Prolepsisse kan ook intern of ekstern wees, en ook heterodiëgeties of homodiëgeties van aard. 'n Homodiëgetiese prolepsis is voltooiend as 'n latere gaping in die verhaal vroeër reeds gevul word, of herhalend as 'n latere verhalende gedeelte in geheel of gedeeltelik vooruit vertel word (Genette, 1980: 71). Sulke herhalende prolepsisse is gewoonlik kort verwysings na 'n gebeurtenis wat later vollediger verhaal sal word. Genette noem hierdie anachronieë ook vooruitwysings (advance notices), wat die belangstelling en verwagting van die leser prikkel en hou vir korter of langer dele van die teks, afhangende van die span van die prolepsisse. 'n Prolepsis kan ook volledig of onvolledig wees namate dit by die tydsverloop van die primêre verhaal aansluit of nie.
Die spel met anachronieë kan so ver gevoer word dat 'n teks eintlik as achronies bestempel kan word. In Proust se meesterstuk dien hierdie verskynsel egter 'n bepaalde doel. Die antisipasies wat in herinnering geroep word, staan dikwels in skerp kontras tot die "werklikheid" van die hede van die verhaal, bv. waar 'n "un­hoped-for paradise", waarna uitgesien is en waaroor met groot intensiteit gedroom is, uiteindelik "a prosaic and totally charm­less reality" word. Die anachronieë werk dus mee om die essensie van die hoofkarakter se lewe uit te beeld, nl. dat hy sy lewe ervaar as 'n netwerk van verwikkelde herinneringe en belewenisse – deur Genette as omnitemporality beskryf. Hierdie gelyktydige en komplekse bewustheid van verlede, hede en toe­koms, die toekoms soos in die verlede en die verlede soos in die toekoms gesien, is die kern van die eiesoortigheid van die roman, dit is struktureel en inhoudelik die essensie van die syn daarvan.
Eberhard Lämmert (1968) gee egter ook 'n baie bruikbare beskrywing van terme wat gebruik kan word om die verteltempo in 'n teks te beskryf. Hy gebruik die terme Raffung en Dehnung wat algemeen bekend is en gebruik word in die Duitse literatuurwetenskap. Die voordeel van hierdie terme is dat hulle as 't ware 'n glyskaal beskryf en dit dus moontlik maak om teksgedeeltes in terme van mekaar as vinniger of stadiger vertel, te beskryf. Hierdie twee terme hou verband met die begrippe verteltyd en vertelde tyd, want dit het te make met die verhouding tussen die tyd van dit wat vertel word (vertelde tyd) en die tyd afgestaan aan die vertelling (verteltyd).
Die vier moontlikhede kan na willekeur gebruik word, gekombineer word en selfs vermeng word. Die herhaaldelike vertelling van sekere gebeurtenisse het 'n bepaalde betekenis vir 'n bepaalde teks. Die herhaaldelike vertelling van 'n gebeurtenis is 'n suiwer literêre tegniek waarin die outeur van sy "narratiewe vryheid" gebruik maak. Die outeur aanvaar dat die leser bereid is om die betekenis van die herhaling of die iterasie raak te sien en die realiteit buite rekening te laat.
Kontemporêre romans word dikwels gekenmerk juis deur 'n ingewikkelde spel met en in tyd, waarin tegnieke soos interpolasie, tydverwringing en temporele sametrekking 'n groot rol speel. Genette (1980: 158) stel dit egter baie duidelik dat die analise van sulke gekompliseerde tekste nie in die rasionalisering van die tegnieke mag bly steek nie, maar rekening moet hou met die genialiteit en individualiteit van die outeur.
Daar moet duidelik onderskei word tussen die terme verteltyd en vertelde tyd en die terme temps du récit en temps du histoire wat Genette gebruik. Die Duitse teoretici het gewerk met die onderskeiding Erzählzeit en erzählte Zeit. Volgens Günther Müller (1968: 269) se oorspronklike definisies van die twee terme en ook uit die wyse waarop Lämmert (1968) die terme gebruik, blyk dat eräzählte Zeit die periode van tyd is wat lê tussen die tydsmoment (in die fiktiewe wêreld van die verhaal) waarna die eerste element van die teks verwys en die tydsmoment waarna die laaste element van die teks verwys. Die Erzählzeit word deur sowel Lämmert (1968: 32) as Müller (1968: 269 e.v.) in verband gebring met die hoeveelheid teks wat deur 'n gedeelte van die verhaal beslaan word. Uit die definisies en veral uit die voorbeelde (Müller 1968: 272) en die toepassings (Lämmert, 1968: 32 e.v.) blyk onteenseglik dat erzählte Zeit eintlik as 'n soort plottyd (Fabeltyd in die Duitse terminologie (vgl. FABULA EN SJUŽET) beskryf kan word en Erzählzeit as verteltyd of tekstyd, die hoeveelheid tyd, gemeet in teksomvang, afgestaan aan 'n bepaalde gebeurtenis.
Genette gebruik die terme temps du histoire en temps du récit, maar uit sy verduideliking blyk dat hy met temps du histoire die tyd van die storie (die tyd van die signifié) bedoel en temps du récit is vir horn die tyd van die signifiant of die tyd van die verhaal.
Wat egter baie verwarrend is, is dat Genette in sy Narrative Discourse die temps du histoire gelykstel aan erzählte Zeit en dan in 'n voetnoot na Müller verwys. Müller se voorbeelde dui onteenseglik daarop dat vertelde tyd die tyd yan die verhaal (plottyd) is. Hy gebruik Mrs. Dalloway van Virginia Woolf as voorbeeld en gee die vertelde tyd as 'n dag in Junie 1919, vanaf die voormiddag wanneer Mrs. Dalloway stad toe gaan, tot laat die aand wanneer die party afgeloop is. In 'n roman soos Kroniek van Perdepoort van Anna M. Louw is die vertelde tyd dus drie dae en die verteltyd 260 bladsye. Soos Genette sy term temps du histoire egter aan die tyd van die signifié koppel, sou hierdie tyd van die geskiedenis of storie die hele geskiedenis van bykans drie geslagte insluit, vanaf die dag dat Koos Nek deur die dorp ry op sy perd, totdat Mietjie die nuus bring van Kobus Karba se dood.
Die probleem ontstaan omdat 'n mens drie tydsterme nodig het om die verskillende soorte tyd in die storie, verhaal en vertelling mee te beskryf, indien die teks beskou word as iets wat op hierdie drie vlakke geanaliseer kan word. Vir Lämmert en Müller het die teks net op een vlak bestaan en die tydsafwykinge het nie die tydspan van die verhaal vergroot nie. Vir hulle het dit by blote verteltegnieke gebly, terwyl Genette se siening van die teks berus op die linguistiese onderskeiding tussen signifiant en signifié.
Onderliggend aan albei stelle begrippe lê die feit dat 'n bepaalde hoeveelheid tyd (soos wat tyd in die fiktiewe werklikheid van die storie beleef sou word) in 'n bepaalde hoeveelheid teks weergegee word. Dit is en bly dus relevant en belangrik om al die temporele verhoudinge in 'n verhalende teks as deel van die artistieke en literêre kommunikasie te sien.