The Daily Meal Hall of Fame: James Beard - Nuwe resepte
Met die hulp van Die Daily Meal Council, het ons tien sleutelfigure in die geskiedenis van voedsel gekies om hierdie jaar te vereer in ons Saal van roem. Hier, raadslid Camas Davis, kosskrywer en stigter van die Portland [Oregon] Meat Collective, verduidelik hoekom kookboekskrywer en Amerikaanse koskampioen James Beard op die rooster hoort.
In my vroeë twintigerjare verhuis ek na New York City van my geboorteland Oregon en het ek myself dadelik in die redaksie van 'n voedseltydskrif ingebed. Ek was jonk en het nogal geen idee oor die koswêreld nie, maar my base het my na restaurantopeninge en media -geleenthede gestuur en vertrou dat ek my weg sou vind. Ek het baie name by hierdie byeenkomste hoor rondspring, name wat ek duidelik moes ken, maar nie. Waar ek vandaan kom, sover ek weet, het ons geen groot name in die voedselwêreld gehad nie - in elk geval nog nie. Maar elke keer as ek vir iemand vertel dat ek van Oregon kom, het hulle onvermydelik 'n ou met die naam James Beard grootgemaak.
"O! Oregon! Het jy James Beard ooit ontmoet? "
"Oregon! Die land van James Beard en krapkoeke! "
Ek het geen idee gehad wie hierdie James Beard is nie, maar ek wou dit nie aan iemand anders laat weet nie.
'O, James, ja. Hy maak 'n gemene krapkoek,' antwoord ek (onskuldig daaraan, natuurlik dat hy in 1985 oorlede is.)
Daar was ook altyd sprake van 'n fabelagtige meenthuis in Greenwich Village, vernoem na hierdie baard, waar al die beste sjefs hul vaardighede gaan wys het sodra hulle 'gekies' was.
"Gaan jy vanaand na Jean-George se baardete?"
"Het u gehoor Pasternak het 'n Baard -toekenning gekry?"
Uit vrees dat ek blootgestel sou word as die nuweling wat ek so duidelik was, het ek nooit die moed gekry om vir een van my kollegas te vra wie James Beard is nie, maar op 'n aand, nadat almal by die tydskrif huis toe gegaan het, het ek besoek afgelê ons biblioteek se rakke en hom gevind. Toe dit blyk, herken ek die man wat na my terugstaar. Eintlik ken ek hom my hele lewe lank.
Daardie blink, ovaalvormige kop. Daai laggende oë. Daardie warm, ondeunde glimlag. Daai strikdas. Daardie groot, dom ore wat letterlik alles gelyk het asof hulle kon hoor. Daai snor. Die pragtige, gulsige rotasie van sy fisiese vorm.
Ek ken James Beard (1903–1985) op die manier wat so baie van ons doen. Omdat sy gesig vir ewig na my gestaar het uit die kookboekrakke van my familielede, my vriende, my bure. Want toe ek van die laerskool af siek by die huis was, was ek soms gelukkig om 'n kykie van hom op TV te sien en 'n houtlepel vol stomende sous teen sy lippe te hou. Omdat elke garnale Louie en uie toebroodjie wat ek ooit geëet het, kan teruggevoer word na een van sy kookboeke. Omdat ek groot geword het op Baard se krapkoekresep sonder om eers te weet dit is syne. Want James Beard was en is nog steeds die soort ikoon wat so diep in ons lewens insypel dat ons hom as vanselfsprekend aanvaar. Ons vergeet amper wie hy is, want hy is so deel van ons. Ons is gemaak van James Beard. Ons etenstafels? Hulle is ook gemaak van James Beard.
'Aan die begin was daar James Beard,' iemand - Nora Ephron? Gael Greene? - een keer geskryf. Sy was reg. Ons moderne koslewe het begin met James Beard: spysenier, kulinêre onderwyser, koerantrubriekskrywer, kookboekskrywer, "die dekaan van Amerikaanse kookkuns", "Amerika se eerste kos."
James Beard se eie begin het so gelyk: Gebore in Portland, Oregon, in 1903; sy ma, passievol oor kos, bestuur 'n losieshuis, en sy pa werk by die doeanehuis in Portland. Die gesin het somers deurgebring omring deur die mistige glans van die Oregon -kus, gesmul aan wilde aarbeie en skeermeslemmetjies, Dungeness -krap en Shoalwater -oesters, 'n ervaring waaroor hy breedvoerig in sy memoir skryf Genot en vooroordele. Waaraan ons vandag dink as die ware Stille Oseaan -Noordwes -kombuis, 'n kookkuns wat gevorm word deur die inheemse oorvloed van Oregon - salm, forel en elande, vioolvarings en morels, bees Pasternak en huckleberries - op sy beurt gevormde baard. U kan maklik redeneer dat die huidige voedselkultuur van ons land - die Food Network, Top Chef, Kitchen Confidential, ons 'wonderlike onherstelbare gourmania', soos Gael Greene in 1985 geskryf het - nie eens sou bestaan ​​nie, was dit nie vir James Beard nie.
Maar dit was sy reise na Engeland en Frankryk in die twintigerjare en sy verhuising na New York in 1937 wat sy eie idee uitgebrei het oor hoe 'n egte Amerikaanse kombuis kan lyk. Alhoewel hy as sanger en akteur opgelei is, het hy sy eie spysenieringsonderneming gestig om voordeel te trek uit die skemerkelkie wat deur die stad getrek is. In 1940 het hy sy resepte in 'n boek saamgestel, Hors D'Oeuvre en Canapés, wat Beard beslis in die openbare oog geloods het. Teen 1946 het hy Amerika se eerste kosvertoning aangebied, Ek is lief vir eet, op NBC. En teen 1955 was hy 'n gevestigde koerantskrywer en het hy die James Beard Cooking School gestig, waar hy vir die volgende 30 jaar huiskokke en professionele sjefs geleer het hoe om eenvoudige, eerlike kos met vars bestanddele te kook. Sy vreugdes en vooroordele het 'n blywende uitwerking op ons land se eetlus. Trouens, 'n mens kan maklik redeneer dat die huidige voedselkultuur van ons land - die Food Network, Top sjef, Kombuis vertroulik, ons 'groot onherstelbare gourmania', soos Gael Greene in 1985 geskryf het - sou nie eens bestaan ​​het as dit nie James Beard was nie.
Terwyl die televisiepersoonlikheid van Beard en die geboë voorkoms verseker in ons kollektiewe kulturele geheue vasgesteek is, het sy invloed op ons grootliks gekom deur die geskrewe woord. Dwarsdeur sy uitputtende en baie outobiografiese werk - van sy gesindikeerde koerantrubrieke tot ongeveer 22 boeke oor kos, insluitend titels soos Kook dit buite (1941) en Baard op Kos (1974) - Baard het ons aangespoor om onsself te voed met goeie, eenvoudige, toeganklike bestanddele. Hy wou hê dat ons die teatraliteit van voedsel moet omhels: '[...] Om voedsel aan mense oor te dra, is 'n kwessie van vertoon, en hoe eenvoudig die uitvoering ook al is, totdat jy dit goed doen, met liefde en oorspronklikheid, is daar 'n flop in jou hande, "skryf hy in Genot en vooroordele. Baard het gepraat oor plaaslik en seisoenaal eet, asof daar regtig geen ander manier is om te kook nie. Hy het ons geïnspireer om ons Jell-O-vorms weg te gooi en ons houtlepels lief te hê. Sy spaarsamigheid en vindingrykheid het van hom 'n ware Amerikaanse kok gemaak. Hy wou dat ons sien wat hy sien: dat ons vleisbrode en krapkoeke en gebakte eiers die boustene van die Amerikaanse kookkuns is, 'n kookkuns wat trots is, geblaas word en fees gevier word.
'Amerika het die geleentheid, sowel as die hulpbronne, om vir haarself 'n ware nasionale kookkuns te skep,' het Beard geskryf Die Fireside -kookboek in 1949, "wat alles wat die beste is in die tradisies van die baie mense wat oor die see gekom het, sal inkorporeer om ons nuwe, nog jong volk te vorm."
Ons land is moontlik nog relatief jonk, maar die magdom heerlike maniere waarop Baard in ons kulturele en kulinêre bene ingesypel het, voel al eeue oud, op die regte manier.
Vind The Daily Meal Hall of Fame hier.
In memorandum: Marcella Hazan
Die James Beard -stigting is diep bedroef oor die verlies van die skrywer en kulinêre legende Marcella Hazan. Hazan, 'n boorling van die Emilia-Romagna-streek in Italië, het verskeie Italiaanse kookboeke gepubliseer en word algemeen beskou as een van die wêreld se belangrikste owerhede oor outentieke Italiaanse kombuis en tegnieke. Sy is 'n meervoudige James Beard Book Award -wenner van haar eerste boek, Die klassieke Italiaanse kookboek: die kuns van Italiaans kook en die Italiaanse eetkuns, is opgeneem in die JBF Cookbook Hall of Fame in 2000. Sy ontvang ook dieselfde jaar die Foundation 's Lifetime Achievement -toekenning. In 1986 word sy aangewys as 'Wie se Voedsel en Drank'
Ter ere van die ryk lewe en impak van Hazan, deel ons 'n profiel van haar wat vir die James Beard Awards -program in 2000 geskryf is. Dit word hieronder aangebied.
& ldquoMarcella Hazan, & rdquo Craig Claiborne het eenkeer geskryf, & ldquois 'n nasionale skat & hellip Niemand het ooit meer gedoen om die evangelie van pure Italiaanse kookkuns in Amerika te versprei nie. & rdquo Julia Child noem haar & ldquomy mentor in alles Italiaans. & rdquo Voedselskrywer Chris Sherman verklaar haar & ldquoAmerica & rsquos eerbiedwaardige leraar in Italiaanse kookkuns. & rdquo Die lof wat hierdie klein, rasperige leraar en kookboekskrywer uitgeoefen het, is net so verstommend as welverdiend, veral in die lig van die feit dat Hazan, wat haarself geleer het hoe om te kook as 'n pasgetroude immigrant in Manhattan in die vyftigerjare, het toevallig op haar monumentale loopbaan gestruikel. 'N Toevallige woord of twee en mdasha het vinnig belofte gemaak in antwoord op vrae wat half verstaan ​​is en 'n kulinêre superster was op pad om die manier waarop Amerikaners oor Italiaanse kos dink, te verander.
Hazan is gebore in die Italiaanse vissersdorp Cesenatico in Emilia-Romagna, en het daar grootgeword en in Alexandria, Egipte. Sy het in haar jeug nie gekook nie. Die bediende sorg daarvoor, terwyl Hazan hom op die wetenskap toespits. Sy behaal dubbele doktorsgrade aan die universiteite van Padua en Ferrara in biologie en natuurwetenskappe, en sy was professor toe sy haar man, Victor, ontmoet in 1953. Hulle was en is 'n groot liefdesverhouding waarmee hulle in 1955 getrou het, verhuis na New York en was sedertdien feitlik onafskeidbaar in die lewe en in die werk.
Toe sy in New York aankom, het Hazan en mdashwho feitlik geen Engels gepraat nie en 'n werk by die Guggenheim -instituut gekry en tandvleissiekte bestudeer. Maar die onderwerp wat haar in haar nuwe huis gefassineer het, was kos. Biologie: sy verstaan ​​dat die wetenskap van die kombuis 'n dapper nuwe wêreld is. Haar nuwe man was 'n ware gourmand, en sy wou vir hom die kos kook wat hulle albei in Italië liefgehad het, maar sy het nie die minste idee gehad hoe nie. Vasberade om te leer, kry sy vir haar 'n eksemplaar van Ada Boni & rsquos Talismano della Felicit & agrave, geleer om oor Amerikaanse supermarkte te onderhandel (en vir my was die kos in kiste, vasgekeer en sê sy van die hoogs verpakte Amerikaanse kos van die dag), en begin kook. Net soos die wetenskaplike wat sy was, het sy geëksperimenteer en probeer om die geure van die Italiaanse maaltye wat sy so baie gemis het, te herskep met Amerikaanse bestanddele. Soos sy inskryf Marcella Cucina, haar nuutste boek, en ek het geleer kook deur te kook deur te ontdek wat gedoen moes word om die gewenste resultate te lewer. & rdquo Sy bedien haar eerste, voorlopige tuisgemaakte Italiaanse maaltye aan 'n diskriminerende gehoor van een op 'n kaarttafel raserig kon sy haar sopbakke net 'n kwart van die pad opmaak. By elke maaltyd het Hazan en haar man haar werk ontleed, ontleed en bespreek. Van die begin af sweer hy, die kos was goed. Met verloop van tyd het sy geleer, vertroue gekry en uiteindelik die kookboek agtergelaat. Toe haar seun gebore word, het sy haar werk opgegee en het sy meer en meer tyd in die kombuis bestee.
Teen die tyd dat sy in 1968 ingeskryf het vir 'n Chinese kookklas, was Hazan 'n meesterlike kok, hoewel haar Engels nog steeds nie perfek was nie. Sy beïndruk die halfdosyn vroue in haar klas, wat haar begin uitvra het oor Italiaanse kookkuns. Toe hulle haar vra of sy dit geniet om te onderrig, het Hazan geantwoord dat sy wel oor biologie praat. Maar toe sy agterkom wat haar klasmaats wil hê, het sy ingestem om weekliks kooklesse te gee.
Die klasse was 'n openbaring vir haar studente. Italiaanse kookkuns in Amerika in die laat 1960's en vroeë 1970's beteken pizza, spaghetti en gehaktballetjies, cannelloni. Restaurateur en jarelange vriend en mdash en mede-Italiaanse kulinêre kruisvaarder & mdash Tony May het verduidelik: 'Daar was 'n ernstige wanopvatting van wat Italiaanse kos eintlik beteken.' Dit was swaar, grof, liefdeloos. Hazan het dit stiptelik geïgnoreer. Sy kook die kos waarmee sy grootgeword het, die kos wat sy en haar man in hul Amerikaanse lewe begeer het: outentieke, komplekse, subtiele, plaaslike Italiaanse kos. Studente van Hazan & rsquos was opgewonde en het met haar gepraat. Binnekort het die woord in die voedselgemeenskap van Manhattan en rsquos verskyn. 'N Kookskool is van stapel gestuur.
In 1970 stuur Victor Hazan 'n kennisgewing oor sy vrou & rsquos -klasse na die New York Times, in die hoop op 'n plek in sy jaarlikse gids. Die aankondiging kom te laat vir die notering, maar Craig Claiborne, toe die Tye& rsquo -kosskrywer, het daaroor gebeur. Hy was geïnteresseerd en bel toe om 'n onderhoud te reël en word genooi vir middagete. Hazan en haar kookkuns (tortelloni, kalfsvleis scaloppine) het hom so beïndruk dat hy 'n gloeiende artikel geskryf het, insluitend resepte, en skielik was die bioloog 'n kookster. 'N Ruk later bel 'n redakteur by Harper & rsquos Magazine Press. Hy is dadelik uitgenooi vir ete, en hy het Hazan gevra om 'n kookboek te skryf. Onseker oor haar Engels, was sy huiwerig, maar haar man het vrywillig haar handgeskrewe, nonsens resepte vertaal. Die resultaat was Die klassieke Italiaanse kookboek, wat meer as 'n halfmiljoen eksemplare verkoop het, en een van die land se gewildste, gewildste, tuisgemaakte gidse geword het. Met hierdie eerste boek het Hazan die monster van die faux-Italiaanse kookkuns in Amerika 'n noodlottige slag toegedien en daarop aangedring dat die voorrang en die heerlikheid en die heerlikheid van eenvoudige, outentieke Italiaanse plaaslike kosse was. Soos May dit gestel het, het ldquoMarcella probeer om die benadering tot Italiaanse kookkuns te vereenvoudig deur te praat oor bestanddele, te praat oor eenvoudige tegniek, te praat oor die integriteit van voedsel wat voorberei is om te eet. Sy het eiehandig 'n nuwe beeld van die Italiaanse kombuis vir die algemene bevolking voorgestel. & Rdquo
Maar in 1976 verlaat Hazan die Verenigde State, en neem haar nuutgroeiende kookskool na Bologna in 1980, en verhuis na Venesië, waar sy haar klasse in 'n 16de-eeuse paleis hou. Foodies het na die skool gestroom. James Beard het self 'n pelgrimstog gemaak na die Venesiaanse kombuise van Hazan & rsquos. Met haar man en rsquos se hulp het sy aanhou om Amerikaanse kookboeke te vervaardig: Meer klassieke Italiaanse kookkuns (Knopf, 1978) wenner van 'n Tastemaker -toekenning Marcella & rsquos Italiaanse kombuis (Knopf, 1986) Die belangrikste aspekte van klassieke Italiaanse kookkuns (Knopf, 1992), wenner van die James Beard/KitchenAid -toekenning vir beste Italiaanse kookboek. Marcella Cucina (HarperCollins, 1997), wat 'n destydse rekordvoorskot vir 'n kookboek in die Verenigde State verdien het, het sowel die James Beard-toekenning vir die beste Mediterreense kookboek as die I.A.C.P. & rsquos Julia Child Cookbook-toekenning vir die beste internasionale kookboek gewen. In 1992 het die Hazans die Food Arts Silver Spoon -toekenning gewen vir 'n verstommende prestasie en 'n goeie idee om Amerikaners bekend te stel aan Italiaanse kos en Italiaanse wyne en mdashas wat hulle in Italië bedien en verbruik het. & Rdquo In 1986 is sy opgeneem in die James Beard Foundation/D & rsquoArtagnan Cervena Who & rsquos en drank in Amerika. In 1997 Besoek tydskrif het Hazan op die lys van The 100 Best People in the World geplaas en ten beste, en die redakteurs het uitgebrei, en ldquowe beteken mense wat ons lewens ryker of groter of gelukkiger maak. & rdquo
In 1998 het Hazan en haar man die Italiaanse palazzo verkoop, die kookskool gesluit en verhuis na Long Boat Key, aan die weskus van Florida. Hul seun, Giuliano, was self 'n gewilde kookonderwyser en skrywer van Die klassieke pasta -kookboek (Dorling Kindersley, 1993), woon naby met sy gesin, die weer is sag, die see is net 'n entjie daarvandaan en Hazan kan dit van haar stoof af sien, vierkantig in die middel van die kombuis. (Die mees gesellige kulinariërs, sy weier om voor die muur te kook.) Alhoewel sy stadiger was, het sy nie presies afgetree nie. Jare vooraf is gesprekke, besoeke vir onderriggaste en televisieoptredes opgestel. Soos altyd is Hazan & rsquos 'n direkte, uit-die-hart-benadering tot plaaslike Italiaanse kookkuns baie gewild.
Hazan, het Patricia Talorico in die Nuusjoernaal, en ldquois, 'n puris wat slegs in drie dinge in haar kookkuns belangstel: duidelikheid, passie en opregtheid. & rdquo Haar bydrae tot die Italiaanse kookkuns in Amerika kan nie oorskat word nie. As u songedroogde tamaties, balsamiese asyn of olyfolie gebruik, skryf Scott Joseph van Florida tydskrif, & ldquoor as jy eet op calamari en pastaslaai, doen jy dit omdat Marcella Hazan hulle aan Amerika voorgestel het. & rdquo & ldquoSy het vir die Italiaanse kombuis gedoen wat Julia Child vir die Franse kookkuns gedoen het, en rdquo May beweer. Op 7 Mei hou hy 'n spesiale brunch in San Domenico NY ter ere van haar. & ldquo Ons is opgewonde dat sy deur die James Beard Foundation erken word vir hierdie spesiale toekenning vir Lifetime Achievement, en hy sê. & ldquoSy verdien dit. Hulle kon nie 'n beter persoon gekies het om die evolusie in Italiaanse kookkuns voor te stel nie. & Rdquo
As u nog 'n mate nodig het van die impak wat Hazan op die kookkuns van miljoene Amerikaners gehad het, moet u dit oorweeg: op toer in Kalifornië vir Marcella Cucina nie lank gelede nie, ontmoet sy 'n vrou by 'n boekondertekening wat so gegalvaniseer is deur die werk van Hazan & rsquos dat sy haar baba Marcella genoem het. Hou die pasgemaakte nuwe kosprofessionele in die jaar 2020 of so dop. As daar iets in 'n naam is, beloof die dogtertjie om 'n kookkuns te wees.
James Beard Foundation kies 'Historic Heston' as kookboek van die jaar
Seun, praat oor verrassings. Die geluid wat jy pas gehoor het, was nie die Santa Anas nie, dit was die gesamentlike gesug wat uit die Amerikaanse kookboekskrywer kom, nadat die James Beard Foundation gekies is as die beste kookboek van die jaar 'Historic Heston', 'n 400 kilogram -'n deluxe -uitgawe met 'n bladsy met 'n omslag van 200 dollar, as u 'n eksemplaar te koop kan kry.
Die langverwagte restauranttoekennings word Maandagaand oorhandig.
Die wenboek, deur die bekende Britse sjef Heston Blumenthal, is 'n uiters geïllustreerde terugblik op die geskiedenis van die Engelse kookkuns en 'n herontwerp van sommige van sy geregte. Alhoewel dit gepubliseer is met 'n paar respekvolle resensies, het dit nie presies die kaarte verbrand nie.
Tog het dit Vrydagaand by die Beard-toekennings geseëvier en sulke gewilde gunstelinge soos Deborah Madison se "Vegetable Literacy" en Shauna James Ahern se "Gluten-Free Girl Every Day" verslaan.
Die enigste skrywer in Suid-Kalifornië wat vereer is, was Martha Rose Shulman, wat saam met Jacquy Pfeiffer van French Pastry School 'The Art of French Pastry' geskryf het. Dit het die kategorie Bak en nagereg gewen.
Die Mexikaanse kooklegende Diana Kennedy is gekies vir die stigting se Cookbook Hall of Fame.
Amerikaanse kookkuns: "The New Midwestern Table: 200 Heartland Recipes," deur Amy Thielen Drank: "The Cocktail Lab: Unraveling the Mysteries of Flavor and Aroma in Drink, with Recipes," deur Tony Conigliaro Kook uit 'n professionele oogpunt: "Historic Heston," deur Heston Blumenthal Algemene kook: "Smoke: New Firwoodwood Cooking", deur Tim Byres Internasionaal: "Every Rice Grain: Simple Chinese Home Cooking," deur Fuchsia Dunlop Fokus op gesondheid: "Elke dag glutenvrye meisie," deur Shauna James Ahern met Daniel Ahern Verwysing en beurs: "Soul Food: Die verrassende verhaal van 'n Amerikaanse kombuis een bord op 'n slag," deur Adrian Miller Fotografie: "René Redzepi: A Work in Progress," deur fotograwe Ali Kurshat Altinsoy, Ditte Isager, René Redzepi, Lars Williams en die Noma Team Skryf en letterkunde: "Sout suiker vet: hoe die voedselreuse ons haak," deur Michael Moss Enkele onderwerp: "Culinary Birds: The Ultimate Poultry Cookbook," deur John Ash met James O. Fraioli Groente-gefokus en vegetariër: "Plantaardige geletterdheid," deur Deborah Madison Bak en nagereg: "The Art of French Pastry," deur Jacquy Pfeiffer met Martha Rose Shulman.
Klank -webuitsending of radioprogram
CBC Idees: "Pasta: die lang en kort daarvan"
Gasheer: Megan Williams
Gebied: Kanada en aanlyn
Vervaardigers: Susan Mahoney en Megan Williams
TV Kos Persoonlikheid/gasheer
Televisieprogram, in studio of vaste ligging
Top sjef: Seisoen 7
Gasheer: Padma Lakshmi
Vervaardigers: Tom Colicchio, Dan Cutforth, Jane Lipsitz en Dave Serwatka
Televisieprogram, op plek
Gasheer: Eric Ripert
Netwerk: PBS, aanlyn
Vervaardigers: Justin Barocas, Heather Brown en Geoffrey Drummond
60 minute: "Sjef José Andrés"
Gasheer: Anderson Cooper
Vervaardigers: Bill Owens en Kara Vaccaro
Gasheer: Colm Feore
Vervaardigers: Declan O'Driscoll en Kevin O'Keefe
Gasheer: Eric Anderson, Brian Clark en Jay Selman
Vervaardigers: Mark Ryan en Jay Selman
Sherry Yard onder ses om opgeneem te word in die James Beard -faam
Die voormalige sjokolade -sjef Sherry Yard van Spago en die toekomstige Helms Bakery sal onder die nuwe aanhangers van die James Beard Foundation se Who's Who of Food and Beverage in Amerika, die roem van die kookwêreld, behoort.
Ander eerbewyse sluit in die skrywers Edward Behr en Barry Estabrook en die sjefs Paul Kahan, David Chang en John Besh.
Die groep word opgeneem tydens die jaarlikse prysuitdeling van die stigting, wat vanjaar op 5 Mei in die Lincoln Center in New York gehou is.
Yard was bykans 20 jaar lank die uitvoerende patisserie vir die restaurantryk van Wolfgang Puck, totdat sy verlede jaar vertrek het om die Helms Bakery wat binnekort oopgemaak is, saam met Father's Office en die sjef Sang Yoon van Lukshon te begin voorberei. Yard is ook die skrywer van drie kookboeke, waaronder "The Secrets of Baking", wat in 2003 deur die Beard -toekennings aangewys is as die beste gebakboek.
Die sjef Besh in Louisiana bestuur nege restaurante, waaronder die vlagskip August in New Orleans en drie kookboeke.
Chang is die sjef by die Momofuku-restaurant, met winkels in New York, Sydney en Toronto, asook ses ander Momofuku-spinoffs in New York, en hy publiseer ook die hoog aangeskrewe kwartaallikse Lucky Peach.
Kahan word beskryf as die Alice Waters of the Midwest. Sy Chicago -restaurante, wat fokus op plaaslik gegroeide seisoenbestanddele, sluit in Blackbird, Avec, the Publican, Big Star, Publican Quality Meats en, onlangs, Nico Osteria.
Behr is die uitgewer van die jarelange nuusbrief Art of Eating. Sedert 1986 fokus dit op tradisionele kos en kookkuns, met die klem op die verband tussen smaak en plek.
Estabrook was 'n bydraende redakteur by die tydskrif Gourmet en het op die redaksie van die tydskrif Gastronomica gedien. Hy skryf oor voedselkwessies vir die New York Times, die Washington Post, die Atlantic en Saveur. Hy is die skrywer van "Tomatoland."
Key West Backyard "Cut Up " Slaai
Akkommodasie verskaf deur:
Spesiale dankie vir ekstra video in hierdie episode: BESOEK FLORIDA, Florida Keys en Key West, Library of Congress.
Spesiale dankie ook aan ons gashere, Maria en Rob Sharpe, dat hulle hul pragtige Key West -huis vir ons oopgemaak het.
Ons gas, Norman Van Aken, is veral bekend vir die bekendstelling van 'fusion' in die leksikon van moderne kookkuns. Hy staan ​​ook bekend as die 'stigter van New World Cuisine' - 'n viering van Latynse, Karibiese, Asiatiese, Amerikaanse en Afrikaanse geure. Hy is die enigste Floridiaanse sjef wat opgeneem is in die gesogte James Beard Foundation se lys "Who's Who in American Food and Beverage". Hy was 'n 2016 MenuMasters Hall of Fame -opvolger saam met vorige wenners Wolfgang Puck en Jacques Pépin. Van Aken is ook die gasheer van "A Word on Food", 'n radioprogram wat twee keer per week op NPR uitgesaai word, benewens dat hy 'n personeelskrywer is vir een van die voorste kookkunswebwerwe, The Daily Meal. Sy rubrieke, 'Kitchen Conversations', bevat sjefs, skrywers, wynmakers, skemerkelkgoeroes en restaurante.
As hy nie in die kombuis is nie, vind hy tyd saam met sy vrou, Janet-seun, skoondogter Lourdes en sy trots en vreugde, sy kleindogter, Audrey Quinn Van Aken.
Oceania Cruises is die beste reislyn vir reisigers wat fynproewers eet, opwindende ervarings op gesogte bestemmings wil hê en 'n luukse vakansie wil geniet wat ook 'n buitengewone waarde is. Ons ses skepe wat ontwerp is vir 684-1250 gaste, vaar na meer as 450 van die wêreld se mees aanloklike boetiek- en markhawe. Ons bekroonde kombuis, country-klub of ontspanne atmosfeer, opregte diens en waarde bring ons gaste keer op keer terug.
Latyns -Amerikaanse kookboek wen James Beard -toekenning vir boek van die jaar
In 'n teken wat dui op die volgende groot kulinêre neiging om die voedseltoneel in die VSA en in die buiteland op te skerp, is 'n kookboek wat die komplekse, ryk geure van Latyns -Amerika ondersoek, aangewys as kookboek van die jaar.
Die boek van sjef en restaurateur Maricel Presilla "Gran Cocina Latina: The Food of Latin America" ​​het die gesogte titel by die James Beard Foundation Book Awards in New York Vrydag, 'n geleentheid wat algemeen na verwys word as die Oscars van die voedselwêreld, huis toe geneem.
Dit is 'n ambisieuse hoeveelheid van 912 bladsye wat die ontsaglike taak aangaan om die enorme geografiese en kulinêre omvang van geure uit Mexiko, Argentinië, Brasilië en die Spaanse sprekende lande in die Karibiese Eilande aan te pak.
Na 30 jaar se navorsing en reise wat die sjef in die kombuise van huisvroue en agter die stalletjies van straatverkopers geneem het, het die restaurateur in New Jersey meer as 500 resepte op die papier geplaas wat outentieke adobos, empanadas, tamales, ceviches, moles en tres insluit leches koeke.
Benewens 'n vyf-uit-vyf-ster-gradering deur lesers op Amazon.com, het die boek ook lof ontvang van Presilla se sjefkollegas, waaronder Jacques Pépin.
'Die kos van die Spaanse en Portugees sprekende Nuwe Wêreld is kompleks, ingewikkeld en het 'n verskeidenheid en variëteite, wat strek van Kuba tot Ecuador en van Mexiko tot Brasilië,' het hy gesê.
"Maricel Presilla, 'n sjef en koshistorikus, neem ons deur die hele kontinent in 'n verstaanbare, intelligente, oorspronklike en heerlike reis."
-Peruaanse en Brasiliaanse kookkuns--
Intussen kry die ryk, komplekse geure van die Peruaanse kookkuns groot aanslag in die gastronomiewêreld, grootliks te danke aan die plaaslike sjef Gaston Acurio, wie se restaurantryk 'n internasionale ambassadeur vir die land se voedselbeeld geword het.
'Dit is die enigste boek wat ek al meer as 20 jaar by my gehou het wat nog steeds perfeksie veroorsaak en my inspireer om 'n pragtige tegniek te bemeester. Vir elke kok of sjef, is hierdie boek 'n moet-verwysing na basiese beginsels of gevorderde vaardighede om ons altyd te herinner wat dit was en wat dit veronderstel is om te wees! - Ana Sortun, James Beard, bekroonde Mediterreense sjef en eienaar van Cambridge, MA, Oleana
Ek is 'n kookboekversamelaar - ek het meer as 1 000, almal goed gekies vir hul uitstekende inhoud en ontwerpe. Maar kook ek van een van hulle? Baie skaars! Daar is egter een uitsondering, en dit is 'n skelm klein boekie wat ek tydens die leerling by La Varenne aan my gegee het: die basiese resepteboek. My kopie is nou meer as 25 jaar oud en het 'n paar vlekke, aangesien ek dit omtrent vir elke resepontwikkelingsprojek wat ek gedoen het, verwys. Of dit nou die verhouding is vir 'n dik bechamel of om my te herinner hoeveel eiergele per koppie melk vir 'n vla, ek waardeer altyd die vaste resepte wat my help om my eie geregte te maak. Ek het egter nog nooit die fondantresep gebruik nie, en ek is redelik seker dat ek dit nooit sal doen nie! " - Martha Holmberg, voormalige redakteur en uitgewer van die tydskrif Fine Cooking, bekroonde kosskrywer en skrywer van Modern Sauces and Fresh Food Nation
'Daar is min boeke wat meer goed gedra is as my verslete eksemplaar van Secrets of the LaVarenne Kitchen. Dit is my gids vir fondamentresepte. Daar is honderde indien nie honderde duisende van hierdie soort resepte in druk en op die internet nie, maar ek is seker dat dit goed werk en werk. LaVarenne en Anne Willan lei my voortdurend elke dag in die kombuis en in my kos. Ek is 'n beter kok en skrywer as gevolg daarvan. " - Virginia Willis, Southern Food Authority, topverkoper-kookboekskrywer, en deur Chicago Tribune aangewys as een van die "sewe kosskrywers wat u moet weet."
"My eksemplaar van LaVarenne Basic Recipes, wat ek gekry het toe ek in 1989 vir die eerste keer by Château Le Feÿ aangekom het, sit nog steeds op ooghoogte op my kookboekrakke. Dit is 'n uitstekende vinnige verwysing na die soort detail wat 'n kok se kop kan laat glip. "Wat is die korrekte temperatuur vir karamel weer?" 'Hoeveel deeg het ek nodig vir 'n 12-duim-tertdop, in teenstelling met 'n 8-duim?' Waarom sou ek nie die visaftreksel kook nie? ' wonderlik, saam met resepte wat die belangrikste basis vorm vir die repertoire van 'n huiskok. Ek sou verlore wees daarsonder. " - Laura Calder, Bekroonde sjef van James Beard, topverkoper-kookboekskrywer en gasheer van "French Food at Home"
"Hierdie kompakte boekie bevat die sleutel om die geheime van basiese voorraadmaak, Franse souse en onontbeerlike deegkomponente oop te maak. As jy net een basiese boek kan hê, is dit dit!" - Gale Gand, medestigter van Spritz Burger en Tru, topverkoper-skrywer of "Middagete!", en tweemalige James Beard-bekroonde patisserie
'Die stigter van La Varenne, Anne Willan, het 'n generasie Amerikaners geleer hoe om te kook. Hierdie tydlose naslaanboek is sedert my studentedae in Parys my gids vir die grondbeginsels van die Franse kombuis. Dit bly 'n onontbeerlike bron vir enige ernstige student in die kookkuns. " - Steven Raichlen, James Beard, bekroonde sjef, braai-kenner en gasheer van "Primal Grill"
'Yucatán,' het Barbara Kafka die beste toekennings vir James Beard verower
David Sterling se "Yucatán: Recipes From a Culinary Expedition", uitgegee deur die William and Bettye Nowlin -reeks in die kuns, geskiedenis en kultuur van die University of Texas Press, is Vrydagaand as die beste kookboek van die jaar vereer tydens die gesogte James Beard -toekennings in New York.
In die uitbundig geïllustreerde boek trek Sterling, wat 'n kookskool in Mexiko bestuur, die verskillende etniese en kulturele dele van Yucatecan kook saam - invloede van Frankryk, Spanje en Portugal, Libanon en elders in die Midde -Ooste, Afrika en die Karibiese Eilande.
Dit is die tweede groot oorwinning vir die boek. "Yucatán" het vroeër die eerste $ 10 000 Art of Eating -prys gewen vir die beste kookboek van die jaar.
Ook Vrydagaand is die jarelange skrywer Barbara Kafka opgeneem in die kookboek -eresaal. Sy sluit aan by Diana Kennedy en Anne Willan as wenners sedert die kategorie in 2013 verander is om outeurs eerder as spesifieke boeke te weerspieël.
Amerikaanse kookkuns: "Heritage" by Sean Brock.
Bak en nagereg: "Flavor Flours: A New Way to Bake With Teff, Buckwheat, Sorghum, Other Whole & Ancient Grains, Nuts & Non-Wheat Flours" by Alice Medrich.
Algemene kook: "The Kitchn Cookbook: Recipes, Kitchens & Tips to Inspire Your Cooking" by Faith Durand and Sara Kate Gillingham.
Fotografie: "In Her Kitchen: Stories and Recipes From Grandmas Around the World" by Gabriele Galimberti.
In other cookbook awards, Amerikaanse kookkuns was won by "Pig: King of the Southern Table" by James Villas Baking and Dessert: "Good to the Grain: Baking with Whole-Grain Flours," by former Los Angeles pastry chef Kim Boyce and frequent Los Angeles Times contributor Amy Scattergood Beverage: "Secrets of the Sommeliers: How to Think and Drink Like the World's Top Wine Professionals" by Jordan Mackay and Rajat Parr Cooking from a Professional Point of View: "Noma: Time and Place in Nordic Cuisine" by René Redzepi General Cooking: "The Essential New York Times Cook Book: Classic Recipes for a New Century" by Amanda Hesser Healthy Focus: "The Simple Art of EatingWell Cookbook" by Jessie Price & the EatingWell Test Kitchen International: "Stir-Frying to the Sky's Edge: The Ultimate Guide to Mastery, with Authentic Recipes and Stories" by Grace Young Photography: "Noma" Reference and Scholarship: "Salted: A Manifesto on the World's Most Essential Mineral, with Recipes" by Mark Bitterman Single Subject: "Meat: A Kitchen Education" by James Peterson and Writing and Literature: "Four Fish: The Future of the Last Wild Food" by Paul Greenberg .
In die broadcast and online division, Audio Webcast or Radio Show was "CBC Ideas: Pasta: The Long and Short of It" hosted by Megan Williams TV Food Personality: Alton Brown On-Location Television Program: "Avec Eric" by Eric Ripert Television Segment: "60 Minute: Chef Jose Andres" Television Special/Documentary: "Milk War" hosted by Colm Feore and produced by Declan O'Driscoll and Kevin O'Keefe and Video Webcast: GrapeRadio hosted by Eric Anderson, Brian Clark, and Jay Selman and produced by Mark Ryan and Selman.