Maar, laat ek sommer ook nou skryf dat dit moontlik is. Want die sneeu hou die grond klam. Anders as in droogte geteisterde gebiede is die grond dadelik sopnat as die sneeu begin smelt. Dalk is dit moontlik? Ek sou dit nie aanbeveel nie. Want, gholfbane is duur om te onderhou. En as mens net ses maande lank kan speel, sien ek nie die nut van ‘n gholfbaan nie.
As hy vir ‘n oggend lank op ‘n wit balletjie moet fokus om dit nie te verloor nie. Al moet ek saamgaan …
Lekker opgewonde ry ons Saterdagoggend deur die hek van die estate. Vir die eerste keer in Qazaqstan voel dit soos Suid-Afrika. Die gholfbane om Johannesburg, wat deel van estates vorm. Of wag liewer, wat rede vir die inwoners gee om wel daar te koop. Maklik word ons deurgelaat, die hekwag verstaan nie Afrikaans nie, maar hy weet dat die pet wat manlief op het, ‘n gholf pet is.
Nee, ons kan nie speel nie, hierdie seisoen word slegs lede toegelaat. Ek verstaan dit glad nie, laat ons nie so maklik afsit nie.
Ek wys die foto, sy verduidelik dat dit die ander baan is. So tien minute van daar af. Daar mag enige iemand speel. Hierdie baan is nie vir plebs nie. Daarom vra ek vir interessantheidsonthalwe wat die ledegeld behels.
Ek hou sommer van die plek omdat ek nie so snobisties behandel word nie. Ons sou die volgende dag speel. Laat ek dan van die absoluut wonderlike oggend van gholf in die land van sneeu vertel.
Ons het aangekom en parkeerplek gekry waar Dusty nie deur balle getref kan word nie. Toe is ons in, om ‘n ander dame agter die toonbank te kry. Swart hare, ook styf in die kleertjies ingeplak. Baie vriendelik, praat met ons Russies.
Vra verskoning, wys na my en verklaar dat ek haar verwar het. Ek lyk soos van hier. Sien, ek het dit mos al baie keer vertel.
Verkeerskonstabels kyk bo-oor manlief as hy nie Russies verstaan nie. En dan praat hulle kwaai met my! In Russies, ek lyk blykbaar soos die mense hier. Behalwe natuurlik vir my groen oë. Maar dit kyk hulle lyk my doelbewus mis.
Ons het betaal en toe is ons uit met kaartjies in die hand, en sleutels vir die gholfkarretjie. Sal aan die einde oor die pryse vertel.
Toe moet ons die karretjie gaan soek, met ‘n sleutel in die hand. Dit kry ons toe met ‘n caddy se hulp, al het ek vir manlief gewys dat ek dink dat ons verby die plek stap. Hy wou seker maak hy mag vat.
Toe moet manlief eers sy mikke op die setperk oefen. En uiteindelik kon ons in die ry gaan staan om af te slaan. Daar is nie iets soos begintye nie.
Ek is nie ‘n goeie tweede oog as die bal die bome in is nie. Dit kan takke tref en afval soos ‘n nat vadoek. Of dit kan wegspat. Of dit kan genadiglik deur die takke en blare vlieg en heelwat verder te lande kom.
Ek is ook nie ‘n goeie speurder nie. As ek weer sien, staan ek met my foon in my hand. Om foto’s te neem. Want dit is eintlik waarom ek saamgaan. En vergeet ek skoon om tussen die mooi herfsblare na ‘n bal te soek wat die bome in is.
My fotograafvriendinne, Scrapy, Anne en Perdebytjie sal seker kommentaar op die gehalte van die foto’s kan lewer. Ek maak op my iPhone XS staat vir so goed as moontlik. Ek sien nie mooi wat ek afneem in die son nie. Dus moet ek maar na die tyd kyk en lag as dit ‘n misoes was.
So tussen die fotonemery jaag ek saam met manlief oor die baan. Geen tyd om te stop vir ‘n foto nie. Soms het ek egter gerebelleer. Gevra of hy sy bal op die kort afstand sal kan volg. En dan het ek foto’s van die bome se bas en die blommetjies geneem. En natuurlik van die majestueuse berge wat elke nou en dan sigbaar is.
Tog stop hy vir hierdie foto: Neem gou! Hierdie mense maak nie tuin sonder prentjies nie. Die naam van die gholfbaan.
Ek kon nie die kleure laat verbygaan op die geel blaar waarop ‘n voëltjie geblerts het nie. Die pragtige beskrywing van elke gat op ‘n marmerbord was ook besonders.
Elkeen van die blomme het my hart gesteel. Kan jy glo? Dat hulle die winter kan weerstaan om in die begin van herfs so pragtig in die natuur te staan?
Die sonskerm was behoorlik duur, maar ruik hemels. Ek is sommer dankbaar oor die aanwins. En dan kan ek nie verby mooi bas stap nie. Ek word getrek deur die kleurespel van die bome. Moet nog uitvind watter soort boom dit is.
Ons is egter deur kostes verras. Mens moet jou nie deur gemakliker voorkoms laat mislei nie. Ons was verstom oor wat dit kos om gholf te speel.
Ek dink nie ons gaan weer speel nie. Ek en manlief gaan sowaar nie soveel geld op ‘n oggend op die gholfbaan verspeel nie.
En daar vergeet ek sowaar om te vertel, soos soveel kere tevore. Het jy die pragtige grasperke van die gholfbaan gesien. Siestog, ek is soos ‘n skoolkind daaroor. Ust het nie grasperke nie …
Dankie Philip. Ek stem saam, ‘n slegte dag op die gholbaan oortref enige goeie dag op kantoor. Dit maak my man rustig.
Dankie, Una, gelukkig het Suid-Afrika pragtige bane. Daar is een hemelse een by die dam. As jy van die tonnel se kant af na die 4-rigting gaan wat nou ‘n robot is, dink ekke, draai mens regs en so ent aan aan die regterkant is daar ‘n pragtige baan. Die bokkies loop oor die gras terwyl jy speel. Ek was so bietjie skrikkerig, ons het die dag gestap. Maar oe, dit is ‘n mooi baan. Ek sal bietjie foto’s soek en oor hom ook skryf.
Ek stem saam, ek het probeer, die stok skok in my hand. Ek wil ook nie ‘n bal slaan en dan soek nie ….
Jou fotos van die blomme, blare, bome – alles – is vir my baie aantreklik! Ek sou liewer sulke fotos afneem as gholf te speel: dit is goed dat jy so baie mooi goed kon afneem!