Eerste-eeuse (Romeinse) beeldhouwerk van Priapus. Musée Picardie Archéo
Manlikheid is dikwels, deesdae, beskryf as "giftig". In Mei het Hillary Clinton by 'n gala gepraat waar "giftige manlikheid" cocktails is na berig word bedien. Giftige manlikheid het selfs sy eie Wikipedia-inskrywing.
Hierdeur word pogings om manlikheid te verander, gegroei. Bestsellers deur Chris Hemmings, kunstenaar Grayson Perry en Robert Webb ondervra hul eie biografieë om uit te daag wat dit beteken om 'n man te wees en identifiseer die skade wat gedoen kan word deur die strewe na stereotipes wat mans van ander afskakel, hul gevoelens en begrippe - en inderdaad vanuit hul eie ervaring. Dit maak meer seer as net mans as individue. Dit word ook implisiet geïnstitusionaliseer deur die plekke waar ons werk - waar mans gewoonlik gewoonlik oorheers.
Maar hoekom is dit so moeilik om mans te bevry van die dominante begrip van wat dit manlik is? Hoe maak ons ​​dit aanvaarbaar vir mans om nie patriargale gedrag te reproduseer nie - om hulle toe te laat om meer emosionele resonante en "sagte" vorme van manlikheid aan te neem? Dit is moeilik omdat dit wat manlik beteken - sterk, dapper, kraghonger, in beheer, onbeslis, tensy dit kwaad of in die kompetisie is - net 'n uitdrukking van een hegemoniese metaforiese vorm: penis-obsessie en kraghonger valse manlikheid.
Maar die kragtige fallus was nog nooit die enigste manlike metafoor wat beskikbaar was nie. Deur die geskiedenis het twee alternatiewe metafore - gebaseer op die testes en semen - vrugbare alternatiewe aangebied om baie verskillende kante van manlikheid uit te voer.
Oor die afgelope dekade, ons het nagevors al drie metafore, kyk na hoe dit 'n impak op organisasies het, op die agtergrond werk om te bepaal waaraan mense aandag gee, hoe hulle as gevolg daarvan optree - en wat hulle van die resultaat voel. Ons het geskiedkundige tekste en argeologiese bronne, antropologiese studies, mediese vraestelle, psigoanalitiese rekeninge, populêre literatuur, studie van kontemporêre manlikheid en bydraes tot die sosiologie van organisasies geraadpleeg. Ons het 'n weg deur hierdie ongelooflike gevarieerde manlike vorms gekarteer, wat meer versorgende en kreatiewe alternatiewe geïdentifiseer het om voort te bou op Perry se oproep tot teerheid.
Phallic manlikheid steun die sosiale vorming van patriargie. Tog is sy vroeë manifestasies nie gelykgestel aan die lus vir mag wat dit vandag definieer nie. Die vroegste falliese voorwerpe wat in die suide van Duitsland voorkom, is sowat 28,000 jaar oud.
Aanvanklik was die fallus meer geassosieer met natuurlike vrugbaarheid. Die Egiptiese God Min, byvoorbeeld, toon 'n ruim oprigting in die linkerhand en 'n landboukruis in die regterkant. In sommige kulture is dit gesien as 'n brug of middel van relasionele konneksie eerder as oorheersing. Vir die antieke Grieke het die penis kreatiewe verenigings gehad, gesien as 'n soort Merlin se stok. Die ewige Priapus was ook die god van groentetuine, bye, kleinvee en wingerde. Om 'n dick te wees, was dus nie noodwendig in daardie tyd nie. Maar as jy nie 'n god was nie en dit het met jou verantwoordelikhede gegaan, is 'n groot valus as oormatig en onbeskof beskou.
Vir die Romeine het die valus meer van 'n kraggesentreerde slagram geword. 'N Groot Romeinse fallus was 'n teken van status, die vermoë om die kwaad te beskerm en te bevry. Dit kan gesien word in standbeelde en amulette van die tydperk, 'n siening wat hom in Westerse kulture ingebed het. Manlike gode verplaas Aardmoeder-godhede, en die oorheersing van die valus is minder deur fisiese kraguitstallings en meer van simboliese vertonings van beheer verorden.
Ten spyte van die obsessie met beheer, is 'n falliese begrip van manlikheid nie altyd heeltemal negatief nie. Goedaardige patriargie, byvoorbeeld, kan gesien word as goed bedoelende welwillende dissipline ("moeilike liefde"). Op sy beste het sulke patriarge die beheer met 'n tikkie sorg en liefde, selfs vrygewigheid, getemper. Die beheer element kan subtiel en onmerkbaar wees. Maar vandag, is dit 'n "dick", is skaars geassosieer met tender emosies. Phallic metafore het nou grootliks negatief geword - wat verband hou met streng hiërargiese beheer, intense kompetisie en obsessiewe zero toleransie van foute.
Voor die Romeine het metafore wat die testikels betrek het, dikteer wat deur manlikheid verstaan ​​is, net soveel as falliese kinders. Testikels is in vroeë godsdienstige tekste geassosieer met vrugbaarheid, krag en energie.
Maar die testikels van die seksueel kragtige Egiptiese god Seth het woedende, ongedifferensieerde elementêre kragte verteenwoordig. En dit het nodig om te tam. Teen die Romeinse tydperk het die "familiejuwele" begin word as die bron van passies wat afgelei is van goddelike motivering en manlike falliese beheer.
Dit het gelei tot die ontwikkeling van kastrasiekultusse. Toewydes sou deur die strate loop en hul eie toerusting afsny terwyl hulle gaan, en dit in nabygeleë huise gooi. Om 'n stel te vang was vermoedelik 'n seën, soos 'n bizarre bruid se boeket. Verbasend was hierdie kultusse so gewild dat hulle in sommige lande verban moes word. 'N Oorlewende praktyk is selfs gevind in 'n sentrale Russiese Koptiese sekte - die Skoptsy - so laat as die 1960s.
Vandag se testikels word simbolies geassosieer met moed en vertroue, "met die balle" om iets te doen. Klassieke afrigtingsgedrag, byvoorbeeld, poog om 'n kapasiteit in ander te ontwikkel om die machismo of "Cojones" om jouself te beweer. Dit ondersteun inisiatief en ontwikkel individuele veerkragtigheid, bekend in spanne. Maar dieselfde metafoor kan 'n meer verdelende mededingende omgewing aanmoedig. Algemene "clubbiness" kan in wedywering ontaard. Cheating, ostentiewe vertoning en verslawende risiko, neem al die toevoer af "die testosteroon in die kamer".
In 'n postmoderne wêreld is miskien die tradisioneel waargenome deugde van beide falliese en testikulêre manlikheid minder relevant. 'N meer kreatiewe alternatief kan nodig wees. Semen is lankal gesien as 'n "kosbare vloeistof" - 'n bron van vernuwing. Dink aan die Bybelse Onan, wat deur God tot die dood veroordeel is as straf vir coitus interruptus. Stamme in Nieu-Guinee het intussen 'n semen-sluk ritueel vir jong mans om die krag en wysheid van hul oudstes te bekom.
In die Weste het idees oor semen in die afgelope eeue verduister. Vir 18-eeuse dokter Samuel Tissot, verlies van semen uitgeputte liggaamlike vitaliteit en selfs 'n mens se vermoë om te redeneer. Bewonderaars van hierdie perspektief sluit in Napoleon, Kant en Voltaire. Tissoot se invloed het goed uitgebrei tot die 20e eeu. Die 19-eeuse Amerikaanse digter Walt Whitman, aan die ander kant, het gedink aan semen as hernubare hulpbron, simbolies van grenslose kreatiwiteit.
Vandag is ons bekend met die idee van 'n seminale bydrae - 'n "saad" wat nuwe vertrek in kennis, kultuur en styl inspireer, of dit nou Böhr of die Beatles is. Sulke inspirasie is wat die belangrikste manlikheid op sy beste bied.
Maar die inspirasieprobleem is dat dit 'n leierskapstyl vereis wat versprei en laat sy sade relatief outonoom groei, met 'n bietjie ondersteunende kurasie. En so verloor dit sy kreatiewe krag wanneer dit aan fossiele bewaring verbonde is. Oorspronklike akademici word byvoorbeeld gedissiplineer deur die portuuroorsigproses om hul meesters te vereer. Net so word entrepreneurs deur drake gebring. Donald Trump en Alan Sugar, as sakemanne, tref ons nie as die belangrikste nie. Hugh Hefner was ook nie. Wel, nie soos ons bedoel nie.
Maar natuurlik, nie alle mans voldoen aan die falliese argetipe. Hemmings, Perry en Webb gee ons baie voorbeelde van hoe hulle beskadig kan word wanneer hulle dit doen. Maar wat verhoed dat hulle van hierdie argetipe afbreek, is die diep verskansde denkwyses wat onderliggend is aan die gedrag wat hulle rapporteer.
ons navorsing lê die metaforiese anatomie van manlikheid vas en bied 'n meer gesofistikeerde lens waardeur dit herkonfigureer kan word. Perry bied aan ons 'n petrolkopmetafoor: "Mans moet binne hulself kyk (maak die enjinkap oop), raak meer bewus van hul gevoelens (lees die handleiding) en begin aanpas (opgradeer)". Ons stem nie saam met die sentiment hierop nie, maar dit is nog steeds in wese valse beelde: beheer, volg instruksies, vervang, verbeter, pas aan, verbeter. Dit is goed bedoel, maar dit is nie samewerkend nie, en dit is nie verhoudend nie. Moenie jou gereedskap noem nie.
Manlikheid is nie 'n kwessie van een metafoor wat 'n ander verplaas nie. Dit is 'n weefsel van al drie. Ons moet verstaan ​​dat dit weef en reflekteer. Dan kan ons die voorwaardes stel vir groter klem op die seminale en 'n meer gesamentlike omhelsing van die vroulike.
Daar is 'n ou uitdrukking dat, tensy gedrag verander niks verander nie. Maar tensy die manier waarop ons dink verander, is nuwe gedrag geneig om weer te tik. Nuwe praktyke benodig nuwe vorme van verteenwoordiging, nuwe denkwyses. Die bou van 'n meer tender en aanpasbare vorm van manlikheid is nie 'n kwessie om te wen nie, of om te weier om mee te ding. In plaas daarvan moet ons leer om anders te praat.
Stephen Linstead, Professor van Kritieke Bestuur, Universiteit van York en Garance Maréchal, dosent in strategiese bestuur, Universiteit van Liverpool
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Hoe om Phallus Obsessed, Giftig Manlikheid te oorkom