Kettings - Bloedbindings by Francies M. Morrone by Francies M. Morrone - Read Online
Kettings - Bloedbindings
«Amazing. Geskryf met 'n pragtige styl, in staat om die leser "geketting" te hou; 'n werk vol spanning».
Gepos op ItaliaStarMagazine tydskrif as die silwermedalje (#2 posisie) in topverkoper boeke in die kategorie Gruwel onder Stephen King en Edgar Allan Poe hierbo.
#13 posisie in die boeke hersien in IBS posisie biblioteke (Mondadori ketting Feltrinelli en Rizzoli)
#top100besteller van Amazon
#1 in Boeke -> Horror
#1 in Fantasie -> metropolitaanse -> Horror
#1 Fantasie -> Stedelike
• 102,890 bladsye lees op Kindleunlimited (een maand na publikasie)
• 30.000 eksemplare verkoop slegs in Italië binne een maand na publikasie
• Vertaal in meer as 19 tale wêreldwyd
"Dit is die vraag wat ons vampiere moet onsself vra die fundamentele vraag. Ons voel die teenwoordigheid van die bose en van God. Dit onsterflike liggaam is 'n dop van wat ons hou, verdoemenis herinner ons aan aardse goedere oorgawe te verhef wat ons waak binne ons".
Crystal reis saam met haar suster Eveline na die afgeleë Bagon Rouge. 'N Donker verlede meedoënloos agtervolg die twee meisies, aangesien die dag van hul geboorte, vir 'n misdaad ver in tyd en dat die kommer in geheimsinnige weë. Hul skielike aankoms sal die stil dorp en die lewens van Adam en Matt ontstel. Kristal sal op alle maniere probeer om Adam op 'n afstand te hou, sodat sy nie die ware rede kry waarom sy en haar suster in daardie woestyn toevlug geneem het nie. Maar die gevoelens wat begin om te probeer om vir die seuntjie sal ver buite sy verwagtinge gaan, ten spyte van die donker skuil. Donker skadu hou haar wat gekoppel is aan beperkinge wat sy nie kan onthou. Intussen sal sy pa, Chris, in die onophoudelike stryd teen die Raad en die skepsels van die nag leer van 'n waarheid wat die lot van die vampierras en dié van mense kan in gevaar stel. 'N ras wat gebore is uit die liefde van 'n vrou en 'n volwasse vampier.
Publisher: YoucanprintReleased: Mar 19, 2018ISBN: 9788827821619Format: book
Kettings - Bloedbindings - Francies M. Morrone
In die begin was daar die skepping ...
'N stapel idees insinueer hulself op die vlak van die bestaan, wat ' n werklikheid skep wat deur die verstand beskou word, wat nie met die fisiese saak in wisselwerking is nie. Wat is dan die werklikheid? Werklikheid is wat ons met ons verstand kan skep. Deur ons optrede word idees op so 'n wyse gerealiseer dat dit met fisiese aangeleentheid in wisselwerking is. Dit kruip in die ingewikkelde stelsels van tyd, aksies en emosies en lewer lewe. Idees word geskep deur die invloed van versteurings wat die hart veroorsaak: emosies. Ons het die Oneindige aangeraak en ons het onsself in die storm van idees verloor. Die bekende werklikheid verkrummel soos 'n gebroke spieël. Die realiteit wat bekend staan vir 'n geniale gedagte, is hope reëls wat die Oneindige, 'n geskenk wat tot dusver aan God gereserveer is, voorkom. Nou nie meer nie.
~ Swart Vere ~
Neem my hand, loop saam met my in die donker; deur die duisternis van die nag tot die eerste lig van die oggend
"Duisternis kan nie duisternis uitdryf nie, net lig kan dit doen. Hoed kan nie haat wegdraai nie , net liefde kan dit doen"
Lig die duisternis op
Kristal het onlangs die grens oorgedra wat die staat begrens het. Sy en Eveline was nou al agt uur lank en vier meer nodig om te arriveer. Hy kyk uit die venster van die motor en kan 'n bietjie beweging sien in die skaduwee van die woestyn, waarskynlik 'n coyote-jag, dink hy. Hy rol deur die venster en 'n warm wind het haar getref soos die geur en 'n lieflike geur van bloed het haar rillerstyging laat styg en haar keel droog gemaak. Sy wou nie ophou nie, sy het haarself gevoed voordat sy weg was en sy het nie dringend nodig gehad nie. Ten spyte hiervan het die reuk, waarskynlik van 'n klein diertjie wat verborge was in een van die baie duine wat omring het, die omliggende landskap, hoe swak, die sintuie wakker gemaak het. Die l a, byna heeltemal vol, verlig die instelling van berge met sy silwerige lig. Die lug was duidelik en as gevolg van die gebrek aan lig kon Crystal die mantel van sterre bokant hul koppe sien. Sy was ongelooflik romanties en het nog altyd die rustigheid en vrede van die nag gehou, maar dit was nie die plek of die regte oomblik om sentimentaliteit te laat vaar nie. Die feit dat sy weer begin het, het haar nie baie geskrik nie, maar sy het baie gereis sonder om te lank te stop. Nou moes sy en haar suster gaan en die bestemming was nie so ver nie. Die naam van die stad was Bagon Rouge. 'N Verlore dorp in die staat Louisiana. Bordered North van Charlottesville en Interstate 64, suid van Lynchburg en US Route 60, oos van Richmond en US Route 15, en wes van US Route 29. Om voort te vlug soos 'n gesogte stad in Die stad het al meer moeg begin voel, al het sy skuld betaal, het sy nie regstreeks gepleeg nie. Hy het gesien hoe Eveline effens na die radio-knoppie leun. Hy het verander na 'n stasie wat ou pop treffers uit die negentigerjare uitgesaai het en gedink dat die liedjie die rit geniet wat op daardie tydstip uitgesaai is, meer as genoeg was. Soos die aantekeninge in die motor versprei het, hetherinneringe aan herinneringe van 'n donker verlede en die skaduwees wat hulle vir 'n halwe eeu teruggebring het, nou gedink . "Mense gaan voort om te ignoreer wie die Morcheeba is , maar hulle bly die beste. Eveline se verklaring het sy gedagtes onderbreek . Hulle is nou nie meer in die mode nie, en jy pas dus beter aan by die kunste as jy ongemerk wil gaan. >> Hulle het baie jare meer gehad van wat hul voorkoms verstaan en die liggaam, soos hul selle, het nie die gevolge gehad nie van die tyd soos gewone mense , selfs in hul are dat die geen ook vloei. Hy het omgedraai na sy suster, wat gesug het en die pienk slot beweeg. Eveline was heeltemal anders as haar, maak nie saak hoe bloedig hulle was nie. Hy kyk na die truspieël en die verskille is duidelik: Eveline het in teenstelling met haar goue blonde hare en twee ligte groen oë wat soos diamante in die sonlig gebrand het. Die eienskappe van die gesig was baie fyn, so lineêr dat hulle byna perfek geraak het, soos hul eie. Sy hare, aan die ander kant, was 'n raaf swart wat sy blou oë laat staan het. Vir die res sou hul skoonheid en perfekte vel baie aspirantmodelle aangewend het dat vir hoeveel velsorgkremies hulle kon gebruik het, nooit dieselfde perfeksie kon bereik nie. Een van die voordele van 'n vampier, het sy gedink.Eveline gevra hoe lank dit het 'n tekort aangekom. D, moet 'n bietjie vermis wees. >> Sy het gesê, kyk hoe Eveline se taps hand uit na die dashboard kom en maak dit oop met 'n klik. Hy het die pakkie sigarette geneem en een tussen sy volle en perfek simmetriese lippe geplaas. << Ek het net nie kan verstaan wat jy sien in bevredigende rook, Eveline. >> Hy staan om daarna te kyk, trek 'n asem te poibuttarla by die venster uit. Hy het die vermoë om my senuwees te ontspan ," het sy onverskillig gesê en die pakket oor die dashboard gegooi . U moet stop, ek lees op 'n resensie wat rook is gif . >>
<< Ander gifstowwe vrees sal my doodsvonnis wees, en hulle is wegkruip in die duisternis:. N die donker kant van N oe gedagte, my liewe >>
Eveline lag op 'n sinistere manier , maak haar bewe en soveel as wat sy haar suster se redes ken Deur dit te sê en nooit die geringste vrees vir hom gehad nie , sou die wesens soos hulle die besondere sjarme kon hê, amper verskriklik, soos die angs wat enigiemand wat so 'n lag gehoor het, aanval. Alhoewel dit sy suster was wat dit uitgereik het. Eveline draai na haar, kyk na haar met dié helder groen oë, verlig deur daardie spesifieke krag en ... UCE onmenslike, het hy gedink, kyk na haar groen skyn onder die glans van die helder maanlig. Eveline ingeasem het 'n laaste getrek en gooi die sigaretstomp, dan aangekondig: << Ek begin honger raak... >> onderbreek, << Sal daar ' n kans wees om vir 'n middernagtertjie te stop? en dit met 'n ondeugende en terselfdertyd opregte uitdrukking te ondersoek. Ons kan nie. S het Eveline omgedraai en 'n wenk van teleurstelling het die jong vampier se blik vergesel . Hoewel hy bewus was van en dors, en hoewel hy 'n ware marteling kan wees, wou nie meer waag 'as hulle reeds' tot dusver gedoen het. Daarbenewens het hy geweet dat hy dit nie dringend nodig gehad het nie , en basies as hulle al daardie ure op reis was en dat sy en Eveline weer moes vlug na 'n nuwe onbekende bestemming wat daarvoor verantwoordelik was , alhoewel sy dit nie wou erken nie, Eveline was. Aan die ander kant het die plesier van jag , die tevredenheid gemeng met die triomf om die prooi te vang en dus die vitale essensie deur die bloed van laasgenoemde te neem en ' n instink wat ver buite die rede gegaan het, is die blote bewustheid van wat reg of verkeerd was . Instink: alles wat vir eeue heen geloop het, het hulle op hierdie aarde laat loop. Versteek in die skadu . By die gedagte alleen het hy 'n skerp styging beleef en sy hartklop het aansienlik toegeneem. Hy het besluit om op iets anders te fokus en na Eveline toe te draai: Wanneer ons aankom, sal ons oorweeg om onsself te voed, maar vir eers my enigste gedagte en daarheen. Ons is nie veilig hier nie. Hy het gesê, vasberade. << Wat laat jou dink hulle sal ons nie vind in wat afgeleë dorp en vergeet deur God ... >> gestop kortliks, << wat sy naam? >> Eveline gevra, asof sy die naam ontsnap, maar hy het herhaal die naam van die stad voortdurend in die laaste ure. << Bagon Rouge . >> Van ss en , vir die soveelste keer. Daar sal tannie Clarisse vir ons wag en een keer sal ons veilig wees. Hy het beslis afgesluit wat hy gesê het.Eveline blyk nog steeds nie tevrede met Crystal se antwoord nie , en het die gesprek opgesom , het sy gesê. "Dus, tannie, was dit 'n edele tannie wat die krag en invloed nodig het om ons van die raad te beskerm ? >> Hy het meer en meer skepties gevra. "Ek is nie 100% seker nie. Daar is 'n goeie kans dat ja, hulle sal niks onder sy beskerming kan doen nie . >> S was haar , probeer om so oortuigend as moontlik te wees , ten minste om haar suster te verseker, maar nie suksesvol soos sy wou nie . Aan die ander kant was albei bewus van die mag van die Raad.
Maar jy is nie seker nie . >> D omandò , in werklikheid, Eveline.
'Wel, nee. Maar daar is 'n goeie kans dat ... >>
Eveline het hom nie eens laat vaar nie, hy het sy kop jerklik gedraai en met 'n byna histeriese stem gepraat : << So, jy vertel my dat daar 'n kans is dat die raad vir ons sal kom? >> F ece a pause << Crystal I Ek vertrou jou, maar jy weet wat vampiere kan doen. >>
Jy hoef nie bekommerd te wees nie. Tannie Clarisse het my verseker dat hy nie om te verseker dat hulle ons nie kry nie, heeltemal mors ons tracce.Soprattutto ná die ongeluk in die ou stad. >> Eveline G uardò 'n blik uit die hoek, en hierdie laas het hy oor die sitplek gegaan en die motor se venster uitkyk. Op een of ander manier kan Crystal steeds nie gewoond raak aan die feit dat selfs wesens soos hulself 'n gevoel van vrees kan voel nie. Die vrees dat die Raad aan hulle kon kry was 'n vrees wat nooit verlaat, beide sy en Crystal. Miskien was dit vreemd, maar altyd sterk en konstant : 'n gevoel van so 'n mens. Hy staan tereg op 'n tweede na quella vreemde en fassinerende wesens met goue hare soos sonlig. Hy het na die maan gekyk, of dalk die berge, en by die voorkoms het hy op daardie oomblik besef Crystal het besef dat sy gedagtes van daar af weg is. Nog 'n sen timento, kontrasterende met p RIMO toegedraai dit en die goeie dinge wat sy wou Eveline wasincommensur geskoolde. Sy sou haar lewe vir haar gegee het en teen enigiemand geveg het wat pas haar suster probeer seermaak het. Hy het gehoop dat net dat die woorde iZ d ia Clarisse, was waar en dat daar, in daardie stad, sou werklik veilig wees. Maar hy het ook geleer dat Eveline en selfs tannie in die wêreld waarin sygewoon het , om al die hoeke skaduwees weggesteek het en teen die gevare van die duisternis moes bewaak het.
By die ingang van die klein dorpie kyk Crystal en Eveline rond, maar wat hulle gesien het, was volkome verwoesting. Aan die ander kant was dit ' n donker nag, maar die plek was regtig donker. En hy het nogal vreemd gevoel en hoe meer hy oor die sentrum van Bagon Rouge gegaan het , hoe meer het hy 'n krag gevoel, die donker krag wat deur sy are vloei, groei al hoe meer binne-in haar. Die nsieme die bekende dors wat begin het om te voel in 'n baie spesifieke manier en in 'n meer merkbare omdat hulle die drumpel van die stad oorgesteek het. Hulle het in die voorkant van die oprit van die ou eiendom en kyk herehuis beter l ', gebou instandhouding van die styl wat gevolg het die ou argitektoniese kuns na oorwinning. Hulle volg die oprit na die hoofingang . Crystal het die motor gestop. Die twee meisies het uit die motor geklim en net op daardie oomblik het die asem van die wind stewig opgestaan en haar hare gevloei . Die lig van kolligte verlig 'n mooi gesnoei tuin met baie van rose, pioenen, viooltjies en verskeie veel meer 'n groot plante wat strek rondom die hele omliggende haar huis in 'n soort van botaniese tuin in tipiese ou styl, so veel as die struktuur self en insluitend diegene wat daarin gewoon het . Hulle het die koffers geneem en langs die oprit na die groot huis afgestaan. Een keer voor die indrukwekkende maple-houtdeur, het Crystal die klokkie gelui. Vir 'n paar oomblikke het die deur met ' n klomp geluid geopen, en hulle het albei ' n baie ou witharige man met sigbare rimpels om sy oë en hande gevind. Hy het 'n elegante swart rook gedra , behalwe vir sy wit hemp en 'n rooi strikdas om sy gerimpelde nek. Sy moes tannie se botter gewees het, het sy gedink . Met 'n golf van sy hand het die man na die twee meisies geroep om in te gaan , sonder om selfs sy of Eveline te vra wiehulle was. Eens binne het hulle hulself omring deur antieke skilderye wat dateer uit die vyftiende eeu en byna al die mure van die villa hang. Die Dell 'ruimteinskrywing was min of meer waar groot groot wit marmer trap het moeite gedoen om die boonste verdieping, terwyl die kante gewissel p Orte gedeelde ruimtes van die huis byna geen obsessief. Hy kon nie verduidelik hoekom nie, maar Crystal voel 'te 'n gevoel van ontsteltenis in om in dié lla huis, selfs al is hulle in daar vir selfs vyf minute, en ten spyte van die grootte van die plek gehoor die Sites weet benoud asof almal' In die huis was die lug skaars. Gelukkig het Eveline se dubbelsinnigesin vir humor al die spanning wat in die lug geskep is, verlig , fluisterend in haar oor : Ek dink ons moet 'n huisplan kry, Crystal , of dit sal blyk dat Ek verloor hier, en wie weet qu het ek verstaan! >>. Dall'occhiataccia die butler draai na beide d, Crystal besef hy die sin vir humor aan die grap gemaak deur Eveline gemis het. Wie sou dit aan die ander kant gedoen het? S o Eveline en die jong " as wat sy die vreemde jargons wat op hul dag in die mode was, kon interpreteer. Hy het probeer om te praat van 'n glimlag wat meer as enigiets anders na die man getrek word om Eveline se verskoning te vra en sy maniere om dit te doen wat hy teenoor enigiemand gehad het, wat sekerlik in die oë van die bejaarde butler ten minste as wrewel beskou moes word. L 'n man egter voortgegaan met die gewone leeg uitdrukking enernstige te bly. Vir 'n oomblik, egter, Crystal het die indruk gekry dat die man se gesig 'n glimlag verskyn het, wat uit daardie hoek en met die gevolge van die lig in die kamer het geamuseerd en terselfdertyd laat optrek 'n rilling op my rug. 'N Stem het deur die huis geslinger en tannie Clarisse het bo-op die trappe verskyn. Die ou skinker het vir hulle gebuig en na een van die deure na regs geloop en agter hulle verdwyn. << Girls, het jy 'n baie tyd spandeer om te kom, het ek begin ernstig te bekommer nie. >> As hy afgeklim die trappe stadig, Crystal het die tyd om die elegante blonde figuur ondersoek. Dit was nog so mooi soos voorheen en dit was heeltemal identies aan hoe hy dit onthou het. In teenstelling met haar en Eveline het sy iets ryp in haar gesig gehad, hoewel daar geen skaduwee van plooie of onvolmaaktes daarin was nie. Toe hy voor haar was, het die vrou albei geknip. << Girls, ek mis jou so oe tant noudat jy hier is, sal jy nooit hoef te bekommer oor enigiets, veilig jy is. >> Hy het haar gerusgestel , Eveline se gesig gestrooi en toe na Crystal gegaan, met liefde na haar gekyk. Kristal , van wat hy kan onthou, het altyd die oë van Zia veral magneties gevind: hulle was 'n baie ligte blou, amper grys, met pers kleure wat van die leerling oor die hoornvlies vertak het. Die vrou se gesig het skielik ernstig geword. Ek wil hê jy moet weet hoeveel ek nie saamstem met die optrede van die raad teen jou nie. >> Hy het daardie woorde met 'n oortuigende toon gepraat, maar sy stem was kalm en beheer. Hy het 'n soet en delikate stem gehad wat sy elegante maniere om dinge te doen, weerspieël het. Toe het hy verder gegaan: Maar in hierdie donker tye het alles en ek nie regtig 'n idee waarheen dit alles sal lei nie , 'n bietjie pouse gemaak, aan die ander kant woedend wees teenoor hul medemens ... . Vir 'n oomblik in sy voorkoms het daar 'n wenk van hartseer verskyn, maar hy het dadelik na homself teruggegaan en by sy nefies geglimlag. In elk geval hoef jy nie bekommerd te wees nie , hier is jy meer as veilig, en sal dit my moet oorgee as hulle al my geliefde dogters wil seer >>. Hy glimlag, dan het saam met die meisies in die kamers waarin hulle sou hê om die nag deur te bring. Hulle het boontoe begin. Een keer daar Hulle gekruis n lang gangnet verlig deur 'n dowwe lig terwyl verskeie hawens gevloei een na die ander aan beide kante. Arrivaron of onderkant en Clarisse het die laaste deur aan die einde vandie lang gang que. << Hierdie en die kamer waar jy gaan bly , Eveline >> , het die tannie met 'n glimlag aan die meisie aangekondig terwyl hy met 'n golf van sy hand haar genooi het om in te kom. Eveline verskyn net uit die gang na die binneland van die kamer, loer sy binneland. Wow, dit is trop po cca! >> Uitgenooi eufories. Agist Clarisse en d iede om beide die Goodnight kort voor chiuderela deur. Toe draai tann na haar. Agter jou, beste. Kristal het omgedraai om nog 'n deur te kyk, net voor Eveline se slaapkamer. Die oop en die verbasing het haar 'n oomblik sonder woorde gebly. Die kamer is op 'n besonder mooi manier gestruktureer en gemeubileer, met dieselfde styl wat die hele huis gehad het; Met 'n groot dubbelbed bedek met 'n klein kap en 'n wit of deursigtige sluier wat op al vier punte elegant gesak het . Daar was 'n laaikas in hout met 'n groot spieël, geraam in 'n wesenlike kerwe op oe versier aangepas. Clarisse het haar hand op haar skouer gesit en sy het voortgegaan om in die rigting van die spieël te kyk, waar sy haar weerkaatsing in ag geneem het, maar nie kon sien nie Zia.
Dis nie veel nie, maar ek hoop jy hou daarvan. Die vrou het onseker gesê. Kristal draai in haar rigting, sodat sy na haar kan kyk en kyk : Skat jy? Dis fantasties! Toe glimlag die tannie vir haar.
'Goed.' Sy het die vrou tevrede gestel en toe na die venster gewys , het sy begin sê : 'Een ding wat ek nog altyd oor hierdie kamer gewaag het, is die uitsig wat jy kan bewonder op die balkon wat uitkyk oor die dorp.' >. Hy het sy blik daarop gewys en voortgegaan . << Vanweë die hoogte kan jy die omliggende woestyn sien. Dit is die enigste kamer wat toelaat dat die oë es qu het olitamente ek gaan ek nodig het om alleen te wees. >> het 'n paar stappe in die rigting van die venster en staar na 'n punt in die ruimte, deur die glas, gee die e balle. << Kyk na die sagte ligte van die stad in die stilte van die nag, kan my altyd kalmeer wanneer ek nodig het . >> Kristal het gestaan en kyk na die perfek simmetriese profiel van die vrou terwyl hy altyd die deur na die vensterdeur uitkyk, het 'n deel van haarself wat sy nog nooit geken het nie. Die laaste keer dat die twee ontmoet het, was hy weer eens by die geboorte van Eveline en sedertdien het hy nie die geleentheid gehad om haar te ontmoet en tot nou toe enige verhouding met die Tannie te maak nie . << Clarisse, ek wou jou bedank vir alles wat jy vir my en vir Eveline doen . >> Hy het begin om haar te sê. Dan f ECE 'n onderbreking in staat wees om Väre tro die regte woorde en dit duidelik gemaak aan sy tante q oe putte dankbaar te maak. Op die ou end het hy eenvoudig gesê : << Dankie ... regtig . >> Clarisse draai terug na haar en met 'n soet kyk, het gesê : << Moet my nie bedank nie, skat. Ook sal jy my verseker, veral nou dat Richard vir een van sy sakereise vertrek het. Hierdie huis kan soms vreeslik saai en leeg wees. Jou teenwoordigheid sal die atmosfeer 'n bietjie opskud. 'Hy steek sy hand op haar wang en Crystal waardeer daardie liefdevolle gebaar. Dink nou net van die lang reis terugkom , het P oi uit die kamer gekom en die deur agter hom gesluit en Crystal verlaat om die groot kamer in eensaamheid in ag te neem . Sy voel moeg en die lang reis het haar uitgeput. Verder het dors haar nie heeltemalverlaat nie . Hy het besluit om nie daaroor te dink nie. Hy het net gehoop dat Eveline, deur dors aangedryf, nie sou gewaag het in 'n skielike nagtelike vegter en gevare gevare nie. Maar sy moes ophou om haar so bekommerd te maak, dink sy, begin uitklim en maak gereed vir die nag. Hy het die klere gerangskik wat hy van die houtkis af aan die voet van die bed afgehaal het, onder die deksels gegly , die lig afgeskakel en die kamer laat omring. Die maanlig was die enigste bron van lig om vas te hou aan daardie rustelose nag . Hy het nie onmiddellik aan die slaap geraak nie en sy gedagtes het in plaas van sy pa gegaan. Hy het gewonder waar hy nou was en as hy geweet het hoeveel sy hom gemis het. Sy het 'n bietjie later aan die slaap geraak, met dieselfde gevoel van ongerustheid en angs wat sy gehad het sedert hulle daarheen vertrek het, na Bagon Rouge, ten spyte van die versekering van tant Clarisse.
Christopher sit op 'n losse bed, in 'n lae-klas motelkamer. Daardie aand gaan hy jag en wat hy sou gejag het, sou nie mens wees nie. Hy het alles wat hy nodig gehad het, versamel en die kamer verlaat. Hy