16 kolleges wat beskuldig word van prysvasstelling teen lae-inkomste studente - InnerSelf.com
'n Regsgeding beweer dat 16 elite-Amerikaanse universiteite voorkeur gee aan kinders van skenkers bo ander aansoekers in hul toelatings. Alexi Rosenfeld / Getty Images
Sestien universiteite – insluitend ses in die Ivy League – is beskuldigde in 'n regsgeding van die prysvasstelling en die onregverdige beperking van finansiële hulp deur 'n gedeelde metodologie te gebruik om die finansiële behoefte van aansoekers te bereken. Die betrokke skole het geweier om kommentaar te lewer of net gesê hulle het niks verkeerd gedoen nie. Hier gee Robert Massa, 'n professor in hoër onderwys aan die Universiteit van Suid-Kalifornië, insigte oor waaroor die saak gaan.
Is dit die jongste 'toelatingskandaal'?
Alhoewel dit dalk aanloklik is om hierdie saak as die jongste kollege-toelatingskandaal te merk, verwys hierdie regsgeding terug na 'n ondersoek van 57 private, vierjarige universiteite meer as 30 jaar gelede deur die departement van justisie uitgevoer op aanklag van "prysvasstelling". In hierdie geval beteken prysvasstelling die beperking van hoe die kolleges om studente meeding deur met mekaar ooreen te kom om soortgelyke finansiële hulptoekennings aan toegelate studente te bied.
Destyds sou groepe van hierdie kolleges vergader om die finansiële hulppakkette wat elke kollege aan studente gebied het, te hersien. Die kolleges het gesê dat hulle dit gedoen het om te verseker dat elke skool in die groep hul toekennings op dieselfde finansiële inligting van die student gebaseer het, soos gesinsinkomste, aantal studente in die kollege, nie-toesighoudende ouer en dies meer, sodat studente kan kies skole op grond van watter skool die beste vir hulle was in plaas van watter skool die beste aanbieding aangebied het. Die kolleges het dit gedoen deur almal hulp aan te bied wat die prys by elke skool dieselfde sou maak.
Die regering, met verwysing na Afdeling I van die Sherman Antitrust Wet, het nie saamgestem nie. Dit beweer die praktyk om finansiële hulpinligting oor studente te deel, het mededinging beperk en sodoende die potensiaal gehad om tot hoër pryse vir studente te lei, want sonder mededinging sou daar teoreties geen rede wees om 'n lid van die groep te probeer "oorbied". .
Uiteindelik het al die skole met die regering geskik en ingestem om op te hou om saam te werk aan toekennings vir finansiële hulp. Kongres vrygestelde kolleges van antitrustwette in 1992, maar slegs as hulle "behoefteblind" was in toelating. Om "benodigblind" te wees, beteken dat 'n kollege nie 'n student se aansoek om finansiële hulp sal bekyk voordat besluit word of die student toegelaat word nie. Verder het die vrystelling hierdie kolleges toegelaat om groepe te vorm om hulpbeleide en toekennings te bespreek slegs as hulle ingestem het om alle hulp toe te ken op grond van behoefte en nie meriete nie.
Waarvan word hierdie kolleges daarvan beskuldig?
Die vyf studente-eisers in hierdie saak beskuldig hierdie kolleges daarvan dat lae-inkomste studente meer laat betaal vir hul kollege-opleiding deur in te stem om hulle minder finansiële hulp toe te ken as wat hulle in aanmerking sou gekom het om te ontvang deur die gebruik van die standaard finansiële behoefte formule goedgekeur deur die Kongres vir die toekenning van federale finansiële hulp. Dit, beweer hulle, is in stryd met die antitrustvrystelling.
Spesifiek beweer die eisers dat die kolleges voorkeur gee aan kinders van potensiële skenkers. Sodoende is hierdie skole volgens die eisers nie "behoefteblind" nie en kwalifiseer nie vir die vrystelling nie. Dit is egter weer die moeite werd om daarop te let dat "behoefteblind" verwys na toelatingsbesluite wat geneem word sonder om 'n finansiële hulpaansoek te sien. Kinders van skenkers wat moontlik 'n groot geskenk kan kry, sal waarskynlik nie 'n aansoek om finansiële hulp indien nie. Daarom, voordat 'n toelatingsbesluit geneem word, kan kolleges nie 'n vorm sien wat nie bestaan ​​nie.
Die saak beweer ook dat die skole nie 100% "behoefteblind" is nie, want sommige kyk na finansiële hulpaansoeke wanneer studente van hul waglyste toegelaat word. Op grond van my meer as vier dekades se ondervinding op die gebied van toelating, is dit 'n algemene praktyk aan die einde van die toelatingsiklus as daar plek in die eerstejaarsklas beskikbaar is, maar nadat die meeste finansiële hulpfondse toegeken is.
Verder beweer die geding dat hierdie skole minder hulp toeken omdat hulle instem om 'n "gedeelde metodologie" te gebruik met 'n formule wat hoër gesinsbydraes vir kollege-uitgawes bereken as die "Federale Metodologie" goedgekeur deur die Kongres in die toekenning van federale hulp. Die aanpassings wat aan die formule gemaak word, beweer die saak, verminder die student se behoefte aan finansiële hulp. Ten spyte van daardie aanname kan kolleges wat ooreenkom oor finansiële behoefteberekeninge ook die geskiktheid van hulp verhoog. Hulle kan dit byvoorbeeld doen deur saam te besluit dat hulle van studente sal verwag om minder uit hul somerverdienste by te dra as gevolg van COVID-19 se impak op die arbeidsmark, en dus hul behoefte aan hulp verhoog en die prys wat hulle moet betaal verlaag.
Hoe raak dit die gemiddelde universiteitsaansoeker?
Slegs 'n klein fraksie van vandag se universiteitstudente sal deur hierdie beweerde praktyke geraak word. Die oorgrote meerderheid van die duisende kolleges en universiteite in hierdie land moet aan antitrustwette voldoen omdat hulle nie belowe om behoefteblind te wees nie, hulle voorsien nie in volle behoefte nie en hulle verleen nie hulp net op grond van behoefte nie. Hulle voldoen dus nie aan die kriteria vir 'n vrystelling nie.
Hoekom moet iemand hieroor omgee?
Kolleges word nie wetlik verplig om hulp uit hul eie fondse toe te staan ​​aan toegelate studente wat kwalifiseer nie. Ek het in my 45 jaar ondervinding in kollege-toelatings gevind dat die meeste kolleges hulp verleen omdat hulle daartoe verbind is om finansiële hindernisse vir soveel studente as moontlik te verwyder.
Ek weet ook dat kolleges glo dat hul graad lei tot opwaartse mobiliteit, en hulle wil studente help om hul drome te verwesenlik. Natuurlik wil niemand hê dat kolleges – of verbruikersondernemings vir die saak – moet deelneem aan praktyke wat mededinging uitskakel en verhoogde pryse tot gevolg het nie. Kolleges, wat binne die wet werk, moet deursigtig wees oor hoe hulle studente toelaat en finansiële hulp aan hulle toeken. Dit is noodsaaklik sodat gesinne vol vertroue kan wees dat hulle wel regverdig behandel word.