Hoe sou u voel oor die behandeling van 'n robot? Emosioneel intelligente masjiene is moontlik nie ...
Beata Ujvari, Universiteit Deakin
In 'n artikel wat vandag in die tydskrif gepubliseer word Neigings in kanker, ons vermoed dat mense makliker gewasse in groot of gepaarde organe kan verdra as in klein, kritiese organe. Daarom kan die groter organe minder kankerverdedigingsmeganismes ontwikkel het.
Kwaadaardige gewasse word meer algemeen voorkom in groter, gepaarde organe wat potensieel minder noodsaaklik is vir oorlewing en voortplanting. Vorige studies het so 'n orgaan-spesifieke kankerverskil toegeskryf aan óf eksterne faktore, soos rook, of interne faktore, soos die frekwensie van seldeling in die orgaan.
Ons stel voor dat natuurlike seleksieteorie hierdie begrip kan aanvul. Ons veronderstel ook dat klein belangrike organe maklik in gevaar kan kom selfs wanneer hulle slegs 'n paar gewasse dra, terwyl groter organe die las van kwaadaardige transformasies kan dra.
Ons sê nie dit is die verduideliking vir die verskillende vatbaarheid van organe vir kanker nie, maar glo dat dit 'n bydraende faktor kan wees.
'N Evolusionêre benadering tot kankernavorsing bied nuwe perspektiewe op terapeutiese oplossings.
Olifante en mense
Ten spyte van beduidende ontdekkings en behandelingsvorderings, kan menslike intervensies slegs 'n 5% eis. vermindering in kanker sterftes sedert die 1950s. En hierdie resultaat is amper heeltemal toeskryfbaar verhoogde bewustheid van risikofaktore en vroeë opsporing.
'N belangrike bydraer tot die versuim om 'n magic bullet te vind om kanker te genees, is dat die progressie daarvan 'n evolusionêre proses is. Kanker het verskyn meer as 'n half miljard jaar gelede en is waargeneem in byna die hele diereryk, van tweekleppies tot walvisse.
Sy voorkoms is gekoppel aan die evolusionêre oorgang van eensellige na multikellulariteit. Laasgenoemde vereis 'n hoë vlak van samewerking tussen selle en die onderdrukking van onbeheerde voortplanting, bekend as proliferasie, van individuele selle.
Met organismes wat toenemend gemaak word van meer komplekse selle, met 'n langer lewensduur en groter liggame kom die waarskynlikheid van proliferasie wat kan lei tot kwaadaardige gewasse.
Ten spyte van hul groter grootte, het olifante nie 'n aansienlik hoër kanker as die mens nie. Dit maak die argument dat hul komplekse make-up gelyktydig gelei het tot groter behoefte om tumoronderdrukkermeganismes te ontwikkel. A onlangse studie het getoon, byvoorbeeld, dat die genetiese samestelling van Asiatiese en Afrika-olifante 15 tot 20 keer bevat, soveel afskrifte van een van die belangrikste tumoronderdrukkende gene (P53) soos by mense aangetref word.
Die studie se skrywer het voorgestel dat die hoër aantal van hierdie gene as 'n meganisme ontwikkel het om die verhoogde kans op kanker in hierdie langlewende, groot diere teen te werk.
'N Evolusionêre proses
'N Kankersel se vermoë om te versprei, beheer sy oorlewing. Selle wat verspreiding in plaaslike weefsels maksimeer, sal 'n groter kans hê om hul gene na die volgende geslag binne die leeftyd van hul gasheer oor te dra.
'N algemene probleem met die huidige kanker terapieë is dat hulle daarop gemik is om gewasse so gou as moontlik uit te wis om die evolusie van die kanker se weerstand teen behandeling te voorkom, asook die verspreiding daarvan na ander organe, metastase genoem.
Maksimum aggressiewe terapie, waar dieselfde middels en dosisse toegedien word deur verskeie siklusse, kan goed werk met klein tumore wat bestaan ​​uit hoogs soortgelyke selle. Maar die meeste tumore is kompleks, veranderende ekosisteme met talle selle wat verskillende vlakke van vatbaarheid vir behandeling het.
As menslike ingryping versuim om al die kwaadaardige selle uit te skakel, sommige sal kan ontsnap en oorleef. Dit kan hoër potensiaal verkry om te versprei, aggressief en kwaadaardig raak en uiteindelik metastaseer, wat die dood van die gasheer veroorsaak.
Dit word duidelik dat die toepassing van evolusionêre teorie op kankerbehandeling - deur die meganismes van tumoronderdrukking van multisellêre organismes te ontgin - navorsers in staat stel om tegnieke te verbeter om maligne progressie te beheer en terapeutiese mislukkings te voorkom.
Van die opwindendste evolusionêre benaderings tot kankerterapie kom uit kennis verkry van plaagbeheer en bakteriese antibiotika weerstand. Die laasgenoemde het getoon dat ons die spoed en omvang van die proses kan beheer, hoewel ons nie bakterieë of plae kan ontwikkel wat weerstand teen antibiotika of plaagdoders ontwikkel nie.
'N Soortgelyke teorie in kankernavorsing, aanpasbare terapie, is gebaseer op die eenvoudige aanname dat gewasse uit behandelingsgevoelige en behandelingsresistente selle bestaan. Agressiewe, hoë dosis behandeling sal die sensitiewe selle uitskakel, maar die hoogs weerstandige kinders verlaat. Hierdie sal dan versprei, wat lei tot 'n meer aggressiewe kanker.
Die doel van adaptiewe terapie is om dit te vermy deur die minimum nodige dosis (maar nie maksimum moontlike) toe te pas om tumorgroei voldoende te beheer en simptome te verbeter, sonder volledige eliminasie. So 'n benadering maak voorsiening vir die oorlewing van beide soorte selle, wat meeding vir dieselfde bronne en ruimte. Die teenwoordigheid van behandelingsgevoelige selle sal die groei en proliferasie van aggressiewe, behandelingsresistente selle beheer.
In 2009, Aanpassende terapie is getoets in eierstokkankermuismodelle. Navorsers het die groei van die tumor gemeet: as die tumorvolume tussen twee opeenvolgende metings toegeneem het, sou hulle die dosis van die chemoterapeutiese dwelmkarboplatien terselfdertyd verhoog. As die tumorvolume tussen metings verminder het, het hulle die geneesmiddeldosis verminder.
Wanneer resultate vergelyk word met dié van 'n hoë dosis chemoterapieproef, is aanpassende terapie getoon om beter te wees om tumorgroei te beheer en die lewensduur van die muise te verleng. soortgelyke resultate is gesien in muise met borskanker. Hierdie toetse is belowend, maar verdere eksperimente is nodig om te bevestig of adaptiewe terapie die uiteindelike oplossing sal wees om kankerprogressie by mense te beheer.
Natuurlike seleksie het miljoene jare gehad om maniere te vind om kanker in verskillende organismes te voorkom en te hanteer. Dit lyk dus tydig om hierdie kennis te gebruik.