Heilige Gees PB3.2 Home - Slider
Heilige Gees PB3.2
Posted by thePLAN diePLAN on June 13, 2017 at 4:05 PM
• PB3.2 God bemagtig sy kerk deur sy mense te vul met sy Heilige Gees.
Die agtergrond vir hierdie bespreking oor die waarmerk van Paulus en sy medewerkers se bediening, is die ongelukkige vertrouensbreuk met die gemeente in Korinte (sien bv. 1:12-2:13). Die gemeente het begin twyfel aan Paulus se goeie bedoelings en aan die waarheid van die boodskap wat hy verkondig, en hy weer het beleef dat hulle sy integriteit in twyfel trek en eerder sy teenstanders wou navolg en napraat.
2 Korintiërs 2:14-7:1 is 'n uitgebreide verdediging van Paulus se bediening aan die gemeente in Korinte. Hy spel beide die beweegredes en werkwyse van die bediening, asook die inhoud van die boodskap in hierdie deel van die brief uit.
Aanbevelingsbriewe, hulle betekenis en funksie:
Die gebruik om jouself te promoveer of om verwysings saam te neem na kliënte, of om vir kliënte sulke verwysings te vra, is nie hoe die bediening van die evangelie behoort te werk nie. Promosiemateriaal het gewoonlik ten doel om iemand se geloofwaardigheid en bekwaamheid te bewys. Daar is egter 'n beter manier om ander te oortuig van jou integriteit en bekwaamheid, sê Paulus, en dit is die resultate van jou bediening. Eerder dít as enige glansbrosjure, tydskrif of getuigskrif!
Julle (die gemeente) is die lewende brief wat in ons harte geskryf is, bevestig Paulus.
•	Daar is 'n invloedryke wissellesing by vers 2 wat die 1ste persoon meervoud vervang met die 3de persoon meervoud – dus: "geskrywe in julle harte" i.p.v. "geskrywe in ons harte". Die vertalers het gekies vir die 1ste persoon meervoud; dus julle (die gemeente se bestaan) is 'n versterking vir ons (die bedienaars), want die brief is op "ons harte geskryf".
•	Maar, skryf Paulus, julle word ook deur alle mense "gelees"! Die gemeente kan vergelyk word met 'n huis met oop vensters en deure waardeur buitestaanders kan inkyk en waarneem wat daar binne aangaan. Hulle lewe oop en bloot en alle mense neem dit waar. So bevestig gelowiges met hulle bestaan en leefwyse dus die integriteit van die evangelie, of dit kan natuurlik ondergrawe word ook...
Dit was nooit anders nie. Van die begin af was dit waarvoor die kerk bedoel is. So bevestig 'n ou kerkvader in II Clemens (om en by 150 n.C.): "Wanneer die heidene van julle hoor dat God sê, 'Dit is nie iets besonders wanneer julle bloot mekaar liefhet nie, maar dit is besonders dat julle julle vyande en dié wat vir julle haat, liefhet.' Wanneer hulle dit hoor, is hulle verbaas oor dié uitsonderlike goedheid! Maar wanneer hulle sien dat julle nie alleen julle vyande nie liefhet nie, maar ook nie julle geliefdes nie, dan lag hulle spottend vir ons en laster God se Naam." (II Clemens XII,4)
Hoe word hierdie "brief" geskryf?
•	Dit word deur die bediening (Grieks diakonia) geskryf. Paulus en sy medewerkers is bloot die diensknegte; hulle bedien die gemeente met die wonderlike boodskap oor Jesus Christus. Let wel: Paulus is nie self die boodskap nie, die boodskap gaan oor Christus!
•	Maar daar is meer: hierdie brief is veral die vrug van die Gees se werk! Dit word trouens met of deur die Gees geskryf (datief van instrument). So, die nuwe bedeling en bediening word gekenmerk deur die merkbare aktiwiteit van die Gees in die lewens van mense en van geloofsgemeenskappe!
•	Dit is dus mense se lewens wat Christus se briewe is. En hierdie briewe word "op die vleestafels van harte geskryf"; nie soos die gewone aanbevelingsbriewe met ink nie. Die hart is destyds beskou as die setel van die mens se lewe, van jou denke en besluite (vgl. bv. Esegiël 11:19; 34:26 en Jeremia 31:31). Getransformeerde lewens is die briewe van Christus!
Die kwessie van vertroue of betroubaarheid word nou verder toegelig: "Ons het hierdie vertroue deur Christus op God." Die voorsetsel pros met die akkusatief dui hier die bedienaars se geestelike gerigtheid aan. Hulle vertrou op God deur die bemiddeling van Jesus Christus.
Waarop word Paulus se aanspraak op bekwaamheid en vertroue gegrond?
•	Dit is ten diepste in God self geleë. Hy maak die bedienaars bekwaam. Hulle is dienaars van God se nuwe dispensasie. Met "nuwe verbond" word bedoel dat daar deur die bemiddeling van Jesus nou totaal ander lewensreëls geld. Mense word op 'n ander manier aan God verbind as voorheen. Die nuutheid het nie in die eerste plek met kronologie te doen nie, maar met 'n nuwe, beter kwaliteit.
•	God se betrokkenheid, en sy skepping van die nuwe bestaanwyse, is die gevolg van Jesus Christus se sterwe en opstanding; van sy besondere bediening. Christus se verlossingswerk begrond hierdie nuwe bedeling en gepaardgaande bediening.
•	Die kenmerk van hierdie nuwe bestaan is nie meer die voorskrifte van die Torā nie, maar die werkinge van die Heilige Gees in die lewe van die gemeente. Die belangrikste verskille tussen die ou en die nuwe bestaanswyses is dat die bedeling wat gekenmerk word deur die werking van die Gees, lewegewend en permanent is. Die ou bedeling van die Wet (letters) wat eintlik vir die mense die dood ingehou het, het verbygegaan.
Aanbevelingsbriewe (getuigskrifte en dokumente/sertifikate) is in ons dag steeds baie belangrik as 'n waarmerk van iemand se integriteit en bekwaamheid. Die probleem is net dat dié aanbevelings, hetsy van ander of van iemand self, nie noodwendig vertrou kan word nie. Dink maar aan die baie soorte vervalsings wat te koop is: graadsertifikate, bestuurslisensies, werkrekords, ens.
Lewende waarmerke... dit was waarna Paulus verwys het! Waarmerke wat nie vervals kan word nie en wat duidelik is vir almal om te sien.
Dit laat my dink aan die monument vir James Alexander O'Connor in Magoebaskloof. Hierdie monument vir die pionier-bosbouer van daardie omgewing is opgerig by 'n groep reuse bloekombome (79 meter hoog) – steeds die hoogste in Afrika. Dit, ten spyte van 'n storm in 2006 wat die hoogste een laat tuimel het. Die monument het 'n treffende onderskrif, circumspice si monumentum requiris ("kyk rondom jou as jy soek na die monument" ). Paulus sê iets soortgelyks, "Kyk rondom jou, sien die gemeente, as jy soek na 'n aanbevelingsbrief."
Die kerk speel 'n belangrike rol in die koms van die evangelie na die wêreld. Dit word dikwels in die Nuwe Testament betuig. Volgens George Hunsberger van die Gospel in our Culture netwerk (GOCN) in die VSA, met verwysing na die bekende model van Leslie Newbigin, is die kerk beide die ontvanger sowel as die interpreteerder van die evangelieboodskap. Dit is 'n dinamiese proses met voortdurende wisselwerking. Die kerk "fasiliteer" in die proses die koms van die evangelie na die samelewing, wat daardeur tot bekering geroep word. Die evangelie word op dié manier, sê hy, "ge-inkultureer". Dit is 'n woordskepping wat bedoel dat die evangelie gestalte kry (vgl. "inkarnasie" ) in 'n spesifieke kulturele gewaad ("akkulturasie" ). Dit kan gebeur omdat die kerk ook deel van die kultuur is. Die kerk opereer in en is deel van die kultuur. Hierdie drievoudige verhouding tussen Evangelie, Kerk, en Kultuur/Samelewing, asook die dinamika wat tussen die drie elemente afspeel, word soos volg voorgestel:
Maar nou, dit is die Heilige Gees wat iets doen met die kerk, sê die Nederlandse teoloog, Berkhof. Die Gees versamel, en bemagtig, en stuur die kerk. Die Gees gee die dryfkrag, of liewer: die Gees is, die dryfkrag en die lewe van die kerk!
Dit is soos 'n verfroller wat onder 'n lopende kraan gewas word: die roller begin al vinniger tol en water spat al verder daarvan af weg en dit kleur al die voorwerpe waarop dit land. So maak die Gees deur die kerk 'n impak op die lewe: Hy bring die kerk in beweging en soortgelyk aan die voorbeeld van die verfroller hierbo, kleur die bediening van die kerk uiteindelik die hele lewe, die samelewing en selfs die skepping, sodat dit algaande meer begin lyk soos wat God dit bedoel het!
Prof Klippies Kritzinger maak die volgende skets om dit voor te stel:
Dit is die Heilige Gees wat met krag werk en uitkomste tot gevolg het
Missionaliteit het te doen met wie ons is – d.i. met ons selfverstaan, ons gerigtheid, ons perspektiewe op die lewe, ons verstaan van Wie God is en hoe Hy werk, ens. En ook met wat ons dan doen – ons woorde, ons projekte en take en ons betrokkenhede by die volle omvang van die lewe in die samelewing en in die hele skepping!
Dít is wat die Gees in en deur die kerk wil. Dít is waarvoor die kerk versamel word, toegerus en uitgestuur word. Die Koninkryk van God moet kom. Calvyn sê tereg dat God oor elke duimbreedte van die lewe wil heers. Dít is God se roeping, maar dít is ook sy plan...
Oor die Heilige Gees se sleutelrol in hierdie bediening – naamlik ons getuienistaak en missionale identiteit – is daar heelwat insigte in die materiaal van diePlan:
Getuienis sonder die Heilige Gees is kragteloos en sonder effek. Trouens, die verskil in die optrede van die apostels ná die uitstorting van die Heilige Gees, as mens dit vergelyk met die huiwering en vrees van vroeër, kan direk teruggevoer word na die transformasie wat die Gees in hulle lewens bewerk het met sy uitstorting. Dit was nie hulle eie verborge of latente vermoëns wat ewe skielik beter begin funksioneer het nie, maar dit was die Gees wat deur en in hulle begin werk het (vgl. Petrus se toespraak in Handelinge 2).
Hier in 2 Korintiërs 3:1-6 is dit duidelik dat dit juis die Heilige Gees is wat in die bediening van Jesus Christus kragtig gewerk het, en wat daardie verlossingsprogram ook aan Paulus en sy medewerkers toevertrou en hulle inspireer... en dat dít nuwe lewe skep!
Christus ís die verskil. Ons word deur die Gees deel gemaak van sy triomftog (2:14); die kennis van Christus is die aangename geur wat versprei en oral lewe gee (2:14-16)... maar niemand is sonder meer bekwaam en bevoeg om hierdie boodskap te verkondig nie. Dit gebeur slegs as daar 'n innige verbondenheid met Christus en deurlopende verantwoordbaarheid aan God bestaan (2:17). En dit is juis hierdie verhoudings wat deur die Heilige Gees gestig en ontwikkel word.
Uiteindelik gaan dit sekerlik ook oor die vraag waar Paulus-hulle se locus van kontrole vir die bediening lê. Daarmee word bedoel op watter plek die belangrikste motivering vir die bediening/verkondiging, en so trouens enige ander optrede, gevind kan word.
•	Is dit 'n eksterne lokus van kontrole? M.a.w. word hulle optrede gedryf deur goed wat van buite af op die proses inspeel? Byvoorbeeld die vrees vir straf, of die wins wat uit iets verkry word, of die verwagtings van mense, ens...
•	Of is dit eerder 'n interne lokus van kontrole? M.a.w. word hulle optrede gedryf deur innerlike oortuigings, eerder as buite-invloede?
Dit is duidelik dat albei moontlikhede in ons mense se lewens 'n rol speel en waarskynlik ook behoort te speel, maar dit is veral laasgenoemde – die interne lokus van kontrole – wat kenmerkend is van geestelik volwasse mense. Juis in 2 Korintiërs 2:14-7:1, waar Paulus sy bediening verdedig en begrond, word hierdie interne dryfveer herhaaldelik beklemtoon. Dink bv. aan 2 Korintiërs 4:7-15, 16-18; 6:3-10.
TEMA: Die Heilige Gees is die verskilmaker
TEKS: 2 Korintiërs 3:1-6
Begin deur daarop te wys dat die brief in 'n gebroke tyd van die Korinte-gemeente se lewe ontstaan het. Innige behoefte aan vernuwing laat mense soek na nuwe antwoorde op ou, tipies menslike, probleme... Miskien was dit een van die redes waarom die gemeente na diePlan materiaal begin kyk het..?
Daar is ook al baie oor die kerk gedink en met verloop van tyd is verskillende modelle opgestel. Leslie Newbigin was sy lewe lank 'n sendeling in Indië. Toe hy na sy aftrede weer na Brittanje teruggekeer het, was sy verwagting dat hy en sy vrou geestelik gesproke 'n makliker tydperk sou beleef. Maar dit het nie gebeur nie. Geloof in Jesus Christus was nie die vanselfsprekende keuse vir mense nie. Dit was selfs moeiliker om in 'n gesekulariseerde samelewing die evangelie te bedien. Die kerk sou homself nuut moes verstaan en nuwe maniere vir die bediening en vir gemeentewees moes ontwikkel word (verwys na die model wat onder par. 1.2 hierbo bespreek word).
•	Daar is en was dus geweldig hoë verwagtings van die kerk en sy bediening.
Tog is die ervaring dikwels
-	dat die bediening dood is – dodelik vervelig, dodelik ernstig, dodelik irrelevant!
-	dat die kerk gesien word as letterknegte – morele waghonde sonder simpatie
-	en dat die tyd van die kerk verby is – die aanvanklike glans het verdwyn
Maar dit is nie hoe dit behoort te wees nie, want die kerk is 'n brief...
-	"van ons; op ons harte" – wat bedienaars aanspoor en met entoesiasme vul i.p.v. om hulle uit te mergel en uit te brand;
-	"wat geken en gelees word deur alle mense" – i.p.v. om as een of ander reliek uit 'n museum hanteer te word; tradisie wat (goddank!) verby en uitgedien is...;
-	"wat duidelik 'n brief van Christus is" – wat mense by Jesus Christus uitbring; 'n ontmoetingsplek met Hom waarheen mense kan gaan om Hom te ontmoet en om heel te word. Dit is wie die kerk regtig is! Nie soos 'n vriend nou die dag beweer: "Mense het steeds die behoefte aan God en aan heling. Hulle is (darem nog) op soek na Hom, want hulle het nog die hoop dat Hy bestaan, maar hulle dink nie die kerk is die plek waar hulle Hom sal ontmoet nie."
-	Hierdie brief is "geskrywe met/deur die Gees van die lewende God" – daar is iets dinamies aan die kerk se bestaan, want die Gees transformeer mense se lewens"!
(vgl. die oordenkings op RSG van Richard Verreyne – 1/6/2015 e.v.d. oor hoe die Gees se teenwoordigheid gesien en beleef word in die lewens van mense)
Hoe kan iemand hoë verwagtings van die kerk hê as daar soveel stukkende verhoudings (ook destyds in Korinte), bekommernis en twyfel, oneerlikheid en selfs vrees in die kerk is?
•	Alles kan verander... want die Gees maak die verskil!
Daar is moontlik verhale van nuwe lewe, van transformasie in die gemeente van indiwidue se lewens wat vernuwe is, en/of bedienings wat nuwe dryfkrag en impak belewe. Hierdie is die geleentheid om in die erediens geleentheid te gee vir sulke getuienisse...
Dink na en interpreteer die getuienisse.
Gebruik Berkhof se model (afd. 3, net onder die Hunsberger-skets, hierbo) – naamlik dat die Gees se lewenskrag die gemeente bymekaar roep (uit niks), dat dit hulle bemagtig (niks minder as lewe uit die dood nie, en dat Hy hulle dan uitstuur.
-	"ons het hierdie vertroue op God deur Christus en ons word daartoe bekwaam gemaak deur die Gees" – die werklikheid van integriteit, bekwaamheid en gesagvolle bediening...
Waar kry mens dit? Waar kom die waag-houding van klein kindertjies vandaan? Natuurlik van die vertroue dat hulle geliefd is, dat Mamma en Pappa omgee, dat hulle daar is en betrokke is! So is dit met gelowiges en die gemeentes ook...
-	Die nuwe bedeling en bediening word gekenmerk deur die merkbare aktiwiteit van die Gees in die lewens van mense en van geloofsgemeenskappe. Hoe werk dit in die gemeente? Waarna verlang die gemeente?
Die prediker mag dit dalk nodig vind om spesifieke verkeerdhede in die gemeente hier te identifiseer.
Paulus verwys nie na snaaksighede nie. Hy sê:
	Die Gees maak ons moedig en geestelik volwasse. 'n Interne lokus van kontrole...
	Die Gees maak blywende veranderinge.
	Die Gees gee integriteit.
	Mense word gered.
	Nuwe lewe.
-	Teenoor die belangrikheid van indiwidue staan die aktiwiteit van die Heilige Gees... Die Gees is die akteur! Sy rol is krities belangrik! En dít maak die verskil.
Waarna smag die gemeente? 'n Nuwe, heerlike bediening wat lewe gee en wat transformeer! Wat die hele lewe transformeer: indiwidue sowel as groepe, gemeenskappe, die samelewing, wat selfs nuwe lewe vir die skepping bied.