Die Louie & Chan van New York is eintlik Italiaans, nie Chinees nie - Tradisionele resepte - 2022
Die Louie & Chan van New York is eintlik Italiaans, nie Chinees nie
Sjef Kevin Chun van Louie & Chan pak die winterblues vindingryk aan met 'n seisoenale spyskaart wat daarop gemik is om te behaag
Chef Chun se beenmurggereg met gianduja-kors.
Weggesteek op een daarvan Lower East Side blokke wat nog nie verheerlik moet word nie, Louie & Chan moedig hul tweede winterseisoen met vrymoedigheid aan met unieke spyskaartitems wat u beslis sal opwarm.
Die indrukwekkendste is miskien die avontuur wat die cannelloni is: vars pasta gevul met houtgeroosterde pampoen, chevrotin, guanciale, bewaarde appelkose, amandels en sagte eier.
Die uitvoerende sjef Kevin Chun, wat verlede somer by Louie & Chan aangesluit het, beëindig egter nie die wilde rit daar nie. Hy het geregte van beenmurg, chili en wit balsamiekonfyt gemaak met gianduja; aragosta pizza met burrata en Maine kreef; en boerenkoolslaai met farro, groen mango en gekruide okkerneute.
Dit is ook 'n paradys vir Nutella-liefhebbers vir brunch of nagereg, want daar is die Nutella-Franse roosterbrood gemaak met broodpoeding, piesangs met esdoornbotter en gekruide okkerneute, en die gewildste nagereg van die restaurant is die boccone dolce, gemaak met gebakte Italiaanse meringue, Nutella , Devonshire -room en seisoenale bessies.
As u die aand wil verleng, kyk dan na die skemerkelkie-sitkamer op die onderste verdieping om te geniet van Chinese-geïnspireerde cocktails, DJ's en natuurlik pragtige mense.
'N Ode aan my ouer se Italië: tradisionele resepte, bewaar in 'n pot
Ek is gebore in Australië vir Italiaanse ouers, uit Calabrië in 1949. In die 1950's en 1960's, toe ek groot was, was dit nie so gaaf om Italiaans te wees nie. Daar was baie rassisme en hindernisse vir mense uit ander lande om hul kultuur voort te sit.
Deur die jare blyk dit dat daar altyd 'n groep nuwe immigrante was wat aangejaag en opgetel is. Destyds was dit Italianers. Dit is dus vanselfsprekend dat dit baie moeilik was om toegang tot Italiaanse produkte in Australië te verkry.
Dit was 'n probleem op baie vlakke omdat tradisionele kos soveel meer bied as net voeding. Hulle bied 'n skakel na u kultuur en geskiedenis. As u u kookkuns verloor of die vaardighede wat u gebruik om tradisionele kosse te maak, is daar 'n risiko dat u 'n deel van u kultuur sal verloor.
". as jy nie jou eie salami of sardientjies vervaardig het nie, het jy nie salami of sardientjies geëet nie."
Bron: Preserving The Italian Way deur Pietro Demaio. Foto deur Chris Middleton
Behoud van die Italiaanse manier
Daar is [nie veel Italiaanse produkte nie] in die 1950's by die supermarkte verkoop.
Dit was uiters moeilik om kwaliteit olyfolie te kry omdat olyfolie, wat gebruik word vir massering, eintlik net by die apteek beskikbaar was. As u nie u eie salami of sardientjies vervaardig het nie, het u nie salami of sardientjies geëet nie. U kan maklik kaas te koop kry, maar as u 'n skerp kaas soos parmesaan wil hê, moet u dit self maak.
Die olywe vir hierdie resep word gepluk, verkieslik uit u eie boom, as die vrugte pers is en nog ferm is.
Hierdie artisjokke in olie is uitstekend in kwarte en word gebruik in 'n slaai of as deel van 'n antipasto -skottel.
Italiaanse immigrante het gewoonlik hul eie vrugte en groente verbou of vars gekoop as hulle in die seisoen was, en dit bewaar om tradisionele kosse te maak - soos passata, artisjokke, olywe en kappertjies - net soos geslagte voorheen in Italië was voordat die verkoeling bestaan ​​het . Die resepte vir hierdie bewaarde voedsel het hul oorsprong in Italië, toe gesinne in die somer of lente vir die winter voedsel moes opdoen, of hulle nie wou eet nie. Al wat tot hul beskikking was, was seisoenale produkte, sout, olyfolie en son.
. Volgens die ou maniere het Italiaanse immigrante wat in die 1950's en 1960's in Australië gewoon het, voedsel bewaar. Gevolglik het hulle ook hul erfenis behou.
Net soos die Italianers wat in Italië gewoon het, noodgedwonge voedsel bewaar het, het Italiaanse immigrante wat in die 1950's en 1960's in Australië gewoon het, volgens die ou maniere kos behou. Gevolglik het hulle ook hul erfenis behou.
"Hierdie kosse het ontstaan ​​toe gesinne in die somer of lente vir die winter voedsel moes kry, of as hulle nie wou eet nie."
Sluit generasies Australiërs-Italianers weer aan met voedseltradisies
Met verloop van tyd kon opeenvolgende geslagte Italiaans-Australiërs die hele jaar deur tradisionele produkte by die winkels koop. Hulle hoef nie die vaardighede te leer wat nodig is om hul eie passata, olywe, sardientjies en salami's te maak om van hierdie kos te geniet nie. Ons begin dus stadig ons kultuur verloor.
In 2008 publiseer ek 'n versameling tradisionele gesinsresepte wat deur die generasies oorgedra is, waarin ek uiteensit hoe om groente en vis in olie, asyn of sout te bewaar, hoe om kaas, vleis en droë kruie te maak en tradisionele metodes om brood, wyn en likeurs.
My boek was bedoel vir geslagte Australies-Italianers wat desperaat was om meer te wete te kom oor hul kultuur omdat hul grootouers of ouers gesterf het, en hulle het hul verbinding met die ou land, die verhale en tradisionele voedselvaardighede verloor.
Pietro Demaio maak olywe volgens 'n tradisionele resep wat deur die generasies oorgedra is.
Deur die jare heen het ek honderde e-posse ontvang van die eerste generasie immigrante Italianers en nie-Italianers, wat almal deel wou word van die kosreis en Italiaanse etenstradisies wou ontdek. Mense het my vertel hoe die resepte hulle herinner aan die kook van hul ouma, 'n tyd in hul jeug of 'n vorige reis na Italië toe hulle 'n spesifieke eiervrug, kaas of tamatiegereg gehad het.
Dit lyk asof ons weer voedsel met mense en kultuur in verband bring. Ek dink dit is omdat kos meer is as net voeding. Kos is geskiedenis. Dis familie. Dit is erfenis. As ons geregte eet met bestanddele wat tydens die seisoen gekies word, eet ons voedsel wat u op 'n spesifieke tydstip uit die land kan aanbied. Die geure verander u kookkuns heeltemal.
Kos maak met tradisionele resepte is 'n uitstekende manier om jou te herinner aan jou oorsprong. Dit verg baie werk en tyd. Maar die resultaat is altyd fantasties. Dit is 'n heel ander produk as wat u in die winkel sou koop. U kan altyd die verskil proe.
Preserving The Italian Way deur Pietro Demaio, uitgegee deur Plum. RRP $ 39,99.
Nie in Singapoer gemaak nie: Die nuuskierige geval van Singapore -noedels
In die smouse-sentrums en koffiewinkels van Singapoer kan mense eetstokkies sluit met allerhande noodlegeregte: Laksa jazzed met tamarind en klappermelk, uiters vertroostende wonton-noedels en borde warm kool-teowe, rokerig en karring van vuurasemende wokke - om 'n paar te noem.
Een gereg wat mense sukkel om op te spoor, is ironies genoeg die Singapore -noedels met dieselfde naam. Of ten minste wat die res van die wêreld weet as Singapore-noedels: rys vermicelli-noedels, gebraai met vleis, groente en-die kenmerk van die gereg-kerriepoeier.
Rysnoedels en kerriepoeier is kenmerkende eienskappe.
Soos die Hainanese hoenderrys en Mongoolse lammers van die wêreld, is Singapore -noedels nie uitgevind op die plek waarna dit vernoem is nie. In plaas daarvan is die gereg in Hong Kong iewers na die Tweede Wêreldoorlog geskep deur kantonese sjefs wat graag kerriepoeier wou gebruik - 'n onlangse toevoeging tot die suidelike Chinese spens via Britse kolonies. Die gereg is 'Singapore noodles' genoem as 'n knik vir die kosmopolitiese aard van beide stadstate.
Mark Humphries lei ons deur 'n blik op 'n Singapore-naamgenoot-klassieker uit Hongkong, geïnspireer deur die Indies-Chinese invloed van die kombuis van Singapoer.
Terwyl kokke uit Hong Kong en die suide van China oor die hele wêreld migreer, het hulle Singapore -noedels saamgebring - sowel as gebraaide rys, dim sum, vleisbraai en ander kantonese standaarde wat wêreldwyd 'Chinese kombuis' sou definieer.
Die gereg geniet internasionaal verskillende name, waaronder-maar nie beperk nie tot-'gebraaide bye-hoon' in Singapore-styl, 'Singapore-rysnoedels' en 'Sing Chow-noedels', 'n verengelsing van Xingzhou, die Chinese naam van Singapoer.
Maar ten spyte van sy naam, is Singapoer -noedels nie iets wat u waarskynlik in 'n Singaporese of Maleisiese smousrestaurant sal vind nie. Soek hulle eerder by die Kantonees- of Hongkong -eetplekke.
ArChan Chan, 'n Australiese sjef wat in Hongkong gebore is en tyd saam met die Andrew McConnell-restaurantgroep afgesluit het, insluitend tyd as sjef by die Kantonese-geïnspireerde restaurant Melbourne, Ricky & Pinky, het goeie herinneringe aan die gereg.
'Ek sou in die algemeen sê dat die meeste mense [in Hong Kong] sou weet wat xing zhou chao mei pret [die kantonese naam van die gereg] is, 'sê Chan, wat middel 2018 na Singapoer verhuis het om te kook by LeVel 33, 'n stedelike handwerkbrouery wat uitkyk oor die Marina Bay van Singapoer.
ArChan Chan, 'n Australiese sjef wat in Hong Kong gebore is, vertel aan SBS Food dat die meeste mense in Hongkong vertroud is met Singapore -noedels.
'Dit is baie klassiek en hou van ying chow chao fan [gebraaide rys] of 'n Caesar -slaai: jy weet wat daarin is. Daar is vermicelli, 'n bietjie borrie, waarskynlik 'n eier. As jy die naam van die gereg sê, kan ek dit al in my gedagtes proe. Dit is 'n klassieke cha chaan teng [Hong Kong kafee] gereg. "
"Daar is vermicelli, 'n bietjie borrie, waarskynlik 'n eier. As jy die naam van die gereg sê, kan ek dit al in my gedagtes proe."
Soos gewoonlik met geregte wat goed gereis is, is die resep vir Singapore-noedels aangepas volgens die plaaslike smaak en beskikbare bestanddele. In die veteraan -Australiese kosskrywer Terry Durack se kookboek Noedel, erken hy dat hy min omgee vir die deurslaggewende kerriepoeier, maar dit nie teen u hou as u 'n teelepel "goeie, vars Maleisiese kerriepoeier" in u weergawe wil gooi nie.
Die in New York gevestigde Australiese kosskrywer Hetty McKinnon ontdek dat shawarma-speserye uit die Midde-Ooste in 'n knippie 'n goeie inleiding kry as kerriepoeier nie byderhand is nie.
San Francisco Social Diary: A Century Of Good Taste - The Life of Culinary Icon Cecilia Chiang
Die honderdjarige en kulinêre ikoon Cecilia Chiang, saam met haar gesin in Beijing, migreer na San Francisco en verander die Amerikaanse waardering vir outentieke Chinese kos met haar baanbrekende restaurant, die Mandaryns.
Gedurende hierdie tyd van Covid-19 en al die gevolge daarvan, is dit gerusstellend om die inspirerende verhaal van te hoor Cecilia Chiang, 'n steeds belangrike kulinêre ikoon wat onlangs haar 100ste verjaardag gevier het.
Cecilia Chiang, toegeskryf aan die bekendstelling van Amerikaners aan outentieke Chinese kookkuns en geprys as "die Julia -kind van Chinese kos" deur die bekroonde sjef Alice Waters, is 'n groot Amerikaanse suksesverhaal. Cecilia is vandag nog net so boeiend as toe ons die eerste keer in die sewentigerjare vriende geword het. Sy het haar 100ste verjaardag gevier met 'n skouspelagtige partytjie in San Francisco.
Cecilia se legendariese restaurant in San Francisco, wat in 1961 geopen is, die Mandaryns, Dit was waarskynlik die beste Chinese restaurant in die VSA vir meer as 30 jaar. Vandag inspireer sy steeds almal, van vriende en kollegas tot topsjefs en restauranteurs oor die hele wêreld. Sy het die Amerikaanse idee van Chinese kos uitgedaag en ons waardering vir outentieke kombuis verander, ongeag die oorsprong daarvan.
Die geliefde Cecilia Chiang vier haar 100ste verjaardag in die 3-Michelin-ster Benu in San Francisco en ontvang 'n gelukwensing van die goewerneur van Kalifornië, Gavin Newsom.
CHIANG GEEER MET 'N JAMES BEARD LIFETIME PRESTASIE TOEKENNING
Cecilia Chiang het baie buitengewone eerbewyse geniet, en ek was verheug om daar te wees vir een van die grootste in 2013, toe sy op 93 -jarige ouderdom die langdurige lewenslange prestasie -toekenning ontvang het van die James Beard -toekennings, bekend as die "Culinary Oscars" in die Lincoln Center in New York.
James Baard was 'n bekende kok, skrywer en onderwyser wat gasheer was Ek is lief vir eet, een van die eerste kookprogramme op televisie, op NBC in 1946. Die Lifetime Achievement Award word toegeken aan ''n persoon wie se leeftyd 'n positiewe en langdurige impak gehad het op die manier waarop ons eet, kook en/of dink oor kos in Amerika. " Cecilia beskou dit as haar nalatenskap om te herdefinieer wat Amerikaners oor Chinese kos en kultuur weet.
In haar aanvaardingstoespraak het Cecilia gesê: 'Dit is 'n ongelooflike eer. James Beard was een van my persoonlike vriende, so hierdie toekenning het 'n spesiale plek in my hart. " Borg Andrew Sneyd en bekroonde sjef Thomas Keller, die eerste in Amerika gebore sjef wat twee restaurante met drie Michelin-sterre gehou het (Napa Valley's French Laundry en NYC's Per Se). Borg Tim Brown met leefstyl -ghoeroe en televisiepersoonlikheid Martha Stewart. Meer as tweeduisend mense het die James Beard-toekenningsgeleentheid bygewoon in Lincoln Center Avery Hall (nou David Geffen Hall). By die na-partytjie: Jeanne Lawrence saam met die ontslape restaurateur Sirio Maccioni (Le Cirque, Circo en Sirio) en die sjef van San Francisco met die Michelin-ster Gary Danko. Chiang se kleindogter Siena Chiang, saam met Cecilia Chiang en haar seun Philip Chiang, wat mede-stigter was van die P.F. Chang Chinese restaurantkettingverskynsel. Jeanne Lawrence en Cecilia Chiang tydens die James Beard Awards 2013, waaraan sy 'n outentieke Qipao-brokaat Qipao gedra het-natuurlik in rooi, 'n gelukkige kleur in die Chinese kultuur.
Tydens die James Beard -toekenningsgeleentheid kyk ons ​​na 'n aangrypende kortfilm oor Cecilia se lewe en prestasies:
ONS LANGTYD VRIENDSKAP
Ek en Cecilia het mekaar ontmoet tydens my kookreeks Koekies regoor die wêreld, wat in die laat sewentigerjare op KCSM-TV uitgesaai is en bekroonde sjefs ten toon gestel het hoe om internasionale geregte voor te berei. Ek het haar genooi om die Chinese kookkuns te bespreek, en so het ons jare lange vriendskap begin.
My bewondering vir haar het net gegroei, want sy is 'n inspirasie vir ons almal oor hoe om passievol betrokke te wees by die lewe en die dinge wat jy liefhet, ongeag jou ouderdom.
Gassjef Cecilia Chiang het saam met Jeanne Lawrence op haar televisiekookreeks aangesluit Koekies regoor die wêreld op KCSM-TV in die laat sewentigerjare.
Op 100 jaar hou Cecilia 'n aktiewe sosiale lewe, eet of kuier byna daagliks saam met vriende. 'Dit is baie belangrik, veral as u ouer word, om goeie vriende te hê,' sê sy. Sy hou tred met wat nuut is, wat die beste is en waaroor die kookwêreld skinder. Omdat sy altyd lag en 'n hipnotiese storieverteller is, is sy baie gewild as tafelgenoot.
'N Paar jaar gelede het Cecilia Chiang en Jeanne Lawrence saam met vriende 'n gourmet -toer deur Asië onderneem en by die beste restaurante en plaaslike eetplekke in Sjanghai, Singapoer, Hongkong en Taiwan geëet.
In Sjanghai het Stephanie Lawrence, Jeanne Lawrence, Cecilia Chiang en vriende in die boonste restaurant geëet vir 'n egte Peking -eend, insluitend al die toebehore. In Singapoer het Cecilia en vriende die plaaslike smousgeld geniet op die buitelugmarkte, gevul met ry na ry stalletjies wat 'n ongelooflike verskeidenheid Asiatiese kosse bedien.
VROEGE KINDERSKAP IN CHINA
Cecilia, gebore in 1920 (Chinese jaar van die aap) naby Sjanghai, is grootgemaak in Beijing (wat voor Mao Peking genoem is) in 'n welgestelde gesin van twaalf kinders (nege dogters en drie seuns). As 'n kind is Cecilia nie toegelaat om in die kombuis te wees nie, aangesien twee kokke kookkuns in Sjanghai-styl en Noord-Mandaryns vir die gesin voorberei het. Sy het geleer oor kos aan die etenstafel, waar elke gereg in uitgebreide, meergangmaaltye bespreek en gekritiseer is.
Cecilia se bevoorregte lewe het in 1942 tot 'n einde gekom, toe sy en 'n suster uit die Japannese besetting gevlug het met 'n moeisame reis van ses maande (te voet!) Van Beijing na Chongqing. Sy gaan hervestig in Sjanghai, waar sy as jong vrou haar man ontmoet en haar kinders grootmaak, Mei en Philip. Die gesin het die gesofistikeerde en dinamiese lewe in Sjanghai geniet toe die stad hoogty gevier het. Dit het egter in 1949 tot 'n einde gekom toe sy tydens die Kommunistiese Revolusie uit China na Japan gevlug het.
Die kinderjare van Cecilia is in Beijing deurgebring, in 'n tradisionele huis in 'n binnehofstyl van 52 kamers, waar sy geleef het wat sy onthou as 'n idilliese lewe. In 1949, tydens die Kommunistiese Revolusie, het Cecilia en 'n paar van haar familie van Sjanghai na Japan gevlug. Haar ma en pa en 'n paar broers en susters het ongelukkig in China gebly.
BEGIN 'N BESIGHEID IN AMERIKA
In 1959 reis Cecilia na San Francisco om haar onlangs weduwee -suster te besoek vir 'n kort tydjie. Sy het gebly en het in l961 deur 'n reeks toevallige ontmoetings 'n Chinese restaurant in Polkstraat geopen wat sy die Mandaryns genoem het.
By hierdie 'gat in die muur' met 65 sitplekke, stel sy die Amerikaanse smaak voor aan outentieke Noord-Chinese kombuis uit stede soos Sjanghai en Beijing en die provinsies Sichuan en Hunan. Haar spyskaarte was heeltemal anders as die Amerikaner -geregte wat destyds in Chinese restaurante gewoon het, soos chop suey, chow mein en eggo young.
As ek vandag terugkyk, sê Cecilia: "Miskien was ek naïef om entrepreneurskap in 'n nuwe land, as immigrant en in 'n industrie wat deur mans oorheers word, aan te durf." In haar eerste restaurant het sy baie hoede gedra: gasvrou, besprekingster, voedselverkoper, kelner - selfs busboy! Kleindogter Siena Chiang Die sukses van haar grootmoeder word gekenmerk deur gretigheid, geluk en ''n wonderlike gevoel vir goeie kos'.
In plaas van outentieke Amerikaner -geregte, bied Cecilia slegs die Noord -Chinese geregte van haar kinderjare uit die vele provinsies van die land aan. Chiang, 'n suksesvolle entrepreneur sowel as 'n bekwame kok, het die Mandarin se kombuis gelei, toesig gehou oor die voedselkwaliteit en haar gaste gehelp om deur die eksotiese spyskaart te blaai. 'N Helderrooi deur het gaste verwelkom by die oorspronklike Polk Street Mandarin, met slegs 65 eetplekke, maar Amerikaners aan die regte Chinese kombuis voorgestel.
DIE MANDARIN SE RAVE -OORSIGTE
Die Mandaryn het opgestyg toe die laat Kruie Caen, San Francisco ChronicleSe legendariese rubriekskrywer, hoor hoe mense jubel oor die restaurant. Altyd op soek na die beste, hy en restaurateur Victor Bergeron, van die bekendheid van Trader Vic, het hul skare ingebring, en die reputasie van Cecilia is gevestig. Caen het uitgeroep dat die Mandaryns "die beste Chinese kos oos van die Stille Oseaan" bedien.
In 1968 het Cecilia haar droom verwesenlik nadat sy die Mandaryns dapper na 'n glansryke, groter ruimte op die Ghirardelli -plein, die voormalige Ghirardelli -sjokoladefabriek naby Fisherman's Wharf, met uitsig oor die baai, verskuif het.
Dit sou 'n reuse sukses wees - en die geheime bestanddeel was Madame Chiang self. Sy verkoop die Mandaryns in 1991 tot groot ontsteltenis van haar kliënte, en die sluiting daarvan in 2006 was 'n groot verlies vir die baai en die kookwêreld in die algemeen.
Die New York Times het in 2019 geskryf: "Onder bevel van [Cecilia] het die Mandaryns floreer en een van die invloedrykste restaurante van sy tyd geword." Die luukse en elegante interieur van die Mandaryns op Ghirardelli -plein, met die teenwoordigheid van Madame Chiang in elegante kleredrag, was heeltemal anders as die tipiese Chinese afhaalverbinding. Terwyl ek in San Francisco gewoon het, was die Mandaryns een van my gunsteling plekke om gaste te vermaak, veral buite die stad, aangesien Madame Chiang die beste huisspesialiteite sou voorstel. Een van die spesialiteite was Mongoolse lam en gebraaide ribbetjies wat gaste self met lang eetstokkies oor die oop vuur gaargemaak het. Kenmerkende geregte sluit in Peking-eend en tee-gerookte eend, gebraaide kluitjies, bedelhoender, pittige eiervrug uit Sichuan, rys sop en gletselappels en piesangs.
KEERBRUKKE STREEK NA DIE MANDARIN, EN CECILIA WORD 'N STER
Gedurende haar loopbaan in San Francisco het Cecilia vriendskappe aangegaan met die stad se kragmakelaars en die aanbidding van die inwoners, die voedselwêreld en die vele liggies wat deur die Mandaryns se deure deurgebring het, insluitend die Kennedys, die Bosse, Henry Kissinger, orkeslede van Jefferson vliegtuig, en Yoko Ono en John Lennon, onder andere. In 1974 het sy 'n Mandaryns in Beverly Hills geopen wat steeds bekendes en 'n sjiek skare lok.
Onder Cecilia se bekendes -aanhangers was James Baard, wat sy in die 1960's ontmoet het toe hy by die Mandaryns geëet het. Baard was so beïndruk deur haar plaaslike Chinese geregte dat hy selfs haar kooklesse geneem het, saam met baie ander eerbiedwaardige kollegas, waaronder Alice Waters, Julia Kind, Marion Cunningham, Jeremia Toring, Danny Kaye, Chuck Williams (van Williams-Sonoma) —en ook ek! Ek hoop ek het nog haar resepte.
Cecilia saam met James Beard, wat in 1981 saam met voormalige Citymeals on Wheels gestig het New York Tydskrif voedselkritikus Gael Green. Met die ster tenoor Luciano Pavarotti, wat in 1967 sy debuut in die San Francisco Opera gemaak het, sing hy die rol van Rodolfo in Puccini's La Bohème. Die balletlegende Rudolf Nureyev het altyd by die Mandaryns geëet, maar na bewering was sy gunsteling Mongoolse lam wat op die vuurput gekook is. Die legendariese Freddie Mercury, hoofsanger van die rockgroep Queen. Moenie misloop nie Boheemse rapsodie (2018), die musikale biografie van sy lewe. Cecilia saam met haar dierbare vriendin, die ikoniese Julia Child, wat met haar televisieprogram die Franse kookkuns na Amerika gebring het Die Franse sjef, wat sy van 1963 tot 1973 aangebied het. Aan die regterkant: Cecilia, skrywer Beverley Jackson, en kos-uitstallers Ruth Reichl en Alice Waters speel in die 1980's "aantrek" in Jackson se vintage Chinese gewaad in Santa Barbara.
SIEL VAN 'N BANET, 'N BIOGRAFIESE DOKUMENTAIR
In 2014, Wayne Wang (regisseur van, onder andere films, Die Joy Luck Club , aangepas uit Amy TanSe topverkoperboek) vrygestel Die siel van 'n banket, 'n dokumentêr oor Cecilia. Sy is sekerlik een van die laaste met 'n lewende herinnering aan die Chinese lewe en kookkuns van die afgelope eeu.
Soul of a Banquet fokus op 'n Chinese banket wat Cecilia tuis voorberei het om Alice Waters en die 40ste herdenking van Chez Panisse, haar baanbrekende restaurant in Berkeley, te vereer. Hierin onthou Cecilia boeiende oomblikke uit haar lewensverhaal, insluitend herinneringe aan die verliese wat haar gesin gely het tydens die kulturele revolusie van China.
In Die siel van 'n banket, Cecilia berei 'n Chinese gangetjie by haar huis voor met 22 van haar gunstelinggeregte, 'n eenmalige ervaring vir haar gaste. In hierdie toneel, Cecilia skakel met Alice Waters, 'n sewemalige wenner van die James Beard-toekenning, insluitend die 1997 Humanitarian of the Year.
VEILIGE AANDETE BY YANK SING
Ter viering van die vrystelling van die film Die siel van 'n banket, Cecilia is opgevoer by die Yank Sing van San Francisco, bekend vir sy dim sum. Op die spyskaart: die klassieke geregte wat ek onthou het uit die Mandaryns wat sy in die film voorberei het.
Regisseur Wayne Wang met Die siel van 'n banket vervaardiger Jonathan Bing. Wang se krediete sluit ook in Diensmaagd in Manhattan, Snow Flower en Secret Fan, en Oral maar hier. By die Chinese banket: Ruth Reichl, bekroonde kosskrywer en voormalige Gourmet tydskrif hoofredakteur, Cecilia Chiang, en Alice Waters, stamvader van die plaas-tot-tafel-beweging. Cecilia se kleindogter Alisa Chiang, skrywer Amy Tan (Bonesetter se dogter, Joy Luck Club), Cecilia Chiang, en Cecilia se niggie Ping Chen. Die laaste banketkursus was Sweet and Sour Crispy Rock Cod with Pine Nuts. Vis het simboliese betekenis omdat die Mandarynsse woord vir vis, yu, klink soos die woord vir oorvloed. Madame Chiang, aan die stuur om 'n paar van haar spesialiteitsgeregte te herskep, het sjef Andy Tsai entoesiasties die "thumbs up" gegee.
EER CECILIA IN NEW YORK BY 'N CHINESE TEE
Cecilia en haar gevolg het na Manhattan gevlieg vir die opening van Die siel van 'n banket, en om verskeie etes en geleenthede ter ere van haar by te woon, insluitend 'n teeparty by my huis om haar aan my vriende aan die Ooskus voor te stel.
Toe ek agterkom dat verskeie gaste dieselfde vrae aan haar stel, het ek haar in die middel van die kamer laat sit om haar merkwaardige reis te vertel. Sy het die gaste bekoor, wat steeds met liefde na die geleentheid verwys.
Jeanne Lawrence het 'n Chinese teepartytjie aangebied in haar Upper East Side -huis ter ere van Cecilia, in die stad vir die debuut van haar biografiese dokumentêr, Die siel van 'n banket. Cecilia Chiang en Lucia Hwong Gordon, wie se ma, die aktrise Lisa Lu, die jarelange vriendin van Cecilia is. (Lu speel in Die laaste keiserin en speel die matriarg in Crazy Rich Asians.) Die deelnemers het opgewonde geluister toe Cecilia vertel het van haar duisend myl lange reis saam met haar suster tydens die Sino-Japannese oorlog en haar lewe in China voor die Kommunistiese Revolusie.
DIE KEUKENWYSHEID VAN CECILIA CHIANG STELLINGE 'N EEU VAN KENNIS
In 2016, op 96 -jarige ouderdom, het PBS vrygestel Die kombuiswysheid van Cecilia Chiang, 'n televisie -miniserie vervaardig deur Charlie Pinsky (Frappé Productions). Ek was een van die borge en my dogter Stephanie was 'n produksie -assistent. Cecilia beskik oor byna 'n eeu se wysheid, kennis en smaak van egte Chinese kos, soos geen ander nie, wat aan toekomstige geslagte oorgedra moet word.
Elke episode was 'n dokumentêre en gedeeltelike kookprogram, en elke episode het die 96-jarige met jonger sjefs in die Bay Area gekombineer, klassieke Chinese geregte gemaak en lewensverhale gedeel. Gaskokke ingesluit Corey Lee (Benu,) Belinda Leong (b. Patisserie), Laurence Jossel (Nopa), Nancy Oakes (Boulevard), Keiko Takahashi (Keiko à Nob Hill), en Gary Danko. Ander sjefs, soos Tyler Florence, Jeremia Toring, Alice Waters, en Michael Bauer, het ook verskyn.
Die kombuiswysheid van Cecilia Chiang kombineer haar lewensverhaal en resepte met sjefs uit San Francisco wat hul eie verhale en resepte deel. Verfilming van die PBS -reeks Die kombuis wysheid van Cecilia Chiang: sjef Nancy Oakes van Boulevard, produksie -assistent Stephanie Lawrence en Cecilia Chiang. Cecilia demonstreer haar tegniek vir die maak van perfekte Chinese kluitjies aan die sjef Corey Lee van Benu. Belinda Leong van b. Patisserie, 'n wenner van die James Beard -toekenning vir Outstanding Baker 2018, is een van die vele sjefs wat deur Cecilia begelei word - haar gebak is teenstrydig met enigeen ter wêreld. Sjef Gary Danko (middel), nog 'n bekroonde sjef van James Beard wie se gelyknamige restaurant met 'n Michelin-ster verfynde klassieke dog moderne geregte bedien, saam met sy sous-sjef Tori Schumacher.
DROOM VAN DIE ROOI KAMER OPERA
Cecilia se belange strek verder as die kookkuns. Sy is betrokke by kulturele geleenthede in die Bay Area, sowel as by die Chinees-Amerikaanse gemeenskap, waarin sy as 'n groot immigrasie-suksesverhaal gevier is.
Sy is hartlik ontvang toe ons die wêreldpremière van die San Francisco Opera bygewoon het Droom van die Rooi Kamer, 'n verwerking van 'n klassieke 18de -eeuse Chinese roman, wat in China ook bekend is Romeo en Juliet in die weste.
Dream of the Red Chamber bevat helder versierde, droomagtige stelle wat ontwerp is deur Tim Yip, die Oscar-bekroonde kunsdirekteur van Hurkende tier, verborge draak. Staande: Sherry Chen, Tiffany Wang, Shirley Soong en regisseur Stan Lai sit: Denise Hale, Cecilia Chiang, en Stan Lai se ma Lingling Lai. Tom Carroll, Carolyn Carroll, Shirley Soong, Gala Chairs Gorretti Lo Lui en Doreen Woo Ho, en Federico Sandino. Dan Rose, Tony Bates, Cori Bates, Gala Chair Gorretti Lo Lui, Allison Rose, Jamie Chen, en YouTube -stigter Steve Chen. Jeanne Lawrence, wyle SF burgemeester Ed Lee, sy vrou Anita Lee en Cecilia Chiang. Baie gaste geklee in Chinese-geïnspireerde uitrustings om die Chinese fynproewersete in 'n pragtig verligte kamer by te woon.
VIER CECILIA SE 98STE VERJAARDAG BY CHINA LIVE
Omdat Cecilia se aanhangers so baie is, was haar verjaardae nog altyd 'n rede tot viering. Vir haar 98ste, jarelange vriende George en Cindy Chen het 'n onvergeetlike partytjie gehou by hul hotspot China Live in die Chinatown van San Francisco, wat in 2018 geopen is.
China Live is die suksesvolle hoogtepunt van 'n lewenslange droom. George het 16 restaurante geopen, soos Betelnut, Sjanghai 1930, Xanadu en Roosevelt Prime Steakhouse in Sjanghai, waar ek hom die eerste keer ontmoet het terwyl ek daar gewoon het. Maar sy droom was om 'n Chinese restaurant te besit wat die Chinese kookkuns verhoog en geïnspireer is deur Cecilia, wat San Francisco baie ontbreek.
China Live verdien vinnig 'n reputasie as die 'Chinese Eataly' in 'n verwysing na NYC's Italian Eataly, met koshuise, kafees, to-go-toonbanke en sitrestaurante. Ek kom altyd by China Live in as ek in San Francisco is. Ek geniet dit om by die toonbank te eet om dim sum -voorbereiding te sien, en ek het al baie aandete daar gehou vir vriende. China Live restaurateurs George en Cindy Chen saam met Cecilia Chiang. George is in die sewentigerjare deur Cecilia begelei toe hy tafels by die Mandaryns gewag het terwyl hy UC Berkeley bygewoon het. Jeanne Lawrence, Charles Chen, Cecilia Chiang en Belinda Leong-sjefs, mede-eienaar en skepper van b. Patisserie -bakkery, en wenner van die 2018 James Beard -toekenning vir uitstaande bakker. Staande: David Litman, Paul Denlinger, Wa Ye, Siena Chiang, Alisa Ongbhaibulya, Bao He Chang, Marisa Ongbhaibulya en Ping Chen sit: Jennifer Hsu, May Chiang en Cecilia Chiang. James Beard Bekroonde Corey Lee, sjef/eienaar van Benu-restaurant, een van slegs 14 restaurante met drie Michelin-sterre in die VSA Staande: Marimar Torres, Darrell Corti, Dale Ikeda, Andrew Teran, Michael Wilmar, John Ruden sit: Gerald Asher, Sue Yung Li, Cecilia Chiang, Jeanne Lawrence en Inja Wilmar. Staande: Doug Fleming, Jasmine Yang, Kathleen Ko, Natalie Goh, David Litman, Betty Shon en David Fu sit: Alicia Lo, Jennifer Hsu, Cecilia Chiang, Christina Decker en Patty Hoyt. Staande: Sjef Michael Tusk, Xiaojun Lee, Michael Murphy en Julia en Dale Ross sit: Lindsay Tusk, Cecilia Chiang, voedselkritikus Michael Bauer en Kelly Fleming. Die gasheer George Chen, die bekroonde sjef Belinda Leong, en die kombuisspan het 'n maaltyd voorberei en voel geëerd om aan die viering deel te neem. In die China Live-kombuis het sjef/eienaar George Chen die heerlike Jiao-tze potsticker-kluitjies ondersoek, wat letterlik vertaal word as "wokstick". Uiteraard was potstickers, oral in China en in Chinatown, op die spyskaart by China Live. (Terwyl ek in Sjanghai woon, was my strewe om die perfekte kluitjies te soek). By China Live is geïnspireerde voorgeregte voor die banketete geskenk, wat baie van die gunstelinggeregte van Cecilia insluit wat sy by die Mandaryns begin het. My mond laat my net dink aan Cecilia se partytjie -spyskaart, wat soveel meesterwerke uit die Chinese kombuis bevat het! Ek hou baie van hierdie foto van Cecilia wat die geregte ondersoek terwyl dit uitrol, net soos sy as die Mandarin's Boss Lady. Sy mis nooit 'n maat nie. Maalvleis in blaarslaai was een van die gewildste geregte in die Mandaryns, hoewel dit vandag dikwels met hoender gemaak word in plaas van die klassieke squab. Pork Lion's Head Meatball with Greens is 'n feesgereg wat sy naam kry omdat die frikkadelle soos 'n leeuhoof lyk. Gestoomde Hele Rotstorsk met Sizzling Scallion Oil. Ek onthou dat die Mandaryns ook 'n sissende rys sop bedien het wat ons bestel het vir sy skouspelagtige voorstelling. George Chen straal om te sien dat die voorbereiding en aanbieding van die rots kabeljougereg Cecilia se goedkeuring verwerf het. Op 'n hoogtepunt het Cecilia, met 'n hamer in die hand, die dop om die Beggar's Chicken oopgebars om die sappigste en sappigste hoender wat ek nog ooit geproe het, te ontbloot. Beggar's Chicken is 'n gunsteling van die Chinese keiserlike hof en vereis tradisioneel dat 'n hele hoender gemarineer moet word, in lotusblare en perkament moet word, en in klei gebak moet word. Gelukkige verjaardag met 'n ikoon en inspirasie vir baie. Sterkte vir lekker kos en goeie vriende!
VEER 'N EEU VAN GOEIE LEWE
Tydens die 98ste verjaardag van Cecilia het Corey Lee, sjef/eienaar van die restaurant met drie Michelin-sterre, gesê dat hy haar 100ste verjaardag sou hou-en hy het sy belofte nagekom. Tydens haar 100ste verjaardagpartytjie het 'n skare familielede, lewenslange vriende en bekende bewonderaars die geleentheid gevier by Benu (een van Cecilia se gunstelinge), bekend vir sy innoverende samesmelting van Westerse en Asiatiese geure.
Lee het opgelei by Thomas Keller se 3-Michelin-ster French Laundry (Napa Valley) en Per Se (New York). Soos Keller, is Lee 'n perfeksionis. Hy het Benu in 2010 geopen, en teen 2014 het hy ook 'n 3-Michelin-ster-gradering gekry en 'n reputasie as een van die warmste plekke in die stad.
By haar 100ste verjaardag in Benu, was Cecilia verbaas en verheug toe sy haar beeld op 'n muur in die binnehof sien projekteer. Cecilia Chiang met haar gesin: Todd Vu, Marisa Ongbhaibulya, May Chiang, Alisa Ongbhaibulya en Siena Chiang. Nog steeds so uitbundig, skerp en elegant soos altyd, het Cecilia 'n hegte vriendskap met die sjef/eienaar van Benu, Corey Lee, en die paar inspireer mekaar steeds. Sommige van Amerika se voorste sjefs omring Cecilia: Thomas Keller (Franse wassery), Alice Waters (Chez Panisse), Gary Danko (van Gary Danko), Corey Lee (Benu) en Charles Chen. Cecilia Chiang saam met haar dogter May Chiang en seun Philip Chiang, wat uit Japan ingevlieg het om haar 100ste verjaardagpartytjie te vier. Cecilia saam met Vera Chan-Waller en Nathan Waller, wat Yank Sing besit, waar die rollende karre van dim sum altyd 'n kapasiteit trek. Charlie Pinsky, Cecilia Chiang en kleindogter Siena Chiang. Charlie vervaardig die PBS -reeks Die kombuiswysheid van Cecilia Chiang wat 'n paar van haar spesiale geregte ten toon stel. Cecilia Chiang saam met die filmmaker Wayne Wang, regisseur van Die siel van 'n banket, die dokumentêr wat Cecilia volg terwyl sy 'n Chinese banket voorberei ter ere van Alice Waters. Ping Chen, Cecilia Chiang en John Deloche. Jan Shrem en Maria Manetti Shrem, een van die borge van die PBS TV -miniserie Die kombuiswysheid van Cecilia Chiang, saam met Cecilia Chiang. Michael Murphy, Cecilia Chiang en Michael Bauer, wat onlangs ná 32 jaar as voedselkritikus van die San Francisco Chronicle afgetree het. In die kombuis van Benu berei die hele dag 'n leër van ambisieuse, talentvolle en toegewyde sjefs voor om die aandete vir slegs 50 gaste per nag voor te berei. Mossels met glasnoedel en fyn groente. Verkoel perlemoen jang. Die gevulde hoendervleuel met spek en saggekookte eier was om voor te sterf! Die onberispelike aandag van die kombuisbrigade aan detail: in stilte fokus hulle op presiese voorbereidings. Tamatie met somerkruie. Kaviaar en sesamwafel. Kreef met beespees en gemmer, gestoomde rysnoedel, pietersielie en beenmurg. Kohlrabi kkakdugi met perilla-scallion slaai, saam met houtskool-gegrilde beesrib. Sjef Corey Lee het verskeie toekennings en toekennings vir Benu gewen en bou sy ryk aan met die toevoeging van die Franse bistro Monsieur Benjamin en In Situ in SFMOMA. Hier het sjef Lee Cecilia 'n eresertifikaat oorhandig deur die stad en graafskap San Francisco en onderteken deur die huidige burgemeester, London Breed. Geen verjaardagpartytjie is volmaak sonder 'n koek nie, en die sjef Belinda Leong van b. Patisserie het tot hierdie belangrike geleentheid gekom met 'n hemelse hazelnoot-, pralien- en karamel -skepping. Cecilia is altyd op die regte tyd, en daarom het sy jare lange vriende van alle generasies van regoor die wêreld aangetrek - en daarom eet sy dag en nag. 'N Drie bekroonde sjefs in die Bay Area: Thomas Keller, Cecilia Chiang en Alice Waters geniet hul goeie vriendskappe na koek en sjampanje. Almal het 'n roosterbrood vir Cecilia Chiang gebring vir 'n so goed gelewe lewe-tot dusver 100 jaar-en wou hê dat daar nog meer moet kom!
Fotografie deur Frank Jang, Jeanne Lawrence, Teresa Lok, Drew Altizer, Cecilia Chiang Argief, James Beard -stigting, San Francisco Opera, en met vergunning SF History Center, SF Public Library.
Hoe Linda Louie een van die mees betroubare verskaffers van Pu-erh ter wêreld geword het
Daar is 'n nuwe tee van Linda wat u moet probeer, en 'n vriendin het my 'n SMS gestuur in 2016. 'n Ongewone soetheid en baie goed vir die prys. Ek het 10 gekoop. & Rdquo Die gekoppelde tee, verkoop in die Linda Louie & rsquos aanlynwinkel, Bana Tea Company, was 'n mooi dingetjie met blomme op die verpakking, en het Enchanting Beauty genoem.Soos gewoonlik met pu-erh en mdasha, songedroogde, groenagtige tee wat uitsluitlik in China vervaardig word, en die blare in die suidwestelike Yunnan-provinsie, word die blare saamgepers tot 'n digte koek en versier met 'n artistieke omslag. Die kopie van die produk beloof notas van bamboes- en gemmerblomme. Die skyf van 3,5 gram, meer 'n koekie as 'n koek, kos $ 27. Inderdaad 'n goeie prys volgens Bana-standaarde, waar gevierde oesjare van pu-erh gereeld vir honderde of duisende dollars per pond kos. Feitlik 'n impuls koop.
Chinese tee kry dikwels barokname soos Enchanting Beauty, sien ook Iron Goddess of Mercy en Longevity Eyebrow. Maar hierdie een kan enige puik skoonheidskompetisie wen. Die blare het 'n helder goud geword. My eerste koppie het my 'n duidelike indruk gegee van roomys uit 'n eclair, en elke sluk het 'n gewigtige weelde soos Sauternes. Die herhaaldelike brouerye van die blare het meer eiers getrek: eers 'n cr & egraveme br & ucircl & eacutee, later 'n eiervla -tert. The Enchanting Beauty was 'n spyskaart wat in 'n teekoek gepak is.
Dit is die ding met Linda Louie en rsquos -tees en mdashthere en rsquos wat altyd meer gebeur as wat jy dink. U sou dit nie kon raai deur op haar webwerf te blaai nie, uitmuntend in Web 1.0 -ontwerp of haar ekstra sosiale media -bladsye nie. Bana-tees word nie in hooggeplaaste restaurante en kafees gevul wat spesiale teeprogramme aanbied nie, en die webwerf maak selde aanlyn beste lysies. Louie bemark min, haar besigheid is meestal mond tot mond. Maar in die klein wêreld van Amerikaanse tee-entoesiaste, wat op blogs, Reddit-forums en private Slack-kanale vergader, word Bana beskou as een van die indrukwekkendste bronne van pu-erh-tee in die Westerse mark. Louie & rsquos-tee is nie vir beginners nie, en dit is presies hoe pu-koppe daarvan hou. & ldquoDaar & rsquos iets oor pu-erh wat fynproewers lok, & rdquo Louie sê uit haar teekamer by die kantoor buite Los Angeles. Ander tee wat elders gekweek word, kan natuurlik baie goed wees, maar dit gee u nie die gevoel van die mond en die liggaam wat pu-erh bied nie, 'n soort tevredenheid. Dit kan 'n teedrinker word en rsquos lewenslange obsessie. & Rdquo
Louie, 'n effense 64 -jarige, het die geboorte van 'n jonger Madhur Jaffrey. Sy praat met dieselfde koel doelbewustheid, en haar toevallige selfvertroue hou my by die aandag. Ek en Louie korrespondeer al jare en ontmoet persoonlik voorheen, maar ek wil nie 'n woord uit haar les mis nie.
Voordat hy 12 jaar gelede met Bana begin het, was Louie 'n hooggeplaaste administrateur in die hoërhof in Los Angeles. Sy drink tee ernstig sedert die tagtigerjare, toe haar suster en swaer los blare as geskenke vir haar reis deur China begin stuur het. Elke dag by die werk sou ek die hele middag verskillende soorte tee drink, en sy sê. Die een haasgat het tot 'n ander gelei, en sy het boeke en wetenskaplike tekste oor die geskiedenis en vervaardiging van tee begin lees. Toe, in 2003, gebeur daar iets. Ek kan dit verduidelik, maar ek het gevoel dat ek iets meer met tee moet doen. Ek het gedink, as ek dit nie doen nie, sal ek spyt wees op my sterfbed. & Rdquo Sy het 'n uitgangsplan vir vyf jaar opgestel en meegedeel dat sy vroegtydig aftree. Ek het nie 'n groot plan of baie geld gehad nie, 'sê sy, maar deur die gesin in Hong Kong het sy 'n paar verre verbindings gehad met iemand in die plaaslike teebedryf, wat destyds warm was met puik koors. In 2008 bespreek sy 'n kaartjie met die hoop op die beste.
Net soos wyn en sterk drank in die Weste, is tee in China onderhewig aan wilde neigings, en danksy spekulatiewe belangstelling van versamelaars in Taiwan, Hong Kong en Guangdong wat uit die negentigerjare dateer, het pu-erh-pryse duisendvoudig gestyg. Om te verstaan ​​hoekom, help dit om te weet hoe pu-erh gemaak word.
In die klein wêreld van Amerikaanse tee-entoesiaste, wat op blogs, Reddit-forums en privaat Slack-kanale vergader, word Bana beskou as een van die indrukwekkendste bronne van pu-erh-tee in die Westerse mark.
Vars blare word op dieselfde manier verwerk as baie Chinese groen tee. Na 'n kort verdwyning gooi boere die blare in houtwokke om ensieme wat verantwoordelik is vir oksidasie en bruin blare in die blaar te deaktiveer, soortgelyk aan 'n gekneusde piesang, wat die blaar in 'n gemengde blare sal omskep in tanniene, moute swart tee. Maar waar groen tee teen 'n hoë temperatuur gekook word om hierdie ensieme heeltemal af te sluit, word pu-erh met meer matige hitte aangevuur, sodat die blare en chemiese aktiwiteit nie heeltemal stop nie. Deur die tee in die son te droog, kan 'n magdom bakterieë en swamme op die blare oorleef, selfs as hulle heeltemal ontwater is. Die kort weergawe van hierdie biobabble: Pu-erh is lewendig, en met verloop van tyd versag en verryk die mikrobiese en chemiese aktiwiteit in die blare die geur van tee en rsquos en verander dit van 'n bitter, plantaardige brouery na iets ryk en soet, met lae donker vrugte. en ou boeke. Met ander woorde, pu-erh kan verouder word, en terwyl die plaaslike smaak in Yunnan skeef loop om pu-erh vars en groen te drink, kan versamelaars dekades lank op hul voorraad sit voordat hulle hul kosbare tee en mdashor verkoop, in sommige gevalle teen baie gewaardeerde pryse. . Louie dra tee van so ver terug as die sewentigerjare. Antieke koeke uit die 50's verkoop gereeld vir tien duisende dollars op 'n veiling.
Vesper Chan, die eienaar van Best Tea House in Hong Kong, is een van die sterre van die pu-erh boom, en in 2008 het Louie hom genader om die kuns en wetenskap van tee in die algemeen en pu-erh in die besonder te bestudeer. Chan het honderde studente klas gegee, maar hy het Louie onmiddellik liefgehad. Ek dink hy het my vasbeslotenheid om te leer sien, & rdquo sê Louie. Na ure se privaat lesse, het sy die moed bymekaargeskraap om te vra of sy hom in die lente saam met hom op reis na Yunnan kon neem om boere te ontmoet en pu-erh aan die bron te bestudeer. Hy het ingestem, en teen Maart bevind Louie haar in sommige van die mees gerespekteerde teetuine in Yunnan. Bana Tea Company het later dieselfde jaar tot stand gekom.
Die provinsie Yunnan word beskou as een van die voorvaderlike geboorteplekke van die Camellia sinensis teeplant, en selfs na dekades van vinnige ontwikkeling wat grootliks deur die pu-erh-oplewing aangespoor is, is die afgeleë berge in die streek steeds 'n oersoep van biodiversiteit. Dit strek tot die teebome, wat wild groei in die tropiese woude afgewissel met ander plantlewe en wat honderde of duisende jare lank ongemerk kan bly. 'N Paar uiters ou bome word beskerm deur plaaslike regerings. In sommige gevalle is dit nie verbode om nuwe blare te pluk nie, en die bome is 'n toevoeging tot plaaslike trots en toenemend toeriste -aandag. Net soos elke ander teegebied, is Yunnan ook vol bossies in plantstyl, wat uit klonale steggies verbou word, in digte rye verpak word vir hoë opbrengste en kort gesnoei word om maklik te pluk. Maar blare van skaars ongetemde en ouer bome bied die hoogste pryse vir hul ryk smaak, komplekse minerale samestelling en sarsige sterkte. Hulle kry bome wat hul plek in die wêreld verdien het.
Dit is die tipe tee wat Louie graag drink en deel, die soort, verduidelik sy, wat 'n brouwsel lewer met ongeëwenaarde intensiteit, dikte en nasmaak en tientalle steiltes kan verduur, selfs as die tee jonk en groen is. Puik nerds is veral aangetrokke tot ouboomtee vir die somatiese effekte wat hul lewendige geur kan vergesel. Dit sluit in 'n kragtige koel soetigheid wat in die keel bly hang, 'n sagte of vurige warmte wat deur u liggaam kan straal en selfs 'n soort natuurlike high. Die effek is vir almal anders en vereis 'n eie soort oefening, soortgelyk aan die geestelike en fisiese selfbewustheid wat meditasie kan help om te bereik. Vir diegene wat net die pu-erh-swembad binnedring, is dit die beste om nie te verstrik te raak in die hele saak nie, hoe meer verwagtinge jy het, hoe meer ontwyk die ervaring jou.
Soos enige vinnig groeiende bedryf, het pu-erh sy aandeel in charlatans: listige smokkelaars wat teeblare onder voetstoot na die beroemde streke sluip en dan hul voorraad verkoop aan onbewuste reisigers teen hoë pryse, handelaars wat teekoeke langs die pad skuur gee hul verpakkings 'n verweerde voorkoms, en simuleer antieke boere wat die ouderdom van die teebome waaruit hulle pluk, verkeerd voorstel, want vir die eerste keer in hul lewens kry hulle die geleentheid om hul lewenstandaard te verbeter. 'N Half wêreld agter 'n taalversperring, is Amerikaanse teeverkopers veral vatbaar vir misleiding van hul kliënte en kan dit onwetend en andersins. & ldquo Mense sê dit is maklik om bedrieg te word om in China sake te doen as jy nie die werkervaring onder die knie het nie, sê Louie. Dit is maklik om verkeerde besluite te neem. Maar ek het 27 jaar lank met allerhande mense bestuur en omgegaan voordat ek tee gaan drink het. & Rdquo
Amerikaanse tee -webwerwe gaan dikwels verder as om die storie agter elkeen van hulle te vertel in die hoop om 'n verbinding met potensiële kliënte te maak. Bana & rsquos se beskrywings is baie meer spaarsaam. Louie laat die tee liewer vanself spreek, en omdat haar kliënte haar smaak vertrou, bestee baie nie drie of vier figure aan 'n tee wat hulle nog nooit geproe het nie. & ldquoAge, & rdquo Louie gaan voort met 'n skaars waarneembare grynslag, en dit kan 'n goeie ding wees. & rdquo
Editor & rsquos Note, 7 Oktober 2020: In die oorspronklike weergawe van hierdie verhaal, wat in die Julie/Augustus 2019-uitgawe verskyn het, is Linda Louie verkeerdelik geïdentifiseer as 'n hooggeplaaste klerk in die hooggeregshof in Los Angeles. Haar rol by die hof was 'n hooggeplaaste administrateur.
Geskiedenis van slaaie en slaaisous
Die klassieke Caesar -slaai bestaan ​​uit setperke (klassiek romaanse blaarslaai) met 'n knoffelvinaigrette -dressing. In die dertigerjare is Caesar Salad deur die meester -sjefs van die International Society of Epicures in Parys aangewys as die grootste resep wat in vyftig jaar uit Amerika kom. "
1903 – George Leonard Herter, is sy boek Bull Cook en outentieke historiese resepte en praktyke, Deel II, gee sy verslag oor wie die Caesar Salad uitgevind het:
LET WEL: Aangesien ek geen historiese verwysings na hierdie verhaal kan vind nie, is dit 'n mite of feit? Definisie van mite – 'n Storie wat sekere identifiseerbare eienskappe bevat, en wat soms gebruik word om 'n verhaal of die verstaan ​​van 'n saak as fiktief en selfs vals te beskryf. U is die regter.
Caesar slaai is in ongeveer 1903 uitgevind deur Giacomo Junia, 'n Italiaanse kok in Chicago, Illinois. Giacomo Junia was die kok in 'n klein restaurant genaamd The New York Cafe. Hy het gesorg vir Amerikaanse smaak omdat spaghetti en pizza destyds min deur almal, waaronder Italianers, geëet is. Soms word valslik gesê dat hierdie slaai gedurende die verbodstydperk in Tijuana, Mexiko, en ook in San Francisco uitgevind is. Niks kan verder van die waarheid af wees nie. Die enigste ding wat in Tijuana uitgevind is, was die beste metodes om toeriste te sny.
Giacomo Junia het die slaai Caesar Salad genoem. Hy het 'n paar stukke Cos blaarslaai (romaine) in die slaai gesit om 'n effense bitter aanraking daarby te gee. . . Giacomo het die slaai Caesar Salad genoem na Julius Caesar, die grootste Italianer van alle tye. . . . Junia het nooit gedink dat die slaai gewild sou wees nie en was meer verbaas as enigiemand toe mense daarvoor begin vra. Baie rondreisende kokke het geleer hoe om die slaai te maak, en dit is binnekort oral in Noord -Amerika en selfs in Europa gemaak. "
1924 – Die meeste historici meen dat die keiserslaai die restaurateur Caesar Cardini (1896-1956) eer, wat dit in 1924 op Tijuana, Mexiko, uitgevind het op die vierde Julie-naweek. Daar word gesê dat Cardini op hierdie besige naweek te min kos gehad het en dat hy vir sy gaste 'n slaai saamgestel het uit wat in die kombuis oorgebly het. Sy oorspronklike resep bevat romaine, knoffel, croutons en parmesaankaas, gekookte eiers, olyfolie en Worcestershire -sous. Die oorspronklike slaai is by die tafel voorberei. As die slaaisous gereed was, is die romaine blare bedek met die slaaisous en die stingelkant na buite gesit, in 'n sirkel en op 'n plat bord bedien, sodat die slaai met die vingers geëet kan word.
In 1926 het Alex Cardini by sy broer, Caesar, by die Tijuana -restaurant aangesluit. Alex, 'n aasvlieënier in die Italiaanse lugmag tydens die Eerste Wêreldoorlog, het ander bestanddele bygevoeg, waarvan een ansjovis was, en die slaai Aviator 's Salad " genoem ter ere van die vlieëniers van die Rockwell Field Air Base in San Diego. Daar word berig dat die weergawe van Alex baie gewild geword het, en dat hierdie slaai later die naam Caesar Salad geword het. Daar word gesê dat Caesar beslis die insluiting van ansjovis in hierdie mengsel insluit, en beweer dat die Worcestershire -sous eintlik was daardie sagte visgeur. Hy het ook besluit dat slegs Italiaanse olyfolie en ingevoerde parmesaankaas in die slaaisous gebruik moet word.
Deur die jare het dit nogal die moeite werd geword om na Tijuana te ry vir 'n keiserslaai. Kaliforniërs, insluitend Hollywood -bekendes soos Clark Gable, Jean Harlow en W.C. velde by Caesar 's geëet om aan die verbodswette in die VSA te ontsnap. In Europa verskyn Caesar 's Salad ook in restaurante.
Julia Child, beroemde kookboekskrywer, het in haar kookboek oor Caesar Salad geskryf Van Julia Child's Kitchen:
Een van my vroeë herinneringe aan die restaurantlewe was om in 1925 of 1926 na Tijuana te gaan saam met my ouers, wat baie opgewonde was dat hulle uiteindelik by die restaurant van Caesar moes eet. Tijuana, net suid van die Mexikaanse grens van San Diego, floreer toe in die verbodstydperk. . . Woorde het versprei oor Tijuana en die goeie lewe, en oor die restaurant van Caesar Cardini, en oor die keiser se slaai.
My ouers het natuurlik die slaai bestel. Caesar het self die groot kar tot op die tafel gerol, die romaine in 'n groot houtbak gegooi, en ek wens ek kon sê ek onthou elke beweging, maar ek weet nie. Die enigste ding wat ek weer duidelik sien, is die eiers. Ek kan sien hoe hy 2 eiers breek oor die romaine en dit rol, terwyl die groente romerig raak terwyl die eiers daaroor vloei. Twee eiers in 'n slaai? Twee gekoppelde eiers van een minuut? En croutons met knoffelgeur en gerasperde Parmesaankaas? Dit was 'n gevoel van 'n slaai van kus tot kus, en daar was selfs gedreun van die sukses daarvan in Europa.
Byna 50 jaar later, toe ons besluit het op Caesar Salad as een van die geleenthede vir ons program "Kids Want to Cook, het ek, soos gewoonlik, alle bronne bestudeer en gevind dat daar, soos gewoonlik, geen ooreenkoms was nie van hulle. Ek het ontwikkel wat die meeste by my aanklank gevind het, maar dit ontbreek 'n sekere egtheid, en dit het geen drama gehad nie. Toe stel my produsent, Ruthie, voor dat ons iemand uit daardie era probeer opspoor wat Caesar ken en die slaai regtig ken. Was daar iemand? Ruthie het inderdaad gevind dat Rose Cardini, sy dogter, in die Los Angeles -omgewing gewoon het en die hoof was van 'n suksesvolle spesery- en slaaisousbedryf. Ek het 'n lang telefoongesprek tussen Boston en Los Angeles met haar gehad en baie aantekeninge geneem. Sy is gebore vyf jaar nadat haar pa sy meesterstuk geskep het, maar sy het elke detail geken omdat dit so baie bespreek en onthou is.
In die boek Op soek na Caesar, The Ultimate Caesar Salad Book deur Terry D. Greenfield, lui dit:
In Europa het Caesar's Salad ook begin verskyn. Die legende skryf die slaai se debuut oor die oseaan toe aan mevrou Wallis Warfield Simpson (minnares en uiteindelik vrou van prins Edward VIII van Wallis, voormalige koning van Engeland). Mev Simpson het in die 1920's gereeld in die San Diego- en Tijuana -gebiede besoek en daar gesels. Daar word gesê dat mev Simpson die prins van Wallis daar by die Hotel Del Coronado ontmoet het. Gedurende hierdie tyd het mev Simpson Hotel Caesar 's Place besoek en was mal oor Caesar 's se slaai en was soms 'n aanmatigende gas wat eis dat Caesar self sy slaai na haar tafel gooi, wat 'n groot ophef veroorsaak het.
Dit is ook dat Caesar Salad, as gevolg van mev. Simpson se uitgebreide wêreldreise, aan baie van die groot Europese restaurante voorgestel is deur haar opdrag te gee aan internasionale sjefs, terwyl hulle gesukkel het om die kleed te herskep om aan die binnekort te voldoen Hertogin van Windsor se kieskeurige verhemelte.
Volgens die legende was sy die eerste om die blaarslaai met 'n mes en vurk in fyn stukkies te sny eerder as om te eet in die vingerete wat Caesar bedoel het, en soos ander eenvoudig gedoen het. Ondanks haar reputasie en eskapades, toon haar maniere die etiket van 'n goeie dame wat verkies om nie kos met haar vinger te eet nie. Die kennis van Caesar 's Salad het vinnig in Europa versprei. "
In 1948 het Caesar Cardini 'n patent op die verband (wat nog steeds verpak en verkoop word as die oorspronklike Caesar Dressing Mix, en#8221 versprei deur Caesar Cardini Foods, Culver City, Kalifornië) verkoop.
'N Cobb -slaai bestaan ​​gewoonlik uit gekapte hoender of kalkoen, spek, hardgekookte eiers, tamaties, avokado, cheddarkaas en blaarslaai. Dit word bedien met verkruimelde bloukaas en vinaigrette -dressing. Die oorspronklike resep vir Cobb-slaai sluit in avokado, seldery, tamatie, grasuie, waterkers, hardgekookte eiers, hoender, spek en Roquefort-kaas. Sommige historici sê dat dit in 1929 uitgevind is en ander sê 1937. Die amptelike datum wat deur die Brown Derby -restaurant aangeteken is, is 1937.
1937 – Dit was die uitvinding van restaurantbestuurder, Bob Cobb, by The Brown Derby restaurant in Los Angeles, om 'n manier te vind om die oorskiet te gebruik. Cobb improviseer al jare met die slaai. Die eerste een is geskep aan die einde van 'n lang dag, toe Cobb besef het dat hy nie tyd gehad het om te eet nie. Terwyl hy na een van die yskaste van die restaurant loop, loop 'n vermoeide Cobb rond om te kyk wat hy kan regmaak.Die slaai van Cobb sou moontlik sy eie klein geheim gebly het as hy nie onmiddellik kommentaar gelewer het oor sy nuwe uitvinding aan een van Hollywood se legendariese promotors, Sid Grauman, die man wat verantwoordelik was vir die uitgebreide, pagode-agtige bioskoop op Hollywood Boulevard wat ontstaan ​​het nie. bekend as Grauman se Chinese teater. Die slaai het Grauman se belangstelling gekry en hy het gevra dat een dit probeer. Hy het verlief geraak daarop.
Sommige historici sê dat dit die uitvoerende sjef van die Brown Derby Restaurant, Robert Kreis, was wat eintlik die Cobb -slaai ontwikkel het ter ere van Bob Cobb, eienaar van die restaurant. U is die regter!
Volgens Walter P. Scharfe, later president van die Brown Derby Restaurants, en huidige eienaar van die Hollywood Brown Derby -lisensieregte:
". . . sy oorsprong was heel toevallig. Op 'n aand het die oorspronklike eienaar, Robert H. Cobb, na die yskas gegaan en 'n avokado gevind wat hy met blaarslaai, seldery, tamaties en repies spek gesny het. Later het hy dit versier met hoenderborsie, grasuie, hardgekookte eier, waterkers en 'n wig Roquefort-kaas vir toediening, en die slaai was op pad om 'n internasionale reputasie te kry. "
Disney World in Florida, geleë in die Disney-MGM Studios, het 'n replika van die restaurant gebou met die Cobb-slaai en die beroemde karikature van Hollywood-sterre wat langs die mure van die oorspronklike Brown Derby Restaurant in Hollywood, Kalifornië, gelê het.
Krab Louie/Louis slaai:
Beide spelling van die slaai word op restaurant-spyskaarte gebruik, maar dit word gewoonlik LOO-ey uitgespreek. Hierdie beroemde weskusslaai word ook 'koning van slaaie' genoem en word soms as Crab Louis -slaai geskryf.
Vandag is daar net soveel weergawes van hierdie beroemde slaai as wat daar kokke is. Krediet vir die oorsprong van Crab Louie Salad hang af van met wie jy praat en in watter toestand van die Weskus jy is. Die meeste historici is dit eens dat die slaai tussen die begin van die 20ste eeu en die Tweede Wêreldoorlog op die spyskaarte van fynere Weskus -instellings begin verskyn het. I. Ander historici stel voor dat die slaai vernoem is na koning Lodewyk XIV, wat bekend was vir sy groot hoeveelhede kos wat hy kon eet. Na sy dood word gesê dat 'n lykskouing uitgevoer is en dit het aan die lig gebring dat sy maag twee keer groter was as dié van gewone mans. U is die regter.
1904 – Sommige erken die oorsprong van Crab Louis Salad aan die sjef van die Seattle Olympic Club in Washington. In 1904, toe die Metropolitan Opera Company in Seattle, Washington, speel, het Enrico Caruso (1873-1921), wat as die grootste tenoor ter wêreld beskou word, die slaai bestel totdat niemand in die restaurant se kombuis oorgebly het nie.
1910 Daar word ook gesê dat die slaai in San Francisco deur die sjef by Solari's Restaurant geskep is. Helen Evans Brown, in haar kookboek Weskus -kookboek, verklaar die volgende oor die geskiedenis:
Net wat Louis hierdie spesialiteit van die Weskus uitgevind het, is ek nie bereid om te sê nie, maar net omdat ek dit nie weet nie. Ek weet egter dat dit in 1914 by Solari, in San Francisco, in San Francisco bedien is, want Clarence Edwords gee hul resep daarvoor in sy gids vir epikure, Boheemse San Franciso.
1919 Daar word gesê dat die beroemde sjef, Victor Hirtzler, 'n resep vir die slaai bevat het Die Hotel St. Francis -kookboek, oorspronklik gepubliseer in 1919.
1917 James Beard (1903-1985), 'n boorling van Portland, Oregon, het baie gepraat oor die Crab Louis. Evan Jones, in sy boek Epicurean Delight: The Life and Times of James Beard sê:
Die meeste prosaies sou sy ma in daardie jare haar seun na restaurante neem wat kos bedien wat die gemiddelde Oregon -smaak behaag. Een hiervan was die Bohemian, 'n prysenswaardige eetplek wat Beard veral onthou vir 'n gereg genaamd Crab Louis. Hy het geskryf oor hierdie chili-gekleurde manier om Dungeness-krap te bedien en wou glo dat dit eers by die Boheemse bedien is, en later het hy gesels met sy vriend, Helen Evans Brown, wat die Sanari Restaurant van San Francisco erken het vir die oorsprong daarvan.
1950's Dit word opgemerk dat die Palace Hotel in San Francisco, Kalifornië, die slaai beroemd maak. Dungeness-krap word beskou as die simbool van die visserybedryf in San Francisco, met sypaadjieverkopers wat vars gekookte krap gedurende die wintermaande verkoop.
'N Koue slaai gemaak met gerasperde kool gemeng met mayonnaise en 'n verskeidenheid bestanddele.
Die term koolslaai is 'n laat 19de -eeuse term wat in die Verenigde State ontstaan ​​het. Cole slaw (koue slaw) het sy naam gekry van die Nederlandse 'kool sla'- die woord 'kool' beteken kool en 'sla' is slaai en beteken 'eenvoudig', koolslaai. In Engels het dit 'cole slaw' en uiteindelik 'cold slaw' geword. Die oorspronklike Nederlandse "kool sla" is heel waarskynlik warm bedien.
Panzanella -slaai bevat altyd brood en tamaties plus groente uit die tuin. Groente kan pepers, komkommers en uie insluit. Baie knoffel, kappertjies, swart olywe en ansjovis word by die slaai gevoeg.
Hierdie Italiaanse slaai was waarskynlik 'n uitvinding. Italiaanse kokke mors niks nie, en dit was 'n manier om ou brood en groente uit die tuin te gebruik. Die rekord van panzanella strek eeue terug. In die 1500's het 'n gedig deur die beroemde kunstenaar, Bronzino, die slaai beskryf. Die tamatie was natuurlik 'n hele paar jaar nadat dit in die Italiaanse kombuis ingebring is, sodat die bestanddele nie tamaties bevat nie.
Slaai Nicoise (knie-SWAHZ):
Nicoise is 'n beskrywende term vir geregte wat bedien word met spesifieke kosse wat deur die sjefs van die stad Nice, Frankryk, gebruik word. Hierdie versiering bevat gewoonlik knoffel, tamaties, ansjovis, swart olywe, kappertjies en suurlemoensap.
Slaai Nicoise is die bekendste van al hierdie geregte, bestaande uit aartappels, olywe, groenbone en vinaigrette -dressing. Selfs sy " behoorlike " vergadering word betwis. Sommige mense sê die slaai word op 'n blaarslaai bedien, en ander sê dat tamaties die basis is. En sommige rangskik glad nie die elemente van die slaai nie, maar gooi dit alles saam.
'N Russiese slaai van aartappels met hoender, piekels, groen ertjies, wortels gebind met mayonnaise. Ook bekend as Russiese slaai of slaai a la Russe. Hierdie slaai verskyn by die meeste feesmaaltye in Rusland.
Geskiedkundiges glo dat hierdie slaai die skepping was van 'n Franse sjef, M. Olivier, eienaar en sjef van die restaurant Hermitage in Moskou, Rusland in die 1860's. Oorspronklik is koue gebraaide wild in die slaai in plaas van hoender gebruik.
'N Klassieke Amerikaanse vrugteslaai wat gewoonlik bestaan ​​uit appels, suurlemoensap, seldery, okkerneute en mayonnaise.
1893 Oscar Michel Tschirky (1866-1950), maitre d 'hotel, word gewoonlik erkenning daarvoor dat hy hierdie slaai vir 'n privaat partytjie geskep het tydens die vooropening van die Waldorf Astoria Hotel in New York op 13 Maart 1893. Hy was bekend as Oscar van die Waldorf. " Oscar het gewerk by die Waldorf Astoria Hotel vanaf die opening totdat hy in Desember 1943 afgetree het.
In 1896 het Oscar Tschirky 'n kookboek saamgestel Die kookboek deur Oscar van die Waldorf en gee die resep vir hierdie slaai met slegs appels, seldery en mayonnaise. Die Oscar -resep is soos volg:
Waldorfslaai – Skil twee rou appels en sny dit in klein stukkies, sê ongeveer 'n halwe duim, sny ook seldery op dieselfde manier en meng dit met die appel. Wees baie versigtig om nie die saad van die appels daarmee te laat meng nie. Die slaai moet met 'n goeie mayonnaise gekap word.
Op 'n stadium is okkerneute by die resep gevoeg. In Die Waldorf-Astoria-kookboek gepubliseer in 1981 deur Ted James en Rosalind Cole, dit bevat die okkerneute of pekanneute.
1918 Fannie Farmer (1857-1915) hersien, geredigeer en heruitgereik as Mary J. Lincoln se kookboek genaamd Die Boston Cooking-School Cook Book. In haar 1918 -uitgawe van hierdie kookboek is 'n resep vir Waldorfslaai:
Waldorfslaai – Meng gelyke hoeveelhede fyngesnyde appel en seldery, en bevochtig met Mayonnaise Dressing. Versier met gekrulde seldery en ingemaakte pimento's in repies of spoggerige vorms gesny. 'N Aantreklike manier om hierdie slaai voor te sit, is om die blare van rooi of groen appels af te haal, binne -in die pulp uit te skep, sodat daar net genoeg kleefsel aan die vel bly sodat appels in vorm bly. Vul die skulpe wat jy met die slaai gemaak het, weer aan, sit die bokante weer voor en sit voor op slaaiblare.
Geskiedenis van slaaisouse:
'N Sous vir 'n slaai wat gewoonlik gebaseer is op vinaigrette, mayonnaise of ander geëmulgeerde produkte.
Slaaisouse en souse het 'n lang en kleurvolle geskiedenis, wat dateer uit die ou tyd. Die Chinese gebruik al 5 000 jaar sojasous, die Babiloniërs het byna 2 000 jaar gelede olie en asyn gebruik om groente aan te trek, en die immer gewilde Worcestershire is afgelei van 'n sous wat sedert die keiser se dae gebruik is. Vroeë Romeine verkies inderdaad hul gras- en kruieslaai met sout. Die Egiptenare was 'n gunsteling vir 'n slaai met olie, asyn en Oosterse speserye. Daar word gesê dat mayonnaise meer as 200 jaar gelede by die Franse edelman se tafel sy debuut gemaak het. Slaaie was gunstelinge in die groot howe van die Europese monarge en koninklike slaaikokke kombineer dikwels tot 35 bestanddele in 'n enorme slaaibak, insluitend eksotiese " -groente soos roosblare, goudsblooie, nasturtiums en viooltjies.
In die twintigste eeu het Amerikaners 'n stap verder gegaan in die ontwikkeling van slaaie en dit 'n uitstekende kuns gemaak deur basiese bestanddele vir die dressing (olie, asyn of suurlemoensap en speserye) en Yankee -vindingrykheid te gebruik om 'n oneindige verskeidenheid souse en dressings te skep om slaaie die beste ooit te maak. Winkels en souse wat deur die winkel gekoop is, was tot die begin van die eeu grootliks nie beskikbaar nie. Baie van die belangrikste handelsmerke van souse en souse wat vandag beskikbaar was, was al in die 1920's op die mark.
In 1896, Joe Marzetti het 'n restaurant in Columbus, OH, geopen en sy kliënte 'n verskeidenheid dressings begin bedien, gemaak uit ou resepte uit die platteland. Deur die aanvaarding van verbruikers het Marzetti in 1919 sy kleed aan restaurante gebring en verkoop.
In 1912 begin Richard Hellmann, 'n deli -eienaar in New York, sy blou lintmayonnaise in houthouers verkoop. 'N Jaar later, in reaksie op 'n baie sterk verbruikersvraag, het mnr. Hellmann begin om die mayonnaise in glaskanne te bemark.
In 1925 betree die Kraft Cheese Company die slaaiprodukte -onderneming met die aankoop van verskeie plaaslike mayonnaise -vervaardigers en die Milani Company (wat daartoe gelei het dat Kraft aanvanklik by die gietbare dressingbedryf aangegaan het met French Dressing as eerste geur).
Groen godin aantrek - 'n Slaaisous wat 'n mengsel van mayonnaise, ansjovis, dragonasyn, pietersielie, uie, knoffel en ander speserye is.
Die Green Goddess Dressing wat in die 1920's in die Palace Hotel in San Francisco (nou die Sheraton-paleis) geskep is. Die Palace Hotel is in 1875 gebou en was die eerste hotel in San Francisco. Die Palace Hotel word beskou as die grootste hotel in die westelike Verenigde State.
Die uitvoerende sjef van die hotel, Philip Roemer, noem die kleed vir die Engelse akteur George Arliss (1868-1846), wat in die hotel gebly het en ook in die Palm Court-restaurant geëet het gedurende die tyd wat hy opgetree het in die toneelstuk genaamd The Green Goddess. Hierdie toneelstuk word beskou as die beste toneelstuk van die Broadway-seisoen 1920-21, en dit word later in die vroegste "talkie" -flieks in 1930. Die akteur vul gereeld die wonderlike weer van San Francisco aan en verklaar dat dit 'n gesonde eetlus veroorsaak.
Russiese aantrek – Bestaan ​​uit die mengsel van mayonnaise, pimientos, grasuie, ketchup en speserye. Die naam kom van die vroegste weergawes wat 'n duidelike Russiese bestanddeel, kaviaar, bevat.
Duisend eiland aantrek Dit is gemaak van stukkies groen olywe, rissies, piekels, uie, hardgekookte eiers en ander fyngekapte bestanddele.
Die geskiedenis van Thousand Island Dressing dateer uit die vroeë dae van die 20ste eeu en speel in die klein oord, Clayton, New York. 'N Hengelgids genaamd George LaLonde jr. Het besoekende vissers vir Black Bass en Northern Pike deur die waters van die 1000 eilande begelei. Na 'n dag se hengel, bedien hy en sy vrou, Sophia LaLonde, wat hulle 'oondetes' noem, met 'n ander en ongewone slaaisous. Die volgende verhaal oor die oorsprong van Thousand Island Dressing is deur Allen en Susan Benas, eienaars van die Thousand Islands Inn, aan my gegee:
'By 'n spesifieke geleentheid het George LaLonde jr.' N baie prominente aktrise in die stad New York gelei, May Irwin en haar man. May Irwin, 'n bekende kok en kookboekskrywer in haar eie reg, was veral beïndruk met die kleed en vra George vir die resep. Sophia La Londe, wat die verband gemaak het, is gevlei oor die versoek en gee haar gewillig die resep. Sophia het ook die resep gegee aan Ella Bertrand, wie se familie die Herald Hotel, een van die gewildste hotelle in Clayton, besit het. May Irwin en haar man het tydens hul vroeë vakansies op die eiland in die Herald -hotel gebly en die kleed reeds geproe. Dit was May Irwin wat dit die naam Thousand Island gegee het, en dit was Ella Bertrand wat dit die eerste keer aan die eetgelde bedien het.
By haar terugkeer na New York het May Irwin die resep aan mede -besoekers van die 1000 eilande, George C. Boldt, wat eienaar van die Waldorf Astoria Hotel in New York was, gegee. Net so beïndruk met die sous en sy smaak. Mnr. Boldt het sy wêreldberoemde maitre di, Oscar Tschirky, opdrag gegee om die dressing op die spyskaart van die hotel te plaas. Daardeur verdien Oscar Tschirky krediet vir die bekendstelling van die kleed aan die wêreld. "
In 1972 koop Allen en Susan Benas die Herald Hotel en verander sy naam na die Thousand Islands Inn. Nodeloos om te sê, Thousand Island Dressing is die 'amptelike' huisversiering by die herberg. Die Benas bottel en verkoop nou die verband in die herberg en op die internet.
'N 1940 -spyskaart van die Chin Lee Restaurant in New York.
Dit is die winter van 1939 en die groot letters in bamboes-styl aan die kante van 'n gebou in Broadway en 49ste straat brand die naam "CHIN LEE" tot laat in die nag. Rondom hulle word die woorde "EET", "DANS" en "GEEN DEKKINGSHOUDING" uitgespel deur knipperende geel bolle. Die ingang is op 49ste straat, onder 'n afdak in 'n filmteater, wat u op 'n helder trap na 'n jas laat lok, 'n skare mense wat rondmaal en die borde en die geraas van 'n waansinnige jazzorkes .
Uiteindelik knik die onbeskaamde Chinese maître op u pad, trek spyskaarte van 'n stapel af en lei u deur 'n doolhof van tafels vol skreeuende, glimlaggende, eetende maaltye. Hy vind vir jou 'n tafel in 'n ver hoek en verdwyn, sodat jy die omgewing kan ondersoek. Op die hoofverdieping omring tientalle witkledetafels 'n dansvloer en 'n all-Chinese jazzorkes wat in 'n ontsaglike tempo weggejol het, terwyl daar bo 'n tweede verdieping is, met meer tafels en 'n balkon wat uitkyk oor die dansers.
Op die dansvloer is dit streng-as-vang-blik, met kougom-winkelmeisies uit Gimbel se dans met winkelmeisies, terwyl Wall Street-klerke honger kyk, en 'n klomp vriendinne van die Bronx probeer die oë van 'n groep vang van slinkende Princeton -seuns. 'N Chinese kelner met 'n swart boog gee u die spyskaart vir die 70 sent-ete, en u kyk na die keuses. U kan ook 'n toebroodjie of 'n ham-omelet eet, maar bo-aan die spyskaart verskyn die spesialiteite van Chin Lee, chow mein en chop suey-ses soorte "chop sooy" om presies te wees. Jy kyk rond na die ander tafels en sien groot skottelgoed vol stomende hope bruinerige bredie, óf oor rys, vir kapstok of noedels, vir chow mein.
Die kombuis gooi daagliks honderde liter goed uit, wat elke jaar deur honderdduisende gelukkige kliënte neergeslaan word. Dit is die middelpunt van die Chop Suey -era in Amerikaanse restaurante, en u wil deel in die pret. U beduie die kelner, wys na die beef chop suey op die spyskaart en sê: "Ek sal daarvan hê."
Chin Lee is vandag 'n byna vergete deel van die kulinêre geheue van die stad, die gebou in die teaterdistrik wat nou bedek is met reuse-advertensieborde en 'n Latynse nagklub wat op die boonste vloer beset is. Om die enigste konkrete bewyse te sien dat die chop suey -paleis selfs bestaan, moet u na Chinatown gaan. Onder die uitstallings in "Have You Eaten Yet ?: the Chinese Restaurant in America" ​​in die Museum of Chinese in the Americas is 'n aandenkingsliefhebber en 'n paar spyskaarte van "Broadway se gewildste Chinees-Amerikaanse restaurant." Hulle maak deel uit van die eksentrieke versameling van 'n Chinese kosfanatikus met die naam Harley Spiller, wat die afgelope agt jaar versamel het van efemere-van spyskaarte tot vuurhoutjieboeke, kookboeke tot liedjies-alles wat verband hou met die Chinees-Amerikaanse kookervaring.
U kan ook 'n eeu-oue spyskaarte uit Chinatowns in Boston en New York in die veertigerjare sien as 'n handgekleurde poskaart van Mottstraat, toe byna elke restaurant 'n neonbordjie met 'CHOP SUEY' of 'CHOW MEIN' bokant die deur laat sien het, die kranksinnigheid van Ideal Toy se 1967-oesjaar "Chop Suey" -spel en luister na Louis Prima en Keely Smith wat sing: "Chop Suey, Chow Mein, Tufu [sic] en jy, ek het die gekste hunkering. "
Dit word nooit heeltemal in die uitstalling vermeld nie, maar al hierdie artefakte het 'n algemene tema: van 1920 tot die 1960's was Chinees-Amerikaanse restaurante die opwindendste kulinêre ervaring in die stad, toe geen ander etniese kos met die rooster van chow mein kon meeding nie , eierrolletjies, gebraaide rys, garnale roosterbrood, spareribs, eier foo young en bowenal kap suey self. Sonder dat iemand dit agtergekom het, begin die Chinees-Amerikaanse restaurante verdwyn, terwyl die bordjies een vir een flikker. En dit alles lei tot die vraag: wat was die kookkuns? Waar kom dit vandaan en waarom het dit gegaan?
Een van die laaste Chow Mein -borde in Manhattan het bo Jade Mountain Restaurant gehang, wat sedert 1931 in 2nd Avenue naby East 12th Street bedryf is.Dit het in 2007 gesluit nadat 'n vragmotor sy eienaar, die 60-jarige Reginald Chan, doodgery het terwyl hy 'n fiets afgelewer het. '' Dit lyk asof dit altyd en altyd daar was ', het die tydskrifredakteur Emily Neins aan die New York Times gesê oor die afsterwe van die gewilde teken,' en daar is iets vertroostends daaraan. '' Foto met vergunning van warsze, Flickr.
U moet vandag hard soek om karbonade, garnaalroosterbrood en ander Chinese-Amerikaanse spesialiteite in Manhattan te vind. Slegs een, eensame "CHOW MEIN" bordjie bly oor en flikker bo die ingang van Jade Mountain in 2nd Avenue en 11th Street. Op 74 -jarige ouderdom is dit die tweede oudste Chinese restaurant in die stad (slegs gerangskik deur die Nom Wah -teesalon van Doyersstraat, est. 1925). Binne lyk dit asof die spyskaart, dekor, atmosfeer en personeel in dekades onveranderd was, behalwe vir 'n mate van veroudering. U kan u hutte kies, gestoffeer in verslete, karamelkleurige viniel, en kyk dan na die menu met 'n goeie duim. As u die opwinding van Chin Lee in sy bloeityd wil probeer herskep, of ten minste sy kos, kan u afkyk na die chop suey -afdeling en kies wat u wil.
Die kelner sal binnekort 'n skottel onder 'n gehawende metaalkoepel uitbring en dit verwyder om te onthul wat vroeër Chinese kos in Amerikaanse gedagtes gedefinieer het: 'n Dik bruin sous, hoofsaaklik afgewaterde hoenderaftreksel wat in mieliestysel gestol het. 'N warboel van te gaar bestanddele wat waarskynlik braaivleis, boontjiespruite, Chinese kool, sneeu -ertjies, ui, ingemaakte sampioene, bamboeslote en waterkastane insluit. En hoegenaamd geen geur nie, behalwe 'n ongedefinieerde geur. Chop suey is nie skandelik of onaangenaam nie, maar dit het ook geen positiewe eienskappe nie. Dit is 'n eenvoudige, algemene brandstof om 'n mens se maag te vul. Hoe het die Amerikaner verlief geraak op sulke geregte? Was dit regtig Chinese kos, of iets wat in Amerika uitgevind is?
'Chop suey is Chinese kos, gemaak deur Chinees,' sê die kelner van Jade Mountain. 'Net hulle maak dit anders hier omdat die bestanddele anders is.'
Die meeste verhale oor Chinees-Amerikaanse kos, en veral chop suey, is gebaseer op die 'fakelore' wat te algemeen in die kookkuns voorkom. Maar die kelner van Jade Mountain het meer reg as nie.
Die verhaal begin in China, in 'n groep arm en onduidelike kuslande in die provinsie Guangdong, wat ons eenvoudig sal noem die Toisan -streek. Baie van die inwoners was kleinboere wat uit oorbevolkte grond bestaan ​​en onder periodieke ekonomiese krisisse en burgerlike onrus gebuk gegaan het. Groente was die belangrikste gewasse, maar hulle het ook varke en 'n verskeidenheid voëls grootgemaak, waarvan hulle elke moontlike deel van snawel tot hoef geëet het. Terwyl die elites in die provinsiale hoofstad Guangzhou die verfynde geregte en uitgebreide bankette van die Kantonese kombuis geniet het, het Toisan se kleinboere hoofsaaklik op gemengde groentegeregte en gebakte noedels geleef. Maar dit was die Toisanes wat deur die duisende na die Verenigde State migreer en die vroeë Amerikaanse Chinatowns oorheers het, en dit was hulle wat die meeste Amerikaners 'Chinese' kos gedefinieer het.
Vanaf 1848 begin die eerste massamigrasies van Chinese in Noord -Amerika, meestal om te werk in die California Gold Rush. Blankes het eers die Chinese verdra, selfs die "kerrie, hasj en fricassees" van hul kombuis probeer, maar het hulle vinnig teen die vreemdelinge van die varkstert gekeer en probeer om hulle, met geweld, indien nodig, uit alle Westerse gebiede te verdryf. Blankes het die Chinatowns van die streek vermy en Chinese restaurante geboikot as verdorwe en skadelik vir 'beskaafde' gevoelens. (Hulle het egter Amerikaanse kos geëet wat deur Chinese bediendes berei is.) Alhoewel dit waarskynlik is dat die Chinees van Kalifornië chop suey geëet het, bestaan ​​daar geen eietydse vermelding van die gereg aan die Weskus voor 1900 nie. Vir die eerste Amerikaanse gebruik van die term , ons moet die spoor volg van Chinese ontsnapende Ooste en na die groot mengkom van immigrante in New York gaan.
Chinese immigrante het teëspoed en vernedering van San Francisco na New York ondervind. In 1894 publiseer die St. Louis Republiek 'n tekenprent van 'n Chinese man wat rotstoofpot eet met een kapstok in elke hand.
New Yorkers was moontlik net so rasbevooroordeeld as die Kaliforniërs, en het die Chinese as saai, sinister, ondeurgrondelik, varkstert, opiumrook, rotteeters beskou. ('N Straat het selfs gesê: "Chink, chink, Chinaman/Eat dooie rotte,/Eet hulle op/Like gingersnaps.") Maar hulle het die Chinese nie as 'n dreigende bedreiging beskou nie en hulle toegelaat om langs laer Mott- en Pellstraat te kom sit. in die begin van Chinatown. New Yorkers het egter die streep getrek by die eet in die stad se eerste Chinese restaurante-wat geweet het wat in hul onbegryplike bredies gestroom het! In die somer van 1883 het hierdie vrese tot 'n punt gekom toe 'n plaaslike dokter 'n kruidenier in Mottstraat aangekla het van rotte en ook katte agter in sy winkel. Soos vlieë, het verslaggewers na Chinatown gewemel, maar 'n sanitêre inspekteur het die dokter se getuienis afgewerp en die kruidenier vrygespreek. Tog het die aanklagte die redakteur van die stad se eerste Chineestalige koerant woedend gemaak.
Wong Ching Foo, 'n bekende verdediger van Chinese regte, het 'n beloning van $ 500 aangebied aan almal wat bewys dat die Chinese rotte of katte geëet het. Toe geen persone verskyn nie, skryf hy 'n artikel vir die Brooklyn Arend prys die breedte en gesofistikeerdheid van die Chinese gastronomie. Punt vir punt vergelyk hy dit met Amerikaanse kos en kom tot die gevolgtrekking dat "In die belangrikste Chinese kookkuns is beter en goedkoper as ons eie." Sy bewyse was beter kookmetodes, 'n groter verskeidenheid bestanddele en 'n lys van gunsteling Chinese geregte, insluitend iets wat 'chop soly' genoem word, 'n ragout wat volgens hom die nasionale gereg van China was: 'Elke kok het sy eie resep. Die belangrikste kenmerke daarvan is varkvleis, spek, hoenders, sampioene, bamboeslote, ui en peper. Dit kan eienskappe genoem word wat toevallige bestanddele is: eend, beesvleis, geparfumeerde raap, gesoute swartbone, gesnyde jams, ertjies en boontjies.
Die artikel van Wong Ching Foo het die aptyt van die Bohemians in New York, 'n groep kunstenaars en intellektuele, wat die kos en kos van hul tyd was, wakker gemaak. In plaas daarvan om by paleise soos Delmonico bymekaar te kom, het hulle verkies om in die immigrantedistrikte te woon en die stad se Duitse, Italiaanse, Franse, Hongaarse en Joodse eetplekke te ontdek. Gedurende die 1880's het hulle ook restaurante in Chinatown begin besoek. Een so 'n reis is beskryf deur die joernalis Allan Forman, wat deur 'n prokureur van 'beslis' Boheemse neigings 'genooi is om in Chinatown te gaan eet. Forman ken die advokaat se "voorliefde om in allerhande buitewyke in die stad in te skuif, waar hy redelik verlustig was in vuilheid en geheimsinnigheid en vreemde plekke." Toe hy hoor dat hul bestemming Mottstraat is, wankel hy egter:
Boheemse en toeriste het in die 1880's na die Chinatown van New York begin stroom vir avontuur en kos. "'N Amerikaner wat een keer onder die spel van chop sui val. Vind dat sy voete hom na Mottstraat dra," beweer Leslie's Weekly op daardie stadium.
"Vreeslik dankie. Maar my verhemelte is nog nie opgelei in rotte en honde nie. Laat ek 'n kursus volg in 'n Franse restaurant waar hierdie dinge vermom word voordat ek dit met hul eerlike eerlikheid kan aandurf.
Maar die advokaat het ingestem om hom te bedien by Delmonico as die Chinese restaurant nie so skoon was soos die Italiaanse plek waar u spaghetti eet nie. So op 'n koue aand in New York het die twee afgegaan na die restaurant van Mong Sing Wah, 'n paar trappe op van 'n binnehof agter Mottstraat 18. Daar kyk Forman verbaas hoe sy vriend in skynbaar vlot Chinees praat: "Chow-chop-suey, chop-seow, laonraan, san-sui-goy, no-ma-das," beveel my vriend, en die wit- die gewapende bediende het afgetrek en 'n stom kelner begin sing. " Forman het geen idee wat op die spyskaart was nie, maar toe die kos verskyn, lyk dit asof hy sy vrese oor rotte en honde vergeet het.
Na 'n kort les in eetstokkies van 'n Chinese man by die tafel, het die twee avonturiers ingegrawe:
'Chow-chop suey was die eerste gereg wat ons aangeval het. Dit is 'n pittige bredie, saamgestel uit boontjiespruite, hoenderbome en lewertjies, kalfstert, draakvis, gedroog en ingevoer uit China, varkvleis, hoender en verskeie ander bestanddele wat ek nie kon uitmaak nie.
Aan die einde van die fees, wat afgespoel is met tee en klein koppies soet Chinese vuurwater, was Forman verbaas toe hy agterkom: 'Die maaltyd was nie net nuut nie, maar dit was goed, en om die hoogtepunt te bereik, was die rekening slegs drie en sestig sent! "
Oor die volgende dekade het die stroom van Boheemse en ander toeriste na Chinatown 'n stroom geword. Hulle het gewoonlik besoek as deel van 'slumming' partytjies, op soek na vreemde tonele, 'n sweempie gevaar en chop suey. Volgens Leslie's Weekly, "Dit is die verleidelike gereg wat die Amerikaner telkens terugbring na Chinatown. 'N Amerikaner wat eens in die ban van chop sui val, vergeet moontlik weke lank alles van Chinees, en skielik ontstaan ​​daar 'n vreemde begeerte dat byna 'n mag uitdaag, en asof hy onder 'n magnetiese invloed vind dat sy voete hom na Mott bring Straat. "
Die chop suey wat hulle geëet het, was baie aardser as enigiets wat op Jade Mountain bedien is. Alhoewel Wong Chin Foo die variasie van chop suey beklemtoon, het die gereg teen die 1890's reeds 'n vaste bestanddeellys gekry. Dit was 'n stoofpot van hoenderlewers en spiese en stukkies steak, gekook met sampioene, bamboespruite en boontjiespruite, en miskien seldery, uie en 'gedroogde draakvis'. Die belangrikste speserye van Chop suey was 'seow', ook bekend as sojasous, wat toe heeltemal eksoties was. Daar was niks "Amerikaans" aan die gereg wat dit nog nie verander het om 'n wit smaak te behaag nie. Van die orgaanvleis en die verskeidenheid groente, klink hierdie suikeltjie nog steeds baie soos die soort eetbare, boererate wat in Toisan bevoordeel word.
Noriko Sanefuji (regs), 'n kurator in die Smithsonian's National Museum of American History, versamel vroeë artefakte uit Chinese restaurante, waaronder Tasty Chop Suey, wat al meer as 50 jaar kos in die Chinatown van Honolulu voed. Mev Liu (links), die huidige eienaar, het die onderneming in 1985 oorgeneem.
Maar hoe het chop suey van Chinatown uit die 1890's na Bill Hong's in East 56th Street gespring, waar hulle bedien wat die duurste chop suey op die planeet kan wees? Bill Hong's is die laaste van die groot Chinese-Amerikaanse restaurante in die Theatre District, soos Chin Lee, House of Chan en die oorspronklike Ruby Foo's, wat gedy het vanaf die 1920's tot die 1950's. Foto's van tientalle bekendes staar steeds van die mure af-veral Michael Jackson, wat blykbaar gereeld is. Maar die elegante, ruim interieur, grys en wit, is dikwels amper leeg, behalwe vir die swewende kelners in wit baadjies en swart strikkies. Volgens die bestuurder is die meeste van hul kliënte bejaard, en Sondag is die enigste keer dat die restaurant regtig druk is, as 'dit is soos 'n Joodse byeenkoms'.
Dit is 'n twyfelagtige voorstel dat hoe duurder die gereg, hoe beter dit moet wees, maar u kan die garnale -tjop suey by Bill Hong's bestel, met 'n asemrowende 19 dollar per porsie. As die gereg kom en die koepel opduik (met baie meer seremonie as by Jade Mountain), is die garnale inderdaad groot en sappig. Maar wat daaronder lê, is wat u sou verwag in Amerikaanse chop suey, dit wil sê niks merkwaardigs nie: 'n bed smaaklose groente wat saamgebind is deur 'n waterige bleek sous. Volgens die Chinese kookboekskrywer MP Lee, is dit presies die punt: "Die rede vir [chop suey se] gewildheid is waarskynlik dat dit geen sterk geur of smaak het nie, en daarom makliker aanvaarbaar is vir Westerse verhemelte." Selfs 'n lepel warm sous kan nie die gereg los nie. Op 'n keer het 'n groep Chinese mense by Bill Hong's gekom en 'n ete bestel. Toe die kos kom, kyk hulle verontwaardig na die kelner en vra: 'Wat de hel is dit? Verwag u dat ons dit moet eet? "
So, wat het tussen die 1890's en vandag gebeur? Die antwoord begin met 'n verhaal wat die bestuurder van Bill Hong vertel oor die 'uitvinding' van chop suey.
'Die verhaal,' sê hy, 'miskien nie waar nie, maar ek glo dit is dat die Chinese minister van buitelandse sake, mnr. Li, China in Amerika kom verteenwoordig het. Gaste kom na mnr Li in sy hotel, sy sjefs het nie tyd om 'n gereg voor te berei nie, daarom maak hulle 'n gemengde groentegereg en noem dit 'chop suey'. Die gaste was so bly dat hulle die resep op die spyskaart."
Daar was werklik 'n meneer Li, eintlik die Chinese staatsman Li Hung Chang, wat in 1896 'n baie amptelike besoek aan die Verenigde State besoek het. Toe hy in New York beland, het elke plaaslike koerant sy bladsye gevul met besonderhede oor die stad se gas, van sy eksotiese rok tot sy mening oor die vraag of vroue moet fietsry. Verslaggewers van William Randolph Hearst's New York Journal was veral geïnteresseerd in wat Li geëet het, terwyl hy oor die skouer van sy persoonlike sjefs loer terwyl hulle maaltye in die Waldorf -kombuis voorberei en elke stukkie wat by sy lippe verby is by die openbare funksies opneem. Afgesien van 'n paar eetlepels consommé en gewone vis, het Li nie van Westerse kos gehou nie en selfs nagelaat om in Chinatown te gaan eet (dit weerspieël miskien die feit dat hy die top van die Chinese keiserlike samelewing verteenwoordig, terwyl die Chinese uit New York uit Toisan was). In plaas daarvan het hy byna heeltemal op sy sjefs staatgemaak, en die een gereg wat hulle nooit voorberei het nie, was chop suey.
Tog het die Tydskrifte verslaggewers kon nie help om Li Hung Chang te koppel aan die Toisanese boergereg nie. Maak nie saak hoe groot kulturele golwe Peking van Toisan en die hoë amptenare van China van sy boere skei nie. Li Hung Chang was Chinees en chop suey was Chinees, so hy het seker tjop suey geëet. 'N Paar dae na Li se vertrek het die Tydskrif het 'n profiel van sy sjef op 'n volledige bladsy bestuur en hom as "The Greatest Chicken Cook in the World" gereken. Hieronder het lesers 19 resepte gevind, miskien die vroegste Chinese resepte wat in die Verenigde State gedruk is, wat beweer dat hulle die 'Queer Dishes Served At The Waldorf' verteenwoordig. Onder hulle was 'Chow Chop Sui', ook bekend as 'Fricasseed Giblets', wat die meegaande Chinese karakters identifiseer as 'roerbraai gemengde stukke', of chou tsap sui.
Die skrywer vertel ons dat dit met 'n menigte bestanddele gemaak kan word, "om die veelberoemde koshuis-hasj in heterogeniteit teen te staan", maar gee dan 'n verbysterende erkenning: "Die gewildste van die Chinese frikasse het reeds 'n bekende persoonlikheid gekry in Amerika." Met ander woorde, daar was niks nuuts aan chop suey nie. Trouens, daar was niks nuuts oor enige van die 'vreemde geregte' in die artikel nie. Hulle is almal Kantonees-klassieke, soos voëlnesop en eiers, wat die steunpilare van die luukse restaurante in Chinatown was-waarvan een waarskynlik die ware bron van hierdie resepte was.
New Yorkers gee nie om nie. Al wat hulle geweet het, was dat, in die nasleep van Li se besoek, alles Chinees die woede was. Hulle het in Chinatown saamgedrom om na die plaaslike bevolking te kyk, nuuskieriges te koop, tee te proe en Chinese kos te eet. Die Brooklyn Eagle het voorspel dat "die mooi gasvrou, geklee in 'n ryk geel sy -Liang Chang -baadjie, waarvan die los moue so 'n goeie voordeel sal toon, haar gevormde arms, voor 'n Chinese aandete, een van die bekoorlike besienswaardighede in die modieuse samelewing kan wees. hierdie winter. " Chinese kos het so gewild geraak dat restauranteurs in Chinatown hul kans sien om uit hul klein woonbuurt uit te brei, eetplekke op die Bowery oop te maak en dan die ander hoofroetes tot by Harlem te bereik. Die spyskaarte van hierdie "chop sueys", soos Chinese restaurante nou bekend gestaan ​​het, bied nie die verskeidenheid wat in Chinatown aangetref word nie, en bedien streng wat hul blanke kliënte wil hê, soos chop suey, chow mein, egg foo young en "yakoman" 'n noedelsop bedek met gerasperde vleis en hardgekookte eiers.
Namate Chinese kos uit Chinatown verhuis het, het restauranteienaars die geregte verander om die smaak van hul nuwe kliënte te bevestig. Die lewers, snorbome en snoepies was 'n bietjie te maklik om vir rot- of kattevleis te vergis, en die "fricasseed giblets" is vervang deur maklik herkenbare vark, hoender of beesvleis. Die groot verskeidenheid moontlike groente is verminder tot 'n vaste rooster van boontjiespruite, seldery, kastaiings, bamboespruite en uie. Gedroogde inkvis en draakvis was nou slegs in Chinatown beskikbaar, aan Chinese. En die belangrikste is dat die kokke hul kookmetodes veramerikaniseer het. Die Chinees het gehou van hul groente wat "ongedaan" was, dit wil sê skerp, helder en smaakvol, maar dit was nie die smaak van die meeste New Yorkers nie. Hulle het verwag dat alles wat in die natuurlike toestand is, gaar sou wees totdat dit grys, pap en lomp was, en dit het die groente in hul tjop suey ingesluit. Hierdie nuwe, "verbeterde" tjop suey, wat te gaar en afgesny is van sy aardse wortels, het die grondslag van die Chinees-Amerikaanse kombuis geword.
Hoe het chop suey in Amerikaanse styl die land bestorm? Dit is moeilik om te glo, gegrond op wat by Jade Mountain en Bill Hong's bedien is, dat die gereg miljoene smake eenvoudig na smaak gewen het. Ons kan egter nooit presies weet hoe die sjefs van 'n eeu gelede die gereg voorberei het nie. Miskien was dit nie altyd smaakloos en ongeïnspireerd nie. Dit is tyd vir nog 'n ekspedisie, tot by Riverdale in die Bronx, die tuiste van een van die laaste bevolkings met 'n smaak vir chop suey en chow mein, dit wil sê Joodse senior burgers. Klein, maar skoon, helder verlig en besig, langs die Golden Gate langs 'n winkelstrook wat grootliks bestaan ​​uit kosher -deli's, supermarkte en Chinese restaurante. Alhoewel die spyskaart al die Chinees-Amerikaanse klassieke bevat, kom die Golden Gate-bestuurder Kenny Yao en die meeste van sy personeel uit Toisan, waar hulle die geregte in hul geboorteland onthou.
'Chop suey beteken' gemengde stukke ',' sal hy vir jou sê. 'Dit is tuisgemaakte kos in die provinsie Canton, nie restaurantkos nie, 'n gemengde groentegereg met bok choy, babamielies, sneeu-ertjiepeul.
Vir die meeste restaurante is chow mein en chop suey presies dieselfde; slegs die een is bo rys en die ander oor gebakte noedels, maar Kenny sê dat daar in Toisan onderskeid is tussen die geregte. Boontjiespruite is goed vir chow mein, sê hy, maar nie chop suey nie, en in chop suey moet die groente "skerp, skerp" wees, terwyl chow mein's te gaar moet wees.As jy die hoendertjie suey bestel, sal die groente waarskynlik nie so skerp wees nie, maar wat jy regtig sal opmerk, is die sous: delikaat, smaakvol en ryk aan hoender.
'Dit is 'n Kantonees -witsous,' sê Kenny. 'Nou bedek Chinese sjefs alles met dieselfde bruinsous, om ou groente en ou vleis weg te steek. Die witsous is gesonder, maar moeiliker om te maak. "
'N Groot sous, soos die Franse weet, kan 'n menigte sondes verberg. Selfs as die weergawes wat by Jade Mountain bedien is en Bill Hong's u smaakpapille nie behaag het nie, is daar geen waarborg nie, maar u kan dit regtig geniet om hierdie soet, te gaar groente en al te eet. Die hande van 'n bekwame beroepspersoon, soos die man agter die stoof by Golden Gate, kan 'n lekker kapmaak maak. Miskien is dit, net soos te veel geregte, 'n slagoffer van sy gewildheid, voorberei deur kokke wat nie geweet het nie of omgee om dit behoorlik te maak.
In die 1920's het Margaret Johnson 'n jazz -gunsteling in New Orleans opgeneem, "Who'll Chop Your Suey When I'm Gone?"
Ons gee aan die begin van die eeu chop suey sjefs die voordeel van die twyfel. Maar dit vertel ons nie heeltemal hoekom New Yorkers so hard vir die gereg geval het nie. ('N Half-grappende teorie het gesê dat Chinese die gereg met' dope 'gesmeer het, dit wil sê opium, om dit onweerstaanbaar te maak.) Een antwoord is dat diners verveeld was met' die onnoselheid van goedkoop huisies en die eendersheid van suiwelrestaurante. ' In 'n era van verandering en uitbreiding wou hulle iets vreemds en opwindends probeer, en suy kap, gemaak met vreemde bestanddele soos boontjiespruite, waterkastane en sojasous, en pas perfek by die rekening. Die gereg was ook goedkoop en kos so min as 15 sent per bak, wat dit aantreklik gemaak het vir die massas arbeiders en immigrante wat in die stad se uitgestrekte krotbuurte woon. En Chop Suey het sy verbruikers tevrede gestel, nie net met hul maag nie, maar ook 'n dieper gevoel van vervulling, en dit verbind dit met 'n belangrike deel van die Westerse kookkuns. Sedert ten minste Romeinse dae het kleinboere en stedelike arbeiders bestaan ​​op smaaklike mengsels van bestanddele wat tot onontcijferbaarheid gekom het: muskiete, pap, burgoos, hodgepodges, ragouts, olla podridas en dies meer. Miskien proe ons in chop suey 'n bietjie van dieselfde oerbredie wat ons al soveel eeue lank aangevuur het.
Die deurslaggewende rol vir die sukses van die gereg was die omgewing waarin hulle chop suey bedien-wat restaurantbestuurders die 'konsep' noem. Chinese restaurante het hul bes gedoen om 'n uitheemse en eksotiese toneel te produseer wat hulle van al die ander eetplekke onderskei. Die nuwe Uptown chop sueys het van winkelstrate in die straat af na fancy paleise gehardloop soos dié op Longacre Square wat die ryk postteater-skare aangetrek het. Binne was kliënte omring deur 'n aura van oosterse geheimsinnigheid wat geskep is deur dowwe ligte, sylantaarns, Chinese boekrolle, pin-ups van 'amandeloog-dames' op die mure en uitgebreide teak- en pêrelmoermeubels. Die meeste chop sueys het vroeg in die aand oopgemaak en eers twee of drie uur toegemaak toe roosters saamdrom om hul maag te vul voordat hulle huis toe struikel. Hulle het nie net vir die kos gegaan nie; hulle het ook 'n 'heeltemal onkonvensionele' omgewing gevind waarin die verwagtinge van die era vir dekor en 'agbare' gedrag uitgewis is.
'Daar is ook 'n vrye en maklike atmosfeer oor die Chinese eethuis', het die New York Tribune gesê, 'wat baie voornemende' Boheemse 'lok. Besoekers kuier en gesels en lag hardop. As die kelner gesoek word, gee iemand 'n skril geskreeu wat 'n antwoord uit die kombuis bring, wat vroeër of later deur 'n klein Chinees by 'n honde draf gevolg word. Almal doen binne sekere baie elastiese perke wat hy of sy wil. "
Verslaggewers wat die verskynsel ondersoek het, was verbaas dat swartes onder die mees toegewyde kliënte van Chinese eetplekke geword het, 'n "stewige bruin vroulike beskermheer" wat aan 'n verslaggewer van Tribune gesê het dat chop suey die "vullendste ding is wat 'n honger liggaam kan eet." In die arm distrik, net wes van die Tenderloin, het swartes ten minste 'n half dosyn tjop sueys gepatroneer, wat wissel van klein winkeltjies tot 'n 'wonderlike skuuragtige plek' op 32nd Street en Broadway wat ook blankes aantrek. Een joernalis het gesê dat die verwantskap tussen swart en gekapte restaurante te wyte was aan die geraas in die kombuis, wat ''n mens herinner aan die soortgelyke toestand van suidelike kombuise onder negerbestuur. Dat dit meer waarskynlik was dat swartes in restaurante in Chinese besit bedien word, het moontlik ook iets daarmee te doen gehad.
Edward Hopper skilder die raaiselagtige toneel "Chop Suey" in 1929. Versameling van Barney A. Ebsworth / Courtesy, Museum of Fine Arts, Boston.
Sedert 1900 het Amerikaners begin sny met 'n ywerige gesag vir buitelandse kos-selfs pizza en sushi kom nie naby nie. Die gereg het ham en eiers en koffie met donuts as 'n standaard deel van die stedelike dieet gekombineer, terwyl Chinese-Amerikaanse restaurante in elke stad en die meeste dorpe regoor die land begin verskyn het. Chop suey was goedkoop, gewild en maklik om in grootmaat te maak, en verskyn ook op spyskaarte in restaurante en koffiewinkels in wit besit en op die bedieningslyne in kafeteria's. Vrouetydskrifte en die nuwe Chinese kookboeke het geleer om by die huis chop suey te maak, en as u nie 'n Chinatown in die buurt het vir bestanddele nie, kan u dit altyd in die blikkie by La Choy of Chun King koop. Die woord "chop suey" het oorgegaan na koeldrankfonteine, waar dit 'n gekapte gedroogde vrugte geword het wat by die aand by die kookkuns gevul is, wat 'American chop suey' gemaak het as 'n beesvleis, macaroni en tamatiebredie en na musiek, met deuntjies soos Louis Armstrong se "Cornet Chop Suey" en die nuutheid "Who'll Chop Your Suey When I'm Gone?"
Vir sommige, hoofsaaklik opgevoede Chinese, wat versteur word deur die beskrywing van chop suey as 'die nasionale voedsel van China', vereis hierdie mode 'n verduideliking, verkieslik om die 'uitvinding' van die gereg so ver as moontlik van China te plaas. Eers het hulle ons ou vriend Li Hung Chang laat herleef deur sy sjefs te erken of te blameer omdat hy op die nippertjie chop suey vervaardig het om honger gaste in New York, Washington of selfs Chicago en San Francisco te voed (twee stede wat hy nog nooit besoek het nie) . Ander verhale gee die eer aan Chinese spoorwegwerkers in Kalifornië of 'n anonieme Ier wat Ierse bredie probeer maak. En dan is daar die verhaal van die Gold Rush-era in San Francisco, waar 'n groep dronk mynwerkers 'n Chinese restaurant binnegedring het om kos te eis. Om van hulle ontslae te raak, het die kok 'n paar oorskot uit die vullis gehaal, dit gaargemaak en aan die dronkaards bedien. Toe die mynwerkers, wat van die gereg hou, die naam daarvan vra, het die kok geantwoord: "kap suey." Hier was die gereg as 'n soort kolossale grap: Chop suey is vullis, en ons is te dom om dit te besef.
Na die Tweede Wêreldoorlog het Amerikaners na Chinese restaurante soos Chu's Chop Suey Cocktail Lounge in Omaha begin stroom. Bewaringsbewustes kon die instelling nie in 2014 red nie. Foto met vergunning van 2020 Omaha Preservation Network.
Niks hiervan het vir die groot Amerikaanse massas saak gemaak nie. Na die Tweede Wêreldoorlog het 'gaan vir Chinees' 'n weeklikse ritueel van voorstede geword, waar ouers die kelner met sy voornaam begroet en selfs kinders kon bemeester om 'Een uit kolom A en een uit kolom B' te bestel. En die gereg bereik sy apoteose toe dit onthul word dat die gunstelingmaaltyd van president Eisenhower, die toonbeeld van die Midde -Amerikaanse smaak, by die Sun Chop Suey Restaurant van Washington afgelewer is: hoenderhak suey, gebraaide rys en eier foo young, met amandelkoekies as nagereg . Daar was slegs instruksies dat die tjop soey goed en warm is. Dit het gelyk asof niks die karbonade uit die kulinêre pantheon van die land kon verdryf nie.
Die Amerikaanse smaak is egter berug wispelturig, met nie eens steak en aartappels wat veilig is nie. In die middel van die 1960's het nuwe wette duisende Chinese toegelaat om na die Verenigde State te immigreer, hoofsaaklik uit Hong Kong, Taiwan en Guangdong. Hulle het resepte saamgebring vir honderde eksotiese geregte en 'n heeltemal ander begrip van wat Chinese kos beteken. Sommige het restaurante geopen wie se aanbod die kosskrywers, soos Craig Claiborne, se oë oopgemaak het vir die verskeidenheid plaaslike kookkuns wat in China bestaan. En nadat Nixon die betrekkinge met die Volksrepubliek hervat het, kon Amerikaners uiteindelik in China self regte Chinese kookkuns (of wat daarvan oorgebly het) proe. By die huis was mense weer lus vir avontuur, en teen hierdie tyd was daar niks so veilig en onskadelik soos chop suey nie. In New York het die smaak verander na nuwe geregte met 'n sterker smaak, soos hoender van generaal Tso en hoender met broccoli (wat hul eie egtheidsprobleme het). En sonder dat iemand dit baie agtergekom het, begin chop suey uit die stad se spyskaarte verdwyn.
Vandag lyk die einde amper seker vir chop suey, om deel te word van die geregte soos kreef Newburg, groen skilpad sop, a la king chicken, skaaptjops ensovoorts, as oorblyfsels van die kulinêre verlede van New York. Die gereg het nie eens veel nostalgie-cachet nie: Ruby Foo's is herleef in die styl van die groot Chinese restaurante-nagklubs uit die dertigerjare, maar sy spyskaart bevoordeel sushi, nie Chinese-Amerikaanse nie. Chop suey hang in die handjievol ou tyders soos Jade Mountain en Bill Hong, en in die Kubaanse-Chinese eetplekke, aan die Chinese kant van die spyskaart (wat niemand ooit in die opkomende nuwe Chinatowns van Queens en Brooklyn bestel nie, hulle hoef nie meer aan die wit smaak te voldoen nie, terwyl die aantal restaurante wat Chinees-Amerikaners bedien, op Chop Suey se tuisveld van die Chinatown van Manhattan gekrimp het tot net twee: Mott Street's Hop Kee en die 69 Restaurant on Bayard. word aangevuur deur 'n duizelingwekkende verskeidenheid kulinêre moontlikhede, van Taiwanese tot Chiu Chow, Chinees-Maleisies tot Chinees-Vietnamees, borreltee tot congee, en selfs 'n soort post-modernistiese Kantonese samesmelting. Die enigste vraag is wat om te eet?
Die oorvol, vrolike Big Wong-restaurant in Mottstraat is 'n tipiese noedlerestaurant in Hongkongstyl, wat spesialiseer in noedelsop, heerlike gebraaide vleis en borde briljante groen choy sum, 'n gunsteling Kantonese groente. Dit is die teenstelling van Chin Lee, 'n plek waar jy gaan eet, nie die skouspel nie. Tog is dit onder aan die onderkant van die spyskaart se afdeling "Warm geregte wat op rys bedien word": kap suey met rys. Vir vier dollar breek dit nie die bank nie, dus bestel jy dit, en daar kom 'n bord gesnyde varkvleis, inkvis, viskoek, krapboud, hoender, garnale, seekat en broccoli, alles in 'n ligbruin sous oor rys. Die gereg is pittig, al is dit 'n bietjie anders, maar dit is nie die tjop suey van vroeër nie, die bruin bredie wat miljoene Amerikaanse verhemelte verlei het.
'Dit is chop suey in Chinese styl, nie Amerikaans nie', sê die bestuurder van Big Wong. 'As hulle dit bestel, kla die Amerikaners.'
In werklikheid vind u soortgelyke geregte in noedelrestaurante regoor Chinatown. Hulle noem die gereg "Chop Suey on Rice (Hong Kong -styl)", "Combination with Broccoli" of "Mixed Meat over Rice", maar die Chinese karakters identifiseer dit altyd as shap hwui, wat beteken "verskillende dinge wat in sous prut." Die gereg kan byna alles bevat, behalwe miskien boontjiespruite en waterkastanjes, en dit is een van die kookkonsepte wat die onlangse golwe immigrante meebring. Soos in China verstaan ​​word, beteken chop suey 'odds and ends', 'n gereg wat gegooi word uit die res wat jy in die wok het en dit gaarmaak. Dit is Chinese hasj, en ons sal dit waarskynlik almal so vinnig eet.
New York Kos Gunstelinge
U kan alles in New York eet. Ons het hierdie dekadente gereg Eggs with Morels and Spring Peas by Daniel Rose & rsquos Le Coucou geëet.
Kosreisigers kan New York -gunstelinge in die hele stad vind, van die punt van die Bronx tot by die onderkant van Staten Island. En die beste deel? Ervare diners hoef nie baie geld te spandeer om lekker in New York te eet nie.
In baie opsigte is New York 'n stad van immigrante en miljoenêrs. Die immigrante, baie wat meer as 'n eeu gelede aangekom het, het allerhande voedseltradisies gebring wat tot vandag toe voortduur. Wat die miljoenêrs betref, laat ons maar sê dat hulle daarvan hou om lekker te eet. Gevolglik wissel voedsel in New York van wêreldwye goedkoop eetgoed tot die klas van lekker eet.
Oorweldig voel? Ons beveel aan dat u diep asemhaal en u kulinêre verkenning begin met die volgende ikoniese New York -gunstelinge:
U het 'n bagel probeer totdat u een in New York probeer het.
Bagels is in New York uitgevind, maar hulle was beter in die groot appel as op enige ander plek ter wêreld. Jammer, Montreal en ons hou van New York en rsquos jumbo, knapperige, digte bagels beter as jou kleiner, soeter weergawe.
Oos -Europese Jode het aan die begin van die 20ste eeu hul bagelresepte na New York gebring. Sedertdien het bagels 'n wêreldwye verskynsel geword wat kosliefhebbers geniet, van Edinburgh tot Sjanghai.
In New York rol bakkers bagels met behulp van 'n spesiale draai- en vormmetode voordat hulle in 'n mengsel van water en moutstroop gekook word en dan tot 'n donker, korstige bruin gebak word. Baie mense skryf die New Yorkse bagel & rsquos wonderlike eienskappe verkeerdelik toe aan plaaslike water, maar ons skryf die New Yorkse bagel & rsquos-uitnemendheid toe aan bagelmaakmetodes wat meer as 'n eeu of meer verfyn is.
& rarr Ontdek nog 29 ikoniese Amerikaanse gunstelinge vir kos jy moet ten minste een keer in jou lewe eet.
'N New Yorkse bagel is 'n wonderlike houer vir roomkaas, lox en ander toebehore. Gewilde bagelgeure sluit sesam, sout, papawer, ui en knoffel in, sowel as alles met bagels wat al die bogenoemde bevat.
Die meeste New Yorkers is getrou aan hul gunsteling bagelwinkels in die buurt. Besoek 'n paar, sodat u ook u persoonlike gunsteling kan vind.
Insider -wenk: Bestel 'n swart -en -wit koekie as deel van u bagel -ervaring. Die tweekleurige koekie is by die meeste bagelwinkels beskikbaar.
As u 'n sny pepperoni -pizza eet, is dit 'n moet as u New York besoek. Ons het hierdie lekker sny geëet by Joe & amp Pat & rsquos Pizzeria op Staten Island.
Met duisende pizzeria's in New York, is pizza die kos wat Amerika en die grootste stad van Rsquos aandryf. Van dollarskywe tot gelaaide pasteie, pizza is 'n gemene deler onder die klasse wat selde teleurstel.
New Yorkers beweer nou dat die alomteenwoordige eetgunsteling hul eie is, en met goeie rede maak die duisende pizzasalonne dit moeilik om slegte pizza in NYC te vind. Alhoewel die weergawe van New York verskil van die soort wat in Italië bedien word, kan die Amerikaanse stad krediet neem vir die wêreldwye gewildheid van pizza en rsquos.
Italiaanse immigrante soos Gennaro Lombardi het die pizza -tradisie ingevoer toe hulle aan die einde van die 19de eeu na NYC verhuis het. Lombardi het in 1897 die Lombardi & rsquos, 'n steenkool-pizzeria, wat nog steeds werk, geopen. Besoekers in New York kan pizza eet by sappies soos Lombardi & rsquos of 'n paar proe tydens 'n pizza-toer.
& rarr Lees ons New York pizza gids met pizzeria's in al vyf distrikte.
Beplan om New York -pizza met u hande te eet, vou elke sny versigtig voordat u dit met graagte in u mond steek. Sprinkel egter eers genoeg oregano, gerasperde kaas en rooi chili -vlokkies om u eie weergawe van pizza -perfeksie te bereik.
As 'n variasie kan u ook outentieke pasteie in Napolitaanse styl geniet in restaurante soos Keste, sowel as vertolkings geïnspireer deur ander plekke soos Detroit by Emmy Squared, St. Louis at Speedy Romeo en Louisiana at Two Boots. Beter nog, eet hulle almal.
Worsbroodjies kan die uiteindelike goedkoop ete in New York wees.
Alhoewel hulle so Amerikaans soos bofbal en appeltert is, is worsbroodjies nog 'n klassieke kos uit New York wat deur immigrante en Duitsers in hierdie geval, Duitsers en Oostenrykers, gebring word. Een van die Duitse immigrante, Charles Feltman, open Nathan & rsquos Famous in Coney Island in 1915. Hoewel sy oorspronklike karretjie -onderneming nou oor die hele wêreld beskik, bly die beste plek in Brooklyn.
U sal beslis moet soek na 'n hotdog in New York. Hulle trek oral in die stad in straatkarre, by Gray & rsquos Payaya -staanplekke en by die voormelde Nathan & rsquos. Daar is regtig nie 'n meer outentieke ervaring van worsbroodjies as om dit te geniet terwyl u na bofbal, Amerika en rsquos -tydverdryf kyk tydens 'n Yankees- of Mets -wedstryd nie.
Voeg baie mosterd by u hond, sowel as lekkernye en (nie tradisioneel nie) ketchup, indien nodig. U kan selfs suurkool byvoeg as dit so is hoe u rol.
Waar om worsbroodjies in New York te eet
Nathan en rsquos Famous, Papaja Koning en karre om die stad
4. Pastrami -toebroodjies
Die beste pastrami -toebroodjies is groot genoeg om te deel.
Pastrami -toebroodjies wat al meer as 'n eeu gewild was, tref die wêreldwye tydgees in 1989 danksy 'n onvergeetlike toneel in die film Toe Harry Sally ontmoet. Passievolle kosreisigers maak vandag 'n pelgrimstog na die Lower East Side om te sien wat sy en sy/haar/'n handgemaakte pastrami-toebroodjie het.
Oos -Europeërs het die Joodse deli -konsep van lande soos Pole en Roemenië gebring toe hulle uit hul huise gevlug het op soek na die Amerikaanse droom. 'N Pastrami -toebroodjie, gemaak met geneesde en gerookte beesvleis, is die klassieke deli -item met sy dun lae pastrami wat hoog opgestapel is tussen twee snye rogbrood.
& rarr Ontdek die 20 beste toebroodjies in Amerika.
Beplan om u Pastrami Sandwich te deel, tensy u honger ly. Die goedere is duur en groot. Voeg bruin mosterd en dille -piekels by vir optimale bevrediging.
Terwyl u in New York is, kan u ook Pastrami & rsquos neef geniet en die Corned Beef Sandwich op rog geniet. U kan eenvoudig Russiese dressing byvoeg of kies vir 'n Reuben, die semi-Joodse, nie-kosher klassieke toebroodjie gelaai met Switserse kaas (die nie-koosjer deel), suurkool en Russiese dressing.
Insider -wenk: Was jou Pastrami -toebroodjie af met 'n bruisende eierroom of Dr. Brown & rsquos Black Cherry, Cream of (as jy regtig hardcore is) Seldery -frisdrank vir die volledige New Yorkse deli -ervaring.
Daar is nie meer net 'n kitskos nie, maar hamburgers is by verskillende restaurante in New York beskikbaar. Ons het hierdie sappige skoonheid geëet by The Grill in Manhattan.
Alhoewel die hamburger- en rsquos -wortels losweg na Hamburg kan terugkeer, het New Yorkers die vleisbroodjie volledig omhels en dit hul eie gemaak. Tieners, sakemanne en meisies wat middagete eet en sappige hamburgers oral in die stad eet, van vinnige eetplekke tot van die beste restaurante in New York.
In New York is nie twee hamburgers identies nie, met elke sjef wat sy eie draai gee.In net 'n dag kan hamburgerliefhebbers twee totaal verskillende ervarings beleef deur 'n sappige patty burger by Shake Shack of 'n stewige, dik Black Label Burger by Keith McNally & rsquos Minetta Tavern te eet.
Die meeste gastropubs in die stad en rsquos kry hul vleis by die legendariese slagter Pat LaFrieda uit New Jersey, wat 'n spesiale mengsel beesvleis en vet skep. Kry 'n burger op bestelling, verkieslik medium-skaars, en geniet elke sappige happie.
Ons het hierdie gelaaide loxbord met vriende gedeel tydens ons mees onlangse brunch by Russ & amp Daughters Cafe. Die bodemlose bagelmandjie is nie op die foto nie.
Die oorsprong van brunch is 'n raaisel. Die middagete is moontlik afkomstig van Engelse jagters, kerklike katolieke of Jode wat net 'n goeie lsquonosh gesoek het. & Rsquo Dit het ons persoonlike radar getref in die 1990's toe Sarabeth & rsquos die woede in Manhattan en rsquos Upper West Side was.
Vandag moet brunchers nie op soek wees na 'n plek om die lekkerste maaltyd op 'n rustige Saterdag of Sondag te eet nie. En die keuses loop oor die algemeen met dim sum in Chinatown, soul food in Harlem, hipster grub in Greenpoint en & lsquocheffy & rsquo -kos in Gramercy Park.
Ondanks al die brunchkeuses, is daar 'n spesifieke brunch wat uniek is aan NYC en bagels en lox. Alhoewel u al die bestanddele kan koop om 'n brunchfees in u hotelkamer te maak, beveel ons Russ & amp Daughters Cafe in Manhattan en rsquos Lower East Side aan. Bestel 'n visbord om 'n uitstekende koservaring in New York te deel en te geniet.
Insider-wenk: Begin jou Russ & amp Daughters-brunch met 'n Super Heebster Bagel Toast bedek met witvis en gebakte salmslaai, met wasabi-ingevulde visrog en roomkaas met peperworteldille.
Waar om te eet in Brunch in New York
Russ & amp Daughters Cafe
7. Chinese kos
Hoe lief was ons vir hierdie vark- en grasuie Chinese kluitjies by Flushing & rsquos Golden Mall? Baie.
Chinese kos is nog 'n gewilde kombuis wat nie inheems is aan NYC nie. Chinese restaurante het die eerste keer in die 1870's opgeduik toe Chinese immigrante van die Weskus af begin trek het nadat die Gold Rush geëindig het.
Sommige van die beste Chinese restaurante in die stad is nog steeds in die stad geleë, en die oorspronklike Chinatown in Laer Manhattan, maar die meer opwindende Chinese koshub is nou in Flushing. Onverskrokke kosreisigers sal op die metro wil spring vir 'n kulinêre reis na China via Queens.
'N Besoek aan NYC is die tyd om u Chinese koshorisonne uit te brei. Begin met die sop van sappige kluitjies by Joe & rsquos Shanghai en verslindende handnudels by Xi & rsquoan Famous Foods.
Oorweeg 'n toer in Chinatown as u baie verskillende Chinese spesialiteite wil proe. Dit word aanbeveel om eetstokkies te gebruik, maar dit is nie nodig nie.
8. Lekker eet
Uitstekende restaurante in New York neem fyn eetplekke ernstig op. Ons het hierdie luukse kaviaarbedekte Quenelle de Brochet in Le Coucou in Manhattan geëet
Met meer as vyftig restaurante met 'n Michelin-ster, het New York genoeg luukse restaurante om beide die bedryfshoofde en dwalende fynproewers tevrede te stel. As dit gaan om lekker eet in New York, is die opsies feitlik eindeloos solank u kredietlimiet dit kan hanteer.
Top -ondernemings soos Eleven Madison Park en Le Bernardin het die kookkuns nie net in NYC nie, maar ook in kombuise regoor die wêreld. Moet egter nie afslag kry vir meer innoverende ondernemings soos Momofuku Ko en eksklusiewe sushi-kroeë soos Sushi Nakazawa nie.
Lekker eet is nie vir almal nie, maar as u 'n maaltyd wil geniet, kan dit net so goed in New York wees. Doen u navorsing, bespreek vooraf en geniet die ervaring.
9. Roosbroodjies en ander lekker gebak
Rooibone is wêreldwyd beskikbaar, maar die oorspronklike is in NYC uitgevind. Ons het hierdie kaneelbroodsvla by die Dominique Ansel Bakery geëet.
Om donuts met koffie te kombineer, is al dekades lank 'n ding in New York. In die afgelope jaar het vakman -bakkers die koevert met opwindende gebakskepe gestoot, nie meer opvallend as die kroon nie.
In NYC uitgevind deur die Franse bakker Dominique Ansel en verkoop in sy selfgenoemde bakkery, het die okkerneute die stad binnegestorm toe hulle in 2013 debuteer. Die skare staan ​​steeds elke oggend tou vir hul kans om die croissant-doughnut baster te koop.
& rarr Ontdek die 25+ beste donuts in Amerika.
Om dit duidelik te maak, is okkerneute nie die enigste nageregspel in die stad nie. Die stad is gevul met bakkerye wat kolwyntjies, koekdeeg en gebak verkoop. As u egter 'n eenvoudige doughnut wil hê, kan u dit ook maklik vind. U kan selfs 'n doughnut -toer onderneem en verskeie probeer.
Insider -wenk: NYC het 'n aantal spesiale koffiewinkels wat derde golfkoffie bedien. U is nooit ver van goeie koffie in New York nie, as dit ook u ding is.
Kaaskoeke is die perfekte einde vir enige maaltyd of, in hierdie geval, 'n vinnige gids.
Soveel pret as om kreatiewe gebak te eet, daar is iets om in 'n ou skoolkaas New York-kaas te grawe. Alhoewel die eetgerei oral in die stad beskikbaar is, doen niemand dit beter as Juniorsquos op die oorspronklike plek in Brooklyn nie.
& rarr Ontdek nog 100 van die beste nageregte ter wêreld.
'N Goeie New York -kaaskoek is gevul met bestanddele soos eiers, swaar room, suiker en die belangrikste bestanddeel en roomkaas.
Alhoewel Kraft & rsquos Philadelphia Brand wêreldwyd bekend is vir roomkaas, is die belangrikste bestanddeel van kaas en rsquos eintlik uitgevind in Chester, NY, net 60 km van New York af. (Blykbaar was Philadelphia aan die einde van die 1800's bekend vir luukse. Iets wat ons as voormalige Filadelfiërs vandag snaaks vind.)
Moenie wanhoop as u nie tyd het om 'n vinnige reis na Brooklyn te neem nie. U kan kaaskoek eet by Junior & rsquos in die hartjie van die aksie op Times Square.
Waar om kaaskoek in New York te eet
Junior & rsquos en Diners rondom die stad
⅓ koppie oestersous
2 teelepels Asiatiese (geroosterde) sesamolie
¾ pond beesvleis ronde steak, in repies van 1/8-inch dik gesny
3 eetlepels groente -olie, plus meer indien nodig
1 dun sny vars gemmerwortel
1 pond broccoli, in blommetjies gesny
Klits die oestersous, sesamolie, sjerrie, sojasous, suiker en mielieblom in 'n bak en roer tot die suiker opgelos is. Plaas die steakstukke in 'n vlak bak, giet die oestersousmengsel oor die vleis, roer goed om te bedek en marineer ten minste 30 minute in die yskas.
Verhit groente-olie in 'n wok of groot pan oor medium hoë hitte en roer die gemmer en knoffel by. Laat hulle vir ongeveer 1 minuut in die warm olie sit, sodat die olie geurig is, en verwyder dit dan en gooi dit weg. Roer die broccoli by en roer en roer die warm olie by tot heldergroen en amper sag, 5 tot 7 minute. Haal die broccoli uit die wok en hou eenkant.
Giet, indien nodig, nog 'n bietjie olie in die wok en roer en gooi die beesvleis saam met die marinade totdat die sous 'n glans op die beesvleis vorm, en die vleis is nie meer pienk nie, ongeveer 5 minute. Plaas die gaar broccoli terug in die wok en roer tot die vleis en broccoli ongeveer 3 minute verhit is.
Ek strooi altyd seesout aan elke kant van die kabeljou en sit dit onbedek in die yskas vir 'n paar uur of langer. Dit verwyder oortollige vog en versterk die vis. Vir broodkrummels hou ek 'n bak pankokrummels gemeng met gedroogde suurlemoenskil as basis vir vis. Dit help om geur by te voeg. & Quot