By die begrafnis is alle oë op die doodskis. Asof die een binne die slagoffer was van ongeluk, is dit deur sommige kwaadwillige lotgevalle getref.
Daar is geen verskil tussen die lewende en die dooies nie, want die jong is reeds oud, het reeds 'n laaste asem geneem, al het planete gesterf en sterrestelsels gebots. Die een in die kis is klaar met hierdie toneelstuk. Dis alles. En het alles geleer terug na "die geheel," terug na die lig.
Die volgende stap in die reis
Die rouklaers gaan huis toe. En terwyl hulle bedroef is, is die afgetrede een in die kring, groet 'n broer van een lewe, of groet 'n vader, 'n dogter, 'n vriend van ander. Groet 'n minnaar wat vroeg vertrek het, en 'n minnaar wat in 'n ander toneelstuk agtergelaat is. Groet diegene wat onderwysers was, wat teenstanders was, wat beskermers of beskerm was. Groet die een wat 'n vorige lewe geëindig het, wat 'n moordenaar was.
Die sirkel is altyd voltooi. Ons is altyd daarin, en die begrafnis is 'n illusie. Terwyl siele eintlik geen skeiding ervaar nie (net soos Jordanië steeds by my is), glo die meeste menslike verstand dat die verlies van die liggaam die verlies van die persoon is. En as iets nie gesien kan word nie, is dit nie daar nie.
Die menslike verstand, met geheue vir alle vorige lewens, identifiseer elke persoon (siel) met 'n enkele liggaam. En as daardie liggaam / persoon nie meer gesien kan word nie, word dit veronderstel om weg te gaan. Verloor.
Maar dit is nie die geval nie. Jordan se siel is reg langs my en lei my soos ek dit skryf. Siele verlaat ons nie, en die sirkel breek nie net omdat die briljante versameling molekules wat 'n liggaam genoem word, in 'n boks geplaas word nie.
Hoekom voel ek alleen?
Ek weet dit, maar soms voel ek soms alleen. Ek vra Jordanië, en hy verduidelik:
Die illusie van skeiding word voortgesit deur godsdienstige beelde van die hiernamaals - 'n buitengewone ryk wat so verskillend van ons planeet is dat sy inwoners onbereikbaar en verlore raak vir ons. Maar weer, dit is die menslike verstand wat fiksies skep.
Beelde van die hiernamaals wat deur godsdienstige konstruksies van god en fantastiese wesens gevoer word (byvoorbeeld aartsengele en demone) is uitvindings van priesters en heilige mans wat probeer het om die reis te maak terwyl hulle nog op die aarde beliggaam is. Dikwels gehelp deur dwelms of aanrandings op die liggaam (insluitend pyn, slapeloosheid, sensoriese oorbelasting of ontbering), het hulle in die "naslewe" gesien wat hulle wou sien, wat hulle bang was om te sien of bloot wat hul gedagtes in 'n veranderde toestand geskep het . Die Tibetaanse en Egiptiese boeke van die dooies, die Upanishads en die visioene van ontelbare mistieke is voorbeelde van hierdie reise.
Die Christelike beeld van hemelse leërskare wat God se lof uitspreek, is ook net 'n pragtige hallusinasie. Sulke beelde - wolke en harpe en engele by die hek - skep hoop. Maar paradoksaal plaas hulle vergestaltes siele verder weg van dié in die gees, wat dit laat lyk asof diskarnate in 'n sublime, verre en ontoeganklike plek is. Hierdie uitgevindde beelde steek die feit dat die afgeleide siele soveel by ons is soos hulle in die lewe was - miskien meer, want nou is hulle teenwoordig sodra ons aan hulle dink. Telepathie dek enige afstand, om dadelik siele bymekaar te bring.
Siele in die gees hou ons soveel as ooit, dink aan ons soveel as ooit, lag saam met ons op die absurditeite van die lewe, voel bekommerd oor ons pyn en vier ons goeie keuses. Daar is 'n eenvoudige rede hiervoor. Die verhouding tussen lewende en afgeleide siele is so diep, so lewendig, soos toegewyd, en soveel in die huidige oomblik as ooit op Aarde.
Dit lyk my waar. Ek is nou meer in kontak met Jordanië as toe ek te eniger tyd was toe hy op agtien vir die kollege verlaat het totdat hy op drie-en-twintig vermoor is. Ek raadpleeg dikwels met hom - oor alles van gesinsvraagstukke tot persoonlike keuses. Ek stuur en ontvang boodskappe van liefde en aanmoediging. En ons skryf hierdie boek saam.
Ek kan nie my seun hou of soen nie, dit is 'n geweldige verlies. Maar ek kan altyd en oral met hom praat. Daar is geen hindernis nie - in hierdie of in die geesteswêreld - wat ons van mekaar kan hou.
Die stryd met twyfel
Die enigste ding wat nou tussen ons staan, is my eie twyfel. Die twyfel besoek dikwels en fluister dat my gesprekke met Jordanië eerder as die waarheid is, en dat alles wat hy my geleer het, 'n vervaardiging is, my eie gedagtes wat aan hom toegeskryf word. As ek twyfel, trek ek terug. Ek soek hom minder. Ek voel bang dat ek iets vals sal ontdek in wat hy sê, wat my geloof in ons sal vernietig.
Die twyfel is onvermydelik. Ek het geleer dat ek met sy fluisteringe moet leef, selfs terwyl ek na Jordanië luister. Die twyfel vertrek nooit, want in hierdie plek is absolute waarheid van ons weggesteek. Moeder Teresa het geskryf dat die meeste van haar lewe bestee is sonder die gevoel van die teenwoordigheid van God. En of die god wat sy gedink het bestaan ​​of nie, is regtig daar, hierdie dialektiek bly: die soeke na die waarheid en die onsekerheid is onvermydelik een ervaring.
Jordan sê ons is soos kortgolfradio's, ingestel op die frekwensie van 'n verre stem. Deur die statiese, haal ons 'n frase of twee op. Ons probeer dit in 'n mate van samehang, maar ons het net 'n deel daarvan vasgevang. Deur begeerte of projeksie kan ons die ontbrekende woorde verskaf en die meeste daarvan verkeerd kry. Maar ons moet nog luister.
Ek het nog een ding oor twyfel geleer. My behoefte om Jordanië lief te hê en sy liefde in ruil te ontvang, is groter as twyfel, groter as die onsekerheid en eensaamheid om hier te woon sonder dat ek my seun kan knuffel.
Kopiereg © 2016 deur Matthew McKay, PhD.
Soek Jordaan: Hoe het ek die waarheid oor die dood en die onsigbare heelal geleer
deur Matthew McKay, PhD.
Matthew McKay, PhD, Is die skrywer van Op soek na Jordanië en talle ander boeke. Hy is 'n kliniese sielkundige, professor aan die Wright Institute in Berkeley, CA, en stigter en uitgewer by New Harbinger Publications. Besoek hom aanlyn by http://www.SeekingJordan.com.