Ignatius Van Antiochië - Wikipedia
Ignatius van Antiochië (/ɪɡˈneɪʃəs/;Grieks: Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας, Ignátios Antiocheías; 35 nC - 107 nC),  ook bekend as Ignatius Theophorus ( Ιγνάτιος ὁ Θεοφόρος , Ignátios ho Theophóros , "die Goddraende ") of Ignatius Nurono ( "Die vuurdraer") was 'n vroeë Christelike skrywer en biskop van Antiochië (Die derde bewoner van die See van Antiochië  na [ Petrus die Apostel], wat die Kerk in Antiochië gestig het en die gebied by die See 'n tyd lank bewoon het, voordat hy hom permanent gevestig het in Rome  en [ Evodius ] wie Ignatius dadelik opgevolg het). Op pad na Rome , waar hy sy martelaarskap tegemoed gegaan het, het Ignatius 'n reeks van 7 briewe geskryf. Hierdie korrespondensie vorm nou 'n sentrale deel van die latere versameling bekend as die Apostoliese Vaders . Sy briewe dien ook as voorbeeld van vroeë Christelike teologie . Belangrike onderwerpe wat die briewe aanspreek, sluit in die ekklesiologie , die sakramente en die rol van biskoppe .
i== lewe == Niks is bekend oor Ignatius se lewe nie, behalwe wat intern uit sy briewe afgelei kan word, behalwe uit die latere valse tradisies. Daar word gesê dat Ignatius bekeer het tot die Christendom op 'n jong ouderdom. Tradisie identifiseer Ignatius, saam met sy vriend Polukarpus , as leerlinge van Johannes die Apostel. Later in sy lewe is Ignatius gekies om te dien as Biskop van Antiochië ; die vierde-eeuse kerkhistorikus Eusebius skryf dat Ignatius Evodius opgevolg het. Theodoretius van Cyrrhus beweer dat Petrus self opdrag gegee het dat Ignatius aangestel word as biskop van Antiochië. Ignatius noem homself Theophorus ( Goddraer ). 'n Tradisie het opgekom wat beweer dat hy een van die kinders was wat Jesus Christus in sy arms geneem en geseën het. Maar, indien hy ongeveer 35 nC eers gebore is, soos vermoed word, het Christus ongeveer vyf jaar gelede reeds opgevaar na die hemel.
Tydens die reis na Rome het Ignatius en sy geselskap van soldate 'n aantal kere in Klein-Asië gestop . Tydens dié reis het Ignatius ses briewe aan die kerke in die streek geskryf en een na 'n medebiskop en vriend, Polukarpus , die biskop van Smirrna . In sy Kronieke gee Eusebius die datum van Ignatius se dood as AA 2124 (2124 jaar na Abraham ), dit wil sê die 11de jaar van Trajanus se regering, 108 nC.  Ignatius het self geskryf dat hy vir wilde diere gegooi sal word. In die vierde eeu het Eusebius tradisie weergegee dat dit gebeur het  wat dan deur Jeromius herhaal word wat die eerste is om leeus uitdruklik te noem. Johannes Chrysostomos is die eerste om na die Colosseum te verwys as die plek van Ignatius se martelaarskap. Dis vir hedendaagse gelerdes onduidelik dat enige van hierdie skrywers ander bronne as Ignatius se eie geskrifte gehad het. 
Na Ignatius se martelaarskap in die Sirkus Maximus is sy oorblyfsels deur sy metgeselle teruggevoer na Antiochíë.  Die befaamde oorblyfsels van Ignatius is deur keiser Theodosius II na die Tempel van Tycheus verskuif, wat omskep is in 'n kerk ter ere van Ignatius.  In 637 is die oorblyfsels oorgeplaas na die Basilica di San Clemente in Rome.[verwysing benodig]
Ignatius se feesdag is op 17 Oktober in die stad waar hy biskop was, die einste Antiochië gehou, die dag waarop hy nou in die Katolieke Kerk en oor die algemeen in die Westerse Christendom vereer word, alhoewel dit vanaf die 12de eeu tot 1969 op 1 Februarie in die Algemene Romeinse Kalender plaasgevind het. . 
In die Oos-Ortodokse Kerk word dit op 20 Desember gehou.  Die Synaxarium van die Koptiese Ortodokse Kerk van Alexandrië (Egipte) plaas dit op die 24ste van die Koptiese maand Koiak (wat ook die 24ste dag van die vierde maand Tahisas in die Synaxarium van die Ethiopiese Ortodokse Tewahedo Kerk is), Dit val in drie jaar uit elke vier tot 20 Desember op die Juliaanse kalender , wat tans op 2 Januarie van die Gregoriaanse kalender val .
Die meeste geleerdes aanvaar egter minstens die twee Ignatiese briewe waarna die kerkvader Origenes verwys het Sjabloon:Obsolete source en glo dat hierdie versameling teen die 5de eeu met onstuimige briewe uitgebrei is. Die oorspronklike teks van ses van die sewe outentieke briewe is gevind in die Codex Mediceo Laurentianus wat in die 11de eeu in Grieks geskryf is (wat ook die pseudepigrafiese briewe van die sogenaamde "Lang Resensie" bevat, behalwe die brief aan die Filippense),  terwyl die brief aan Die Romeine gevind is in die Codex Colbertinus .  Van sommige van die oorspronklike teks was op 'n stadium geglo dat dit met interpolasies verander is. Die oudste staan bekend as die "Lang Resensie" wat uit die laaste deel van die vierde eeu dateer. Hierdie briewe is geskep om Ignatius na sy dood te gebruik as 'n onbetwisbare getuie in teologiese geskille van daardie eeu, maar dié bewerings is sterk bevraagteken deur verskeie Britse en Duitse kritici, insluitend die Katolieke Denzinger en Hefele , wat die egtheid van al sewe briewe verdedig het. Terselfdertyd word ook die beweerde ooggetuienis-rekord van sy martelaarskap van ongeveer dieselfde tyd as 'n vervalsing beskou. 'n Gedetailleerde maar valse weergawe van Ignatius se arrestasie, sy reis en martelaarskap is die teksl van die Martyrium Ignatii wat as 'n ooggetuie vir die Antiochiese kerk voorgestel word en toegeskryf word aan Ignatius se metgeselle, Philo van Cilicia, diaken in Tarsus, en Rheus Agathopus, 'n Siriër.
Alhoewel James Ussher dit as eg beskou het, as daar 'n egte kern van die Martyrium is , is dit so groot uitgebrei met interpolasies dat geen deel daarvan sonder vrae is nie. Die mees betroubare manuskrip is die 10de-eeuse Codex Colbertinus (Parys), waarin die Martyrium die versameling sluit. Die Martyrium bied die konfrontasie van die biskop Ignatius aan met Trajanus in Antiochië, 'n bekende troep van Acta van die martelare, en baie besonderhede van die lang, gedeeltelik oorlandse reis na Rome. Die Synaxarium van die Koptiese Ortodokse Kerk van Alexandrië sê dat hy vir wilde diere gegooi is wat hom verslind het en hom in stukke geskeur het. 
Moenie verlei word deur vreemde leerstellings of deur verouderde fabels wat winsgewend is nie. Want as ons tot vandag toe lewe volgens die manier van die Judaïsme, glo ons dat ons nie genade ontvang het nie ... As selfs diegene wat op antieke gebruike geloop het, nuwe nuuthed van hoop bereik het, nie meer Sabbatte in ag neem nie, maar hulle lewens na die dag van die Here afgestem het, waarop ons lewe ook deur Hom ontstaan het ... hoe kan ons van Hom afwyk?
Laat ons dan nie meer die sabbat hou volgens die Joodse manier nie, en wees bly in dae van ledigheid. . . Maar laat elkeen van julle die Sabbat na 'n geestelike manier hou, met vreugde in die oordenking oor die wet, nie in die verslapping van die liggaam nie ... en nie die dag voorberei het nie, of die gebruik van louwarm drankies gebruik het en binne 'n voorgeskrewe ruimte loop . . . En nadat die sabbat nagekom is, moet elke vriend van Christus die Here se dag hou as 'n fees, die opstanding-dag, die koningin en die hoof van alle dae [van die week]. Die profeet het daarna uitgesien: "Tot die einde toe, vir die agtste dag," waarop ons lewe albei weer opgestyg het en die oorwinning oor die dood in Christus verkry is
Wees waaksaam teen diégene wat onregsinnige menings oor die genade van Jesus Christus het, wat na ons toe gekom het en let op hoe teenstrydig hul menings teen die gedagtes van God is ... Hulle onthou hulself van die Eucharistie en van gebed omdat hulle nie bely dat die Eucharistie die vlees van ons Verlosser Jesus Christus is nie, vlees wat gely het vir ons sondes en wat die Vader in sy goedheid weer opgewek het. Elkeen wat die gawe van God ontken, gaan verlore in hul geskille.
Werke deur of oor Ignatius Van Antiochië op die Internet Archive
Sjabloon:Librivox author Sjabloon:Librivox author LibriVox Sjabloon:Librivox author Sjabloon:Librivox author
Eusebius (1890) . Roberts, Alexander; Donaldson, James; Coxe, Arthur Cleveland; Schaff, Philip; Wace, Henry (reds.). Church History of Eusebius . Nicene and Post-Nicene Fathers. Series 2, Vol. I. Vertaal deur McGiffert, Arthur Cushman. .