Preke Lukas 23:43
Teks: Kategismus Sondag 22; Lukas 23: 43
Adam het in die versoeking geval toe hy daarmee gekonfronteer was, en daarmee is die hele mensheid tot 'n val gebring. Jesus het ook namens die uitverkore mensheid in die versoeking gekom - en toe heeltemal anders as Adam uit die stryd getree: Hy het die versoekings volmaak weerstaan en daardeur het Hy al in beginsel 'n oorwinning oor die duiwel bewerk vir elkeen vir wie Hy gesterf het.
Kom ons kyk vanaand wat word van ons in die lig van die oorwinning van ons Here Jesus Christus:
1. Wat word van my as ek sterf?
2. Gaan ek my liggaam weer eendag terugkry?
Die gelykenis van die ryk man en Lasarus, wat deur die Here Jesus self vertel word, stel dit baie duidelik dat mense by hulle dood onmiddelik na hulle ewige huis gaan (Lukas 16:19vv).
Daar is baie meer voorbeelde in die Bybel wat hierdie saak demonstreer. Kom ons begin by Moses. Moses het op die berg gesterf, en God het hom begrawe. Maar waar is sy siel? Die is opgeneem in die hemel. Dink ook aan Elia wat weggeneem is na die hemel. Waar is hy?
Daar staan nie in die Ou Testament in soveel woorde dat hulle siele hemel toe geneem is nie, maar in die Nuwe Testament gebeur daar iets wat dit baie duidelik stel:
Elia en Moses verskyn aan Jesus op die berg van verheerliking.
Hulle het so kenbaar verskyn dat die dissipels eintlik vir hulle hutte wou bou om in te slaap.
Hulle was dus op daardie stadium in die hemel, en is dan vandag ook nog daar, daarom het God die Vader hulle gestuur om Jesus te gaan versterk voordat Hy gevange geneem is, en gekruisig is.
Die lewe na die dood is vir ons almal so vaag en ver, dat ons baie vrae het oor wat alles daar gebeur met die mense wat reeds daar is. Wat doen die mense wat reeds daar is alles?
Uit dit wat die Bybel openbaar weet ons dat die mense wat reeds in die hiernamaals is nie in 'n toestand van bewegingloosheid en leweloosheid vasgevang nie.
Hulle lewe, en prys God.
Hulle voer ook gesprekke.
Hulle bid ook. Dink hiervoor aan die siele onder die altaar, waarvan ons in Openbaring lees, wat vir die Here vra hoe lank dit nog gaan duur voordat Hy die aarde gaan oordeel.
Die wat in die hemel is, beleef daar geluk en saligheid wat nie met woorde oorvertel kan word nie.
Dit wat daardie mense beleef, is so groot, dat ons taal dit nie in woorde kan beskryf nie, en buitendien kan ons dit nie beskryf nie, omdat ons hier nog nooit so-iets beleef het nie.
Dit nou nog net 'n voorlopige toestand. Dit word met die wederkoms eers finaal.
Ons liggame word eers met die wederkoms opgewek, en weer met ons siele herenig, en dan is ons volmaak met liggaam en siel op die nuwe aarde.
Ons beleef dan ook die vreugde van die hiernamaals met liggaam en siel - absoluut volkome.
Die Here is gekruisig saam met die twee rowers.
Vir die een rower het die Here 'n belofte gemaak dat hy daardie selfde dag nog saam met Hom in die hemel sou wees.
Dit beteken nie dat dit eendag by die wederkoms eers duidelik sou word dat die rower ook verlos is nie.
Die Here stel dit duidelik dat die rower voor sononder daardie dag van die kruisiging saam met Hom in die hemel sou wees.
Dit het gebeur voordat die son onder gegaan het daardie Vrydag, want die Jode se nuwe dag het met donker begin.
Uit al die voorbeelde wat opgenoem is, stel God vir ons die reël wat aan ons openbaar wat met mense gebeur wat sterf. Die gevalle waarvan die Bybel melding maak, is nie almal uitsonderings nie. Hulle word juis opgeskryf om God se manier van optrede aan ons te openbaar.
Let net op na een belangrike saak wat in ale die gevalle nogal uitstaan.
Die mense wat sterf, het nie die krag om self hemel of hel toe te gaan nie.
Hulle word daarin besorg. In die gelykenis van die ryk man en Lasarus vertel die Here dat die engele Lasarus in die hemel besorg het.
Dieselfde geld van Slegte mense:
Hulle word ook dadelik in die hel besorg, en kan op geen manier daarvan ontsnap nie.
Die ryk man waarvan die gelykenis vertel, het ook sy oë onmiddelik na sy dood oopgemaak - maar in die hel.
Daar is 'n uitspraak in die Ou testament wat ook hierdie saak verduidelik, naamlik Psalm 73: 24:
God lei ons en neem ons op in sy heerlikheid - in die hemel. Nie onsself nie!
Ons lees 'n paar plekke in die Bybel van die opstanding van ons liggame, onder andere in 1 Korintiërs 15: 19.
Die Bybel openbaar daar dat daar 'n volgorde is waarin mense uit die dood opstaan.
Eerste was dit die liggaamlike opstanding van Jesus ons Here.
Hy het nie as 'n geestelike Wese opgestaan nie.
Hy het met dieselfde liggaam waarmee hy op die aarde rondgeloop het, uit die graf uitgegaan.
As bewys dat dit dieselfde liggaam was, het die Here vir Thomas gesê hy moet sy vingers in die gate kom steek.
Die probleem was natuurlik dat Thomas ook nie kon glo dat 'n mens met sy liggaam uit die dood kon opstaan nie. Daarom moes Jesus Homself aan Tomas toon.
Die kerk moes natuurlik van die begin af weet wat sy haar lidmate moes leer oor Jesus se opstanding en hemelvaart. Daarom het ons daardie deel van die geskiedenis in ons belydenis ingebou. Ons bely dat ook dat Jesus se liggaamlike opstanding en sy liggaamlike hemelvaart die bewys is dat ons ook so met liggaam en siel sal hemel toe gaan.
Ons opstandingsliggaam word natuurlik verheerlik.
Die apostel Paulus skryf in 1 Korintiërs 15 dat daar in oneer gesaai word, maar in heerlikheid opgewek word.
Ons almal ken die oneer deel baie goed.
Afgesien van die feit dat ons vol sondes is wanneer ons lewe, vertoon ons liggame ook tekens van oneer wanneer ons sterwe.
Wie het nie al by 'n sterfbed gestaan en gesien hoe die liggaam van die sieke afgetakel word nie?
En ons weet mos almal dat ons liggame ontbind wanneer ons begrawe is.
Dit is alles dinge wat die "oneer" waarvan die Bybel praat, raak.
Die dinge verander heeltemal.
In die hiernamaals is ons heeltemal volmaak, en ons is verheerlik.
Hoe dit is, sal ons sekerlik eers heeltemal verstaan wanneer ons daar is, maar dit sal baie anders wees as wat dit nou is.
Die belangrike saak is net dat ons in hierdie lewe deur die Heilige Gees tot die geloof beweeg word.
Hy laat ons iets van die vreugde van die verlossing in Christus beleef.
Hierdie dinge wat ons nou net vaagweg beleef, word alles 'n werklikheid met die opstanding.
Dink ook daaroor dat die kruisdood van die Here Jesus iets te sê het oor ons opstanding.
Sy oorwinning oor die dood het ook die element in gehad dat Hy die dood so magteloos gemaak het, sodat ons die laaste dag weer opgewek sal word, sonder dat iemand dit sal kan keer.
Die Here het nie net gesterf vir ons siele nie. Hy het ook gesterf sodat ons liggame op sy bevel deur die dood en die aarde teruggegee moet word.
Sy opstanding en sy oorwinning oor die dood waarborg aan ons dat God se almag die waarborg verskaf dat ons siele en liggame weer met mekaar verenig sal word, en dat ons op die aarde weer volmaakte totale mense sal wees.