Die navorsers meen hul bevindings dra by tot die bewys dat streshormone 'n ongelyke geslagsrol in breingesondheid speel, en dat dit ooreenstem met die goed gedokumenteerde hoër koers van Alzheimer-siekte by vroue as mans.
Alhoewel die navorsers waarsku dat hul studie ontwerp is om assosiasies tussen verskynsels te toon en nie oorsaak en gevolg te bepaal nie, sê hulle dat indien toekomstige studies bewys lewer dat stresrespons die oorsaak van demensie beïnvloed, strategieë wat ontwerp is om die liggaam se chemiese reaksies te bestry of te modereer om te stres, kan die aanvang van kognitiewe agteruitgang voorkom of vertraag.
Die bevindings verskyn in die Internasionale Tydskrif vir Geriatriese Psigiatrie.
Volgens die Alzheimer-vereniging sal 1 by 6 vroue ouer as 60 Alzheimersiekte opdoen, in vergelyking met 1 by 11-mans. Daar is tans geen beproefde behandelings wat die vordering van die siekte voorkom of stop nie.
"Ons kan nie van stressors ontslae raak nie, maar ons kan die manier waarop ons op stres reageer, aanpas en dit op die breinfunksie beïnvloed," sê Cynthia Munro, medeprofessor in psigiatrie en gedragswetenskappe aan die Johns Hopkins Universiteit. Skool vir Geneeskunde. "En hoewel ons studie nie dieselfde assosiasie vir mans getoon het nie, werp dit verdere lig op die gevolge van stresrespons op die brein met moontlike toepassing op mans en vroue," voeg sy by.
Munro sê vorige ondersoeke deur ander ondersoekers toon dat die effek van ouderdom op die stresrespons drie keer groter is by vroue as by mans. Afsonderlik het ander navorsing getoon dat stresvolle lewenservaringe tot gevolg kan hê tydelike geheue en kognitiewe probleme.
Stres en trauma in die middel van die lewe
Om verder te ondersoek of stresvolle lewenservarings gekoppel kan word aan die ontwikkeling van langtermyn geheueprobleme by veral vroue, gebruik Munro en haar span data wat versamel is oor inwoners van 909 Baltimore vir die National Institute of Mental Health Epidemiologic Catchment Area-studie. Die studie het deelnemers van 1981 tot 1983 uit vyf stede in die VS gewerf om die voorkoms van psigiatriese afwykings te bepaal.
Sommige 63% van die deelnemers was vroue en 60% was wit. Deelnemers was 'n gemiddelde ouderdom van 47 tydens hul mid-life check-in in die 90's.
Na registrasie het die deelnemers drie bykomende kere na proefpersele teruggekeer vir onderhoude en ondersoeke: een keer in 1982, een keer tussen 1993 en 1996, en een keer tussen 2003 en 2004.
Tydens die derde besoek het navorsers deelnemers gevra of hulle die afgelope jaar 'n traumatiese gebeurtenis beleef het soos geveg, verkragting, 'n mishandeling, 'n ander fisieke aanval, kyk na iemand anders wat aangeval of gedood is, 'n bedreiging ontvang of deur 'n natuurramp geleef het. Sommige 22% mans en 23% vroue het die afgelope jaar voor hul besoek minstens een traumatiese gebeurtenis aangemeld.
Navorsers het ook deelnemers uitgevra oor stresvolle lewenservarings soos 'n huwelik, egskeiding, die dood van 'n geliefde, werkverlies, ernstige besering of siekte, 'n kind wat verhuis het, aftrede of die geboorte van 'n kind. Ongeveer 47% mans en 50% van vroue het berig dat hulle ten minste een stresvolle lewenservaring gehad het in die jaar voor hul besoek.
Tydens die derde en vierde besoek het die navorsers die deelnemers getoets met behulp van 'n gestandaardiseerde leer- en geheuetoets wat deur Iowa-navorsers ontwikkel is. Die toets het ingesluit dat die deelnemers 20 woorde onthou wat hardop deur die toetsers uitgespreek is onmiddellik nadat hulle dit gehoor het, en weer 20 minute later.
Tydens die derde besoek kon deelnemers gemiddeld 8 woorde onmiddellik herroep en 6 woorde later. Deelnemers moes ook die woorde wat hulle gesê het, identifiseer in 'n geskrewe lys met 40-woorde. Tydens die derde besoek het die deelnemers gemiddeld 15 woorde korrek geïdentifiseer. By die vierde besoek het die deelnemers onmiddellik 'n gemiddelde van 7 woorde, 6 woorde na 'n vertraging herroep en byna 14 woorde korrek herken.
Die navorsers het tussen die derde en vierde besoek die daling in prestasies gemeet tydens die toetse, en vergelyk dit dan met die deelnemers se verslae van stresvolle lewenservarings of traumatiese gebeure om te sien of daar 'n assosiasie was.
Munro se span het bevind dat 'n groter aantal spanningsvolle lewenservaringe gedurende die afgelope jaar in die middel van die lewe by vroue gekoppel is aan 'n groter afname in die onthou van woorde later en die erkenning van die woorde.
Vroue wat tydens die derde besoek geen stresvolle lewenservarings tydens die derde besoek ondervind het nie, kon gemiddeld 0.5 minder woorde onthou as hulle tydens die vierde besoek dieselfde geheuetoets gekry het. Vroue met een of meer stresvolle lewenservarings onthou egter gemiddeld een minder woord tydens die vierde besoek as by die derde besoek. Die vermoë om woorde te herken het met 'n gemiddeld van 1.7 woorde afgeneem by vroue met ten minste een stressor tydens die derde besoek vergeleke met 'n 1.2-woordedaling vir vroue sonder stressors tydens die middel van die lewe.
Hulle het nie dieselfde neiging gesien by vroue wat traumatiese gebeure gehad het nie. Munro sê dat hierdie bevinding daarop dui dat voortdurende spanning, soos wat tydens 'n egskeiding ondervind word, die brein se funksionering negatief kan beïnvloed as duidelike traumatiese gebeure. Volgens Munro is dit sinvol, want wat ons 'chroniese stres' noem, kan die liggaam se vermoë om op 'n gesonde manier te reageer, beïnvloed.
Die navorsers het nie 'n assosiasie by mans gesien tussen 'n daling in die herroeping of herkenning van die woorde of stresvolle lewenservarings of traumatiese gebeure in die middel van die lewe nie.
Is dit hormone?
Stres veel vroeër in die lewe was ook nie 'n voorspelling van kognitiewe agteruitgang by mans en vrouens nie.
'' N Normale stresrespons veroorsaak 'n tydelike toename in streshormone soos Kortisol, en as dit verby is, sal die vlakke na die basislyn terugkeer en u herstel. Maar met herhaalde spanning, of met 'n verhoogde sensitiwiteit vir stres, monteer u liggaam 'n verhoogde en volgehoue ​​hormoonrespons wat langer neem om te herstel, "sê Munro. "Ons weet dat as die spanning hormoonvlakke toeneem en hoog bly, dit nie goed is vir die brein se hippokampus nie - die plek waar die geheue bestaan."
Volgens die navorsers het stresvermindering nie veel aandag gekry in vergelyking met ander faktore wat tot dementie of Alzheimers kan bydra nie, en dat dit die moeite werd is om stresbestuurstegnieke te ondersoek as 'n manier om siektes te vertraag of te voorkom.
Munro voeg by dat daar medisyne is wat ontwikkel word om stres te hanteer, en dat dit saam met ander gedragstegnieke vir streshantering gebruik kan word om die impak van stres op verouderde gemoedere te verminder.
Coauthors van die koerant is van die Mayo Clinic en Johns Hopkins, een van wie raadpleeg vir Awarables, Inc. Befondsing kom van die National Institute for Aging.