'N Paar jaar gelede was ek bevoorreg om 'n toespraak te hoor deur Don Miguel Ruiz, skrywer van Die Vier Ooreenkomste. Een van die dinge wat my die meeste geraak het oor sy lesing was toe hy gepraat het dat hy sy kultuur verlaat en uitgaan in die wêreld. Sy storie het so iets gegaan:
Don Miguel is opgevoed in die Toltec-tradisie in Mexiko, waar sy oupa 'n stamouderling en 'n sjamaan was wat bekend was as 'n wonderlike onderwyser. Toe Don Miguel die huis verlaat het om sy formele opleiding na te streef, het hy die leringe wat hy in sy kultuur onderworpe was, verwerp. Hy is in plaas daarvan deur die wêreld om hom verlei, opgelei as mediese dokter, en het teruggekeer huis toe met die primêre bedoeling om sy nuutgevonde kennis te gebruik om sy oupa se Toltec-oortuigings te konfronteer.
Don Miguel ontmoet met sy oupa, en vir 'n paar uur het hy 'n verhandeling oor die primitiewe aard van die Toltec-oortuigings gegee. Toe hy uiteindelik klaar was, het hy na sy oupa gekyk en gesê: "So, wat dink jy?"
Sy oupa het hom reguit in die oog gekyk en gesê: "Lies, alle leuens," en dan het ons verduidelik waarom. Op daardie oomblik het Don Miguel begin met sy "gegradueerde studie" van sy eie kultuur en het hy later 'n Toltec-meester geword.
Die volgende dag, die mense met wie ek werk, het ek gevra of ek iets van die lesing onthou. Vir die volgende uur en 'n half het ek hulle baie woordeliks vertel wat Don Miguel Ruiz gesê het.
Ek het nog nooit so 'n ding kan doen voor of vantevore nie - ek het beslis nie 'n fotografiese geheue nie - maar ek was heeltemal oop vir hierdie man wat so 'n groot krag gehad het en wat 'n reis gegaan het wat hom na 'n plek van waarheid gebring het. Hy was 'n uitstekende kommunikator: Hy het Engels gebreek, maar dit was amper asof alles wat hy gesê het, 'n soort filterstelsel wat in my psige ingeprent is, omseil. Ek was baie beïndruk en bly tot vandag toe.
Onberispelik met ons Woord
Een van die dinge waaroor Don Miguel gepraat het, was onberispelik met ons woord. Hy het herhaaldelik beklemtoon dat die belangrikste ding vir ons om te kyk in verband met ons gesprek nie soveel is wat ons aan ander sê nie, maar wat ons vir onsself sê. Ek is heeltemal daarvan oortuig dat dit van kardinale belang is, want wat ons self vertel, is primêr wat ons daagliks aan ander sal sê.
Ons moet absoluut aandag skenk aan ons eie verhale en hoe ons dit herhaal vir onsself oomblik tot oomblik terwyl ons ons lewens lei. Met ander woorde, as sommige van die inligting of programmering wat ons aangewend het, nie werk op maniere wat vreugde in ons lewens bring nie, is ons verplig om dit te verander. Elkeen van ons moet 'n lopende asemhalingsvoorbeeld wees van die vreugde om te lewe - en die enigste manier waarop ek weet hoe om dit te doen, is om deur die vrees en selfvertroue wat ons oor die jare aangeneem het as 'n patroon van oorlewing te loop . En soos ons dit doen, verander ons "oorlewing" na "lewe." Soos Don Miguel sê, moet ons onberispelik wees met ons woord: wanneer ons vrees voel, moet ons dit erken; en wanneer ons selfvertroue voel, moet ons dit ook erken. Wat ons vir onsself sê, is die belangrikste gesprek wat ons die hele dag sal hê.
Verstrengende Vooropgestelde Begrippe
Een ding oor die erkenning van vrees en selfvertroue is dat wanneer ons dit doen, besef ons dikwels hoe belaglik hierdie emosies is. Byvoorbeeld, as ek 'n dollar gehad het elke keer as ek 'n storie oor iemand gemaak het om my voor te berei vir wat ek gevrees het, die onvermydelike of moontlikheid sou wees om my seer te maak, sou ek 'n ryk man wees by nou. Laat ek jou vertel wat ek bedoel.
In die vroeë 1990'e het ek Judy McCaleb ontmoet, vir wie ek 'n storie gemaak het voordat ek selfs ontmoet het. Ek het geweet dat sy 'n uiters intelligente, aantreklike, gesofistikeerde en saaklike vrou was, en ek het vermoed dat sy na die top van haar beroep opgestaan ​​het, nie deur die versorgende soort vrou wat ek geniet om rond te wees nie, maar deur iemand met 'n paar staalstawe agter haar rug of 'n "yskoningin" te wees. Ek het haar voorgestel om 'n skerp, meedoënlose, baie kragtige en selfversekerde vrou te wees.
Nadat ek geleer het dat Judy my nuwe baas gaan wees, word ek dadelik aangeskakel as 'n hulpelose klein seuntjie, al was ek 'n middeljarige man wat 6'4 gestaan ​​het en geweeg het oor 220 pond. In en vanselfsprekend, My beoordeling van Judy as 'n "yskoningin" was die grondslag vir my vrees. Gelukkig het ek geweet dat as ek nie met my gevoelens proaktief gewees het nie, ek nie die volgende dag sal geniet nie. So het ek Judy dadelik geroep. en het 'n afspraak gemaak om die volgende middag met haar te ontmoet.
Toe ek by haar kantoor ingaan, het Judy agter haar lessenaar gesit in wat ek na verwys as 'n "power suit" wat genoeg energie uitstoot om Delaware aan te lig. Op soek na my, het sy gevra, "Wat kan ek vir jou doen, Wyatt?"
Ek het gesê, "Toe ek uitgevind het dat jy my nuwe baas sou wees, het ek dadelik ongemaklik geword."
"Ek is bang vir jou," het ek eerlik geantwoord.
Haar gesig het dadelik saggemaak, maar sy het verbaas geraak toe sy gevra het: "Hoekom is dit?"
"Dit gaan nie oor jou nie," het ek gesê. "Dit het te doen met my nie om te weet hoe om met kragtige vroue te gaan nie - dit is 'n ou ding en is een van die vele scenario's wat ek aanhou werk om my te skrik. Dit gebeur net 'n onderbreking onderweg."
Sy het geglimlag en gesê: "Wel, ek sien uit na die geleentheid om met jou te werk."
Dit het as 'n totale verrassing vir my gekom. Judy het my vertel hoeveel sy bewonder het oor hoeveel mense haar van my vertel het, insluitende my sensitiwiteit, my vriendelikheid, en my reguit benadering tot my werk en hoe ek my lewe leef. Sy het bygevoeg: "Een van die redes waarom ek uitsien het om met jou saam te werk, is dat ek glo jy is betroubaar, omdat jy jou praatjie loop."
Daardie dag, dank ek my vrese erken en hulle aan die lig gebring het, kon ek 'n wonderlike verhouding met 'n wonderlike mens begin. Ons het vir 'n paar maande saamgewerk voordat Judy besluit het om uit haar posisie te bedank en voort te gaan met haar man in 'n suksesvolle ontwikkelingsbesigheid in Tucson. Die dag toe sy haar besluit aangekondig het om die maatskappy te verlaat, was een van die mees bewegende gebeurtenisse wat ek ooit gesien het. Judy was so geliefd en gerespekteer dat toe sy haar planne aangekondig het om weg te gaan, is die helfte van die volwassenes in die kamer tot trane verminder.
Oor die jare het ek met Judy gebly, wat een van die liefste, soetste siele wat ek ooit ontmoet het, bly. Sy bly steeds heeltemal suksesvol in haar lewe.
Erkenning van jou vrees en self-twyfel
Ek het onlangs gevra of ek oor haar in hierdie boek kon skryf, en sy was diep aangeraak. Sowat elke keer as ek haar sien, stamp ons die mistige oë, onthou daardie dag toe ek ingekom het en my bes gedoen het om my goed uit die pad te verwyder sodat ek haar in my hart kon laat. Dankie, Judy, want ek het toegelaat om hierdie voorbeeld in hierdie geskrifte te gebruik - maar baie dankie dat jy my vriend is.
Wat my land al die vrugbaarste landskappe vir geestelike en emosionele groei gemaak het, is my bereidwilligheid om my vrees te erken en te kwantifiseer om die ergste scenario te ondersoek om inligting wat ondersteunend is, deur die vrees te loop en uit te kom die ander kant met 'n glimlag op my gesig.
Weet dat hierdie stappe altyd vir u beskikbaar is - maar die eerste een is die belangrikste. Dit begin alles met die erkenning van jou vrees en selfvertroue.
© Herdruk met toestemming van die uitgewer,
Vyf stappe vir die oorkom van vrees en self-twyfel: Reis in die huidige oomblik
Wyatt Webb het 15 jaar oorleef in die musiekbedryf as 'n entertainer, wat die land 30 weke per jaar toer. In die besef dat hy hom weens dwelm-en-alkoholverslawing prakties vermoor het, het Wyatt hulp gesoek, wat uiteindelik hom gelei het om die vermaaklikheidsbedryf te beëindig. Hy het begin wat 'n 20-jaar loopbaan as 'n terapeut is. Vandag is hy die stigter en leier van die Equine Experience by Miraval lewe in balans, een van die wêreld se toere, wat ook in Tucson geleë is.
Video met Wyatt Webb: Word regtig
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Die belangrikste ding: kyk wat ons vir ons sê