Amerikaanse burgeroorlog: 1863 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Besoek die Armory Square -hospitaal. Papier en koeverte verskaf aan almal wat wou - soos gewoonlik het baie mans gevind wat die artikels nodig gehad het. Briewe geskryf. Het gesien en gesels met twee of drie lede van die Brooklyn 14th Regiment. 'N Arme kêrel in wyk D, met 'n vreeslike wond in 'n vreesaanjaende toestand, het 'n paar los splinters been uit die wond geneem. Die operasie was lank en baie seer, maar nadat dit goed begin is, het die soldaat dit in stilte gedra. Hy sit regop, stut, baie vermors, lê lank stil in 'n enkele posisie (nie dae nie, maar weke), 'n bloedlose, bruin vel gesig, met oë vol vasberadenheid.
Een jong man uit New York, met 'n blink, aantreklike gesig, het 'n paar maande gelê van 'n onaangename wond wat hy by Bull Run ontvang het. 'N Koeël het hom reg deur die blaas geskiet, hom voorlangs in die maag getref en teruggekom. Hy het baie gely - die water kom baie weke lank stadig, maar bestendig uit die wond - sodat hy byna konstant in 'n plas lê - en daar was ander onaangename omstandighede. Tans is dit relatief gemaklik, het 'n slegte keel, was ek verheug oor 'n stokkie suikergoed -lekkergoed wat ek hom gegee het, met een of twee ander kleinighede.
Ek beskou McClellan, soos sommige, nie as 'n verraaier of 'n beampte sonder kapasiteit nie. Hy het soms slegte beraders, maar hy is lojaal en beskik oor goeie militêre eienskappe. Ek het by hom gehou nadat byna al my grondwetlike adviseurs vertroue in hom verloor het. Maar wil jy weet wanneer ek hom prysgegee het? Dit was na die slag van Antietam. Die Blue Ridge was toe tussen ons weermag en Lee's. Ek het McClellan voorlopig opdrag gegee om na Richmond te gaan. Dit was elf dae voordat hy sy eerste man oor die Potomac gekruis het; dit was elf dae daarna voordat hy die laaste man oorgesteek het. Hy was dus twee-en-twintig dae verby die rivier by 'n veel makliker en meer uitvoerbare dam as waar Lee sy hele leër tussen donker een nag en daglig die volgende oggend oorgesteek het. Dit was die laaste sandkorreltjie wat die kameel se rug gebreek het. Ek het McClellan dadelik verlig.
Chancellorsville was 'n vreeslike veld. Die dooies is deur bosse en oop plase gestrooi. Die gewondes moes dikwels dae lank wag voordat die hulp kom. Soms het dit nooit gekom nie. Een beampte van my persoonlike personeel, kaptein F. Dessaur, is vermoor terwyl hy naby my langs Barlow se verskansings was, en probeer om die paniekbevange mans byeen te bring. Sy jong vrou het hom gesmeek om te bedank en huis toe te kom in Brooklyn, New York, voordat die geveg begin het. Hy het bedank en die eienaardige omstandighede van die saak verduidelik. Maar ons was voor die vyand, en sou binnekort in die geveg betrokke wees, sodat ek my afkeuring oor sy aansoek geskryf het. Arme kêrel, hy is doodgemaak, en my hart was diep seergemaak oor sy verlies en simpatie met sy geteisterde gesin. Dessaur is 'n voorbeeld van die vreeslike opoffering wat gemaak is ter wille van ons nasionale eenheid en menslike vryheid.
Die gewondes het begin kom uit Hooker se bevel uit die bloedige Chancellorsville. Ek was onder die eerste aankomelinge. Die mans in beheer het vir my gesê die slegte sake moet nog kom. As dit so is, kry ek hulle jammer, want dit is erg genoeg. U behoort die toneel van die gewondes te sien aankom op die landing hier aan die voet van Sixth Street, in die nag. Twee bootvragte het gisteraand om half sewe gekom. die bleek, hulpelose soldate is ontkiem en het oral op die kaai en omgewing gelê. Die reën was hulle waarskynlik dankbaar; hulle is in elk geval daaraan blootgestel. Die paar fakkels verlig die skouspel. Rondom - op die kaai, op die grond, op syplekke - lê die mans op komberse, ou quilts, ens., Met bloedige lappe wat om koppe, arms en bene gebind is.
Die assistente is min, en snags ook min buitestaanders - slegs 'n paar hardwerkende vervoermanne en -bestuurders. Die gewondes kom gereeld voor, en mense word gevoelloos. Die mans, ongeag hul toestand, lê daar en wag geduldig totdat hulle beurt ingeneem word. Die manne maak oor die algemeen min of doen moeite, ongeag hul lyding. 'N Paar kreun wat nie onderdruk kan word nie, en soms 'n gil van pyn terwyl hulle 'n man in die ambulans lig. Vandag, terwyl ek skryf, word honderde meer verwag, en môre en die volgende dag meer, ensovoorts vir baie dae. Dikwels kom hulle teen 1000 per dag.
In een van die hospitale vind ek Thomas Haley, maatskappy M, 4de New Yorkse kavallerie. 'N Gewone Ierse seuntjie, 'n goeie voorbeeld van jeugdige fisieke manlikheid, skiet deur die bene en sterf onvermydelik. Het van Ierland na hierdie land gekom om in te skryf. Slaap op hierdie oomblik stewig (maar dit is die slaap van die dood). Het 'n koeëlgat deur die long. Ek het Tom gesien toe hy die eerste keer hierheen gebring is, drie dae sedert, en het nie gedink dat hy twaalf uur sou kon leef nie. Baie van die tyd slaap hy, of half slaap. Ek kom sit gereeld in stilte by hom; hy sal tien minute so sag en egalig asemhaal as 'n jong baba wat slaap. Arme jeug, so aantreklik, atleties, met oorvloedige mooi blink hare. Een keer toe ek na hom sit en kyk, terwyl hy lê en slaap, skielik, sonder die minste begin, ontwaak, maak sy oë oop, kyk my 'n lang, konstante kyk, draai sy gesig effens om makliker te kyk, een lang, duidelike, stil blik , 'n effense sug, draai dan om en keer weer in sy slaap.
In 'n bed 'n jong man, Marcus Small, maatskappy K, 7de Maine. Siek met dysenterie en tifus. Baie kritieke saak, ek praat gereeld met hom. Hy dink dat hy sal sterf, lyk inderdaad so. Ek skryf vir hom 'n brief aan East Livermore, Maine. Ek laat hom 'n bietjie met my praat, maar nie veel nie, raai hom aan om stil te bly. Praat self die meeste, bly 'n rukkie by hom terwyl hy my hand vashou.
Daarteenoor sit 'n ou Quaker -dame langs haar seun, Amer Moore, 2de Amerikaanse artillerie. Twee weke lank in die kop geskiet sedert hy baie laag, redelik rasioneel, van sy heupe af verlam is, sal hy beslis sterf. Ek spreek elke dag en aand baie woorde met hom. Hy antwoord aangenaam, wil niks hê nie. Hy het my vertel nadat hy oor sy binnelandse sake gekom het, sy ma was 'n invalid en hy was bang om haar van sy toestand te laat weet. Hy is dood kort nadat sy gekom het.
Ek het Meade voor die oorlog geken, nadat ek hom ontmoet het en saam met hom op ons noordelike mere gereis het toe hy in daardie gebied op die ingenieursdiens was, en ek het hom gereeld gesien na die uitbreek van vyandelikhede. Toe ek by sy tent ingaan, steek hy sy hand uit en sê: "Hoe gaan dit, Howard?" By elke gelukwensing verdwyn hy. Hy lyk lank en spaarsaam, moeg en effens gespoel, maar ek het geweet dat hy 'n goeie, eerlike soldaat is en vertroue en hoop uit sy deurdagte gesig gekry. Vir hom verskyn ek maar 'n seuntjie, want hy het in 1835 aan die Militêre Akademie, negentien jaar voor my, gegradueer. Hy het my oorwin deur sy deeglikheid en getrouheid as deur 'n simpatie of geselskap. Vir my het hy natuurlik gestaan ​​in die lig van 'n gewaardeerde, ervare offisier, oud genoeg om my pa te wees, maar soos 'n pa wat 'n mens kan vertrou sonder dat hy hom spesiale agting gee. Ons het Meade dus van die begin af gerespekteer en vertrou.
Op 3 Julie, omstreeks tienuur, verskyn wit vlae op 'n gedeelte van die rebellewerke. Dit was 'n heerlike gesig vir offisiere en soldate op die lyn waar hierdie wit vlae sigbaar was, en die nuus het na alle dele van die kommando versprei. Die troepe het gevoel dat hulle lang en moeë optogte, harde gevegte, nag en dag onophoudelik kyk, in 'n warm klimaat, blootstelling aan allerhande weersomstandighede, siektes en, die ergste, aan die gibes van baie Noordelike koerante wat hulle het gesê dat al hul lyding tevergeefs was, dat Vicksburg nooit geneem sou word nie, en uiteindelik sou die Unie gered word.
Hierdie nuus, met die oorwinning op Gettysburg op dieselfde dag, het die president, sy kabinet en die getroue mense in die hele noorde baie angs laat ontstaan. Die lot van die Konfederasie is verseël toe Vicksburg geval het. Daar moes daarna baie hard geveg word en baie kosbare lewens moes opgeoffer word; maar die moraal was nog altyd by die ondersteuners van die Unie.
Soms word daar vir my gesê dat skryf en praat oor die oorlogsgebeurtenisse 'n nadelige invloed op die jeug kan hê. Ek kan twee redes vir so 'n waarskuwing voorstel - een, dat 'n soldaat deur sy entoesiasme, selfs onbewustelik, die gees van die oorlog kan toevoeg en sodoende sterk begeertes in jonger gemoedere kan opwek vir soortgelyke opgewondenheid en dade; en tweedens, 'n soldaat wat diep geraak is soos hy in ons groot stryd om die nasionale bestaan ​​moes gewees het, sal in sy verslae oor historiese voorvalle nie genoeg moeite doen om 'n gees van vyandigheid of onenigheid wat nog kan bestaan ​​te besweer nie.
Maar wat die eerste betref, dink ek dat daar 'n getroue portret van wat ons die na-geveg kan noem, nodig is, 'n panorama wat met getrouheid die velde bedek met dooie manne en perde toon; en die gewondes, talle en hulpeloos, uitgestrek op die grond in massas, elkeen wag op sy beurt; die rowwe hospitale met hooi en strooi vir beddegoed, versadig met bloed en nat van die reën; perde in fragmente geskeur; elke tipe eiendom word genadeloos afgebreek of vernietig - hierdie, wat ons nie goed kan oordryf nie, en sulke dinge, roep uit oor die gruwels, die haatlike verwoesting en die tallose as gevolg van oorlog. Hulle toon duidelik aan ons kinders dat oorlog, met sy beliggaamde ellende en woede, vermy moet word, behalwe as die laaste beroep op bestaan, of op die regte wat meer werd is as die lewe self.
Toe ek op 4 en 5 Julie in Gettysburg op die skerms stilstaan, is die foto's van Meade se manne en Lee's, alhoewel dit van tyd tot tyd skaduwee was, steeds vol vreeslike groeperings en opstandige afstammelinge.
Daar is 'n lewendige energie, 'n uitnemende aktiwiteit, 'n opwindende dryfkrag van gees in al die voorbereidings vir 'n verwagte stryd, en hierdie gevoelens word tydens die konflik vererger tot 'n groter vurigheid; maar dit is iets anders om ons kamerade daar op die grond te sien met hul donker gesigte en geswelde vorms; nog iets om na die aangesigte van vriende en metgeselle te kyk, maar die afgelope tyd in bloei van gesondheid, nou ontsier, verskeur en wriemelend in die dood; en raak nie minder sensitief vir die hart om die menigte vreemdelinge te sien wat geneig en swak is nie, met wonde deurboor of gebroke ledemate toon en elke teken van onderdrukte lyding, wat ure en ure wag op 'n verligting wat lank kom - die verligting van die chirurg se mes of van die dood.
Wat die tweede rede betref, sou ek geen gevoel van persoonlike wrok teenoor die ontslape Konfederate aanbeveel of koester nie. Ons landgenote - 'n groot aantal van hulle - het saamgespan en ons hard vir 'n saak beveg. Hulle het misluk en ons het daarin geslaag; sodat ek, in 'n eerlike begeerte na versoening, die meer versigtig sou wees, selfs in die gebruik van terme, om geen haat of smaad vir die verlede oor te dra nie. Dit is my werklike oortuigings, en beslis is die bedoeling in al my pogings nie om woede en skeiding te maak nie, maar om te kalmeer en te verenig.
Nadat ek oor Vicksburg skoongemaak het, het ek aan die generaal-generaal die idee van 'n veldtog teen Mobile voorgestel. Halleck het my voorstel afgekeur, sodat ek my moes vestig en myself weer in die verdediging kon sien. Dit sou maklik gewees het om Mobile vas te lê op die tydstip wat ek voorgestel het om daarheen te gaan. Die troepe van Mobile kon onskatbare skade aangerig het aan 'n groot deel van die land waaruit Bragg se leër en Lee's nog hul voorraad ontvang het. Ek was so beïndruk met hierdie idee dat ek my versoek later in Julie herhaal het en weer oor die 1ste Augustus. Beide versoeke is geweier.
Na die verowering van Korinte kon 'n beweegbare mag van tagtigduisend man, behalwe genoeg om al die benodigde gebied te besit, aan die gang gesit gewees het vir die voltooiing van 'n groot veldtog vir die onderdrukking van die opstand. As Buell so vinnig as moontlik na Chattanooga gestuur is, en twee of drie afdelings langs die spoorlyn van Nashville af gelaat het, sou hy met min gevegte kon opdaag en baie lewensverlies kon bespaar wat is daarna aangegaan om Chattanooga te verwerf. Bragg sou dan nie tyd gehad het om 'n leër op te rig om die besit van Tennessee en Kentucky te betwis nie; die gevegte van Stone River en Chickamauga sou nie noodwendig gevoer gewees het nie. Dit is die negatiewe voordele, as die term negatief van toepassing is, wat waarskynlik sou ontstaan ​​as gevolg van vinnige bewegings nadat Korinte in die besittings van die nasionale magte geval het. die positiewe resultate sou moontlik gewees het: 'n bloedlose opmars na Atlanta, na Vicksburg, of na enige ander gewenste punt suid van Korinte in die binneland van Mississippi.
Die offer van die lewe op die bloedbevlekte veld op die noodlottige 3de was te aaklig vir die aankondiging van oorwinning, selfs vir ons seëvierende vyand, wat volgens my glo dat dit die lot van ons saak bepaal het. Geen woorde kan die benoudheid van die oproep voorstel nie - die asemhaling wag tussen die reaksies. Die "Hier" van diegene wat, deur God se genade, wonderbaarlik aan die ontsaglike reën van skoot en dop ontsnap het met 'n snik - 'n snak - 'n wete - vir die onbeantwoorde naam van sy kameraad wat voor hom genoem is.
Selfs nou kan ek hulle hoor juig toe ek die opdrag gee: "vorentoe"! Ek kan hul geloof en vertroue in my en hul liefde vir ons saak voel. Ek kan die opgewondenheid van hul vreugdevolle stemme voel terwyl hulle al langs die lyn roep: "Ons sal u volg, meester George. Ons sal u volg, ons sal u volg." O, hoe getrou het hulle hul woord gehou, my gevolg, tot by hul dood, en ek, wat in die beloofde ondersteuning geglo het, het hulle verder, verder, verder gelei.
O, God! Ek kan nie vandag vir jou 'n liefdesbrief skryf nie, my Sallie, want met my groot liefde vir jou en my dankbaarheid teenoor God dat ek my lewe gespaar het om aan jou te wy, kom die oorweldigende gedagte van diegene wie se lewens opgeoffer is - van gebrokenes van hart weduwees en moeders en weeskinders. Die gekerm van my gewonde seuns, die aanskoue van die dooies, omgekeerde gesigte oorstroom my siel van hartseer; en hier is ek, op wie hulle vertrou het, wat hulle gevolg het, en laat hulle op die veld van bloedbad.
Om na die gewondes van my bevel om te sien, het ek die plekke besoek waar die chirurge aan die werk was. By Bull Run het ek net 'n baie klein skaal gesien wat ek nou sou sien. By Gettysburg is die gewondes - duisende van hulle - na die plaasopstal agter ons lyne gedra. Die huise, die skure, die skure en die oop skuurplekke was vol kreunende en kermende mense, en steeds kom daar 'n onophoudelike optog van brakke en ambulanse van alle kante af om die aantal lyers te vergroot.
'N Sterk reën het gedurende die dag ingestroom - die gewone reën na 'n geveg - en groot getalle moes onbeskerm bly in die oopte, en daar was geen ruimte onder die dak nie. Ek het lang rye mans onder die dakrand van die geboue sien lê, terwyl die water in strome oor hulle liggame stroom.
Die meeste operasietafels is oopgemaak waar die lig die beste was, sommige gedeeltelik teen die reën beskerm deur seile of komberse wat op pale gestrek is. Daar staan ​​die chirurge, hul moue opgerol tot by die elmboë, hul kaal arms sowel as hul linne -voorskote besmeer met bloed, hul messe word nie selde tussen hul tande gehou nie, terwyl hulle 'n pasiënt op of van die tafel af help, of hande anders beset; rondom hulle poele bloed en geamputeerde arms of bene in hope, soms meer as manhoog.
Antiseptiese metodes was toe nog onbekend. Terwyl 'n gewonde man op die tafel gelig word, dikwels skreeu hy van pyn terwyl die assistente hom hanteer, het die chirurg vinnig die wond ondersoek en opgelos nadat hy die beseerde ledemaat afgesny het. 'N Paar eters is toegedien en die liggaam is in 'n oomblik geplaas. Die chirurg ruk sy mes tussen sy tande, waar dit was terwyl sy hande besig was, vee dit een of twee keer vinnig oor sy bloedbevlekte voorskoot en die sny begin. Na die operasie sou die chirurg met 'n diep sug rondkyk en dan - "Volgende!"
Toe ek in die laan afstap, sien ek 'n groot opvallende plakkaat op die bord van 'n koerantkantoor wat 'Glorious Victory for the Union Army!' Meade het gister en die dag tevore met Lee in Gettysburg, Pennsylvania, geveg en met die meeste afgeweer, 3000 gevangenes geneem.
Ek stap na die Armory -hospitaal - neem verskeie bottels braambes en kersiestroop saam, goed en sterk, maar onskuldig. Ek het deur verskeie van die wyke gegaan, die nuus van Meade aan die soldate bekend gemaak en vir hulle 'n goeie drankie van die stroop met yswater gegee. Intussen lui die Washington -klokke hul sonsondergang vir vierde Julie, en die gewone fusillades van seuns se pistole, klappers en gewere.
Generaal Sherman beskou joernaliste as 'n oorlas en 'n gevaar by die hoofkwartier en in die veld, en tree dienooreenkomstig teenoor hulle op, net soos gedurende sy groot oorlogsloopbaan. Ek was destyds natuurlik nie met hom eens oor my eie roeping nie, maar openhartigheid dwing my om te sê dat ek uiteindelik moes erken dat hy heeltemal reg was. Vir wat ek dan aan die een kant waargeneem het aan die natuurlike gretigheid van vrywillige offisiere van alle grade (van wie soveel aspirant -politici tuis was) om hulself gunstig op te let in die pers, selfs ten koste van indiskresies, en, aan die ander kant, uit die nuus van die uitgewersweermag, moet enige onbevooroordeelde gedagtes tot die gevolgtrekking kom dat die skade wat oorlogskorrespondente kan berokken, veel groter is as die goeie wat hulle kan doen. As ek 'n bevelvoerende generaal was, sou ek nie een van die stam binne my leërlyne duld nie.
In die lente van 1863 het ek nog 'n gesprek met president Lincoln gehad oor die gebruik van negers. Die vraag was of al die negertroepe wat dan ingeroep en georganiseer is, bymekaargemaak moet word en deel moet word van die Army of the Potomac en dit sodoende kan versterk.
Ons het toe gepraat oor 'n gunsteling projek om ontslae te raak van die negers deur kolonisasie, en hy het my gevra wat ek daarvan dink. Ek het vir hom gesê dat dit eenvoudig onmoontlik was; dat die negers nie sou verdwyn nie, want hulle was net so lief vir hulle huise as die res van ons, en alle pogings tot kolonisasie sou nie 'n wesenlike indruk op die aantal negers in die land maak nie.
Om terug te keer na die bewapening van die negers, het ek vir hom gesê dat dit moontlik sou wees om met 'n voldoende leër van blanke troepe te begin, en om 'n optog te vermy wat hul geledere deur die dood en siekte kon uitput, om skepe in te neem en te laat land iewers aan die suidkus. Hierdie troepe kan dan deur die Konfederasie opkom en negers bymekaarmaak, wat aanvanklik gewapen kon wees met wapens wat hulle kon hanteer, om hulself te verdedig en die res van die weermag te help in geval van rebelle aanklagte daarop.Op hierdie manier kon ons ons daar vestig met 'n leër wat 'n skrik vir die hele Suide sou wees.
Ons gesprek het toe oorgegaan op 'n ander onderwerp wat gereeld 'n bron van bespreking tussen ons was, en dit was die gevolg van sy genade omdat hy nie vinnig en universeel met die dood gestraf was nie.
Ek het sy aandag daarop gevestig dat die groot gawes wat aangebied word, so 'n versoeking vir 'n man was om te verlaat om by die huis te kom en by 'n ander korps in te gaan, waar hy veilig sou wees vir straf, dat die leër voortdurend uitgeput was by die voor, al word dit agter aangevul.
Hy antwoord met 'n bedroefde gesig, wat altyd by hom opgekom het toe hy hierdie onderwerp bespreek het: "Maar ek kan dit nie doen nie, generaal." "Wel, dan," het ek geantwoord, "sou ek die verantwoordelikheid op die hoof-generaal werp en my persoonlik daarvan onthef."
Met 'n nog dieper skaduwee van hartseer het hy geantwoord: "Die verantwoordelikheid is myne, tog."
Een van my herinnerings uit die oorlogstyd bestaan ​​uit die stil sytoneel van 'n besoek wat ek op 11 Julie 1863 aan die First Regiment US Coloured Troops by hul kamp opgeslaan het. afskeidingsoorlog. Selfs toe het hulle egter hul kampioene gehad. 'Dat die gekleurde ras', het 'n goeie gesag gesê, 'in staat is tot militêre opleiding en doeltreffendheid, word bewys deur die getuienis van ontelbare getuies en deur die gretigheid wat getoon word in die oprig, organisering en boor van Afrikaanse troepe. maak 'n beter voorkoms op parade as die Eerste en Tweede Louisiana Native Guards. Dieselfde opmerking geld vir ander gekleurde regimente. By Milliken's Bend, in Vicksburg, in Port Hudson, op Morris Island, en waar hulle ook al getoets is, het hulle vasberade dapperheid getoon, en dwing die lofsange van die deurdagte en onnadenkende soldaat.
Ek is oortuig dat niks anders as die hand van God ons kan red of help nie, solank ons ​​die huidige bevelvoerder het. Nou, na ons behoeftes. Kan u nie vir ons generaal Lee stuur nie? Ons het so 'n groot verstand nodig. U sal verbaas wees om te verneem dat hierdie weermag geen organisasie of mobiliteit het nie, en ek twyfel of die bevelvoerder dit aan hulle kan gee. Toe ek hierheen kom, het ek gehoop dat ons bevelvoerder gewillig en angstig sou wees om alles te doen wat ons in ons groot doel sou help, en bereid was om hulp te ontvang wat hy van sy ondergeskiktes kon kry. Dit lyk asof ek 'n groot fout gemaak het. Dit lyk asof hy geen plan of kursus kan volg nie, hetsy uit sy eie of deur iemand anders.
Ek is een van diegene wat glo dat dit die doel van hierdie oorlog is om elke slaaf in die Verenigde State te bevry. Ek is een van diegene wat glo dat ons moet toestem tot geen vrede wat nie 'n afskaffingsvrede sal wees nie. Boonop is ek een van diegene wat glo dat die werk van die American Anti-Slavery Society eers voltooi sou gewees het totdat die swartman van die Suide, en die swart mans van die Noorde, volledig en volledig toegelaat is, in die politieke liggaam van Amerika. Ek beskou slawerny as die weg van die hele aarde. Dit is die missie van die oorlog om dit neer te lê.
Ek weet daar sal gesê word dat ek jou vra om van die swartman 'n kieser in die Suide te maak. Daar word gesê dat die bruinman onkundig is, en daarom sal hy nie stem nie. Deur dit te sê, stel u 'n reël vir die swartman neer wat u op geen ander klas van u burgers toepas nie. As hy genoeg weet om gehang te word, weet hy genoeg om te stem. As hy 'n eerlike man van 'n dief ken, weet hy veel meer as sommige van ons wit kiesers. As hy genoeg weet om die wapens ter verdediging van hierdie regering op te neem en sy bors bloot te lê vir die storm van rebelle artillerie, weet hy genoeg om te stem.
Al wat ek ten opsigte van die swartes vra, is dat watter reël u ook al aanneem, hetsy van intelligensie of welvaart, as voorwaarde om vir blankes te stem, u dit op die swart man sal toepas. Doen dit, en ek is versadig, en die ewige geregtigheid is versadig; vryheid, broederskap, gelykheid, tevrede is, en die land sal harmonieus voortgaan.
: John Gill Shorter (Demokraat) (tot 1 Desember), Thomas H. Watts (Demokraat) (vanaf 1 Desember): Harris Flanagin (Demokraat): Leland Stanford (Republikein) (tot 10 Desember), Frederick Low (Republikein) (begin 10 Desember): William A. Buckingham (Republikein): William Burton (Demokraat) (tot 20 Januarie), William Cannon (Republikein) (begin 20 Januarie): John Milton (Demokraat): Joseph E. Brown (Demokraat): Richard Yates (Republikein): Oliver P. Morton (Republikein): Samuel J. Kirkwood (Republikein): Charles L. Robinson (Republikein) (tot 12 Januarie), Thomas Carney (Republikein) (vanaf 12 Januarie): James F. Robinson (Demokratiese ) (tot 1 September), Thomas E. Bramlette (Demokraat) (vanaf 1 September): Thomas Overton Moore (Demokraat): Israel Washburn, jr. (Republikein) (tot 7 Januarie), Abner Coburn (Republikein) (vanaf 7 Januarie) ): Augustus Bradford (Unionist): John Albion Andrew (Republikein): Austin Blair (Republikein): Alexander Ramsey (Republiek an) (tot 10 Julie), Henry A. Swift (Republikein) (vanaf 10 Julie): John J. Pettus (Demokraat) (tot 16 November), Charles Clark (Demokraat) (vanaf 16 November): Hamilton Rowan Gamble (Republikein ): Nathaniel S. Berry (Republikein) (tot 3 Junie), Joseph A. Gilmore (Republikein) (vanaf 3 Junie): Charles Smith Olden (Republikein) (tot 20 Januarie), Joel Parker (Demokraat) (begin 20 Januarie) : Horatio Seymour (Demokraat) (vanaf 1 Januarie): Zebulon Baird Vance (Konserwatief): David Tod (Republikein): AC Gibbs (Republikein): Andrew Gregg Curtin (Republikein):
tot 3 Maart: William Sprague IV (Republikein)
3 Maart-26 Mei: William C. Cozzens (Demokraat)
vanaf 26 Mei: James Y. Smith (Republikein)
: John F. Chellis (Republikein) (vanaf 10 Desember), Tim N. Machin (Republikein) (vanaf 10 Desember): Roger Averill (Republikein): Francis Hoffmann (Republikein): John R. Cravens (Republikein): John R. Needham (Republikein): Joseph Pomeroy Root (Republikein) (tot 12 Januarie), Thomas Andrew Osborn (Republikein) (begin 12 Januarie): vakant (tot 10 Desember), Richard Taylor Jacob (Demokraat) (vanaf 10 Desember): Henry M Hyams (Demokraties): vakant: Henry T. Backus (Republikein):
tot 4 Maart: Ignatius L. Donnelly (Republikein)
4 Maart-10 Julie: Henry A. Swift (Republikein)
vanaf 10 Julie: vakant
President Lincoln reik die tweede uitvoerende bevel van die Emancipation Proclamation uit, waarin tien Konfederale state waarin slawe vrygelaat moet word, spesifiseer. 
Die eerste eis ingevolge die Homestead Act word gemaak vir 'n plaas in Nebraska.
3 Februarie - Samuel Clemens gebruik die eerste naam Mark Twain in 'n koerant in Virginia City, die Territoriale onderneming.
10 Februarie -
Die wêreldbekende muggies Generaal Tom Thumb en Lavinia Warren trou in New York, P. T. Barnum, betaal 'n toegangsgeld.
Die eerste brandblusser -patent word toegeken aan Alanson Crane in Virginia. 
word gereël deur die Amerikaanse kongres.
Die inskrywingswet word onderteken, wat lei tot die weeklange New York Draft Riots.
Derde Wet op Wetlike Tender word aangeneem.
Uitreiking van goue sertifikate is gemagtig.
President Abraham Lincoln keur handves vir die National Academy of Sciences goed.
2 April - Suiderbroodoproer: In Richmond, Virginia, het ongeveer 5 000 mense, meestal arm vroue, oproerig geraak teen die buitensporige broodprys.
20 April - Amerikaanse burgeroorlog - Die Slag van Washington eindig onomwonde in Beaufort County, Noord -Carolina.
21 April - Quantrill's Raiders loods 'n wraakaanval in Lawrence, Kansas in die Slag van Lawrence, waardeur 'n aantal burgers dood is.
1–4 Mei - Amerikaanse burgeroorlog - Slag van Chancellorsville: generaal Robert E. Lee verslaan uniemagte met 13 000 konfederate, insluitend Stonewall Jackson (verlore weens vriendelike vuur) en 17 500 Unie -ongevalle.
14 Mei - Amerikaanse burgeroorlog - Slag van Jackson (MS): Unie -generaal Ulysses S. Grant verslaan die Konfederale generaal Joseph E. Johnston en maak die weg oop vir die beleg van Vicksburg.
18 Mei - Amerikaanse burgeroorlog: Die beleg van Vicksburg begin (eindig op Saterdag 4 Julie wanneer 30,189 Konfederale mans hulle oorgee).
: Die beleg van Port Hudson, Louisiana, deur uniemagte begin.
Die Algemene Konferensie van Sewendedag Adventiste word in Battle Creek, Michigan, gestig.
9 Junie - Amerikaanse burgeroorlog - The Battle of Brandy Station, Virginia eindig onbeslis.
14 Junie - Amerikaanse burgeroorlog - Tweede Slag van Winchester: 'n Garnisoen van die Unie word verslaan deur die Army of Northern Virginia in die Shenandoah Valley -stad Winchester, Virginia.
17 Junie - Amerikaanse burgeroorlog - Die Slag van Aldie in die Gettysburg -veldtog eindig onomwonde.
20 Junie - Wes -Virginia word toegelaat as die 35ste Amerikaanse deelstaat (kykGeskiedenis van Wes -Virginia).
1 - 3 Julie - Amerikaanse burgeroorlog: Slag van Gettysburg: Unie -magte onder George G. Meade keer 'n Konfederale inval deur Robert E. Lee terug in die Slag van Gettysburg, die grootste slag van die oorlog (28,000 Konfederale slagoffers, 23,000 Unie) .
4 Julie - Amerikaanse burgeroorlog: Slag van Vicksburg - Ulysses S. Grant en die leër van die Unie verower die Konfederale stad Vicksburg, Mississippi, nadat die stad oorgegee het. Die beleg het 47 dae geduur.
9 Julie - Die beleg van Port Hudson eindig en die Unie beheer die hele Mississippirivier vir die eerste keer.
13 Julie - Amerikaanse burgeroorlog - (New York Draft Riots): In New York begin begin teenstanders van diensplig drie dae van gewelddadige oproer, wat later as die ergste in die geskiedenis van die VSA beskou sou word met ongeveer 120 dood.
18 Julie-Amerikaanse burgeroorlog: Die eerste formele Afro-Amerikaanse militêre eenheid, die 54ste Massachusetts Volunteer Infantry, val Fort Wagner sonder sukses aan, maar hul dapper gevegte bewys steeds die waarde van Afro-Amerikaanse soldate tydens die oorlog. Hul bevelvoerder, kolonel Robert Shaw, word geskiet as leier van die aanval en is saam met sy mans begrawe (450 Unie, 175 Konfederale).
26 Julie - Amerikaanse burgeroorlog - Morgan's Raid: In Salineville, Ohio, word die Konfederale kavallerieleier John Hunt Morgan en 375 van sy vrywilligers gevange geneem deur die uniemagte.
30 Julie - Indiese oorloë: Hoof Pocatello van die Shoshone -stam onderteken die verdrag van Box Elder en belowe om op te hou om die emigrantroetes in die suide van Idaho en Noord -Utah te teister.
8 Augustus - Amerikaanse burgeroorlog: Na sy nederlaag in die Slag van Gettysburg stuur generaal Robert E. Lee 'n bedankingsbrief aan die Konfederale president Jefferson Davis (Davis weier die versoek by ontvangs).
17 Augustus-Amerikaanse burgeroorlog: In Charleston, Suid-Carolina, bombardeer Union batterye en skepe Fort Sumter in die Konfederasie (die bombardement eindig eers Donderdag 31 Desember).
21 Augustus - Amerikaanse burgeroorlog - Slag van Lawrence: Lawrence, Kansas word aangeval deur die plunderaars van William Quantrill, wat na raming 200 mans en seuns doodmaak. Die aanval word berug in die noorde as een van die wreedste gruweldade van die burgeroorlog.
6 September - Amerikaanse burgeroorlog: Konfederate ontruim Battery Wagner en Morris Island in Suid -Carolina.
16 September - Robert College van Istanbul - Turkye, die eerste Amerikaanse opvoedingsinstelling buite die Verenigde State, word gestig deur Christopher Robert, 'n Amerikaanse filantroop.
Uit president Abraham Lincoln se Gettysburg -toespraak, 19 November 1863
Amerikaanse burgeroorlog Julie 1863
Die Slag van Gettysburg is in Julie 1863 geveg. Die Slag van Gettysburg was waarskynlik die belangrikste slag van die Amerikaanse Burgeroorlog en is beslis die bekendste. 'N Ander belangrike gebeurtenis het egter in Julie 1863 plaasgevind - die oorgawe van die suidelike stad Vicksburg.
1 Julie: Die Konfederate het geglo dat die manne in Gettysburg wat hul opmars op 30 Junie afgeweer het, milisies was en nie gewone soldate nie. Die bevelvoerder van die Konfederale mag in die omgewing, Heth, het besluit om voort te gaan op Gettysburg om skoene te vind wat hy as broodnodige skoene beskou. Wat begin het as 'n geringe botsing, ontwikkel gou tot iets meer. 2 500 Unie-infanteriste het na Gettysburg gevorder om ondersteuning te verleen en uiteindelik 1000 konfederale troepe en brigadier-generaal Archer gevang. Meer en meer Konfederale en Unie -infanterie het gevorder op Gettysburg totdat oënskynlik 22 000 konfederale troepe en 16 500 Unioniste basies in en om Gettysburg oornag het.
2 Julie: in die oortuiging dat hy 'n groter getal het, beveel Lee 'n volskaalse aanval op die magte van die Unie in Gettysburg. Oornag het die Army of the Potomac sy getalle egter aansienlik verhoog, sodat Lee nou 30 000 man in die gesig staar. Sommige eenhede soos die VI Corps het egter 30 myl oornag getrek om by Gettysburg te wees en was skaars in 'n geskikte toestand om te veg. In die beginfase van die Slag van Gettysburg het die oorhand berus by Lee en die Army of Northern Virginia.
3 Julie: Lee het aan dysenterie gely, en dit het moontlik sy besluitneming beïnvloed. Hy het geglo dat die Unie -mag sy flanke versterk het uit vrees dat Lee hulle sou probeer oortref - nie 'n ongewone taktiek wat Lee in die verlede gebruik het nie. Lee het besluit om die hart van die Unie se magte aan te val deur te glo dat hy 'n wig deur die Unioniste kon dryf en dat hulle eers in wanorde sou terugtrek. Lee het egter sy berekeninge verkeerd. Teen hierdie tyd was Meade's Army of the Potomac 85,000 en Lee's 75,000. Om 13:00 begin die Suide met 'n artillerie -bombardement op posisies van die Unie. Teen 15:00 het die suide se voorraad artilleriedoppe egter min geword en kon hulle nie die bombardement onderhou nie. Lee het 'n volskaalse infanteriekoste aangeval. 13 000 mans gewapen met gewere en bajonette van die generaal-majoor Pickett se afdeling het die pos van die Unie beklee. 7 000 is dood of gewond en die afdeling het wanordelik teruggetrek. Met die erkenning dat hy die verkeerde besluit geneem het, het Lee, wat tussen die oorlewendes gery het, gesê: 'Dit was alles my skuld. Dit is ek wat hierdie stryd verloor het, en jy moet my so goed as moontlik daaruit help. "
Op 'n rampspoedige dag vir die Konfederasie, bied Pemberton op 3 Julie die oorgawe van Vicksburg aan. Grant het daarop aangedring en 'n onvoorwaardelike oorgawe van die Konfederale magte in die beleërde stad gekry.
4 Julie: Beide leërs het op Gettysburg teen mekaar aangehou, maar nie een was geneig om te veg nie. Daardie aand het Lee beveel om terug te trek: sy weermag het in net 3 dae 22 000 mans verloor of gewond - 25% van die Army of Northern Virginia. Meade het 23 000 man verloor, maar het as die oorwinnaar uit die Slag van Gettysburg gekom. Die Unie kon ook sulke verliese beter hanteer. Die liggaam van die wat in Gettysburg gedood is, het weke geneem om skoon te maak en teen November 1863 het slegs 25% van die vermoorde die regte begrafnis gekry. Die plaaslike begrafnisondernemer beweer dat hy slegs 100 lyke per dag kon beweeg, skoonmaak en begrawe.
Op hierdie dag het Vicksburg formeel oorgegee aan Grant.
5 Julie: Lee trek terug met sy sterk verswakte leër, maar Meade's Army of the Potomac het geen poging aangewend om hulle te volg nie, dit was die verswakte toestand van sy mag. Terwyl Lee se nederlaag in Gettysburg as die keerpunt in die oorlog beskou word, moet daar onthou word dat hy met baie Unie -gevangenes teruggetrek het.
6 Julie: Meade se leër het uit Gettysburg begin trek en Lee se leër gevolg, maar niks gedoen om dit aktief te betrek nie.
8 Julie: Port Hudson het oorgegee. Die Konfederale mag daar is erg verswak deur gebrek aan voedsel en vars water. Slegs 50% van die Konfederale troepe daar kon veg. Hulle het 20 kanonne en 7500 gewere oorgegee.
11 Julie: Meade besluit dat sy manne genoeg rus na Gettysburg en besluit dat die Army of the Potomac meer proaktief moet word. Die laaste ding wat Meade wou gehad het, was dat Lee se manne die Potomacrivier moes oorsteek.
13 Julie: New York het rasse -onluste beleef. Die eerste ontwerp in die stad was sterk skuins teenoor die Ierse gemeenskap van New York. Hulle het ook geglo dat terwyl hulle weg was, die stryd teen Afro-Amerikaners hul werk sou neem. Hierdie oortuiging is aangevuur deur die Demokratiese staatshoof, Horatio Seymour. Huise van Republikeinse politici in die stad is aangeval. Enige Afro-Amerikaners wat die skare kon vind, is ook aangeval.
Daardie nag het die Lee's Army van Noord -Virginia die Potomacrivier oorgesteek en Meade's Army of the Potomac mislei deur kampvure aan die brand te steek, wat die voorkoms toon dat die mans uit Lee se leër nog in die kamp was.
14 Julie: onluste duur voort in New York. Afro -Amerikaners is in die strate vermoor en die wetstoepassingsagentskappe in die stad kon dit nie hanteer nie. Mans van die Army of the Potomac is na die stad beveel om wet en orde te herstel.
Toe president Lincoln in kennis gestel word dat Lee se weermag die Potomac oorgesteek het, het hy sy woede teenoor Meade in die openbaar uitgespreek omdat hy dit toegelaat het. 'Ons het hulle binne ons bereik. Ons moes net ons hande uitsteek en hulle was ons s'n. "
15 Julie: die onluste in New York is uiteindelik beëindig. 1 000 mense is egter deur die weermag dood, wat groot wrok onder die Ierse gemeenskap in die stad veroorsaak het.
16 Julie: generaal Sherman, vers van sy sukses in Vicksburg, vorder in Jackson, Mississippi. Die Konfederale magte daar, onder bevel van generaal Johnston, het onttrek.
18 Julie: Unie -magte het verliese gely in hul poging om Battery Wagner, naby Charleston, te vang. Battery Wagner was 'n Konfederale roete ongeveer 2500 meter van Fort Sumter. 1 515 vakbondmanne het in die aanval verlore gegaan, waaronder sewe senior bevelvoerders van die Unie. Die Konfederasie het 174 manskappe verloor.
25 Julie: Unie -ysters het by die aanval op Battery Wagner aangesluit. Oewerverdediging was egter baie beter as wat die Unioniste verwag het.
29 Julie: Unioniste -magte het die hele Morris -eiland beset, behalwe Battery Wagner. As Wagner gevange geneem word, kan die Unioniste 'n bombardement van Charleston begin.
30 Julie: Lincoln bots met Jefferson Davis. Die hoof van die Konfederasie het aangekondig dat alle gevange Afro-Amerikaners wat vir die Unioniste veg, 'aan die staatsowerhede' oorhandig sal word. In die suide was dit 'n groot oortreding vir 'n Afro-Amerikaner om wapens te dra, sodat die lot van enige Afro-Amerikaner wat deur die Suide gevang is, duidelik was. Lincoln het teruggekap deur aan te kondig dat enige Afro-Amerikaner wat tereggestel word, deur die teregstelling van een suidelike krygsgevangene ontmoet sou word. Hy het ook gesê dat 'n gevangene Afro-Amerikaner wat na slawerny terugkeer, daartoe sal lei dat een suidelike krygsgevangene hard gewerk word.
Amerikaanse burgeroorlog September 1863
Die Slag van Chickamauga is in September 1863 gevoer. Die stryd was sleg vir die Noorde in terme van verlore mans, maar hulle kon hiervan herstel. Vir die Suide was 'n verlies aan mannekrag van 25% by Chickamauga 'n ramp. September 1863 het ook die noorde spesifiek gerig op Chattanooga.
1 September: Nog ses Union -geweerskepe vaar die hawe van Charleston binne om te help met die aanval op die stad.
2 September: Unie -magte verower Knoxville, Tennessee. Dit sny die helfte van die spoorlyn van Chattanooga na Virginia en beteken dat die Suide sy manne in Virginia via spoorweë deur Atlanta moet voorsien.
4 September: Generaal Grant is beseer toe hy van sy perd val. Waarnemers beweer dat dit was omdat hy dronk was - moontlik met 'n mate van regverdiging. Bewerings van dronkenskap sou Grant jare lank volg.
5 September: 'n Infanterie-aanval op Battery Wagner het begin nadat die 'ondergrondse torpedomyne' skoongemaak is. Generaal Rosecrans het sy aanval op Chattanooga begin. Die Britse regering het beslag gelê op twee ysterklere wat in die suide in Liverpool gebou is ná strawwe druk van Washington DC.
6 September: Chattanooga is op bevel van generaal Bragg ontruim.
7 September: 'n Volskaalse infanterie-aanval op Battery Wagner is om 09:00 beplan. Teen hierdie tyd was die battery egter ontruim.
9 September: President Davis het 12 000 troepe na Chattanooga beveel, omdat hy van mening was dat die stad nie toegelaat kon word om te val nie. Hulle sou afkomstig wees van Lee's Army of Northern Virginia.
10 September: Die bevelvoerder van die Suide in Chattanooga, Bragg, beveel 'n aanval op die Unie -magte toe hulle die stad nader. Hy was egter nie bewus van die grootte van die Rosecrans -krag of waar hulle almal was nie. Die digte woude wat die stad omring het, het baie Unie -soldate verberg. Bragg het verkies om nie opgeleide verkenners te gebruik nie. Hy het sy eie kavalerie vir verkenning gebruik en hulle kon nie agterkom dat die leër van die Unie wat Chattanooga nader, in drie verdeel het nie.
12 September: Generaal Polk is deur Bragg beveel om die bekende posisies van die Unie aan te val. Polk het geweier om dit te doen. Niemand het Polk van lafhartigheid beskuldig nie, aangesien hy die reputasie gehad het dat hy die stryd geniet het, so was sy vurige temperament. Wat Polk gestop het, was sy gebrek aan inligting - hy het nie die grootte van die leër wat hy sou aanval, geweet nie. Polk het ook uit vorige ervaring geweet dat Bragg selde soveel moontlik intelligensie wou insamel. Selfs Bragg het nie geweet waar die hoofmag van die troepe van die unie was nie en sy ondergeskikte generaals het begin dink dat hy verbaas was oor wat rondom Chattanooga aangaan. Dit het niks gehelp dat Bragg die skuld van die vinger na almal behalwe homself gewys het nie.
13 September: Bragg is deur beamptes in kennis gestel dat die Rosecrans -mag verstrooi is en dat enige afdeling oop is vir 'n gesamentlike aanval. Bragg het geweier om dit te aanvaar en beplan vir 'n aanval op 'n aansienlike en gekonsentreerde vyand. As hy die inligting gevolg het wat sy ondergeskiktes aan hom gegee het, was die uitkoms van die komende geveg moontlik anders. Soos dit was, het Bragg se besluiteloosheid Rosecrans die tyd gegee om sy XX Corps onder bevel van generaal McCook na die voorste linie te skuif. XX Corps was die verste van die leër van Rosecrans. Die mans van McCook moes 57 myl optrek om te kom waar die grootste deel van die Rosecrans -mag was.
15 September: Bragg beplan vir 'n aanval op 18 September. Chaotiese kommunikasie binne die Konfederale kamp beteken egter dat daar vertragings was om hierdie inligting aan die generaals in die veld te stuur.
17 September: Rosecrans het reg geraai wat Bragg beplan het om te doen. Hy het sy eenhede dienooreenkomstig geskuif. Die skuif het snags plaasgevind om te verseker dat hulle nie gesien word nie.
18 September: Bragg gee sy bevele om aan te val uit. Met die bykomende manne het hy 'n leër gehad wat numeriese oorheersing bo Rosecrans gehad het - 75 000 troepe teenoor 57 000.
19 September: Nie een van die twee partye het grond teen die ander gemaak nie. Net voor middernag ontmoet beide Rosecrans en Bragg hul junior generaals om die stryd te bespreek.
20 September: Die geveg begin weer by Chickamauga. Op hierdie dag is Ben Hardin Helm vermoor om vir die Suide te veg. Hy was swaer van president Lincoln se vrou. 'N Groot waninterpretasie van bevele wat deur Rosecrans gestuur is, het die middellyn van die Unie aan aanval blootgestel nadat die manne wat daar was na die linkerflank van die Unie verskuif is - nie wat Rosecrans wou hê nie. Die aanval het behoorlik gekom toe drie suidelike afdelings die Unie -magte voor hulle aangeval en groot ongevalle toegedien het. Die senior unie-bevelvoerder in die veld, generaal-majoor Thomas, keer dat die ramp 'n ramp word deur 'n dapper en goed gekoördineerde agterhoede wat hom die bynaam "The Rock of Chickamauga" besorg. Die geveg het die Unie 1,656 dood, 9,749 gewond en 4774 gevang - 28% van Rosecrans se totale mag. Die Suide verloor 2,389 dood, 13,412 gewondes en 2,003 vermis - 24% van die totaal van die Army of Tennessee.
21 September: Unie -magte is op pad na Chattanooga. Observer's vir Bragg het hom laat weet dat Rosecrans Army of the Cumberland ongeorganiseerd en verstrooi is en dat 'n sterk agtervolging wat oorbly, kan vernietig. Brigadier-generaal Nathan Bedford Forrest het aan Bragg geskryf "elke uur (verlore) is duisend man werd". Dit lyk asof Bragg nie die omvang van die suide se oorwinning ten volle begryp nie. Sommige elemente van die Konfederale Weermag het wel probeer om dit op te volg, maar dit was stukkend en Rosecrans is van die haak losgemaak.
22 September: Rosecrans het president Lincoln ingelig oor die omvang van sy nederlaag. Lincoln het baie moeite gedoen om Chattanooga te vang en het Rosecrans se mislukking as 'n bittere slag beskou.
23 September: Rosecrans het Lincoln meegedeel dat hy Chattanooga kan hou, tensy hy 'n veel groter krag moet kry wat getalle betref.
24 September: Lincoln, in die oortuiging dat Chattanooga gehou moet word, het beveel dat 20 000 ekstra mans daarheen gestuur moet word. Die verskaffing van Rosecrans sou egter problematies wees, aangesien Bragg Lockout Valley in die helfte van die Unie se toevoerlyn ingeneem het.
25 September: Lincoln beskryf Rosecrans as "verward en verstom soos 'n eend op die kop geslaan". 20 000 Unie -troepe het hul reis begin om Rosecrans te ondersteun.
28 September: Rosecrans het aanklagte teen sommige van sy bevelvoerders - generaals McCook en Crittenden - aangekla. Albei is beveel om voor die hof te staan. Die toestande in Chattanooga het erger geword, aangesien voedsel te min was.
29 September: Generaal U Grant is beveel om soveel mans as moontlik na Chattanooga te stuur. Grant het hierdie opdrag voorafgegaan en 'n mag onder leiding van Sherman gestuur.
Teen Maart 1863 het die Amerikaanse burgeroorlog byna twee jaar geduur en het die Suide groot ekonomiese probleme ondervind as gevolg van die blokkasie van die Noorde op sy hawens. Die Noorde was egter nie sonder sy eie probleme nie, aangesien Lincoln die wet moes aanteken wat eintlik 'n oproep was van alle weerbare mans tussen 20 en 45-'n stap wat nie gewild was onder die manlike bevolking van die Noorde nie.
1 Maart: Lincoln het met oorlogssekretaris Edwin Stanton vergader om toekomstige militêre aanstellings te bespreek.
2 Maart: Die kongres keur die president se lys van promosies goed, maar ook 33 beamptes ontslaan vir 'n verskeidenheid oortredings.
3 Maart: Beide die Senaat en die Huis aanvaar die inskrywingswet. Alle mans tussen 20 en 45 moes drie jaar lank dien. Die wet was ongewild onder die publiek vanweë die dwang daarvan. Die kongres moes dit agtergekom het, aangesien in 1863 slegs 21 000 manskappe ingeroep is en teen die einde van die oorlog slegs 6% van die leër van die Noorde verantwoordelik was. Die kongres het op hierdie dag ook habeas corpus opgeskort - tot groot woede van die Demokrate in die kongres.
6 Maart: Een van Hooker se pogings om die Army of the Potomac te ontwikkel, was om te verseker dat dit die modernste wapens beskikbaar het. Teen hierdie dag begin sy manne toegerus word met die karpyn van die Sharp se stuitstoot. Hierdie geweer het Hooker se weermag van naderby ongeëwenaarde vuurkrag gegee.
10 Maart: Dit was die probleem van verlating in alle leërs van die Unie, dat Lincoln op hierdie dag 'n amnestie uitgespreek het vir almal wat sonder verlof afwesig was. Enige woestyn wat voor 1 April teruggekeer het, sal nie gestraf word nie.
13 Maart: 62 werkers sterf in 'n ontploffing in 'n ammunisie -fabriek naby Richmond. Die Konfederasie sou al hoe meer afhanklik word van vroulike werkers namate die oorlog vorder.
24 Maart: Die laaste poging van die Unie om Vicksburg te neem, misluk. Die Mississippirivier was baie hoog vir hierdie tyd van die jaar en dit het die navigasie baie bemoeilik. Grant wou die vele waterweë wat Vicksburg omring tot sy voordeel gebruik - maar sy plan het misluk.
26 Maart: Wes -Virginia het gestem om sy slawe te emansipeer.
30 Maart: Lincoln kondig aan dat 30 April 'n dag van gebed en vas in die hele Unie sou wees.
Amerikaanse burgeroorlog in Amerika: kolonel Benjamin Grierson se kavalerie -aanval in 1863
17 April 1863 het die belofte van 'n byna volmaakte lentedag aangebreek. Die federale kavalleriekamp in La Grange, Tennessee, het sedert vroegoggend lewendig geword. Angstige soldate wag op die aankoms per trein van kolonel Benjamin H. Grierson, bevelvoerder van die 1ste Brigade van die Kavalleriedivisie, XVI Corps, Army of Tennessee. Nadat hy teruggeroep is na 'n besoek aan sy gesin, het hy die laat -aandure deurbring met sy meerderes in Memphis. Toe hy in die kamp aankom, bring hy welkome nuus: die lang onaktiwiteit van die winter sal binnekort verlig word, en nie net deur die verveling van verkenning en verkenning nie. Sy bevele bevat niks minder nie as 'n inval in Mississippi en een van die mees gewaagde aanvalle van die burgeroorlog.
Die mans van Grierson was nie die enigste wat die dag voorberei het om te marsjeer nie. Federale magte was aan die gang oor die hele Westelike front van Memphis na Nashville. Generaal -majoor Ulysses S. Grant was van plan om sy leër oor die Mississippirivier van Louisiana te skuif om 'n beter posisie te kry om die Konfederale vesting van Vicksburg, Mississippi, aan te val. Om hierdie beweging te bedek, beveel hy infanterie en artillerie uit Tennessee om suidwaarts na die noordwestelike Mississippi langs die Coldwaterrivier te stoot. Terselfdertyd is kolonel Abel Streight en 1 000 berede infanterie gestuur om die konfederale kommunikasie in die noorde van Alabama te ontwrig. Terwyl hierdie maneuvers die Konfederate beset het, het Grant voorgestel om 'n sterk gemonteerde kolom in die hart van Mississippi te stuur om spoorweë te breek en die aandag van die Konfederale kavallerie af te lei van sy poging om die rivier oor te steek.
Om hierdie strekking uit te voer, kies Grant Grierson, 'n 36-jarige voormalige musiekonderwyser en winkelier van Jacksonville, Illinois. Grierson het bewys dat hy 'n betroubare en vindingryke bevelvoerder was terwyl hy teen guerrillas in die weste van Tennessee veg. Generaal -majoor William T. Sherman het hom aanbeveel as die beste kavalleriebevelvoerder wat ek nog gehad het. Die baardige Grierson, lang en maer, het 'n ysterkonstitusie en 'n beskeie en beskeie houding wat hom die respek van mans onder sy bevel besorg het.
Die opdrag het bestaan ​​uit 1700 veterane uit die 6de en 7de Illinois en die 2de Iowa -kavallerieregimente. Vir spoed en verrassing het Grierson sy opdrag tot die belangrikste verwerp. Die rugsakke wat sy manne oor hul saalbakke gedra het, het vyf dae lank ligte rantsoene hardpak, koffie, suiker en sout gehou. Hy het die bevelvoerders van die opdrag gegee om die rantsoene ten minste 10 dae te laat duur. Elke soldaat het ook 'n karabyn, sabel en 100 rondtes ammunisie gedra. Die enigste waens was dié wat die ses tweeponder Woodruff-gewere van kaptein Jason B. Smith 's Battery K van die eerste Illinois Artillery dra.
Grierson se grootste bekommernis was die afgebroke toestand van sy perde. Sommige mans in die 2de Iowa het muile gery wat uit die wa se trein van die brigade aangewend is. Die ekspedisie sal sterk staatmaak op die Mississippi -platteland vir nuwe bergings, sowel as voedsel en voer.
Ten spyte van Grierson se bekommernisse, heers 'n lighartige bui onder sy Yankee -ruiters. Dit lyk asof die mans baie opgewonde voel, en terwyl hulle in twee -kolomme marsjeer, sing sommige, ander bespiegel oor ons bestemming, onthou sersant Richard Surby. Hulle sou verbaas gewees het toe hulle verneem dat hul bevelvoerder slegs 'n vae idee van hul doel gehad het. Grierson het slegs bevele gehad om die gedeelte van die Southern Railroad wat oos van Jackson loop, uit te skakel na 'n kruising met die Mobile & amp Ohio Railroad by Meridian, net noord van Enterprise. Verder is sy bewegings aan sy eie diskresie oorgelaat. Hy dra 'n kompas, 'n kaart van Mississippi en 'n geskrewe beskrywing van die platteland in sy sak. Sukses of mislukking hang grootliks af van sy vaardigheid en vindingrykheid.
Die Federale het op 18 April die Tallahatchierivier oorgesteek en die volgende dag suidwaarts deur stormreën gedruk. Hulle het aanvanklik byna geen weerstand teëgekom nie, maar die nuus oor die aanval het spoedig Konfederate in die staat bereik. Luitenant -kolonel CR Barteau het noordwaarts gejaag langs die Mobile & amp; Ohio Railroad met die 2d Tennessee Battalion, kolonel JF Smith ''s militia regiment, en majoor W.M. Inge se bataljon. Luitenant -generaal John C. Pemberton, wat die verdediging van Vicksburg beveel het, het 'n beroep op distriksbevelvoerders James R. Chalmers en Daniel Ruggles gedoen om die Konfederale kavallerie in die noorde van Mississippi te mobiliseer.
Die Federals het op die 19de suidwaarts geloop oor paaie wat vinnig moeras geword het. Die aand het hulle Pontotoc bereik, waar hulle net lank genoeg stilgehou het om die eiendom van die regering te vernietig en deur gevange dokumente wat deur 'n terugtrekkende milisie -onderneming verlate was, te sif. Hulle het die kamp ongeveer vyf kilometer suid van Pontotoc ingeklim. Ondanks die agteruitgang van die paaie, het die hardryende ruiters 'n vinnige tempo van 30 myl per dag gehandhaaf.
Om te help om die pas by te hou, het Grierson sy bevel oor dooie gewig gestroop. In 'n middernagtelike inspeksie het hy persoonlik 175 van die minste effektiewe troepe verwyder. Op 20 April om 03:00 het majoor Hiram Love van die 2de Iowa hierdie Quinine Brigade saam met gevangenes, afgebreekte perde en 'n enkele artilleriestuk uit die federale kamp na La Grange gelei. Deur in vierkolomme onder die duisternis te beweeg, het Grierson gehoop dat Love die plaaslike inwoners sou mislei om te dink dat die hele bevel teruggedraai het.
Met Liefde op pad noord, hervat die hoofrubriek sy opmars. Die mag het kort na donker laer opgeslaan op die 20ste. Binne vier dae het die stropers slegs tekenweerstand teëgekom, maar die Konfederale kavallerie van Barteau was vinnig besig om binne te gaan. Hulle het Pontotoc die oggend van die 20ste goed agter die federale mag ingekom, maar die gaping met harde ry die nag toegemaak. Teen dagbreek op die 21ste was hulle skaars ure agter die ruiters van die Unie.
Grierson het nie geweet hoe naby sy agtervolgers was nie, maar hy het beslis agtervolging verwag. Om sy spoor te verduister, los hy Hatch se 500-man 2d Iowa byna 'n derde van sy bevel en 'n geweer uit die Smith 's-battery. Hatch, 'n bombastiese 31-jarige voormalige timmerman, verlaat die hoofkolom met instruksies om die Mobile & amp Ohio Railroad naby West Point te slaan, en vernietig sy spore so ver suid as Macon, ongeveer halfpad tussen West Point en Meridian. Daarna sou hy deur Alabama swaai en verdere skade aan spoor- en telegraaflyne aangerig tydens sy terugkeer na La Grange.
Voordat Company E van sy 2d Iowa en die artilleriestuk van twee ponder by die afskeiding van Hatch 's aangesluit het, het die hoofkolom drie of vier myl na Starkville gevolg. Daar het die Iowans rondgery en in vierkolomme teruggekeer en hoefafdrukke in die teenoorgestelde rigting uitgewis. Hulle het die piepklein kanon op vier verskillende plekke in die pad gedraai om afsonderlike stel wielafdrukke te laat, wat daarop dui dat vier verskillende kanonne gedraai het. Met 'n bietjie geluk sou die agtervolging van die Konfederate die nuutste spore in die dik modder optel en tot die gevolgtrekking kom dat die hele mag van Grierson ooswaarts in die rigting van die Mobile & Ohio gestig het.
Hatch se afleiding het foutloos gewerk. Barteau, wat kort voor die middag by die aansluiting aangekom het, het berig: My voorafbewaarder het op 'n groep van 20 van die vyande afgeskiet, veronderstel om die agterhoede te wees. Hierdie party het gevlug en die Starkville -pad gevat. Die vyand het verdeel, 200 gaan na Starkville en 700 gaan voort met die opmars op die West Point -pad. Barteau draai ooswaarts in die agtervolging.
Om 14:00. Barteau val op die Iowans se flanke en agter twee kilometer noordwes van Palo Alto. Na 'n hewige skermutseling het die Konfederate onttrek. Hulle posisie dek egter die pad wat suidwaarts na West Point en Macon lei, en dwing Hatch om sy bevele te herevalueer. Hy was van mening dat dit belangrik was om die vyand se kavallerie van kolonel Grierson af te lei, en sy Hawkeyes het 'n stadige onttrekking noordwaarts begin en die agtervolgende rebelle saamgetrek. Barteau sou uiteindelik op die 24ste kontak verbreek.
Intussen jaag die 950 troepe van die 6de en 7de Illinois en Smith 's se vier oorblywende gewere suidwaarts. Kort na die middag op die 21ste het 'n halfdosyn ruiters aan die hoof van die kolom hul Unieblou gestort ten gunste van burgerlike klere. Elkeen het 'n haelgeweer of 'n lang geweer gegooi. Die geesteskind van luitenant -kolonel William D. Blackburn van die 7de en onder bevel van kwartiermeester sersant Richard W. Surby, sou hierdie eenheid van Butternut Guerrillas dien as die oë en ore van die Yankee -plunderaars.
Die volgende dag vestig Grierson weer sy aandag op die Mobile & amp -spoorweg van Ohio wat parallel met sy lyn van 25 kilometer na die ooste was. Hy was onseker oor die lot van Hatch en stuur kaptein Henry C. Forbes en 35 mans van die 7de ''s Company B om die spore by Macon te ontwrig.
Forbes vind dat beide Macon en die snitte daarbuite te goed bewaak is sodat sy klein groepie kon nader. Hy het omgedraai op soek na die spoor van Grierson, en die spoorweg ongeskonde gelaat. Alhoewel sy missie misluk het, het dit die aandag van die hoofliggaam van Federals afgetrek en Rebel se oë op die spoorweg gerig. Gedurende die nag van 22 April het 2.000 troepe per spoor vanaf Meridian noordwaarts beweeg om Macon te beskerm teen aanvalle deur 'n mag wat op 5.000 troepe van die Unie beraam het.
Terwyl die Konfederate hulle gehaas het om Macon te beskerm, het Grierson vinnig suidwaarts gegaan. Die nuus van die Yankee-aanval het nog nie die streek bereik nie, en die inwoners het die stofbedekte ruiters wat kort na donker op die 22d deur Louisville galop, gejuig en hulle as Konfederale kavallerie beskou.
Grierson was die aand van die 23d byna binne trefafstand van die Southern Railroad. Nadat hy omstreeks 22:00 met sy veldoffisiere vergader het, het hy Blackburn en ongeveer 200 offisiere en mans gestuur om die depot by Newton Station, net suid van Decatur, in beslag te neem, die baan en telegraaflyn op te skeur en al die moontlike skade aan te rig. vyand. Die hoofkolom het binne 'n uur in Blackburn se spoor gevolg.
Die soldate van Blackburn het die Newton -stasie genader net toe die eerste sonstrale die oggend van die 24ste oor die oostelike horison versprei het. Surby en twee metgeselle wat met botterskorsies bedek was, het toevallig in die buitewyke van die stad ingeglip, waar hulle geleer het 'n trein word binnekort verwag.Die fluitende fluitjie van 'n goederetrein in die westelike rigting stuur een van die verkenners wat terugjaag om Blackburn te waarsku, wat skaars sy mans agter die depotgeboue weggesteek het toe die vrag van 25 motors moeisaam die stasie binnegedring het. Terwyl die lokomotief op die punt van die depot kom, bars blougeklede soldate uit die skaduwees en val in die kajuit in. Met pistole getrek, beveel hulle die geskrikte ingenieur om die enjin te stop.
Kort voor lank het hulle die trein van die hoofspoor afgelei en teruggekruip, maar 'n tweede lokomotief het stadig vanuit die weste in die depot getrek. Met dieselfde taktiek het die stropers beslag gelê op 13 motors vol wapens, ammunisie en voorrade. 'N Passasiersmotor het verskeie ontstelde burgerlikes ontwrig wat met hul meubels en ander persoonlike besittings uit die beleërde Vicksburg gevlug het. Nadat hulle die privaat eiendom verwyder het, het Blackburn se jubelende soldate vlamme gestuur wat oor die lengte van albei stringe vasgevangde motors gedans het. Binnekort het die diep nagalm van skulpe wat in die intense hitte uitgebars het, die ore van Grierson vyf myl ver bereik en die belangrikste federale kolom vinnig tot die redding gebring. Grierson was bly om te sien dat die geraas nie veroorsaak is deur 'n geveg nie, maar deur die vernietiging van rebelle -ammunisie. Hy was minder bly om te sien hoe baie van sy troepe hul kantines uit 'n gevange whiskyvat vul.
Benewens die 38 treinspoorwaens en die inhoud daarvan, het 500 wapens en 'n groot hoeveelheid klere by Newton -stasie in vlamme opgegaan. Ontploffings het die gevang lokomotiewe gebars, en vuur het die depot verteer. Te midde van die rookruïnes het Grierson 75 gevangenes vrygelaat. Nadat hy die valse gerug versprei het dat die stropers op pad was na Enterprise op die Mobile & amp Ohio Railroad, was Grierson om 14:00 terug in die saal en suidwaarts. Die ruiters sou eers tot middernag, ongeveer 48 uur na hul laaste bivak, aan die slaap raak.
Gedurende die nag het Grierson sy volgende stap oorweeg. Hy was bewus daarvan dat rebellemagte bymekaarkom om sy ontsnapping deur die noorde van Mississippi te blokkeer, en besluit toe om weswaarts te kyk en dan stadig suidwaarts te gaan, sy manne en diere te laat rus, voedsel te versamel en inligting te versamel. Hy sou dan besluit of hy na La Grange sou terugkeer via Alabama, of om suidwaarts te ry en met die magte van die Unie aan die Mississippirivier saam te werk.
Die orkes het 25 April op die optog deurgebring en naby die aand gestop. Grierson het by informante verneem dat 'n rebellemag van Mobile af op pad was om die Yankee -aanvallers te onderskep. Om die verslag te verifieer en die vyand verder deurmekaar te maak, het Grierson Samuel Nelson, een van Surby se vindingryke verkenners, gestuur om telegraafdrade naby Forest Station aan die Suidelike Spoorweg te sny en miskien 'n spoorwegbrug of skut te vernietig. Om middernag het hy uit die kamp gekom en nader binne 'n kilometer van die treinspoor, waar hy op 'n spoor van die kolom Grierson op 'n regiment van die Konfederale ruiters afgekom het. Met sy goedaardige vermomming versterk deur 'n geringe hakkel, het Nelson hom as 'n onwillige gids vir die Yankee -kavallerie oorgegee. Hy het aan die rebelle gesê dat hulle gekonfronteer is met 'n eenheid wat 1800 sterk was en ooswaarts op pad was na die Mobile & amp Ohio Railroad. Tevrede met die verhaal van Nelson, het die Konfederate hom vrygelaat en op pad na die spookmag gegaan.
Trouens, Grierson het besluit om suidwes verder te gaan en die New Orleans, Jackson & Great Northern Railroad by Hazelhurst te slaan, wat die beweging van troepe en voorrade tussen Vicksburg en Port Hudson ontwrig. Na 'n goeie nagrus en met 'n volle voorraad voer en voedsel, het die plunders van Grierson die kamp om 06:00 op 26 April opgebreek. Nadat hulle in 'n byna ondeurdringbare duisternis deur 'n stortreën gesukkel het, het die natgemaakte troepe op die oewer van die Strong River buite Westville gestop, 40 myl van hul vorige kamp af. Terwyl die vermoeide hoofkolom stilstaan, jaag kolonel Edward Prince en vier maatskappye van sy 7de Illinois vooruit om die Pearl River Ferry in beslag te neem.
Uitgerus en gevoed, breek die hoofkolom ongeveer middernag kamp. Terwyl die kletter van hoewe met ystersole oor die houtplanke van die Strong River-brug weerklink, rol 'n golf van geskreeu en gejuig uit die stert van die lang kolom. Grierson skuif in sy saal net toe drie stralende ruiters skerp opstaan ​​by sy elmboog. Kaptein Forbes gee sy komplimente, 'n opgewonde soldaat blaas uit en smeek dat hy sy brûe vir homself mag verbrand. Verbaas en geamuseerd het die glimlaggende kolonel 'n wag gepos om die verlore siele van Kompanjie B te ontmoet.
Forbes was die afgelope vyf dae besig met 'n woes poging om die hoofliggaam van die federale kavallerie in te haal. Hy is mislei deur die valse inligting wat by Newton Station geplant is en ooswaarts gedwaal het. By Enterprise, op die Mobile & amp Ohio, blaas Forbes uit 'n benoude posisie deur te eis dat die garnisoen oorgegee moet word in die naam van generaal -majoor Grierson. Konfederale verslae oor die aantal federale ruiters het grootliks gewissel. Die teenwoordigheid van 'n generaal -majoor sou beteken het dat dit 'n redelike groot mag was. Terwyl die Rebel -bevelvoerder sy opsies opweeg, het die kaptein van die Yankee hom uit die pad gesteek. Forbes het later verneem dat sy opwinding die generaal -majoor W.W. Loring to Enterprise, deur drie regimente van potensiële agtervolgers vas te trek terwyl Grierson in die teenoorgestelde rigting ontsnap.
Die onverwagte teenwoordigheid van die konfederate in die onderneming het Forbes gewaarsku dat Grierson nie die pad ingeslaan het nie. Na 'n rit van 34 uur deur reënbedekte woude, geswelde strome en deur 'n spoor van brandgeswarte brûe, het Forbes wonderbaarlik teruggekeer na die kolom. Terwyl wagte by die Strong River -kruising op sy geselskap wag, het die voormag onder Prince die oggend om tweeuur die Pearl River genader. Toe hy die veerboot van die vasmeer aan die oorkant sien swaai, roep Prince sy beste suidelike aksent en beveel die platboot aan.
Die laaste ruiters van Prince ' het teen die steil oorkant van die rivier teen die dag opgeklim, en kolonel Grierson het met die res van die federale kolom by die landing aangekom. Toe hy verneem dat Prince 'n koerier onderskep het wat bevele vir die vernietiging van die veerboot onderskep het, haastig Grierson die kruising op deur manne wat saamdrom en klim op 'n slag op die platboot. Sodra die eerste bootvrag die oorkantste oewer raak, het 'n losbandjie etlike kilometers stroomop gestorm om in hinderlaag te lê vir 'n gepantserde vervoer wat volgens gerugte in die omgewing gaan anker. Die Rebel -geweerboot het nie verskyn nie, en met die aankoms van kaptein Forbes se verkeerde onderneming was die hele mag vroegmiddag veilig oor die rivier.
Omdat hy vermoed dat die konfederale owerhede in Jackson, skaars 40 kilometer noord, bewus was van sy teenwoordigheid, het Grierson die bataljon van Prince 's na Hazelhurst begin terwyl hy persoonlik toesig gehou het oor die kruising van die Pearl River. Surby's se verkenners het die voortou geneem en 'n bestendige stroom gevangenes na die agterste kolom van Prince gelei. Vier kilometer buite Hazelhurst het Prince aan Surby 'n versending gestuur wat aan Pemberton gerig is, en hom meegedeel dat die Yankees na Pearl River gevorder het en die veerboot wat vernietig is, gevind het en dat hulle 'n noordoostelike koers sou volg. Minute later stap twee vreemdelinge met 'n botterskorsie vol selfvertroue in 'n kring rebellebeamptes in die Hazelhurst-depot weg. Hulle het rustig hul boodskap aan die operateur oorhandig en gekyk hoe die misleidende telegram oor die drade na die Konfederale hoofkwartier jaag.
Die paartjie het egter hul geluk aangepak toe hulle besluit om by die hotel te gaan eet. Toe hulle die plein nader, verskyn daar skielik 'n gevangene wat die vorige dag gevange geneem en deur die plunderaars vrygelaat is en swaai met 'n swaard en 'n pistool en skree om hulp om hulle te stop. Met rewolwers getrek, het die ontmaskerde verkenners in hul spore gery en hul monde in 'n blinde streep die stad ingedryf. Met die versameling van die res van die Surby 's Butternuts, jaag hulle terug deur 'n hewige stortreën in die middag na die Hazelhurst -depot, net om te ontdek dat die insittendes verstrooi was en die telegraafsleutel saamgeneem het. In hul haas het die Konfederate egter versuim om die vervalste versending teen te werk.
Die voorhoede van Prince 's het baie agter Surby aangeloop en in die leë strate gedonder. In 'n bekende beweging het die blou-bedekte troepe die ontsnappingsroetes versper. Op daardie oomblik het die Jackson -trein in die suide stadig in die buitewyke van Hazelhurst gestap. Die kondukteur het alarm gemaak by sy eerste blik op 'n blou-geklede piket by die brug noord van die stad. Remme skreeu en die ingenieur het die lokomotief skielik tot stilstand gebring en sy koers omgekeer. Prince kyk in ontstoke frustrasie toe die trein vinnig op die spore ry en sy vrag na veiligheid vervoer het, met sewentien onderoffisiere en agt miljoene in die konfederale geld, wat onderweg was om troepe in Louisiana en Texas af te betaal.
Nadat hulle ondoeltreffende skote op die vinnig terugtrekkende trein neergelê het, het die mans van Prince ' hulle tot sake by die hand gewend. Die Yankee -aanvallers het hul gevange buit 'n veilige entjie uit die stad gehardloop, saam met vier motorvragte poeier en ammunisie, en 'n veilige ent uit die stad gehardloop. Ander groepe federale soldate het noord en suid langs die spore gejaag en spore geskeur, ruitwerk gesloop en telegraafdrade ontwrig.
Die gedruis van gevange artillerie -skulpe wat in die vreugdevuur ontplof het, skrik Grierson toe hy Hazelhurst uit die ooste nader. Met bevele om te draf, te galop, te marsjeer in die kolom, vlieg die ruiters hul kamerade te hulp, net om te ontdek dat hulle weer verkoop is. Met 'n lekker lag het die troepe van Grierson die geledere geslaan en na die hotel teruggetrek, waar hulle 'n banket met gevang kos geëet het. Met vol mae het hulle teruggeklim en weswaarts uit die stad gery, na die rivier. Die hele aand het hulle Rebel vedette afgeweer wat die voorkant en flanke van hul kolom geteister het.
Die nag en die volgende oggend het die Konfederale magte bymekaargekom op die Yankee -ruiters uit die noorde en weste. Toe Pemberton hoor hoe Grierson verskyn in Hazelhurst, het Pemberton sy magte in werking getree. Hy het die meeste gevrees dat die vyand terug na die noordweste sou swaai, die Groot Swartrivier sou oorsteek en weer op die Southern Railroad sou toeslaan, wat die kommunikasie tussen Jackson en Vicksburg sou onderbreek. Hy was nie in staat om die ontwykende Grierson te raai nie, maar het rusteloos ver gevlugte kavallerie gemanoeuvreer in 'n vrugtelose poging om alle moontlike teikens tegelyk te verdedig. Hy stuur 'n bataljon kavallerie onder kaptein W.W. Porter suid van Jackson langs die New Orleans, Jackson en Great Northern Railroad. Hy beveel kolonel Wirt Adams 's se kavalerie by die Grand Gulf om ooswaarts te beweeg om die Federals van Port Gibson af te sny. Totdat Adams op die toneel aangekom het, het kolonel R.V. Richardson, die onortodokse leier van die 1st Tennessee Partisan Rangers, het die algemene beheer oor die operasie. 'N Ander koerier het 'n opdrag na Barteau by Prairie Mound gestuur om onmiddellik na Hazelhurst te verhuis.
Met die sluiting van die konfederate, het Grierson die kamp om 06:00 op die 28ste gebreek. Droë, harde padbeddings was 'n welkome afwisseling van die modderige moeras van die afgelope paar dae. Teen die middel van die oggend het hy kaptein George W. Trafton en vier kompagnies van die 7de ooste gestuur om die spoor by Bahala te tref. Trapton se losbandigheid het op 29 April voor dagbreek teruggekeer, en dit het Grierson die verskriklike nuus gebring dat hy in die kake van 'n rebelleval was. Die vernietigingsmissie in Bahala is voltooi, en die bataljon het omstreeks 01:00 die federale kamp by Union Church genader toe sersant Surby en privaat George Steadman op die rebellepakkies van die ou Wirt Adams ' -kavallerie afgekom het. Die soldate het onthul dat Adams, toe versterkings die oggend opdaag, van plan was om die 'Yanks '-h —-l tussen Union Church en Fayette, 'n paar kilometer na die weste, te gee.
Grierson het kolonel Prince, luitenant -kolonels Blackburn en Reuben Loomis en adjudant Samuel Woodward ontbied na 'n oorlogsraad. Surby skat die Konfederale magte in die omgewing op 400 kavallerie, ondersteun deur 'n battery artillerie. Selfs terwyl hulle vergader het, het Adams om die Union -flank gegaan om saam met kaptein S.B. Cleveland se 100-manige kavalleriemag wes van Union Church. Die lokval was besig om te sluit, maar Grierson en sy offisiere het 'n waaghalsige reaksie in gedagte.
Om 06:00 het die Yankee -troepe met vrymoedigheid die tande van die Rebel -hinderlaag ingery. Toe, 'n entjie buite Union Church, draai die hoofkolom skerp van die westelike koers na die Mississippirivier en suidoos na Brookhaven, wat 'n klein geselskap agterlaat om die Rebelle op die westelike pad te beset. Nadat hy 'n paar uur gewag het, het Adams besef dat sy strik gevang is. Die gefrustreerde kolonel het Pemberton meegedeel dat hy met vyf bykomende kompagnies uit Fayette marsjeer om die vyand se suidwaartse beweging te onderskep.
Terwyl Adams sy verleentheid in die steek gelaat het, volg die federale plunderaars 'n deurmekaar doolhof van agterpaaie deur klein bosse. Aansienlike ontwyking is gedoen tydens die eerste drie of vier uur se optog van hierdie dag, onthou Surby. Ek dink nie ons het gemis om na enige punt van die kompas te reis nie. In die westelike afstand kon die Yankee -soldate die hoofweerklank hoor van die agteradmiraal van die Unie, David Dixon Porter se geweerbote wat die Grand Gulf bombardeer. Met die ruiters van Adams 's tussen hom en die rivier, kon Grierson egter nie by Porter aansluit nie.
In plaas daarvan het die stropers suidwaarts gestoot en in die stofstrate van Brookhaven gedonder, en die inwoners was verstom. Terwyl die 7de gevangenes afgerond het, het Loomis 's 6de 'n dienspligtige kamp aangekla wat in 'n bos lewendige eikebome anderhalf kilometer suid van die stad versteek was en dit leeg gevind het. Die vorige dag het Pemberton beveel dat majoor MR Clark die kamp moes ontruim.
Terwyl die 6de verlate wapens, ammunisie en winkels vernietig het, het twee maatskappye van kaptein John Lynch twee spoorweë opgeskort. Loomis se troepe het na Brookhaven teruggekeer net soos vlamme die depot, 'n spoorwegbrug en 'n dosyn vragmotors omhul het. 'N Beampte en 20 mans gewapen met emmers het verhoed dat brande na burgerlike eiendom versprei het.
Van die moeilikste werk van die dag was luitenante Samuel L. Woodward en George A. Root, die jong adjudante van die 6de en 7de regiment in Illinois. Burgerlike moraal, nooit hoog in sommige van die suidelike provinsies van Mississippi nie, grens aan openlike ontrouheid. Nadat hy meer as 200 offisiere, soldate en gesonde burgers vrygelaat het, was Woodward verstom toe hy 'n vloed van manne van die militêre ouderdom sien staan ​​wat wag om paroles te ontvang: stukke papier wat hulle van militêre diens sou vrystel totdat hulle uitgeruil word. Baie wat ontsnap het [diensplig] en weggekruip het, is deur hul vriende ingebring om een ​​van die waardevolle dokumente te bekom, onthou Woodward.
Die Yankee -plunderaars het sedert dagbreek byna 40 myl afgelê en was die aand bly lê buite die stad. Die volgende oggend, nog steeds onseker oor gebeure langs die rivier, besluit Grierson om voort te gaan met die skeur van die New Orleans, Jackson en Great Northern. 'N Maklike rit van twee myl het hom na Bogue Chitto gebring, 'n verlate groep van miskien 'n dosyn geboue wat oor die spoorlyn lê. In kort, het sy stropers die depot en vragmotors vernietig, rails en boomstamme uitgeruk, 'n brug oor Bogue Chitto Creek afgebreek en teruggekeer na die saal om suidwaarts te ry.
Van Bogue Chitto af het Grierson verder gegaan na die top, ongeveer 20 kilometer suid. Tot die raiders se verbasing het die klein gemeenskap hulle met ope arms verwelkom. Surby beoordeel die gewildheid van Grierson ten minste gelyk aan Pemberton, en die kolonel herinner self aan 'n plaaslike vrou wat belowe het dat as die noorde sou wen en ek ooit vir president sou wees, haar man vir my moes stem, of sy beslis sou probeer om van hom te skei.
Die blou-bedekte soldate het die grootste deel van die middag onder hierdie gemoedelike burgers vertoef. Nadat die inwoners hulself gehelp het om staatsvoorrade te kry, het die troepe 25 vragmotors 'n veilige ent uit die stad gerol en hulle na die fakkel gesit. Opgemerk dat die depot naby die privaat wonings geleë is, beveel Grierson dat die gebou gespaar moet bly. Net soos in Brookhaven, het die regiment -adjudante parole uitgedeel aan gevangenes wat gedurende die dag gevange geneem is en aan burgerlikes wat in aanmerking kom vir diensplig in die Konfederale diens.
In hierdie oënskynlik onskadelike dorp het Grierson 'n gevaarliker vyand gekonfronteer as Wirt Adams ' Kavalerie. Verskeie ondernemende soldate het 'n kas Louisiana -rum ontdek wat in 'n moeras ongeveer 'n kilometer buite die stad versteek was. Grierson het 'n beampte en 'n groep mans gestuur om ondersoek in te stel. Hulle het die koppe van 30 of 40 vate van die kragtige brousel laat sak en gekyk hoe die balsem van duisend blomme meng met die Mississippi -klei.
Naby sonsondergang het die stropers uit die top gekom. Omdat hy niks van die weermag van Grant geleer het nie, het Grierson uiteindelik besluit om vir Baton Rouge te kom. Sy manne beweeg suidwes, weg van die stukkende spoorlyn en na Liberty. Hulle het naby middernag, 15 myl suidwes van Summit, gesink.
Terwyl die federale troepe 'n paar goeie ure slaap gekry het, het die Konfederale kavallerie wanhopig gesukkel om hulle in te haal. Na 'n pynlike vertraging van nege uur om Jackson te verlaat, het Richardson op die 29ste uiteindelik die Grierson 's-roete naby Hazelhurst toegesluit. Na 'n pad van verbrande depots en verdraaide relings, bereik die Rebel -kolonel op 1 Mei om 03:00 die top, nege uur agter sy prooi. Die Yankees het die suggestie daar geplant dat hulle op pad is na Magnolia en Osyka, die volgende stasies op die spoorweg. Die ywerige Konfederate het die nuus gekry en in die suide gedruk in die hoop om op die kolom van die Unie te val.
Wirt Adams het intussen na Liberty opgeruk nadat hy nie die Yankees by Union Church vasgekeer het nie. Die aand van 30 April het sy mans binne vyf myl van Grierson kamp opgeslaan. Soos Richardson, het hy gehoop om met die Federals naby Osyka te veg.
Terselfdertyd het ander Konfederale eenhede noordoos van Port Hudson gery. Kolonel WR Miles het sy Louisiana -legioen op 29 na Clinton oorgeplaas en die volgende dag na Osyka vertrek. Luitenant -kolonel George Gantt se 9de Tennessee Cavalry Battalion is in die omgewing van Tangipahoa beveel. Gantt het etlike dae gereageer op die een na die ander teenstrydige verslag oor die posisie en bestemming van die Yankees voordat hy uiteindelik naby Osyka gevestig het, wat die paaie na Liberty en Clinton beslaan.
Te midde van al hierdie verwarring, sou dit maklik wees om 'n klein deel van die Wingfield -bataljon van die 9de Louisiana Partisan Rangers – slegs 80 man onder die bevel van majoor James De Baun oor die hoof te sien. Op die 28ste het De Baun verhuis om die Union -kavaleriste by Woodville te onderskep. Twee dae later is hy beveel om Miles of Gantt by Osyka te versterk.De Baun het sy bevel aangevul met 35 man van die Gantt -bataljon, en onmiddellik vertrek en om 1:30 op 1 Mei laer opgeslaan by die Wall 's Bridge -kruising van die Tickfaw -rivier, agt kilometer wes van Osyka.
Slegs vaagweg bewus van die rebellemagte wat hom binnegedring het, het Grierson sy manne op 1 Mei wakker gemaak met 'n asemrowende dagbreek. Toe die eerste smal sonskyn deur die takke van toringhoutjies sny, het die Illinois -troepe hul perde geklim en hul opmars hervat. Die opdrag het geïnspireer gevoel, onthou Surby, en daar was verskillende aannames oor watter punt op die Mississippi ons sou maak. Onbewus van die heerlikheid van die natuur, konsentreer hul bevelvoerder daarop om sy agtervolgers van die geur te gooi. Hy beveel 'n skielike draai na die suide, en sy plunders verdwyn in die digte bos. Na 'n moeisame rit, onderbreek deur gereelde stilhoue om die klein kanon op te val oor hout, val die gekneusde en gekrapte perde en manne uiteindelik op 'n weinig gebruikte pad en hervat hul opmars na 'n vinnige draf.
Teen die middag verskyn hulle op die Clinton- en Osyka -pad net wes van die punt waar Wall's Bridge die Tickfaw -rivier oorgesteek het. Vars hoefafdrukke dui aan dat 'n groot ruit kavallerie net 'n kort rukkie vroeër oos gegaan het. 'N Digte onderborsel het egter die Tickfaw -kruising 'n paar kilometer ver verbloem, en die pad self verdwyn uit die oog, verby 'n skerp draai wat die brug nader.
Omdat hy 'n hinderlaag vermoed het, stuur Grierson sy Butternut Guerrillas om die brug te verken, terwyl die hoofkolom versteek bly agter die boombedekte draai in die pad. Surby het by die Konfederale plakkate verneem dat 'n kavalleriemag langs die rivieroewer gebuig is. Op daardie oomblik klap 'n skoot agter hom. Surby het die ontstelde rebelle gegryp, en hulle na agter gebring, waar hy verneem het dat die alarm afgeklink het tydens 'n toevallige ontmoeting tussen Union en Konfederale agterstanders by 'n nabygeleë plantasiehuis.
Onverskrokke oor die noue oproep keer die Surby's verkenners terug na die plek waar hulle op die Rebel -buitepos afgekom het. Met dieselfde geluk het hulle die Konfederale Kaptein E.A. Scott en sy ordelike, wat aan die lig gebring het dat De Baun se 115-man bataljon skaars 15 minute voor die aanval op die rivier gekom het. De Baun, ontsteld oor dieselfde skoot wat Surby gewaarsku het, het sy afgetrede troepe in 'n hinderlaag ontplooi.
Alhoewel hulle bewus was van mekaar se teenwoordigheid, het Grierson en De Baun albei blindelings gemanoeuvreer weens die skerp draai in die pad. Grierson het gehoop om 'n verbintenis te vermy, maar 'n groot deel van sy sukses was tot dusver die gevolg van verrassing en onstuimigheid. Hy was onwillig om kosbare tyd en lewens te mors, en was van plan om nader te kom, 'n gewaagde front te toon, die vyand se krag uit te voel en dan vinnig om sy flank te gaan.
Hy het egter 'n fout gemaak deur Blackburn van die 7de te kies om hierdie delikate maneuver uit te voer. Die ywerige en opgewekte offisier roep na Surby: 'n geveg vir 'n geveg: Bring u verkenners saam en volg my, en ek sal sien waar die rebelle is. Surby en drie Butternuts jaag hulle perde af en jaag agterna. Geklee in volle federale uniform en vinnig verby sy begeleiding, lyk die kranige Blackburn onbewus van die verspreide geweervuur ​​wat sy benadering tot die Tickfaw -kruising ontbied het.
Die brand het toegeneem namate die federale perde oor die smal plankbrug gestamp het. Blackburn se berg, deur 'n dosyn balle deurboor, het ineengestort en sy gewonde ruiter teen die grond vasgemaak. Net agter Blackburn het 'n ander perd gespoel en geval en 'n Yankee met botterskorsie hard teen die houtplanke gegooi. 'N Bal brand oor die nek van die Surby -berg en begrawe hom in die sersant se dy. Hy klou wanhopig aan sy leisels en draai om en trek terug oor die koeëlgeboude brug.
In sy stormloop na veiligheid, verby Surby luitenant William H. Stiles wat vorentoe jaag met die voorman van 12 van die federale kolom. Blindend laai die groep die oorkantse oewer van die rivier, voordat hulle onder 'n dodelike sarsie van ongesiene karabiene woel. 'N Tweede aanslag verdwyn ook onder die vurige vyand se vuur, en die gehawende Yankee -troepe skarrel terug oor die rivier.
Grierson het spoedig op die veld aangekom, maatskappye A en D van die 7de links en regs van die brug afgetrek en ontplooi. Terwyl die mans die Rebel -skerpskutters vasgepen het, het Smith se artillerie 'n ronde skoot en houer in die bos begin afvuur. Toe die antwoordvolle afneem, vorder die skermutselinge van die Unie oor Wall's Bridge. Die getal Konfederate het hul posisie laat vaar.
Die hewige skermutseling het Grierson een dood en vyf gewondes gekos. Twee van laasgenoemde, waaronder die oorywerige Blackburn, is dodelik gewond. De Baun plaas die Konfederale verlies op 1 kaptein, 1 luitenant en 6 soldate, almal gevang deur Surby 's verkenners.
Terwyl 'n begrafnisdetail privaat George Reinhold van die 7de regiment 's Company G begrawe het, het soldate die gewondes versigtig na die nabygeleë Newman -plantasie verwyder. Chirurg Erastus D. Yule van die 2de Iowa het Surby se kamerade gehelp om die beseerde butternut -gewaad van die sersant met 'n behoorlike federale uniform te vervang, ten minste om te verseker dat die slim verkenner nie as 'n spioen tereggestel sou word nie.
Deur die Tickfaw by die Wall 's Bridge oor te steek en dit weer by 'n Ford sowat ses myl stroomaf oor te steek, kon die mans van Grierson diagonaal oor 'n weswaartse draai in die rivier sny. Nadat hulle die tweede kruising gemaak het en suidoos gedraai het, het daar net twee groot struikelblokke tussen hulle en die Union-lyne by Baton Rouge gestaan: die Amite- en Comite-riviere wat deur reën gestrooi is.
Die troepe het dieselfde aand 'n kilometer van die Amite-rivier af gekom toe twee ruiters wat met botterskorsies bedek was, op die donker pad na hulle toe gevorder het. 'N Rustige fluistering identifiseer die verkenners wat bedek is as konfederale koeriers wat gestuur is na Port Hudson. In 'n oogwink glip die paar bedroefde rebelle stil en veilig in die hande van die Unie.
Met 'n helder maan wat die pad verlig, het die federale kavalleriste die Amite -rivier by die Williamsbrug oorgesteek. Grierson dring die kolom stadig vorentoe aan, terwyl 'n geselskap van die 6de afgedank het om die vyandelike kavallerie wat daar naby was, te versprei. 'N Oorskuddende vlug stuur 75 gedeeltelik geklede Konfederate om hul lewens. Nadat hulle 'n handjievol gevangenes versamel het, jaag die troepe om die bewegende kolom in te haal.
Terwyl hulle deur die vroeë oggendduisternis na die Comite -rivier deurstap, begin die verweerde kavalleriste aan die slaap raak. Mans volgens die telling, en ek dink teen die vyftigerjare, het gesond geslaap in hul saal gery, onthou kaptein Forbes. Die perde, wat baie moeg en honger was, het van die pad afgedwaal en hul neuse op die aarde gestamp in die hoop om iets te ete te vind. 'N Handjievol offisiere en aangewese mans het langs en langs die flenters van die kolom verbygegaan terwyl hulle op dwalende manne en berge ry.
Dag 2 op 2 Mei het die Yankee -plunderaars Big Sandy Creek, sewe kilometer oos van die Comite River -ford, nader. Terwyl slapende soldate styf regop in hul saal ruk, sien die verkenners 150 tente wat aan die oorkantse oewer lê. 'N Vinnige heffing deur twee kompanies van die 6de het die kamp verseker. Die meeste mans was weg in Mississippi op soek na Grierson's se aanvallers van die 40 wat oorgebly het om die kruising te bewaak, maar almal het in Yankee se hande geval. Terwyl die sesde agtergebly het om tente en toerusting te vernietig, het Grierson met die 7de aangegaan na die komitee.
Betrokke beamptes het dit aan Grierson gesê van die Konfederale wag by Roberts ' Ford on the Comite. Yankee -verkenners het die teenwoordigheid van 'n kamp te midde van 'n groep bome op die oostelike oewer van die rivier bevestig. Die rebelle lyk onbewus van die benadering van Yankee -kavallerie. Die oggend van 2 Mei, omstreeks 09:00, is ek verras deur 'n vyandelike liggaam, onder bevel van kolonel Grierson, wat meer as 1 000 man tel, en skryf kaptein BF Bryan, die Konfederale bevelvoerder by Roberts ' Ford. Hulle maak 'n vaart en omring my van alle kante voordat ek besef het dat hulle ander as ons eie troepe was, en hul gevorderde wag was in 'n burger geklee.
'N Tiental skote uit Yankee -karabiene het die rustige bos in 'n chaos -toneel verander. In die verwarring het Bryan ontsnap deur weg te kruip in die met mos bedekte takke van 'n nabygeleë boom. Die meeste van my manne was op 'n picket, en slegs ongeveer 30 van hulle was onmiddellik in die kamp, ​​het hy gemeld, daar was geen moontlike kans dat ek standpunt sou inneem nie. Min van sy soldate het ontsnap, en hy het sy verlies op 38 man, 38 perde, 2 muile, 37 pistole, 2 000 rondtes patrone en ons kookgerei beoordeel.
Die Yankee -stropers het die geswelde Comite 'n half kilometer stroomop gery, en Grierson het hulle beveel om twee kilometer buite die Union -lyn by Baton Rouge te bivak. Die uitgeputte troepe het maklik geslaap, maar hul bevelvoerder, wat so ver gekom het, het gevoel dat hy dit amper nie kon bekostig om sy waaksaamheid te verslap nie. Nadat hy 'n wag gepos het, het die voormalige musiekonderwyser na 'n nabygeleë huis gegaan, waar hy die bewoners verstom het deur te gaan sit en speel op 'n klavier wat ek in die salon gevind het, onthou Grierson. Op hierdie manier het ek daarin geslaag om wakker te bly, terwyl my soldate hulself geniet het deur te ontspan, te slaap en te rus. 'N Asemhaling onderbreek ordelik sy voordrag met nuus van vyandige skermutselinge wat uit die rigting van Baton Rouge beweeg. Hy was vol vertroue dat die vyand deel moes wees van generaal -majoor Nathaniel Banks se federale bevel in daardie stad, en staan ​​op uit sy klavierstoel en ry uit om sy besoekers te ontmoet.
Deur die sak te haal en 'n sakdoek uit sy sak te haal, het die modder besprinkel Grierson kaptein J. Franklin Godfrey en twee kompagnies van die Federal 1st Louisiana Cavalry gegroet. Die stropers het gebied wat deur die Unie beheer word, bereik.
Om 15:00. op 2 Mei het 'n stofwolk oor die Bayou Sara -pad gestyg. Burgers en soldate het na die strate van Baton Rouge gestroom, gretig om die eerste uitsig op die gewaagde stropers te kry. Met sabels getrek, ry die stowwerige troepe van die 6de Illinois Cavalry vier langs mekaar deur die menigte. Van agter het die vier gewere van die Smith 's -battery wankelrig geswaai op geïmproviseerde wiele wat geïmproviseer is om die wat tydens die ekspedisie stukkend was, te vervang. Honderd of meer verdwaalde gevangenes het in die nasleep van die wuiwende artillerie -stukke rondgedwaal en agter hulle 500 voormalige slawe in elke denkbare styl van aan- en uitkleding van plantasies, elkeen gemonteer en gelei van twee tot drie ander perde, en baie van hulle gewapen met haelgewere en jaggewere. Agter die kontrabande (slawe wat van hul eienaars na Union -lyne gevlug het) het 'n assortiment voertuie op wiele gelê. Aan boord was siekes en gewondes, die meeste ly aan pynlik geswelde bene wat veroorsaak is deur lang ritte. Kolonel Prince se 7de Illinois, ook in vierkolomme en met getrek sabels, het die agterkant opgevoer.
Met die gejuig van die vlaggolwe skare wat van die keistene weerklink, het Grierson se broeierige groep die stadsplein omring en hul perde in die Mississippi natgemaak. Toe die son sak, sak die moeë, vuil kavalleriste in die kamp in 'n geurige bloeiende magnolia -bos.
Grierson glip weg na welverdiende rus. In 16 dae van byna aanhoudende ry, het hy sy manne op 'n pad van 600 myl in die lengte van Mississippi gelei. Hulle het tussen 50 en 60 myl lewensbelangrike spoor- en telegraaflyne ontwrig wat van die Konfederale hoofkwartier in Jackson oos na Alabama en Georgia en suid na die riviervestings van Port Hudson, Grand Gulf en Port Gibson gelei het. Grierson beraam die koste vir die vyand op 100 dooies of gewondes, 500 gevangenes wat gevange geneem en vrygelaat is, 1 000 perde en muile gekonfiskeer, 3 000 wapens en groot hoeveelhede weermagwinkels en ander staatsgoedere waarop beslag gelê en vernietig is.
Selfs die federale stropers was verbaas oor die relatiewe gemak waarmee hulle deurgeloop het wat vermoedelik die gewapende hart van die Konfederasie was. Ten spyte van die vyand se groot getalle en intieme kennis van paaie en terrein, het Grierson se kavallerie slegs tekenweerstand teëgekom. Die totale verlies wat die twee regimente in Illinois opgedoen het, beloop drie dood, sewe gewondes en vyf is op die roete oor.
Die hele tyd het die geheimsinnige bewegings van Grierson die konfederale bevelvoerders in die war gebring en kavallerie na die binneland van die staat gelei tydens die belangrike weermag van die Unie -leër oor die Mississippi vir die laaste aanval op Vicksburg. In kennis gestel van die sukses van Grierson deur die Suidelike koerante, het Grant die ekspedisie as een van die briljantste ruiters van die oorlog uitgewys en voorspel dat dit in die geskiedenis oorgedra sal word as 'n voorbeeld om na te volg.
Net so belangrik was die uitwerking van die aanval van Grierson op die konfederale moraal. Die federale inval het die gewilde wantroue van militêre en burgerlike gesag verhoog en die Mississippiane in 'n waansin gegooi. Grierson het die hart uit die staat geslaan, berig 'n anonieme vakbondman.
Vir 'n Noordelike publiek wat moeg was vir 'n lang winter van onaktiwiteit, het die nuus van die briljante kavallerie -prestasie uit die weste gekom soos 'n verkwikkende briesie lentelug. U het nog net die eerste aflewering ontvang wat die wêreld sal elektrifiseer, het die New Orleans Times -korrespondent aangekondig. Ek hoef nie verbaas te wees as die Mississippi uiteindelik die basis van operasies sou bewys waarmee ons die diepste hart van die magtige opstand onmiddellik kon bereik nie.
Afkomstig van 'n eerstehandse toer agter die Rebel -linies, het Grierson direk met die ernstige hoop van sy medeburgers gepraat toe hy 'n kaptein van New England in kennis stel: The Confederacy is a empty shell. Nog twee jaar se bloedige oorlogvoering het voorgelê voordat die leërs van die Unie uiteindelik die dop sou deurboor, maar Grierson se merkwaardige aanval het die weg gewys.
Hierdie artikel is geskryf deur JBruce J. Dinges en oorspronklik gepubliseer in die uitgawe van Februarie 1996 van Burgeroorlogstye Tydskrif. Maak seker dat u inteken op meer wonderlike artikels Burgeroorlogstye tydskrif vandag!
April 1863 begin die derde jaar van die Amerikaanse burgeroorlog. Die ekonomiese benoudheid van die Suide eis swaar. Hiermee saam het die Army of the Potomac begin om planne vir 'n aanval op Richmond, die hoofstad van die Konfederasie, af te handel.
2 April: Onluste het in Richmond plaasgevind, waar mense desperaat geraak het oor die ekonomiese toestand van die Konfederasie. Veral voedsel was skaars. Die oproer is deur die plaaslike bevolking 'broodroot' genoem, hoewel dit 'n algemene plundersessie geword het. Dit is eers bedwelm toe die oproeriges na Jefferson Davis luister wat persoonlik met hulle gepraat het en dan die geld in sy sakke na hulle gegooi het. Dit was 'n voldoende gebaar om die oproeriges uiteen te jaag.
3 April: Lincoln besoek Hooker en druk hom op 'n aanval op Richmond. In reaksie hierop het Hooker 1,5 miljoen rantsoenpakkies ingedien.
4 April: Hooker het die Army of the Potomac voorberei op 'n aanval op Richmond. Die weermag se geheime diensdepartement is beveel om opgedateerde kaarte oor die verdediging by Richmond op te stel.
5 April: Verskeie Konfederale skepe is in Liverpool-dokke aangehou, omdat daar geglo word dat dit blokkade-hardlopers is.
10 April: Lincoln het die Army of the Potomac in sy winterkwartiere in Falmouth, Virginia, hersien. Die troepe wat hy ontmoet het, het hul volle vertroue in Hooker uitgespreek - 'n siening wat die president nie heeltemal deel nie. Lincoln moes Hooker se retoriek oor die vaslegging van Richmond demp en hom daaraan herinner dat die verslaan van Lee's Army of Virginia baie belangriker was en dat Richmond die aas was om Lee in die stryd te lok.
13 April: Generaal Burnside het sy algemene bevel nommer 38 uitgereik, wat die doodstraf bedreig vir enigiemand wat skuldig is aan verraadlike gedrag.
17 April: Op hierdie dag begin die legendariese aanval van kolonel Ben Grierson se Unie in die Konfederasie. Met 1700 ruiters het Grierson 600 myl rondgedwaal tydens sy aanval diep in die Suide. Die aanval het 16 dae geduur en binne die leër van die Unie het Grierson 'n legende geword.
20 April: Lincoln het aangekondig dat West Virginia op 20 Junie 1863 by die Unie sou aansluit.
21 April: Hooker het sy aanvalsplan afgehandel. Hy het gehoop om die Suide te mislei deur te dink dat Fredericksburg sy hoofdoelwit was terwyl hy drie troepe teen Lee se linkerflank beweeg het. 2000 muile is deur Hooker aangeskaf om die beweging van sy leër te bespoedig.
24 April: Die Konfederale Kongres aanvaar 'n belasting van 8% op alle landbouprodukte wat in 1862 verbou is, en 'n belasting van 10% op winste uit die verkoop van yster, klere en katoen. Daar was groot openbare vyandigheid teenoor hierdie nuwe belasting, maar 'n algemene aanvaarding dat dit nodig was. Die grootste probleem waarmee die Suid -ekonomie te kampe het, was die feit dat baie grond gebruik is vir die verbouing van katoen en nie vir voedsel nie.
26 April: Hooker se offensief teen Lee's Army van Virginia en Richmond begin. Gedeeltelike reën het egter baie van die paaie/spore wat hy gebruik het, laat modder en die beweging baie moeilik gemaak.
28 April: Die reën het die beweging so moeilik gemaak dat ingenieurs stompe op die oppervlak van paaie/spore moes lê om waens te laat beweeg.
29 April: Lee se verkenners het hom meegedeel dat dit hul oortuiging was dat die aanval op Fredericksburg 'n idee was en dat hul waargenome beweging van baie mans op Lee se linkerflank die werklike teiken van Hooker was. Lee aanvaar die advies van sy verkenners en beveel Stonewall Jackson om nie die troepe van die Unie by Fredericksburg aan te val nie - ondanks Jackson se versoek om dit te doen.
30 April: Hooker het 10 000 ruiters beveel om die kommunikasiebase van Lee te aanval. Alhoewel die aanvalle indrukwekkend was ten opsigte van die aantal mans wat daarby betrokke was, het dit baie min bereik en, indien enigiets, die vertroue van Lee's Army of Virginia verhoog.
VERENIGING VAN DIE UNIE
Die oorlog in die weste het in 1863 ten gunste van die Noorde voortgeduur. Aan die begin van die jaar het die uniemagte 'n groot deel van die Mississippirivier beheer. In die lente en somer van 1862 verower hulle New Orleans - die belangrikste hawe in die Konfederasie, waardeur katoen wat uit al die suidelike state geoes is - en Memphis uitgevoer word. Grant het toe probeer om Vicksburg, Mississippi, 'n kommersiële sentrum op die blapse bo die Mississippirivier, vas te vang. Sodra Vicksburg geval het, sou die Unie volledige beheer oor die rivier verkry het. 'N Militêre bombardement daardie somer kon 'n Konfederale oorgawe nie dwing nie. 'N Aanval deur landmagte het ook in Desember 1862 misluk.
In April 1863 begin die Unie 'n laaste poging om Vicksburg te verower. Op 3 Julie, na meer as 'n maand van 'n beleëring van die Unie, waartydens die inwoners van Vicksburg in grotte weggekruip het om hulself teen die bombardement te beskerm en hul troeteldiere geëet het om aan die lewe te bly, het Grant uiteindelik sy doel bereik. Die vasgekeerde Konfederale magte het oorgegee. Die Unie het daarin geslaag om Vicksburg te verower en die Konfederasie te verdeel ([skakel]). Hierdie oorwinning het die suidelike oorlogspoging 'n ernstige knou toegedien.
Terwyl Grant en sy magte Vicksburg stamp, besluit die Konfederale strateë op aandrang van generaal Lee, wat 'n groter Unie -leër in Chancellorsville, Virginia, in Mei 1863 verslaan het, op 'n gewaagde plan om die Noorde binne te val. Leiers het gehoop dat hierdie inval die Unie sou dwing om troepe wat betrokke was by die Vicksburg -veldtog ooswaarts te stuur en sodoende hul mag oor die Mississippi te verswak. Verder het hulle gehoop dat die aggressiewe optrede om noord te stoot die Unie se besluit om te veg verswak. Lee het ook gehoop dat 'n beduidende Konfederale oorwinning in die Noorde Groot -Brittanje en Frankryk sou oortuig om steun aan Jefferson Davis se regering te bied en die Noorde aan te moedig om vrede te onderhandel.
Begin Junie 1863 begin generaal Lee die leër van Noord -Virginia noordwaarts deur Maryland. Die leër van die Unie - die leër van die Potomac - het ooswaarts gereis om saam met die Konfederale magte te beland. Die twee leërs het mekaar ontmoet in Gettysburg, Pennsilvanië, waar die konfederale magte gegaan het om voorraad te bekom. Die gevolglike geveg het drie dae, 1–3 Julie ([skakel]) geduur en is steeds die grootste en duurste geveg wat ooit in Noord -Amerika gevoer is. Die hoogtepunt van die Slag van Gettysburg het op die derde dag plaasgevind. Die oggend, na 'n geveg van etlike ure, het die uniemagte 'n konfederale aanval op Culp's Hill, een van die verdedigingsposisies van die Unie, teruggeveg. Om 'n vermeende voordeel en 'n oorwinning te behaal, beveel Lee 'n frontale aanval, bekend as Pickett's Charge (vir die Konfederale generaal George Pickett), teen die middel van die Unie -lyne op Cemetery Ridge. Ongeveer vyftienduisend Konfederale soldate het deelgeneem, en meer as die helfte het hul lewens verloor toe hulle byna 'n kilometer oor 'n oop veld gevorder het om die gevestigde Unie -magte aan te val. In totaal het meer as 'n derde van die Army of Northern Virginia verlore gegaan, en die aand van 4 Julie het Lee en sy manne in die reën weggeglip. Generaal George Meade het hulle nie agtervolg nie. Albei kante het ontsaglike verliese gely. Totale ongevalle was ongeveer drie en twintig duisend vir die Unie en ongeveer agt en twintig duisend onder die Konfederate. Met sy nederlae op Gettysburg en Vicksburg, albei op dieselfde dag, verloor die Konfederasie sy momentum. Die gety het in die ooste en die weste ten gunste van die Unie gedraai.
Na die Slag van Gettysburg is die lyke van diegene wat geval het, haastig begrawe. Prokureur David Wills, 'n inwoner van Gettysburg, het hom beywer vir die oprigting van 'n nasionale begraafplaas op die terrein van die slagveld, en die goewerneur van Pennsylvania het hom die taak gegee om dit te skep. President Lincoln is uitgenooi om die toewyding van die begraafplaas by te woon. Nadat die spreker 'n toespraak van twee uur lank gehou het, het Lincoln 'n paar minute lank die skare toegespreek. In sy toespraak, bekend as die Gettysburg -toespraak, wat hy die dag voor die toewyding klaar geskryf het terwyl hy 'n gas in David Wills se huis was, het Lincoln die Founding Fathers en die gees van die Amerikaanse Revolusie opgeroep. Die Unie -soldate wat in Gettysburg gesterf het, het hy verklaar, het nie net gesterf om die Unie te bewaar nie, maar ook om vryheid en gelykheid vir almal te waarborg.
'N Paar maande na die geveg in Gettysburg, reis Lincoln na Pennsylvania en praat met 'n gehoor tydens die toewyding van die nuwe soldate se nasionale seremonie naby die plek van die geveg, en lewer sy beroemde Gettysburg-toespraak ter herdenking van die keerpunt van die oorlog en die soldate wie se opoffering dit moontlik gemaak het. Die toespraak van twee minute is destyds beleefd ontvang, hoewel persreaksies langs partylyne verdeel het. Nadat hy 'n gelukwensing ontvang het van die politikus en redenaar van Massachusetts, William Everett, in Massachusetts, wie se toespraak twee uur lank geduur het, het hy gesê dat hy bly was om te weet dat sy kort toespraak, nou feitlik onsterflik, nie 'n totale mislukking was nie.
Vier telling en sewe jaar gelede het ons vaders op hierdie kontinent, 'n nuwe nasie, wat in Liberty verwek is, voortgebring en toegewy aan die stelling dat alle mense gelyk geskape is.
Nou is ons besig met 'n groot burgeroorlog en toets of die nasie of 'n nasie wat so verwek en so toegewyd is, lank kan uithou. Ons word ontmoet op 'n groot slagveld van die oorlog. Ons het gekom om 'n gedeelte van die veld op te dra as 'n laaste rusplek vir diegene wat hier hul lewens gegee het wat die nasie kan lewe. Dit is heeltemal gepas en reg dat ons dit moet doen.
Dit is vir ons die lewendes. . . om hier toegewyd te wees aan die groot taak wat ons voorlê - dat ons uit hierdie geëerde dode meer toewyding neem aan die saak waarvoor hulle die laaste mate van toewyding gegee het - dat ons hier sterk besluit dat hierdie dooies nie tevergeefs gestorven zullen zijn— dat hierdie volk, onder God, 'n nuwe geboorte van vryheid sal hê - en dat die regering van die mense, deur die mense, vir die mense, nie van die aarde sal vergaan nie.
—Abraham Lincoln, adres van Gettysburg, 19 November 1863
Wat bedoel Lincoln met ''n nuwe geboorte van vryheid'? Wat het hy bedoel toe hy gesê het ''n regering van die mense, deur die mense, vir die mense, sal nie van die aarde vergaan nie'?
Bekroonde filmmaker Ken Burns het 'n dokumentêr gemaak oor 'n klein seunsskool in Vermont waar studente die Gettysburg -adres memoriseer. Dit ondersoek die waarde wat die adres in hierdie seuns se lewens het, en waarom die woorde nog steeds saak maak.
Slag van Mobile Bay
Terwyl Sherman Atlanta binnegaan, het die Amerikaanse vloot operasies uitgevoer teen Mobile, AL. Onder leiding van agter -admiraal David G. Farragut, het veertien hout oorlogskepe en vier monitors verby Fort Morgan en Gaines by die monding van Mobile Bay gehardloop en die ysterbeklede CSS aangeval. Tennessee en drie geweerbote. Deur dit te doen, het hulle naby 'n torpedo (myn) veld verbygesteek wat die monitor USS beweer het Tecumseh. Die skepe voor Farragut se vlagskip sien die monitor sink, en laat hom beroemd uitroep: "Damn the torpedoes! Full speed ahead!" Sy vloot het CSS ingeneem en in die baai ingedruk Tennessee en sluit die hawe vir konfederale gestuur. Die oorwinning, tesame met die val van Atlanta, het Lincoln baie gehelp in sy herverkiesingsveldtog in November.
Die ekonomiese blokkade van die Suide tydens die Amerikaanse burgeroorlog het teen Februarie 1863 werklik begin klop met die geldeenheid van die suide ter waarde van slegs 20% van die vooroorlogse waarde. Die weer beteken dat belangrike militêre kwessies tot die minimum beperk is, alhoewel die intelligensienetwerk van die Army of the Potomac heeltemal opgeknap is.
1 Februarie: Die dollar wat in die Konfederasie gebruik is, was slegs 20% werd van wat dit gedoen het toe die oorlog uitbreek. Dit was die sukses van die Federale Vloot in die riviere van die Suide dat daar besluit is om katoenstore uit riviere te verwyder. Enige katoen wat nie beweeg kan word nie, is verbrand om te voorkom dat dit in die hande van die Unie val.
2 Februarie: Grant begin met sy poging om 'n kanaal aan die agterkant van Vicksburg te bou met die Yazoo -rivier as sy bron van water. Deur dit te doen, sou Grant se manne die Konfederale artillerie in Vicksburg vermy.
3 Februarie: Die Franse het voortgegaan om pogings tot bemiddeling aan te bied. Buitelandse minister Seward het die Franse ambassadeur in Washington DC ontmoet om so 'n stap te bespreek.
5 Februarie: Die Britse regering het aangekondig dat pogings tot bemiddeling misluk. Hulle gebrek aan optrede was in skrille kontras met die pro-aktiewe standpunt van die Franse regering.
6 Februarie: Die federale regering het amptelik aangekondig dat hulle Franse bemiddelingsaanbiedings verwerp het.
9 Februarie: Generaal Hooker het begin met die herorganisasie van die Army of the Potomac. Hy het besluit dat sy eerste taak was om die intelligensie -insameling daarvan te verbeter. By sy aankoms by sy hoofkwartier het hy geen dokument gevind wat hom kon inlig oor die sterkte van die Army of Virginia nie. Generaal Butterfield het geskryf: 'Daar was geen middele, geen organisasie en geen poging om sulke inligting te bekom nie. Ons was byna net so onkundig oor die vyand in ons onmiddellike front asof hulle in China was. Daarvoor is 'n doeltreffende organisasie ingestel, waardeur ons in staat was om korrekte en behoorlike inligting oor die vyand, hul sterkpunte en bewegings te kry.
11 Februarie: Hooker vestig daarna sy aandag op die omstandighede waaronder sy manne leef, wat hy verbind het met die hoë vlakke van verlating. Nuwe hutte is gebou wat die winterweer die hoof kan bied en vars vrugte en groente is voorsien. Mediese fasiliteite is ook verbeter. Die impak op verlatenhede was dramaties en selfs mans wat verlaat het, het na hul regimente teruggekeer.
12 Februarie: Die vlootblokade van die Unie het 'n rampspoedige invloed op die ekonomie van die Suide gehad en die patrollies van die rivier van sy bote met plat bodem was net so suksesvol. Die groot grootte van die vloot wat bedrywig was, beteken egter dat die federale regering te kampe het met 'n aanbodprobleem wat niemand voorheen teëgekom het nie. Daar word beraam dat die Noorde elke maand 70 000 skepe steenkool moes voorsien om die vloot aan die gang te hou. Voedsel en water kon plaaslik verkry word, maar daar was min kans om groot hoeveelhede steenkool in die hande te kry.
13 Februarie: Generaal Hooker het tydens die oorlog een van die belangrikste veranderinge aan die Army of the Potomac gemaak. Verspreide kavallerie -eenhede is saamgevoeg in een korps. Niemand is onmiddellik aangestel om dit te beveel nie, aangesien geen leërbevelvoerder ooit toegang tot een gekonsentreerde kavallerie -eenheid gehad het nie. Hooker was bereid om te wag om die geskikste kandidaat aan te stel - hy het later generaal Stoneman gekies om dit te beveel.
16 Februarie: Die senaat het die dienspligwet goedgekeur, wat goedgekeur is, aangesien daar nie vrywilligers vir die leër van die Unie was nie.
22 Februarie: Hooker het geglo dat sy veranderinge 'n impak begin kry, aangesien die vlakke van skeurbuik en dermsiektes aansienlik daal.