Die Engelse Kerk van 1550 tot 1553 - Volke, nasies, gebeure - 2021
Toe John Dudley, hertog van Northumberland, in 1550 die mag verkry ná die val van Somerset, het godsdienstige hervorming in Engeland en Wallis meer radikaal geword. Die veranderinge wat aangebring is, was van so 'n aard dat die antieke katolisisme wat onder Somerset bestaan, verwyder is, sodat die Kerk van Engeland teen 1553 protestant was. Historici redeneer waarom die hervorming van die regering ná 1550 meer radikaal geword het; sommige meen dat die regering veiliger gevoel het nadat die Westerse rebellie neergesit is en vertroue gehad het in sy eie vermoë om veranderinge af te dwing; ander redeneer dat elkeen wat 'n opstand wou lei, voldoende uit die weg geruim is deur die gebeure in Devon. Albei is waarskynlik belangrik om te verklaar waarom Dudley en die Privy Council meer vertroue in die instelling van groot godsdienstige hervorming gevoel het.
Dudley self het 'n belangrike rol gespeel in die bekendstelling van hierdie hervormings. Dudley self sny egter 'n vreemde figuur uit 'n godsdienstige oogpunt. Of hy 'n toegewyde protestant was, is moeilik om te betoog, want hy het hom net voor sy teregstelling tot katolisisme bekeer. Dit kan egter 'n laaste desperate poging wees om sy lewe gespaar te kry. Maar dit wys wel dat hy nie die oortuiging gehad het van die Protestantse martelare wat tereggestel is in die regering van Maria I. Tog was Dudley 'n energieke ondersteuner van John Hooper, iemand wat wou hê dat Engeland vroeër eerder as later tot Protestantisme sou bekeer.
Min twyfel dat Dudley bereid was om godsdiens en godsdienstige hervorming te gebruik om sy eie politieke mag te bevorder. Na die val van Somerset is Dudley met die konserwatiewes in die Privy Council geassosieer. Toe die konserwatiewes in die Raad egter daarop aangedring het om die 1549 Act of Uniformity Act te onttrek en om biskoppe groter mag te gee, het Dudley oorgegaan na die radikale in die Privy Council. In Desember 1549 het die parlement wette aangeneem wat die verwydering van beelde in kerke sal bespoedig en die gebruik van nuwe weergawes van die diensboek sou afdwing.
Teen Februarie 1550 voel Dudley voldoende in beheer van die Privy Council om 'n beweging teen die konserwatiewe biskoppe te maak. Stephen Gardner was destyds in die toring. Hy is beveel om tot die leerstellings van die Kerk van Engeland toe te stem. Gardner het geweier om dit te doen en is tot strenger gevangenisstraf gevonnis. Bonner, die biskop van Londen en 'n bekende konserwatief, is ná 'n tronkstraf uitgetree. Ander konserwatiewe biskoppe is ook afgetree en vervang deur diegene wat bereid was om hervorming te ondersteun. Dit het in Rochester, Durham, Exeter, Chichester, Londen en Norwich gebeur. Dudley plaas sy mans in alle posisies van groot belang. Daar was minimale teenkanting hierteen. Sommige pro-Katolieke pamflette is gedruk, maar die impak daarvan was onbeduidend. Met hierdie mans in plek, kan meer radikale hervorming ingestel word.
Die eerste beweging na die volledige Protestantisme kom van Nicholas Ridley, biskop van Londen. Hy het beveel dat alle altare verwyder moes word en deur nagmaalstafels vervang moet word. Dit was in lyn met die leer van Johannes Calvyn en die Calvinisme. Regoor Engeland en Wallis is 'n nuwe formaat vir die ordinering van die geestelikes bekendgestel. Hierdie nuwe formaat was feitlik 'n Lutherse en dit het geestelikes bemagtig om enige verwysing na die vagevuur, opoffering en gebede vir die siele van die dooies tydens die Mis te verwyder. Terwyl hierdie beweging die gematigde hervormers bevredig het, bevredig dit nie die uiterste nie. Hulle hoofklag was oor die klere wat die geestelikes tydens die diens en tydens die messe gedra het, en het die miter, kloof, gesteel en tippet beskou as oorblyfsels van bygeloof en katolisisme. John Hooper, die man wat Dudley gesteun het, het geweier om die aanbod van die biskopkantoor van Gloucester oor die kwessie aan te neem. In Oktober 1550 beveel Dudley Hooper om op te hou preek. Hy het geweier en in Januarie 1551 is Hooper gevange geneem. Dit was eers toe Hooper bereid was om 'n kompromis aan te toon dat hy vrygelaat is en die pos van Biskop van Gloucester aanvaar.
In 155 is geen groot hervorming ingestel nie. Cranmer het sy 'Gebedsboek' hersien, en die konserwatiewe Gardner is uiteindelik uit sy posisie in Winchester verwyder.
Die parlement is in Januarie 1552 vergader en die regering begin met 'n uitgebreide program vir godsdienstige hervorming.
Om die leerstellige eenvorming af te dwing, is 'n nuwe hoogverraadwet aanvaar wat 'n oortreding gemaak het om enige van die geloofsartikels van die Church of England te bevraagteken. Dit was ook 'n oortreding om koninklike oppergesag te bevraagteken.
Die aantal Heilige Dae is tot 25 beperk.
In Maart 1552 word 'n tweede Wet op Eenvorming aanvaar. Dit het 'n belediging gemaak vir enige lidmaat of geestelikes om nie 'n erediens by te woon nie. Oortreders kan beboet word of in die tronk gesit word. Die nuwe 'Book of Common Prayer' van Cranmer het die amptelike basis geword vir die dienste van Church of England. Alle skyn van die Katolisisme is verwyder. Die eucharistie is bevestig as konsubsiasie. Die meer radikale hervormers het egter hieroor gekla omdat daar van kommunikante verwag word om te kniel wat sommige as afgodery beskou het.
In 'n oorsig van die welvaart van die kerk wat in 1552 plaasgevind het, is beraam dat die kerk meer as £ 1 miljoen werd was. Die regering het besluit om stappe te doen om 'n deel van hierdie rykdom te bekom. Die ontydige dood van Edward VI het dit egter verhinder om deur te gaan.
Die nuwe ondersoek na rykdom in die kerk is verklaar deur Dudley gulsig te wees. Die owerhede is egter deur die oorloë met Skotland en Frankryk tot bankrotskap gedwing en dit kon bloot finansieel geskik gewees het dat Dudley hierdie ondersoek ingestel het.
Teen die tyd van Edward se dood was daar 'n herkenbare Kerk van Engeland met kenmerke wat duidelik Protestants was. Na 'n aantal jare van godsdienstige omwenteling sou baie mense 'n era van stabiliteit verwelkom het. Die dood van die Protestantse Edward en sy Katolieke opvolger, Mary, het verseker dat dit nie die geval sou wees nie.