En ek wou vergeet hoe ek en Erwin die week vasgesit het oor so ’n simpel ding soos wat om op Oujaarsaand te doen. Ons sou na vriende in Potch gegaan het, maar ek was eers nie lus vir die pakkery en ryery nie, en toe ek uiteindelik besluit het om te gaan, het Erwin so erg verkoue gekry dat hy nie meer lus was nie.
Nog voor ek behoorlik van die twee trappies af is, sien ek haar op die gras lê. Haar vel borrel van haar lyfie af. Dit lyk of sy in kokende olie gegooi is. Sy brand!
Ek gil en skree en huil. Skoonma en Erwin het ’n tafeldoek gegryp en Skoonpa ’n vloermatjie. Uiteindelik het Pippie ophou brand.
Maak nie saak hoe vinnig ons ry nie, die 20 km voel of dit nooit ophou nie. Pippie sit op my skoot. Sy soek bokkies, tel karre. Nie ’n traan nie. Die hele pad kyk sy met hierdie mooi, helder, vraende ogies na my asof sy nie begryp wat aangaan nie, hoekom ons so paniekerig is nie.
Ek soek die suster. Sy’t net verdwyn. Die minute tik verby. Niemand doen iets nie. Vyftien minute later kom sy terug. “Julle moet asseblief ry. Ons kan julle nie help nie. Ons weet nie wie is die dokter op standby nie.” Net so.
“Die dokter sal kom,” sê iemand. Hy daag op, sê nie ’n woord nie, gee vir haar 16 Valeron-druppels vir pyn, sê sy sal rustig word en aan die slaap raak. Maar met die genade van Bo het sy wakker gebly.
Hy het probeer om ’n drip in Pippie in te kry. Dit was die eerste keer dat sy bietjie gehuil het en gesê het dis eina.
Ons huisdokter. Hy ken vir Pippie, hy het haar nog in die wêreld gebring. Hy sal weet wat om te doen.
Hy kyk na my. “Jou kind het 90% derdegraadse brandwonde. Sy gaan doodgaan. Ons moet haar in ’n brandeenheid kry.”
Ek hoor dr. Minnaar bel. Hospitaal ná hospitaal. Niemand kan help nie. Verskonings. Daar is nie chirurge aan diens nie. Ander wil nie help nie. Hy weier om te aanvaar wat hulle vir hom sê. Dat sy die rit nie gaan maak nie. Maak haar net gemaklik. Verwag die ergste.
Voor die ambulansdeure toegegaan het, het ek vir my ma gevra: Asseblief, Mamma, kyk na Arno. Ek kan nie nou oor hom worry nie. Met trane in haar oë het sy beloof dat sy na hom sal kyk en dat ek niks het om oor bekommerd te wees nie. Sy sal seker maak Erwin kom by die huis, sy sal tasse pak, sy sal na hom ook kyk.
My skoonpa, wat nog heeltyd saam met ons was, het gesê ek hoef oor niks bekommerd te wees nie, hy sal saam huis toe ry, hy sal Erwin so gou moontlik terugbring Johannesburg toe.