Seedoring: plant en versorg in die tuin, voortplanting, snoei, variëteite, foto - Versamelings
Seedoring: plant en versorg in die tuin, voortplanting, snoei, variëteite, foto
Seedoring (lat Hippophae) behoort tot die soort plante van die Lokhovye-familie, wat langs die oewers van riviere en mere groei, hoofsaaklik op sand of klippies. Seedoring kom voor in die berge op 'n hoogte van 2100 meter bo seespieël. In die volksgeneeskunde is seedoring gebruik om mense en perde in antieke Griekeland te behandel, en hoewel dit met verloop van tyd om die een of ander rede vergete was, het dit die afgelope dekades weer baie gebruik geword.
Terloops, die wetenskaplike naam van duindoring word uit die Grieks vertaal as 'glans vir perde' - die velle van diere wat aan die blare van die plant voed, het 'n satyn tint gekry. In Rusland word seedoring sedert die 19de eeu verbou, maar variëteitplante verskyn eers in die dertigerjare van die vorige eeu.
Aanplant en versorging van seedoring
Landing: vroeë lente, voor bot breek.
Bloei: in April of Mei.
Die grond: swart aarde, leemagtige, sanderige leem, met 'n pH van 6,5-7,0. Klei- en suurgrond, sowel as gebiede met 'n hoë grondwatertafel, is kategories ongeskik.
Gieter: soos benodig. Jong plante word natgemaak met 3-4 emmers water, volwasse plante - met 6-8 emmers wat die hele grondlaag van die grond probeer natmaak. Teen die herfs word die waterverbruik anderhalf keer verhoog, en in Oktober word oorvloedige besproeiings met water opgelaai.
Topversiering: gereeld vanaf die derde seisoen na plant. Vanaf die vyfde lewensjaar - net potas en fosfor, maar tot op hierdie ouderdom word ammoniumnitraat in die vroeë lente in die nabygeleë sirkels van jong plante versprei en in die grond ingebed teen 'n snelheid van 20 g / m². Volwasse vrugteplante benodig ook blaarbemesting onmiddellik na blom en na nog drie weke. In die herfs word die stamme gevul met superfosfaat, kaliumsout en as.
Sny: op enige tyd van die jaar, maar die gemaklikste in die vroeë lente, voor die aanvang van sapvloei. Sanitêre skoonmaak word gewoonlik in die herfs gedoen.
Voortplanting: sade, steggies, verdeling van die bos, ent, lote en gelaagdheid.
Peste: seedoringvlieë, seedoringmotte, plantluise, gal en spinmyt.
Siektes: endomikose, swart kanker, swart been, skurfte (stegmina), grys en bruin verrotting, fusarium, verticillose, alternaria, phomosis, seedoring terry, ringvormige taknekrose en corineum nekrose, gemengde en hartvormige stamvrot.
Lees hieronder meer oor die groei van seedoring.
Seedoring kan 'n struik of 'n klein boom met 'n hoogte van 10 cm tot 6 meter of meer wees. Die wortelstelsel van die plant is oppervlakkig, dit is ongeveer 40 cm diep, maar brei die breedte uit tot 'n afstand wat die diameter van die kroon 2-2,5 keer oorskry. Die blare van die duindoring is afwisselend, lang en smal, aan die bokant van die plaat gespikkeld groen en silwerwit of rooigoud met skubbe onderaan. Klein en onopsigtelike eenslagtige blomme kom byna gelyktydig met die blare op die duindoring oop. Seedoring blom einde April of vroeg in Mei.
Seedoring is 'n tweeslagtige plant: silwerbruin blou mannetjies vorm bloeiwysetjies aan die basis van jong lote, en geel wyfieblomme verskyn in die oksels van bedekkings. Seedoringvrugte is sferiese of langwerpige valse druppels, bestaande uit 'n neut en 'n sappige oorgroeide oranje of rooierige houer, word in 90-100 dae ryp. Die duindoringtak is dig bedek met vrugte, wat in die Russiese naam van die plant weerspieël word.
Konfyt en sap word van seedoringbessies gemaak, maar die belangrikste waarde van die plant is genesende olie, wat in die algemeen as wonderbaarlik beskou word. Seedoring is 'n winterharde plant wat ryp tot -50 ºC kan weerstaan, en wortels in die grond kan temperature tot -20 ºC weerstaan. Seedoring is bang vir die winter ontdooi baie meer ryp - in toestande wanneer die grond nie vries nie, kan sy wortels verrot.
Seedoring wat in pragtige isolasie gekweek word, dra nie vrugte nie, aangesien vroulike en manlike seedoringblomme gewoonlik in verskillende bosse voorkom. Dit is waar dat u soms, baie selde, vorms met tweeslagtige blomme kan vind. Gewoonlik word die vrugte op vroulike plante gevorm, en manlike plante is nodig vir die bestuiwing daarvan: een manlike bos is genoeg om 3-5 vroulike plante te bestuif. Dit is onmoontlik om die geslag van 'n jong plant te bepaal, duidelikheid kom slegs wanneer blomknoppies op die bos vorm - daar is meer van die manlike eksemplare en dit is baie groter as vir die vroulike. Vrugte vind plaas in 4-6 jaar vanaf die begin van die groei.
Seedoring herstel baie eeue gelede geleidelik sy verlore posisies, en hoewel dit tot dusver nog nie so gereeld in ons tuine voorkom soos druiwe, frambose, aarbeie, appelliefies of aalbessies nie, maar meer dikwels as irgu, aarbeie, swartbessies, bloubessies , bloubessies of aktinidia ... Ons waardeer die duindoring nie net vir sy smaak nie, maar ook vir sy onmiskenbare gesondheidsvoordele.
In ons artikel sal ons fokus op die duindoringdoring, wat byna dwarsdeur Europa groei, ook in ons tuine. Ons sal u vertel hoe die aanplant en versorging van seedoring uitgevoer word: wanneer en hoe u duindoorn in 'n tuinperseel of in die land moet plant, hoe om die duisendoring gedurende die groeiseisoen te versorg, hoe om duindoorn te voer ten einde om konsekwent hoë opbrengste te behaal, hoe om duindoring teen siektes en plae te spuit, wanneer en hoe u die duisend sny en hoe u die duurder met saad en vegetatiewe metodes moet vermeerder.
Aanplant van duindoring
Dit is gebruiklik om duindoring vroeg in die lente te plant voordat dit op bome bot, aangesien dit baie moeilik is om hierdie prosedure in die herfs te verdra. As 'n reël word 'n sonnige area vir seedoring aan die rand van die tuin toegeken - een manlike eksemplaar en 3-4 vroulike plante kan daar geleë wees.
Op suur gronde sowel as kleigrond, sal duindoring nie goed groei nie, die optimale pH van die grond is pH 6,5-7,0. Voordat die duindoring geplant word, is suur gronde kalksteen, wat grondkalksteen of kalksteentuff byvoeg om te grawe in die berekening van 250-400 g per m² - hierdie hoeveelheid deoksideermiddels is 8-10 jaar lank genoeg. Die grondwater op die terrein mag nie hoër wees as op 'n diepte van 2 m nie. Moenie seedoring plant waar aarbeie voor dit gegroei het nie, aangesien dit dieselfde siektes het.
Om te plant, is dit beter om eenjarige of twee jaar oue seedoring-saailinge aan te skaf, waarvan die wortels voor die plant in 'n kleimoes gedoop word. As u agterkom dat die wortelstelsel van die saailinge droog is, plaas hulle wortels eers 'n dag of twee in 'n emmer water sodat hulle weer elasties is.
In die herfs word 'n plot vir seedoring voorberei: hulle grawe die grond op tot die diepte van 'n graafbajonet met die gelyktydige inbring van 20 g kaliumsulfaat, 200 g superfosfaat en 4-5 emmers humus vir elke m². In die lente word putte van 65x65x65 cm op 'n afstand van 2 m van mekaar gegrawe, 'n pen van 1-1.20 m hoog word in die middel van elke gat gedryf en 'n heuwel vrugbare grond word uitgegooi waarop 'n saailing geplaas word. Die wortels van die saailing word reguit gemaak, waarna die put bedek is met aarde gemeng met growwe sand, humus of turf in gelyke verhoudings, sodat die wortelkraag van die boom op 'n diepte van nie meer as 3 cm in die grond is nie.
'N Klein sirkelvormige gaatjie word om die saailing gelaat vir natmaak, die boom word aan 'n pen vasgemaak en 2-3 emmers water word in die besproeiingsgat gegooi. As die water opgeneem word, word die gat met humus of droë aarde bedek en dit gelyk gemaak met die oppervlak van die terrein. Die eerste keer dat die saailing op 'n nuwe plek wortel skiet, word dit 'n maand lank daagliks natgemaak.
Soos ons reeds geskryf het, is dit ongewens om in die herfs seedoring te plant, maar as daar so 'n behoefte is, probeer dan om voor duisternis seedoring te plant sodat dit tyd het om wortel te skiet voor ryp. Dit kan slegs gedoen word in gebiede waar die winter laat kom, en slegs as die seedoring-saailing aan al die vereistes voldoen wat daarvoor gestel word: die saailing wat gereed is om te plant, moet minstens 3 skeletwortels hê wat tot 20 cm lank is en baie veselagtige wortels: die stam moet hoog wees van 35 tot 50 cm en 'n deursnee van minstens 6 cm; daar moet verskeie lote op die stam wees. In 'n gesonde plant is die bas elasties, sonder skade of plooie. Dit moet nie van die hout afskilfer nie, en die hout moet nie 'n bruin tint hê nie, want dit is 'n bewys dat die saailing bevries is.
Grawe 'n gat van die afmetings wat in die vorige afdeling aangedui is, dryf 'n pen in die middel daarvan, gooi grond onder 'n volwasse seedoring gemeng met 'n emmer humus, 'n handvol dubbele superfosfaat en 'n glas houtas op die bodem. Volg anders die instruksies in die vorige afdeling.
Versorging van duindoring
Hoe om vir die lente te sorg
Die aanplant en versorging van duindoring hou nie spesiale prestasieprobleme in nie, maar dit vereis sekere kennis en vaardighede. Aan die einde van Maart, sodra dit warmer word, word die duindoring gesuiwer en verwyder alle gebreekte, siek, verdorde en hangende takke. In April moet u die grond boor of losmaak in die duindoringboomstamme en in die gange.
In Mei word seedoring natgemaak. Dit is veral nodig as daar geen sneeu in die winter en reën in die lente was nie. As daar genoeg sneeu in die wintermaande was en die lente reën, kan u u tyd neem om die seedoring nat te lei.
As die weer kalm is tydens die blom van die duindoring, moet u ekstra bestuiwing uitvoer: sny 'n takkie van die manlike boom af en skud dit oor die kroon van die vroulike plant.
Die versorging van seedoring in die somer is die gevolg van die intensiewe groei van lote en vrugte. In die somer het die plant veral vog nodig, dus is dit onaanvaarbaar om die grond in die nabyste stamkringe uit te droog. Hou egter in gedagte dat versuiping net so skadelik is as 'n gebrek aan vog: in te klam grond vererger die luguitwisseling en daarom word die lewensbelangrike aktiwiteit van die wortels vertraag.
Handhaaf die waterbalans van die grond, en los die grond 'n dag na die natmaak in die gange en byna-rompsirkels. Verwyder onkruid en wortelgroei. Monitor die toestand van die blare en lote van die duindoring noukeurig om die aanvang van die siekte betyds op te spoor.
In Augustus-September begin die rypwording van vrugte van die duikers van die see. Steek dit betyds op om takke wat oorlaai is met bessies te breek, te voorkom. Hulle begin die bessies oes as hulle die kleur en grootte kenmerkend van die variëteit kry.
Na die oes het die duindoring sanitêre snoeiwerk nodig, en volwasse bosse in die herfs word op hul beurt verjong - een bos elke jaar. In die droë herfs moet die duindoring volop natgemaak word vir die winter. Daarbenewens word organiese kunsmis- en fosforkunsmis in die herfs in die grond ingebring en dit ingebed om 'n terrein tot 'n diepte van 10 cm te grawe.
Almal weet dat dit makliker is om 'n probleem te voorkom as om dit te hanteer. Om u duindoring te beskerm teen peste en gevaarlike patogene, is dit nodig om voorkomende behandelings uit te voer.
In die vroeë lente moet u die gevalle blare versamel, die oorblyfsels van blomme en vrugte van die bome verwyder, die wonde op die stamme en takke skoonmaak en dit behandel met 'n oplossing van 3% kopersulfaat, waarna u die stingel moet witwas. en skeltakke van duindoring met kalk om die bas van die boom teen plae te beskerm. 'N Maatreël soos die behandeling van seedoring met 'n 7% ureumoplossing of 'n 1% oplossing van Bordeaux-vloeistof twee keer per seisoen - in die vroeë lente en laat herfs - is goed bewys as 'n voorkomende werking teen swamsiektes en plae.
As plae gedurende die seisoen op die duindoring voorkom, behandel die bos of boom een ​​keer per week met 'n oplossing van houtas.
Om die seedoring nat te lei, word na behoefte uitgevoer en probeer om die hele grondlaag van die grond nat te maak. Hiervoor is 3-4 emmers water genoeg vir 'n jong plant, wat in 'n byna stamcirkel gegooi word, en volwasse bome benodig 6 tot 8 emmers. Nader aan die herfs neem die waterverbruik per boom anderhalf keer toe. Wateroplaai podzimny water is baie belangrik vir duindoring - dit verhoog sy winterhardheid.
Maak seker dat u die grond op die terrein losmaak na natmaak of reën: daar vorm nodules aan die wortels van die duindoring waarin bakterieë leef, wat stikstof uit die lug assimileer en die wortellaag van die grond verryk met stikstofverbindings wat lewensbelangrik is vir die plant . Daarom moet die grond op die terrein heeltyd los wees. Wees egter versigtig: die wortelstelsel van die duindoring is vertikaal en dit is baie maklik om dit te beskadig; daarom is dit die beste om die stamme met humus of kompos van aartappeltoppe of berk- of appelblare te deklaag, dan hoef u selde maak die grond los.
Die teel van seedoring sorg vir gereelde voeding van die plant vanaf die derde jaar van groei. Aangesien die wortelstelsel self van stikstof voorsien, sal dit nodig wees om slegs kalium- en fosforkunsmis onder 'n volwasse plant toe te dien, maar tot vyf jaar, totdat die wortelstelsel ontwikkel, word ammoniumnitraat elke lente oor die naby-stam sirkel versprei seedoring teen 20 g per m², waarna hulle die laag grond bedek.
'N Volwasse plant, wat reeds die vrugte-seisoen binnegegaan het, onmiddellik na blom, en daarna nog een keer na drie weke, word op die blare behandel met 'n oplossing van een lepel vloeibare kalium humaat of Effekton in 10 liter water. Gedurende die groeitydperk van die eierstokke word die duindoring wat voorberei word vir vrugte gevoed met 'n oplossing van twee eetlepels dubbel superfosfaat in korrels, dieselfde hoeveelheid Universal-mikro-voedingsmengsel en 'n eetlepel kaliumsulfaat in 10 liter water.
Gedurende die herfsgrawe is op elke m² 30 g superfosfaat, 100 g houtas en 25 g kaliumsout versprei. As die grond in die omgewing suur is, gebruik fosfaatgesteente as kunsmis teen 50 g per m² in plaas van superfosfaat.
In beginsel kan u die duindoring op enige tyd van die jaar snoei, behalwe vir die winter. Maar meestal word bosdoringbosse in die lente gesnoei gedurende die rustende periode, terwyl dit nog nie opgewarm is nie. In die herfs word die duindoring gewoonlik voorberei vir oorwintering en sanitêre snoei word uitgevoer.
Snoei in die lente
In die lente word seedoring ná die winter in orde gebring - hulle sny die siek en verskrompelde lote en takke af wat onder die gewig van sneeu gebreek word. Jong bome word formatief gesny, en hier is dit belangrik om so vroeg as moontlik te besluit of u 'n boom of 'n bos sal groei.
As u wil hê dat die duindoring soos 'n bossie moet groei, moet u die nuut geplantte saailing op 'n hoogte van 10-20 cm afsny, en die volgende jaar van die groei wat op die hennep verskyn en van die wortel af kom, moet u nie meer as 4 lote, en verwyder die oorblywende lote heeltemal. Hou net in gedagte dat u slegs op lote van die wortel kan reken as die seedoringseeltjie eie wortels het.
As u besluit dat u duindoring 'n boom sal wees, vorm dit met 'n stingel van 30 cm en 2-4 skeltakke. U hoef nie 'n saailing met reeds gevormde takke te sny nie, maar as daar geen takke aan is nie, verkort dit tot 30 cm en vorm volgende jaar 3-4 skeletagtige takke en 'n gids van die opkomende lote en maak dit gelyk. As die takke na 'n jaar te veel groei, verkort dit met 'n derde of 'n kwart van hul lengte. As die bome ryp is vir vrugte, moet u nie die bome van die lote sny nie, want dit is waar die blomknoppe vorm.
In die toekoms bestaan ​​die vorming van 'n bos en 'n boom in die verwydering van verdikking, oortollige lote wat in die verkeerde rigting groei en onnodige oorgroei.Terloops, om die wortelprosesse te verwyder, moet u dit baie noukeurig uitgrawe en probeer om nie die wortelstelsel van die moederplant te beskadig nie, sny dit in 'n ring op die plek waar dit ontkiem het.
As u duindoring ses jaar oud is, is dit tyd vir vernuwende snoei, wat ook die beste in die lente gedoen kan word. Takke wat opgehou het om vrugte te dra, word uitgesny en vervang met die jongste van die sterkste, selfs bo-takke. Dit moet geleidelik gedoen word - vervang jaarliks ​​van 1 tot 3 takke, nie meer nie.
Moenie moedeloos word as die boom weens ryp sterf nie. As die wortel lewendig is, kap dan eenvoudig die dooie boom of struik tot by die wortelhalsband en begin 'n nuwe plant vorm.
Laat in die herfs, wanneer die duindoring die rustende periode binnegaan, alle onnodige, te ou, gebreekte, gedroogde, onbehoorlik groeiende en siek takke en lote afgesny word, sodat die plant dit nie die hele winter tevergeefs voed nie. Gebruik slegs geslypte steriele instrumente om te snoei sodat dit nie die bas en wond vergruis nie.
Voortplanting van duindoring
Seedoring reproduseer maklik en op verskillende maniere: saad en vegetatief - deur steggies, ent, die skeiding van die bos, lote en gelaagdheid. Al hierdie metodes is maklik om te implementeer.
As u 'n variëteitsaailing wil kry, is dit beter om vegetatiewe voortplantingsmetodes te gebruik, omdat saailinge gewoonlik nie die variëteiteienskappe van die ouerplant herhaal nie. Met behulp van saad vermeerdering word gewoonlik nuwe soorte plante geteel. Daarbenewens word saailinge wat uit sade gekweek word, gebruik as onderstam vir voortplanting van duindoring deur ent.
Seedoringsaad verloor nie langer as twee jaar hul ontkieming nie. Aan die einde van April, na voorlopige stratifikasie van anderhalf maand in die onderste laai van die yskas, word die sade op 'n vlak diepte gesaai en soos gewoonlik ontkiem: in die lig, op 'n warm plek, bedek met glas. Saailinge kan oor 'n week of twee verskyn, en vir die eerste keer word dit skaduwee van direkte sonlig. In die middel van Junie word die saailinge na 'n permanente plek oorgeplant, nadat die lang penwortel voorheen verkort is om die ontwikkeling van die wortelstelsel te stimuleer.
Hierdie metode behels sowel groen steggies van duindoring as die wortel van houtagtige steggies. Gegradeerde steggies word einde November of selfs vroeg in Desember geoes, maar dit is beter om dit einde Maart of vroeg in April te sny. Om dit te doen, kies u twee-jaar-inkremente met 'n dikte van minstens 6 cm en sny daaruit segmente van 15-20 cm lank. Steggies seedoring wat in die herfs gesny word, word in 'n bos vasgemaak, in lap toegedraai, in 'n plastieksak gesit , begrawe in 'n gat en bedek met sneeu, en as daar geen sneeu is nie, raak dan aan die slaap met spar takke of droë blare.
Steggies wat in die lente voor die plant van die herfs gered word of in Maart gesny word, word drie dae in die water gehou en dit van tyd tot tyd verander. Dit sal lekker wees as u 'n wortelstimulant by die water voeg. Daarna word die steggies skuins in die grond geplant sodat ten minste 2-3 knoppies bo die oppervlak bly, maar die meeste daarvan bly ondergronds. Teen die herfs kan die steel tot 60 cm hoog strek. Seedoring begin in die derde jaar vrugte dra van die steel.
Groen steggies is moeiliker om te wortel. Hulle benodig spesiale toestande: steriele los grondmengsel, bedek met 'n laag gewaste sand, wortelvormingstimulante, gereelde bespuiting van vog om 'n hoë lugvog te skep, ens.
Hierdie metode is goed as u 'n jong boom of bos met goed buigende takke op u werf het. Kies in die lente 'n tak met goeie groei, buig dit neer, plaas dit in 'n vlak groef, beveilig dit en bedek dit met aarde. Maak dit regdeur die seisoen nat, voer dit, maak die grond rondom dit los en verwyder onkruid. Die volgende lente, wanneer die steggies wortel skiet, word dit van die moederplant geskei, saam met die wortels opgegrawe en op 'n permanente plek geplant.
Vir hierdie tipe voortplanting moet u lote neem van eie worteldoring wat nie nader as anderhalf meter van die moederboom groei nie - gewoonlik het hulle reeds 'n wortelstelsel. Gedurende die seisoen word die loot hoogs gespuit, natgemaak, gevoed, en in die lente word dit noukeurig geskei en op 'n nuwe plek geplant.
Wanneer hulle so voortplant, grawe hulle die hele bosdoringbos op, sny die ou takke daarop af, verdeel die bos in verskillende dele met behulp van 'n snoeischaar, wat elkeen lote en wortels moes ontwikkel het, verwerk die snye met gebreekte steenkool, waarna die steggies in voorbereide kuile ​​geplant en opgepas word, soos 'n boompie.
Ent van seedoring
Hierdie metode is die moeilikste van alle vegetatiewe. Is dit die moeite werd om in te ent as daar soveel eenvoudiger en nie minder doeltreffende geleenthede is om duindoring te vermeerder nie? Dit blyk dat dit die moeite werd is: om nie 'n nuwe plant te plant nie, om 'n manlike steel na 'n vroulike plant te ent. Of kweek die verskeidenheid wat u benodig op 'n lewensvatbare onderstam.
Die beste tyd om ingeënt te word, is einde April of vroeg in Mei. Die stingel van 'n twee jaar oue saailing, wat as onderstok gebruik sal word, word 1,5-2 cm bo die wortelkraag afgekap, die sterkste loot van 10 cm hoog word op die onderstok gelaat, die res word verwyder of uitgebreek. Die oorblywende loot word die hele somer gekweek en knyp dit sodat dit nie in hoogte groei nie, maar verdik. Die onderste gedeelte, tot 13-15 cm hoog, word van groeisels verwyder, sodat teen die volgende lente 'n gladde en egalige stam uit die loot gevorm word.
In die derde lente, wanneer die saailing groei tot 50-60 cm, en die deursnee daarvan 5-9 mm bereik, voer hulle die verbeterde kopiëring van steggies van die variëteit uit wat u benodig op 'n hoogte van 8-10 cm vanaf die wortelkraag. Steggies wortel makliker aan 'n kunsmatig gevormde stingel as om dit aan die wortelhals te ent. Dit is kenmerkend dat steggies wat van vroulike bome geneem word, beter wortel skiet as manlike.
Siektes van duindoring
Om die een of ander rede word daar altyd geglo dat duindoring min deur siektes geraak word, maar saam met die verspreiding van hierdie kultuur in ons tuine het dit geblyk dat so 'n stelling geen basis het nie. Seedoring word, net soos ander vrugtebome, deur swam-, virale en bakteriese siektes aangetas. Seedoring ly meestal aan siektes soos:
Endomikose - swamsiekte met 'n fokus, wat vroeg in Augustus op die vrugte van seedoring verskyn, wat slap, sag word en gevul is met grys reuklose slym. Die dop van die betrokke bessies breek deur, en die inhoud vloei uit na naburige bessies en besmet dit met endomikose. Reën en dou dra by tot die ontwikkeling van die siekte.
Beheermaatreëls. Seedoringbehandeling bestaan ​​uit 'n tweestadige behandeling met een persent Bordeaux vloeistof of koperoksichloried. Die eerste behandeling word na die einde van blom uitgevoer, en die tweede middel Julie;
Swart kanker verskyn as donker ronde kolle op groot takke. Met die ontwikkeling van die siekte op die plekke van hierdie kolle, word die bas swart, word hy met krake bedek en val af, die hout word donkerder en verrot. Die oorsaaklike middel van die siekte dring deur die plekke van bevriezing of wonde tydens snoei.
Beheermaatreëls. Die geaffekteerde gebiede word van siek bas en hout tot gesonde weefsel skoongemaak, behandel met kopersulfaat, en dan 'n mengsel van klei met mullein;
Blackleg, opgewonde deur grondswamme, verdun dit die stam van die saailing op die punt van kontak van die saailing se hipokotale knie met die grond. Jong saailinge word deur die siekte aangetas.
Beheermaatreëls. Kweek die saailinge op 'n substraat van gewaste sand gemeng met turfgrond. Water die saailinge een keer elke paar dae met 'n ligte pienk oplossing van kaliumpermanganaat as voorkomende maat, maar behandel dit daagliks met 'n oplossing van kaliumpermanganaat:
Skurfte, of stegmina - Dit is 'n swamsiekte wat jong lote, blare en vrugte aantas, wat dikwels lei tot die droog van die lote, of selfs die hele plant. In die middel van die somer word swart, ronde, blink kolle op die bessies gevorm wat geleidelik toeneem. Dan verskyn pienk of geel slymvormings deur die skeure van die vrugte. Die vrugte droog op en word swart. Swart swellings verskyn op die lote van die huidige jaar, swart fluweelagtige kolle en maagsere op die blare. Die bos lyk asof dit met swart ink gespuit is.
Beheermaatreëls. As 'n voorkomende maatreël, doen elke herfs 'n sanitêre snoei van seedoring, waarna alle plantreste verbrand word, en behandel die duindoring met een persent Bordeaux-vloeistof nie later nie as 20 dae voor oes;
Grys en bruin verrotting - hierdie siektes verskyn in Julie, en reënweer dra by tot die ontwikkeling daarvan. Van grys verrotting krimp en verdor die vrugte van die duindoring, en van bruin, donker kolle op die bessies.
Beheermaatreëls. Plante wat tekens van siektes toon, word gekap en verbrand. As 'n voorkomende maatreël word die reëls vir die versorging van duindoring streng nagekom - natmaak, die grond losmaak, voer.
In bykomend tot die siektes wat beskryf word, kan seedoring beïnvloed word deur fusarium, verticilliasis, alternaria, phomosis, badry-duindoring, ringvormige nekrose van takke en corineum-nekrose, gemengde en hartvormige verrotting van die stam, maar as u die landboutegnieke volg van duindoring, sal u miskien nooit weet hoe die simptome van hierdie siektes lyk nie.
Die gevaarlikste plae vir duindoring is:
Seedoringmot - die ruspes dring deur die niere tydens swelling en eet dit van binne af uit;
Beheermaatreëls. Die beste manier om van motte ontslae te raak, is om duindoring met 'n oplossing van Karbofos te behandel gedurende die periode van swelling van die niere;
Seedoringvlieg - die gevaarlikste plaag vir 'n plant, wat die hele oes kan vernietig. Vlieë vlieg in die tweede helfte van Junie uit. Hul larwes vreet in die bessies en vernietig die vrugtepulp waaruit hulle rimpel, verdonker en afval.
Beheermaatreëls. U kan die duindoringvlieg ontslae raak deur die duindoring middel Julie te behandel met 'n oplossing van Chlorophos;
Seedoringluis - 'n suigende insek wat voed op die sap van blare en jong lote, wat op die onderkant van die blaarplaat sit, wat die duindoring geel laat word, sy blare vroegtydig afval.
Beheermaatreëls. As plantluise vermeerder, sal die volksmetodes van stryd, soos verwerking met ui-doppe of knoffel, tabakblare met wasgoedseep, nie die resultate lewer nie, en u sal tot insekdoders moet wend - die behandeling van seedoring met 'n tien persent oplossing van Karbofos. gedurende die bloeitydperk;
Seedoring galmyt - 'n baie klein plaag wat die sappe uit die jong blare van die plant suig, waaruit dit swel, vervorm en afval.
Beheermaatreëls. By galmiete is dieselfde beheermetodes effektief as by plantluise.
Benewens die beskryfde plae, met onvoldoende versorging van die duindoring, kan u ook ander plae teëkom, maar as u die landboupraktyke van die kultuur volg, sal die siektes en plae van die duindoring u tuin omseil.
Tipes en variëteite van duindoring
Daar is slegs twee soorte duindoring - duindoring, wat dwarsdeur Europa groei, en duindoring, wat in die suide van Xinjiang in China groei, in die bergagtige streke van Indië, Bhutan en Nepal.
Dit is 'n boom tot 15 m hoog met 'n stamdeursnee van ongeveer 30 cm. Die blare van hierdie spesie se blare is skerp, lansetvormig, tot 8 cm lank en tot 1,5 cm breed, witterig met rooibruin venasie. Die vrugte is 'n ronde geel druppel tot 7 mm lank.
Ons het dit heel aan die begin van die artikel beskryf. Op ons breedtegraad word variëteite van hierdie spesifieke soort plante verbou. Seedoorn-variëteite word verdeel in Siberiese en Europese, grootvrugte en kleinvrugte, doringagtige en doringlose, vroeë, medium rypwording en laat. Siberiese variëteite is nie aangepas vir verbouing in Europese lande nie, aangesien dit nie sagte winters met ontdooiing verdra nie. En Europese variëteite is nie koudbestand genoeg om in Siberië te groei nie.
Ons bied u 'n beskrywing van die bekendste variëteite van duikers van vandag.
Pêrel-oester - 'n baie vroeë vrugbare en rypbestande variëteit wat nie hitte en droogte verdra nie, met 'n eiervormige, geurige oranje kleur bessies;
Krasnoplodnaya - 'n kragtige, verspreidende, vrugbare verskeidenheid weerstand teen medium koue, siektebestand, met dorings regdeur die stingel, en geurige, suur, rooierige eiervormige koniese bessies wat tot 1 g weeg;
Inya - nie baie lang rypbestande bos met 'n verspreide, maar yl kroon nie. Die bessies van hierdie variëteit is aromaties en soet, buisvormig afgerond, rooi-oranje van kleur, weeg tot 1 g;
Oopwerk - doringlose, rypbestande, droogtebestande, hitte-verdraagsame en hoë-opbrengste variëteit met langwerpige-silindriese suur geel-oranje bessies wat tot 1 g weeg;
Goue waterval - 'n doringlose, nie besonder produktiewe variëteit nie, wat bestand is teen siektes en plae met eiervormige aromatiese soetsuur lemoenbessies wat 1 g weeg.
Gloei - vrugbaar en rypbestand, byna nie aangetas deur siektes en plae nie, 'n variëteit met 'n klein aantal klein dorings aan die buitekant van die lote en suur karmosynrooi bessies;
Geliefde - mediumgrootte boom of netelige struik met groot helder wortelkleurige bessies wat meer as 'n gram weeg. Die variëteit word gekenmerk deur hoë rypweerstand en weerstand teen plae en siektes;
Kanterel - nie vatbaar vir ryp, plae en siektes nie, hoë opbrengste, swak verspreiding, nie baie lang bos met groot en mediumgrootte bessies met 'n donkerrooi kleur en uitstekende smaak;
Botaniese - winterharde, siektebestande en plaagbestande, vroeggroeiende nywerheidskwaliteit met matige doring en groot, aromatiese langwerpige saffraan-oranje bessies met 'n aangename suur smaak;
Perchik - 'n doringagtige doringbos met 'n sambreelvormige kroon en oranje ovaal suur bessies met 'n pynappelaroma.
Hierdie variëteite seedoring verskil deurdat dit soeter word van ryp en selfs na ryp stewig aan die takke vashou. Die gewildste variëteite vir laat rypwording:
Elizabeth - een van die beste soorte Russiese seleksies met 'n lae opbrengs, met lae groei bosse en 'n miniatuur kroon. Die bessies is groot, goud-oranje, vatvormig, met 'n fyn en aromatiese suur-soet pulp;
Chuiskaya - 'n uitstekende rypbestande, vroeggroeiende, konsekwent produktiewe variëteit, wat ongelukkig nie baie bestand is teen swaminfeksies nie. Die bessies van hierdie variëteit is mediumgroot, oranje van kleur, soet en suur smaak;
Zlata - 'n konsekwent produktiewe variëteit met dorings en groot bessies met 'n eierstrook, ronde eiervormige en suur smaak;
Visgraat - 'n skaars rypbestande en siektebestande variëteit met 'n smal keëlvormige kroon wat lyk soos 'n jong spar in vorm. Die bessies is klein, suur, suurlemoengroen;
Reuse Is 'n stoetlose winterharde, deurgaans produktiewe variëteit met groot eiervormige lemoenbessies met 'n uitstekende smaak.
Seedoringseienskappe - skade en voordeel
Nie net vrugte van die duindoring het genesende eienskappe nie, maar ook die blare en takke daarvan. Seedoring bevat oksaalsuur, wynsteensuur en appelsuur organiese sure, vitamiene C, B1, B2, PP, K, E, karoteen en karotenoïede, flavonoïede, mangaan, boor en yster, tanniene, fitonisiede, olie- en linoleïens vetsure.
Seedoornvrugte bevat serotonien, wat van groot belang is vir die normale werking van die menslike senuweestelsel, sowel as beta-sitosterol, wat 'n anti-sklerotiese effek het.'N Afkooksel van seedoringbessies word vir maagswere aangedui. Die toepassing van vars bessies behandel vriesbrand, brandwonde en absesse. Vir mans ouer as veertig jaar word seekoeiselbessies getoon as 'n manier om krag te verhoog.
Die blare en vrugte van die duindoring verwyder oksaalsuur en uriensuur uit die liggaam; die aftreksel van die blare van die plant word gebruik vir die behandeling van jig, rumatiek en diabetes mellitus. 'N Afkooksel van die blare en takke van seedoring word voorgeskryf vir afwykings in die spysverteringskanaal. Droë blare word soos tee gebrou vir skeurbuik-simptome.
Maar miskien is die waardevolste produk seedoringolie, wat die sterkste bakteriedodende effek het. Dit bevat vitamien E, vitamien F, wat die metabolisme van die vel, sterole, spoorelemente en minerale silikon, silwer, koper, vanadium, nikkel, mangaan en kobalt reguleer. Smeer olie binne en buite aan. Die werking daarvan verhoog die hoeveelheid proteïene in die lewer, verbeter die vetmetabolisme en stimuleer regeneratiewe prosesse in beskadigde weefsels.
Seedoringolie vir chroniese faringitis en laringitis word gebruik om die slymvlies van die mondholte te smeer, dit word gebruik vir inaseming. Dermatoloë beveel aan dat u duindoringolie gebruik om die hare te laat groei wat deur sekere veltoestande veroorsaak word.
Voorbereidings gebaseer op duindoringolie kan die liggaam se verdraagsaamheid teen kankermiddels aansienlik verbeter en soms selfs die terapeutiese effek daarvan verbeter. Om die immuniteit van die baba te versterk, word moeders wat verpleeg word aangeraai om vanaf die ouderdom van een maand 'n paar druppels seedoringolie by die baba se melk te voeg.
Kan daar duisendoring skade berokken? Aangesien die bessies baie karoteen bevat, kan duindoring 'n allergiese reaksie veroorsaak by mense met 'n lae immuniteit. As gevolg van die groot hoeveelheid sure in die bessie, word dit nie aanbeveel om duindoorn te gebruik vir mense wat aan lewersiekte, pankreatitis, cholecystitis en ontsteking van die duodenum ly nie, veral nie as die siekte in die akute stadium is nie. Die neiging tot ontlasting is ook 'n kontraindikasie. Aangesien bessies die suurheid van urine verhoog, word die gebruik van duindoring nie aanbeveel vir pasiënte met urolithiasis nie. Seedoring is ook gevaarlik vir diegene wat aan individuele onverdraagsaamheid ly.
Funksies en ander plante van die familie Lokhovye
Afdelings: Vrugte - en bessieplante Bessiebosse Vrugtebome Plante op O
Dekoratiewe viburnum buldenezh - plant, groei en versorg, foto
Sy blomme is soortgelyk aan die groot wit pompoentjies wat die tuin in Mei en Junie versier. Dit is 'n ou, geharde, veeleisende verskeidenheid viburnum wat gewild is onder tuiniers. Hoe om Kalina Buldenezh te kweek - plant en versorg in die oop veld, voortplanting, foto's in die tuin - meer hieroor hieronder.
Wanneer moet u die stootskraper snoei?
Toediening in die tuin
Coleus: groei en versorging
Coleus is 'n ligte en hitte-liefdevolle plant wat skadu nie goed verdra nie, maar terselfdertyd brand dit uit onder die skroeiende strale van die lente- en herfsson. Daarom moet die plek vir die aanplant van Coleus in die tuin oop gekies word, met minimale skaduwee, en tuis - op die oostelike of westelike vensterbank.
Kolusse hou van vog, maar nie van oormatige versuip nie. Met 'n gebrek aan vog verdroog die blare, word sag en sak. Plante moet oorvloedig natgemaak word met sagte water (reën, smelt).
Coleus vermeerder deur sade en steggies. Met voortplanting van saad sal die finale variëteiteienskappe mettertyd sigbaar wees - Coleus-saailinge het groen blare, soos tweeslagtige brandnetel of salie. Vegetatiewe voortplanting van coleus is ook eenvoudig - deur steggies wat oorgebly het van die vormende snoei van ou plante, te wortel.
Dit is gebruiklik om die blomme van Coleus te verwyder sodat dit nie krag van die plante wegneem nie. Daar is min sin daaraan, en hulle bederf die voorkoms van plante redelik.
Coleus groei vinnig, hulle eis nie die samestelling van die grond nie, maar dit is beter as die grondmengsel ryk is aan voedingstowwe. Vrugbare grond verminder die frekwensie van bemesting met minerale en organiese bemestingstowwe, verbeter die groei en voorkoms van plante.
Coleus word een keer elke 14 dae gevoer met komplekse kunsmisstowwe vir blomme, of met spesiale kunsmisstowwe vir sierversierende gewasse.
Honeysuckle Cubic zirconia is immuun teen siektes en plae. Maar as landboutegnologie nie gevolg word nie, kan die bos die volgende kwale tref:
Blaarmosaïek - die siekte manifesteer as ligte olyfvlekke op die blaarlem. Die virus is gevaarlik omdat u nie daarvan ontslae kan raak nie.
Om te voorkom dat die siekte naburige gewasse besmet, word die bos opgegrawe en verbrand
Sonder behandeling versprei die swam vinnig na naburige gewasse
As die bessies deur 'n plaag beskadig word, vervorm dit
Die middel "Malathion", wat voor blom en na oes gebruik word, kan die bos help.
Blackbirds - liefhebbers van ryp bessies
Viburnum sorg Buldenezh
Die belangrikste ding is om die plant op die regte tyd nat te maak, veral in die somer tydens 'n droogte. Om die struik die winter veilig te kan verduur, moet dit in die herfs voor die aanvang van koue weer volop natgemaak word. In jong eksemplare moet die stamme goed met humus bedek wees. In ernstige winters kan lote selfs in volwasse bosse vries, maar dit is geen rede tot kommer nie: die plant herstel vinnig.
Om die weligste blom te kry, word viburnum in die lente en somer gevoer met houtas of komplekse kunsmis vir sierplante. Kunsmis kan self voorberei word. In die lente word kalium (20 g), stikstof (40 g) en fosfor (30 g) bygevoeg - per 1 m² M. En middel Augustus - kalium (tot 40 g) en fosfor (tot 20 g). Op vrugbare grond is dit genoeg om een ​​keer per jaar 1,5-2 emmers kompos onder elke bos by te voeg.
By die bloeiende viburnum Buldenezh takke onder die gewig van die "sneeuballe" kan kantel. Om te verhoed dat die lote breek, word hulle aan stutte vasgebind. Gebreekte takke kan gebruik word om te sny.
Om die aantreklike vorm van die bos te behou, is die jaarlikse snoei van die viburnum ewe belangrik. Buldenezh... Verwyder in die lente (voor blom) alle beskadigde en gedroogde, sowel as swak takke wat na die middel van die bos gerig is. Na die einde van die blom word die sentrale gedeelte van die kroon uitgedun en sommige laterale lote word verkort. 'N Volwasse struik mag nie meer as 8 skeletagtige takke hê nie.
As dit nodig is, kan u die hele bos in die somer verminder. Sedert einde Augustus word die viburnum nie afgesny nie sodat dit tyd het om sterker te word voor koue weer begin.
As die struik nie betyds uitgedun word nie, kan gevaarlike plae van die viburnum aktief word Buldenezh - plantluise en viburnum blaarkewer. Plantluis verskyn heel aan die begin van die blom van hierdie wonderlike plant en bewoon die toppe van jong lote en 'sneeuballe'. Om plantluise te bestry, word middels soos Iskra, Inta-Vir gebruik (volgens die instruksies). In die reël is 2-3 bespuitings met 'n interval van 10-12 dae voldoende.
Om die bos te beskerm teen viburnum blaarkewer, oorwinterende koppelaars, wat hoofsaaklik bo-op die lote geleë is, moet in die herfs vernietig word. In die vroeë lente word die boonste punte van die takke weer ondersoek. Wanneer donker knolle van eierlegging gevind word, word hierdie dele van die lote afgesny, verbrand en met die kroon van die bos met Karbofos bespuit.