My lewe is ’n stal. ‘n Stal sonder deure wat oop is vir enigiets of enigiemand om hulle hier tuis te maak. Deurmekaar. Strooi en beesmis wat in die lug hang. Maar oop vir enige ding. Hoekom dan, as ek terugkyk na die jaar wat verby is, voel dit of dit elke keer die blerrie gedrogte is wat die uitnodiging anvaar? Met hulle modderpote hier instorm soos ’n bul in ’n china shop?
Ek kan die monsters name gee, as jy wil. Jaloesie se groen skerppunt- kloue het weerhakies aan. Hy hou my vas en ek is so weerloos soos ’n goudvis aan ’n hoek. Dan is daar Hamerwoorde wat die beeld wat ek van myself het, afbreek en afslaan. Die braakgeel Djeanie-Innie-Bottel wat hier die stal nat kom spuit het met sy vrot asem. Met sy boesemvriend Kneukel kort op sy spoor – hy weet waar om te slaan dat niemand die blou en geel kan sien nie. Daars 'n bende ander ook, en party trek die pragtigste glitter-klere aan. Maar almal bring 'n onvrede in my hart. Geweld. Storms. Modderwater wat oor my spat en ek voel vuil. Hoekom hulle? Konflik. Keer-vir-die-kinders. En ons bly besig-besig aan die gang en hou aan hoop dat hierdie verhouding-vernietigers vansself weer sal verdwyn.
Wat ’n bummer! Dis soos die Daspoort-parkie met die mooi bome, groen gras en lieflike dam. Maar een weggegooide pakkie chips laat nog 2 ander op die gras val. Een dronkie roep twee van sy maats. En voor jy zol kan sê is dit te onaangenaam om jou piekniek-kombers daar oop te gooi. ’n Plek waar engele dit nie durf waag nie. Waar God in sy reinheid nie wil kom nie. God en modder saam? Nee. God en beesmis en weggegooide kondome in die gutter? Nee
’n Plek waar God nie sy neus wil insteek nie? Dié vraag roep vir 'n goeie storie. Wat ’n goeie stuk voorbladnuus kry ons nie in die Christmas Express nie! Is dit nie amazing dat daai danige slim manne hom nie in die paleis gekry het nie, maar in ’n stal met ’n konka-reuk! Daar in die voerbak waar die donkie sy natneus insteek; daar lê die Een wat van God se nabyheid skyn. God en modder? Yes! God en mis? Yes! God en... jy?
My lewe is ’n stal. Met oop deure. Die afgelope jaar was 'n rowwe een vir my. ’n Paar gedrogte het oor my drumpel ingeskuifel. Hulle het my rondgeslat en wou die's naby my lelik bykom. Ek kon op tye nie eers meer dink nie – was net op survival-mode. Soveel van die afdraaipaadjies wat ek so amper gevat het, sou my plat onder die afgrond laat beland. Party spore het ek selfs vir entjies gevolg. As ek nou kyk, sien ek ’n voerbak langs die paadjies se draaie. In die voerbak is ’n God wat die heeltyd daar was by hierdie skaap. (Noem my maar ook 'n donkie as jy wil, ek het al erger gehoor.) En genade-waar, hier sit ek nog!
Soos ek hier sit en tik, is ek net so bly dat daardie kind, daardie Here, nie ’n netjiese paleis uitgekies het om in gebore te raak nie. Want my lewe is ’n stal. En in hierdie stal (wat nog steeds maar bietjie stink) word Hy keer op keer gebore. Dit maak van my nie net 'n stalnie; ek is die stal waarin Hy lewe. Wat Hy uitgekies het om in te woon. Hierdie stal is special. Die Kind lê hier in die krip en Hy't nog baie om te groei. Maar met die kind mog klein, sien ek die wierook en mirre wat ronddans in my stal se hoekies. Soos musquito coil krul dit in die lug en maak die monsters bang. Party is al weg, ander kyk oor hulle skouers en beplan hulle ontsnapping. Die monsters is nie so gemaklik met Hom in die selfde kamer nie.
Here, kom bly in my stal. Laat liefde en vrede hier kom nes maak. Vir goed, want ek het U nodig.
As mens opry met die pad en jy kom by ‘n munisipale hek met ‘n geel en blou bordjie, dan is jy by die regte plek. Die bordjie is van die sektor polisiëring en sê “Geen toegang – oortreders sal doodgeskiet word”. As die devil’s fork hek toegeskuif is, moenie die duiwel glo nie. Klim maar uit en skuif hom oop voordat jy daar inry. Die berg in. Met die dienspad se plaveiselstene wat zig zig tot heel bo tot by die selfoontorings kronkel. Daar sit ek gereeld op ’n klip en kyk af na God se wêreld.
Snaaks hoe die beste goed altyd ’n geen-toegang bordjie op het. “Bly van die gras af” (Hoekom is die goed dan daar?) “Moenie afduik nie!” (Aa, daar kry ek ’n idee!) Geen wonder die hoërskoolkinders rook so lekker om elke hoek nie. Ons sê dan hulle moenie, so dan moet dit lekker wees. Ek wonder wat sou gebeur het as die apartheid-regime nie besluit het om “Slegs Blankes” bordjies op te sit nie. ’n Geen-Toegang grens is mos een wat jy ekstra graag wil oorsteek. Veral as die gras aan die anderkant die doringdraad regtig groener is.
So week terug ry ek by daardie paadjie op met my maroone Chico golfie. Ek is nog op die gelyk stuk pad voor die eerste opdraand, toe sien ek ’n familie patrysies in die pad. Moederhen, vaderhen en twee kuikentjies. Die gesinnetjie het onwetend ’n uistappie gepleeg reg in ons wêreld van sement in. Maar toe kan hulle nie uit nie. Die randsteen is toe net mooi twee keer te hoog vir die donsies om weer te kan uitskarrel. Om alles te kroon, kom ‘n vierwiel monster met ‘n roostermond op hulle afgedreun. Paniek! Gelukkig vir die goedjies is ek ’n gawe spesimen mens. Gou maak ek die tweepoot-flaffies wydsarm bymekaar en tel hulle oor die baksteenhoë muur. Vry en verlig snol hulle weg en verdwyn in die meer bekende grassies en doringbossies.
Ek klop nou ’n week later myself skielik op die skouer. Vir daardie gesinnetjie het ek ’n verskil gemaak, dink ek. Volgende keer as ’n kuifkop-maatjie vir Calie Kuiken sê “Mense is sleg”, mag hy dalk net piep “Ja, maar....” En Pippa Patrysie piep stroomop as sy saam met die vriendinne vere tooi: “Ek het liefde geruik in daardie een witbobbejaan se hande toe hy my opgetel het”. Hulle oë rek skepties, maar hulle luister.
In my dae was daar nog veldskool. Brag ek of moun ek? Mmmmm... Standerd 8 gaan ons van alle plekke na Amsterdam toe. Dis nou die een in ons land; berug vir sy koue, nie vir sy rooigebiede en Coffee-Shops nie. Een skoongesig Christen KP entoesias vra my toe die vraag nadat hy my politiek vernuftig uitgesnuffel het: “Sê my eerlik – ken jy een bekwame, slim, goeie kaffer?” Ek is grootgemaak om nie een kaffer te ken nie. Maar synde my pa ’n deeltydse predikant in Mamelodi was, het ek darem ’n paar gawe donker gristenmense geken. “Ja, maar...” kon ek piep. En ek onthou vir Samuel wat my Sepedi probeer leer het en mens se hand so laaaank vasgehou het as hy jou groet. Noudat ek daaraan dink het my pa hom ’n sandkaffer genoem. Maar dit was op dieselfde tong-in-die-kies manier as wat ek my goeie vriend Monty ’n vetgat noem wanneer hy my met muurbal rol.
Ai, daai bordjies sit nog steeds daar vas. “Geen toegang – oortreders sal vervolg word” Hulle hang daar in die lug aan onsigbare doringdraad. Die drade is al lankal geknip, maar ons lees nog die bordjies. Die swart en wit bordjies wat nou in museums uitgestal word, spook na 20 jaar maar nog lekker in my kop. En weer wonder ek : Wie sal my vervolg as ek nie na die "Geen Toegang" bordjies luister nie? Dalk selfs vrede.
PS: Het iemand dalk vir my oom Jack van Polisiëring se selnr? Ek wil 'n seisoenkaartjie vir die berg koop.
PPS: Hier aan die regterkant is die oranje knoppie. Met RSS feed op. Druk die ding!
Biki Baie Bloggery
_ Die belangrikste ding om op hierdie bladsy te doen is, face dit, daai snaakse oranje knoppie regs onder te kliek. RSS Feed, noem hulle die ding. As iets hier op my webwerf gebeur, sal ek jou in kennis stel via hierdie blogbladsy. So, soos Nataniël sê: Druk net die blerrie knoppie!
As jy eerder met lekker storietjies en gebeurtenisse vermaak wil word, volg dan die skakel na "Woordsketse Blog". (Daar is ook so oranje knoppie-ding.)
Mag hier nog lekker dinge tussen jou en my uitbroei, o onbekende, beminde afloerder!