Literatuur in Nazi-Duitsland - Verloop van Geskiedenis - 2021
Literatuur, tesame met kuns en musiek, het in Nazi-Duitsland baie gely. Soos met ander kultuuraspekte, was daar 'n baie eenvoudige reël vir literatuur: dit was of aanvaarbaar vir die Nazi-staat, óf dit was ook nie. Gevolglik het 'n aantal internasionaal erkende skrywers Nazi-Duitsland verlaat vir hul eie veiligheid, terwyl die staat prominensie aan skrywers gegee het wat geskryf het oor wat die regering van hulle verwag het: die verheerliking van oorlog, die verheerliking van die Ariese ideaal, die verheerliking van Adolf Hitler , die verheerliking van Nazi-Duitsland ens.
Toe Hitler op 30 Januarie aan bewind komste In 1933 was hy deeglik bewus van die mag van skrywers - binne Nazi-Duitsland en internasionaal. Duitsland het destyds 'n aantal skrywers gehad wat 'n internasionale reputasie gehad het: Erich Maria Remarque, Thomas Mann, ens. Hitler het geweet dat hulle die mag het om Duitsland in die buiteland te ondermyn as hulle mag skryf soos hulle wil. Reeds in Mei 1933 neem Hitler die besluit dat literêre vryheid ten alle koste moes bekamp en dat skrywers slegs op 'n manier skryf waarop die regering dit goedgekeur het. Teen 1939 het meer as 2500 skrywers Nazi-Duitsland verlaat - hetsy vrywillig of onder dwang. Diegene wat oorgebly het, sou baie bewus gewees het van die gevolge van die skryf van enigiets waarvan die staat nie afgekeur het nie.
'Terwyl die werke van Duitse skrywers voorheen in baie tale vertaal is, het skaars 'n skrywer in die Derde Ryk 'n reputasie buite sy grense behaal.' (Louis Snyder)
Op die nag van 10 Meiste In 1933 was die Duitse publiek getuie van die eerste seremonie met die uitbranding van boeke wat deur die propaganda-minister Joseph Goebbels gereël is. Manne uit die SA het 'onaanvaarbare' boeke in 'n stapel op Unter den Linden oorkant die Universiteit van Berlyn gestapel. Hulle gebruik dan die fakkels vanaf hul flitsligparade om die boeke aan die brand te steek. Die verbrande boeke sluit werk in van Thomas Mann, Heinrich Mann, Erich Maria Remarque en Albert Einstein. Nie-Duitse geskrewe boeke is ook gebrand omdat hulle 'on-Duits' is - werk deur Emile Zola, Jack London, H G Wells en Upton Sinclair. Terwyl die boekverbranding aan die gang was, het Goebbels die skare toegespreek:
"Enige boek wat ondermynend optree op ons toekoms (sal vernietig word ... die siel van die Duitse volk kan homself weer uitdruk. Hierdie vlamme verlig nie net die einde van 'n ou era nie, maar verlig ook 'n nuwe."
Thomas en Heinrich Mann het Duitsland verlaat, net soos Erich Maria Remarque. Thomas Mann het die Nobelprys vir letterkunde verower, terwyl sy broer bekendheid verwerf het vir sy geskrifte oor die sosiale lewe in Duitsland. Remarque se meesterstuk 'All Quiet on the Western Front' was 'n internasionale topverkoper, maar Hitler het dit as 'n teenoorlog beskou en het die uitbeelding van jong Duitse mans as oorlogshaters baie goedkeur. Hitler wou hê dat Duitse seuns oorlogagtig sou wees en die boek van Remarque pas nie by hierdie begeerte nie. Die digter en dramaturg Bertolt Brecht het ook Duitsland verlaat. Brecht het ná die eerste seremonie van die boekverbranding gesê:
'Waar jy boeke verbrand, verbrand jy uiteindelik mense.'
Sommige skrywers word nie net deur die Nazi-regime geduld nie, hulle is aangemoedig om te skryf. Almal van hulle moes egter antwoord op Departement VIII van die Ministerie vir Openbare Verligting en Propaganda. Hierdie toesighoudende afdeling het meer as 2500 uitgewers, 3000 outeurs en 23.000 boekwinkels met volle gesag. Gemiddeld tussen Januarie 1933 en September 1939 word jaarliks ​​20.000 nuwe boeke gepubliseer. Elkeen van hulle moes deur Departement VIII beoordeel word om te verseker dat hulle die staat uitbeeld soos die staat wou. Speel moes ook deur dieselfde proses aanvaar word. Die departement het elke jaar 50 literêre pryse toegeken. As u vasgevang was in die hele idee van Nazi-Duitsland, word hierdie pryse as baie wenslik beskou. Die belangrikste taak van Departement VIII was egter om 'Mein Kampf' as die hoogste vorm van literatuur te bevorder. Dit het goed gedoen, want teen 1940 is meer as ses miljoen eksemplare verkoop.
Skrywers wat vir die Nazi-staat aanvaarbaar was, mag oor vier verskillende onderwerpe skryf.
Die eerste was 'Front Experience'. Dit was om die kameraderie en die goeie tye wat in oorlogstyd op die voorste linies gevind sou word, te bevorder. Die bekendste skrywer in hierdie kategorie was Werner Bumelburg.
Die tweede kategorie was 'Wêreldbeskouing'. Boeke hieroor het die siening van Hitler en Rosenberg bevorder. Hans Grimm het 'People Without Space' in 1926 geskryf en dit is sterk gepubliseer sodra die Nazi's die mag verkry het. Die boek het die Nazi's een van hul beroemdste slagspreuke gegee: 'Die Duitsers: die skoonste, eerlikste mense, doeltreffendste en ywerigste.'
Die derde kategorie was 'Regionale romans'. Hierdie boeke beklemtoon die uitnemendheid van die verskillende streke van Duitsland. Die bekendste skrywers in hierdie kategorie was Agnes Miegel, Rudolf Binding en Börries von Münchhausen.
Die finale kategorie was 'Rasse-leer'. Boeke in hierdie kategorie beklemtoon die grootheid van die Ariese ras in vergelyking met Jode, Slawiërs en enigeen wat 'ontermenschen' bestempel word. Die bekendste skrywer in hierdie kategorie was Gottfried Benn wat sy werk gebaseer het op die 'voorvaderlike vitaliteit' van die Duitse volk.