Argitektoniese elemente van die Parthenon (illustrasie) - Inligting
Argitektoniese elemente van die Parthenon
Argitektoniese elemente van die Parthenon - Geskiedenis
The Parthenon: Moderne tegnologie help argeoloë om die raaisel van die oorspronklike struktuur van die Parthenon saam te stel.
Met vergunning van MacGillivray Freeman Films
Die Parthenon is een van die bekendste argitektoniese simbole van enige beskawing. Hierdie antieke Griekse tempel is gebou in die periode van 15 jaar tussen 447-432 vC en was 'n plaasvervanger vir 'n tempel wat deur die Perse in 480 vC verwoes is. Om 'n tempel van hierdie grootte (101 x 228 voet. 30,9m x 69,5m) in so 'n kort tydjie te bou, word 'n tydperk as ongelooflik beskou, maar wat nog meer verbasend was, was die kwaliteit van die konstruksie en afwerking, wat uitstekend was. Die voorste politikus van die dag en die man agter die bouprojek was Perikles. Volgens Plutarchus was die groot Griekse biograaf wat eeue nadat die gebou voltooi is, een van die hoofredes vir die bou van die Parthenon en die ander tempels wat dit omring het, die behoefte om die groeiende werkloosheid te hanteer. Deur 'n groot program vir openbare werke vir die akropolis (die hoë heuwel in Athene waar die Parthenon en ander tempels aan die gode toegewy is) aan te pak, het Pericles gehoop om werk te gee aan gewone Atheners- timmermanne, klipkappers, ivoorwerkers, skilders, emaliers , patroonmakers, smede, toumakers, wewers, graveerders, handelaars, kopersmede, pottebakkers, skoenmakers, leerlooiers, arbeiders, ens.
Terselfdertyd, en nog belangriker, beskou hy die Parthenon as 'n argitektoniese meesterstuk wat 'n verklaring aan die wêreld sou lewer oor die meerderwaardigheid van Atheense waardes, hul stelsel van bestuur en hul lewenswyse. As gevolg hiervan was slegs die beste boumateriaal goed genoeg- die beste klip, brons, goud, ivoor, ebbehout, sipreshout- en die beste kunstenaars en vakmanne. Dit sou 'n gebou wees vir die eeue. In 'n begrafnisrede wat in 430 vC gelewer is, het Pericles sy trots in die stad Athene uitgespreek en daar is geen twyfel dat hy aan die Parthenon gedink het toe hy opgemerk het dat Die merke en monumente wat ons oor het, is inderdaad magtig. Manne van die toekoms sal oor ons wonder, soos alle mans vandag doen. "
Die nuwe bouprojek is nie deur almal verwelkom nie. Daar was sommige wat woedend was dat soveel geld aan die konstruksie bestee word Ons stad vergul en verfraai asof dit 'n ydele vrou was wat haar met duur klippe en duisend talent tempels uitgedink het. Baie was ook ontsteld dat die geld om die Parthenon te bou, teësinnig verskaf is deur Atheense bondgenote wat hierdie geld oorspronklik oorhandig het vir gebruik in enige toekomstige konflik teen die Perse. Pericles het aangevoer dat die bondgenote niks het om oor te kla solank die Atheners hul verbintenis nakom om hierdie bondgenote teen Persiese aggressie te verdedig. En die meerderheid mense ondersteun Pericles. Trouens, sy mees uitgesproke teenstander is deur 'n gewilde stemming uitgeroei (tien jaar lank verban), wat die weg na die bouwerk duidelik laat.
Die Parthenon -bouprogram is uitgevoer onder die algemene leiding van Pericles self. Hy het drie mans in die top van hul beroepe gekies om saam te werk aan die ontwerp en uitvoering van die projek. Alhoewel ons nie alles weet wat elkeen gedoen het nie, lyk dit so Ictinuswas die hoofargitek, Callicratus het as projekkontrakteur en tegniese koördineerder opgetree terwyl Phideas was verantwoordelik vir die toesig en integrasie van alle artistieke elemente. Hy het ook persoonlik die enorme goud- en ivoorbeeld van die stadsgodin geskep en 'n paar van die verskillende beeldhoukundige groeperings vervaardig terwyl hy toesig gehou het oor die produksiepogings van 'n klein leër van kunstenaars en vakmanne. Phideas is destyds erken as die grootste beeldhouer van sy era, maar word nou erken as die grootste Griekse beeldhouer van alle tye. Die samewerking van die drietal was 'n blywende sukses.
Daar kan nie ontken word dat die Parthenon -bouprojek duur was nie. (Volgens openbare gegewens wat in klip gegraveer is, was die koste 469 silwer talente. Pogings om dit in 'n moderne ekwivalent te vertaal, is nie heeltemal bevredigend nie.) Die belangrikste boumateriaal was Pentelmarmer wat uit die flanke van Mount Pentelikon, ongeveer 16 km van Athene af. (Die ou Parthenon, die een wat deur die Perse vernietig is terwyl dit gedeeltelik deur die bouwerk was, was die eerste tempel wat hierdie soort marmer gebruik het.) Die groot stukke klip moes met ossewa na die bouperseel getrek word. Hierdie struktuur was geensins die grootste nie, maar wat die Parthenon van die meeste ander tempels onderskei, is die kwaliteit en omvang van die beeldhouwerke. Baie van die beeldhouwerke is gemaak van die duurder Pariaanse marmer, van die eiland Paros, wat die meeste beeldhouers die beste soort marmer vir hul werk geproklameer het. As 'n versameling wat Griekse kuns op sy hoogtepunt toon, is die Parthenon -albasters (beeldhouwerke) eenvoudig sonder eweknie.
Die gebou self is 'n kunswerk wat 'n aantal estetiese verfynings bevat wat daarop gemik is om dit so visueel perfek moontlik te laat lyk. Omdat ons weet dat lang horisontale lyne lyk, alhoewel dit absoluut reguit is, is horisontale elemente doelbewus geboë en die vertikale kolomme in die middel om die komposisies van die menslike oog te vergoed. Hierdie verdikking in die middel het dit laat lyk asof die kolomme effens onder die gewig van die dak gespan het, wat die tempel minder staties en meer dinamies gemaak het. Alhoewel die lyne en afstande in die Parthenon reguit en gelyk blyk te wees, is die meetkunde verander om die illusie te bereik. Daar is oor hierdie gebou gesê dat " niks is soos dit lyk nie ".
The Parthenon is 'n Doriese tempel wat geselekteerde Ioniese kenmerke kunstig opgeneem het om 'n gebou te vervaardig wat baie, waaronder sommige van die wêreld se voorste argitekte, perfek genoem het. Die Doriese styl gebruik dikker kolomme en het 'n meer massiewe voorkoms (soms manlik genoem) as die Ioniese (vroulike) styl. Dit was moontlik 'n polities geïnspireerde keuse deur Pericles, wat Grieke met Doriese en Ioniese agtergronde simbolies verenig het in een transendente gebou.
Die Parthenon word geklassifiseer as 'n peripteraal tempel, dit wil sê, die omtrek van die struktuur word gedefinieer deur kolomme, in hierdie geval met agt aan die smal ente en sewentien aan die lang sye, vir 'n totaal van 46 kolomme. Binne die buitekolomme sit 'n verhoogde klipplatform. Dit ondersteun die mure van vloer tot plafon van 'n skoenboksagtige kamer genaamd die Cella of Naos. In tradisionele tempels is dit 'n enkelkamer, maar in die geval van die Parthenon, die Cella is in twee kamers verdeel. In die groter een was 'n groot standbeeld van Athena, wat op 'n steunblad rus. Voor die statuut …a weerkaatsende swembad. In die kleiner kamer, met die vier binnekolomme, is die staatskas gehou, insluitend kontantgeskenke aan die godheid. Die versameling van binne -kolomme was nodig om die dak te ondersteun wat, net soos die res van die gebou, van marmer gemaak is.
Die gedeelte van die Cella waar die pragtige standbeeld van Athena bewaar is, is die Hekatompedon (heka = 100) wat 'n honderd Atheense (Attic) voet was, soos die Griekse kamernaam aandui. Die weerkaatsende swembad is gevul met water om die lug humiditeit toe te voeg en die ivoorelemente van die groot chryselephantine (saamgestelde goud en ivoor) standbeeld te voorkom. Dit is opmerklik dat die standbeeld meer gekos het as die gebou wat gebou is om dit te huisves, en die beeldhouer Phideas het dit gemaak sodat die goudpanele verwyder, geweeg en verkoop kan word indien nodig. (Dit was 'n verstandige besluit, want toe hy later daarvan beskuldig word dat hy 'n deel van die goud gestamp het, kon hy vinnig sy onskuld vasstel.)
Niemand ontken dat die Parthenon -gebou 'n kunswerk op sigself is nie, maar dit is ook versier met 'n skitterende reeks kwaliteit beeldhouwerke.
Die godin Artemis pas haar aan chiton. Detail uit Parthenon fries, plaat XIXX.
Kopiereg: Thomas Sakoulas, Ancient-Greece.org
Gebruik met toestemming van Ancient-Greece.org © 2001-2006
Die beroemde Parthenon fries. Dit was 'n muurskildery van 160 meter lank, in hoë reliëf gesny, 'n deurlopende beeldhouwerk. Dit het die Cella by die plafon. Dit sou baie moeilik gewees het om te sien en te waardeer vanaf die tempelvloer, die gewone plek waarvandaan dit gesien kon word. Die hoogte van die fries was net meer as een meter (ongeveer 41 " hoog) en die diepte van die reliëf was ongeveer die breedte van 'n dollarrekening. (Phideas het die boonste gedeelte van die fries tot op die diepte gesny en die onderste gedeelte het 'n bietjie minder ingekap om die tonele duideliker te maak vanaf die verre vloer.) Ondanks die feit dat dit moeilik sou gewees het om besonderhede van die kunswerke te onderskei daardie siening, veral gegewe die dowwe, skaduryke lig van die tempel, is nie minder sorg gegee aan hierdie beelde as aan die ander groeperings nie. As die gode hulle net kon sien en waardeer, was dit voldoende.
Die fries vertel die verhaal van die Groot Panatheniac-optog- 'n groot parade, fees en speletjies wat elke vier jaar in Athene plaasgevind het. (Elke jaar het 'n kleiner gebeurtenis genaamd die Klein Panathenaea ook die verjaardag van die godin gevier.) By elke geleentheid word 'n nuwe peplos (kleed), geweef deur geselekteerde meisies, sou aangebied word aan die godin, wat ook die beskermvrou van weef was. Die fries vertel die verhaal van die optog van die parade, aan die westelike kant, van die paradeelnemers (musikante, ruiters, priesters, meisies met offergawes, offerdiere, ens.) Wat aan beide kante van die gebou draai, ooswaarts. Aan die oostekant vergader sitende gode en godinne en staande burgerlike en godsdienstige leiers om die nuwe kledingstuk te ontvang en natuurlik toesprake te hou.
Die West -voetstuk. Daar is twee driehoekige voetstukke, een aan elke smal punt van die struktuur, en dit word algemeen op tempels gebruik as 'n plek om beeldhouwerke te vertoon wat pas by die aard van die gebou. Die tema van die westelike voorkant is die mitologiese kompetisie tussen Athena en Poseidon om te bepaal wie die beskermheer van die stad moet wees. Elkeen het 'n geskenk aangebied, 'n soutwaterbron van Poseidon wat seekrag simboliseer, en 'n olyfboom van Athena. Die mense beskou laasgenoemde as meer prakties. (Olywe was 'n gunsteling voedselitem en die olie is gebruik in lampe, vir kook en in skoonheidsmiddels, sowel as 'n uitstekende handelsmerk.) In hierdie skulpturele groepering is Athena en haar oom, Poseidon, die belangrikste figure. Hulle beklee die sentrale, hoogtepunt van die driehoek en verskillende ander deelnemers word aan elke kant bymekaargemaak-Cecrops, halfman, halfslang stigter en eerste koning van Athene, Erechtheus, die tweede koning, verskillende watergodighede, Hermes, Iris, ens.
Die oostelike voetstuk. Hierdie groepering van beelde was op die gunstigste plek om te sien en waardeer te word deur enigiemand wat die tempel via die gewone roete nader. Die tema handel gepas oor die geboorte van Athena, wat plaasgevind het in die teenwoordigheid van die ander gode en godinne. Die verhaal is bekend. Zeus het 'n skeurende hoofpyn en groot druk in sy kop gekry, waarvoor hy geen verligting kon vind nie. Hy het sy seun, Hephaistos, beveel om hom met sy byl oor die kop te slaan om sy simptome te verlig. Uit die opening het 'n volgroeide Athena, geklee in volledige gevegsregalia, ontstaan. In plaas van die gehuil van 'n pasgebore baba, het waarnemers die geluid van 'n geveg gehoor. Die beeldhoukuns herdenk die gebeurtenis in klip. 'N Zittende Zeus beklee die gepaste middelpunt van die sentrale spelers Athena en Hephaistos, terwyl ander gode die wonderbaarlike geleentheid geniet.
Die Metope. Die Parthenon het eintlik twee frise gehad. Een, reeds beskryf, hardloop om die buitekant van die Cella. Die tweede, wat die buitekant van die gebou omring het, net onder die dakoorhang, is 'n tipiese Doriese fries met afwisselende trigliewe en metope. (Die triglief is 'n uitsteekblok met twee vertikale, parallelle glyfe of groewe. Dit is ongeveer 2/3 de breedte van 'n metope en dit wissel met die metope vir die lengte van die fries. Op die Parthenon is daar 92 metope (32 op elke kant en 14 aan elke kant), elk ongeveer 1,20 meter (48 " vierkante).
Op die Weste. (Amazonomachy). Hierdie doel stel 'n geveg tussen die Grieke en die Amazones voor. Volgens die Griekse mitologie was die Amazones 'n stam van vroue wat afstam van die oorlogsgod Ares. Herakles het in konflik gekom met die stam tydens sy twaalf werk. Simbolies gesimboliseer hierdie geveg, en die ander getoon, die nederlaag van die barbare (die Perse) deur die beskawing (die Grieke)
In die Ooste. (Gigantomachy). Hierdie doel weerspieël die mitiese stryd tussen die reuse en die gode om die beheer van die berg Olympus.
Op die Noorde. (Trojaanse oorlog). Die onderwerp aan hierdie kant is die Trojaanse Oorlog, 'n gunsteling onderwerp vir illustrasies vir tempels sowel as vaasskilderye.
In die suide (Centauromachy). Anders as die skulpturele groeperings aan die ander drie kante wat almal deur vroeë Christene erg verniel en ontsier is, het die Suide aan hierdie lot ontkom. Die mitiese stryd tussen die Lapiths en die Centaurs word uitgebeeld waar die dronk Centaurs, wat uitgenooi is na die Lapith -huwelikspartytjie, met die Lapith -vroue probeer afmaak het.
Athena: Veertig voet lank, hierdie toring van ivoor en goud het selfs meer gekos as die gebou wat dit gehuisves het.
Die chryselephantine standbeeld van Athena. Dit was 'n groot kunswerk op enige standaard, minstens 12 voet hoog, 'n formidabele figuur in goud en ivoor met edelstene vir die oë en toegerus met haar volle reeks wapens en simbole. (Chryselephantine kom van die woord chryso (goud) en olifant (ivoor). Dit was 'n standaardtegniek van die Griekse klassieke tydperk, waardeur goud vir klere en ivoor vir vlees aan 'n houtarmatuur of kern vasgemaak is. Daar word beraam dat die goud op die standbeeld alleen miljoene dollars werd was. Volgens vroeë Griekse skrywers het die tiran Lachares later die godin van haar goud gestroop en dit gebruik om sy leër te betaal. Daar word gesê dat die beeld later vervang is met 'n laag vergulde laag.
Die figuur van Winged Victory- "Nike "- in die regterhand van Athena was ses voet lank. In haar linkerhand ondersteun sy beide 'n spies en haar skild. In die skild is 'n slang wat Erechtheus verteenwoordig, 'n vroeë koning van Athene, die seun van die aardgodin Gaia, maar wat deur Athena grootgemaak is.
Nadat die Parthenon -projek voltooi is, bou Phideas 'n nog groter en meer bekende beeldhouwerk, die van die god Zeus, in Olympia. Dit het een van die sewe wonders van die antieke wêreld geword, en die model vir die Lincoln Memorial in Washington. Wat het met die Athena -beeldhouwerk gebeur? Die Bisantyne is teen die vyfde eeu nC deur die Bisantyne na Konstantinopel geneem. Niemand weet dan wanneer dit verdwyn het nie.
Die droom van Perikles, dat die Parthenon 'n onverganklike simbool sou wees van die grootheid van Athene en van die onvermydelike triomf van die beskawing oor die magte van barbaarsheid, was van korte duur. Die laaste van die beeldhoukundige ornamente is in 432 vC voltooi, maar slegs drie jaar later het Pericles en baie van sy medeburgers beswyk aan 'n gruwelike plaag wat Athene verwoes het.
Die Parthenon het byna 'n millennium as 'n tempel vir Athena gedien. Toe, in die 6de eeu nC, het Christelike monnike uit die Grieks -Ortodokse Kerk die gebou oorgeneem wat bekend geword het as die Kerk van Heilige Wysheid (Hagia Sophia). Die ywerige Christene het 'n aantal beeldhouwerke wat hulle voel heidens of sekulêr was, verpletter of verniel, en hulle het die argitektuur gering verander. 700 jaar het verbygegaan.
In 1204 val die Franse (Franken) Athene binne en neem die beheer oor die Parthenon oor en hernoem dit Notre Dame d'Athenes (Our Lady of Athens). Dit was nou 'n Katolieke kerk. Teen 1458 is Athene oorval deur die Turke wat die antieke Griekse tempel onmiddellik omskep het in 'n Islamitiese moskee, kompleet met minaret. Die Turkse goewerneur het die aangrensende Erechtheum (die tempel met karyatiede, gedrapeerde vrouefigure, in plaas van kolomme) oorgeneem, waarin sy harem kon akkommodeer. In 1687 het die Venesiërs, wat teen die Turke geveg het, die Parthenon met mortier en kanonvuur gebombardeer. Die Turke het so vol vertroue gevoel dat die Venesiërs nie hierdie eerbiedwaardige godsdienstige gebou sou aanval nie, dat hul vroue en kinders daarbinne beskut was- saam met hul kruitopslag. 300 mense en 28 van die kolomme van die Parthenon is in 'n massiewe ontploffing vernietig.
Die volgende persoon wat 'n groot impak op die Parthenon gehad het, was Lord Elgin, 'n Britse staatsman en ambassadeur in Konstantinopel in 1801, wat toestemming van die Turkse owerhede gekry het om tekeninge en gipsafgietsels van die wonderlike beeldhouwerke te maak en Neem alle stukke klip weg met inskripsies of figure ". (Baie beeldhouwerke wat deur die ontploffing verpletter is, lê nog begrawe of half begrawe op die Parthenon-terrein.) Lord Elgin se agente was nie lank tevrede om gebreekte beeldhouwerke op te tel nie. Binnekort het hulle stukke van die gebou afgekeer en later met saag die kunswerke in groot stukke verwyder. Ter verdediging sou hulle vertroud gewees het met ander destruktiewe praktyke van die era. Die Turke het 'n paar van die Parthenon -beeldhouwerke vir doeloefeninge gebruik en 'n paar figure binne bereik (waarskynlik Pericles onder hulle) van die koppe laat val. Daarbenewens het die Turke witgekalk om hul geboue, wat rondom die Parthenon ontstaan ​​het, te verf. Marmer, as dit verbrand word, produseer kalk en kalk wat met water gemeng word, maak afwit. Dit was 'n resep wat sou lei tot die vernietiging van beide gebreekte en volledige marmerbeelde in Athene en elders.
Ruiters in die Panatheniac -optog, Parthenon -fries, plaat XIXX -detail.
Vandag lewer die oorblyfsels van die Parthenon, die gebleikte bene van wat vroeër 'n argitektoniese meesterstuk vir die eeue was, 'n stom getuienis van die glorie wat die antieke Griekeland was. Die kunswerke wat eens die marmerwande versier het, kan gevind word, in stukke wat nog steeds klou aan die oorblyfsels van die antieke tempel of versprei onder die wêreld se voorste museums in Athene, Londen, Parys, München, Rome, Kopenhagen, Wene, ens.In ten minste een geval is 'n marmerbeeld uit die tempel uitmekaar gebreek en stukke daarvan kan in drie groot stede gevind word. Griekeland het al verskeie kere 'n versoekskrif aan Brittanje gedoen om die terugkeer van die Parthenon -albasters uit Londen (wat byna 50% van die beeldhouwerke het) terug te keer, en het volgehou dat die Turke geen reg het om dit aan enigiemand uit te deel nie. Brittanje het geweier en gesê dat die versameling wettig verkry is van die destydse bewind, en dat hulle nie van plan is om iets terug te gee nie. En daar rus die saak.
Die Parthenon word beskou as die belangrikste oorlewende gebou van klassieke Griekeland en die hoogtepunt van die Doriese Orde -argitektuur. Dit is 'n voormalige tempel op die Atheense Akropolis gewy aan die beskermgodin van Athene, Athena. Die bou van die Parthenon begin in 447 VHJ, toe die Atheense Ryk op sy hoogtepunt was. Die konstruksie is in 438 vC voltooi, maar die versiering van die gebou het tot 432 vC voortgeduur. Alhoewel die meeste argitektoniese elemente van die Parthenon tot die Doriese Orde behoort, behoort 'n deurlopende gevormde fries in lae reliëf wat bo die argitraaf sit, tot die ioniese styl.
Die Parthenon. Die Parthenon word in 2008 herstel.
Geskryf en vervaardig deur
Paul Debevec, Institute for Creative Technologies aan die Universiteit van Suid -Kalifornië
Bykomende vervaardiging en regie
Die Akropolis -herstelprojek
Birmingham -museums en kunsgalery
Rekenaargrafika van die Parthenon word verskaf deur die Graphics Lab van die Institute for Creative Technologies aan die Universiteit van Suid -Kalifornië
Douglas H. Gordon -versameling, spesiale versamelings, University of Virginia Library
Ecole Nationale Sup & eacuterieure des Beaux Arts (ENSBA) de Paris
Die Akropolis -herstelkomitee
Die Nasionale Museum van Griekeland
Jenny Peek, City of Providence, departement van kuns en kultuur
Tomas Pereira, Universiteit van Suid -Kalifornië
NOVA -reeks grafika
Bykomende NOVA -temamusiek
Postproduksie aanlyn redakteur
Die onderskrif sentrum
Medeprodusent, Na -produksie
Na -produksie redakteur
Onder toesig van produsent
Produsente, spesiale projekte
Senior Wetenskaplike Redakteur
Senior reeks vervaardiger
Senior uitvoerende vervaardiger
'N Providence Pictures -produksie vir NOVA en WGBH Boston in samewerking met Studio International en ARTE France
Die verhaal van die Parthenon
Leer meer oor die groot tempel van Athena, beskermheer van Athene en die ontsteld geskiedenis van die gebou.
Die Parthenon, Athene
Athena se groot tempel het al 2500 jaar lank geïnspireer en het eers redelik onlangs 'n ruïne geword.
Phidias, Parthenon -beeldhouwerk (voetstukke, metope en fries)
Ontdek pragtige uitbeeldings van gode, helde en mitiese diere in die mees invloedryke beeldhouwerke in die geskiedenis.
Gedenkplaat van die Ergastines
Bits van die Parthenon is oor die hele wêreld opgewek - in Parys toon 'n fragment 'n godsdienstige lewe in Athene aan.
Egiptiese blou op die Parthenon -beelde
Ontdek antieke beeldhouwerke soos dit bedoel was om gesien te word: in lewendige kleur.
Wie besit die Parthenon -beelde?
Ou Grieke het hulle gemaak, Ottomane het hulle gevang, Venesiërs het hulle opgeblaas en die Britte het hulle weggeneem.
Die Akropolis van Athene vanaf die Hill of the Muses (foto: Carole Raddato, CC BY-SA 2.0)
Die Parthenon, soos dit vandag op die top van die Akropolis verskyn, lyk soos 'n tydlose monument - een wat naadloos oorgedra is vanaf die oomblik van skepping, ongeveer twee en 'n half millennia gelede, tot hede. Maar dit is nie die geval nie. In werklikheid het die Parthenon eerder 'n ryk en komplekse reeks lewens gehad wat 'n beduidende uitwerking gehad het op wat oorgebly het en op hoe ons verstaan ​​wat oorbly.
Iktinos en Kallikrates, Parthenon, Akropolis, Athene, 447–432 v.G.J. (foto: Steven Zucker, CC BY-NC-SA 2.0)
Dit is verhelderend om die ou lewens van Parthenon ' te ondersoek: die ontstaan ​​daarvan in die nasleep van die Persiese sak van die Akropolis in 490 v.G.J. sy aanwas in die Hellenistiese en Romeinse tydperke en die transformasie daarvan as die Romeinse ryk het Christelik geword. Waarom is die gebou geskep, en hoe is dit deur die eerste kykers verstaan? Hoe het die betekenis daarvan mettertyd verander? En waarom het dit so belangrik gebly, selfs in die Laat Oudheid, dat dit van 'n politeïstiese tempel omskep is in 'n Christelike kerk?
Die ondersoek na die vele lewens van die Parthenon kan ons baie vertel oor hoe ons hierdie beroemde ou monument sien (en verkeerd verstaan). Dit is ook relevant vir breër debatte oor monumente en kulturele erfenis. In onlangse jare is daar herhaaldelik oproepe gedoen om betwiste monumente af te breek of te verwyder, byvoorbeeld standbeelde van die Konfederale generaals in die suide van die Verenigde State. Alhoewel hierdie oproepe deur sommige as ahistories veroordeel is, bied die ervaring van die Parthenon 'n ander perspektief. Wat dit suggereer, is dat monumente, hoewel dit skynbaar permanent is, in werklikheid gereeld verander word; hul natuurlike toestand is aanpassing, transformasie en selfs vernietiging.
Toe die Perse Athene ontslaan het, het hulle baie beelde vernietig of beskadig, waaronder die nou beroemde kalfdraer (vandag in die Akropolis-museum). Atheners het baie van hierdie beelde in 'n put begrawe, wat eers in die 19de eeu ontbloot is. Onbekende fotograaf, Die kalfdraer en die Kritios-seuntjie kort na opgrawing op die Akropolis, 1865, albumen silwerafdruk van glas negatief, 27,7 × 21,8 cm (The Metropolitan Museum of Art)
Die Genesis van die Parthenon, 480–432 vC
Die Parthenon wat ons vandag sien, is nie geskep nie eks novo . In plaas daarvan was dit die laaste monument in 'n reeks, met miskien soveel as drie Argaïese voorgangers. Die voorlaaste werk in hierdie reeks was 'n marmergebou, byna identies in omvang en op dieselfde plek as die latere Parthenon, wat in die nasleep van die Eerste Persiese Oorlog begin is.
In die oorlog in 492–490 v.G.J. het Athene 'n sentrale rol gespeel in die nederlaag van die Perse. Dit is dus nie verbasend dat hulle tien jaar later, toe die Perse na Griekeland teruggekeer het, na Athene gekom het nie, en dat hulle die stad met spesiale ywer afgedank het. In die sak het hulle spesiale aandag geskenk aan die Akropolis, die citadel van Athene. Die Perse het nie net die ryk heiligdomme op die beraad geplunder nie, maar ook geboue verbrand, standbeelde omgeslaan en potte stukkend geslaan.
Toe die Atheners terugkeer na die ruïnes van hul stad, staan ​​hulle voor die vraag wat hulle met hul ontheiligde heiligdomme moet doen. Hulle moes nie net oorweeg hoe om die vernietiging wat hulle gely het, te herdenk nie, maar ook hoe hulle hul uiteindelike oorwinning in die Persiese oorloë kon herdenk deur die heropbou.
Oorblyfsels van materiale uit die tempels wat tydens die Persiese sak van die Akropolis vernietig is, soos kolomtromme (hier getoon) en 'n triglief-metope fries, is in die Noordmuur opgeneem (foto: Gary Todd)
Die Atheners het geen onmiddellike oplossing vir hul uitdaging gevind nie. In plaas daarvan het hulle vir die volgende dertig jaar met 'n reeks strategieë geëksperimenteer om hul geskiedenis te verstaan. Hulle het die tempels self in puin gelaat, ondanks die feit dat die Akropolis steeds 'n werkende heiligdom was. Hulle het egter die mure van die vesting herbou en 'n paar brandbeskadigde materiale uit die vernietigde tempels bevat. Hulle het ook 'n nuwe, meer gelyk oppervlak op die Akropolis geskep deur middel van terrasvorming in hierdie vulsel; hulle het al die beelde begrawe wat in die Persiese sak beskadig is. Hierdie aksies, wat waarskynlik in die onmiddellike nasleep van die vernietiging begin is, was die enigste groot ingrypings op die Akropolis vir meer as dertig jaar.
Plan van die Ouer Parthenon (in swart) bo -op die van die Parthenon (in grys). Beplan deur Maxime Collignon
In die middel van die vyfde eeu v.G.J. het die Atheners uiteindelik besluit om weer op te bou. Op die plek van die groot marmer tempel wat deur die Perse verbrand is, het hulle 'n nuwe gebou: die Parthenon wat ons vandag ken. Hulle plaas dit op die voetspoor van die vorige gebou, met slegs 'n paar veranderinge wat hulle ook in die konstruksie hergebruik het, elke blok van die Ou Parthenon wat nie deur 'n brand beskadig is nie. In die herwinning van materiaal bespaar die Atheners tyd en koste, miskien net 'n kwart van die boukoste.
Die stigting Older Parthenon is onder die nuwer konstruksie geleë (foto: Steven Zucker, CC BY-NC-SA 2.0)
Terselfdertyd het hul hergebruik voordele bo die suiwer pragmatiese. Terwyl hulle op die voetspoor van die beskadigde tempel herbou en die blokke daarvan weer gebruik, kon die Atheners hulle voorstel dat die Ou Parthenon wedergebore is-groter en indrukwekkender, maar steeds intiem verbonde aan die vroeëre heiligdom.
Slag van die Lapiths en Centaurs, Parthenon Metopes, suidelike flank, marmer, c. 440 v.G.J., Klassieke tydperk (British Museum, foto van Londen: Steven Zucker, CC BY-NC-SA 2.0)
Terwyl die argitektuur van die Parthenon deur hergebruik na die verlede verwys het, het die beeldhouwerke op die gebou dit meer opsigtelik gedoen deur die geskiedenis van die Persiese oorloë deur middel van mites te vertel. Hierdie hervertelling is die duidelikste op die metope wat die buitekant van die tempel versier het. Hierdie metope het mites, byvoorbeeld die stryd tussen mans en centaurs, wat die Persiese oorloë herskep as 'n stryd tussen goed en kwaad, beskawing en barbaarsheid .
Die metope het hierdie stryd egter nie as 'n moeitelose oorwinning uitgebeeld nie. In plaas daarvan het hulle die beskawingskragte uitgedaag en soms oorwin: mans gewond, sukkel, selfs verpletter deur die barbaarse centaurs. Op hierdie manier het die Parthenon -beelde die Atheners toegelaat om hul aanvanklike nederlaag en hul uiteindelike oorwinning in die Persiese oorloë te erken, deur die geskiedenis te distansieer en selektief deur middel van mites te transformeer.
Dus, selfs in wat algemeen beskou kan word as die oomblik van ontstaan ​​vir die Parthenon, kan ons die begin van sy vele lewens sien, die veranderende betekenis daarvan oor tyd. Dit was in ruïnes van 480 tot 447 v.G.J., 'n monument wat direk in die verwoestende sak van die Akropolis betrokke was by die aanvang van die Tweede Persiese Oorlog. Namate die Parthenon in die daaropvolgende vyftien jaar herbou is, het dit die suksesvolle afsluiting van die oorlog gevier, selfs al het hy die lyding daarvan erken. Hierdie betekenisomvorming het voorafgegaan dat ander kom, meer genuanseerd en dan radikaler.
Hellenistiese en Romeinse aanpassings
Teen die Hellenistiese tydperk, indien nie tevore nie, het die Parthenon 'n kanonieke status aangeneem en verskyn dit as 'n gesaghebbende monument op 'n manier wat ons vandag ken. Dit was egter nie onaantasbaar nie. In plaas daarvan, juis vanweë die gesaghebbende status, is dit aangepas, veral deur diegene wat probeer om hulself voor te stel as die erfgename van Athene se mantel.
Die Parthenon is verander deur 'n reeks aspirant -monarge, beide Hellenisties en Romeins. Hulle doel was om die monument, veranker in die kanonieke verlede, na die tydgenoot te trek. Hulle het dit bowenal gedoen deur latere oorwinnings gelyk te stel aan Athene en#8217 nou legendariese stryd teen die Perse.
Ons kan nog steeds spore sien van die Persiese skilde van Alexander die Grote wat op 'n stadium onder die metope was. Die blou sirkels dui rofweg aan waar hulle sou wees (foto: Steven Zucker, CC BY-NC-SA 2.0)
Die eerste van hierdie aspirant -monarge was die Masedoniese koning Alexander die Grote. Terwyl hy probeer het om die Achaemenidiese Ryk te verower - as een casus belli[ /simple_tooltip], die Persiese vernietiging van Griekse heiligdomme honderd -en -vyftig jaar tevore — Alexander het die Parthenon goed propagandisties gebruik. Na sy eerste groot oorwinning oor die Perse in 334 v.G.J., stuur die Masedoniese koning drie honderd wapenslae en wapens wat van sy vyande geneem is, na Athene. Waarskynlik met die aanmoediging van Alexander, het die Atheners dit gebruik om die Parthenon te versier. Daar is nog steeds ligte spore van die skilde, wat eenmaal prominent net onder die metope aan die buitekant van die tempel geplaas is. Vanweë hul waardevolle metaalinhoud was die skilde lankal gesmelt, en dit moes 'n baie sigbare herinnering gewees het van Alexander se oorwinning - en ook van Athene se onderdanigheid aan sy heerskappy.
Gewonde Gallië, uit die Small Pergamene Votive Offer, Romeinse eksemplaar van die 2de eeu G.J .. uit 'n Griekse oorspronklike van die 2de eeu v.G.J. (Museo Archeologico Nazionale, Napels)
Ongeveer twee eeue later het 'n ander Hellenistiese monarg 'n groter en meer artistiek ambisieuse toewyding op die Akropolis opgerig. Die monument is opgerig net suid van die Parthenon en het die oorwinning van die Pergamene -konings oor die Galliërs in 241 v.G.J. Dit het ook gesuggereer dat hierdie onlangse sukses gelykstaande was aan vroeëre mitologiese en historiese oorwinnings, met monumentale beeldhouwerke wat Galliese gevegte met die van gode en reuse, mans en Amazones, en Grieke en Perse saamgestel het. Net soos die skildwyding van Alexander, het die Pergamene -monument sy plasing op die Akropolis goed gebruik. Die toewyding beklemtoon die verband tussen die magtige nuwe monarge uit die Hellenistiese era en die eerbiedwaardige stadstaat Athene, en hulde aan die geskiedenis van Athene, terwyl dit vir nuwe doeleindes toegewys is.
Gate vir bronsletters van 'n inskripsie ter ere van die Romeinse keiser Nero aan die oostelike fasade van die Parthenon, geskep en dan verwyder in die 60's G.J. (foto: Steven Zucker, CC BY-NC-SA 2.0)
'N Laaste koninklike ingryping van die Parthenon het gekom in die tyd van die Romeinse keiser Nero. Dit was 'n inskripsie op die oostelike fasade van die Parthenon, gemaak met groot brons letters tussen Alexander se voorheen toegewyde skilde. Die inskripsie het aangeteken dat Athene gestem het ter ere van die Romeinse heerser, en dit is waarskynlik in die vroeë 60's CE opgestel, en dit is daarna verwyder ná die moord op Nero in 68. Die opskrif vereer Nero deur hom met Athene en Alexander die Great, 'n model vir die jong filhelleniese keiser. Die verwydering daarvan bied 'n ander boodskap. Dit was 'n doelbewuste en baie openbare uitvee van die omstrede heerser uit die historiese rekord. Hierin was die inskripsie van Nero (en die verwydering daarvan) miskien die opvallendste herskrywing van die geskiedenis van Parthenon - ten minste tot in die Christelike tyd.
As ons die Hellenistiese en Romeinse aanpassings van die Parthenon hersien, is dit maklik om dit bloot as ontheiliging te sien: toewysings van 'n godsdienstige monument vir politieke en propagandistiese doeleindes. En die vinnige verwydering van die inskripsie van Nero ondersteun hierdie lesing, ten minste vir die visueel aggressiewe strategieë van die Romeinse keiser. Terselfdertyd getuig die veranderinge van die Hellenistiese en Romeinse tydperke ook van die voortdurende lewenskragtigheid van die heiligdom. Vanweë die prestige van die Parthenon, probeer formidabele monarge om hul visuele aansprake op mag te plaas op wat nou 'n baie ou monument was, meer as vier eeue oud in die tyd van Nero. Deur die tempel te verander en die betekenis daarvan by te werk, het hulle dit jonk gehou.
Marmer sluitplaat met reliëfkruis, van die kansel van die Christian Parthenon, 5de-6de eeu (Bisantynse en Christelike Museum, Athene (foto: George E. Koronaios, CC BY-SA 4.0)
Vroeë Christelike transformasies
In antieke tye het die mees radikale en absolute transformasie van die Parthenon gekom toe die Romeinse ryk Christelik geword het. Op daardie stadium is die tempel van Athena Parthenos verander in 'n vroeg -Christelike kerk gewy aan die Theotokos (Moeder van God). Net soos met die heropbou van die Parthenon in die middel van die vyfde eeu v.G.J., was die besluit om 'n Christelike kerk op die terrein van die tempel van Athena te plaas, nie net pragmaties nie, maar ook programaties.
Heropboutekening van die kerk in die Parthenon deur M. Korres uit Panayotis Tournikiotis, The Parthenon and Its Impact in Modern Times (New York, 1996)
Deur die politeïstiese heiligdom te omskep in 'n ruimte van Christelike aanbidding, was dit 'n duidelike voorbeeld van die oorwinning van die Christendom oor tradisionele godsdiens. Terselfdertyd het dit ook effektief deur hergebruik 'n belangrike en langdurige sentrum van politeïstiese kultus verwyder. Hierdie verwydering deur hergebruik was 'n kenmerkende strategie wat die Christene in die hele Romeinse Ryk gebruik het, van Turkye tot Egipte tot by die Duitse grens.Op al hierdie plekke vorm dit deel van die oorgang van politeïsme na die Christendom wat dikwels gewelddadig, maar tog imperiaal gesanctioneer is.
Die Christelike transformasie van die Parthenon het 'n aansienlike aanpassing van die argitektuur behels. Die Christene het 'n groot binnekamer vir die gemeente nodig gehad, anders as die politeïste, wie se belangrikste seremonies by 'n aparte altaar buite gehou is. Om die gebou te hergebruik, het die Christene die binnekant van die Parthenon opgeknap. Hulle het dit van die buitekolonnade losgemaak, 'n apsis bygevoeg wat deur die kolomme aan die oostekant gebreek het en die standbeeld van Athena Parthenos uit die binnekant verwyder raison d 'étre van die politeïstiese tempel.
Metope aan die oostekant van die Parthenon wat die geveg tussen mans en Amazones toon, swaar afgesny deur vroeë Christene (foto: Gary Todd)
Ander beelde uit die Parthenon het ook gely onder die aandag van die Christene. Die meeste metope - die laagste af en die sigbaarste van die beeldhouwerke van Parthenon 's - is weggesny, wat dit moeilik maak om te interpreteer of te gebruik as 'n fokus van politeïstiese kultus. Slegs die suidelike metope met die centaurs is gespaar, miskien omdat hulle die rand van die Akropolis uitkyk en dus moeilik was om te sien. Daarteenoor is die fries (weggesteek tussen die buitekant en die binnekant van die kolonnades) feitlik heeltemal ongeskonde gelaat, net soos die hoë voetstukke. Die gedifferensieerde behandeling van die verskillende beeldhouwerke op die Parthenon dui op onderhandeling tussen tradisionaliste en die meer vurige van die hedendaagse Christene. Politeïste het miskien die relatief klein en blatant mitologiese metope opgeoffer om die groter beeldhouwerke van beter gehalte elders op die monument te hou. As ons die fries ondersoek, ongeveer honderd sestig meter lank en byna perfek bewaar, lyk dit asof die politeïste 'n goeie deal gekry het.
19de-eeuse foto's toon die Frankiese toring en die Ottomaanse koepel (nie hier sigbaar nie) wat eens deel van die Akropolis was. Normand Alfred Nicolas, Die noordwestelike kant van die Akropolis en die omliggende gebied, 1851, foto (Benaki Museum, Athene)
Binne en buite die antieke wêreld het die Parthenon baie lewens gehad. In plaas daarvan om dit te ignoreer, is dit nuttig om hierdie lewens te erken as bydraes tot die buitengewone voortgesette lewenskrag van die gebou. Terselfdertyd kan 'n mens opmerk dat die biografie van die Parthenon (hoewel toeganklik vir spesialiste) beslis uitgewis is deur die manier waarop dit nou aangebied word. As ons die huidige toestand daarvan kontrasteer met die eerste foto's wat in die middel van die negentiende eeu geneem is, kan ons sien hoeveel met opset verwyder is: 'n Frankiese toring by die ingang van die Akropolis, 'n Ottomaanse koepel, alledaagse woonplekke .
Iktinos en Kallikrates, Parthenon, Akropolis, Athene, 447—432 v.G.J. (foto: Steven Zucker, CC BY-NC-SA 2.0)
In sy huidige herhaling is die Akropolis teruggekeer na iets wat lyk soos die ongerepte klassieke toestand, met geen gerekonstrueerde monumente wat aan die einde van die 5de eeu v.G.J. Dit voel soos 'n verlies: 'n vertragingspoging om 'n selektiewe, goedgekeurde weergawe van die verlede te herstel en die spore van 'n moeiliker en ingewikkelder geskiedenis uit te wis. As sodanig is dit 'n voorbeeld, en miskien ook 'n waarskuwing, vir ons huidige historiese oomblik.
Opstel deur dr Rachel Kousser
Jeffrey Hurwit, Die Atheense Akropolis: Geskiedenis, mitologie en argeologie van die Neolitiese era tot die hede (Cambridge: Cambridge University Press, 1999)
Rachel Kousser, Vernietiging en herinnering aan die Atheense Akropolis. Kunsbulletin 91, nee. 3 (2009): pp. 263–82
R. R. Smith, Verwoesting van die gode by Aphrodisias. In Historiese en godsdienstige geheue in die antieke wêreld , onder redaksie van R. R. R. Smith en B. Dignas (Oxford: Clarendon Press, 202), pp. 282–326
Ontsluit Mysteries of the Parthenon
Opmerking van die redakteur: Hierdie artikel is aangepas uit die oorspronklike vorm en opgedateer om nuwe inligting te bevat vir Smithsonian's Mysteries of the Ancient World -boekblad wat in die herfs van 2009 gepubliseer is.
Gedurende die afgelope 2 500 jaar is die Parthenon, die apoteose van antieke Griekse argitektuur, deur aardbewings geteister, aan die brand gesteek, gebars deur ontploffende kruit, gebuit vir sy pragtige beeldhouwerke en besoedel deur misleide bewaringspogings. Verbasend genoeg het die ou Atheners die Parthenon in net agt of nege jaar gebou. Dit neem 'n bietjie langer om dit te herstel.
'N Herstelprojek wat deur die Griekse regering en die Europese Unie gefinansier word, begin nou sy 34ste jaar, aangesien argeoloë, argitekte, siviele ingenieurs en vakmanne daarna streef om nie net die vakmanskap van die ou Grieke na te boots nie, maar om dit te herskep. Hulle moes forensiese argitekte word en hergeboude tegnieke wat verlore geraak het om vrae te beantwoord wat argeoloë en klassieke geleerdes al eeue lank bespreek het. Hoe het die Atheners hul magtige tempel, 'n ikoon van die Westerse beskawing, binne minder as 'n dekade gebou, blykbaar sonder 'n algehele bouplan? Hoe het hulle dit reggekry om subtiele visuele elemente in die uitleg van Parthenon op te neem en sulke foutlose verhoudings en balans te bereik? En hoe kon die bouers van Parthenon op 'n akkurate vlak werk (in sommige gevalle akkuraat tot binne 'n breuk van 'n millimeter) sonder die voordeel van moderne gereedskap? Ons is nie so goed soos hulle was nie, en Lena Lambrinou, 'n argitek van die restourasieprojek, waarneem met 'n sug.
As die Parthenon die grootste poging van genie na skoonheid nastreef, soos die Franse ingenieur en argitektuurhistorikus Auguste Choisy van die 19de eeu verklaar het, lyk dit die afgelope tyd meer na 'n konstruksieterrein. Ou metselwerk skuil agter ruigtes van steierwerk, planke en staalpale. Miniatuurspoor verbind skure wat draaibanke, marmerknipsels en ander kragtoerusting huisves. In die binneste heiligdom van Parthenon, eens die tuiste van 'n massiewe ivoor-en-goue standbeeld van Athena, draai 'n reuse opvoubare hyskraan op 'n betonplatform.
Alhoewel swaar toerusting die heuwel oorheers het, het ek ook restaurante gekry wat met die fynheid van diamantsnyers werk. In een skuur kyk ek na 'n messelaar wat op 'n vars blok marmer werk. Hy was een van die sowat 70 vakmanne wat vir die projek gewerf is uit die enigste tradisionele marmerskool van Griekeland, geleë op die eiland Tinos. Sy tegniek was veeleisend. Om die nuwe blok presies by 'n ou, stukkende blok te pas, het die messelaar 'n eenvoudige wyser gebruik, die driedimensionele ekwivalent van 'n pantograaf, 'n tekeninstrument om 'n skets of bloudruk presies te kopieer om elke stamp en merk hol van die ou klip tot sy eweknieoppervlak op die vars blok. Op sommige van die grootste Parthenon -blokke, wat meer as tien ton oorskry, gebruik die messelaars 'n gemeganiseerde weergawe van die wyser, maar die herstel van 'n enkele blok kan nog meer as drie maande neem. Die ou werkers was in baie gevalle nie minder sorgsaam nie, die verbindings tussen die blokke is amper onsigbaar, selfs onder 'n vergrootglas.
Die Parthenon was deel van 'n ambisieuse bouveldtog op die Akropolis wat omstreeks 450 v.C. 'N Generasie tevore het die Atheners, as deel van 'n alliansie van Griekse stadstate, heldhaftige oorwinnings teen Persiese indringers gelei. Hierdie bondgenootskap sou ontwikkel tot 'n de facto -ryk onder Atheense bewind, en ongeveer 150 tot 200 stede regoor die Egeïsche See het Athene groot bedrae begin betaal van beskermingsgeld. Die Atheners het hul heerlikheid beplan en hul nuwe tempelkompleks op 'n weelderige, ongekende skaal beplan, met die Parthenon as die middelpunt. Oorlewende fragmente van die finansiële rekeninge, wat in klip gegraveer is vir openbare ondersoek, het tot ramings van die boubegroting gelei, wat wissel van ongeveer 340 tot 800 silwer talente in 'n tyd waarin 'n enkele talent 'n maand se loon kon betaal vir 170 roeiers op 'n Griekse oorlogskip. Die basis van Parthenon ' was 23,028 vierkante voet (ongeveer die helfte van die grootte van 'n voetbalveld) en die 46 buitenste kolomme was ongeveer 34 voet hoog. 'N Frise van 525 voet om die bokant van die buitemuur van die binnekamer van die gebou. Verskeie geleerdes het aangevoer dat die fries 'n optog toon wat verband hou met die vierjarige Groot Panathenaia, of die fees van alle Atheners. propaganda -verklaring, maar ook as 'n uitdrukking van Athene ' ontluikende demokrasie — die wil van die burgers wat gestem het om hierdie besonderse monument te befonds.
Toe die huidige herstelpoging in 1975 begin, ondersteun deur $ 23 miljoen van die Griekse regering, het die direkteure van die projek geglo dat hulle oor tien jaar sou kon klaarkom. Maar onvoorsiene probleme het ontstaan ​​sodra werkers die tempels begin uitmekaar haal. Byvoorbeeld, die ou Griekse bouers het die marmerblokke saam met ysterklemme vasgemaak in noukeurig gekerfde groewe. Daarna gooi hulle gesmelte lood oor die gewrigte om dit teen seismiese skokke te demp en die klemme teen korrosie te beskerm. Maar toe 'n Griekse argitek, Nikolas Balanos, in 1898 'n entoesiastiese herstellingsveldtog begin, het hy ru -ysterklemme aangebring, sonder om die een blok aan 'n ander vas te maak en om die loodlaag nie by te voeg nie. Reën het gou begin verwoes met die nuwe klampe, die yster geswel en die marmer gekraak. Minder as 'n eeu later was dit duidelik dat dele van die Parthenon dreigend ineenstort.
Tot September 2005 was die restaurasie -koördineerder Manolis Korres, medeprofessor in argitektuur aan die National Technical University of Athens en 'n toonaangewende Parthenon -geleerde wat dekades lank elke detail van die bou van die tempel bestudeer het. In 'n stel lewendige tekeninge het hy uitgebeeld hoe die ou bouers ongeveer 100,000 ton marmer uit 'n steengroef 11 myl noordoos van die sentrale Athene gehaal het, die blokke grof gevorm het, dit dan op waens vervoer het en dit uiteindelik teen die steil hange van die Akropolis getrek het. . Maar al die uitmergelende arbeid, beweer Kor, is verdwerg deur die tyd en energie wat oorgebly het om die tempel se finale voorkoms te verfyn. Die sny van die lang vertikale groewe, of fluitjies, wat langs elke hoofkolom van Parthenon loop, was waarskynlik net so duur soos al die steengroef, vervoer en montering saam.
Vandag se restaurante het beskadigde kolomsegmente vervang met vars marmer. Om die werk te bespoedig, het ingenieurs 'n masjien vir fluitsnywerk gebou. Die toestel is egter nie presies genoeg vir die finale besonderhede nie, wat met die hand gedoen moet word. Hierdie gladheid van die fluite vereis 'n deskundige oog en 'n sensitiewe aanraking. Om die elliptiese profiel van die fluit reg te kry, kyk 'n messelaar na die skaduwee wat binne -in die groef gegooi word, skyf dan en vryf die klip totdat die buitelyn van die skaduwee 'n perfek egalige en gereelde kromme is.
Die ou mense bestee baie tyd aan 'n ander afwerking. Nadat die blootgestelde marmeroppervlakke van die Parthenon gladgemaak en gepoleer is, het hulle 'n finale, subtiele tekstuur bygevoeg, wat Korres sê die glans op die marmer verdof en sy gebreke gemasker het. Met honderde duisende beitelhoue, het hulle hierdie patroon uitgevoer in presies geordende rye wat die basis, vloere, kolomme en die meeste ander oppervlaktes dek. Dit was sekerlik een van die veeleisendste take, sê Korres. Dit het moontlik 'n kwart van die totale konstruksietyd wat aan die monument bestee is, geneem. "
Met so 'n fanatiese aandag aan detail, hoe kon die argitekte van Parthenon in net agt of nege jaar die werk voltooi het en iewers tussen 438 en 437 v.C. eindig? (Die datums kom uit die ingeskrewe finansiële rekeninge.) Een van die belangrikste faktore was moontlik vloottegnologie. Aangesien die Atheners die grootste vlootmag in die Egeïese See was, het hulle waarskynlik ongeëwenaarde bemeestering van toue, katrolle en houtkrane gehad. Sulke toerusting sou die vervoer en opheffing van die marmerblokke vergemaklik het.
'N Ander moontlikheid is dat antieke handgereedskap beter was as hul moderne eweknieë. Na die ontleding van merke wat op die marmeroppervlakke gelaat is, is Korres daarvan oortuig dat eeue se metallurgiese eksperimente die antieke Atheners in staat gestel het om beitels en byle te maak wat skerper en duursamer was as wat vandag beskikbaar is. (Die idee is nie ongekend nie. Moderne metallurke het eers onlangs die geheime van die tradisionele samoerai -swaard uitgevind, wat Japannese swaardsmede met ongeëwenaarde skerpte en sterkte toegerus het deur die hoeveelheid koolstof in die staal en die temperatuur tydens smee en afkoeling te reguleer.) Korres sluit af dat die ou messelaars, met hul uitstekende gereedskap, marmer kon sny teen meer as dubbel die tempo van vandag se vakmanne. En die oorspronklike arbeiders van Parthenon het die voordeel van ondervinding gehad, en het op 'n anderhalf eeu kennis van die bou van die tempel gebruik gemaak.
Boonop het die restourasiespan probleme waarmee hulle ou Griekse eweknieë nooit kon dink nie, gekonfronteer. Tydens die Groot Turkse Oorlog aan die einde van die 17de eeu, toe die Ottomaanse Ryk met verskeie Europese lande veg, was Griekeland 'n besette nasie. Die Turke het die Parthenon in 'n ammunisie -storting verander. Tydens 'n Venesiaanse aanval op Athene in 1687, het 'n kanonskoot die Turkse ammunisie afgeskiet en die lang mure van die Parthenon se binnekamer uitmekaar geblaas. Meer as 700 blokke van die mure wat mettertyd gerodeer is, lê nou besaai rondom die Akropolis. Vir vyf jaar, begin in 1997, het Cathy Paraschi, 'n Grieks-Amerikaanse argitek vir die herstelprojek, gesukkel om die stukke bymekaar te pas, op soek na leidrade soos die vorm en diepte van die steggies in die blokke wat eens die ou klemme gehou het. Uiteindelik het sy haar rekenaardatabasis laat vaar, wat onvoldoende geblyk het om die volle kompleksiteit van die raaisel vas te lê. 'N Paar dae was opwindend, en sy het my vertel, en toe ons uiteindelik 'n stuk by 'n ander pas. Ander dae was ek lus om van die Akropolis af te spring. " Uiteindelik kon sy en haar medewerkers die oorspronklike posisies van ongeveer 500 van die blokke identifiseer. Die uitdaging oor elke hersteluitdaging is die kwessie van hoe ver om te gaan. Elke keer as die werkers een van Balanos ' ru -oplossings uitmekaar haal, is dit 'n herinnering aan hoe vernietigend 'n ywerige hersteller kan wees. Die direkteur van die Acropolis Restoration Project, Maria Ioannidou, verduidelik: "Ons het 'n benadering aangeneem om die maksimum hoeveelheid antieke metselwerk te probeer herstel terwyl die minimum hoeveelheid nuwe materiaal toegedien word." titanium wat die marmer en oplosbare wit sement nie sal korrodeer en kraak nie, sodat herstelwerk maklik ongedaan gemaak kan word as toekomstige geslagte restaurante 'n beter manier sou ontdek.
Daar was 'n paar bravoure van ingenieurswese. Die ontploffing in 1687 het een van die massiewe kolomme uit posisie geslaan en sy onderste segment erg beskadig. 'N Ernstige aardbewing in 1981 het dit verder beskadig, en die hele kolom het gevaar geloop om te val. Die voor die hand liggende prosedure was om die kolom, die een segment na die ander, uitmekaar te haal en die verkrummel gedeelte te vervang. Korres, in die hoop dat hy, selfs die kleinste afwyking van die kolom se volmaaktheid en egtheid van die konstruksie, sou vermy, het hy gesê, om 'n metaalkraag te ontwerp wat presies beheerde kragte uitoefen om 'n kolom veilig vas te gryp sonder om die klip te beskadig. In die vroeë 1990's, na die noukeurige verwydering van die oorhoofse blokke en lateie, is die kraag deur draaiboue (verstelbare verbindings) in 'n gemonteerde, reghoekige staalraam gehang. Deur die spanne vas te trek, het die span die kolom van 55 ton minder as 'n duim verhoog. Daarna het hulle die onderste segment verwyder wat hulle met vars marmer herstel het met 'n akkuraatheid van een twintigste millimeter en het dit weer in posisie geskuif. Uiteindelik het hulle die res van die kolom bo -op die herstel segment laat sak. Dit was 'n gewaagde besluit om dit op hierdie manier te doen, sê Korres. Maar ons was toe jonk en waaghalsig. "
Miskien veroorsaak geen van die Parthenon se raaisels meer debat as die sagte krommes en neigings wat deur 'n groot deel van die ontwerp ontwerp is nie. Daar is skaars 'n reguit lyn in die tempel. Kenners redeneer of hierdie verfynings bygevoeg is om optiese illusies teen te werk. Die oog kan byvoorbeeld mislei word om 'n lelike sak te sien in plat vloere wat onder 'n dak sit, soos die Parthenon's. Om hierdie effek reg te stel, het die Atheners die basis van Parthenon neergelê sodat die vloer van 228 x 101 voet effens na die middel bult en geleidelik opwaarts buig tussen 4 en 4 1/2 duim aan sy linker- en regterkant, en 2 1/2 duim voor en agter. Een teorie beweer dat hierdie effense opwaartse bult bloot gebou is om reënwater uit die binnekant van die tempel te verwyder. Maar dit verklaar nie waarom dieselfde geboë profiel nie net in die vloer nie, maar ook in die instelling bo die kolomme en in die (onsigbare) begrawe fondamente herhaal word. Hierdie grasieuse kromme was duidelik fundamenteel vir die algehele voorkoms en beplanning van die Parthenon.
En dan is daar die kolomme wat die Atheners so gebou het dat hulle effens na buite gebuig het in die middel. Hierdie swelsel word deur Griekse skrywers entasis, of spanning, genoem, miskien omdat dit die kolomme laat lyk as hulle, soos 'n menslike spier, onder die gewig van hul las klem. Sommige geleerdes het al lankal bespiegel dat hierdie ontwerp 'n ander truuk van die oog kan vergoed, aangesien 'n ry lang, perfek reguit sye dunner kan lyk in die middel as aan die punte.
Ongeag die motivering vir hierdie verfynings, baie vroeë geleerdes het aangeneem dat die vervaardiging van sulke visuele elemente geweldige ekstra eise stel aan die argitekte en metselaars van Parthenon. (Een het geskryf oor die '#skrikwekkende komplikasies'). Geen argitektoniese handleidings bestaan ​​uit die klassieke Griekse era nie, maar vandag vermoed kenners dat die tempelbouers krommes en skuins hoeke kan toevoeg met 'n paar relatief eenvoudige opsporingstroke. " As u sonder mortier bou, is elke blok. moet met die hand afgewerk word, sê Jim Coulton, professor emeritus in klassieke argeologie aan die Universiteit van Oxford. Alhoewel kantels en krommings deeglike toesig van die argitek vereis, dra dit nie veel by tot die werklading nie. "
Maar hoe kan elke kolomsegment gemeet word sodat almal bymekaar pas in 'n enkele, gladde kromme profiel? Die waarskynlike antwoord is gevind nie in Athene nie, maar byna 200 kilometer ver in die suidweste van Turkye.In die stad Didyma verrys een van die indrukwekkendste oorblyfsels van die antieke wêreld, die tempel van Apollo. Drie van sy 120 kolossale kolomme staan ​​nog steeds, elk byna twee keer die hoogte van die Parthenon 's. Die ryk handelsstad Miletus het die tempel in die tyd van Alexander die Grote in gebruik geneem, ongeveer 150 jaar na voltooiing van die Parthenon. Die reuse ruïnes getuig van 'n projek van grootse ambisie: dit is nooit voltooi nie ondanks 600 jaar bouwerk. Maar danksy die onvoltooide toestand daarvan, is belangrike bewyse bewaar op tempelmure wat nog nie hul laaste polering ondergaan het nie.
'N Paar jaar nadat die Parthenon -herstel begin het, was die geleerde van die Universiteit van Pennsylvania, Lothar Haselberger, op 'n uitstappie om die tempel van Apollo se binneste heiligdom te ondersoek. Hy sien patrone van ligte skrape op die marmermure. In die verblindende oggendsonlig is die skrape amper onsigbaar, soos ek tot my eerste frustrasie ontdek het toe ek daarna gesoek het. Nadat die son omgedraai en die oppervlak begin wei het, het 'n fyn baan met fyn gegraveerde lyne verskyn. Haselberger onthou, skielik sien ek 'n reeks sirkels wat presies ooreenstem met die vorm van 'n kolombasis, presies die een aan die voorkant van die tempel. " Hy besef dat hy die antieke ekwivalent van 'n argitek ontdek het #8217s bloudruk.
Net bokant die buitelyn van die kolombasis het Haselberger 'n patroon van horisontale lyne opgemerk met 'n kromme langs die een kant. Kan dit verband hou met entasis, wat ook duidelik blyk in die hoë Didyma -kolomme? Nadat die patroon noukeurig geskets is, het die antwoord duidelik geword: dit was 'n profielaansig van 'n kolom met die vertikale afmeting en die hoogte van die kolom met 'n faktor 16 verminder. hulle het die een kolomsegment na die ander uitgekerf. Deur langs die horisontale lyne tot by die rand van die kromme te meet, weet hulle presies hoe breed elke segment moet wees om 'n gladde, uitpuilende profiel te skep. Manolis Korres is van mening dat die antieke Atheners waarskynlik by die bou van die kolomme van die Parthenon staatgemaak het op 'n gesnyde skaal wat soortgelyk was aan die van Didyma.
Haselberger het ook 'n doolhof van dowwe skrape opgespoor wat die grootste deel van die tempel se onvoltooide oppervlaktes dek. Die lyne was verwysingstekeninge vir alles, van die geringe inwaartse skuinste van die mure tot die besonderhede van die boomstamstruktuur wat deur die kolomme ondersteun word. Daar was selfs vloerplanne wat maklik op die vloer opgestel is. Namate die trap op die platform gestyg het, is elke vloerplan van een laag na die volgende gekopieer. Op die boonste vloer het die bouers die posisies van kolomme, mure en deure gemerk.
Die ontdekkings by Didyma dui daarop dat die tempelbouers op 'n plan-as-jy-gaan-en-8221-operasie werk. Dit is duidelik dat baie voorafbeplanning in 'n gebou soos die Parthenon gegaan het, sê Coulton. Maar dit was nie 'n beplanning in die sin wat ons vandag herken nie. Daar is geen bewyse dat hulle op 'n enkele stel planne en aansigte staatgemaak het soos 'n moderne argitek sou vertrou nie. "
Tog bly die Parthenon iets van 'n wonderwerk. Die bouers is deur tradisie gestuur, maar tog vry om te eksperimenteer. Hulle het tot uiterste presisie gewerk, maar die eindresultaat was alles behalwe styf. 'N Opvallende gebou met soepele en vloeibare lyne het ontstaan ​​uit 'n mengsel van geïmproviseerde oplossings.
Griekse argitektuur (ongeveer 900-27 v.C.)
Die argitektuur van Antieke Griekeland het betrekking op die geboue wat op die Griekse vasteland, die Egeïese Eilande en in die hele Griekse kolonies in Klein-Asië (Turkye), Sicilië en Italië opgerig is gedurende die geskatte tydperk 900-27 v.G.J. Dit is ongetwyfeld die grootste vorm van Griekse kuns, en dit is veral bekend vir sy kliptempels (ongeveer 600), geïllustreer deur die tempel van Hera I in Paestum, Italië, die Parthenon, Erechtheum en die tempel van Athena Nike, alles op die Akropolis by Athene en die tempel van die Olympiese Zeus aan die voet van die Akropolis. Behalwe tempels en altare, is Griekse ontwerpers - wat enkele van die grootste argitekte van die klassieke oudheid insluit - ook bekend vir die ontwerp van hul teaters (ongeveer 350), openbare pleine, stadions en monumentale grafkelders - geïllustreer deur die Mausoleum van Halikarnassos (ongeveer 353 v.C.), Turkye. Soos die Griekse beeldhoukuns, is die argitektuur van Griekeland tradisioneel verdeel in drie tydperke: Argaïes (ongeveer 650-480 v.C.) Klassiek (ca. 480-323 v.C.) en Hellenisties (ca. 323-27 v.G.J.).
Griekse argitektuur: waarom is dit belangrik?
Griekse argitektuur is om verskeie redes belangrik: (1) As gevolg van sy logika en orde. Logika en orde is die kern van die Griekse argitektuur. Die Hellenes het hul tempels beplan volgens 'n gekodeerde skema van dele, eers gebaseer op funksie, dan op 'n beredeneerde stelsel van beeldhoukundige versiering. Wiskunde bepaal die simmetrie, die harmonie, die oog se plesier.
Daar was nog nooit 'n argitektuur in hierdie sin nie. Egiptiese piramide -argitektuur was 'n vroeë poging, maar Griekse boukuns bied die eerste duidelike, sterk uitdrukking van 'n rasionele, nasionale argitektoniese geloofsbelydenis. Dit is die hoogste voorbeeld van die verstand wat logies werk om 'n verenigde estetiese effek te skep. Griekse ontwerpers het presiese wiskundige berekeninge gebruik om die hoogte, breedte en ander kenmerke van argitektoniese elemente te bepaal. Hierdie verhoudings kan effens verander word, en sekere individuele elemente (kolomme, hoofletters, basisplatform) kan tapse of geboë wees om die optimale visuele effek te skep, asof die gebou 'n beeldhouwerk is. (2) As gevolg van die uitvinding van die klassieke & quotorders & quot: naamlik die Doriese Orde, die Ioniese Orde en die Korintiese Orde - volgens die tipe kolom, hoofletter en entablatuur wat gebruik word. (3) Vanweë sy pragtige argitektoniese beeldhouwerk. Argitekte het beeldhouers opdrag gegee om fries, standbeelde en ander argitektoniese beeldhouwerke te sny, waarvan die skoonheid selde, of ooit, in die kunsgeskiedenis geëwenaar is. (4) Vanweë die invloed daarvan op ander skole. Alhoewel Griekse argitekte selde verder gevorder het as eenvoudige bou-en-latei-boutegnieke, en nie by die ingenieurswese tegnieke (boog, gewelf) wat in die Romeinse argitektuur ontwikkel het, pas nie, het hulle daarin geslaag om die mooiste, monumentale strukture van die antieke wêreld te skep. Hulle formules - wat tot 550 vC ontwerp is - het die weg gebaan vir Renaissance en neoklassieke argitektuur en het die grootste moontlike invloed op die verhoudings, styl en estetika van die 18de en 19de eeu gehad. Ook moderne argitekte is beïnvloed deur Griekse argitektoniese vorme. Louis Sullivan (1856-1924), byvoorbeeld, 'n leidende figuur in die First Chicago School, het 'n aantal van sy wolkekrabberontwerpe gebaseer op die Griekse sjabloon van basis, as en kapitaal, terwyl hy vertikale bande gebruik (wat herinner aan die fluit op Grieks kolomme) om die oog na bo te trek.
Die oorsprong van die Griekse argitektoniese ontwerp is nie te vinde in die verskillende dele van die Egeïese kuns wat in die oostelike Middellandse See verskyn het nie, veral Minoïese of Mykese kuns, maar in die Oosterse kulture wat hul invloede in die Griekse nedersettings langs die oewer van Klein -Asië gegiet het. (Turkye) en vandaar na Hellas self. Sedert die geometriese tydperk (900-725 vC) was die Griekse argitek se hooftaak om tempels te ontwerp ter ere van een of meer Griekse gode. Trouens, tot die 5de eeu vC was dit feitlik sy enigste bekommernis. Die tempel was bloot 'n huis (oikos) vir die god, wat daar deur sy kultusbeeld voorgestel is, en die meeste fondamente uit die geometriese era dui aan dat dit volgens 'n eenvoudige reghoek gebou is. Volgens keramiekmodelle (soos die model uit die 8ste eeu wat in die heiligdom van Hera naby Argos gevind is), is dit gemaak van puin en moddersteen met houtbalke en 'n grasdak of plat kleidak. Teen 700 v.C. het laasgenoemde 'n skuins dak gemaak van klei dakteëls. Hul interieurs het 'n standaardplan gebruik wat aangepas is uit die megaron van die Mykeense paleis. Die hoofvertrek van die tempel, met die standbeeld van die god, of gode, aan wie die gebou opgedra is, staan ​​bekend as die cella of naos. (Vir meer inligting oor die geskiedenis van die Griekse argitektuur, sien: Antieke Griekse kuns: c.650-27 v.G.J.)
Ontwikkeling van klipargitektuur
Tot ongeveer 650 vC, halfpad deur die oriëntasietydperk (725-600 vC), is geen tempels in afgewerkte klip gebou nie. Vanaf 650 v.G.J., of daarna, was daar 'n hernuwing van kontakte en handelsbande tussen Griekeland en die Midde -Ooste, insluitend Egipte, die tuiste van klipargitektuur. (Sien: Ou Egiptiese argitektuur.) Gevolglik het Griekse ontwerpers en metselaars kennis gemaak met Egipte se klipgeboue en konstruksietegnieke, insluitend dié van Imhotep, wat die weg gebaan het vir monumentale argitektuur en beeldhouwerk in Griekeland. Hierdie proses, wat bekend staan ​​as 'voortplanting', behels die vervanging van houtstrukture deur stene. Kalksteen is tipies gebruik vir pilare en mure, terwyl terracotta vir dakteëls en marmer vir versiering gebruik is. Dit was 'n geleidelike proses wat in die laaste deel van die 7de eeu begin het, en sommige strukture, soos die tempel in Thermum, het bestaan ​​uit hout en afgevuurde klei, sowel as klip.
Terselfdertyd het die oorgang van baksteen en hout na meer permanente klip Griekse argitekte aangemoedig om 'n basiese argitektoniese ontwerp vir tempels en ander soortgelyke openbare geboue te ontwerp. Hierdie eerste & quottemplate & quot, bekend as die & quotDoriese Orde& quot van argitektuur, het 'n reeks reëls neergelê rakende die kenmerke en afmetings van kolomme, boonste gevels en dekoratiewe werke. Daaropvolgende & quottemplates & quot het die Ioniese Orde (vanaf 600) en die Korintiese Orde (vanaf 450).
Anders as hul Minoïese en Mykaanse voorouers, het die Antieke Grieke geen koninklikes gehad nie en het hulle dus geen paleise nodig gehad nie. Dit was die rede waarom hul argitektuur gewy was aan openbare geboue, soos die tempel, insluitend die klein sirkelvormige variant (tholos) die sentrale mark (agora), met sy bedekte kolonnade (stoa) die monumentale poort of ingang van die optog (propylon) die raadsgebou (bouleuterion) die buitelug-teater die gimnasium (palaestra) die hippodroom (perdewedrenne) die stadion (atletiek) en die monumentale graf (mausoleum). Maar van al hierdie geboue is dit die tempel wat die eienskappe van Griekse ontwerp die beste vasvang.
Figuur 1. Griekse Orde van Argitektuur
Behalwe die omsendbrief tholos, die meeste Griekse tempels was langwerpig, ongeveer twee keer so lank as wat hulle wyd was. Die meeste was klein (30100 voet lank), hoewel 'n paar meer as 300 voet lank en 150 voet breed was. (Ter vergelyking is die afmetings van die Parthenon 235 voet lank, 109 voet breed.) Die tipiese langwerpige vloerplan bevat 'n kolonne kolomme (peristyle) aan al vier kante 'n voorstoep (pronaos), 'n agterstoep (opisthodomos). Die boonste werke van die tempel bestaan ​​gewoonlik uit moddersteen en hout, behalwe die boonste fasade wat gewoonlik uit klip was en volgens die orde ontwerp is (Dories, ionies). Kolomme is tipies uit kalksteen gesny, met boonste fasades wat gewoonlik met marmer versier is.
Die binnekant van die Griekse tempel het tipies bestaan ​​uit 'n binneste heiligdom (cella, of naos) waarin die kultusstandbeeld gehuisves is, en soms een of twee voorkamers, wat as stoorplekke vir toegewydes gebruik is om hul aanbod te verlaat, soos geld, kosbare voorwerpe en wapens.
Nota: Vir 'n kort vergelyking tussen die heidense Griekse tempel en die Christelike kerk, sien: Vroeë Christelike kuns (150-1100).
Die uitleg van die binneste heiligdom, die ander kamers (indien enige) en omliggende kolomme volg gewoonlik op een van die vyf basiese ontwerpe, soos volg genoem. (1) As die ingang van die cella 'n paar kolomme bevat, het die gebou bekend gestaan ​​as 'n & quottemplum in antis& quot. [& quotin antis "beteken" tussen die muurpilare "(Voorbeeld: Siphnian Treasury, Delphi, 525 BCE or Temple of Hera, Olympia, 590 BCE.) (2) As die ingang voorafgegaan is deur 'n portiek kolomme aan die voorkant, was die gebou bekend as a prostyle tempel. (Voorbeeld: Tempel B, Selinunte, Sicilië, omstreeks 600-550 v.C.) bekend as a amfiprostyl tempel. (Voorbeeld: Tempel van Athena Nike, Athene, 425 v.G. Of kyk na die latere Tempel van Venus en Roma, Rome, 141 G.J.) peripteraal tempel. (Voorbeeld: The Parthenon, Athene, 447-437 v.G.J.) dipteraal tempel. (Voorbeeld: The Heraion of Samos, 550 BCE or Temple of Apollo, Didyma, Klein -Asië, 313 BCE.)
Die tempel is gebou op 'n messelbasis (crepidoma), wat dit bo die omliggende grond verhef het. Die basis bestaan ​​gewoonlik uit drie stappe: die boonste stap is die & quotstylobate& quot die twee onderste stappe is die & quotstereobaat& quot. Soos die Parthenon, het die meeste tempels 'n drie-stap basis, hoewel die tempel van Zeus by Olympus twee het, terwyl die tempel van Apollo by Didyma ses het. Tydens die versteensingsproses (650/600 v.G.J.) is tempels met mure gegee, wat meestal bestaan ​​uit plaaslike kliprommels, soms aangevul deur 'n hoë kwaliteit aselmuur. Binne die tempel, die innerlike heiligdom (cella/naos) was gemaak van klip, net soos die voorkamers, indien enige.
Alle vroeë tempels het 'n plat grasdak, ondersteun deur kolomme (hypostyle), maar sodra mure van klip gemaak is en dus 'n swaarder las kon dra, het die tempels 'n effens skuins dak gekry, bedek met keramiek -terracotta -teëls. Hierdie dakteëls kan tot drie voet lank wees en tot 80 pond weeg.
Griekse argitekte en bouingenieurs het kennis gehad van beide die & quotarch & quot (sien byvoorbeeld The Rhodes Footbridge, 4de eeu v.G.J.) en die & quotvault & quot (tipes korwe en vate), maar hulle het in hul argitektoniese konstruksie min gebruik gemaak. In plaas daarvan het hulle verkies om op die gebruik van & quotpost en latei & quot tegnieke staat te maak, met betrekking tot vertikale staanders (kolomme of poste) wat horisontale balke (lateie) ondersteun. Hierdie metode, bekend as getref konstruksie, dateer uit die vroegste tye toe tempels van hout en klei gemaak is, en is later op klippale en horisontale klipbalke aangebring. Dit bly egter 'n relatief primitiewe metode om 'n oppervlakte te bedek, aangesien dit 'n groot aantal ondersteunende kolomme benodig.
Die klipkolomme self het gewoonlik bestaan ​​uit 'n reeks soliede klip & quot; trommels & quot; op mekaar geplaas, sonder mortier - maar soms aan die binnekant verbind met bronspenne. Die deursnee van die kolomme neem gewoonlik van onder na bo af, en om die illusie van konkawiteit reg te stel, het die Griekse argitekte dit gewoonlik met 'n effense uitwaartse kromme laat afneem: 'n argitektoniese tegniek bekend as & quotentase& quot.
Elke kolom bestaan ​​uit 'n skag en a kapitaal sommige het ook 'n basis. Die skag kan versier word met vertikale of spiraalvormige groewe, genoem fluit. Die hoofstad het twee dele: 'n afgeronde onderste deel (echinus), hierbo 'n vierkantige tablet (abakus). Die voorkoms van die echinus en abacus wissel na gelang van die stilistiese & quottemplate & quot of & quotOrder & quot wat in die tempel se konstruksie gebruik word. Die hoofstede van die Doriese orde is duideliker en sober, terwyl die Ioniese en die Korintiese hoofstede meer versier is.
Entablature en pediment
Die kolomme van die tempel ondersteun 'n tweevlak-horisontale struktuur: die & quotinstabiliteit& quot en die & quotfronton& quot. Die entablature - die eerste vlak - is die belangrikste horisontale struktuurelement wat die dak ondersteun, en omring die hele gebou. Dit bestaan ​​uit drie afdelings. Die laagste gedeelte is die & quotargitrawe& quot, wat bestaan ​​uit 'n reeks klipstene wat oor die spasies tussen die kolomme strek. Elke joint lê reg bokant die middel van elke hoofstad. Die middelste gedeelte is die & quotfries& quot, bestaande uit 'n breë horisontale band reliëfbeeldhouwerk. In Ioniese en Korintiese tempels is die fries deurlopend in dele van die Doriese tempels van fries (metope) afwisselend met gegroefde reghoekige blokke (trigliewe). Die boonste deel van die instelling onmiddellik onder die dak is die & quotkroonlys& quot, wat die fries oorhang en beskerm.
Die tweede vlak is die fronton, 'n vlak driehoekige struktuur wat die voor- en agtergewel van die gebou beslaan. Tradisioneel bevat hierdie driehoekige ruimte die belangrikste beeldhouwerk op die buitekant van die gebou.
Hoe kliptempels gebou is
Die ontwerp en konstruksie van Griekse tempels was veral afhanklik van plaaslike grondstowwe. Hoewel die antieke Griekeland min bosse gehad het, het dit gelukkig baie kalksteen wat maklik bewerk kon word. Daarbenewens was daar volop voorraad (op die vasteland en die eilande Paros en Naxos) van hoëgraadse wit marmer vir argitektoniese en beeldhoukundige versiering. Laastens was afsettings van klei, wat gebruik word vir beide dakteëls en argitektoniese versiering, oral in die land beskikbaar, veral rondom Athene.
Die steengroef en die vervoer van klip was egter duur en arbeidsintensief, en was gewoonlik verantwoordelik vir die grootste deel van die koste van die bou van 'n tempel. Dit was slegs die rykdom wat Athene na die Persiese oorloë opgebou het, wat Pericles (495-429) in staat gestel het om die Parthenon (447-422 v.C.) en ander klipmonumente op die Akropolis, in Athene, te bou. In sommige gevalle is ouer klipmonumente gekanibaliseer vir hul marmer en ander edelgesteentes.
Gewoonlik is elke bouprojek beheer en onder toesig van die argitek, wat toesig gehou het oor elke aspek van die konstruksie. Hy het die klip gekies, die ontginning daarvan behartig en toesig gehou oor die vakmanne wat dit by die steengroef gesny en gevorm het. Op die bouperseel het meestersteenmesselaars die laaste presiese snywerk gemaak om te verseker dat elke klipblok vasgeklem sou word sonder dat dit nodig was. Hierna het arbeiders elke blok in posisie gehys. Die argitek het ook toesig gehou oor die professionele beeldhouers wat die reliëf op die fries, metope en voetstukke gesny het, sowel as die skilders wat die beeldhouwerke en verskillende argitektoniese elemente van die gebou geskilder het.
Moenie vergeet nie, die Grieke het gereeld hul marmer tempels geverf. Trouens, dit lyk asof hulle dit nie net geverf het nie, maar dat hulle skitterende kleure vir die doel gebruik het, en hulle ruim gedraai het in rooi, blou en goud.Daar moes 'n poging aangewend gewees het om kleur en struktuur te korreleer, met die strukturele elemente duidelik en uitstaande, die onderste dele min gekleur en die boonste dele alleen in kleur, net soos in beeldhouwerk, maar al die bewyse het lankal verdwyn. Sien ook: Griekse skilderkuns: klassieke tydperk en Griekse skildery: hellenistiese tydperk.
Bestellings van die Griekse argitektuur
Antieke Griekse argitektuur het drie hoof -bestellings "of" quotemplates "bedink: die Doriese Orde, die Ioniese Orde en die Korintiese Orde. Hierdie bevele het 'n breë stel reëls neergelê rakende die ontwerp en konstruksie van tempels en soortgelyke geboue. Hierdie reëls het die vorm, besonderhede, verhoudings en proporsionele verhoudings van die kolomme, hoofletters, entablature, pedimente en stylobate gereguleer.
Neem byvoorbeeld verhoudings, wat van kritieke belang is vir die algehele voorkoms van 'n gebou, veral 'n kultus -tempel. Die Doriese Orde het bepaal dat die hoogte van 'n kolom vyf en 'n half keer groter as sy deursnee moet wees, terwyl die Ioniese Orde 'n slanker, meer elegante verhouding van nege tot een bepaal het.
Dit gesê, antieke Griekse argitekte het 'n baie pragmatiese benadering tot die reëls rondom verhoudings gevolg, en wat die wiskunde van 'n argitektoniese ontwerp betref, het hulle 'voorkoms' as hul leidende beginsel beskou. Met ander woorde, as die korrekte wiskundige verhoudings nie reg lyk nie, het hulle 'n ander stel gebruik! Hulle het veral 'n tempel behandel soos 'n beeldhouer 'n standbeeld behandel: hulle wou hê dat dit vanuit elke hoek goed moes lyk. Dus voeg hulle hier 'n bietjie breedte by, 'n bietjie hoogte daar, ensovoorts, totdat die struktuur perfek lyk. As gevolg hiervan kan metings van Doriese en Ioniese tempels geweldig wissel, dus moenie die afmetings en verhoudings, soos hieronder aangehaal, te letterlik opneem nie.
Geskiedenis van Griekse argitektoniese bestellings
Histories het die twee vroeë ordes, die Doriese en die Ioniese, parallelle, indien nie antecedente nie, in vroeëre Egipte, Mesopotamië en Persië. Die sterkste van die twee, die Doriese, behou primitiewe swaartekrag en die effek van kragtige stabiliteit. Dit was 'n gunsteling by die Griekse bouers gedurende die Argaïese tydperk (c.650-480 v.C.). eeu. Die Doriese kolom en hoofstad verskil nie van dié wat in die Egiptiese grafte in Beni-Hasan gesien moet word nie, alhoewel dit nie nodig is om direk van die model af te skryf nie. (Sien ook: Egiptiese kuns: 3100-395 BCE Mesopotamiese kuns: 4500-539 BCE en Antieke Persiese kuns: 3500-330 BCE.)
Die meer grasieuse en ligter Ioniese orde het egter te veel parallelle in die oostelike gebou om nie as 'n invoer uit die Ooste aangedui te word nie. Waarskynlik het die Egiptiese lotus-hoofstad eggo's in Mesopotamië gehad en die Ioniese kultuur het vooraf ontwikkel as dié van die Griekse vasteland, deels as gevolg van die invloed van die Assiriese kuns (ongeveer 1500-612 vC). Toe die Ioniërs die kenmerk verfyn het tot iets wat hul eie was, het hulle dit teruggebring na die Atheners, wat hulle bloedbroers was.
In elk geval het die sober Doriese Orde gedurende die voor-Argaïese tydperk op die Griekse vasteland verskyn en van daar na Italië versprei. Dit was goed gevestig in sy volwasse vorm teen 600 BCE, die geskatte datum van die Tempel van Hera in Olympia. Die meer dekoratiewe Ioniese orde het eers omstreeks 600 v.C. gekom, en het daarna saam met die Doriese bestaan ​​bestaan, aangesien dit die gunstelingstyl was van die ryk en uiters invloedryke Griekse stede van Ionië, langs die huidige westelike kus van Turkye, asook 'n aantal ander Egeïese See. Eilande. (Voorbeeld: die Tempel van Artemis in Efese.) Dit bereik sy volwasse vorm gedurende die hoë klassieke tydperk, ongeveer 450 vC. Die flambojante Korintiese Orde, wat baie van die kenmerkende kenmerke van die Ioniese Orde uitgebrei het, het eers na die era van die Hellenistiese kuns na vore gekom en is volledig deur die Romeine ontwikkel.
Die Doriese orde word maklik geïdentifiseer deur sy gewone kapitaal en die gebrek aan kolombasis. Sy echinus begin plat en meer versprei in tempels uit die Argaïese era, voordat dit in die tempels van die klassieke era dieper en kromder word, en gedurende die Hellenistiese tydperk kleiner en reguit. Doriese kolomme het byna altyd groewe, of fluitjies (gewoonlik 20), wat oor die hele lengte van die kolom loop. Die fluite het skerp rande, bekend as kom op. Bo -aan die kolomme is daar drie horisontale groewe, bekend as die hipotrachelie.
Die kolomme in tempels in die vroeë Doriese styl (Tempel van Apollo in Syracuse, Sicilië, 565 v.G.J.) kan 'n verhouding van hoogte tot basis-deursnee van slegs 4: 1 hê. Later het 'n verhouding van 6: 1 meer gereeld geword. Gedurende die Hellenistiese era (323-27 v.G.J.) is die tipies soliede, manlike voorkoms van die Doriese tempel gedeeltelik vervang deur skraal, ongegronde kolomme, met 'n verhouding van hoogte tot deursnee van 7,5: 1.
In die Doriese orde is daar duidelike reëls oor die posisionering van argitektoniese beeldhouwerk. Reliëf word byvoorbeeld nooit gebruik om mure op 'n willekeurige manier te versier nie. Hulle is altyd op voorafbepaalde gebiede gerangskik: die metope en die voorkant.
Doriese tempels word duidelik geïdentifiseer deur hul afgesnyde, nie-deurlopende fries, met sy afwisselende rangskikking van trigliewe en gevormde metope.
Die Doriese fronton, 'n berugte moeilike ruimte om 'n beeldhoukundige toneel uit te lê, is aanvanklik gevul met reliëfbeeldhouwerk. Teen die tyd van die Parthenon het beeldhouers begin om vrystaande klipbeelde vir die voorkant te sny. Selfs dan was die rangskikking van figure binne die afneembare driehoekige gebied steeds problematies. Maar teen die vroeë klassieke tydperk (480-450 v.C.), soos geïllustreer deur die tonele in die tempel van Zeus in Olympia, (460 v.G.J.), het beeldhouers die oplossing gevind: hulle het 'n staande sentrale figuur, geflankeer deur grootmaak van centaurs en gevegte mans gevorm om by elke deel van die ruimte te pas. By die Parthenon (ongeveer 435 v.C.) het die gevierde beeldhouer Phidias daarin geslaag om die voorkant te vul met 'n komplekse rangskikking van gedrapeerde en ongedraaide gode.
Die tempels van die Doriese Orde kom meer gereeld voor op die Griekse vasteland en op die plekke van voormalige kolonies in Italië. Een van die bes bewaarde voorbeelde van argaïese Doriese argitektuur is die tempel van Apollo in Korinte (540 v.C.) en die tempel van Aphaia, Aegina (490 v.C.).
Die opperste voorbeeld van die Doriese argitektuur van die klassieke tydperk (c.480-323 vC) is natuurlik die Parthenon (447-437 vC) op die Akropolis van Athene. Dit was 'n Griekse beeldhouer, nie 'n argitek nie, wat gesê het dat suksesvolle prestasie in kuns die gevolg is van noukeurige akkuraatheid in 'n menigte rekenkundige verhoudings, maar die Parthenon is die gepaste illustrasie. Elke esoteriese geleerde wat in die geheimenisse van "die goddelike verhouding" of "die goue middeweg" ingaan, beweer die Parthenon as sy eerste voorbeeld: dit het miljoene oë so onwankelbaar behaag, en dit meet so presies aan 'n wiskundige formule. In die hele aspek is daar berekende verhoudings van dele en ritmiese ooreenkomste. Dan van die geheel na die dele: die gebiede van die entablature word verdeel oor logiese en harmonieuse verhoudings, en natuurlik is daar 'n ewe verfynde verhouding tussen kolom en kapitaal. Volmaaktheid binne volmaaktheid! Die Griekse bouers, in hul soeke na "perfekte" ekspressiwiteit, gaan na optiese verfynings wat elders ongeëwenaard is. Die entaseof geringe swelling en resessie van die profiel van die kolom, is maar een van die wiskundige truuks om in die oog van die kyker die illusie van perfekte reguitheid of presiese reëlmaat te verseker. 'N Ander is dat die bokant van die kolomme effens na die middel leun aan elke kant van die kolonnade, terwyl die helling in verhouding toeneem namate hulle verder na elke kant toe is, omdat 'n ry kolomme wat eintlik ewewydig is, in die boonste hoeke groter gespasieer lyk. . (Die Parthenon -kolomme van die buitenste kolonnade is, vreemd genoeg, skuins in sulke hoeke dat al hul asse op 'n punt een kilometer in die lug sou ontmoet.) 'N Ander toegewing vir die oog is die effense kromme na bo middel van die hoof horisontale lyne, gemaak omdat reguit trappe of reguit stel kolomme effens in die middel lyk.
Argitektoniese beeldhouwerke van die Parthenon
Oor die algemeen is die basis van die struktuur, die gewigdraende elemente en die eerste horisontale weggehou van uitwerking of figuurlike beeldhouwerk. In die Parthenon en vroeëre strukture is geglo dat die regte plek vir buite-beeldhouwerke in die spasies tussen die trigliewe, of oorlewende balkpunte, en in die voorkant was. Op die dak kan enkele figure in 'n silhoeët teen die hemel, bo -op die gewel en veral die gewelpunte, opgestel word. Binne die kolonnade in sommige laat -Doriese tempels loop 'n deurlopende fries soos 'n band om die buitemuur van die cella, en dit is in stukke van buite gesien, tussen kolomme.
Die marmerbeeld op die Parthenon verskyn oorspronklik op die gebou in twee reekse, die deurlopende fries binne die kolonnade en die geskeide panele tussen die trigliewe en die twee driehoekige komposisies in die voorkant. Die best bewaarde figure is vroeg in die negentiende eeu na Engeland geneem en is algemeen bekend onder die naam van die man wat dit in gehawende oorblyfsels weggevoer het, as die & quotElgin -albasters. & Quot
Daar is grootsheid in die voorkantfigure. Dit is een van die wêreld se voorste voorbeelde van monumentale beeldhouwerk. Net soos in die geval van die argitektoniese monument waarvan dit dekoratiewe besonderhede was, het hulle ongetwyfeld 'n enorme estetiese waarde gekry deur die ongelukke van tyd. Die groot votiewe standbeelde, soos die Athena in die buitelug op die Akropolis en die kolossale beeld van dieselfde godin in die Cella van die Parthenon, was volgens berigte groot genoeg, maar dit lyk asof hulle ontstellend en afleidend oordrewe was en hul grootheid en beeldhoubare adel het in buitensporige detail verlore gegaan. Die grootte van die voorste syfers is die grootte van die magtiges in rus, van krag wat eenvoudig gehou word. Wat die vertelling betref, verteenwoordig die oostelike frontimentgroep die wedstryd van Athena en Poseidon oor die plek van Athene. Die komposisie van die westelike voorkant illustreer die wonderbaarlike geboorte van Athena uit die kop van Zeus.
Die tegniese probleem om uitgebreide beeldhoukundige voorstellings in die beperkte driehoekige ruimte van 'n lae fronton te pas, het die vindingrykheid en logika van beeldhouers wat aan tempelprojekte saamwerk, uitgedaag. By Aegina, Olympia en Athene het die oplossing goed gebalanseer met die argitektuur. Daar was 'n verwante bewegingsstroom binne die driehoek, wat in latere voorbeelde en beslis in elke poging tot moderne nabootsing verlore gegaan het.
Die panele tussen die trigliewe onder die Parthenon kroonlys, bekend as die & quotmetopes, & quot oorspronklik twee en negentig in getal, is selfs meer rampspoedig verwoes of vernietig as die voorste groepe tydens hul drie en twintig eeue van verwaarlosing. Elke paneel, amper vierkantig, het twee figure in 'n geveg gehad. Soms is die onderwerpe uit die mitologie geneem, terwyl ander vandag as simbolies van morele konflik gelees word.
Die laag-reliëf-fries wat soos 'n dekoratiewe band om die buitekant van die cella-muur, binne die stoep met 'n kolom, loop, het nog 'n uitstekende uitwerking. Die onderwerp is die seremoniële optog wat elke vierde jaar plaasgevind het tydens die Panathenaic -fees. Die figure in die beeldhouveld, wat 'n bietjie meer as vier voet hoog en nie minder as 524 voet lank is nie, is hoofsaaklik dié van die daaglikse Atheense lewe. Selfs die gode, wat getoon word dat hulle die optog ontvang, is intiem eg en volksagtig, hoewel groot. Die hele wêreld van Athene gaan aan hulle: priesters en ouderlinge en opofferdraers, musikante en soldate, edele jeugdiges en patrisiensmeisies.
Daar is 'n toevalligheid oor die gebeeldhouwde optog, 'n informaliteit wat skaars in die ernstige driehoeke van die fronton sou gedien het. Alles vloei en liggies beklemtoon. Die gedeeltes wat ruiters uitbeeld, is veral grasieus en vlot. Die diere en ruiters beweeg ritmies vorentoe, hul liggame is skerp opgehef van die plat en ongedetailleerde agtergrond. Die gevoel van ritmiese beweging, van plastiese animasie binne vlak dieptegrense, word in dele van die optog uitstekend bereik.
Ioniese Orde van Argitektuur
Anders as Doriese ontwerpe, het ioniese kolomme altyd basisse. Verder het ioniese kolomme meer (25-40) en smaller fluitjies, wat nie geskei word deur 'n skerp rand nie, maar deur 'n plat band (filet). Hulle lyk baie ligter as Doriese kolomme, omdat hulle 'n hoër verhouding tussen kolomhoogte en kolom-deursnee (9: 1) het as hul Doriese neefs (5: 1).
Die tempels van die Ioniese Orde is herkenbaar aan die hoogs dekoratiewe, gevulde hoofstede van hul kolomme, wat spirale vorm (volute) soortgelyk aan dié van 'n ramhoring. Trouens, ioniese hoofstede het twee volute bo 'n band palmblaarversierings.
In die entablature word die argitraaf van die Ioniese Orde af en toe onversierd gelaat, maar meestal (anders as die Doriese argitraaf) is dit versier met 'n rangskikking van oorvleuelende bande. 'N Ioniese tempel kan ook vinnig geïdentifiseer word deur sy ononderbroke fries, wat in 'n deurlopende band om die gebou loop. Dit word geskei van die kroonlys (bo) en argitrawe (onder) deur 'n reeks penagtige uitsteeksels, bekend as dentils.
In die ioniese argitektuur, veral vanaf 480 v.G.J., is daar 'n groter variëteit in die vorms en hoeveelhede lyswerk en versierings, veral rondom ingange, waar soms geslypte hakies gebruik word om 'n sierkroonlijst oor 'n deur te ondersteun, soos dié by die Erechtheum op die Akropolis van Athene.
Ioniese kolomme en instabiliteite was altyd meer versier as Doriese. In sommige Ioniese tempels, byvoorbeeld, (afgesien van die versierde echinus), bevat sekere Ioniese kolomme (soos dié in die Tempel van Artemis in Efese) 'n deurlopende figuurfries rondom hul onderste gedeelte, geskei van die geriffelde gedeelte deur 'n verhoogde gietvorm.
Die gebruik van gedrapeerde vroulike figure (Karyatiede) as vertikale stutte vir die entablature, was 'n kenmerk van die Ioniese orde, soos getoon deur die Siphnian Treasury in Delphi (525 vC) en die Erechtheion op die Atheense Akropolis.
Die Erechtheion (421-406 vC) verteenwoordig die besondere kenmerke van die Ioniese Orde op sy beste. Die byna broos grasieuse kolomme is daar, die minder ernstige massa, die opbreek van die entablature in meer delikate eenhede en die algemene effekverligting en groter verryking deur toegepaste versiering. Die East Porch (nou gerestoureer) is, net soos die Parthenon, Griekse argitektuur op sy suiwerste. Die deuropening in die Noordportiek het duisend argitekte as die klassieke model gedien. The South Porch of the Erechtheion volg op 'n vernuwing wat reeds by Delphi gesien is. Ses standbeelde van meisies, bekend as karyatiede, het die plek ingeneem van die konvensionele kolomme. Die eksperiment laat die gebou iewers tussen argitektuur en beeldhouwerk, en die resultaat is interessant as 'n nuwigheid eerder as vir 'n verdedigbare waagmoed of goeie doel in die boukuns. Die standbeelde dien waarskynlik vandag hul doel as ondersteuners met meer argitektoniese aanneemlikheid as wat hulle kon gedoen het in die dae toe hul arms, neuse en ander lede nie afgesny was nie. Tog is dit 'n bietjie belaglik natuurlik en onmatematies. Soos die Grieke hier misluk het, so het hulle elders dikwels genoeg misluk. Die monumente wat hulle nagelaat het, is nie altyd die weergalose en perfekte komposisies wat ons deur ander generasies laat glo het nie.
'N Ander beroemde Ioniese gebou, hierdie keer uit die Hellenistiese tydperk (323-27 v.G.J.) is die altaar van Zeus by Pergamon (ongeveer 166-156 v.G.J.). Soos die naam aandui, was dit nie 'n tempel nie, maar slegs 'n altaar, moontlik verbind met die nabygeleë Doriese tempel van Athena (ongeveer 310 vC). Toegang tot die altaar is gemaak via 'n groot trap wat lei na 'n plat koloniale platform in ioniese styl en is bekend vir sy 370 voet lange marmerfries wat die Gigantomachy uit die Griekse mitologie. Sien ook Pergamene School of Hellenistic Sculpture (241-133 BCE).
Korintiese Orde van Argitektuur
Die derde orde van die Griekse argitektuur, algemeen bekend as die Korintiese Orde, is die eerste keer gedurende die laat klassieke tydperk (ongeveer 400-323 v.C.) ontwikkel, maar het eers in die Hellenistiese era (323-27 v.C.) die Romeinse tydperk, toe Romeinse argitekte 'n aantal verfynings en dekoratiewe besonderhede bygevoeg het.
Anders as die Doriese en Ioniese Orde, het die Korintiese Orde nie sy oorsprong in houtargitektuur nie. In plaas daarvan het dit na vore gekom as 'n uitvloeisel van die Ioniese styl omstreeks 450 vC, gekenmerk deur sy meer dekoratiewe hoofstede. Die Korintiese hoofstad was baie groter as die Doriese of Ioniese hoofstad, versier met 'n dubbele ry akantusblare bedek met volute rankings. Gewoonlik het dit 'n paar volute op elke hoek, wat dieselfde uitsig van alle kante bied. Volgens die 1ste eeu vC Romeinse argitek Marcus Vitruvius, is die kenmerkende Korinthiese hoofstad uitgevind deur 'n brons stigter, Callimarchus van Korinte. Die verhouding tussen die kolomhoogte en kolom-deursnee in die Korintiese tempels is gewoonlik 10: 1 (vergelyk Doric 5.5: 1 Ionies 9: 1), met ongeveer 10 persent van die hoogte.
Om mee te begin, is die Korintiese Orde van argitektuur slegs intern gebruik, soos in die Tempel van Apollo Epicurius, Bassae (450 vC). In 334 vC is dit aan die buitekant van die Choragiese monument van Lisikrate in Athene gebruik, en later op groot skaal by die Tempel van die Olimpiese Zeus, Athene (174 vC). Gedurende die laat Hellenistiese tydperk is Korintiese kolomme soms sonder fluitwerk gebou.
Benewens die Griekse Orde (Dories, Ionies en Korinties) was daar twee ander style van argitektuur. (1) Die Toskaanse orde, 'n soliede Romeinse aanpassing van die Doriese Orde, beroemd om sy ongevormde skag en 'n gewone echinus-abacus-hoofstad. In teenstelling met die Doriese in verhouding en profiel, is dit baie duideliker. Die verhouding tussen sy kolom-hoogte en kolom-deursnee is 7: 1. (2) Die saamgestelde orde, wat slegs tydens die era van Renaissance -kuns as 'n aparte orde beskou is, is 'n laat -Romeinse ontwikkeling van die Korintiese Orde. Dit staan ​​bekend as Composite omdat die hoofstad daarvan bestaan ​​uit sowel ioniese volute as motiewe van korintiese acanthusblare. Die verhouding tussen sy kolom-hoogte en kolom-deursnee is 10: 1.
Erfenis van die Griekse argitektuur
Die nalatenskap van die Griekse argitektoniese ontwerp lê in die estetiese waarde daarvan: dit het baie geskep pragtige geboue.
Hierdie skoonheid kom nie net uit die grootsheid en adel van sy argitektoniese kolomme nie, maar ook uit die ornamentele kenmerke. Die fluit van sy kolomme verleen byvoorbeeld grasie en vibrasie aan die andersins stewige skagte, maar die kanale versterk eerder as om oor ondersteuningslyne te sny. Die fries word opgehef bo 'n argitraaf wat onversierd gehou word, met behoud van die dwarslat.Die oorgangslede, hoofletters en lyste, versag die profielhoeke op 'n aangename manier sonder om styfheid te verloor. Ondersteunings is gedemp, maar sonder onnodige versagting. Hoe groot en kenmerkend hierdie prestasies is, kan daarteenoor gesien word in die Romeinse kuns wanneer die ongevoelige Romeine die Griekse elemente optel en groots en onnadenkend gebruik, en die sierkenmerke vulgariseer. Tog sou Griekse versiering as 'n styl van versiering in toegepaste kuns in die latere eeue 'n oorweldigende gunsteling wees, selfs tot in die twintigste eeu. Sien ook: Grootste beeldhouers (vanaf 500 vC).
Wat ook al die presiese bestanddele van die Griekse bouontwerp is, Westerse argitekte het eeue lank probeer om die finale produk na te boots. Gedurende die 15de en 16de eeu het Renaissance -argitektuur die hele klassieke kanon omhels, hoewel met 'n effens meer moderne aanslag - voorbeelde sluit in: Koepel van Florence -katedraal, S Maria del Fiore, 1418-38, deur Filippo Brunelleschi - vir meer hieroor, sien: Florence -katedraal, Brunelleschi en die Renaissance (1420-36) - asook Tempietto van S Pietro in Montorio, Rome, 1502 deur Donato Bramante. Intussen het die Venesiaanse Renaissance-argitektuur talle villa's in Vicenza en die Veneto bevat, ontwerp deur Andrea Palladio (1508-80), wat self die Engelse ontwerper Inigo Jones (1573-1652) beïnvloed het.
Barokargitektuur het Griekse ontwerpe gebruik as die basis vir baie van sy grootste skeppings (voorbeelde: Sint-Pietersbasiliek en Sint-Pietersplein, 1504-1657, deur Bernini et al St Paul's Cathedral, Londen, 1675-1710, deur Christopher Wren (1632-1723) ).
Argitekte uit die agtiende eeu in sowel Europa as Noord-Amerika het die Griekse ontwerp in neoklassieke argitektuur herontdek (voorbeelde: die Pantheon, Parys, begin 1737, deur Jacques-Germain Soufflot (1713-80), die ikoniese Brandenburgerpoort in Berlyn, gebou deur Carl Gotthard Langhans (1732- 1808) die US Capitol Building, Washington DC, 1792-1827 deur Thornton, Latrobe & Bulfinch Baltimore Basilica, 1806-21, deur Benjamin Latrobe Walhalla, Regensburg, 1830-42, deur Leo von Klenze). In die negentiende -eeuse argitektuur is die Griekse "bestellings" in sowel Europa as die Verenigde State opgewek deur die Griekse herlewingsbeweging. Selfs moderne Art Nouveau-argitekte soos Victor Horta (1861-1947) het geleen uit antieke Griekse ontwerpe.
Vir 'n lang tydperk het Wes-Europa en Amerika die oortuiging aanvaar dat artistieke praktyk, selfs in die masjientydperk, gebaseer moet wees op die bestudering van hierdie klassieke bestellings. "Dit was deel van die neo-hellenisme wat 'n godsdiens in Europa was, sodat selfs in die twintigerjare kon Sir Banister Fletcher - die bekende argitektuurhistorikus - skryf: "Griekse argitektuur staan ​​alleen in die aanvaarding van bogenoemde kritiek, en dus as die standaard waarmee alle argitektuurperiodes getoets kan word."'N Geskiedenis van argitektuur: 6de uitgawe, 1921.)
Uiteindelik bied die Griekse argitektuur ons 'n konkrete illustrasie van morele en geestelike waarheid. Die soliede fondamentplatform van die neerdrukkende massa argitraaf, fries en dakstruktuur, wat die andersins te sterk gevoel van hysbak teëwerk, vanuit die kolomme die kalmte van die kolonnade, gewysig deur die uitbundigheid van beeldhouwerende fries en fronton-dit alles kan word gesien as 'n tasbare uitdrukking van die Griekse kombinasie van vryheid en terughoudendheid, van volmaakte strewe en rede, van uitvinding en dissipline. Sommige sê die kolomme dui op die opkoms na waarheid of perfeksie, maar die afnemende gewig herstel die balans en sluit die te aspirant -lift op. So stop die noodlot die te aanmatigende menslike bereik. Dit is die filosofiese betekenis van die Griekse argitektuur, wat al meer as tweeduisend jaar argitekte regoor die wêreld betower.
Tempel van Hera, Olympia (590 vC)
Doriese peripterale heksastyle -gebou in die Argaïese styl.
Tempel van Apollo, Syracuse, Sicilië (565 vC)
Doriese peripterale heksastyle -gebou.
Selinunte -tempel C, Sicilië (550 v.C.)
Dit is 'n peripterale heksastyle -tempel, een van 'n reeks Doriese tempels op die Selinunte Akropolis. Metope wat die arbeid van Hercules uitbeeld, is in die National Museum, in Palermo.
Die tempel van Apollo, Korinte (540 v.C.)
Hierdie doriese peripterale heksastyle -tempel het gelyk aan die Tempel van Hera in Olympia, maar is volledig uit klip gebou.
Tempel van Hera I, Paestum (530 vC)
Dit staan ​​bekend as 'die Basiliek' en is een van die vroegste van alle Doriese tempels wat grotendeels ongeskonde oorleef het.
Selinunte-tempel G (die groot tempel van Apollo), Sicilië (520-450 v.C.)
Dit is 'n Doriese peripterale octastyle -struktuur, dit is die grootste tempel in Selinunte en is nooit voltooi nie.
Tempel van Apollo, Delphi (510 v.C.)
Hierdie heksastyle Doriese tempel, vermoedelik ontwerp deur die legendariese argitekte Trophonius en Agamedes, is in werklikheid deur Spintharus, Xenodoros en Agathon opgerig. Min oorblyfsels los van fondamente.
Tempel van Athena, Paestum (510 vC)
Hierdie Doriese peripterale heksastyle -gebou, bekend as die Tempel van Demeter, het 'n aantal ioniese kenmerke vertoon, waaronder die kolomme van die pronaos.
Tempel van die Olympiese Zeus, Agrigento, Sicilië. 510-409 vC
Pseudoperipterale gebou in Doriese styl.
Tempel van Aphaia, Aegina (490 vC)
Doriese peripterale heksastyle -tempel hoog aan die oostekant van die eiland Aegina.
Tempel van Athena, Syracuse, Sicilië (480 vC)
Doriese heksastyle -tempel. 'N Deel van die struktuur is nou in die katedraal van Syracuse.
Delian -tempel van Apollo, Delos (470 v.C.)
Doriese peripterale heksastyle -gebou, nou grootliks in puin.
Tempel van Hera Lacinia, Agrigento, Sicilië (460 v.C.)
Doriese tempel gebou suidoos van Agrigento. Dit staan ​​saam met die Tempel van Concord, die Tempel van Zeus Olympias en ander in die Vallei van die Tempels.
Tempel van Zeus, Olympia (460 v.C.)
Doriese peripterale heksastyle -tempel, ontwerp deur Libon van Elis. Beroemd om sy wonderlike pedimentele beeldhouwerk, sowel as sy kolossale chryselephantine-beeldhouwerk van Zeus, gemaak deur Phidias (488-431 BCE), wat ook die standbeeld van Athena in die Parthenon geskep het.
Tempel van Poseidon, Paestum (460 v.C.)
Een van die best bewaarde Doriese heksastyle -tempels.
Tempel van Apollo Epicurius, Bassae (450 vC)
Dit is ontwerp deur die beroemde Griekse argitek Ictinus en bevat elemente uit al drie bestellings (Dories, Ionies, Korinties).
Tempel op die Ilissus, Athene (449 v.C.)
'N Klein Ioniese amphiprostyle tetrastyle -tempel langs die Ilissus -rivier, ontwerp deur die Griekse argitek Callicrates.
Vir die beste Griekse beeldhouers van die 5de eeu, sien: Myron (fl. 480-444 v.G.J.), Polykleitos, bekend vir sy standbeeld van Hera, en Callimachus (fl. 432-408 v.G.J.).
Tempel van Hephaestos, Athene (449 v.C.)
Hierdie buitengewoon goed bewaarde Doriese peripterale heksastyle-gebou, wat ook die Theseion genoem word, dien nou as 'n Ortodokse kerk.
The Parthenon, Athene Akropolis (447-432 v.C.)
Die belangrikste Doriese tempel op die Akropolis van Athene, en die kenmerkende werk van die Griekse hoë klassieke argitektuur, bly steeds een van die wêreld se mees invloedryke en ikoniese geboue. Gebou vir Pericles deur die argitekte Ictinus en Callicrates, en gemaak onder leiding van Phidias, wat persoonlik sy enorme chryselephantine kultusbeeld van Athena geskep het, is dit gebaseer op 'n peripetrale octastyle grondplan. Alhoewel sy pedimentele en metope -reliëfbeeld in die Doriese styl uitgelê is, het dit ook 'n fries in ioniese styl wat die gebou omring.
Tempel van Poseidon, Sounion (444 vC)
Tempel van Nemesis, Rhamnous (436 v.C.)
Doriese heksastyle -tempel met 'n onvoltooide stylobate.
Tempel van Concord, Agrigento, Sicilië (430 v.C.)
Goed bewaarde Doriese peripterale heksastyle-tempel.
Tempel in Segesta, Sicilië (424 v.C.)
Doriese peripterale heksastyle -gebou, kompleet met unieke, onberiffelde kolomme.
Selinunte Tempel E (Tempel van Hera), Sicilië (5de eeu vC)
Die best bewaarde Doriese peripterale heksastyle -tempel in Selinunte, behoort tot die oostelike groep, saam met tempels & quotF & quot en & quotG & quot.
Selinunte -tempel C, Sicilië (5de eeu v.C.)
Doriese heksastyle -tempel met 'n diep veranda en 'n lang smal naos met 'n tweede kamer.
Tempel van Artemis, Efese, Klein -Asië (560 vC)
Een van die sewe wonders van die antieke wêreld, die onderste trommel van die kolomme van hierdie Dipteral octastyle -tempel, het 'n omringende figuurlike fries.
Tempel van Hera, Samos, Klein -Asië (540 vC)
Ioniese dipterale tempel ontwerp deur argitekte Rhoikos en Theodoros van Samos.
Tempel van Athena Nike, Athene (427 v.C.)
Hierdie Ioniese tempel, 'n klein amfiprostyl -tetrastyle -gebou, ook bekend as 'Nike Apteros' (oorwinning sonder vlerke), is ontwerp deur die Griekse argitek Callicrates. Staan naby die Propylaea op die Akropolis van Athene.
Die Erechtheion, Athene Akropolis (421-406 v.C.)
Ioniese amphiprostyle hexastyle -tempel opgedra aan Athena Polias, ontwerp deur Mnesicles.
Tholos van Athena, Delphi (400 v.C.)
'N Ronde tempel - met 'n Doriese buitekant en 'n Korintiese binnekant - gebou deur Theodorus van Phocaea.
Tempel van Asclepius, Epidauros (380 vC)
Doriese heksastyle -gebou ontwerp deur Theodotus, met pedimentele beeldhouwerk deur Timotheos.
Tempel van Artemis, Efese, Klein -Asië (356 vC)
Ioniese Dipterale octastyle-tempel ontwerp deur die Griekse argitekte Demetrius en Paeonius van Efese, met reliëf deur Skopas (395-350 v.C.), maar geen fries nie.
Tholos van Polycleitus, Epidauros (350 v.C.)
Sirkelvormige tempel omring deur 26 Doriese kolomme. Het ook 14 interne kolomme in Korintiese styl.
Vir die beste beeldhouers van die 4de eeu v.G.J., sien: Lysippos (ongeveer 395-305 v.C.), amptelike beeldhouer van Alexander die Grote, en Praxiteles (aktief 375-335 v.C.), bekend vir sy Aphrodite van Cnidus.
The Philippeion, Olympia (339 v.C.)
Ioniese tholos-gebou, omring deur 18 kolomme in ioniese styl en 9 interne Korintiese kolomme. Dit is ontwerp deur die argitek en beeldhouer Leochares (4de eeu vC) en is opgerig ter herdenking van Filips II van Masedonië, die vader van Alexander die Grote.
Tempel van Athena Polias, Priene, Klein -Asië (334 vC)
Ioniese peripterale heksastyle -tempel ontwerp deur Pythius van Priene. Soos die Tempel van Artemis in Efese, het dit geen fries gehad nie.
Tempel van Artemis, Sardis, Klein -Asië (325 vC)
Die ioniese dipterale octastyle -tempel, een van die grootste tempels in Klein -Asië, is onvoltooid gelaat en deur die Romeine voltooi.
Tempel van Dionysos, Teos, Klein -Asië (193 vC)
Ioniese peripterale heksastyle -tempel ontwerp deur argitek Hermogenes van Priene.
Tempel van Apollo Didymaeus, Milete, Klein -Asië (310 vC - 40 nC)
Ioniese dipterale dekastyle -tempel met Korintiese kenmerke, ontwerp deur die Griekse argitekte Paeonius van Efese en Daphnis van Milete.
Tempel van die Olympiese Zeus, Athene (174 vC)
Dit is een van die grootste korintiese dipterale octastyle -tempels en is ontwerp deur argitek Ossutius. Sommige van die kolomme is na Rome geneem voordat die tempel klaar was en opgeneem is in die Tempel van Jupiter Capitolinus, waar dit 'n groot invloed op die Romeinse argitektuur gehad het.
Antieke Griekse argitekte
Daar is min biografiese besonderhede bekend oor die grootste Griekse ontwerpers. Terwyl ons 'n paar van hul name ken, en 'n paar van die geboue wat hulle ontwerp het, weet ons amper niks van hul opleiding of die omvang van hul loopbane nie. Die bekendste argitekte waarvan ons weet, sluit in:
Daphnis van Miletus, Demetrius van Efese, Hermogenes van Priene, Hippodamus van Miletus, Ictinus (middel van die 5de eeu v.G.J.), Libon van Elis, Mnesikels (middel van die 5de eeu v.G.J.), Ossutius, Paeonius van Efese, Polykleitos die Jongere, Pythius van Priene, Rhoikos van Samos, Theodoros van Samos en Theodotus, om maar net 'n paar te noem.
• Vir meer inligting oor die bou van ontwerpe van Antieke Griekeland, sien: Visual Arts Encyclopedia.
The Amazing Dome by die Romeinse Pantheon
Die plafon van die Pantheon -koepel het vyf simmetriese rye van 28 koffers (gesinkte panele) en 'n ronde okulus (opening) in die middel. Sonlig wat deur die oculus stroom, verlig die Pantheon -rotonde. Die plafon en die oculus was nie net dekoratief nie, maar het ook die gewig van die dak verminder.
As 'n post- en boordtempel bied die Parthenon geen ingenieursdeurbraak in boukonstruksie nie. Die stilistiese konvensies het egter die paradigma van klassieke argitektuur geword, en die styl het die argitektuur baie eeue nadat dit gebou is, beïnvloed.
Die Parthenon is 'n groot tempel, maar dit is geensins die grootste in Griekeland nie. Die estetiese aantrekkingskrag daarvan spruit uit die verfyning van baie gevestigde norme van die Griekse argitektuur en die kwaliteit van die beeldhoukundige versiering. Die Parthenon toon alle ideale van die Griekse denke tydens die tydperk van die klassieke era met artistieke middele. Die idealisme van die Griekse leefwyse, die aandag aan detail, sowel as die verstaan ​​van 'n wiskundig verklaarde harmonie in die natuurlike wêreld, was konsepte wat hulle in elke Atheense en rsquos -oë onderskei het van die barbare. Hierdie ideale word verteenwoordig in die perfekte verhoudings van die gebou, in die ingewikkelde argitektoniese elemente en in die antropomorfe standbeelde wat dit versier het.
Sommige van hierdie besonderhede is in ander Griekse tempels gevind, terwyl sommige uniek was aan die Parthenon. Die tempel het sy verfynde aantrekkingskrag te danke aan die subtiele besonderhede wat in die argitektoniese elemente ingebou is om praktiese behoeftes te bevredig of om die visuele aantrekkingskrag van die gebou te verbeter.
Die feit dat daar geen absolute reguit lyne op die Parthenon is nie, verleen 'n subtiele organiese karakter aan 'n duidelike meetkundige struktuur. Die kolomme van die peristyle taps teen 'n effense boog terwyl hulle bo -aan die gebou kom, wat die indruk gee dat hulle opgeswel is entase (spanning) - asof dit deur die gewig van die dak belas is, 'n subtiele kenmerk wat antropomorfiese metafore toewys aan ander wyse lewelose voorwerpe.
Die peristyle -kolomme is meer as tien meter hoog en skuins effens na die middel van die gebou aan die bokant (ongeveer 7 cm), terwyl die platform waarop hulle rus, buig op 'n sagte boog wat die hoeke ongeveer 12 cm nader aan die grond bring dat die middel.
Dit lyk asof die argitekte van die Parthenon uitstekende geleerdes van visuele illusie is, 'n eienskap wat ongetwyfeld verskerp is deur jare se argitektoniese verfyning en waarneming van die natuurlike wêreld. Hulle het die kolomme wat op die hoeke van die tempel verskyn, so ontwerp dat hulle ongeveer 1/40ste (ongeveer 6 cm) groter is as al die ander kolomme, terwyl hulle die ruimte rondom hulle met ongeveer 25 cm kleiner as die res van die kolomme gemaak het. Die rede vir hierdie effense aanpassing van die hoekkolomme is te danke aan die feit dat dit teen die helder lug is, wat hulle 'n bietjie dunner en 'n bietjie verder uit mekaar laat lyk as die kolomme teen die donkerder agtergrond van die boumuur. Die toename in grootte en afname in ruimte vergoed dus vir die illusie wat die helder agtergrond normaalweg sou veroorsaak.
Hierdie subtiele kenmerke onderskei die Parthenon van alle ander Griekse tempels omdat die algehele effek van die statiese Doriese strukture van die verlede afwyk, na 'n meer dinamiese vorm van argitektoniese uitdrukking. Boonop vereis die ingewikkelde verfyning van die vorms ongekende presisie wat selfs in ons tyd moeilik sou wees om te bereik. Maar dit was nie net grootheid deur subtiliteit wat die Atheners begeer het nie. Dit is duidelik dat hulle probeer het om alle ander tempels van die tyd te skitter deur die weelderige beeldhoukundige versiering van die Parthenon en sy imposante afmetings. Die deure wat na die cella lei, is oorvloedig versier met reliëfbeelde van gorgons, leeukoppe en ander bronsreliëfversierings.
Die Atheense burgers was trots op hul kulturele identiteit en was bewus van die historiese omvang van hul idees. Hulle het geglo dat hulle beskaafd was onder barbare, en dat hul kulturele en politieke prestasies die geskiedenis van alle beskaafde mense sou verander. Die katalisator vir al hul prestasies was die ontwikkeling van 'n stelsel van bestuur waarvan die wêreld nog nooit gesien het nie: demokrasie.
Demokrasie, waarskynlik die toonbeeld van die Atheense denkwyse, was in die middestad terwyl die Parthenon gebou is. Dit was 'n direkte demokrasie waar elke burger 'n stem gehad het in die algemene sake deur middel van die Vergadering wat veertig keer per jaar op die Pnyx -heuwel langs die Akropolis vergader het om oor alle beleidsaangeleenthede te besluit, binne of buite.
Die feit dat gewone mense vir die eerste keer in die Parthenon -fries as individue uitgebeeld word, was te danke aan die feit dat elke burger van die stad vir die eerste keer in die geskiedenis erken is as 'n beduidende entiteit en 'n aansienlike bewegende krag in die polis en die waarneembare heelal.