Die hedendaagse meganiese integrasie en organisasie van stede het die natuurlike sisteme en ritmes van die omgewing, asook die sosiale strukture en kollektiewe opvattings van gemeenskappe in stede versteur (Mumford, 1038:17). Die mens se progressiewe "bevryding" van die natuurlike omgewing het gelei tot 'n skeiding tussen die mens en die natuur (Crowe, 2013:6), wat der volglik ? kunsmatige domein waarbinne die mensdom uit die natuurverwyder is, geskep het. Die totstandkoming van Pretoria was grootliks be?nvloed deur sy natuurlike landskap - met die gepaste benaming van " 'n vallei gele? tussen rante en riviere" (Dippenaar, 2013:6). Met stedelike modernisering en infrastruktuur ontwikkeling is daar stelselmatig minder ag geslaan op die rivier en die omliggende stadslandskap, wat daartoe gelei het dat die stad van die natuurlike omgewing afgesonder geraak het en uiteindelik het dit die verlies van die essensi?le betekenis en waarde van die natuurelemente veroorsaak. Berea Park, een van die laaste oorblywende onderontwikkelde terreine in die sentrale stadsgebied van Pretoria, is gele? aan die suidelike ingang van die stad en verteenwoordig 'n verlenging van die landskap en die Apiesrivierkanaal na die stad. Di? terrein was Pretoria se eerste amptelike ontspannings-, sosiale en kulturele byeenkomsplek, wat sport-, buitelugen ander byeenkomste aangebied het. Ongelukking is Bera Park tans 'n verlate, verwaarloosde en onbenutte area. Infrastruktuur ontwikkeling van di? gebied het geleidelik die terrein afgesonder van die omliggende stad en gemeenskap. Die ge?soleerde en vergete park het, soos die rivier, tragies geen betekenis of nut meer nie. Die skeiding tussen die stedelike bouomgewing, die Apiesrivierkanaal en die landskap van Berea Park bied die geleentheid om argitektuur se rol met betrekking tot die herintegrering en verbinding van die "natuur" met die stad te ondersoek derhalwe die gehalte van 'n stedelike lewenswyse te verhoog. Die skripsie ondersoek argitektuur en die hibriede tipologie van 'n gebou as 'n landskap, wat deur die fasilitering van 'n nuwe topografi e 'n interaktiewe verbinding tussen die landskap van Berea Park, die rivierkanaal en die stad tot stand kan bring. Hibriede-argitektuur is 'n konsep wat die samesmelting van die tipologie? van stedelike park, landskap, infrastruktuur, openbare fasiliteit en gebou ondersoek met die doel om 'n nuwe tipologie te ontwikkel wat kontekstuele uitdagings kan aanspreek. Die gebou word 'n uitbreiding van die park en die park word 'n uitbreiding van die gebou. Die doelwit van die gebou as nuwe interaktiewe verbinding en die voorgestelde program en aktiwiteite, is om die stad se inwoners, gemeenskappe, die landskap en die rivier te herverbind.