardie ouderdom te sien was oog- en hartopening. Om te weet dat hy in die oorlog gedien het, kom huis toe na 'n familiebesigheid, 'n langdurige gesinsdinamiek en die verantwoordelikhede van kinders en 'n vrou het my 'n nuwe perspektief gegee en my in 'n medelye toegesê waar ek kon vergewe, maar Dit het my ook die vermoë gegee om sy moed te bewonder.
Ons kan met nuwe oë kyk, 'n nuwe perspektief skep, vergewe en negatiewe gedagtes loslaat. Al hierdie is energieke oordragte van die negatiewe, somber, oordeelkundige perspektiewe wat die lewe van ons liggame tot nuwe waarneembare, kreatiewe, hoopvolle en medelydende energiepakkette verlig wat ons verlig.
Verrassend genoeg het baie mense so verhaas geword om die emosies van haat, woede, oordeel, wrewel te hou en so lank te blameer dat dit die storie van die liggaam geword het. Hierdie ou maniere om te veg om deur die ego te bestaan. Ons kan baie gesonder wees deur nuwe inligting te aanvaar en die energie in ons selle te stoor.
Soos ek hierdie gedeelte geskryf het, het die telefoon gebel. My vriend was sukkel met 'n moeilike probleem, en sy het begin met 'n lang, kwaad tirade. Ek het begin om haar te vertel dat ek haar kort moes sny sedert ek gewerk het toe dit my getref het. Dit was 'n werklike geleentheid om te oefen wat ek leer. Wees geduldig, luister, plaas myself in haar plek en wees deernis vir wat sy deurgegaan het.
Nou was dit nie die tyd om met haar te praat oor haar storie nie. Dit sou nutteloos gewees het in haar huidige plek. Wat sy nodig gehad het, was 'n vriend van die hart om net te luister en te bied om daar te wees.
Dit was nog 'n herinnering dat ons nie in 'n groot arena operasionele angs en verdriet werk nie. Daagliks werk ons ​​in die wêreld van klein griewe en klein dramas. Stiltelik het ek die gebed wat ek liefhet van 'n kursus in wonderwerke gesê:
Elke besluit wat ek maak, is 'n keuse tussen 'n grief en 'n wonderwerk.
Ek gee alle spytte, griewe en wrewel uit en ek kies die wonderwerk.
My liggaam het ontspan, my ego het eenkant gestap, en ek het verkies om die wonderwerk te verwag. En asof dit op die hoogte is, het my vriend gesê: "Maar jy weet wat? Ek het amper vergeet om jou te vertel van my oorwinning vandag. Ek was so gefokus op die negatiewe. Dankie!"
"Dankie?" Ek het niks gedoen nie, maar luister en verander my energieke perspektief van oordeel tot meegevoel. Sy voel my energie beweeg van brein na hart sonder dat ek iets sê - 'n demonstrasie van hoe ons energie ander beïnvloed, selfs oor die telefoon. Stel jou voor hoe sterk dit persoonlik is.
Opening tot Medelye
Een van die grootste gawes van hartseer is die opening van ons harte en liggame aan die wete dat ander ly. Hoe is dit moontlik dat ons nie die ander kon ken of gevoel het wat soveel ly as wat ons voor ons hartseer doen nie? Ten spyte van televisie wat ons verhale van hongersnood, bloedbad, oorloë en eindelose lyding van ander bring, ervaar die meeste van ons net oppervlakkige simpatie. Noudat ons verlore en hartseer ervaar het, het ons in empatie gekom.
Ervaring van hartseer lei ons om meer empatie vir ander te hê.
Vir myself is ek nou bewus van hoeveel mense op hierdie oomblik, oor die hele wêreld, deur 'n ondenkbare tragedie besoek word. Ek het nooit hieroor gedink voor my groot verlies nie.
Ek het al jare lank die poësie van Miller Williams liefgehad en sy gedig "Medelye" verlaat my hart nooit.
Wees deernis vir almal wat jy ontmoet
selfs as hulle dit nie wil hê nie. Wat lyk bedink,
slegte maniere, of sinisme is altyd 'n teken
van dinge wat geen ore gehoor het nie, geen oë het gesien nie.
Jy weet nie wat oorloë aan die gang is nie
daar waar die gees die been ontmoet.
Soms is dit nie moontlik om op te tree soos die samelewing verwag nie, as verkeerde maniere. Hou dit in jou hart wanneer jy 'n oordeel oor iemand maak. Ons weet nooit.
Die ego sal vra waarom die persoon of situasie dalk nie dieselfde empatie by ons het nie, maar dit is irrelevant. Wat belangrik is, is wat in jou hart bou en skep 'n plek van begrip. Dit begin een persoon op 'n slag, en ons energie sal na ander uitstraal en hulle raak op 'n manier wat die medelydende kant van hulle harte kan ontwaak. Of dit nou al is of nie, jy het die gawe om ander met jou emosies te beïnvloed.
Verlies is 'n wond wat 'n seeverandering skep in die manier waarop ons ons lewens sien en ervaar. Dit kan nie wees nie ...
Kernwaardes is die dinge in ons lewens waaruit ons leef en wat nie onderhandelbaar is nie. Hulle is by die ...