Klas- en Amerikaanse verkiesings - Volke, nasies, gebeure - 2022
Dit word aanvaar dat klasgeoriënteerde gedrag 'n belangrike faktor kan wees in Amerikaanse verkiesings en in die Amerikaanse politiek in die algemeen. Die probleem is egter om te bepaal hoe belangrik klas in verkiesings is. Die 1920's en 1930's, met die New Deal wat die minderbevoorregtes bygestaan ​​het, het in werklikheid 'n direkte verhouding tussen klas- en partytrou geskep; alhoewel hierdie lojaliteit onderworpe was aan groot afwyking van verkiesing tot die verkiesing.
Navorsing deur Alford dui aan dat daar tussen 1936 en 1960 'n duidelike voorkeur vir die Demokratiese Party onder handwerkers was in vergelyking met nie-handwerkers. Die hoogtepunt hiervoor was in 1948, toe 79 persent van die handwerkers die Demokratiese Party ondersteun, terwyl slegs 38 persent van die nie-handwerkers daarvoor gestem het. Die meerderheid werkers wat nie met die hand werk nie, het vir die Republikeine gestem.
Navorsing deur Lipset het die kategorie van 'handwerkers' afgebreek en ontleed wie presies vir die Demokratiese Party gestem het. Hy het gevind dat hoe laer die sosiale skaal wat u gaan, hoe groter die getalle op daardie sosiale vlak vir die Demokratiese Party gestem het. In 1982 het die Demokratiese Party-leier, Jimmy Carter, 50 persent van die stemme van die kiesers ontvang wat 'n inkomste van minder as $ 10,00 per jaar gehad het, maar slegs 28 persent van die stemme van diegene met 'n inkomste van meer as $ 30,000 per jaar. Hierdie neiging is voortgesit met die ampstyd van Clinton; as die man wat die party lei wat na die minste in die samelewing omsien.
Dit is egter geensins duidelik dat diegene op die laer sosiale vlakke deurgaans vir die Demokratiese Party stem nie, aangesien daar van die een verkiesing na die volgende aansienlike verskille was. As daar 'n verkiesing oor ekonomiese aangeleenthede is, het diegene op laer sosiale vlakke die Demokratiese Party ondersteun. Maar wanneer ander kwessies as die ekonomie van groter belang was, het die Republikeinse Party meer stemme van handwerkers gekry.
In die 1992-verkiesing het die Demokratiese Party 58% van die kiesers gekry uit diegene wat minder as $ 15.000 per jaar verdien. Die Republikeinse Party het 23 persent van die stemme van hierdie groep ontvang. By die verkiesing in 1996 het die Demokratiese Party 59 persent van die stemme van hierdie groep ontvang, terwyl die Republikeine hul stem tot 28 persent verhoog het. Om sake meer te bemoeilik, is dit histories die sosiale groep wat die minste geneig is om tydens 'n verkiesing te stem. In die verkiesing in 2000 het Gore baie meer steun gekry van kiesers in groot stede, waar maatskaplike ontneming en verdienvermoë waarskynlik 'n groter probleem sou wees.
Daar is dus wye variasies van verkiesing tot verkiesing in die mate waarin kiesers beïnvloed word deur hul persepsie van hul klasbelange in hul stemgedrag. Omdat daar sulke variasies is, is dit uiters moeilik om gegewens te lewer wat korrek is van die een verkiesing na die ander. Ook word die klasvraagstuk ingewikkelder gemaak deur ander kwessies soos godsdiens, minderheidsgroepe en streeksgroepering.
Navorsing deur Angus Campbell wys in sy boek "The American Voter" ook dat een derde van die Amerikaanse bevolking nie bewus is van die klasposisie nie, en daarom kan aanvaar word dat hierdie mense nie noodwendig vir 'n 'klas' sou stem nie, omdat hulle nie kennis het oor watter klas nie. hulle behoort en dit dui daarop dat klas nie 'n probleem vir hulle is nie.
Campbell beweer ook dat sy navorsing toon dat die hele klasvraagstuk slegs 'n beduidende rol speel op 'n bewuste vlak in die politieke stemgedrag van die bevolking in 'n relatief klein en gesofistikeerde deel van die bevolking - dit is die groep mense wat aanhou hulself op 'n daaglikse basis op die hoogte van die politiek en raak aktief betrokke by die politiek.
'N Kwessie wat die voorspelling van stemgedrag verder bemoeilik, is die relatiewe wisselvalligheid van die Amerikaanse kiesers, veral dié wat van party verander. Amerikaanse verkiesings kan 'n uitslag van 'n 'grondverskuiwing' lewer, wat onwaarskynlik sou wees in 'n stelsel waar stabiele klassestemming die norm was. 'N Ondersoek van die totale stemme tydens die presidentsverkiesing vir die Demokratiese Party dui daarop dat daar 'n duidelike skommeling ter ondersteuning van die party is. In 1936 het die party 61% van die totale stemme gekry. Teen 1956 het dit gedaal tot 42%. Teen 1964 het dit tot 61% toegeneem en in 1984 tot 41 persent gedaal. Teen die verkiesing in 1992 het dit tot 52% gestyg en was dit 49% vir die 1996- en 2000-verkiesing. Daarom was daar 'n verandering van 20% in die steun vir die Demokrate, wat die voorspelling van partysteun en verkiesingsuitslae (met die uitsondering van die 1996-verkiesing) bemoeilik
Waarom mense hul verkiesing van die een party na die ander in die verkiesing oorskakel, is 'n saak wat deur beide partye voortdurend ontleed word. Nog 'n sleutelkwessie is die agteruitgang van die klassieke "werkersklaspersoon", wat as 'n groep blykbaar voortdurend agteruitgaan. Meer Amerikaners is werksaam in die inligtingsektor soos kommunikasie, administrasie of finansies. Die handleiding werkersklas (met die gepaardgaande vakbonde) krimp in aantal en die invloed daarvan op die Amerikaanse politiek sal waarskynlik dienooreenkomstig verander.
Deursnee en Amerikaanse verkiesings
Verbinding met 'n gemeenskap of 'n streek is belangrik om politieke lojaliteit te verklaar - hoewel daar baie versigtig moet wees om hierdie probleem nie te oorskry nie. As 'n gemeenskap met een spesifieke party geassosieer word, is dit waarskynlik dat die meerderheid van die bevolking daar die party sal steun. In die suidelike state van Amerika was die kultuur in baie streke teen burgerregte. Die Demokratiese Party het met burgerregtelike dade verband gehou (sien die werk verrig deur Lyndon Johnson, ironies genoeg 'n Texan), en daarom is die steun vir die Republikeinse Party nou sterker in hierdie streek as vir 'n lang tyd. Die streek is histories met die Demokratiese Party geassosieer, aangesien dit die Republikeinse Party was wat ná die burgeroorlog met die oorwinnende noorde verbind is. Die verskuiwing van die Demokrate het in die laat 1950's en vroeë 1960's plaasgevind, en Clinton het in die verkiesing van 1996 'n bietjie verander om dit te verander. Teen die verkiesing in 2000 het die suide weereens sy republikeinse geloofsbriewe verklaar.
Dit is meer waarskynlik dat seksionisme 'n gemeenskap aan 'n spesifieke party eerder as klas koppel - veral as die bevindings van Campbell waar is. Die impak van deursnee kan egter oorbeklemtoon word. 'N Gemeenskap wat altyd vir 'n bepaalde party gestem het, kan 'n aansienlike minderheid hê wat vir die teenoorgestelde party stem. Hul insette word gewoonlik verloor omdat verkiesings gebaseer op die 'eerste-na-die-pos'-stelsel slegs oor die wenner handel, aangesien die party wat verloor nie iets wen nie.
Streekverskille in politieke gedrag word die meeste gesien op die Kongres, waar seksionisme die grootste impak op regeringsbesluite het, aangesien verteenwoordigers en senatore deur hul kiesers gesien moet word om die gebied wat hulle verteenwoordig te ondersteun - moontlik selfs ten koste van partylojaliteit / eenheid. As daar nie van hulle verwag word om dit te doen nie, is dit waarskynlik dat daar nie weer vir enige toekomstige verkiesing daarvoor gestem sal word nie.
Dit is moontlik dat deursnit soos in 'n algemene verkiesing uitgedruk is in Amerika in die negentigerjare.
Hoekom? As gevolg van die ontwikkeling van kommunikasie is Amerika 'n 'kleiner' land en word die samelewing gebombardeer met inligting van buite die gemeenskap van een gemeenskap of streek. Hierdie vorm van opvoeding is moontlik besig om die impak van deursnee te verwater. 'N Ander rede is dat Amerika 'n kortstondige samelewing geword het en dat hierdie beweging op sigself die plaaslike sienings en houdings verswak het.
Seksionalisme was van groot belang in die algemene verkiesing van die verlede. In die verkiesing van 1964 was daar 'n nasionale simpatiegolf ná die sluipmoord op Kennedy wat Johnson as Demokraat terug aan bewind gebring het. Hy het 42 uit 50 state gewen. Die assosiasie van die Demokrate met burgerregte het egter steeds beteken dat ondanks hierdie simpatie, vyf suidelike state nie vir hom gestem het nie en die Republikeinse Party gesteun het.
Kennedy was ook onderhewig aan deursnee. Hy was 'n Katoliek en het steun gevind in die streke waar 'n groot aantal Katolieke daar gewoon het. Aangesien dit altyd beboude nywerheidsgebiede was, blyk dit ook dat die Demokrate met die werkers gekoppel is. Kennedy het nie goed gevaar in gebiede waar daar min Katolieke was nie en waar die een of ander vorm van Protestantisme gedy het. Dat hierdie gebrek aan steun tot Kennedy neerkom, blyk te wees ondersteun deur die syfers wat toon dat in die Middeltermyn verkiesings, het die Demokrate wat in die weste gestaan ​​het 4% meer stemme gekry as die Demokraat Kennedy, terwyl daar in die suide 'n massiewe 16% meer stemme was vir die Demokrate wat verkiesbaar sou wees. Daarom was dit nie asof hierdie streke heeltemal anti-demokraties was nie - meer teen 'n individu om watter rede ook al.
Die steun vir die Republikeine in die suide in die verkiesing van 1980 was oorweldigend. Die party het Georgië net verloor en dit was die tuisstaat van die Demokratiese keuse om in die verkiesing te gaan optree - Jimmy Carter. Dit is ook 'n voorbeeld van deursnee - 'n staat wat sy 'eie' man ondersteun. In die middel-weste het Reagan net Minnesota verloor. Maar dit was die tuisstaat Walter Mondale, wat die visepresident van Carter was, en die staat het weer vir 'sy' man gestem. In die verkiesing in 1984 het Reagan slegs Minnesota verloor. Sy teenstander was Mondale ...
Die oorwinning van Clinton in 1996 dui daarop dat seksionisme sterf. Maar die verkiesing word as 'n vergete gevolgtrekking beskou. As Amerika onseker is oor wie haar leier in die Withuis moet wees, is die land geneig om terug te keer na sy seksionistiese maniere.
Stedelike en landelike gebiede in die Amerikaanse politiek
Die historiese agtergrond:
In die C19 was diegene wat die stede binnegestroom het in 'n poging om hul lewensstyl te verbeter, die armste van die samelewing. Die industriële stede in die noorde en ooste het 'n mate van hoop aan hierdie groep gebied. Dit geld ook vir die immigrante wat elke jaar miljoene in Amerika binnekom. Stede het oorstroom met armes. Arme boere uit landelike gebiede het ook na die stede getrek om hul lot te verbeter.
Hierdie historiese agtergrond sou 'n beduidende impak hê op die Amerikaanse politiek wat deur die C20 gevloei het. Gedurende die era van die New Deal onder F D Roosevelt, het die Demokrate verband gehou met diegene wat die minste in die samelewing gehad het. Herbert Hoover, die laaste Republikeinse president van die 1920's (die era van die Groot Depressie), het gesê dat 'welvaart net om die draai' was (toe miljoene mense werkloos was) en hom nie aan armes toegewy het toe hy gesê het dat "niemand is nie. eintlik uitgehonger "wat miskien feitelik akkuraat was, maar skaars 'n sorgsame en simpatieke aard vir diegene wat die nodigste was.
polities "Die opstand van die underdog" (S Labell) plaasgevind. In 1924 het die 12 grootste stede in Amerika vir die Republikeine gestem. Die wen van hierdie stede was uiters belangrik vir die sukses van die verkiesing. Teen 1944 het die 12 grootste stede in Amerika vir die Demokrate gestem. Die impak van die armes het hul steun uitgespreek vir die party wat 'aan hulle behoort', was merkbaar.
"Die stedelike massas van die noorde het een stut van die Demokratiese Party geword." (Vile)
Ironies genoeg is die Demokratiese Party ook deur die blanke grondeienaars van die suide ondersteun as 'n terugslag teen die Republikeinse Party wat in die Burgeroorlog die noorde teen die suide gelei het. Die steun sou in die 1960's verloor word as gevolg van die verband tussen burgerregteontwikkeling en die steun van die Demokrate. Die Demokrate het eers die afgelope paar jaar 'n mate van steun op hierdie gebied begin terugveg.
Enige presidentskandidaat moes steun van die noordelike en oostelike nywerheidsstede verkry. As u hier nie suksesvol is nie, kan dit 'n ernstige gevolge vir die kandidaat hê.
Die voorstede van die stede blyk 'n probleem te wees by die beoordeling van hul politieke trou. Die eerste kwessie is dat voorstede in Amerika sterk groei en die impak van bevolkingsmobiliteit op hierdie gebiede nog nie volledig beoordeel is nie. Tweedens is die mense in die voorstede geneig om beter in die samelewing te wees - dit is gebiede wat meer vry is van misdaad en bevat die simbole van diegene wat dit in Amerika 'gemaak' het - moderne motors, moderne elektriese goedere, ens. 'n groot groei in wat Amerikaners "individualisme" noem; dat u op u eie voete staan ​​en dat u vordering afhanklik is van u en nie die land / regering nie. Logies sou hierdie groep die Republikeine ondersteun wat nog altyd met sulke oortuigings gepaard gegaan het. Hierdie groep het egter ook baie ekonomiese mag wat gekoppel is aan die welvaart wat hulle bekom het onder die ekonomiese ontwikkeling wat Amerika onder die Demokrate onder leiding van Clinton gemaak het.
Ondersteun hierdie groep die party dat hul standpunt hulle logies verbind, of steun hulle die party wat verantwoordelik is vir die huidige rykdom van Amerika? Navorsing oor die 1996-verkiesing sou aandui dat die middelverdieners in die voorstede die Demokrate in werklikheid ondersteun het, terwyl die groot verdieners die Republikeine ondersteun het. As hierdie tendens voortgesit word, is dit moontlik dat indien Amerika 'n groot ekonomiese terugval ondervind, die middelverdieners van die voorstede hul trou aan die Republikeinse Party sal oorskakel.
Pluralisme is die geloof waaruit die moderne samelewing bestaan heterogene instellings en organisasies wat godsdienstige, ekonomiese, etniese en kulturele belange gediversifiseer het en deel in die uitoefening van mag. Die hele konsep glo dat die samelewing demokraties kan wees, selfs as 'n verskeidenheid elite meeding om die besluitnemingsproses. Nuwe groepe elite kan deur die verkiesing toegang tot die mag verkry. Daarom het die samelewing die reg om een ​​groep elite te verwerp en 'n ander een te verkies as eersgenoemde nie aan die verwagtinge voldoen nie. Die mag berus dus by die mense met die gevolg dat geen groep binne 'n demokrasie die vermoë het om te regeer sonder die toestemming van die volk nie. Dus het die twee elite politieke groepe in Amerika, die Demokratiese en Republikeinse partye, slegs politieke mag op 'n tydelike basis en word die mag op voorwaardelike basis gegee.
Aangesien Amerika so veelvlakkig is as 'n samelewing, sou albei partye op gevaarlike grond verkeer as enige deel van die samelewing deur hulle geïgnoreer word, of as een deel van die samelewing deur een van die partye aan bewind gestraf word. Daarom is diegene wat die teorie van pluralisme ondersteun, van mening dat die groter verskeidenheid in die Amerikaanse samelewing beteken dat alle groepe binne die politiek verteenwoordig moet word om een ​​van die twee partye te oorleef, dws die armes kan arm wees, maar hulle het 'n grondwetlike reg om te stem en hul politieke uitsig. Daarom moet een van die partye aan bewind ten minste gebare teenoor hierdie groep maak, maar terselfdertyd nie diegene wat in individualisme glo, beledig nie.
Die veelvlakkige aard van die Amerikaanse samelewing het daartoe gelei dat baie groepe floreer wat minderhede verteenwoordig, en hulle het 'n rol gespeel in die ontwikkeling van openbare beleid oor allerlei belange. Dit, glo die ondersteuners van pluralisme, kan slegs die demokrasie uitbrei.
Die basiese feite is egter dieselfde vir al die verskillende groepe wat binne Amerika bestaan. Die werklike magsbasis van Amerika is Washington en die aansluiting en invloed van groot sake. Die grootste deel van die multi-burgers word deur wit, opgevoede mans bestuur, terwyl albei afdelings van die wetgewer deur wit, opgevoede mans oorheers word - net soos die president se huidige presidensiële kabinet. Daar is 'n toename in die verteenwoordiging van alle verskillende soorte sosiale groepe in die Amerikaanse politiek (hetsy vroue, inboorlinge, Hispanics, ens.), Maar die meeste belangrike politieke posisies word deur wit middeljarige mans beklee. Die volle impak van 'n pluralistiese samelewing en die potensiële impak daarvan op die politiek het homself nog nie ten volle ontlok nie.
Die teenargument teen die pluralisme en die hulp daarvan aan demokrasie was die groei van enkelbelangegroepe wat net een raison d'être het - die vooruitgang van eie behoeftes. Die ooglopendste is die mag van die National Rifle Association. Dit verteenwoordig die mense wat 'n geweer is en daarom pas dit by die konsep van pluralisme - die samelewing wat veelvlakkig is. Die mag van hierdie organisasie is nie in geskil nie en tog is daar geen geweer-voorportaal geskep om dit te balanseer wat gewere wil hê nie, maar wel die een of ander vorm van beheer oor die beskikbaarheid daarvan. Daarom het een groep 'n groot voordeel bo enige ander op die kanonprobleem gekry wat vir sommige ontleders alles behalwe demokraties is.
Die teorie is dat politieke partye hul beleid moet oriënteer om soveel moontlik groepe in Amerika te betrek en tevrede te stel as hulle politieke mag wil bereik en handhaaf. Teenstanders van hierdie konsep is van mening dat die leisels van mag duidelik in die hande van 'n paar is, en dat selfs wanneer 'n groep wat 'n bepaalde aspek van die samelewing verteenwoordig, dit nie 'n demokrasie sal voortspruit nie. In sekere gevalle kan dit die idee terugdruk.
Dit word aanvaar dat klasgeoriënteerde gedrag 'n belangrike faktor kan wees in Amerikaanse verkiesings en in die Amerikaanse politiek in die algemeen. Die probleem is egter om te bepaal ...