Torchy's Taco Cannon skiet af by Fun Fun Fun Fest - Ander - 2021
Torchy's Taco Cannon skiet af by Fun Fun Fun Fest
Om musiek en taco's deur artillerie bymekaar te bring
Torchy's Tacos, 'n gewilde ketting in Austin, het saamgewerk met Transmission Events, stigters van die Fun Fun Fun-musiekfees om tacos na die massas te bring via 'n pasgemaakte lugkanon wat taco's op die skare kan reën. Die Daily Texan verslae dat die kanon jare lank 'n troeteldierprojek was.
Die 10-kanon loods taco met bandana-omhulsel en word aangedryf deur 'n motorbattery wat die uitbarstings van koolstofdioksied onder druk beheer. Met uitstekende weersomstandighede kan taco's tot 200 voet geskiet word. Bandanas verdubbel as servette. As die monsteragtige masjien op Vrydag 2 November begin, sal dit 'n aantal Torchy -gunstelinge aflaai, waaronder hoender fajita, gebakte avokado en groen chili -vark.
Wat is die volgende groot ding in Texas taco -tegnologie? 'N Taco-copter gebaseer op die internet-hoax van vroeër vanjaar. Vir eers sal Fun Fun Fun-feesgangers moet klaarkom met tortillabondels wat op hul gesig deur die lug vaar.
Fun Fun Fun Fest 2012: Jaar van die RUN-D.M.C Reunion en die Taco Cannon
Verlede naweek het die sewende jaarlikse Fun Fun Fun Fest, 'n musiekgeleentheid met hoofsaaklik progressiewe optredes en legendariese ou skooltalent, deur Austin gerol en 'n paar van die beste onafhanklike vertonings, bandherenigings en moderne uitvindings wat op 'n feesrekening tot dusver verskyn het. hierdie jaar. Meer as drie dae lank is ongeveer 15 000 mense per dag getrakteer op 'n genresnit van wonderlike vermaaklikheid en aangrypende oomblikke soos RUN-DMC, Against Me !, Girl Talk, Refused, Santigold, Dum Dum Girls, Tanlines, Japandroids en Nicky Da B sowel as die manewales van 'n baie gewilde taco -kanon.
Die mees gesofistikeerde vertoning van die naweek, die herontmoeting van RUN-D.M.C na 13 jaar, het die 80's 'n onmiddellike tydsverskuiwing gegee en toegang tot 'n ervaring wat ek nooit gedink het myne sou wees nie. D.M.C verskyn koel in 'n swart Nirvana-t-hemp en Rev Run toon sy flambojante persoonlikheid en hip-hop-vaardigheid wat hom perfek gemaak het vir die voer van die werklike program. Die klassieke RUN-D.M.C-vaandel hang groot, hoog en trots agter die draaitafels, met 'n groot "JMJ" aan die bokant.
"Steek u hande in die lug," eis die dominee aan die begin van die stel voordat hy die skare kort daarna herinner dat hy geleef het by die "Preach on a Sunday, rap on a Monday" credo. En hoewel hulle 'n klein stel gespeel het, het RUN-D.M.C die meeste ou gunstelinge soos 'Tricky' en 'My Adidas' ingedruk, wat die energie en opwinding van 'n gelukkige reünie meegebring het.
Die mees aangrypende deel van die stel was egter 'n emosionele huldeblyk wat Rev aan die gevalle bemanningslid, Jam Master Jay, gebring het:
'N Paar jaar gelede was my DJ Jam Master Jay. hy is vermoor weens sinnelose geweld. Hy is vermoor. En jy weet, ek en D destyds, ons was asof jy weet wat, laat ons dit net nie meer doen nie, want Jam Master Jay, om die waarheid te sê, was vir ons alles. hy was ons hele band.
Maar jy weet wat. Ek het Jam Master Jay se kinders hiernatoe gebring. Hulle is albei ongelooflike DJ's, so Jam Master Jay se gees leef steeds deur sy kinders. Ek het vir myself gesê as ek ooit weer hier uitkom, moet ek sy kinders uitbring. Omdat hulle besig raak op hierdie draaitafels. So Jay, ek weet jy kyk hier onder, en terwyl ek hierdie programme doen, man, ek wil net hê jy moet weet, Jay, ek het jou kinders.
Daarmee het die legendariese duo die verhoog aan die seuns en hul draaitafels gegee en 'n vertoning aangebied wat 'n nostaligifiseer skare in sy nasleep.
Nog 'n belangrike oomblik was die kans om die punk -rockgroep Against Me! vir die eerste keer sedert hul hoofsanger as transgender uitgekom het en oorgegaan het van Tom Gabel na Laura Jane Grace. Die besluit om daarvoor te gaan, lyk verstommend dapper en eerlik, veral vir 'n band wat in 'n genre met 'n 'moeilike' reputasie val, en ek was self gretig om die opdatering te beleef.
Soos dit blyk, het die oorgang van Gabel na Grace skynbaar geen invloed gehad op die opgewondenheid van die klem of die band se vermoë om 'n moordende vertoning te lewer nie. Teen my! het deur gunstelinge soos "Teenage Anarchist" en "Transgender Dysphoria Blues" geskeur en Grace se stem klink amper presies dieselfde as wat ek drie jaar gelede onthou het. Amped-ondersteuners met geskeurde swart t-hemde het steeds die menigte na die voorkant gesoek en in die arms van reuse-veiligheidswagte beland, wat hulle ingelui het om hul woelige uitgangsfase links te maak. Die gevoel van ondersteuning was tasbaar, en uit beide klanke en reaksie was dit duidelik dat dit nie 'n verskil maak tussen watter geslag die hoofsanger was nie, solank as Against Me! was bereid om vir die ondersteuners te speel.
Dan was sommige van die stelle vir my nuut, of net uitstekende programme. Sharon Van Etten het almal Vrydagmiddag ontspan in 'n naweek van feestelikheid met haar ongelooflike pragtige sang en beskeie verhoog sjarme. Tanlines het gesorg vir 'n perfekte indie -poppartytjie in die Tecate -dag, terwyl 'n aanhanger agter my geïnspireer is om te erken "dit is my gunsteling synthesizer -klank!" Nicky Da B het die New Orleans -wip -ekstravaganza gebring en dansers in 'n pienk warm broek was nie bang om die verhoog te skaal nie, met hul jellie. Girl Talk, 'n 2007 Fest -alum, het die gewone ekstatiese danspartytjie geword wat soos die coolste 16 op aarde gevoel het danksy die ballonne, konfetti, gloeiende bykomstighede, toiletpapiergewere, hordes dansers op die verhoog en "Jock Jam"/" Jessie's Girl "opsmink. Araabmuzik het die spreekwoordelike dak van die Shores-ouditorium af geblaas met seismiese elektriese monsters, en ondanks 'n geel waarskuwende diva-oomblik het De La Soul 'n vertoning gelewer van geliefde hiphop-klassieke.
Wat die ander vermaaklikheids- en innovasies op die terrein betref, was die alternatiewe vir musiek veel meer as 'n nagedagte. Project Loop het 'n reuse-skate-oprit met seerower-tema vir planke en BMX-fietse gebou wat die hele naweek oop was vir vertonings en gratis skaats, wat 'n hipnotiese manier tot tyd kon bring tussen stelle. Daar was 'n porta potjie -fotostand en 'n ring vir 'Anarchy Championship Wrestling', wat neerkom op komiese uitvoerende kuns en 'n ligte uitloper. Die komediefase bevat alles van skreeusnaakse stelle deur bekende komediante soos David Cross en Die Daily Show's Wyatt Cenac vir eetwedstryde vir veggiehonde en lugseks -kampioenskappe.
Geen enkele item het mense egter meer opgewonde gemaak as die stukkie weerstand van hierdie jaar nie: 'n tacokanon wat twee meter per dag warm taco's 200 meter in die lug geskiet het, in 'n skare skreeuende waaiers. Sommige was soet toegedraai met agterplaaspasse en ander net heerlik om te eet, maar die opgewondenheidsvlakke het die nuus tot by Goeie môre Amerika en verder, wat bewys dat ons miskien te lank in hierdie wêreld gegaan het sonder die soort artillerie.
10 jaar se drievoudige pret
In 2006 is Fun Fun Fun Fest in Desember in Waterloo Park gehou. (Ricardo Brazziell/Amerikaanse staatsman)
Die eerste Fun Fun Fun Fest kom nie saam as 'n groot plan nie, maar as 'n toevallige sameloop van omstandighede.
Graham Williams het Emo's bespreek, wat nog in Red River Street was, en die klub se skedule was vol vir die eerste naweek van Desember 2006. Aan die einde van die somer het hy 'n verrassende reeks versoeke van besprekingsagente begin doen. Hardcore punk -pioniers Circle Jerks, elektroniese onwelvoeglikheid -entoesias Peaches en stoner rockers Dead Meadow was een van die kunstenaars wat op 2 Desember op soek was na enige plek. Daar was reeds 'n kamer in die stad wat groot genoeg was om hulle te akkommodeer.
Williams het 'n reeks gratis geleenthede in Waterloo Park in samewerking met die Alamo Drafthouse gehou, en daarom het hy stigter Tim League gebel wat aangemeld het om saam te werk aan 'n ander. Namate Williams meer orkeste bygevoeg het, waaronder die Austin -indie -rockers Spoon wat 'n album in die stad opgeneem het, het die 'klein vertoning' uitgegroei tot 'n fees met twee matige verhoë en 'n klein dansmusiektent.
Williams noem die geleentheid Fun Fun Fun Fest na 'n liedjie van Austin punk legendes die Big Boys. 'N Paar jaar later sing hy saam met' Fun Fun Fun 'in sy motor en besef hoe perfek die lied die etos van die fees wat hy gebou het, vergestalt. Die lirieke handel oor 'n D.I.Y. benadering tot musiek, doen dit omdat jy daarin glo, nie omdat jy die massas probeer behaag nie. The Big Boys was musikale vernuwers, wat hardcore punk en funk versmelt, in 'n era toe genre -afbakening nog steeds van belang was. Op dieselfde manier het Fun Fun Fun Fest altyd 'n cross-genre voorstelling van progressiewe musiek aangebied, van hip-hop en elektronies tot indie en punk rock.
Williams het nie daaraan gedink in die stryd om die eerste fees saam te stel nie. Hy hou van die naam, want "dit het opgeduik" en wou ook hulde bring aan die band se voorsanger, Randy "Biscuit" Turner, wat 'n jaar tevore oorlede is.
Graham Williams (vennoot van Transmission Events, stigter van die fees): 1 Desember blaas 'n koue front in.
Ian Orth (direkteur van handelsmerkbemarking): Dit was mal. Dit was superkoud.
Lyne vir warm kakao en koffie was langer as die bierreëls, maar almal wat dit bygewoon het, het hartlik van die vibes gepraat.
Brendan Hannah (direkteur van sake -ontwikkeling): Dit was uit nood. Behalwe dat dit baie vinnig gebeur het ... Die mense wat daar was, was al die mense wat u op 'n vertoning by Emo's op 'n aand gesien het ... soort van die ervaring van 'n klub na die park.
Graham Williams: Dit was soos: "Wow, ons doen 'n fees." ... Om bands te sien wat normaalweg nie op 'n feesterrein feeste speel nie, was regtig gaaf. Om te sien hoe groepe wat wel feeste op ons verhoog speel, was baie gaaf.
Ian Orth: Austin City Limits was reeds aan die gang, maar afgesien daarvan was daar niks soos Graham die dag probeer doen het nie. Alhoewel dit nie vasgestel is as 'Dit gaan 'n jaarlikse ding wees nie', kon u binne 'n paar uur na die opening sien dat dit die volgende (groot) ding vir hierdie tipe Austiniete sou wees ... U kan dit sien dit was die begin van iets besonders.
Die volgende jaar het Williams regoor die land toeslaan by feeste. Hy is na Coachella in Kalifornië, Sasquatch in Seattle en Pitchfork en Lollapalooza in Chicago. 'Ek wou sien hoe dit werk en hoe hulle dit agter die skerms doen,' het hy gesê.
Die Alamo Drafthouse, nou gefokus op Fantastic Fest, is geslaag op die tweede jaar van Fun Fun Fun en in Julie 2007 het Williams kragte saamgespan met James Moody, eienaar van die Mohawk, 'n middelgrote indieklub wat in 'n voorheen vervloekte lokaal gehuisves is. Dit het nie na 'n lewensvatbare plek gelyk toe dit in Red River Street geopen is om Transmission Events te vorm nie. Hulle het die fees 'n maand na November verskuif en dit na twee dae uitgebrei.
Rosa Madriz het vertonings by die Mohawk bespreek sedert dit 'n jaar vroeër geopen is. Kort voor die fees het sy 'n geloofsprong geneem wat sy etlike maande lank nie aan haar familie sou bely nie. Sy het haar vaste werk aan die Universiteit van Texas gestaak om voltyds op Transmissie te fokus.
Rosa Madriz (direkteur van talentkoopbedrywighede): As ek terugkyk ... het ek geen idee hoe ons die fees afgelê het nie. Daar is geen manier nie. Ons het alles so laat begin. Ons het dit in Augustus aangekondig. Ek dink nie eers dat ons dit tot die laat lente of vroeë somer bespreek het nie.
Graham Williams: Transmissie was so 'n nuwe onderneming. Dit was al ons vriende en mense wat ons geken het wat daar oornag gewerk het om dinge op te stel. Mense wat normaalweg nie sekere rolle sou vervul nie, sou twee of drie rolle vervul. Dit het soos 'n uitdaging gevoel. En hoe kontrakteer ons dit uit? Wie huur ons om sekere dinge te doen?
Brendan Hannah: Baie van ons personeel was vroeg in die park. Dit is wat ons gehelp het om ritsbande aan te trek. Dit het ons gehelp om seker te maak die badkamers is skoon. Ek onthou dat ek om 5 uur die oggend na die park gegaan het, en daar sou 25-30 mense wees. Ons het nie 'n sanitasieonderneming gehad nie, so hulle kom almal soggens en maak dit skoon. Dit was nogal ongelooflik. ... Ons het ook gevoel dat as ons hulle vir vyf dae uit hul huis sou skop, ons vir sommige van hulle moes sorg. Dit was alles Graham.
Rosa Madriz: Hulle het hul ure op 'n kartonpapier aangeteken en dit aan die bestuurder gebring. Hulle het hard gewerk. Dit is 'n groot taak en (ons het dit gehad) kyk goed na die goed om seker te maak dat niemand anders dit steel nie en dat hulle die goed gekyk het en dat hulle 'n paar gesteel het.
Aan die begin was sekuriteit minder as uitstekend. Die eerste jaar is die indie -duo Quintron en juffrou Pussycat se toerusting gesteel.
Max Gregor (produksiedirekteur): Die heining is agter die verhoog gebreek. Dit het reguit op Red River gestort. Dus sit hulle al hul toerusting daar terug, net as u weet, redelik ... daar is waarskynlik iewers veiligheid hier en daar was net nie.
Dit het effens beter geraak toe die Transmission -bemanning 'n paar vriende by die kamp in die park lok.
Rosa Madriz: Hulle kom na die fees en ons sou sê: 'Hey ouens, julle het nie plek om te bly nie. Wil u sekuriteit wees? " So hulle het net om die bier geslaap ... net partytjie gehou totdat iemand opgedaag het en dit het reggekom.
Diplo draai tydens Fun Fun Fun Fest in Waterloo Park in 2007. (Benjamin Sklar/Vir Amerikaanse-staatsman)
Teen die tweede jaar het die fees groter optredes bespreek. Nuwe pornograwe, Diplo en Girl Talk speel almal saam met stygende plaaslike optredes, The Sword and Explosions in the Sky. Die beroemde temperamentele indie -rocker Cat Power was ook op die rekening.
Graham Williams: Die klawerbordspeler van Cat Power het 'n spesifieke sleutelbord nodig, net in Tennessee wat ons hierheen moes gestuur het, en dit was net buite ons en ons moes dit doen, en dit het al die geld gekos, en ons was nie gewoond daaraan nie.
Max Gregor: Ons het almal ingegaan met hierdie soort van ek gee nie 'n (eksplisiete) houding nie. Ons het omgee vir die fees, maar ons het nie omgegee vir u rockster -behoeftes nie ... (ons was afkomstig van punk -rock -klubs ... ek onthou net dat sy 'n lyfwag nodig gehad het en ons moes al hierdie privaat vervoer reël, dinge wat nie regtig 'n groot probleem. Destyds onthou ek hoe ek was: "O, Cat Power, waarom het u dinge nodig?" Wat belaglik is.
Rosa Madriz: Ons het een bestuurder vir al die kunstenaars gehad, en hy het net in 'n bakkie gery wat nie eers 'n lekker bakkie was nie ... ek het hotelle bespreek soos op kajak en die mense was oral. Daar is geen manier waarop ons dit kon verwyder nie, maar ons het dit gedoen.
Die fees het 'n rekord begin met die pluk van sterre wat binnekort die komende jaar sou wees.
Brendan Hannah: Ons het MGMT gehad, hulle het $ 500 betaal. Toe ... twee jaar later het ons 'n ongelooflike bedrag geld aan hulle betaal.
Hulle het ook 'n lang tradisie begin met langverwagte reünievertonings. Die hardcore punkgroep Neurosis, wat nog nie lank gespeel het nie, het op die fees herenig, net soos Seattle garage rockers Murder City Devils. Alison Narro was in die vroeë twintigerjare en sy het pas haar lewensbesparing spandeer op haar eerste digitale kamera. Sy was bevriend met die toerbestuurder van die orkes, wat haar op die verhoog laat skiet het.
Alison Narro (direkteur van fotografie): My gedagtes was besig om te ontplof. Ek was op die verhoog saam met Murder City Devils.
Na die fees het Moody haar gevra om die direkteur van fotografie van FFF te wees.
Alison Narro: Dit was amper 'n inry-gesprek wat Moody met my gevoer het. Hy was soos: 'Haai, so jy sal 'n span saamstel en jy sal hierdie werk hê. Maak iets op. Cool, go, "en ek was soos:" Wag, wat? Wat doen ek?"
Fun Fun Fun Fest duur voort in Waterloo Park in 2008. (Ralph Barrera/Amerikaanse staatsman)
Almal improviseer. In die derde jaar ontwikkel Gregor sy rol van verhoogbestuurder tot toesig oor produksie op al die stadiums.
Max Gregor: Namate die reeks meer robuust geword het, het dit baie vinnig baie ingewikkeld geraak. Ek was regtig besig om dit te vang ... ek was nog relatief nuut van die hoërskool ... Ek was seker so 20 of 21. Dit was skrikwekkend.
James Moody (vennoot van Transmission Events): Daar is baie geleer oor die uitbreiding van die uitgawes en wat dit beteken vir kaartjiepryse en bierverkope om seker te maak dat dit volhoubaar is. ... Om een ​​of ander rede het ons 'n rukkie 'n vreemde manier gehad om die agtergrond te behandel waar drankies oral was.
Graham Williams: Ons het gesê: 'Almal kan gratis drankies drink!' Nee wag …
Teen die derde jaar het die fees tot sy reg gekom. The National and Clap Your Hands Say Yeah headlined. Die rugsak -rapheld Atmosphere het opgetree, en opvallende punk -reünies sluit in die Dead Milkmen en Bad Brains. Die fees het ook begin om die identiteit buite die muur te ontwikkel wat dit sou definieer. 'N Persverklaring vir die fees wat tussen stelle aangekondig word, kan besoekers op 'n meganiese bul of 'n riem op 'n sumo-pak ry en worstel.
Graham Williams: Elke jaar dink ons ​​aan snaakse dinge ... die helfte gebeur nie omdat dit 'n slegte idee is nie, of dit is te duur en die helfte gebeur. Ons doen nog steeds 'n meganiese bul. ... Die sumo pas, maar ons het misluk. Hulle is na die park gestuur en niemand kon hulle die hele fees vind nie. So toe ons besig was om skoon te maak en af ​​te breek, was hulle soos onder 'n verhoog in 'n boks.
2008 was ook die eerste jaar waarop die fees komedie insluit. Neil Hamburger, Matt Bearden en Tim en Eric's Awesome -vertoning was almal bespreek om in die fees se eerste weergawe van die geel verhoogtent te verskyn.
Media -uitdeelstuk vir "Tim en Eric Awesome Show, Great Job!" vanaf 2008.
2008: Tim en Eric Awesome Show
Max Gregor: (Tim en Eric) was wonderlik, maar ook 'n soort ramp. Daar was 'n boks met hul goedere wat op die feesterrein afgelewer is, en dit is letterlik in die middel van die park afgelaai. Net 'n boks wat op die grond sit ... terwyl ons bou. Dit was ongeveer 60 meter weg van die trappe wat na die handelsarea gelei het, so ek dink mense wat dit gesien het, was: "O, dit is iemand wat goedere oprig." Vir 'n paar dae het dit daar gesit.
Uiteindelik het ons die deure vir die fees oopgemaak en mense kom deur, en 'n paar uur later daag Tim en Eric op en sê: 'Haai, dit is 'n bietjie mal, maar daar is oral tonne mense wat ons handelsware oral dra. Het u al baie verkoop? " En ons was soos: "Jou koopware?"
Rosa Madriz: Al die hawelose mense. Hulle het dit weggelaat ... en almal wat gehelp het om die park skoon te maak, het al hul goedere in die park gedra.
Max Gregor: Tim Heidecker staan ​​daar terwyl ek die gesprek voer met sy bestuurder, soos: 'Ja, dit moes alles gesteel gewees het en dit was ons skuld', en die bestuurder wou super cool wees daaroor ... met die kunstenaar wat net stil daar staan . Net na my gestaar. Soos 'n (eksplosiewe) idioot.
Later het Adi Anand, wat toe gewerk het by die Austinist-webwerf, 'n onderhoud gevoer met Tim en Eric in 'n klein sitarea wat deur Prototype Vintage opgerig is.
Adi Anand (direkteur van kliëntedienste): (Hulle) het baie opgewonde geraak in hul karakters en een van die Prototype -stoele is omgedraai in die spruit agter die (sitkamer). Ek moes onderhandel en onderhandel met 'n paar mense in die park wat beweer dat dit hul nuwe meubels is.
Ratatat -kitaarspeler Mike Stroud speel op Fun Fun Fun Fest in 2009 in Waterloo Park. (Jordan Smothermon/Amerikaanse staatsman)
Die fees was stowwerig in jaar drie, maar hulle het hul eerste voorsmakie van die slegte weer gekry in 2009. Die reeks van die fees het gegroei, Lucero, GZA en Danzig was klaar bespreek. Die Protopunk -band Death was weer bymekaar om hul eerste en enigste feeskonsert te speel. Fun Fun Fun bereik ook verder as die vriendekring van Transmission.
Bianca Flores, 'n onlangse Lanier High School -graad wat later die sosiale media -krip van die fees sou word, is daardie jaar alleen na die fees. 'Dit was nie my plan nie,' het sy gesê. 'My beste vriend was veronderstel om saam met my te gaan, maar 'n paar dae voor hy was:' O ja, ek het gelieg. Ek het nie my pas gekry nie. '… Dit was vir my kranksinnig ... ek het nog nooit so iets beleef nie."
Die weer was helder en pragtig vir die eerste dag van die fees, maar Sondag het dit gereën.
Brendan Hannah: Die park het 'n totale modderput geword en die gholfkarre het nie gewerk nie. En destyds het ons nie eens radio's gehad om mekaar in die hande te kry nie. Ek onthou dat ek nie genoeg tente gehad het nie ... dit het begin reën en ons het nie eens 'n 10-by-10 gehad om hulle (klank) bord te bedek nie.
Rosa Madriz: Ons geel verhoog was 'n worstelring en daardie stadium het die meeste van die dag ongeveer drie sentimeter water opgehou ... alles het kortgekom en werk nie ... en mense het steeds geskok.
Graham Williams: Dit was pynlik. Die hele dag was ek so gestres. Ek het letterlik agter die verhoog gehardloop om 'n vuur te blus, en ek onthou hoe ek eers gegly het en geëet het (uitgedrukte) gesig en gegly het wat 100 voet voel, en dan net bedek was met modder.
Danzig, wat later legendaries sou word vir sy ineenstorting van Fun Fun Fun Fest 2011, het sy eerste jaar op die fees die reën met rus geneem.
Rosa Madriz: Ek dink hy het dit verkies. Ek dink hy het gevoel dat hy 'n ondergang of iets gebring het.
Bobby Garza: Danzig het die Sondag van die fees gespeel en ons het soms 'n goeie ondersoek in die oggend, en dit was toevallig toe daar Sondagdienste was (in die nabygeleë St. Elias Ortodokse Kerk) ... Ek onthou net dat ek met Moody gepraat en gesê het: ' Hallo ouens, dit is waarskynlik nie 'n goeie idee om Danzig se klank na te gaan terwyl hulle kerk toe gaan nie. "
Max Gregor: Dit was die eerste keer dat ek 'n idee gehad het van die stad, die parke -afdeling, dat hulle selfs 'n rol gespeel het in sommige van die kommunikasie en besluite.
Graham Williams: Dit was 'n vreemde jaar, maar dit was ook aangenaam, want jy sien videomateriaal daaruit en daar is net 'n stampvol skare en almal staan ​​in die reën of staan ​​onder 'n sambreel, onder 'n asblik of 'n reënjas. Almal was nog daar. Almal sing saam, almal dans nog. Niemand het omgegee nie. Die meeste kaartjies het nog steeds verskyn.
Bianca Flores (bemarkingsbestuurder): Om soveel verskillende demografie op een plek te sien en soveel dinge wat ek nog nooit in my lewe gesien het nie. Dit het baie oë oopgemaak. Ek het die hele tyd ernstig gesê: "O my god". Ek was 18. Ek sou sien hoe meisies almal dwing om voor te kom. … Die gietende reën. ... Dit is 'n bietjie kak om te sê, maar ek voel asof ek myself beslis verloor het terwyl ek daar was.
Stephen Egerton en die afstammelinge het Devo vervang toe die groep in 2010 moes kanselleer (Erika Rich/Vir Amerikaanse-staatsman)
Minder as twee weke voor die 2010 -fees is Williams deurmekaar gestuur toe Devo se hoofopskrifte moes wegval omdat kitaarspeler Bob Mothersbaugh sy hand gesny het en nie kon speel nie. Dit was 'n nagmerrie van 'n besprekingsafdeling.
Graham Williams: Ons het nie tyd gehad om die probleem op te los nie. Ons moes net iets ingeprop kry sodat mense nie hul geld terug wil hê nie ... toevallig, om oor die volgende jaar te praat, en dit was soos: 'God, u tydsberekening is perfek. Ons gee u Devo se fooi. Ons sal hulle wegvlieg. "
Max Gregor: (Dit was die) gelukkigste ongeluk in my lewe. ... Afstammelinge is die band wat my in punk laat beland het. So toe ek uitvind dat dit gebeur, spring ek van blydskap.
Alison Narro: Ek het gevoel ek gaan by 'n venster uit spring.
Graham Williams: Dit was ingewikkeld omdat die sanger soos 'n baie hoë biochemikus in Dupont was. ... Sy werk is kranksinnig, asof hy nie 'n vergadering kan misloop nie, of dat 'n nuwe geneesmiddel teen kanker nie gebeur nie. En dit was op 'n Sondag en hy het Maandagoggend 'n vergadering gehad, en ek onthou dat ek letterlik na gehuurde vlugte gekyk het. ... Hulle het uiteindelik 'n Skype -vergadering in sy hotelkamer gehou. ... Dit was so indrukwekkend.
Max Gregor: Dit was regtig kaasagtig. (Graham en ek) het gepraat oor watter liedjie ons gaan duik en ek het gesê: 'Ek gaan duik vir' Suburban Home ',' en hy was soos: 'Nee, ek gaan verhoogduik vir 'Surburban Home', 'ek dink ons ​​het dit albei gedoen.
Alison Narro: Dit was regtig gaaf om jonger geslagte kinders te sien. Dit was net fase duik na fase duik ... die energie wat uit daardie gebied kom, was fantasties.
"Weird Al" Yankovic het in 2010 by Fun Fun Fun Fest opgetree.
2010: Weird Al and the Segway
Een van die moeiliker versoeke aan die ruiter vir 'Weird Al' Yankovic se uitgebreide verhoog vir sy Vrydagaand-voorfeesvertoning, was 'n Segway. Yankovic ry een van die regop bewegers op die verhoog tydens 'White and Nerdy', en herskep 'n toneel in die video vir sy parodie op rapper Chamillionaire se 'Ridin'.
Graham Williams: Dit was so moeilik om 'n Segway in Austin te vind, en die een onderneming het agtergekom waarvoor dit gebruik is, en toe word hulle beledig omdat hulle gedink het dat dit spot met Segway -ruiters.
Max Gregor: Nee, dit was eintlik die teenoorgestelde. Die indruk wat ek gekry het, was dat hulle op die front van 'n salige onkunde was. ... Ek het die Segway -groep afgemerk terwyl hulle in Austin rondgery het. ... Ons gaan sit en praat daaroor en ek probeer verduidelik: 'Weird Al kom uit op die verhoog op 'n Segway.' ... In my gedagtes hou hy daarvan om skreeusnaaks te spot met Segways of iets anders - It's Weird Al.
En ek het dit klaar verduidelik en hulle het gesê: 'Weet u wat, dit is so wonderlik, want ons het 'n geleentheid gesoek om mense te wys hoe cool Segways is en as ons op die verhoog kan kom by 'n groot musiekfees, dan Mense, mense gaan oor die hele stad Segways ry. " Ek was soos: "Ja, heeltemal."
Fun Fun Fun Fest verhuis na Auditorium Shores nadat die Waller Creek Tunnel Project Waterloo Park gesluit het. Dit het hulle toegelaat om uit te brei na drie dae en om groot menigtes te huisves. (Kelly West/Amerikaanse-staatsman)
In 2011 het die bou van die Waller Creek Tunnel -projek Waterloo Park gesluit, wat Fun Fun Fun Fest verplaas het. Vir meer as 'n jaar het feesorganiseerders saam met stadsamptenare saamgewerk om die geleentheid na die Auditorium Shores te verskuif. In die somer het hulle 'n moontlike padblokkade bereik: die drie dae wat hulle vir die fees wou hê, sal 'n maksimum van die aantal geleenthede wat by die stadspark toegelaat word, oorskry. Die Austin Music Commission het suksesvol namens die fees geliefd geraak om die pet ('n administratiewe beleid, nie 'n stadsverordening) te wysig nie. Die fees het voortgegaan met planne om te verhuis en uit te brei na 'n volle drie dae.
Bobby Garza (hoofbestuurder): Die maklikste ding wat hulle op daardie stadium kon doen, was om dit uit die stad te skuif en 'n groot kampeermodel te maak. Doen 'n groot uitblaasfees, en dit gaan nie meer in Austin wees nie. Dit sal aan die buitewyke van Austin wees, en dit is wat baie feeste doen. Maar in gesprek met Graham en Moody was hul verbintenis: 'Dit moet 'n stedelike fees wees. Dit moet in die middestad wees. Dit moet per fiets toeganklik wees vir kinders. Dit moet toeganklik wees met die openbare vervoer. " Ek dink dat hierdie waardes baie verlore gaan in sommige van hierdie gesprekke. ... Ek was die enigste kind wat 'n raadslid was (vir die stadsraadslid Mike Martinez) wat musiek gespeel het, 'n musikant wat eintlik in klubs gewerk het en aan mense kon verduidelik waarom dit regtig baie belangrik was.
Die afstand tussen Waterloo Park en Auditorium Shores is slegs twee en 'n half myl, maar sommige aanhangers van die fees was ongelukkig.
Adi Anand: Persoonlik wou ek nie weggaan nie weens die ligging. Dit was net daar langs die Mohawk. Ek het nooit aan die hele fees gedink as iets wat buite die hele stampende terrein van Red 7, Mohawk, sou wees nie.
James Moody: Auditorium Shores was tradisioneel altyd gratis vir suide deur Southwest gratis vertonings of Reggae Fest of watter gemeenskapsgeleentheid ook al, en dit het nie so rou, of so swaar of wat u dit ook al wou noem nie, soos wat ons gedoen het. Om mense af en oor die water te loop was 'n groot vraag.
Moody het daardie jaar 'n nautiese tema vir die handelsmerk van die fees geskep, 'n knipoog na Aqua Fest, 'n lang somer Austin-somergeleentheid aan die oewer wat aan die einde van die 90's geëindig het. Hulle het plakkate en goedere ontwerp wat herinner aan die geliefde ou Austin -fees. Hulle stel hul reeks bekend in 'n video wat in die maritieme taal van vlag -semafoor gekodeer is, en bied 'n Aqua -Olimpiese Spele -kompetisie aan by Fiesta Gardens, wat 'n toutrekoorlog tussen Noord -Austin en Suid -Austin oor die meer insluit, soortgelyk aan die een wat Aqua Fest tradisioneel ingesluit het.
James Moody: Ek dink nog steeds dat ons die enigste tou in Austin besit wat Town Lake kan oorsteek.
Ian Orth: Vir my is ek gebore en getoë in Austin. ... Ek het al hierdie herinneringe gehad om weer 'n kind in Austin te wees. Toe ons na die Shores verhuis ... het dit gevoel asof die goeie ouens wen. ... Ons is hier in die middel van die stad en kan die stad wys: 'Hey, ons is nie 'n klomp vreemdelinge' en 'Hey, dit is nie 'n eksklusiewe ding nie.' Dit is 'n oomblik vir almal in Austin om af te kom en te ervaar hoe 'n ware fees na my mening moet voel.
Vanuit 'n finansiële oogpunt was die stap riskant vir Transmission.
Bobby Garza: U het 'n fees gehad wat waarskynlik by 7.500 mense by Waterloo uitgeloop het. Die park by Auditorium Shores het 'n kapasiteit van 20 000. U sê dus dat ons ons fees gaan neem en ons sal dit drie keer probeer uitbrei. Niemand doen dit binne 'n jaar nie en het werklik 'n mate van sukses.
Max Gregor: Ek het letterlik van nuuts af 'n splinternuwe lokaal ontwerp. ... Dit het 'n volle jaar van proef en fout geneem, om alles op een manier in kaart te bring en dan daardeur te loop en weer te probeer.
Omdat die staat in 'n verlammende droogte beland het, was die toestande op die grond daardie jaar baie stowwerig, maar die fees het 'n uitstekende reeks opgelewer met die hoofopskrif van Public Enemy, Slayer en Passion Pit. Hulle het ook voortgebou op die eienaardige estetika van die fees. Hulle het 'n fotostand in 'n draagbare toilet in die middel van die veld gesit en 'n paar feesteliefhebbers is in die geel verhoogtent getroud deur die voormalige frontman van die Black Flag, Henry Rollins, wat 'n afspraak met 'n gesproke woord gemaak het. Die internet -fenome Sergio the Saxman, wat die dag lank sonder hemde in die veld rondbeweeg en "Careless Whisper" speel, sorg vir musikale begeleiding. Opvallende gaste tydens die fees van daardie jaar was Ryan Gosling, Val Kilmer en Rooney Mara wat opgedaag het om 'n toneel saam met die regisseur Austin, Terrence Malick, op die blou verhoog te verfilm.
Op die eerste dag is Glenn Danzig bespreek om die swart verhoog af te sluit met 'n stel materiaal van sy vroeë orkeste, die Misfits en Samhain. Die stel het rampspoedig verkeerd geloop - Danzig het 'n uur laat opgehou, teen die fees geveg en sonder sukses probeer om 'n oproer te begin - maar ironies genoeg het sy epiese ineenstorting verskyn as 'n ikoniese oomblik wat die feestelike aantrekkingskrag van die fees sou bepaal.
Graham Williams: Gedurende die naweek het mense hul eie hemde gemaak, wat Danzig -grappies was. En Ted Leo het 'n geheime stel Danzig -voorblaaie gedoen waar hy uitgekom het, geklee as Danzig, want hy het blykbaar 'n Misfits -huldeband ... en almal was toevallig in die stad. I feel like that fest, that year we were able to plant our flag in the park and say, "Ok we made it to the next step up. We were able to do this."
Bobby Garza: One of my favorite Fun Fest experiences on Auditorium Shores was seeing Saul Williams … his spoken word stuff is so powerful and I was so curious. I was like, "How is this going to translate, because you've got a million things going on?" … He didn't say "Hi, hello." He just walked in and started talking and it was so intense, but you could hear a pin drop in that tent. En dit was ongelooflik. … That sort of speaks to Fun Fun fans. They were there just for that experience. … I don't think there's any other festival that really embraces so many types of experiences.
While we&aposve had some teasers in the last few weeks - Wednesday night was the night for BINGO - and the full Fun Fun Fun Fest onthul.
On 7/11 (Happy Slurpee Day!) Fun Fun Fun held their bingo-to-reveal-the-artists event, and while we already knew about Run DMC reuniting and some others, there were quite a few surprises in the massive list of musical acts and comedians announced (Public Image Ltd., Youth of Today, De La Soul, X, Bob Mould, Saul Williams, and Hannibal Burress to name a few).
The headliners (in addition to the aforementioned Run DMC reunion) are an electic-but-looked-forward-to group: Santigold, Refused, and for Comedy David Cross.