Void's War Hero is die stem van ware euwels - Interessant
Void's War Hero is die stem van ware euwels
Die misfits, vir al hul buiging en malarky van Jersey-seun, was nooit eng nie. Gevaarlike mense? Natuurlik, maar nie eng nie.
Dit was nie onkenbare wesens nie, maar eenvoudige macho-dicks wat wonderlike liedjies met groot hake geskryf het.
Die krampe? Gee my 'n kans. Dit was liggewig-posisies.
Swartmetaal? Death Metal? Swak pussies wat te veel D & D speel en rondhardloop met dom lyk-grimering. Nie een van hierdie mense kom selfs naby die waarheid nie Hart van donkerte.
Geen swart leer kan jou daarheen neem nie. Skape se bloed op jou kop gooi? Lam. Magteloos.
U kan nie na hierdie plek stap nie. U kan nie 'n kostuum aantrek en 'n vervoerbalk gebruik om daar te kom nie. Dit is 'n plek waarin jy gebad het wit lig. Dit is nie 'n reflektiewe poel nie. Dit verstaan ​​nie ironie nie of openbaar geen antwoorde nie.
Dit bevat nul twyfel.
Daar is net een band wat u na hierdie plek kan neem waar positief en negatief mekaar heeltemal kanselleer - waar die stem van 'n werklike demoonkind gehoor kan word. Kwaad se ware stem is die stem van 'n jaloerse en berouvolle adolessent. Dit is beswaard en gevul met snot, trane en 'n totale gebrek aan begrip. Dit is die stem van 'n huilende beursie wat muise verdrink in 'n poel druiwesoda.
Toe Dante in Hades stap, het een stem bo alle ander verhef - en dit was die stem van John Wiffenbach.
Die enigste rockgroep ter wêreld wat jou daarheen kan neem, is Void.
My gunsteling liedjie van die hele punk-era is Oorlogsheld deur die ongelooflike balletjie van vieslike haat wat Void was. Die meeste mense besef nie dat die band in 1979 ontstaan ​​het toe die lede skaars tieners was nie. Hulle word dikwels deur The Germs beïnvloed toe hulle tydgenote van Darby en Co. was.
Hul beste liedjie is Oorlogsheld omdat dit die gees van totale ontkenning vasvang - die begeerte om dood te maak en vermoor word. Dit verskil baie van die begeerte om ander te oorheers of om mense te intimideer.
Oorlogsheld vang presies dieselfde emosionele leegheid wat in die beeldmateriaal van die Columbine HS-slagting gevind kan word. Dit is die verhaal van die vreugde wat gevind kan word in erotiese en impotente wraak gekombineer met die geen-sin-maak-sin-filosofie van 'n kinderlike gees.
Ek was baie naby daaraan om 'n paar keer op my plek te kom toe ek jonk was. Ek sê nie dat Wiffenbach en die res van die ouens in Void (John het miskien nie die lirieke geskryf het nie) hierdie soort mense was. Uit alle verhale was hulle oulike ouens. Dit is nie die punt nie.
Void se klank presies vang die gevoel van depressiewe psigose vas waarin 'n gevoel van vreugde ontstaan ​​as gevolg van beweeg na die oomblik van opoffering, sowel as die oomblik van aanbidding tot die terugvuur van die gesiglose vyand wat nooit duidelik begryp of gesien kan word nie.
Dit is die geluid van die hel. Nie die goofy, strokiesprent-hel van duiwels en mere van maagdebloed nie; dit is die geluid van die werklike hel wat in die sagte, wit lig bestaan. Dit is die geluid van algehele verwarring wat saamkom sonder om begrip of wysheid te hê.