“Op 2 Februarie 1971 het ek aanvanklik as skoonmaker hier begin en kort daarna amptelik as bode toe daar ’n behoefte was.Iemand het my kom vra of ek ’n liksensie het, toe het meneer Hennie van Deventer, toe nog nuusredakteur, ’n boodskap gestuur dat ek sewe-uur die volgende oggend hier moes wees. Ek was toe daardie oggend hier en hy vra my of ek Thomas is. Ek het gesê ‘ja, ek ís Thomas’. Hy het gesê ‘gaan daar na die ander bodes sodat hulle jou touwys maak’ en van toe af was ek hierso gewees.
‘Die Volksblad was toe nog ‘n middagkoerant. “Die dae van die middagkoerant, sjoe, dit was ’n stresvolle tyd,” onthou Thomas kopskuddend. “Spertye was belangrik en ek mag nooit gedraai het nie. Ek moes reguit poskantoor toe en terug. Meneer van Deventer het altyd gesê ons moet nie tyd mors met die foto’s nie. Hy was baie stiptelik.
“Die foto’s is oorkant Volksblad by die drukkery Bloemfontein Process van Frank Budd, pa van die atleet Zola, as plate gegiet. Tipies meneer Van Deventer het hy vir jou ’n opdrag gegee: ‘Gou!’ Dan het hy altyd so deur die venster vir my geloer of ek wel gou maak. Alles moes teen 12:30 klaar wees.”
Jonk getroud, stap sy in haar nuwe tuisdorp in die land van kastanjette by ‘n plek in wat op ‘n haar soos ‘n Amerikaanse “drug store” lyk. Sy wil konfyt koop. Sy vra vir ‘n “preservative” met ‘n aarbeigeur.
Eers toe ontdek sy sy bevind haar nie in ‘n “drug store” nie, maar in ‘n gewone Spaanse apteek. Net medisyne en dinge op die rakke; nie goedjies soos konfyt en koffie ook nie. Rondom die woord “preservative” soos sy dit uitgespreek het) het boonop verwarring gekom. Die verlee apteker dag sy soek kondome!
Soos Annette op die foto kortpad vat met n ratse sprongetjie van hul stoep na ons s’n, het sy ook kortpad gevat na 70, smaak dit my. Sy lyk nie – en sy lewe nie – soos een wat die volle afstand afgelê het nie.
Soos Annette oor daardie muurtjie op die foto klouter, klouter sy ook graag in die berge rondom Kleinmond waarheen sy en Chris verhuis het na sy aftrede as vise-rektor van die Sentrale Universiteit van Tegnologie in Bloemfontein. In hul woonkamer lê op die koffietafel allerlei publikasies met gedugte roetes, wat my op elke besoek benoud laat wonder oor wat sy vir haar kuiergaste in die skild voer.
Ja, van die skip se amper 2 000 passasiers was nie minder nie as 820 Suid-Afrikaners (die meeste waarskynlik in murg en been Afrikaans). Die Duitsers was in die tweede plek met ‘n beskeie 364 en die Britte in die derde plek met 238. Maar soos so algemeen oral die geval is, het Afrikaans op die skip aan die agterspeen gedrink.
Daardie laaste sien op die Canal Grande was dalk inderdaad die laaste sien. Die Opera is op pad na die skeepswerf in Genoa. Word middeldeur gesaag om ‘n nuwe deel met ekstra kajuite en sitkamers by te voeg vir gebruik in die Middellandse See. Kom, soos die koppe nou werk, nie weer Suid-Afrika toe nie.