2 Die tweede Golf-oorlog van 1991 is, volgens Regan (2002:214–20), die laaste een van die vyftig belangrikste oorloë die afgelope 2 500 jaar. Die rede? Die gesofistikeerde wapentuig wat gebruik is en die eensydigheid van die oorlog. Saddam Hoessein se magte was nie opgewasse teen die geallieerde magte nie. Maar dan wys hy daarop dat die Amerikaners, soos so dikwels in die verlede, ’n bedenklike rol in die oorlog gespeel het. Hulle het Hoessein se magte uit Koeweit verdryf, maar hom nie uit die saal gelig nie. Hulle het hom met ’n sterk genoeg weermag agtergelaat sodat hy steeds die septer in Irak kon swaai — natuurlik tot voordeel van die VSA: “If Desert Storm was not decisive it was because the Americans did not want it to be” (Regan 2002:220).
3 Die Bisitun-inskripsie word net so belangrik geag as die Rosettasteen. Laasgenoemde het geleerdes gehelp om die Egiptiese hiërogliewe te ontsyfer, terwyl eersgenoemde hulle gehelp het om die Akkadiese en Babiloniese spykerskrif te ontsyfer. Die omgewing van die Bisitun-inskripsie word vandag deur UNESCO as ’n wêrelderfenisterrein erken.
4 Dit sou byna 550 jaar duur voordat die Perse weer in staat was om ’n ryk in hul tradisionele gebied tot stand te bring. In die derde eeu n.C. het die Sassaniede-dinastie op die toneel verskyn en verhinder dat die Romeinse keisers hier ’n vastrapplek kry. Selfs die keisers van die Bisantynse Ryk kon nie daarin slaag om Persië in te palm nie. In 642 n.C. is die Sassaniede-ryk deur Moslem-Arabiere binnegeval en is dit deel van die Arabiese Ryk gemaak. Die Persiese geskiedenis word dus gekenmerk deur ’n wisseling in periodes van onafhanklikheid en periodes van oorheersing deur ander.
6 Die term god is eintlik ’n generiese term wat nie met ’n hoofletter geskryf behoort te word nie, maar dit het standaardpraktyk geword om ’n onderskeid te tref tussen God en die gode. Eersgenoemde verwys dan na die God van die Christelike godsdiens, wat ook as die “Drie-eenheid” bekend staan. Die Drie-eenheid word as die enigste ware God voorgehou, terwyl alle ander gode (hoe hulle ook al benaam word) as afgode of nonentiteite beskou word. Wanneer Christene ’n onderskeid tussen God en die gode tref, wek dit ook die indruk dat daar ’n rangorde is. Wat eintlik maar gebeur, is dat Christene vanuit húl perspektief na ander godsdienste kyk en die Christelike God dan voorhou as die enigste ware en lewende God wat bo ander uittroon. Ná die Protestantse Reformasie was Christene baie meer daarop ingestel om die term Drie-eenheid (of Drievoudigheid) te gebruik wanneer hulle oor húl God gepraat het, maar daardie term het grootliks in onbruik verval. Verder het dit in die Westerse Christendom ingeburger geraak om bloot van God te praat sonder om die God te benaam of te omskryf. Na regte het die Christelike godsdiens die afgelope jare vervlak tot ’n soort Jesus-godsdiens. In hierdie artikel wyk ek van die standaardpraktyk af en skryf ek deurgaans “God”, of dit nou die Christelike God of ander sogenaamde gode is.
7 Oor keiser Konstantyn en sy handelinge het Botha (2006a, 2006b) ’n insiggewende artikel geskryf. Dit berus op ’n lesing wat hy op 26 Maart 2006 tydens ’n byeenkoms van die Nuwe Hervorming Netwerk in Midrand gelewer het.