Die ou vrou en die priester deur Cecile Cilliers: ’n resensie | LitNet
Martie Retief-Meiring Resensies 2018-06-18
Hierdie resensie het oorspronklik op die 14de Maart 2018 verskyn.
Die ou vrou en die priester
“Sy naam moes nooit Kevin gewees het nie. Ek wou hom James noem.”
Ontredderd, verslae en aangrypend. Hierdie kortverhaal, “Erica”, in Cecile Cilliers se bundel gee die toonaard van die versameling.
Tog, ook onverwags duik daar ’n erotiese verhaal op; ’n lagwekkende maar dieper beskrywing van die twee kaalgatswemmers; en dan weer ’n asem-ophou beskrywing van ’n goue hings wat sy kop ruk, op sy agterpote steier, oë gesper. Om dan skielik stil te word – en die nuwe lewe wat hy moet lei, fier tegemoet gaan.
Veel gewag word gemaak van die sg ouderdom in Cilliers se versameling. Immers het sy dit op 84 geskryf. Maar dis ’n fout om verhale van verweer, verdriet, verslaenheid – kenmerke van die ouderdom – te verwag. Daarvoor is Cilliers te veel van ’n woordskilder, ’n eerlike ondersoeker na die twyfel, woede, oneerlikheid van ’n bestaan.
Sokrates het beweer: die onondersoekte lewe is nie die moeite werd om te leef nie. Cilliers gee antwoord.
Baie verwysings na geloof – woorde soos “Skepper” byvoorbeeld – bevestig dat hier ’n gelowige aan die woord is met geen bedoelings om die leser ongemaklik of aangespreek te laat voel nie.
Inteendeel, die leser sal veral die satiriese slot van die titelverhaal heuglik geniet. Die innige, krapperige en eindelik woedende breuk word ’n heerlike oorwinning in die regop skouers van die dowe godsman.
Cilliers het nie die skerpheid van ’n Annie Proulx nie, maar wel die amper tasbare beskrywing van mens, dier, omgewing. Die eenvoud van woorde wat Proulx het, het Cilliers ook, daarom laat haar werk met sy heel ander toonaard as Proulx s’n my tog die twee vergelyk.
Soms wil-wil die leser te veel woorde, te veel verduideliking lees, maar soos die goeie kortverhaal eis, besweer die slot van elke storie die soms omslagtige aanloop daarna.
Terwyl “Brood” aan die hart rem, sal “Herrnhut” op ’n ander vlak die leser aangryp. “Die fox fur” roep ’n sinnelike-hartseer op en “Die verloofring” eindig soos dit moet – anders as wat die leser verwag.
Die omslag is treffend – ’n skildery deur Robert Hodgins: A woman of the twenties. Pers, sag, versluierd, onverwags.
Nogal ’n debuut vir ’n 84-jarige, hierdie 14 verhale oor die lewe van meestal die enkeling.
2018-06-21 at 05:59
Klink lekker, knap gedaan op 84 ... wens net party skrywers kan nou eendag van die ander kant laat weet wat God se boodskap is tans.
Maar altyd net ... die doodse stilte.