Klere, het ons ontdek, was uniek heilig omdat hulle die persoon wat ons liefgehad het, fisies omhul het. Graham se sagte wintersjaal, sy donsski-baadjie, die tosselbroekies wat hy by spesiale geleenthede gedra het, die Teva-sandale wat hy tydens reis na die Karibiese Eilande aangehad het, was nou heilig. Sy Tee-hemde van Life is Good was veral so, omdat dit so perfek by sy bolyf en sy boodskap van hoop sou pas.
En dan was daar die tekkies. Ek het dit dwarsdeur sy lewe versamel om die verloop van tyd aan te dui, soos sommige gesinne potloodmerke op die deurkosyne van slaapkamerkaste skep. Daar was besondere patos in die tekkies omdat Graham trots daarin gestaan ​​het toe hy deur 'n ouer of vriend bygestaan ​​is, maar die voetsole het nooit die kans gehad om verslind te raak deur te loop of te hardloop nie.
Wanneer die tyd reg is om te laat gaan
Dit was onpeilbaar dat Graham se bekende besittings ontevrede in laaie en kaste gesit en wag het op die regte oomblik om weg te gee, toe die pragtige persoon wat dit gedra het, weg was. Maar die somer na Graham se heengaan was dit my opgewonde om te sien hoe ons bypassende geel reddingsbaadjies weer in gebruik was, gedra deur die kampeerders en raadgewers van 'n plek genaamd Camp Jabberwocky. In die magiese oorslaap-somerkamp vir kinders en volwassenes met gestremdhede op die verhaalboek-eiland Martha's Vineyard, was my hart vol toe ek gewaar hoe mense in die Vineyard Haven-hawe roei en lag.
Tuis beklee Graham se rolstoel sy ou plek in die eetkamer vir baie maande, hartverskeurend leeg. Die stoel het 'n byna heilige voorwerp geword - die ultieme simbool van 'n lewe wat met 'n onverstaanbare waardigheid geleef word. Dit het lank geduur voordat ek gereed was om dit te laat gaan en dit te skenk aan Crotched Mountain, die skool en kinderhospitaal wat Graham in die suide van New Hampshire besoek het.
Die tyd het verbygegaan, maar selfs nou skei ons onrustig met die oorblywende besittings van ons seun. Dit het baie onlangs wonderlik gevoel om Graham se kussingryke skaapvel-matrasblok te skenk aan 'n vriend wat bedlêend geraak het met kanker. Maar ek is van plan om die turkoois halssnoer wat ek hom jare gelede gegee het, as simbool van genesing te hou - ten minste vir eers.
Selfs hysbakke kan heilig wees
Ek het na Graham se heengaan na Bermuda gevlieg om 'n paar verhale vir hom te skryf. Ek het verkies om in dieselfde hotel te bly waar ek en hy 'n vreugdevolle week saam deurgebring het. Vir die eerste keer was ek getref deur die elegante kenmerke van 'n vintage Otis-hysbak wat ons daagliks gery het - 'n sierlike kandelaar, gepoleerde koperhandleuning en ingelegde marmer op die vloer.
Een oggend vra ek die hysbak hardop of hy weet hoe gelukkig dit is om een ​​keer die mees spesiale van alle mense binne sy mahonie-mure te hou.
As u my sou vra, is die klassieke Otis-hysbak nou 'n heilige ding.
Daar is geen regte of verkeerde manier om te treur nie
As dokter het ek geleer om nederig te wees as ek mense oor hartseer raad gee. Daar is geen regte of verkeerde manier om te treur nie, en daar is ook geen korrekte rooster daarvoor nie. Elkeen van ons het die reg om op sy of haar manier verlies te hanteer. Soms is daar 'n duidelike sneller vir hartseer, soos 'n verjaardag, maar dit is ook onvoorspelbaar.
As rou lank aanhou of aftakelend is, moedig ek mense aan om na die gedagtes van 'n geestesgesondheidsorgaan te vra. Gelukkig is daar baie minder stigma hieroor as net 'n paar jaar gelede.
Uit my eie ervaring kan ek 'n paar eenvoudige maniere aanbeveel om onsself te help wanneer hartseer aanhoudend of ernstig word. Ek het 'n geheue-apparaat opgemaak om dit maklik te onthou: GRASES.
gee: As ons deelneem aan 'n daad van medelye of liefdadigheid, sal dit ons altyd beter laat voel.
Herkoppel weer: Om gereeld met vriende en familie bymekaar te kom, is gereeld terapeuties. Lag help regtig.
Voorkoms: Dit klink miskien ligsinnig, maar dit kan voordelig wees om iets te doen wat ons beter in die spieël laat lyk. Dit kan so eenvoudig wees as om 'n goeie kapsel of 'n nuwe uitrusting te kry.
Kreatiwiteit: Omtrent enige uitdrukking van kreatiwiteit, van plakboek tot teken tot kookkuns, kan hartseer verlig. Vir my neem foto's en redigering my gedagtes van al die ander af.
Oefening: Ons weet almal van die voordele van oefening. Om buite te gaan en byna alles te doen wat die hartklop drie keer per week verhoog, kom in aanmerking. Dit is nog beter as ons dit met ander mense kan doen, soos om raketsport te speel.
spiritualiteit: Hierdie een verskil vir elke persoon, maar wat ons ook al laat voel dat ons verbonde is aan iets groters, is goed. 'N Wandel in die bos werk vir baie mense goed, en ook tyd in aanbiddingshuise spandeer.
Ek het maande lank hierdie eenvoudige strategieë probeer en my hart het nog gebreek by die aanblik van Graham se leë stoel. Met verloop van tyd kon ek egter 'n gevoel van vreugde ervaar toe ek daaraan dink dat 'n vreemdeling daarin ry en net so liefgehad word as ons lieflike seun.
Jabberwocky: Lesse van liefde van 'n seun wat nooit gepraat het nie
deur Dr Steven Gardner
Graham Hale Gardner is oorlede voordat hy drie en twintig geword het en het nooit geleer om te loop of te praat nie weens ernstige serebrale gestremdheid wat deur epilepsie gekompliseer is. Tog het hy 'n nalatenskap van liefde en deernis agtergelaat wat talle mense uit verskillende agtergronde diep geraak het.
Graham se verhaal, geskryf deur die oë van sy vader, spreek van die enorme nalatenskap van 'n seun wat nooit gepraat het nie. 'N Storie wat uitdagende vrae laat ontstaan ​​oor die "onsigbare verbindingslyne" wat ons menslik maak.