Die Dordtse Kerkorde van 1619 het in artikel 64 ’n bepaling oor “aandgebede” gehad: “Aangesien in talle plekke die Aandgebede vrugbaar bevind word, sal elke kerk die gebruik volg wat hy beskou tot die meeste stigting sal dien. Indien die mense egter begeer om die gebruik te beëindig, sal dit nie sonder die oordeel van die Klassis en van die Owerheid wat die Gereformeerde godsdiens toegedaan is, plaasvind nie”.
Sinode kom nie saam vir die doeleindes van ’n erediens nie en ook nie om “eenheid van die kerk” te demonstreer nie. Dit vergader soos ’n kerkraad om gelowiges te regeer. Dit geld nog meer ten opsigte van inter-kerklike byeenkomste. ’n Erediens is egter die byeenkoms van die gemeente van God in teenwoordigheid van God onder leiding van dié ampte wat hy vir bediening van daardie gemeente ordineer het.
Die ouderlinge hou oor die tafel toesig primêr deur hulle huisbesoek. Dié gevalle wat ’n ouderling nie alleen (op huisbesoek) kan afhandel nie, lê hy voor die kerkraad (artt 73,74,76 KO). Deur onkunde van besoekers, gebrek aan kommunikasie of miskien selfs uit moedswilligheid mag dit gebeur dat iemand sonder verlof of voorkennis van die kerkraad tog saam met die gemeente aan die nagmaal aansit. So ’n situasie moet met sorg, versigtigheid en verfynde smaak deur die ouderlinge hanteer word om so min as moontlik steuring en aanstoot by ’n nagmaalviering te veroorsaak. Daar is gevalle bekend waar ’n ouderling agter iemand plaasgeneem het om die brood en wyn by die persoon verby te neem. In die reël is dit beter om na die nagmaalviering op ’n gepaste wyse met die persoon te handel om herhaling van die voorval te verhoed. Veral by goedertrou moet baie versigtig opgetree word. Die persoon en verhouding tot Christus is van groter bepalende betekenis as sy verhouding tot “die kerk”.