Impingement sindroom: sneller, simptome, behandeling
Die impingement sindroom beskryf 'n pynlike insluiting van senings of spiere in 'n gewrig. Dit kan lei tot pynlike bewegingsbeperkings. Die skouergewrig word die meeste aangetas deur impingement sindroom, gevolg deur die heupgewrig. Dit word behandel met pynstillers, fisioterapie en chirurgie. Hier kan u alle belangrike inligting oor die impingement sindroom lees.
Impingement sindroom: beskrywing
Die Impingement-sindroom (bottelnek-sindroom) beskryf 'n pynlike insluiting van senings of Gelenkkapselanteilen (sagte weefsels) in die gewrigsruimte. As gevolg hiervan kan die senings nie meer onbeperk in die gewrigruimte gly nie. In die meeste gevalle lei dit tot degeneratiewe veranderinge wat verband hou met die beperkte mobiliteit van die gewrig.
Die impingement sindroom manifesteer gewoonlik op die skouergewrig. Sowat tien persent van die Duitse bevolking (ongeveer dieselfde ouderdom as mans en vroue rondom die ouderdom van 50) word hierdeur geraak. Dikwels kom die impingementsindroom ook by die heupgewrig voor. Selde ly pasiënte aan 'n enkelindringingsindroom.
Twee vorme van impingement sindroom
Die impingement sindroom kan in twee vorms verdeel word, afhangende van watter strukture saamgepers word:
Die primêre Uitlaat Botsing Sindroom is te wyte aan 'n verandering in die benige strukture, soos 'n beenspore of 'n buitengewone skuins beendak.
Die sekondêre Nie-uitlaat botsing sindroom is die gevolg van 'n ander siekte of besering wat die gewrigspasie verminder. Dit sluit byvoorbeeld ontsteking van die bursa (bursitis) in, sowel as skade aan senings of spiere.
Impingement sindroom op die skouer
Alles belangrik rakende die kongestie-sindroom in die skouerarea, lees in die artikel Impingement – shoulder.
Impingement sindroom aan die heup
Alles belangrik oor die knelpunt-sindroom in die heupgebied, lees in die pos
Die impingementsindroom veroorsaak verskillende simptome, afhangende van die betrokke gewrig. Oor die algemeen ly die pasiënte aan pyn wat gewoonlik onder spanning toeneem en tot selfbeheersing lei.
Simptome – skouergewrig
Wanneer die impingement sindroom by die skouergewrig voorkom, rapporteer pasiënte in die vroeë stadium akute aanvang van pyn, wat diskreet plaasvind tydens rus en toeneem tydens oefening (veral aktiwiteite wat oor die kop heen is). Pasiënte kan dikwels dui op 'n aanloklike situasie (spanning, koue invloed, beserings). Die pyn word beskryf as diep in die gewrig en neem dikwels in die nag toe, sodat dit amper nie meer aan die aangetaste kant kan lê nie. Vir die meeste pasiënte is dit nie meer moontlik om die arm meer as 60 grade vanaf die beginposisie te lig nie (arm hang los). In die verdere verloop kan hegtings en hegtings van die bursa in die skouergewrigsgebied (Bursa subacromialis) voorkom, wat die pynlike beperking van beweging vererger. As gevolg van die pynverwante vermindering van spieraktiwiteit, verdwyn die spiere baie maklik en verloor die gewrig stabiliteit.
Simptome – heupgewrig
Die impingement sindroom toon dikwels 'n baie kruipende aanvang van die heup by die heupgewrig. In die begin kom pyn van die heupgewrig net sporadies voor en word dit dikwels deur die pasiënt as liespyn beskryf. Die pyn neem egter toe met fisieke aktiwiteit en spruit dan gereeld in die bobeen uit. In die meeste gevalle word dit versterk as die been, wat op 90 grade gebuig is, na binne gedraai word (interne rotasie met 90 grade buiging).
Belemmeringsindroom: Oorsake en risikofaktore
Die impingement sindroom kan verskillende oorsake hê. Dit word verdeel in benige strukturele veranderinge en skade aan die sagte weefsel (spiere, senings, bursae). Die risiko van 'n impingement sindroom neem toe met ouderdom, en die heupgewrig impingement sindroom kan ook by jong atlete ontstaan ​​as gevolg van verhoogde spanning op die mobiele gewrigte. Die gewrigte is dan minder stabiel, en die hewige spanning kan die pees opswel – 'n belemmeringsindroom is die moontlike gevolg.
Impingementsindroom by die skouer: oorsake
Die skouergewrig is die buigsaamste gewrig van die liggaam. Dit word gevorm deur die kop van die boarm (Caput humeri) en die artikulêre oppervlak van die skapula. Die scapula het 'n benerige prominensie, die acromion, wat die hoogste punt van die skouergewrig is. In vergelyking met die heupgewrig, is die skouergewrig baie minder beskerm deur benige strukture. Dit word omring deur vier geboeide spiere (rotatorkuff). Die senings van die roterende manchet loop onder die akrion deur die sogenaamde sub-kromiale ruimte en dra baie meer by tot die stabiliteit van die skouergewrig as die omliggende ligamente.
In die impingement sindroom van die skouer kan die insnyding van die gewrigspasie ontstaan ​​as gevolg van benige veranderinge in die akrion of skade aan die omliggende sagte weefsel.
In die sindroom-uitputting word die sub-kromiale ruimte deur die omliggende benige strukture verstrengel. Redes hiervoor is gewoonlik groeisels van die been (osteofiete in artrose, beenspore of vormvariante van die akrion).
Die sindroom wat nie uitlaat nie, word egter veroorsaak deur skade aan die omliggende sagte weefsel. 'N Ontsteking van die bursa (Bursitits subacromialis) veroorsaak dikwels 'n swelling en vernou dus die gewrigspasie. 'N letsel van die roterende manchet as deel van 'n tendinitis (tendinitis) kan ook lei tot pynlike bewegingsbeperkings binne die gewrigspasie. In die meeste gevalle word die pees van die supraspinatus spier beïnvloed. As daar 'n volledige pees van 'n roteer-manchetspier is, word die bo-arm (humerale kop) nie meer behoorlik gestabiliseer nie en word dit 'n 'instabiliteitsbeheersindroom' genoem.
Impingementsindroom by die heup: oorsake
In die meeste gevalle word 'n impingementsindroom van die heup veroorsaak deur 'n vervorming van die heupkas (asetabulum). Die asetabulêre beker behoort aan die bekkenbeen en word homself voorgestel as 'n koppievormige voetstuk, wat saam met die femorale kop die heupgewrig vorm. As daar beenspore op die rand van die asetabulum of die femorale kop vorm (pincer misvorming), kan 'n pynlike beweging beperk word, veral as u na binne draai (interne rotasie) en buig (buig) van die heupgewrig. Die benerige veranderinge kom gereeld voor as gevolg van verhoogde fisieke spanning, en daarom ly jong atlete aan 'n heupgewrigsindroom.
Impingement sindroom: ondersoeke en diagnose
Die regte kontak vir vermoedelike impingement sindroom is 'n spesialis in ortopedie en trauma chirurgie. Die gedetailleerde beskrywing van u simptome sal die dokter waardevolle inligting gee oor u huidige gesondheidstoestand. Die dokter kan u byvoorbeeld die volgende vrae vra:
Onthou u 'n ernstige spanning of besering ten tyde van die begin van die pyn?
Is die pyn dof en straal dit van die gewrig af?
Verhoog die pyn snags of as u aan die aangetaste kant lê?
Het u bewegingsbeperkings in die betrokke gewrig?
Na hierdie mediese geskiedenis (mediese geskiedenis) sal die dokter u fisies ondersoek. Hy sal die buigsaamheid van die gewrig toets deur u te vra om u arm of been na verskillende posisies te skuif. Met die 'pynlike boog', is 'n aktiewe opheffing van die arm tussen 60 en 120 grade (vlak bo die skouervlak) nie moontlik nie. Daarbenewens sal die dokter die sterkte van die aangetaste kant van die liggaam wil meet en u vra om teen weerstand arms en bene te beweeg.
'N Betroubare diagnose ondersteun 'n röntgenstraal van die aangetaste gewrig, 'n ultraklankondersoek (sonografie) en magnetiese resonansbeelding (MRI).
Die X-straalondersoek is die diagnostiese hulpmiddel wat gekies word in impingement-sindroom en is 'n koste-effektiewe metode om 'n gesamentlike oorsig te gee. As u behandelende ortopedis nie self 'n X-straalmasjien het nie, sal hy of sy u waarskynlik na 'n radiologiepraktyk verwys en dan die bevindings met u bespreek. Die radiografie toon tipiese benige strukturele veranderinge.
Met behulp van 'n ultraklankondersoek (ultraklank), kan enige ophoping van vloeistowwe binne die bursa opgespoor word. Daarbenewens help sonografie om spierverdunning op te spoor. Benige strukture kan egter nie voldoende gevisualiseer word deur ultraklank nie. Ultrasonografie is 'n koste-effektiewe en maklik-drabare ondersoekmetode, wat egter meestal slegs benewens X-straaldiagnostiek uitgevoer word weens die genoemde beperking.
Impingement-sindroom: beelding van magnetiese resonansie
Magnetiese resonansbeelding is baie beter as ultraklank, omdat dit baie meer akkurate beelding van sagte weefsel (spiere, senings, bursae) moontlik maak. Kraakbeen- en beenbultings word ook baie akkuraat getoon. Voor enige beplande gesamentlike rekonstruksie-operasie, moet altyd 'n magnetiese resonansbeeld gedoen word om 'n betroubare diagnose te maak. Boonop laat die goeie visuele oorsig van die sagte weefsel 'n meer akkurate beplanning van die chirurgiese prosedure toe.
Impingement sindroom: behandeling
Behandelingsindroom-terapie behels verskeie opsies. Die konserwatiewe terapie met beskerming, pynstillers en fisioterapie moet aanvanklik op die voorgrond wees. Om 'n permanente genesing te bewerkstellig, moet die oorsaak van die impingement-sindroom chirurgies herstel word (oorsaaklike terapie).
In die vroeë stadium is die sogenaamde konserwatiewe terapie op die voorgrond. Die aangetaste gewrig moet gespaar word en pynversterkende stresfaktore (oefening, inspannende werk) moet vermy word. Anti-inflammatoriese pynstillende middels (ibuprofen of asetielsalisielsuur) kan die pyn verlig, maar dit beïnvloed nie die oorsaaklike middel nie. Fisioterapeutiese maatreëls help gewoonlik ook om die pyn te verminder.
Oorsaaklike terapie is 'n mediese behandeling wat die oorsake van 'n siekte, in hierdie geval die impingement-sindroom, wil behandel en verwyder. 'N Bediening kan help om die strukturele veranderinge en dus die meganiese digtheid te elimineer. Die operasie word veral aanbeveel vir jong mense, aangesien dit die risiko van gewrigstyfheid aansienlik verminder. Die minimaal indringende artroskopiese chirurgiese prosedure word nou meer en meer gereeld gebruik; dit het die oop operasie grootliks vervang.
Impingementsindroom – Artroskopie: Artroskopie is 'n minimaal indringende chirurgiese tegniek wat die kamera met 'n geïntegreerde ligbron en spesiale chirurgiese instrumente in twee tot drie klein insnydings in die gewrig plaas. Met hierdie chirurgiese metode kan die dokter die gewrig ondersoek vir skade en 'n oorsig kry van die hele gewrig.
Hierna kan 'n operatiewe aanbod direk gedoen word. Enige benerige prominensies wat die bewegingsvryheid van die gewrig beperk, kan benadeel word. As daar reeds kraakbeenskade bestaan, kan dit ook verwyder word. In 'n gevorderde impingement sindroom kan senings reeds geskeur word: dit kan tydens artroskopie gesut en herbou word. Die vel-insnydings word dan met 'n paar steke toegewerk en laat baie subtiele littekens agter as 'n oop operasie.
Impingement sindroom: oefeninge
Laat 'n fisioterapeut u wys hoe u u spiere kan versterk. Die versterking van die spiere, wat nodig is vir die draai van die gewrig na buite (eksterne rotators), moet beslis spesifiek opgelei word. Die eksterne rotators help om die lasruimte effektief te vergroot. Daarbenewens moet spierbou-oefeninge uitgevoer word, selfs na 'n suksesvolle operasie om spieratrofie teen te werk.
Impingementsindroom: siekteverloop en prognose
Die belemmeringsindroom moet onvoorwaardelik behandel word om ernstige gevolge teen te werk. Die prognose en verloop is baie afhanklik van die oorsaak van die impingement sindroom. As 'n fisioterapeutiese behandeling plaasvind, moet dit voortdurend en oor 'n langer periode uitgevoer word. Dit duur dikwels weke tot maande totdat die simptome verbeter.
Die impingement sindroom kan lei tot ontsteking en tekens van slytasie in ernstige versmoring. Verder verhoog die risiko van krake en weefseldood met langdurige samepersing van senuwees en senings. Beide te lang immobilisasie en 'n operasie hou die risiko van gewrigstyfheid in. Selfs na 'n botsing Sindroom Na suksesvolle chirurgie moet pasiënte daarna fisioterapie-oefeninge uitvoer.