Pelopidas - Geskiedenis Podcasts - 2021
Pelopidas (omstreeks 410 - 364 v.G.J.) was 'n begaafde Thebaanse generaal en leier van die elite Sacred Band, wat saam met Epaminondas die eer ontvang het om Thebe tot sy grootste mag te help styg. Deur die magtige Spartane in verskeie gevegte te verslaan, het Pelopidas sy militêre loopbaan voortgesit met suksesvolle veldtogte in Thessalië. Hy is die onderwerp van een van Plutarchus Lewe biografieë.
Pelopidas was die seun van Hippokles en gebore in 'n aristokratiese Thebaanse familie. Volgens Plutarchus was hy vrygewig met sy geld, maar het sober geleef, hy het getrou en kinders gehad en was 'n ywerige worstelaar en jagter. Ons weet dat Pelopidas in sy jeug tydens die beleg van Mantinea in 386 vC teen Sparta geveg het. Volgens Plutarchy het hy en Thebe se ander groot toekomstige generaal Epaminondas langs mekaar geveg, en laasgenoemde het, hoewel hy twee keer gewond was, wanhopig geveg om die nog erger gewonde Pelopidas te beskerm en sy lewe te red. Toe Sparta in 382 vC beheer oor die Thebaanse akropolis (Kadmeia) oorgeneem het, het Pelopidas na Athene gevlug.
Pelopidas het in 379 vC die eerste keer in eie reg bekendheid verwerf, die jaar toe hy die eerste keer gemaak is boeotarg, die hoogste posisie in die Thebaanse regering. Dit was 'n rol wat hy nie minder as 13 keer sou speel nie. Pelopidas het beroemd 'n groep Theban -ballinge gelei en die Spartaanse garnisoen in Kadmeia in 379 vC uitgeskop, en die daaropvolgende jaar het hy 'n bydrae gelewer tot die vestiging van 'n demokratiese regering in Thebe. Die stad het nou die herleefde Boeotian League (oftewel Boeotian Confederacy) gelei om gereed te wees vir verdere territoriale uitbreiding. Dit het gelyk asof Thebe een van sy grootste leiers ooit was. Soos Plutarchus verklaar,
Vanaf die oomblik dat sy landgenote hom die eerste keer as hul bevelvoerder gekies het, was daar nie 'n enkele jaar waarin hulle hom nie verkies het nie, hetsy as kaptein van die Heilige Band of meer dikwels as Boeotarch, sodat hy voortdurend op aktiewe diens gebly het tot die tyd van sy dood. (Pelopidas, 82)
Pelopidas het die elite Sacred Band beroemd gelei en 'n Spartaanse leër in Tegyra in Boeotia in 375 vC verslaan in 'n vinnig denkende en aggressiewe aanval in die nou pas. Dit was die eerste keer dat die Sacred Band as 'n aparte gevegseenheid gebruik is. Gestig deur Gorgidas en bestaande uit 300 hopliet -infanteriste wat in homoerotiese pare verbind is, was die idee dat die soldate beter sou veg as hul minnaar by hulle was. Dit was egter tydens die belangrike Slag van Leuctra in 371 VC, dat Pelopidas sy reputasie as 'n briljante bevelvoerder gevestig het toe hy, saam met sy mede -generaal Epaminondas, 'n beslissende nederlaag op Sparta gelê het.
Slag van Leuctra
By Leuctra neem Epaminondas die algehele bevel oor die leër, terwyl Pelopidas weer bevelvoerder was oor die Heilige Band, geposisioneer op die Thebaanse linkervleuel. Die strategieë wat Epaminondas in die geveg gebruik het, was nie heeltemal nuut nie, maar in die verlede is dit eerder uit noodsaaklikheid eerder as uit beplanning gebruik, en niemand het dit ooit saamgevoeg om so 'n wenformule te skep nie. Epaminondas het sy linkervleuel massaal versterk, hy het kavalerie voor die hoplietlyne gebruik, hy het besluit om skuins aan te val en 'n vlakvorming aan te wend, en hy het 'n direkte frontale aanval op die posisie van die opponerende bevelvoerder gedoen (onder leiding van Pelopidas en die Heilige Band). Hierdie bewegings was gesamentlik die mees innoverende en verwoestende pre-gemediteerde militêre strategie wat ooit in die Griekse oorlogvoering gesien is en die Spartane het geen antwoord gehad nie.
Die nederlaag van die magtige Sparta het die Griekse wêreld geskok, en die oorwinningsmonument wat deur Thebans op die terrein opgerig is, is vandag nog sigbaar. Thebes het 'n nuwe Arcadiaanse hoofstad in Megalopolis gestig en is nou stewig gevestig as die magtigste stadstaat in Griekeland, 'n posisie wat dit gekonsolideer het met die twee generaals wat die Spartaanse gebied van Laconia in 370 BCE binnegeval het, en Messenia in 369 BCE, en die oorblywende bande in die Peloponnesiese Liga in die algemeen afbreek.
Veldtogte in Thessalië
In 369 vC is beide Pelopidas en Epaminondas daarvan beskuldig dat hulle hul gesag oorskry het en gedien het buite hul ampstermyn as boeotarkealbei is egter vrygespreek. Soos Epaminondas veldtogte in die suide gedoen het, het Pelopidas dit gedoen in Thessalië, in die noorde. Hy sluit 'n alliansie tussen Thebe en Thessalië en verower Larissa van Alexander II van Masedonië, en neem die toekomstige Masedoniese koning Philip as gyselaar terug na Thebe, waar hy militêre taktiek bestudeer het. Dit het nie so goed gegaan met die tiran Alexander van Pherai in 368 vC nie, en Pelopidas is self gevange geneem. Slegs die koms van Epaminondas en 'n Boeotiese leër verseker dat hy in 367 vC vrygelaat word. In dieselfde jaar is Pelopidas op 'n sending gestuur na die Persiese koning Artaxerxes II om Thebe beskerming van sy belange in Griekeland te verkry, maar sy bondgenote het die onderhandelde voorwaardes verwerp. Die Perse het wel beloof om 'n vloot van 200 skepe aan die Thebans te voorsien.
Terug in Griekeland het Pelopidas in 364 vC wraak op Alexander geneem toe hy hom en sy groter leër in Kynoskephalai in Thessalië verslaan het en daardeur die Masedoniërs gedwing het om by die Boeotian League aan te sluit. Ongelukkig het Pelopidas nie self die oorwinning geniet nie, aangesien hy in die geveg gedood is toe hy die vyand uit eie hand beskuldig het. 'N Standbeeld is ter ere van hom op die heilige plek van Delphi opgerig. Soos Plutarchus saamvat,
Dit was geen wonder dat diegene van die Thebane wat by die dood van Pelopidas teenwoordig was, in hartseer gedompel moes gewees het en hom hul vader, hul redder en hul leermeester genoem het van alles wat die beste en edelste was nie. (Pelopidas, 101)
Kort na die afsterwe van Pelopidas, in 362 vC, val Epaminondas ook in die besluitlose Slag van Mantinea teen 'n Spartaanse en Atheense geleide alliansie. Met die verlies van hul twee groot generaals, het die Thebaanse oorheersing begin afneem, en Sparta en Athene sou weer die twee groot spelers in Griekeland word.
Epaminondas, (gebore c. 410 v.C., Thebe — sterf 362, Mantineia), Thebaanse staatsman en militêre taktikus en leier wat grootliks verantwoordelik was vir die verbreking van die militêre oorheersing van Sparta en vir die permanente verandering van die magsbalans onder die Griekse state. Hy verslaan 'n Spartaanse leër in Leutra (371 v.C.) en lei suksesvolle ekspedisies na die Peloponnesos (370–369, 369–368, 367 en 362), terwyl hy tydens die laaste van die invalle in die geveg vermoor word.
Epaminondas was die seun van 'n Thebaanse aristokraat. Sy pa, hoewel arm, het hom goeie opvoeding gegee. Die seun was veral aangetrokke tot filosofie en het 'n toegewyde leerling geword van Lysis of Tarentum, 'n Pythagorese, wat hom in Thebe gevestig het. Epaminondas het aanvanklik nie aan die politieke lewe deelgeneem nie, maar het op militêre ekspedisies gedien. Daar is 'n legende dat hy die lewe van sy kollega Pelopidas in die geveg in 385 gered het.
In 382 het die Spartane voordeel getrek uit 'n ekspedisie na die noorde van Griekeland om 'n sameswering met 'n paar Thebans te bewerkstellig en deur 'n skielike staatsgreep die mag oor te neem. Drie en 'n half jaar lank was die regering in die hande van hierdie klein diktatuur, gesteun deur 'n Spartaanse garnisoen in die Cadmeia (die vesting van Thebe). Baie van die vorige leiers, waaronder Pelopidas, is in ballingskap gedryf. Epaminondas het in die privaat lewe gebly, maar toe Pelopidas, in die geheim terugkeer uit Athene, die diktatorskap in 379 suksesvol omverwerp en die Spartaanse garnizoen tot oorgawe laat skrik, word gesê dat Epaminondas een van diegene was wat die volksopstand in Thebe gelei het. Geen individuele deel word aan hom toegeskryf vir die volgende agt jaar nie, waartydens Thebe, in bondgenootskap met Athene, suksesvol teen Sparta geveg het en sy tradisionele leierskap in 'n federasie van die stede Boeotia herstel het. In 371 is die algemene oorlog op 'n vredeskonferensie beëindig, maar Sparta en Athene het gesamentlik erkenning aan die Thebaanse federasie geweier deur daarop aan te dring dat elke stad Boeotia 'n aparte party van die verdrag moet wees, terwyl Thebe beweer dat sy federasie as 'n enkele eenheid. Epaminondas, wat boeotarg was (een van die vyf landdroste van die federasie), het hierdie standpunt gehandhaaf, selfs toe dit gelei het tot die uitsluiting van Thebe uit die vredesverdrag. Die Spartane het 'n weermag aan die westelike grens van Thebe laat staan ​​en wag om hul diplomatieke sukses op te volg deur 'n verpletterende militêre aanval. Maar in die Slag van Leuctra (371) was Epaminondas gereed met 'n taktiese vernuwing. In plaas van die gewone vooruitgang van swaar gewapende infanterie wat in 'n gelyke aantal geledere oor die hele front opgestel is, het hy sy troepe op die linkervleuel tot die ongekende diepte van 50 geledere teen 'n totale Spartaanse diepte van 12. Die Spartane, wat volgens na die Griekse konvensie hul beste troepe op die regtervleuel gehad het, was oorweldig deur die krag van die Thebaanse opmars. Die nuwigheid was om die vyand eerste op hul sterkste, in plaas van hul swakste punt, met so 'n verpletterende krag te slaan dat die aanval onweerstaanbaar was. Die nederlaag van die Spartane het die baie beperkte aantal Spartaanse soldate so groot verliese veroorsaak dat dit die moontlikheid om 'n ander Spartaanse leër op te rig ernstig bedreig het. Die Boeotiese federasie is gered, en na meer as 'n jaar het die Thebaanse leër, nogmaals onder leiding van Epaminondas, sy oorwinning voortgesit. In die winter ('n buitengewone seisoen vir Griekse oorlogvoering) van 370–369, val hulle die Peloponnesos binne en dring deur die vallei van die Eurotas (moderne Evrótas). Vir die eerste keer vir ten minste twee eeue was 'n vyandelike leër in die gesig van Sparta. Die bevolking van Helots het in opstand gekom, en Epaminondas het die staat Messenia, wat 300 jaar lank deur die Spartane verslaaf was, herskep. Hy het ook die Arcadians, wat uit die Sparta -liga gebreek het, aangemoedig om Megalopolis (Big City) as 'n federale hoofstad te stig. Hierdie nuwe politieke skeppings het Sparta in toom gehou sodat dit nooit weer 'n ernstige militêre mag buite die Peloponnesos was nie. Epaminondas se briljante sukses is tuis met jaloesie en politieke opposisie. Hy het gedurende sy ampsjaar in die buiteland gebly en is by sy terugkeer beskuldig, maar word vrygespreek. In 369–368 het hy 'n tweede suksesvolle inval in die Peloponnesos gelei en verdere bondgenote vir Boeotia gekry. In 367 dien hy ook as 'n gewone soldaat in 'n leër wat gestuur is om sy vriend Pelopidas, 'n gevangene van Alexander, tiran van Pherae (Thessalië), te red. Die ekspedisie het probleme ondervind waaruit dit eers gered is toe Epaminondas as generaal aangestel is. Dit het gelei tot sy herverkiesing as boeotarch. Daarna keer hy terug na Thessalië en verseker dat Pelopidas vrygelaat word. In 366 val hy die Peloponnesos vir 'n derde keer binne met die doel om die Thebaanse posisie daar te versterk. Hy het getrouheidsversekerings van verskeie state verkry en, miskien as gevolg van hierdie versekering, besluit om nie die oligargiese regerings wat deur die Spartane tot stand gekom het, omver te werp nie. Dit is nie deur die Thebaanse regering aanvaar nie, wat ten gunste was van die omverwerping van die oligarge en die vestiging van nuwe demokrasieë.
Athene het Sparta ondersteun en was in oorlog met Thebe. In 364–363 het Epaminondas 'n dapper poging aangewend om die vlootryk van Athene uit te daag. Met 'n nuwe Boeotiese vloot vaar hy na Bisantium, met die gevolg dat 'n aantal stede in die Atheense Ryk in opstand kom teen hul nou bedreigde meesters. Maar die volgende jaar het die uitbreek van die burgeroorlog in die Arcadian -liga Epaminondas weer aan die hoof van 'n groot bondgenoot in die Peloponnesos gebring. Hy word ontmoet deur Sparta, Athene en hul bondgenote in die Slag van Mantineia (362). Epaminondas het die taktiek van Leuctra op groot skaal herhaal en was nog 'n keer oorwinnaar, maar sterf aan 'n wond op die slagveld. Met sy dood blyk alle konstruktiewe inisiatief uit die Thebaanse beleid te verdwyn.
Het kernwapens gehelp om wêreldvrede te handhaaf?
Alhoewel nasionale en streekskonflikte en internasionale terrorisme steeds volop is, is die wêreld sedert 1945 nie aan werklik pan-streeks- of trans-kontinentale oorlog onderwerp nie. Hier debatteer vier kenners in internasionale veiligheid oor die rol wat kernarsenale moontlik gespeel het om grootskaalse konflik hok te slaan
Gepubliseer: 2 Augustus 2019 om 09:30
Wanneer kom kernwapens die naaste aan die destabilisering van wêreldvrede - en hoe naby het die wêreld gekom?
Benoît Pelopidas: "Hoe naby was dit?" is 'n misleidende vraag as dit alleen gevra word. 'N Mens moet ook vra: hoe beheerbaar was dit? Sommige voorstanders van kernafskriklikheid beweer inderdaad dat u naby die 'kernafgrond' moet kom om die afskrikmiddel te begin. Maar is dit waar? En kan ons beheer hoe naby ons kom? 'N Kritieke oomblik wat gereeld in hierdie verband aangehaal word, was die Kubaanse missielkrisis van 1962. En dit was nie heeltemal beheerbaar nie: die versigtigheid van die Sowjet -premier Chroesjtsjof en die Amerikaanse president Kennedy alleen kan nie die vreedsame uitkoms daarvan verklaar nie, gegewe die perke van hul beheer oor hul kernwapens. , die veiligheidsgrense van die wapens en ander faktore. Die bewyse toon dat ons gelukkig was. Alhoewel die geleerde en beleidswêrelde hulde aan hierdie bevinding gee, doen hulle steeds nie plan en beplan hulle asof hulle dit ernstig opneem nie.
Geheimhouding beteken dat ons baie min weet van gevalle van nabye gebruik van kernwapens. Dit is baie waarskynlik dat ons dit oorskat hoe veilig ons was.
Malcolm Craig: Daar is 'n aantal ander voorbeelde van tye wanneer dit gebeur het. Gedurende die eerste jaar van die Koreaanse Oorlog (1950–53) het president Harry Truman se ontploffing en uitbarstings van generaal Douglas MacArthur byvoorbeeld internasionale vrees veroorsaak oor die vermeende Amerikaanse bereidwilligheid om atoomwapens te gebruik.
Miskien is die interessantste voorbeeld die November Able Archer -voorval in November 1983, waarin sommige in Moskou 'n NAVO -kommunikasieoefening as voorbereiding op 'n werklike offensief beskou het. In hierdie geval kan kernwapens, paranoia en gebrekkige intelligensie-insameling (groot 'kon') tot kernoorlog gelei het.
Simon J Moody: Na my mening was die kernwapens wat die naaste gekom het om die wêreldvrede te destabiliseer, gedurende die eerste dekade van die Koue Oorlog, vanaf die laat veertigerjare, toe die Verenigde State kernoorheersing gehad het. As besluitnemers gehoor gegee het aan die argumente vir kernvrystelling-om meer as die VN-magte tydens die Koreaanse Oorlog te ondersteun, of om die beleërde Franse garnisoen in Dien Bien Phu in Viëtnam in 1954 te help verlig-dan die huidige situasie waarin die nie-gebruik van kernwapens word as normaal beskou, en sou moontlik nooit gevestig gewees het nie. Dit is die taboe aard van die gebruik van kernwapens wat help om wapens van so 'n ontsettende mag te stabiliseer binne 'n anargistiese internasionale stelsel.
Malcolm Craig is senior lektor in Amerikaanse geskiedenis aan die John John Moores-universiteit van Liverpool, wat spesialiseer in die Amerikaanse en Britse buitelandse beleid na 1945
Michael Goodman is professor in intelligensie en internasionale aangeleenthede in die departement van oorlogstudies aan King's College in Londen
Simon J Moody is dosent in verdedigingstudies aan King's College in Londen, wat spesialiseer in die geskiedenis van strategiese denke
Benoît Pelopidas is professor, junior voorsitter van uitnemendheid in veiligheidstudies, en wetenskaplike direkteur van die meestersprogram in internasionale veiligheid by Sciences Po (Parys)
Omgekeerd, hoe belangrik was kernwapens vir die bewaring van wêreldvrede, en hoe het hulle dit gedoen?
BP: As u bedoel hoe belangrik kernwapens was om 'n groot magskonflik of kernoorlog te voorkom, beweer die afskrikkingsteorie dat die vernietigende vermoë van kernwapens vrees veroorsaak, wat leiers weer versigtig maak. Onlangse geleerdheid toon egter dat hierdie verhouding ver van outomatiese klassieke werke ook getoon het dat dreigemente wat bedoel is om af te skrik, net soos enige ander openbare beleid nadelige gevolge kan hê. As 'n mens voortdurend die geloofwaardigheid van 'n afskrikwekkende bedreiging op grond van kernwapens moet bevestig, sal dit natuurlik lei tot meer risiko's. Die vraag is dan: wat is die ander gevolge van kernwapens in die wêreld buite veiligheidskwessies? Hoe beïnvloed kernwapenprogramme die regerings en state wat dit bou?
MC: As ons terugkeer na die Kubaanse missielkrisis, alhoewel kernwapens 'n fundamentele deel was van die rede waarom dit gebeur het, het dit ook 'n belangrike rol gespeel om dit tot 'n vreedsame gevolgtrekking te bring. Die gedagte aan wêreldwye kernoorlog het veroorsaak dat albei leiers van die rand af terugtrek en 'n onderhandelde oplossing bereik het.
Michael Goodman: 'N Sekere siening van verspreiding is dat vrede die beste bereik word deur 'n gelyke wapen - met ander woorde, die beste manier om vrede te verseker, was dat beide kante van 'n konflik 'n kernvermoë het. Daar is beslis 'n mate van geloof hierin: oorweeg net twee groot konflikte of konfrontasies met kernpunte-die Koue Oorlog en spanning tussen Indië en Pakistan. Die vrees vir 'n kernvoorkomingsaanval, of die waarborg van Mutually Assured Destruction (MAD), is ongetwyfeld genoeg om te verseker dat vrede in hierdie scenario's behoue ​​bly.
Watter ander faktore was belangriker om vrede te handhaaf?
BP: Aangesien kernoorlog of die gebruik van kernwapens deur die meeste kiesafdelings onaanvaarbaar is, is faktore wat nodig was om die gebruik van kernwapens selfs een keer te voorkom, deurslaggewend. Ons weet nou dat in 1961 twee termonukleêre wapens van 4 megaton uit 'n Amerikaanse B-52-vliegtuig oor Goldsboro, Noord-Carolina, geval het; die enigste ding wat verhoed het dat een van hierdie wapens ontplof, was 'n veiligheidsskakelaar wat in die veilige posisie gebly het. In ander gevalle het die skakelaar egter 'n paar keer onklaar geraak. Die enigste ding wat 'n kern-ontploffing van 4 megaton op daardie dag voorkom het, was die toevallige nie-gelyktydigheid van die mislukking van die vliegtuig en die van die skakelaar. Daar is geen ander naam hiervoor as geluk nie. Verder wek die idee van afskrikking, wat die beoogde effek van 'n polis beskryf, die indruk dat hierdie beoogde effek 'n werklike effek is. En kernwapensgesprek het die indruk gewek dat afskrikking in terme van oorlogsvoorkoming slegs met kernwapens bereik kan word. Sodra die diskursiewe gevolge ongedaan gemaak is, verskyn die ander faktore om vrede te handhaaf, insluitend die afwesigheid van begeerte om aan te val en sensitiwiteit vir die sekuriteitsdilemma van die ander.
MC: Twee faktore (daar is baie ander) is die vernietiging van groot oorloë uit die 20ste eeu en geluk. Selfs voor die atoomtydperk was daar groot internasionale kommer dat groot interstate -oorloë so vernietigend raak dat dit onhoudbaar is. Die Eerste en, die belangrikste, Tweede Wêreldoorloë bewys hierdie punt.
By die terugkeer na Kuba het geluk - in die sin dat die regte persoon die regte besluit op die regte tyd neem - 'n belangrike rol gespeel in die voorkoming van wêreldoorlog. Die Sowjet -duikbootbeampte Vasili Arkhipov kon ingestem het tot die afvuur van 'n kern torpedo op Amerikaanse oorlogskepe. Amerikaanse vegvlieëniers kon vuurpyle met vuurwapens op hul Sowjet-eweknieë gelanseer het. Soms is geluk regtig 'n faktor.
MG: Een van die groot lesse uit die Koue Oorlog was dat dit nie genoeg was om 'n kernvermoë te hê nie - dit was net so belangrik om kennis en begrip te hê van die arsenaal van u teëstander. Die sleutel lê by intelligensie: om die politieke bedoelings en militêre vermoëns van u teenstander te meet, was uiters belangrik. Met die uitsondering van die Kubaanse missiel- en Able Archer-krisisse, het die intelligensiediens van die een kant op geen stadium voorspel dat die ander een 'n voorkomende kernaanval sou begin nie-en selfs in hierdie twee gevalle was dit eerder 'n politieke bekommernis as 'n intelligensie een wat tot die kommer gelei het. Met ander woorde, die handhawing van 'n kernarsenaal om te reageer, en 'n offensiewe intelligensie -agentskap om te monitor, was deel van die handhawing van vrede.
SJM: Internasionale organisasies soos die VN het 'n belangrike rol gespeel in die handhawing van wêreldvrede. Hoewel kritici die doeltreffendheid van liggame soos die Veiligheidsraad in twyfel getrek het om sy besluite af te dwing, bly die VN in plaas van 'n wêreldpolisieman die optrede van sy lede wettig en is dit waarskynlik die beste struktuur wat ons het om basiese menseregte te handhaaf. Boonop help die meeste vorme van politieke, ekonomiese en kulturele integrasie om die internasionale orde te handhaaf. Die EU het byvoorbeeld uit verskillende naoorlogse eksperimente ontstaan ​​om die industriële ekonomieë van Wes -Europa te reguleer, en dit het dus die vooruitsig op oorlog tussen Europese lande ekonomies onlogies en polities absurd gemaak.
Hoe belangrik is die balans tussen kernwapens tussen verskillende magte?
BP: Die twee groot militêre moondhede van die Koue Oorlog (die VSA en die Sowjetunie) was die eerste twee wat kernwapens ontwikkel het en 70 000 daarvan gebou. Dit dui daarop dat die besit van kernwapens, ten minste vir 'n tyd, 'n belangrike kenmerk van die wêreldmag was. Die twee lande het egter baie ander magskenmerke. Ook Japan, Duitsland, Suid -Korea en Suid -Afrika het hul strategie van opkoms uitdruklik op die internasionale verhoog gebou op afstand van kernwapens.
Lede van groepe soos die G7 tot G20 [verteenwoordigers van die banke en regerings van die voorste ekonomiese lande ter wêreld] het toenemend nie-kernwapende state ingesluit, en ontluikende state het selde probeer om daardie wapens aan te skaf. Dit is opvallend dat Indië ná sy kernwapentoetse nie die status van permanente lid van die VN se Veiligheidsraad gekry het nie. Kernwapenstate is aangeval en oorloë verloor teen nie-kernwapenstate (byvoorbeeld die VSA in Viëtnam en die Sowjetunie in Afghanistan). Kernoorheersing was dus nie voldoende om oorwinning of oorlogsvoorkoming te waarborg nie. Die rekord van dwang op grond van kern superioriteit is baie beperk. Tydens die Kubaanse missielkrisis is die gebruik van kernwapens deur geluk vermy. In die deurslaggewende geval was die kernbalans eenvoudig irrelevant.
MC: Soos met enige historiese kwessie, is gebeurlikheid en konteks alles. Tot en met die bekendstelling van Spoetnik in 1957, kon die Sowjetunie - in enige betekenisvolle sin - nie kernoorlogvoering teen die VSA voer nie. In daardie geval was die aantal wapens minder belangrik as die vermoë om dit te lewer.
Teen die sewentigerjare het albei kante massiewe arsenale gehad wat gebaseer was op rakettegnologieë wat oral in die wêreld gerig kon word. Op daardie stadium het die aantal en gesofistikeerdheid van wapens in 'n baie algemene sin saak gemaak.
Maar in sommige gevalle maak kernvermoë nie saak nie. Britse regerings is baie belê in die idee van 'n kernwapenstaat, maar hou hierdie wapens potensiële vyande af? Brittanje se kernstatus het Argentinië in 1982 min gehinder. Net so is Al-Kaïda nie afgeskrik deur die groot Amerikaanse kernarsenaal nie. Dit lei tot 'n ander vraag: watter doel dien kernwapens in die 21ste eeu?
MG: Die wetenskap en tegnologie van kernwapens is sodanig dat 'n groot verskeidenheid konstruksies moontlik is. Dit wissel van vroeë atoomtoestelle wat in die veertiger- en vyftigerjare getoets is (en tot 'n mate herhaal is deur die vroeë toestelle van die meeste kernstate), tot die gevorderde en fantasties vernietigende termonukleêre wapens van die vyftigerjare en daarna. Aangesien die plofbare opbrengs wissel, so ook die afleweringsmiddels: die vroeë toestelle is uit die vliegtuie laat val, met die aflewering na missiele en die miniaturisering van die sogenaamde kofferbom. By hierdie tegnologiese verandering is die omvang van kernarsenale gepaardgaande - maar tog kom daar 'n punt, wat deur die Britse ministerie van verdediging in die vyftigerjare gedefinieer is as 'kernvoldoende', wanneer u teenstander genoeg wapens het om 'n veranderlike hiervan te produseer. Op daardie stadium maak grootte nie meer saak nie, want u vernietiging is gewaarborg.
SJM: Die relatiewe balans van kernkrag is noodsaaklik vir die logika van strategiese kernafskriklikheid. Die veiligheidsparadigma van die Koue Oorlog het so stabiel gebly vanweë die paradoks van Mutually Assured Destruction - die staat waarteen opponerende kernmagte elkeen die middele besit om 'n beslissende kernaanval teen die ander te loods, selfs nadat hy self 'n eerste kernaanval opneem. Deur te dreig om op 'n beslissende skaal te ontketen die proses wat hy wil vermy-oorlog-verseker MAD dat die gevolge van 'n strategiese kernwisseling vreesaanjaend genoeg is om 'n toekomstige aggressor te oortuig dat die koste van oorlog die voordele weeg.
Was die strewe van nie-kernmagte om kernwapens te bekom, 'n destabiliserende faktor regoor die wêreld?
BP: Die verspreiding van kernwapens is gevaarlik. Dit verhoog die risiko van kernontploffings, opsetlik of toevallig, deur staats- en moontlik nie-staatsaktore. Maar nogmaals, om u vraag volledig te beantwoord, moet u weet wat die ontwikkeling van kernwapenprogramme aan die bestuur van 'n staat doen. 'N Navorsingsprogram wat hierdie kwessie aanspreek, begin.
Die aanname dat die begeerte om kernwapens te bekom onvermydelik was, was ook baie destabiliserend. Dit het nie-verspreidingsbeleid, insluitend gewelddadige beleid, geregverdig en die feit verwaarloos dat die meeste state nooit belang gehad het om sulke wapens te ontwikkel nie, en dat die meeste onder die min wat dit gedoen het, tou opgegooi het voordat hulle die kerndrempel oorskry het.
Met ander woorde, die prysgee van kernwapenambisies is nie net die gevolg van 'n afwesigheid van vermoëns nie (dink Swede), die teenwoordigheid van die wapens van 'n beskermer (dink Suid -Afrika) of die sukses van die gebruik van geweld (dink Irak in die 1980's of Libië na 1986). Deur die duidelike redenasie vir sulke nie-kernveiligheidstrategieë te ignoreer of te ontken, kan diegene wat beweer dat kernwapens noodsaaklik of nuttig is om die veiligheid te handhaaf, aanmoedig.
MC: Een van die opvallende dinge oor die verspreiding van kernkrag is dat, ondanks die deurlopende alarmistiese beoordeling van 'kantelpunte' en 'watervalle', min lande gekies het om volle kernvermoë te bereik. Nasies soos Argentinië, Swede en Suid -Korea het sedert die 1950's almal ten minste gedeeltelike kernprogramme gehad, maar het besluit om hul ambisies te laat vaar. Daar was baie redes: interne politiek, invloed van buite, sielkunde van leiers, ensovoorts. Op sommige maniere vertel dit ons dat die redes om nie vir volledige atomisering te gaan nie, meer gewild is as die redes daarvoor.
Kernwapens is egter 'n kwessie in die spanning tussen Indië en Pakistan. Pakistan het 'die bom' as 'n fundamentele deel van sy strategie in die geval van 'n groot oorlog met Indië. Enige moontlike slagveldgebruik van taktiese kernwapens kan 'n konflik tot die strategiese kernskaal eskaleer, met afskuwelike streeks- en wêreldwye gevolge.
SJM: Kernverspreiding is nie inherent destabiliserend nie, en daar is 'n logiese argument, gegrond op die afskrikkingsteorie, dat die opkoms van meer kernstate in werklikheid groter stabiliteit vir sekere streke kan meebring. Indië en Pakistan is albei nuwe kernstate, en hoewel 'n beperkte militêre konflik tussen die twee mededingers 'n duidelike moontlikheid is, is die risiko's van 'n duur en onbeperkte konvensionele konflik grotendeels vernietig deur die teenwoordigheid van kernwapens.
Net so is Israel nog 'n voorbeeld: alhoewel sy status as kernkrag nie amptelik verklaar is nie, kan die moontlikheid dat sulke state kernwapens verkry, die eksistensiële bedreiging van inval deur een of meer van sy openlik vyandige bure verminder.
MG: Kernwapens is in wese 'n asimmetriese taktiek van keuse: 'n enkele bom bied 'n manier om die magsbalans te verreken. Vir groot moondhede is dit waarskynlik minder 'n probleem vir kleiner magte, dit stel hulle in staat om bo hul gewig te slaan en mee te ding met groter moondhede waarvan die konvensionele leërs hul eie verdwerg. Om hierdie rede is 'n kernvermoë, ongeag die inherente probleme en gepaardgaande koste, 'n aantreklike opsie vir medium- en kleinmagte. In hierdie scenario's sal slegs een krag in 'n streek of konflik 'n kernapparaat hê, dus is die moontlikheid van destabilisering baie groter. Om hierdie rede het die verspreidingsaktiwiteite van die Pakistaanse kernwetenskaplike AQ Khan 'n groot betekenis gekry, omdat hy bloudrukke en tegniese toerusting aan aspirant -state, waaronder Iran, Noord -Korea en Libië, verkoop het - met baie werklike en skrikwekkende gevolge.
Dink u dat kernwapens in die toekoms wêreldvrede sal verseker?
MG: In 'n woord: nee. Die afskrikwekkende effek van die besit van 'n kernwapen is voor die hand liggend en met 'n historiese presedent, maar dit beteken nie dat irrasionele leiers dit nie sal oorweeg om dit voorkomend of vir 'n spesifieke doel te gebruik nie.
Terwyl oorlogvoering toenemend na die kuberdomein en nie-kinetiese elektroniese of ander afstandstegnologiese] middele beweeg, bly kernwapens die teenoorgestelde. Dit is die rooi lyn wat geen staat sedert Augustus 1945 oorskry het nie, maar hierdie gebrek aan gebruik is nie genoeg argument om te sê dat hulle wêreldvrede verseker het nie. Dit is 'n laaste uitweg, maar vrede sal afsonderlik na kernwapens nagestreef word. Dit gesê, dit is 'n belangrike en waardevolle produk vir enige defensiewe arsenaal, en dit sal in die afsienbare toekoms 'n belangrike faktor in die wêreldpolitiek bly.
SJM: As historikus sou ek natuurlik teësinnig wees om te diep in die toekoms te kyk.
Wat die historiese verslag ons egter vertel, is dat die veiligheidsraamwerk waarbinne kernwapens so ingeburger is, merkwaardig stabiel is en dat die totale oorlog (soos ons grootvaders en oupagrootjies se geslagte dit twee keer geken het) werklik lyk 'n relikwie van die industriële era wees. Kernwapens is egter nie 'n wondermiddel om wêreldvrede te verseker nie, soos blyk uit die vermeerdering van konvensionele konflikte sedert 1945. Werklike wêreldvrede berus op die vermoë van mense om hul politieke verskille op te los deur begrip, deernis en samewerking.
BP: Sedert die begin van die kerntydperk was kernwapens nie bedoel om alle vorme van geweld te voorkom nie, en het dit ook nie gedoen nie. Die mate waarin hulle sedert 1945 sentraal gestaan ​​het in die voorkoming van oorlog tussen groot moondhede, word ook betwis. Hulle het hoofsaaklik 'n kwesbaarheid veroorsaak, vanaf die oomblik toe onopspoorbare ballistiese missiele met duikbote dit onmoontlik gemaak het om teen 'n kernaanval te verdedig. Kernwapenstate is aangeval en oorloë teen nie-kernwapenstate verloor, en akteurs wat bereid is om hul lewe te gee vir 'n saak, vrees moontlik nie kernwraak nie. Dit is so waar as wat dit ooit was.
As geleerdes en burgers het ons 'n verantwoordelikheid om die toekoms te bou. Deur vol vertroue in die beheerbaarheid en veiligheid van kernwapens te handhaaf, kan u selfvoldaan wees. Dit verwaarloos die rol van geluk en mislukkings om die gebruik van kernwapens in die verlede te vermy. Beyond the security dimension, the question of the future of nuclear weapons raises ethical and political issues about what kind of political communities we want to be in the eyes of future generations – and what we want to leave them.
At the battle of Leuctra he contributed greatly to the success of Epaminondas's new tactics by the rapidity with which he made the Sacred Band close with the Spartans. In 370 B . C. he accompanied his friend Epaminondas as boeotarch into Peloponnesus. On their return both generals were unsuccessfully accused of having retained their command beyond the legal term. In 369 B . C ., in response to a petition of the Thessalians, Pelopidas was sent with an army against Alexander, tyrant of Pherae. After driving Alexander out, he passed into Macedonia and arbitrated between two claimants to the throne. In order to secure the influence of Thebes, he brought home hostages, including the king's brother, afterwards Philip II., the conqueror of Greece. Next year Pelopidas was again called upon to interfere in Macedonia, but, being deserted by his mercenaries, was compelled to make an agreement with Ptolemaeus of Alorus. On his return through Thessaly he was seized by Alexander of Pherae, and two expeditions from Thebes were needed to secure his release. In 367 B . C. Pelopidas went on an embassy to the Persian king and induced him to prescribe a settlement of Greece according to the wishes of the Thebans. In 364 B . C. he received another appeal from the Thessalian towns against Alexander of Pherae. Though an eclipse of the sun prevented his bringing with him more than a handful of troops, he overthrew the tyrant's far superior force on the ridge of Cynoscephalae but wishing to slay Alexander with his own hand, he rushed forward too eagerly and was cut down by the tyrant's guards.
b.c. Conspiracy of the knights of Orchomenus against Thebes–destruction of Orechomenus by the Thebans.