Maar so ’n stompsinnige selfmoord op ’n krieketveld, soos die wat die Proteas Woensdag in Indore gepleeg het, sien jy selde – en dit nadat ons net drie dae tevore gesien het hoe ons manne met die rug teen die muur moes baklei – en die oorwinning uit die kake van ’n waarskynlike nederlaag gegryp het. OUPA RHOODIE deel vandag pak slae uit, maar is nogtans positief oor die Proteas se spel.
Moenie van “choke” praat nie. Dít was dit allermins. Want indien jy minder as vyf lopies per boulbeurt moet aanteken – let wel, nie “jaag” nie – en dit op ’n hondmak blad, ’n snoekertafel buiteveld en ’n 50-meter grenstou, teen ’n boulaanval wat sonder sy grootste angel moes aantree, moet jy nie kom met ’n storie van “choke” nie.
Want as jou kaptein NIE vir jou gesê het om kalm te bly en bloot met enkellopies voort te gaan nie (die swak balle tussenin bied altyd geleentheid vir ’n grenshou) het hy sy plig versaak en indien hy jou WEL gewaarsku het en jy nie geluister het nie, dwing hy nie die nodige gesag af nie.
Amla en De Kock het soos orkane afgeskop – ses lopies en selfs meer per boulbeurt in die eerste vyf. Toe spring Hashim teen die blad af om ’n 21-jarige linksdraaier te probeer bykom. Waarom? Toe die mannetjie hom sien kom, word die bal buite die wegpen geplant -- kort van ’n lengte - en met die draai wat die bal nog verder van die wegpen af neem, was die oudste bybreek-truuk in die boek te veel vir Amla en kon Dhoni eenvoudig die res doen. Koebaai. En ’n klop op die skouer vir Patel.
‘n Mens sou wou glo dat die oorblywende ses van die Proteas se kolwers hieruit sou leer. Alles behalwe: vier van die ses (De Kock, Du Plessis, De Villiers en Duminy) het hul eie graf gegrawe terwyl Miller met ’n uitstekende bal uitgehaal is en Behardien deur ’n onervare Indiese skeidsregter uitgegee is toe sy kolf nooit naby die bal was nie.
Maar krieket bly maar ’n ongenaakbare spel: Yadav boul die bal van die wedstryd wat Miller vorentoe trek en net effens van die naat af wegbeweeg. Miller moes speel na die aflewering, die rantjie van die kolf is bygekom en Miller was weg.
Daarna, met die aanbreek van die 36ste beurt, bring hy Immy terug en toe ons voorste draaier in die 40ste beurt nóg ’n paaltjie inoes (sonder om ’n lopie in daardie beurt af te staan), lees sy syfers nog beter: 9-1-26-2.
Met Khan nou in beheer van die Indiese kolwers, sy ritme en akkuraatheid volmaak, kan jy nie wag vir die 42ste beurt nie: want dan sou Immy sy tiental voltooi – en dalk nog ’n paaltjie by sy totaal gevoeg het.
En toe doen AB die onverklaarbare: hy haal Imran Tahir uit die aanval uit! Al ooit gehoor van ’n ou wat uit ’n boulaanvaal onttrek word nadat hy ’n wicket maiden geboul het en hy boonop slegs een verdere boulbeurt kon afstuur? Wel, nou het jy.
By die aanvang van die 45ste boulbeurt gooi De Villiers die bal vir Tahir. Nóú, besluit die kaptein, is dit tyd vir die bybreker om sy laaste boulbeurt af te stuur, en dit nogal van die teenoorgestelde kant as vanwaar die arme man sy vorige drie (3-1-8-1 ) geboul het!
Kom ons begin by AB. Met die telling op 104/2 in die 24ste boulbeurt, het hy ingestap en dinge het allermins rooskleurig gelyk. Paaltjies in die bank, ja, maar ’n tempo van heelwat minder as vyf per boulbeurt het jou laat dink aan ’n telling in die omgewing van 260 of 270 – nie genoeg op ’n blad wat weinig vir die boulers gebied het nie.
Watwou! Toe trek die wêreld se heel beste eendagkolwer los: eers moker ons 44 in die vyf boulbeurte tussen die 41ste en die 45ste en toe ’n kolossale 65 van die laaste vyf. Die onderskatte Behardien, wat hom in die 46ste boulbeurt by sy kaptein kom voeg het en toe 35 van net 19 balle bygedra het, het ’n groot aandeel daarin gehad dat ons 109 van die laaste tien boulbeurte kon aanteken, met insluiting van ’n ongelooflike 86 van die laaste ses!
Ons weet almal dat wanneer Sharma aan die gang kom, teken hy nie net ’n honderdtal aan nie: hy kry ’n grote. So was dit ook Sondag toe hy sy 150-tal van net 133 balle bereik.
Na nege vrugtelose boulbeurte – waarin die Indiese kolwers nooit ongemaklik teen hom gelyk het nie – begin Immy sy laaste beurt met Sharma aan die ander kant. Die vlug van die bybreker flous Sharma pens en pootjies. In daardie stadium moes hy die bal waarskynlik so groot soos ’n spanspek gesien het. Hy speel vroeg en skenk die maklikste denkbare vangkans aan die bouler. Nou voeg die gevaarlike Raina hom by Dhoni, kry twee van Imran se eerste bal, daarna een en toe Dhoni ook ’n enkellopie van Tahir se vierde bal aanteken, moet Raina weer slag bied.
Toe tref Rabada die kol. Dis ’n bal wat Dhoni met suiwer vaart klop, en toe MS wil haak, is hy laat en word ’n boonste rant getref vir Kagiso om die res self te doen.
Nog sewe word van twee balle benodig...en Rabada bly koelkop, kry Binny op soortgelyke wyse as sy kaptein voor hom, staan een van sy laaste bal af en Suid-Afrika behaal ’n oorwinning wat hy nooit beskore was nie.
AB se beurt was skouspelagtig, verstommend en noodsaaklik, Tahir se twee paaltjies was onontbeerlik en het die deur oopgemaak en Rabada se laaste boulbeurt het van ’n wyse ou krieketkop op ’n bloedjong lyf getuig om die Proteas deur die deur te laat bars en die Indiërs te verpletter.
Rabada gaan nog baie vir ons beteken. Hy beskik oor ’n pragtige, vloeiende aksie wat hom groter beheer bied en terselfdertyd minder vatbaar vir beserings maak. Hy is boonop blitsig (om en by 150kpu), bestendig en op sy temperament het ek reeds gewys. Mense, en die outjie is net twintig jaar oud!
In hierdie storie vertel Wynie van die wedstryd teen Georgië se nasionale span waar die skeidsregter skoon “trigger happy” geraak het.
“Oor hierdie toer kan ek byna ’n hele boek skryf aangesien daar soveel dinge op hierdie toer gebeur het. In 2004 het Georgië die Bulle uitgenooi om ’n wedstryd daar teen hulle te kom speel. Georgië, wat vroeër deel was van die USSR, is ’n Oos-Blokland wat in 1991 onafhanklikheid gekry het. Nadat ons hierdie uitnodiging ontvang het, het die bestuurspan besluit om dit ons voorseisoen-oefenkamp vir die Curriebeker te maak. Ons het Georgië gevra vir nog twee ekstra wedstryde en daaroor was hulle al te bly. Daar was nog ’n doel met hierdie toer en dit is dat ons afrigters, Heyneke Meyer, Mike Bayley, John Williams, John McFarlan, Johann van Graan, Vlok Cilliers en Basil Carzis, Georgië se afrigters so ’n bietjie touwys moes maak en opleiding gee.
Hierdie was ’n baie opwindende wedstryd maar oor heel ander redes as die gewone. Tien minute in die wedstryd in het ons reeds 15 strafskoppe teen ons gehad. Ek weet nie of daardie skeidsregter al ooit ’n reëlboek onder oë gehad het nie. Ons kon net nie speel nie en elke liewe ding wat die spelers doen, was beboet met ’n strafskop. Net voor rustyd het die skeidsregter heeltemal “triggerhappy” geraak en hy het links en regs geelkaarte begin uitdeel. Nadat hy sy tweede geelkaart uitgedeel het vir ’n oortreding wat eintlik nie eers ’n strafskop verdien het nie, het Anton Leonard, die kaptein, dit heeltemal verloor en hy sê toe vir die skeidsregter in “Frans”: “For F...sake Ref!!!” Hierop het die skeidsregter vir Anton gesê: “I understand that. I understand For F...sake” en net daar het Anton ook ’n geelkaart gekry. Die volgende oomblik het hy die rustydfluitjie geblaas. Die rustydtelling was 8 - 8, maar dis te verstane indien jy na die aantal strafskoppe kyk. Die manne is moedeloos na die kleedkamer toe. Daar het nog byna tien minute met net 12 spelers op die veld voorgelê.
Ons was glad nie gelukkig oor die toedrag van sake nie. Ek het tydens rustyd na die skeidsregter gegaan en alhoewel die kommunikasie moeilik was, het ek vir hom gesê ons span gaan nie ná rustyd terug op die veld as ons net met 12 man moes speel nie. Hy het eers ’n bietjie gehum en ha maar uiteindelik toestemming gegee dat ons drie ander spelers in die manne wat geelkaarte ontvang het, se plek mag opsit.
Ek het sommer besluit dit is twak die en dieselfde drie spelers teruggestuur. Om Anton minder herkenbaar te maak, het ek vir hom ’n ander trui laat aantrek en ’n kopband om gebind. Na tien minute het die skeidsregter aan my beduie dat ek maar die drie “oortreders” mag terugbring. Nee wat, het ek vir hom gesê, hierdie drie is eintlik beter as die drie wat op was, ons los hulle sommer op die veld. Tussen al die omstrede beslissings deur wen die Bulle die wedstryd met 35 - 11.
Dit was nog nie die einde van die opwinding daardie aand nie. Ná hierdie wedstryd is die Bulle genooi vir ’n onthaal en ’n biermaatskappy van Georgië het die aand geborg.
Die wedstryd word toe beplan vir die dag wat die Bulle teen Georgië se nasionale span speel en dit sou sommer dan die hoofvoorwedstryd wees. Uit die aard van die saak sou dit ’n vriendskaplike wedstryd wees. As spandokter het ek self nie gedink dat dit die beste idee is nie, maar ek wou ook nie die manne se geesdrif demp nie en ek het besluit ek sal maar my deel van die kantlyn af doen. Voor die tyd sou ek help met die strapping en na die tyd, indien daar enige skete en pyne is, sou ek ook maar weer dokter waar ek kan.
Die hele wedstryd is eintlik beplan terwyl ons lekker gekuier het en ek weet nie of die ding ooit mooi nugter bedink is nie. Uiteindelik het die manne toe die span gekies. Om die waarheid te sê, dit was nogal ’n goeie span met manne soos Johann van Graan, Vlok Cilliers, John McFarland, Mike Bayley Basil Carzis, John Williams en Wynie. Vlokkie kon nog boonop goed skop ook so hy was omtrent ’n aanwins. Om ons span volledig te maak, sou die Georgiërs vir ons spelers leen.
Voor die wedstryd het ons ’n hele okkasie daarvan gemaak en Wynie het selfs reëlingsbriefies vir almal wat sou speel gegee. Daarop is al die reëlings van die dag presies aangedui. In die spankamer in die hotel het Wynie vir Heyneke Meyer aangekondig en hy het gesê hy het hierdie spesiale afrigter uit Suid-Afrika gekry wat nog eendag sekerlik die Springbokspan gaan afrig, om spesiaal vir ons die truie te oorhandig. Daarna het Heyneke ’n speech gemaak. Met sy spanpraatjie, het Wynie grappenderwys gesê dat dit ’n baie belangrike wedstryd is, vir die meeste van ons ’n eerste internasionale wedstryd. Ons doen dit nie net vir mekaar nie, ook nie net vir die Bulle nie, maar ons doen dit ook vir Suid-Afrika. Wynie het geëindig met: "As jy voel jy is bang vandag, moet dit nie vir my sê nie want ek is nog banger.”
Die manne was heel opgecharge vir hierdie wedstryd en die atmosfeer later in die kleedkamer was kookwater. Ons het nogal moeite gedoen met al die strapping want hierdie manne het lanklaas rugby gespeel en die strapping is oral aangebring om beserings te voorkom. Voor die tyd het hulle elkeen ’n glasie “Energade” gekry en toe hulle dit down, het hulle agtergekom dat dit Red Heart en Coke was. Die Georgië-spelers wat in ons span was, se asem was byna weggeslaan met hierdie “energiedrankie” maar daarna was hulle behoorlik warm vir hierdie wedstryd. Eintlik het almal dit baie lighartig opgeneem en alles was in ’n goeie gees.
Dit was nie net Wynie wat seer gekry het nie. Mike Bayley het sy hamstring geskeur en John McFarland moes ook voor die tyd af weens rum-vergiftiging. Heyneke wou hom doodlag en het nie simpatie gehad nie. Jy ken mos die gevoel wanneer iemand vir jou na die tyd sê: “Ek het jou mos gesê!”