As jy altyd probeer om normaal te wees,
jy sal nooit weet hoe wonderlik jy kan wees nie.
- Maya Angelou, Rainbow in die wolk
Ek gaan vir jou 'n storie vertel wat jy nog nooit gehoor het nie. Ek gaan vir jou 'n sprokie vertel hoe dit veronderstel is om te vertel. Dit is nie 'n storie waar 'n bose heks in 'n ver land ver weg is totdat Prince Charming jou red nie.
Dit is een wat in jou eie liggaam voorkom. Een waar jy voortdurend plaag jouself, totdat jy wakker word tot die besef dat jy die enigste is wat kan bevry jouself deur jou eie ware liefde. In hierdie storie omhels jy die beste en ergste dele van jouself, en sodoende verander jy jou struikelblokke in geleenthede om die vrou te word waarvan jy weet dat jy gebore is.
Ons leer ons ware potensiaal deur oop te maak vir alles wat die lewe ons bied - die goeie, die slegte, en die lelike Die Chinese karakter vir krisis sluit dié vir beide in gevaar en geleentheid. Geboorte en dood, vreugde en hartseer, wins en verlies, sukses en mislukking - dit is almal vennote. Jy kan nooit een sonder die ander hê nie. Dit is uitputtend om te probeer om meer van die goeie te kry deur al die slegte weg te druk. Klinging en drang skep 'n spel wat ons kan nooit wen.
Hereniging van ons slimme gevoelens met ons selfs wyser harte en liggame
In plaas van vries, veg of verlange om gered te word, hoe kan ons leer om deur hierdie natuurlike skommelinge te vloei? Hoe kan ons ons slim gedagtes met ons selfs wyser harte en liggame herenig, sodat ons nie in 'n konstante staat van innerlike oorlog leef nie? Hoe kan ons leer om te vertrou dat rampe dikwels drempels is vir die wonderwerke wat ons soek?
Om 'n heldin te word, is 'n keuse. Dit behels die bereidwilligheid om ons lewens te sien deur 'n nuwe, eerlike en akkurate lens. Dit beken ons om alles wat ons ooit geleer is, te leer ken oor hoe dit lyk asof dit 'n suksesvolle, gelukkige en kragtige vrou is.
Soos ons vorentoe beweeg, moet ons verstaan ​​dat die kweek van sielkundige gesondheid nie die einde van die pad is nie; dit is die beginpunt van die geestelike reis. Ons benodig albei, in verskillende grade op verskillende stadiums van ons lewens, om die innerlike werk wat nodig is om ten volle funksionele volwassenes te word, te weer en ten volle besef geestelike wesens.
Meer vroue tree vandag nog in krag as op enige ander tydstip in die geskiedenis, en dit is duidelik dat ons almal 'n nuwe model nodig het om te volg. In 1990 het Maureen Murdock 'n baanbrekende boek genoem Die heldin se reis. 'N Jungiese terapeut, Murdock, het gewerk met vroue tussen die ouderdomme van dertig en vyftig en het 'n gemeenskaplikheid gesien: hulle (sowel as hul manlike eweknieë) het almal van hul vroulike wese ontkoppel om te "boontoe."
Die argetipe van die Vader se dogter
Ek het 'n liefde vir leer van my pa geërf, sowel as my geweldige ry en ambisie om te slaag, wat ek nog steeds baie waardeer. Maar hierdie geskenke het met 'n prys gekom. Van die vierde graad "uitnemendheid" tot hoërskool "hoë eerbewyse" aan Ivy League Phi Beta Kappa en summa cum laude, het ek my identiteit en selfwaarde opgebou op die erkenning wat ek deur my wetenskaplike sukses ontvang het, saam met my dun , mooi voorkoms.
Ek het geweet dat, ongeag hoe verlore en onseker ek binne was, solank ek goed gelyk het en goed gespeel het in die skool, sou ek die liefde en validering van die wêreld ontvang waarna ek so verlang. Ek was my Vader se dogter. Ek het die lineêre, resultate-georiënteerde model van patriargale sukses geïmplementeer wat hy so goed beliggaam het om my in staat te stel om eers in my familie van oorsprong en later in die wêreld te oorleef.
Die meeste van ons is Vader se dogters, maar nie altyd op dieselfde manier nie. Miskien het ons vaders gehad wat fisies teenwoordig was, maar dikwels dominerend, aggressief of selfs beledigend. Of ons het dalk vaders gehad wat ons as te swak en passief beskou het, so ons het ons daarop gemik om presies die teenoorgestelde te word. Miskien het ons vriendskaplike verhoudings met ons vaders gehad en was "Pappa's Little Girls." As ons nie genoeg aandag van ons vaders ontvang het nie, het ons "parmantige parmantiges" geword, wat ons onsself bevredig om ons behoeftes te ontmoet - en sodoende Father's Daughters in 'n rotonde. Soos Maureen Murdock verduidelik,
Die wapenrusting beskerm ons positief in soverre dit ons help om professioneel te ontwikkel en ons in staat stel om 'n stem in die wêreld van sake te hê, maar in soverre die wapenrusting ons van ons eie vroulike gevoelens beskerm en [ons] ] sagte kant, ons is geneig om vervreem te word van [ons] eie kreatiwiteit, van gesonde verhoudings met mans en van die spontaniteit en lewenskrag van die lewe in die oomblik.
Ons het ons selfstandighede gebou om goeie meisies te wees en om ten alle koste te slaag volgens verontwaardigde manlike beginsels. As gevolg daarvan word ons gepynig deur die oortuiging dat ons buitengewoon moet wees om ons bestaan ​​te bevestig.
Ons is Almal die dogters van 'n patologiese patriargie
Om hierdie argetipe uit nog 'n ander perspektief te sien, op 'n groter, kulturele skaal, is ons almal die dogters van 'n kollektiewe, kulturele, alledaagse patologiese vader - die patriargie. As gevolg van hierdie oorkoepelende kulturele milieu, wat prioriteit gee aan dominansie, dwang en mag, in hierdie tyd in die geskiedenis, is ons almal Patriargie se dogters. ons almal onsself uitdryf om meer te doen, beter te doen, vorentoe te kom en nie as swak of lui beskou te word nie.
Om binne so 'n oordrewe funksie te funksioneer, begrawe ons ons intuïsie, verpletter ons begeertes en stamp oor ons liggame se subtiele seine vir rus en ware voeding. As ons onsself so hard bestuur, maak ons ​​nie alleen siek en uitgeput nie, maar ook ons ​​nagels in ons eie kiste van ongelukkigheid. Ons wonder dinge soos:
"Hoekom voel ek altyd soos ek agter is?"
"Hoekom voel ek altyd so moeg?"
"Hoekom voel ek so ontkoppel van myself?"
"Hoekom voel my lewe so uit balans?"
As ons nie die argetipe van die Vader se dogter bring nie, dat ons almal in die lig van ons bewustheid dra, verhoed ons dat 'n belangrike deel van onsself uitgroei. Sy bly gewond en in die bestuurder se sitplek van ons lewe, ons is nie bekend nie!
As dogters van die patriargie kom ons almal hier, hierin presiese oomblik, saam. Ons is op die punt waar ons as volwassenes erken dat ons moet stop om ons van 'n versteekte agenda af te hou om lief te hê. Ons word tot die waarheid wakker dat hierdie strewe hol en gevaarlik is. As ons nie die lewenslange, verkeerde ambisie in bewuste bewustheid bring nie, sal ons uiteindelik ons ​​drome - en onsself - in die grond laat ry.
Eer ons Midlife Crises
Ek het honderde vroue geleer wat deurgangsrituele deurgemaak het: midlife krisisse, "senuwee-ineenstortings" en "geestelike depressies," loopbaanverskuiwing, postpartum depressies, miskrame, die dood van 'n ouer of eggenoot. Wanneer dinge uitmekaar val, dink ons ​​dit is omdat ons iets verkeerd gedoen het. Almal sal weer reg wees as ons onsself net kan opruim, terugspoel en terugkeer na "normaal."
Wanneer ons die valse oortuiging haas dat die lewe altyd vrolik en uitdagingsvry moet wees, natuurlik ons gaan onsself verslaan wanneer die realiteit van ons lewens nie ooreenstem met ons ideale nie. Ek moes meer geld gespaar het. Ek moet nie so voel nie. Ek moet meer wilskrag hê. Ek moet meer selfvertroue hê. Ek moet dit kan hanteer. Ek moes haar meer waardeer het toe sy lewendig was. Ek moet hê ek moet hê!
Om soveel vroue in 'n krisis te dien, wys my weer en weer hoeveel elke Vrou moet haar swaarkry normaliseer, veel meer as haar vals sin vir gemaklike stabiliteit. Stampe in die pad is nie anomalieë nie. Hulle is onvermydelike aktualiteite om mens te wees. ons almal ervaar hulle. ons nodig om hulle te ervaar. Hulle noem ons om op te tree en die lewens te ontmoet wat ons s'n moet ontmoet.
asseblief, Moenie 'n Voyeur wees nie
Voordat ons verder gaan, moet ek 'n ontploffing van vurige liefde uitstuur. So baie van ons sal eerder ons lewens op die kantlyn lei, kyk of lees oor iemand anders se Heroine's Journey. Te veel van ons dink ons ​​het nie wat ons nodig het om self op die reis te begin nie.
As jy dit lees, verbind hier en nou na nie wees 'n kantlyn sitter! Dit is binne jou bereik. Jy kan dit doen! Enigiemand kan dit doen. Die enigste manier om te misluk, is om nie die oproep te beantwoord nie.
Soos die bekende toneel in Eet bid liefde waar Elizabeth Gilbert op haar badkamervloer slaap, met die besef dat sy haar huwelik moet beëindig, het ons ook die middel van die nagop ontvang (en het ook 'n slordige puin in die badkamer geword). Die soeke begin altyd met die vrae wat in die donker gefluister word: Waaroor gaan my lewe werklik? Hoekom is ek regtig hier?
Seker, ons kan die volgende oggend wakker word en bevrore lepels op ons oë sit om die swelling weg te steek. Ons kan die hond loop, koffie maak, en ons lewe hervat asof niks ooit gebeur het nie. Ons kan die oproep ook ignoreer of dit nagevolg. Weet net dat jy 'n groot prys sal betaal as jy die voormalige kies. Jy sal bietjie vir bietjie sterf as jy nie na die oproep luister nie; want as jy nie die oproep beantwoord nie, luister jy nie na jou SHE se begeerte om na jou self te kom nie. As jy nie groei kies nie, sal jou siel ophou om jou aandag en jou te probeer kry sal uiteindelik eintlik sterf. Vanuit daardie perspektief het ons nie regtig 'n keuse nie, doen ons?
Word 'n heldin
Op hierdie reis beteken sukses dat jy nie net na jou luister nie - jou innerlike wysheid (jou SHE) en rol met die stampe van wat ook al bring. Langs hierdie reis is daar geen kortpaaie nie. Daar is geen wegkruipplekke nie. Dit vereis jou volle deelname. Jy moet elke deel van jouself en jou lewe in die gesig staar om voort te gaan na die volgende stap.
Om 'n heldin te word, moet jy al die plekke in jou wat bevrore is en afgesny word van die ondersteuning van die Groot Moeder. Jy moet al die dele van jou innerlike landskap wat al lankal disharmonies was, weer verbind.
Net jy kan dit doen. Die Heroine's Journey het geen "uitgang" nie - en dit is 'n goeie ding. Want aan die ander kant van hierdie reis is ...jy. Nie die "jy" dat jy nou is nie, maar die "jy" wat jy nog nie geskryf het nie. Die moedige wat met gusto en nederigheid geskep het in vennootskap met jou ewige siel, die lewe wat jy die meeste wil hê.
As jy 'n bietjie gevoel het, is dit 'n goeie teken. Ons moet almal bang wees vir die vlak van verantwoordelikheid wat hierdie soort reis vereis! Hier is die goeie nuus: al gaan ons elkeen ons inisiatiewe alleen ondergaan, ons stap die pad saam, een stap op 'n keer.