Redaksie beskuldig Thomas Jefferson van 'n verhouding met 'n slawerny - GESKIEDENIS - Inligting
Redaksie beskuldig Thomas Jefferson van 'n verhouding met 'n slaaf
Op 19 Oktober 1796 verskyn 'n opstel in die Koerant van die Verenigde State waarin 'n skrywer, met die geheimsinnige naam "Phocion", die presidentskandidaat Thomas Jefferson skelm aanval. Phocion was die voormalige minister van finansies, Alexander Hamilton. Die opstel tipeer die nare, persoonlike aard van politieke aanvalle in die laat 18de-eeuse Amerika.
Toe die artikel verskyn, het Jefferson in 'n ernstige veldtog teen die destydse vise-president John Adams deelgeneem. Die uiters invloedryke Hamilton, ook 'n federalis, het Adams ondersteun oor Jefferson, een van Hamilton se politieke teenstanders sedert die twee mans saam in die eerste kabinet van George Washington gedien het. Volgens die Hamilton -biograaf Ron Chernow het Hamilton 25 opstelle onder die naam Phocion geskryf vir die Koerant tussen 15 Oktober en 24 November, terwyl Jefferson en Jeffersoniaanse republikanisme lamloop. Op 19 Oktober het Hamilton verder gegaan en Jefferson daarvan beskuldig dat hy 'n verhouding met een van sy slawe -werkers gehad het.
Dit sou nie die laaste keer wees dat sulke aantygings in druk verskyn nie. In 1792 publiseer uitgewer James Callendar - destyds 'n voorstander van Jefferson's wie se koerant in die geheim deur Jefferson en sy Republikeinse bondgenote gefinansier is - 'n verslag oor Alexander Hamilton se owerspelige verhouding met 'n kollega se vrou, waaraan Hamilton later erken. Maar in 1802, toe die destydse president Jefferson die versoek van Callendar vir 'n politieke aanstelling ontneem het, het Callendar teruggekap met 'n uiteensetting van Jefferson se "byvrou". Daar word vermoed dat hy verwys na Sally Hemings, wat gedeeltelik swart was en ook die waarskynlike halfsuster van Jefferson se oorlede vrou, Martha. Verder word in die artikel beweer dat Sally se seun, John, 'n "opvallende ooreenkoms met die van die president self het". Jefferson het verkies om nie op die bewerings te reageer nie.
Gerugte dat die weduwee Jefferson 'n verhouding met een van sy slawe -werkers gehad het, duur tot vandag toe voort en het jare se wetenskaplike en wetenskaplike navorsing oor sy en Hemings se beweerde nageslag tot gevolg gehad. In 2000 het 'n navorsingsverslag wat deur die Thomas Jefferson Foundation uitgereik is, DNA -toetsresultate, oorspronklike dokumente, mondelinge geskiedenis en statistiese ontleding van die historiese rekord gebruik om te kom tot die gevolgtrekking dat Thomas Jefferson waarskynlik die vader was van Sally Hemings se seun Eston en waarskynlik haar ander kinders.
Sarah "Sally" Hemings (c. 1773 - 1835) was 'n veelrassige vrou wat slawerny was deur president Thomas Jefferson. Verskeie bewyse, insluitend moderne DNA-ontledings, dui aan dat Jefferson 'n langdurige seksuele verhouding met Hemings gehad het, en historici is dit nou breedweg eens dat hy die pa van haar ses kinders was.  Hemings was 'n halfsuster van Jefferson se vrou, Martha Jefferson (née Wayles). Vier van Hemings se kinders het tot volwassenheid oorleef.  Hemings sterf in Charlottesville, Virginia, in 1835. 
Die historiese vraag of Jefferson die vader van Hemings se kinders was, is die onderwerp van die Jefferson -Hemings -twis. Na hernieude historiese ontleding aan die einde van die 20ste eeu, en 'n DNA -studie van 1998 (voltooi in 1999 en gepubliseer as 'n verslag in 2000)  wat 'n ooreenkoms gevind het tussen die manlike geslag van Jefferson en 'n afstammeling van Hemings se jongste seun, Eston Hemings , het die Monticello -stigting beweer dat Jefferson die vader was van Eston en waarskynlik ook haar ander vyf kinders.  Daar is egter sommige wat nie saamstem nie.  In 2018 kondig die Thomas Jefferson Foundation van Monticello sy planne aan om 'n uitstalling met die titel te hê Die lewe van Sally Hemings, en bevestig dat dit as 'n vaste saak beskou word dat Jefferson die vader was van haar bekende kinders.  Die uitstalling is in Junie 2018 geopen. 
Thomas Jefferson is gebore in die planterklas van 'n 'slawegemeenskap', soos gedefinieer deur die historikus Ira Berlin, waarin slawerny die belangrikste middel van arbeidsproduksie was.  Hy was die seun van Peter Jefferson, 'n prominente slawehouer en landspekulant in Virginia, en Jane Randolph, kleindogter van die Engelse en Skotse owerheid.  Toe Jefferson 24 was, erf hy 5 000 hektaar grond, 52 slawe van individue, vee, sy pa se noemenswaardige biblioteek en 'n stroper.   In 1768 begin Thomas Jefferson met die bou van 'n neoklassieke herehuis bekend as Monticello, wat uitkyk op die gehuggie van sy voormalige huis in Shadwell.  As advokaat verteenwoordig Jefferson mense van kleur sowel as blankes. In 1770 verdedig hy 'n jong mulatto -slaaf in 'n vryheidskostuum op grond van die feit dat sy ma wit en vrygebore was. Deur die kolonie se wet van partus sequitur ventrum, dat die kind die status van die moeder aangeneem het, moes die man nooit 'n slaaf geword het nie. Hy het die pak verloor.  In 1772 verteenwoordig Jefferson George Manly, die seun van 'n vrye vrou van kleur, wat drie jaar na die verstryking van sy termyn as vrywillige klaer om vryheid gedagvaar het. (Die kolonie Virginia het destyds onwettige kinders van vrye vroue van gemengde rasse gebind as bediende: tot 31 jaar vir mans, met 'n korter termyn vir vroue.]  In 1773, die jaar nadat Jefferson met die jong weduwee Martha Wayles Skelton getroud is, sterf haar pa. Sy en Jefferson het sy boedel geërf, waaronder 11 000 hektaar, 135 slawe en £ 4 000 skuld. Met hierdie erfenis het Jefferson diep betrokke geraak by geslagte tussen rasse en finansiële las. As wewenaar het sy skoonpa John Wayles sy mulatto-slaaf Betty Hemings as byvrou geneem en ses kinders by haar gehad gedurende die afgelope 12 jaar. 
Hierdie bykomende dwangarbeiders het Jefferson die tweede grootste slawehouer in Albemarle County gemaak. Boonop het hy byna 16 000 hektaar grond in Virginia besit. Hy het 'n paar mense verkoop om die skuld van Wayles se boedel af te betaal.  Vanaf hierdie tyd het Jefferson die pligte aangeneem om die eiendom van sy groot losgoed te besit en toe te sien, veral in Monticello, hoewel hy ook ander plantasies in die kolonie ontwikkel het. Slawerny het die lewe van die planterklas in Virginia ondersteun. 
In samewerking met Monticello, nou die belangrikste openbare geskiedenis op Jefferson, het die Smithsonian 'n uitstalling geopen, Slawerny by Jefferson's Monticello: The Paradox of Liberty, (Januarie - Oktober 2012) by die National Museum of American History in Washington, DC Dit dek Jefferson as 'n slawehouer en die ongeveer 600 slawe wat oor dekades by Monticello gewoon het, met die fokus op ses verslaafde gesinne en hul afstammelinge. Dit was die eerste nasionale uitstalling in die winkelsentrum om hierdie kwessies aan te spreek. In Februarie 2012 het Monticello 'n verwante nuwe buiteluguitstalling geopen, Landskap van slawerny: Mulberry Row in Monticello, wat "die verhale lewendig maak van die menigte mense - verslaafdes en vrymense - wat op Jefferson se plantasie van 5 000 hektaar gewoon en gewerk het." 
Kort nadat hy sy prokureurspraktyk in 1774 beëindig het, skryf Jefferson A Summary View of the Rights of British America, wat aan die Eerste Kontinentale Kongres voorgelê is. Daarin het hy aangevoer dat Amerikaners geregtig was op al die regte van Britse burgers, en veroordeel King George omdat hy die plaaslike owerheid in die kolonies verkeerdelik gebruik het. Met betrekking tot slawerny, het Jefferson geskryf: "Die afskaffing van huishoudelike slawerny is die groot voorwerp van begeerte in die kolonies, waar dit ongelukkig in hul kindertoestand ingebring is. Maar voordat die slawe wat ons het, uitgebreek is, is dit nodig om alle verdere invoer uit Afrika, maar ons herhaaldelike pogings om dit deur verbod te bewerkstellig, en deur die oplegging van pligte wat tot 'n verbod kan lei, is tot dusver verslaan deur die negatiewe van sy majesteit: So verkies ons die onmiddellike voordele van 'n paar Afrikaanse korsare bo die blywende belange van die Amerikaanse state en die regte van die menslike natuur, diep gewond deur hierdie berugte praktyk. " 
In 1775 het Thomas Jefferson as afgevaardigde van Virginia by die kontinentale kongres aangesluit toe hy en ander in Virginia begin rebelleer teen die koninklike goewerneur van Virginia, lord Dunmore. In 'n poging om die Britse gesag oor die gebied te herbevestig, het Dunmore in November 1775 'n proklamasie uitgereik wat vryheid bied aan slawe wat hul Patriot -meesters verlaat en by die Britte aangesluit het.  Dunmore se optrede het gelei tot 'n massa -uittog van tienduisende dwangarbeiders van plantasies regoor die Suide gedurende die oorlogsjare, en sommige van die mense wat Jefferson as slawe aangehou het, het ook as weglopers opgestyg. 
Die koloniste het Dunmore se optrede gekant as 'n poging om 'n massiewe slawe -opstand aan te wakker. In 1776, toe Jefferson mede-outeur was van die Onafhanklikheidsverklaring, verwys hy na die goewerneur toe hy skryf: 'Hy het huishoudelike opstande onder ons opgewek', hoewel die instelling van slawerny nooit op enige stadium in die dokument by die naam genoem is nie .   In die oorspronklike ontwerp van die verklaring het Jefferson 'n klousule ingevoeg waarin George III veroordeel word om die slawehandel op die Amerikaanse kolonies te dwing en slawe Afro -Amerikaners aan te moedig om "in wapens op te staan" teen hul meesters:
Hy het 'n wrede oorlog teen die menslike natuur gevoer en die heiligste lewens- en vryheidsregte daarvan geskend by die persone van 'n verre volk wat hom nooit aanstoot gegee het nie, het hulle geboei en in slawerny in 'n ander halfrond gedra of die ongelukkige dood daaraan gely. Hierdie seerowering, die teenstrydigheid van ontroue magte, is die oorlogvoering van die Christelike koning van Groot -Brittanje. Hy was vasbeslote om 'n mark oop te hou waar mans gekoop en verkoop moes word, en hy het sy negatief geprostitueer omdat hy elke wetgewende poging om hierdie onuitputlike handel te verbied, te onderdruk. En dat hierdie versameling gruwels geen feit van uitnemende dood wil hê nie, hy is nou besig om die einste mense op te wek om onder ons op te staan ​​en die vryheid te koop waarvan hy hulle ontneem het, deur die mense te vermoor op wie hy hulle belemmer het : sodoende vorige misdade wat teen die vryhede van een volk gepleeg is, afbetaal, met misdade wat hy hulle aanspoor om teen die lewens van 'n ander te pleeg.
Die kontinentale kongres het Jefferson egter vanweë die opposisie in die suide gedwing om die klousule in die finale konsep van die verklaring te skrap.      Jefferson het dit reggekry om 'n algemene kritiek op slawerny te lewer deur te beweer dat "alle mense gelyk geskape is."  Jefferson het nie huishoudelike slawerny as sodanig in die verklaring direk veroordeel nie, aangesien Jefferson self 'n slawe -eienaar was. Volgens Finkelman, "was die koloniste meestal gewillig en gretig om slawe te koop."  Navorser William D. Richardson het voorgestel dat Thomas Jefferson se gebruik van "MEN" in hoofletters 'n verwerping sou wees van diegene wat glo dat die verklaring nie slawe met die woord "Mankind" insluit nie 
Dieselfde jaar het Jefferson 'n konsep voorgelê vir die nuwe Virginia -grondwet met die uitdrukking "Niemand wat hierna in hierdie land inkom, mag in dieselfde slawerny gehou word onder enige voorwendsel nie." Sy voorstel is nie aanvaar nie. 
In 1778, met die leiding van Jefferson en waarskynlik outeurskap, het die Algemene Vergadering van Virginia die invoer van mense verbied om as slawe in Virginia gebruik te word. Dit was een van die eerste jurisdiksies ter wêreld wat die slawehandel verbied het, en alle ander state behalwe Suid -Carolina het uiteindelik gevolg voordat die kongres die handel in 1807 verbied het.   
As goewerneur van Virginia gedurende die Revolusie vir twee jaar, onderteken Jefferson 'n wetsontwerp om militêre werwing te bevorder deur aan wit mans grond te gee, ''n gesonde neger. Of £ 60 in goud of silwer'.  Soos gebruiklik, het hy 'n paar van die huiswerkers wat hy in slawerny gehad het, insluitend Mary Hemings, gebring om in die goewerneur se herehuis in Richmond te dien. Teen 'n Britse inval in Januarie 1781 het Jefferson en die lede van die Vergadering uit die hoofstad gevlug en die regering na Charlottesville verskuif, en die werkers wat deur Jefferson as slaaf gemaak was, agtergelaat. Hemings en ander slawe is deur die Britte as krygsgevangenes geneem, wat later vrygelaat is in ruil vir gevange Britse soldate. In 2009 vereer die Daughters of the Revolution (DAR) Mary Hemings as 'n Patriot, waardeur haar vroulike afstammelinge in aanmerking kom vir lidmaatskap van die erfenisvereniging. 
In Junie 1781 het die Britte by Monticello aangekom. Jefferson het voor hul aankoms ontsnap en is saam met sy gesin na sy plantasie van populierwoud in die suidweste in Bedford County, die meeste van die mense wat hy as slawe aangehou het, het by Monticello gebly om sy waardevolle besittings te beskerm. Die Britte het nie geplunder of gevangenes daarheen geneem nie.  Daarteenoor beset en plunder Lord Cornwallis en sy troepe 'n ander planasie wat besit word deur Jefferson, Elkhill in Goochland County, Virginia, noordwes van Richmond. Van die 30 slawe wat hulle as gevangenes geneem het, het Jefferson later beweer dat minstens 27 in hul kamp aan siektes gesterf het. 
Terwyl hy sedert die 1770's beweer dat geleidelike emansipasie ondersteun word, wou Jefferson as lid van die Algemene Vergadering van Virginia nie 'n wet ondersteun om dit te vra nie en sê dat die mense nie gereed is nie. Nadat die Verenigde State onafhanklikheid verkry het, het die Algemene Vergadering van Virginia in 1782 die slawewet van 1723 herroep en dit makliker gemaak vir slawehouers om slawe te manumit. Anders as sommige van sy tydgenote, soos Robert Carter III, wat in sy leeftyd byna 500 mense bevry het wat slawe aangehou het, of George Washington, wat al die slawe wat hy wettiglik besit het, in sy testament van 1799 bevry het, het Jefferson formeel slegs twee mense bevry. gedurende sy lewe, in 1793 en 1794.   Virginia het eers van 1806 van vrygestelde mense vereis om die staat te verlaat.  Van 1782 tot 1810, aangesien talle slawehouers slawe bevry het, was die deel van die vrye swartes in Virginia het dramaties toegeneem van minder as 1% tot 7,2% van die swartes. 
Sommige historici het beweer dat Thomas Jefferson as verteenwoordiger van die kontinentale kongres 'n wysiging of wetsontwerp geskryf het wat slawerny sou afskaf. Maar volgens Finkelman, 'het hy nooit hierdie plan voorgestel nie' en 'het Jefferson geweier om 'n geleidelike emansipasie -skema of 'n wetsontwerp voor te stel om individuele meesters hul slawe te bevry'.  Hy het geweier om geleidelike emansipasie as 'n wysiging by te voeg toe ander hom vra: "beter dat dit teruggehou moet word."  In 1785 skryf Jefferson aan een van sy kollegas dat swart mense geestelik minderwaardig is as wit mense, en beweer dat die hele ras nie in staat is om 'n enkele digter te produseer nie. 
Op 1 Maart 1784 het Jefferson, in weerwil van die suidelike slawe -samelewing, aan die kontinentale kongres voorgelê Verslag van 'n regeringsplan vir die Westelike gebied.  "Die bepaling sou slawerny in * alle * nuwe state wat uit die westelike gebiede uitgekap is, verbied het aan die nasionale regering wat ingevolge die Konfederasie ingestel is."  Slawerny sou wyd verbied gewees het in beide die noordelike en suidelike gebiede, insluitend wat Alabama, Mississippi en Tennessee sou word.  Sy verordening van 1784 sou slawerny teen 1800 in alle gebiede heeltemal verbied het, maar is deur die kongres met een stem verwerp weens 'n afwesige verteenwoordiger uit New Jersey.  Op 23 April aanvaar die kongres egter Jefferson se ordonnansie van 1784 sonder om slawerny in al die gebiede te verbied. Jefferson het gesê dat die suidelike verteenwoordigers sy oorspronklike voorstel verslaan het. Jefferson kon slegs een suidelike afgevaardigde kry om vir die verbod op slawerny in alle gebiede te stem.  The Library of Congress sê: "Die Ordonnansie van 1784 dui op die hoogtepunt van Jefferson se verset teen slawerny, wat daarna meer gedemp word."   In 1786 het Jefferson bitterlik opgemerk "Die stem van 'n enkele individu van die staat wat verdeeld was, of van een van die negatief, sou verhoed het dat hierdie gruwelike misdaad hom oor die nuwe land kon versprei So sien ons die lot van miljoene ongeborenes wat op die tong van een man hang, en die hemel was stil in daardie aaklige oomblik! "  Jefferson se verordening van 1784 het wel 'n invloed gehad op die verordening van 1787, wat slawerny in die Noordwestelike gebied verbied het. 
In 1785 publiseer Jefferson sy eerste boek, Notes on the State of Virginia. Daarin het hy aangevoer dat swartes minderwaardig is aan blankes en dat hierdie minderwaardigheid nie verklaar kan word deur hul toestand van slawerny nie. Jefferson het gesê dat emansipasie en kolonisasie weg van Amerika die beste beleid sou wees om swartes te behandel en 'n waarskuwing bygevoeg oor die moontlikheid van slawe -revolusies in die toekoms: 'Ek sidder vir my land as ek dink dat God regverdig is: dat sy geregtigheid nie kan nie slaap vir ewig: as die getalle, die natuur en die natuurlike middele slegs in ag geneem word, 'n omwenteling van die wiel van geluk, 'n uitruil van situasie een van die moontlike gebeurtenisse is: dat dit waarskynlik kan word deur bonatuurlike inmenging! ons in so 'n wedstryd. " 
Vanaf die 1770's het Jefferson geskryf oor die ondersteuning van geleidelike emansipasie, gebaseer op die opvoeding van slawe, vrygelaat na 18 vir vroue en 21 vir mans (later verander hy dit in die ouderdom van 45, toe hul meesters 'n opbrengs op die belegging gehad het) en vervoer word vir hervestiging na Afrika. Sy hele lewe lank ondersteun hy die konsep van kolonisering van Afrika deur Amerikaanse vrymanne. Die historikus Peter S. Onuf het voorgestel dat Jefferson, nadat hy kinders gehad het met sy slaaf Sally Hemings, moontlik kolonisasie ondersteun het weens kommer vir sy onbekende "skaduwee -gesin".  Boonop beweer Onuf dat Jefferson op hierdie stadium geglo het dat slawerny 'gelyk is aan tirannie'. 
Die historikus David Brion Davis verklaar dat die 'geweldige stilte' in die jare na 1785 en Jefferson se terugkeer uit Parys die opvallendste van sy standpunt oor slawerny was.  Davis meen dat Jefferson, benewens interne konflikte oor slawerny, om hierdie rede sy persoonlike situasie privaat wou hou, besluit om terug te keer van die werk om slawerny te beëindig of te verbeter. 
As Amerikaanse minister van buitelandse sake het Jefferson in 1795, met toestemming van president Washington, $ 40000 noodhulp en 1,000 wapens aan Franse slawe-eienaars in Saint-Domingue (hedendaagse Haïti) uitgereik om 'n slawe-opstand te onderdruk.President Washington het die slawe -eienaars in Saint Domingue (Haïti) $ 400 000 gegee as terugbetaling vir lenings wat die Franse tydens die Amerikaanse Revolusieoorlog aan die Amerikaners toegestaan ​​het. 
Op 15 September 1800 stuur die goewerneur van Virginia, James Monroe, 'n brief aan Jefferson waarin hy in kennis gestel word van 'n nou afgeweerde slaweopstand deur Gabriel Prosser. Tien van die samesweerders was reeds tereggestel, en Monroe het Jefferson se advies gevra oor wat om met die oorblywende te doen.  Jefferson het op 20 September 'n antwoord gestuur waarin Monroe aangemoedig word om die oorblywende rebelle te deporteer eerder as om hulle tereg te stel. Die brief van Jefferson impliseer veral dat die rebelle 'n mate van regverdiging het vir hul opstand om vryheid te soek, en verklaar: "Die ander state en die hele wêreld sal ons vir altyd veroordeel as ons 'n wraakbeginsel toedien of 'n stap verder gaan as absolute noodsaaklikheid. Hulle kan nie die regte van die twee partye uit die oog verloor nie, en die voorwerp van die onsuksesvolle een. "  Teen die tyd dat Monroe die brief van Jefferson ontvang het, was twintig van die samesweerders tereggestel. Nog sewe sou tereggestel word nadat Monroe die brief op 22 September ontvang het, insluitend Prosser self, maar nog 50 beskuldigdes wat vir die mislukte rebellie aangekla word, word vrygespreek, begenadig of hulle vonnisse word verlaag. 
In 1800 word Jefferson verkies as president van die Verenigde State oor Adams. Hy het meer verkiesingsstemme gekry as Adams, ondersteun deur suidelike mag. Die Grondwet het voorsiening gemaak vir die tel van slawe as 3/5de van hul totale bevolking, wat by die totale bevolking van 'n staat gevoeg moet word vir verdeling en die kieskollege. State met 'n groot slawe -bevolking het dus 'n groter verteenwoordiging gekry, al was die aantal stemgeregtigde burgers minder as dié van ander state. Dit was slegs as gevolg van hierdie bevolkingsvoordeel dat Jefferson die verkiesing gewen het.  
Slawe na White House Edit verskuif
Jefferson het slawe van Monticello na die Withuis gebring om te werk. [a] Hy het Edith Hern Fossett en Fanny Hern in 1802 na Washington, DC gebring en hulle het geleer om Franse kookkuns by die President's House te kook deur Honoré Julien. Edith was 15 jaar oud en Fanny was 18.   Margaret Bayard Smith het opgemerk oor die Franse prys: "Die uitnemendheid en uitstekende vaardigheid van sy [Jefferson's] Franse kok is erken deur almal wat sy tafel besoek het, want nog nooit tevore nie as sulke etes in die president se huis gegee is ".  Edith en Fanny was die enigste slawe van Monticello wat gereeld in Washington gewoon het.  Hulle het geen loon ontvang nie, maar verdien elke maand 'n fooi van twee dollar.  Hulle het byna sewe jaar in Washington gewerk en Edith het drie kinders in die president se huis gebore, James, Maria en 'n kind wat nie tot volwassenheid oorleef het nie. Fanny het een kind daar gehad. Hulle kinders is by die president se huis gehou. 
Haïtiaanse onafhanklikheid Redigeer
Nadat Toussaint Louverture goewerneur-generaal van Saint-Domingue geword het na 'n slaweopstand, ondersteun Jefferson in 1801 Franse planne om die eiland terug te neem.  Hy het ingestem om Frankryk $ 300,000 te leen "vir die verligting van blankes op die eiland."  Jefferson wou die vrese van suidelike slawe -eienaars, wat 'n soortgelyke opstand in hul gebied vrees, verlig.  Voor sy verkiesing het Jefferson oor die rewolusie geskryf: "As iets nie gedoen word nie en binnekort, sal ons die moordenaars van ons eie kinders wees." 
Teen 1802, toe Jefferson verneem dat Frankryk van plan was om sy ryk in die westelike halfrond te hervestig, waaronder die grondgebied van Louisiana en New Orleans van die Spaanse, het hy die neutraliteit van die VSA in die Karibiese konflik verklaar.  Terwyl hy krediet of ander hulp aan die Franse weier, het hy toegelaat dat smokkelgoedere en wapens Haïti bereik en dus die Haïtiaanse rewolusie indirek ondersteun.  Dit was om Amerikaanse belange in Louisiana te bevorder. 
Daardie jaar en toe die Haïtiërs in 1804 hul onafhanklikheid verklaar het, moes president Jefferson sy vyandigheid teenoor die nuwe nasie teëkom deur sy in die suide gedomineerde kongres. Hy deel planters se vrese dat die sukses van Haïti soortgelyke slawe -opstand en wydverspreide geweld in die Suide sou aanmoedig. Geskiedkundige Tim Matthewson het opgemerk dat Jefferson 'n kongres in die gesig staar wat 'vyandig teen Haïti' was en dat hy 'toegegee het in die suidelike beleid, die handelsverbod en nie -erkenning, die verdediging van slawerny intern en die vernedering van Haïti in die buiteland'.  Jefferson het emigrasie deur Amerikaanse vryswartes na die nuwe nasie ontmoedig.  Europese nasies het ook geweier om Haïti te erken toe die nuwe nasie in 1804 onafhanklikheid verklaar het.    In sy kort biografie van Jefferson in 2005 het Christopher Hitchens opgemerk dat die president "teenrevolusionêr" was in sy behandeling van Haïti en sy revolusie. 
Jefferson het ambivalensie oor Haïti uitgespreek. Tydens sy presidentskap het hy gedink dat die stuur van gratis swartes en omstrede slawe na Haïti 'n oplossing vir sommige van die Verenigde State se probleme kan wees. Hy het gehoop dat "Haïti uiteindelik die lewensvatbaarheid van swart selfregering en die vlytigheid van Afro-Amerikaanse werksgewoontes sou demonstreer en sodoende die vrystelling en deportasie van die slawe" na daardie eiland sou regverdig.  Dit was een van sy oplossings vir die skeiding van die bevolkings. In 1824 het die boekhandelaar Samuel Whitcomb, Jr., Jefferson in Monticello besoek, en hulle het toevallig oor Haïti gepraat. Dit was aan die vooraand van die grootste emigrasie van Amerikaanse swartes na die eilandland. Jefferson het aan Whitcomb gesê dat hy nog nooit gesien het hoe Swartes hulself regeer nie, en het gedink dat hulle dit nie sou doen sonder die hulp van blankes nie. 
Virginia -emansipasiewet gewysig
In 1806, met kommer oor die toename in die aantal vrye swartes, het die Algemene Vergadering van Virginia die slawewet van 1782 gewysig om vrye swartes te ontmoedig om in die staat te woon. Dit het weer slawerny toegelaat vir vrymanne wat langer as 12 maande in die staat gebly het. Dit het pas bevryde swartes genoodsaak om slawerny agter te laat. Aangesien slawehouers die wetgewer direk moes versoek om toestemming te kry vir vrygemaakte vrymanne om in die staat te bly, was daar 'n afname in mannetjies na hierdie datum.  
Beëindig internasionale slawehandel Edit
In 1806 veroordeel Jefferson die internasionale slawehandel en vra 'n wet om dit 'n misdaad te maak. Hy het in sy jaarlikse boodskap van 1806 aan die kongres gesê dat so 'n wet nodig is om die burgers van die Verenigde State te onttrek van alle verdere deelname aan die skendings van menseregte. was gretig om te beskuldig. " Die kongres het daaraan voldoen en op 2 Maart 1807 onderteken Jefferson die wet wat die invoer van slawe in die wet verbied; dit het op 1 Januarie 1808 in werking getree en dit 'n federale misdaad gemaak om slawe uit die buiteland in te voer of uit te voer. 
Teen 1808 het elke staat behalwe Suid -Carolina Virginia se voorsprong vanaf die 1780's gevolg in die verbod op die invoer van slawe. Teen 1808, met die groei van die binnelandse slawe -bevolking wat die ontwikkeling van 'n groot interne slawehandel moontlik gemaak het, het slawehouers nie veel weerstand teen die nuwe wet gelewer nie, vermoedelik omdat die gesag van die Kongres om sodanige wetgewing uit te voer uitdruklik deur die Grondwet gemagtig is, [88 ] en is ten volle verwag tydens die Konstitusionele Konvensie in 1787. Jefferson het nie die veldtog gelei om die invoer van slawe te verbied nie.  Historikus John Chester Miller het Jefferson se twee groot prestasieprestasies as die Louisiana -aankoop en die afskaffing van die internasionale slawehandel aangewys. 
In 1819 het Jefferson sterk gekant teen 'n wysiging van 'n staatskaping in Missouri wat die invoer van huishoudelike slawe verbied het en slawe op 25 -jarige ouderdom vrygelaat het deur te glo dat dit die unie sou vernietig of verbreek.  Teen 1820 maak Jefferson, in ooreenstemming met sy lewenslange siening dat slawerny 'n kwessie vir elke individuele staat was, beswaar daarteen dat Noordelike inmenging met die suidelike slawernybeleid inmeng. Op 22 April het Jefferson die Missouri -kompromie gekritiseer omdat dit tot die verbrokkeling van die Unie kan lei. Jefferson het gesê slawerny is 'n ingewikkelde kwessie en moet deur die volgende generasie opgelos word. Jefferson het geskryf dat die Missouri -kompromie 'n 'vuurklok in die nag' en 'die knell van die Unie' was. Jefferson het gesê dat hy vrees dat die Unie sou ontbind, en verklaar dat die 'Missouri -vraag opgewek en my met alarm laat voel het'. Oor die vraag of die Unie vir 'n lang tyd sou bly, het Jefferson geskryf: "Ek twyfel nou baie daaraan."   In 1823, in 'n brief aan die hooggeregshofregter William Johnson, skryf Jefferson "hierdie saak is nie dood nie, dit slaap net. die Indiese hoof het gesê dat hy nie vir elke klein besering alleen oorlog toe gegaan het nie, maar dit in sy sak gesit het, en toe dit vol was, het hy daarna oorlog gevoer. " 
In 1798 besoek Jefferson se vriend uit die Revolusie, Tadeusz Kościuszko, 'n Poolse edelman en revolusionêr, die Verenigde State om terugbetaling van die regering vir sy militêre diens in te vorder. Hy het sy bates aan Jefferson toevertrou met 'n testament wat hom opdrag gegee het om die Amerikaanse geld en opbrengs uit sy grond in die VSA te bestee om slawe, insluitend Jefferson, vry te stel en op te voed, en dit kosteloos vir Jefferson. Die hersiene testament van Kościuszko lui: "Ek gee my vriend Thomas Jefferson hiermee toestemming om dit alles in diens te neem by die aankoop van negers uit sy eie of ander en aan hulle die vryheid in my naam." Kosciuszko is in 1817 oorlede, maar Jefferson het nooit die testamente nagekom nie: Op 77 -jarige ouderdom pleit hy dat hy weens sy hoë ouderdom  en die talle regskompleksiteite van die erflating nie as eksekuteur kon optree nie - die testament is betwis deur verskeie familielede en was jare lank vasgebind in die howe, lank na Jefferson se dood.  Jefferson het sy vriend John Hartwell Cocke, wat ook slawerny gekant het, as eksekuteur aanbeveel, maar Cocke wou ook nie die erflating uitvoer nie.  In 1852 het die Amerikaanse hooggeregshof die boedel teen $ 50 000 toegeken aan Kościuszko se erfgename in Pole, nadat hy beslis het dat die testament ongeldig was. 
Jefferson sukkel steeds met skuld nadat hy as president gedien het. Hy het van sy honderde slawe as onderpand vir sy skuldeisers gebruik. Hierdie skuld was te wyte aan sy weelderige leefstyl, lang konstruksie en veranderinge aan Monticello, ingevoerde goedere, kuns en lewenslange probleme met skuld, van die erf van die skuld van skoonpa John Wayles tot die ondertekening van twee 10 000 note laat in die lewe om dierbare te help vriend Wilson Cary Nicholas, wat sy staatsgreep was. Tog was hy slegs een van talle ander wat omstreeks 1820 verlammende skuld gely het. Hy het ook skuld aangegaan om sy enigste oorlewende dogter, Martha Jefferson Randolph, en haar groot gesin te ondersteun. Sy het geskei van haar man, wat misbruik geraak het van alkoholisme en geestesongesteldheid (volgens verskillende bronne), en haar gesin laat woon in Monticello. 
In Augustus 1814 stem die planter Edward Coles en Jefferson ooreen oor Coles se idees oor emansipasie. Jefferson het Coles aangemoedig om nie sy slawe te bevry nie, maar die jonger man het al sy slawe na die Illinois geneem en hulle bevry en grond vir plase voorsien.  
In April 1820 skryf Jefferson aan John Holmes en gee sy mening oor die kompromie in Missouri. Oor slawerny het hy gesê:
daar is nie 'n man op aarde wat meer as ek sou opoffer om ons van hierdie swaar smaad [slawerny] te bevry nie. ons het die wolf by die oor, en ons kan hom nie vashou of veilig laat gaan nie. Geregtigheid is op die een skaal, en selfbehoud in die ander.  
Jefferson het moontlik die frase "wolf by die ore" by Suetonius, 'n Romeinse biograaf, geleen terwyl hy 'n boek van sy werke gehou het. Jefferson het slawerny gekenmerk as 'n gevaarlike dier (die wolf) wat nie in bedwang gehou kon word nie. Hy het geglo dat pogings om slawerny te beëindig tot geweld sal lei.  Jefferson het die brief afgesluit waarin hy kla: "Ek is spyt dat ek nou moet sterf in die oortuiging dat die nuttelose opoffering van hulself, deur die generasie van '76, om selfregering en geluk in hul land te verkry, deur die onverstandige en onwaardige hartstogte van hulle seuns, en dat my enigste troos is dat ek lewe om nie daaroor te huil nie. " Na die Missouri -kompromie, het Jefferson hom grotendeels aan die politiek en die openbare lewe onttrek en geskryf "met een voet in die graf, ek het geen reg om met hierdie dinge in te meng nie." 
In 1821 skryf Jefferson in sy outobiografie dat hy voel dat slawerny onvermydelik tot 'n einde sou kom, hoewel hy ook van mening was dat daar geen hoop op rassegelykheid in Amerika was nie, en verklaar: "Niks is meer seker in die boek van die lot geskryf as dat hierdie mense [ negros] moet vry wees. Dit is ook nie minder seker dat die twee rasse, ewe vry, nie in dieselfde regering kan lewe nie. 
Die Amerikaanse kongres het uiteindelik kolonisering van bevryde Afro-Amerikaanse slawe geïmplementeer deur die slawehandelwet van 1819 deur president James Monroe te onderteken. Die wet het finansiering gemagtig om die kus van Afrika te koloniseer met vrygelate Afro-Amerikaanse slawe. In 1824 stel Jefferson 'n algehele emansipasieplan voor wat slawe wat na 'n sekere datum gebore is, sou bevry.  Jefferson het voorgestel dat Afro-Amerikaanse kinders wat in Amerika gebore is, deur die federale regering vir $ 12,50 gekoop word en dat hierdie slawe na Santo Domingo gestuur word.  Jefferson het erken dat sy plan liberaal sou wees en selfs ongrondwetlik sou wees, maar hy het 'n grondwetlike wysiging voorgestel om die kongres slawe te laat koop. Hy het ook besef dat die skeiding van kinders van slawe 'n humanitêre koste sal inhou. Jefferson het geglo dat sy algehele plan die moeite werd was om te implementeer en dat die vrystelling van meer as 'n miljoen slawe die finansiële en emosionele koste werd was. 
By sy dood het Jefferson groot skuld gehad, deels weens sy voortgesette bouprogram.  Die skuld het sy boedel beswaar, en sy gesin het 130 slawe, feitlik al die lede van elke slawefamilie, van Monticello verkoop om sy skuldeisers te betaal.   Slawe -gesinne wat al dekades lank gevestig en stabiel was, is soms uitmekaar. Die meeste van die verkoopte slawe het óf in Virginia gebly óf is na Ohio verplaas. 
Jefferson bevry vyf slawe in sy testament, almal mans van die Hemings -familie. Dit was sy twee natuurlike seuns, en Sally se jonger halfbroer John Hemings, en haar neefs Joseph (Joe) Fossett en Burwell Colbert.  Hy gee Burwell Colbert, wat as sy butler en valet diens gedoen het, $ 300 vir die aankoop van voorrade wat gebruik word in die handel van "skilder en glashouer". Hy het John Hemings en Joe Fossett elk 'n akker op sy grond gegee sodat hulle huise vir hul gesinne kon bou. Sy testament bevat 'n versoekskrif aan die staatswetgewer om toe te laat dat die vrymanne in Virginia kan bly om saam met hul gesinne te wees, wat onder slawe van Jefferson se erfgename was. 
Jefferson het Joseph Fossett in sy testament bevry, maar Fossett se vrou (Edith Hern Fossett) en hul agt kinders is op 'n veiling verkoop. Fossett kon genoeg geld kry om die vryheid van sy vrou en twee jongste kinders te koop. Die res van hul tien kinders is aan verskillende slawehouers verkoop. Die Fossetts het 23 jaar lank gewerk om die vryheid van hul oorblywende kinders aan te skaf. 
Gebore en grootgemaak as vry, sonder om te weet dat ek 'n slaaf was, het ek skielik, by die dood van Jefferson, 'n veilingblok opgesit en aan vreemdelinge verkoop.
In 1827 vind die veiling van 130 slawe by Monticello plaas. Die verkoping het vyf dae geduur ondanks die koue weer. Die slawe het pryse van meer as 70% van hul gewaardeerde waarde gebring. Binne drie jaar is al die 'swart' gesinne in Monticello verkoop en versprei. 
Die bewering dat Thomas Jefferson twee jaar lank kinders van sy slaaf, Sally Hemings, gehad het, was 'n kwessie van bespreking en meningsverskil. In 1802 publiseer die joernalis James T. Callender, nadat hy deur Jefferson 'n pos as posmeester geweier is, bewerings dat Jefferson Hemings as byvrou geneem het en verskeie kinders by haar gehad het.  John Wayles het haar as 'n slaaf gehou, en was ook haar pa, sowel as die vader van Jefferson se vrou Martha. Sally was driekwart wit en opvallend dieselfde in voorkoms en stem as Jefferson se oorlede vrou. 
In 1998, om die manlike DNA-lyn vas te stel, het 'n paneel navorsers 'n Y-DNA-studie gedoen van lewende afstammelinge van Jefferson se oom, Field, en van 'n afstammeling van Sally se seun, Eston Hemings. Die resultate, gepubliseer in die tydskrif Natuur,  toon 'n Y-DNA-pasmaat met die manlike Jefferson-lyn. In 2000 het die Thomas Jefferson Foundation (TJF) 'n span geskiedkundiges bymekaargemaak wie se verslag tot die gevolgtrekking gekom het dat daar saam met die DNA en historiese bewyse 'n groot waarskynlikheid bestaan ​​dat Jefferson die vader van Eston was en waarskynlik van alle Hemings se kinders. W. M. Wallenborn, wat aan die Monticello -verslag gewerk het, was dit nie eens nie en beweer dat die komitee reeds besluit het voordat die getuienis geëvalueer is, was 'n "haas om te oordeel" en dat die bewerings van Jefferson se vaderskap ongegrond en polities gedrewe was. 
Sedert die DNA-toetse bekend gemaak is, het die meeste biograwe en historici tot die gevolgtrekking gekom dat die wewenaar Jefferson 'n langtermynverhouding met Hemings gehad het.  Ander geleerdes, waaronder 'n span professore verbonde aan die Thomas Jefferson Heritage Society, beweer dat die getuienis onvoldoende is om Thomas Jefferson se vaderskap af te sluit, en let op die moontlikheid dat ander Jeffersons, insluitend Thomas se broer Randolph Jefferson en sy vyf seuns, wat wat dikwels met slawe verbroeder is, kon die vader van Hemings se kinders geword het.   Jefferson het twee van Sally se kinders toegelaat om Monticello te verlaat sonder formele moedeloosheid toe hulle vyf jaar oud was, waaronder die twee oorblywende seuns van Sally, deur sy testament bevry is by sy dood. Alhoewel Sally nie wettig bevry is nie, verlaat Sally Monticello saam met haar seuns. Hulle is in die sensus van 1830 as vry blankes gereken.   Madison Hemings, in 'n artikel getiteld "Life Among the Lowly", in 'n klein Ohio -koerant Republikein van Pike County, beweer dat Jefferson sy pa was.  
Jefferson het elke faset van die vier Monticello -plase bestuur en spesifieke instruksies aan sy opsieners oorgelaat wanneer hy weg was of op reis was. Slawe in die herehuis, meule en nagelary het by een algemene opsiener aangemeld wat deur Jefferson aangestel is, en hy het baie opsieners aangestel, waarvan sommige destyds as wreed beskou is. Jefferson het noukeurige periodieke rekords gemaak oor sy slawe, plante en diere en die weer.   Jefferson, in sy Plaasboek joernaal, visueel gedetailleerd beskryf, sowel die kwaliteit as kwantiteit van gekoopte slaweklere en die name van alle slawe wat die klere ontvang het.  In 'n brief wat in 1811 geskryf is, beskryf Jefferson sy spanning en angstigheid oor die probleme wat hy volgens hom sy 'plig' was om spesifieke wenslike komberse aan te skaf vir 'die arme skepsels' - sy slawe. 
Sommige historici het opgemerk dat Jefferson baie slawegesinne saam op sy plantasies onderhou het. Historikus Bruce Fehn sê dat dit destyds in ooreenstemming was met ander slawe -eienaars. Daar was dikwels meer as een generasie gesinne op die plantasie en gesinne was stabiel. Jefferson en ander slawehouers het die "koste van die reproduksie van die arbeidsmag na die werkers self verskuif". Hy kan die waarde van sy eiendom verhoog sonder om ekstra slawe te hoef te koop.  Hy het probeer om die kindersterftes te verminder en geskryf: "'n [Vrou] wat elke twee jaar 'n kind bring, is meer winsgewend as die beste man op die plaas." 
Jefferson het die slawe in Monticello aangemoedig om te "trou". (Die slawe kon nie wettiglik in Virginia trou nie.) Hy koop af en toe slawe om gesinne bymekaar te hou. In 1815 het hy gesê dat sy slawe 'baie meer werd' was as gevolg van hul huwelike.  [ bladsy benodig ] "Getroude" slawe het egter geen wetlike beskerming of erkenning onder die wet gehad nie; meesters kon slawe "mans" en "vroue" na willekeur skei. 
Thomas Jefferson het sy strategie om kinders in diens te neem in sy Farm Book opgeteken. Tot die ouderdom van 10 jaar het kinders as verpleegsters gedien. Toe die plantasie tabak verbou het, was kinders op 'n goeie hoogte om tabakwurms uit die gewasse te verwyder en dood te maak.  Toe hy begin koring verbou het, was minder mense nodig om die gewasse te onderhou, en daarom het Jefferson handbedrywighede gevestig. Hy het gesê dat kinders "in die grond gaan of ambagte leer" Toe meisies 16 was, het hulle begin draai en tekstiele weef. Seuns het naels gemaak tussen die ouderdomme van 10 en 16. In 1794 het Jefferson 'n dosyn seuns by die spykerwerk gehad.  Die spykerfabriek was op Mulberry Row. Nadat dit in 1794, vir die eerste drie jaar, geopen is, het Jefferson die produktiwiteit van elke kind aangeteken. Hy het diegene wat die produktiefste was, gekies om as ambagsmanne opgelei te word: smede, timmermanne en hokkies. Diegene wat die swakste gevaar het, is as veldarbeiders aangewys.  Terwyl seuns by die spyker werk, het seuns meer kos gekry en moontlik nuwe klere gekry as hulle hulle goed van hul taak gekwyt het. 
James Hubbard was 'n verslaafde werker in die nagelary wat twee keer weggehardloop het. Die eerste keer dat Jefferson hom nie laat slaan het nie, maar op die tweede keer het Jefferson hom ernstig geslaan. Hubbard is waarskynlik verkoop nadat hy in die tronk was. Stanton sê kinders het fisieke geweld gely. Toe 'n 17-jarige James siek was, het 'n opsiener hom na bewering "drie keer op een dag" geslaan. Geweld was algemeen op plantasies, insluitend Jefferson's.  Volgens Marguerite Hughes gebruik Jefferson '' 'n swaar straf '', soos swepe wanneer wegholings gevang is, en verkoop hy dit soms om 'ander mans en vroue te ontmoedig om hul vryheid te verkry'.  Henry Wiencek aangehaal binne 'n Smithsonian Tydskrif 'n paar berigte oor Jefferson wat beveel dat slawe geslaan of verkoop word as straf vir uiterste wangedrag of ontsnapping. 
Die Thomas Jefferson Foundation haal Jefferson se instruksies aan sy opsieners aan om nie sy slawe te slaan nie, maar het opgemerk dat hulle sy wense dikwels geïgnoreer het tydens sy gereelde afwesigheid van die huis.  Volgens Stanton toon geen betroubare dokument Jefferson aan dat hy fisiese regstelling direk gebruik nie.  Gedurende Jefferson se tyd was sommige ander slawehouers ook nie eens met die praktyke om slawe te slaan en tronk toe te sit nie. 
Slawe het 'n verskeidenheid take gehad: Davy Bowles was die bestuurder, insluitend reise om Jefferson van en na Washington DC of die hoofstad van Virginia te neem. Betty Hemings, 'n gemengde-slaaf wat saam met haar familie van sy skoonpa geërf is, was die matriarg en hoof van die huisslawe in Monticello, wat beperkte vryheid toegelaat is toe Jefferson weg was. Vier van haar dogters het as huisslawe gedien: Betty Brown Nance, Critta en Sally Hemings. Laasgenoemde twee was halfsusters van Jefferson se vrou. 'N Ander huisslaaf was Ursula, wat hy afsonderlik gekoop het. Die algemene instandhouding van die herehuis was ook onder die sorg van die familielede van Hemings: die meester van die timmer was die seun van Betty, John Hemings. Sy nefies Joe Fossett, as smid, en Burwell Colbert, as Jefferson se butler en skilder, het ook belangrike rolle gespeel. Wormley Hughes, 'n kleinseun van Betty Hemings en tuinier, het informele vryheid gekry ná Jefferson se dood.  Herinnerings aan die lewe in Monticello sluit dié van Isaac Jefferson (gepubliseer, 1843), Madison Hemings en Israel Jefferson in (albei gepubliseer, 1873). Isaac was 'n verslaafde smid wat op Jefferson se plantasie gewerk het.  
Die laaste opgetekende onderhoud van 'n voormalige slaaf was met Fountain Hughes, toe 101, in Baltimore, Maryland in 1949. Dit is aanlyn beskikbaar by die Library of Congress en die World Digital Library.  Gebore in Charlottesville, Fountain was 'n afstammeling van Wormley Hughes en Ursula Granger, sy grootouers was onder die huisslawe wat Jefferson in Monticello besit het. 
In 1780 begin Jefferson vrae beantwoord oor die kolonies wat deur die Franse minister François de Marboias gevra is. Hy werk vyf jaar lank aan 'n boek wat dit in Frankryk laat druk het terwyl hy daar was as Amerikaanse minister in 1785.  Die boek behandel onderwerpe soos berge, godsdiens, klimaat, slawerny en ras. 
Menings oor ras Redigeer
In navraag XIV van hom Notas, Ontleed Jefferson die aard van Swartes. Hy het verklaar dat swartes onbedagsaamheid, intelligensie, teerheid, hartseer, verbeelding en skoonheid ontbreek dat hulle 'n swak smaak gehad het, sleg ruik en nie kuns of poësie kon produseer nie, maar toegegee het dat hulle die morele gelyke van alle ander is.   Jefferson het geglo dat die bande van liefde vir swartes swakker was as dié van blankes.  Jefferson het nooit besluit of die verskille natuurlik of kweek is nie, maar hy het ongetwyfeld gesê dat sy siening cum grano salis geneem moet word
Die mening dat hulle minderwaardig is in die fakulteite van rede en verbeelding, moet met groot verskil in gevaar gestel word. Om 'n algemene gevolgtrekking te regverdig, is baie waarnemings nodig, selfs waar die onderwerp aan die anatomiese mes, die optiese bril, die ontleding deur vuur of met oplosmiddels onderwerp kan word. Hoeveel te meer, waar dit 'n fakulteit is, nie 'n substansie nie, ondersoek ons ​​waar dit die navorsing van alle sintuie ontwyk, waar die omstandighede van sy bestaan ​​uiteenlopend is en uiteenlopend gekombineer word, waar die gevolge van diegene wat teenwoordig is of afwesig is berekening, laat ek ook byvoeg, as 'n omstandigheid van groot teerheid, waar ons gevolgtrekking 'n hele ras mense van die rang van die wesens wat hul Skepper hulle moontlik sou gegee het, sou afbreek. Tot ons smaad moet gesê word dat alhoewel ons 'n eeu en 'n half lank die rasse van swart en rooi mans onder ons gehad het, hulle ons nog nooit as onderdane van die natuurgeskiedenis beskou het nie. Ek voer dit dus slegs uit as 'n vermoede dat die swartes, hetsy oorspronklik 'n duidelike ras, of onderskei deur tyd en omstandighede, minderwaardig is as die blankes in die liggaam en gees. Dit is nie teen ervaring om te veronderstel dat verskillende spesies van dieselfde genus, of variëteite van dieselfde spesie, verskillende kwalifikasies kan hê nie. 
In 1808 stuur die Franse afskaffingskundige en priester Henri-Baptiste Grégoire, oftewel Abbé Grégoire, president Jefferson 'n afskrif van sy boek, 'N Ondersoek oor die intellektuele en morele fakulteite en letterkunde van negers. In sy teks reageer hy op en betwis Jefferson se argumente van Afrikaanse minderwaardigheid in Notas oor Virginia deur die gevorderde beskawings aan te haal wat Afrikane ontwikkel het as bewys van hul intellektuele bekwaamheid.   Jefferson het aan Grégoire geantwoord dat die regte van Afro -Amerikaners nie van intelligensie moet afhang nie en dat Afrikaners 'agbare intelligensie' het.  Jefferson het oor die swart ras geskryf,
maar wat ook al hul talent is, dit is geen maatstaf vir hul regte nie. Omdat Sir Isaac Newton beter was as ander in begrip, was hy dus nie heer oor die persoon of eiendom van ander nie. Op hierdie gebied kry hulle daagliks meer mening in die menings van nasies, en daar is hoopvolle vordering met betrekking tot hul herstel op gelyke voet met die ander kleure van die menslike familie.  
Dumas Malone, Jefferson se biograaf, verduidelik Jefferson se hedendaagse opvattings oor ras soos dit uitgedruk word Notas was die "voorlopige oordele van 'n vriendelik en wetenskaplik ingestelde man". Merrill Peterson, 'n ander biograaf van Jefferson, beweer dat Jefferson se rassevooroordeel teenoor Afro -Amerikaners ''n produk is van ligsinnige en kronkelende redenasies en verwarrende verwarring van beginsels'. Peterson noem Jefferson se rassebeskouing oor Afro -Amerikaners 'volksgeloof'. 
In 'n antwoord (in The Papers of Thomas Jefferson, vol. 10, 22 Junie-31 Desember 1786, red. Julian P. Boyd bl. 20-29) op Jean Nicolas DeMeunier se navrae oor die publikasie van sy notas oor die staat van Parys Virginia (1785) Jefferson beskryf die suidelike slawe -plantasie -ekonomie as '' 'n soort eiendom wat aan sekere handelshuise in Londen geheg is '': 'Virginia het aan die einde van die [Revolusionêre] oorlog beslis twee miljoene pund aan Groot -Brittanje verskuldig. Die voordele [winste] wat die Britse handelaars gemaak het met die tabak wat aan hulle gestuur is, was so groot dat hulle geen spaargeld gespaar het nie. tot by die planter, totdat hulle hom meer in die skuld gedompel het as wat hy kon betaal sonder om sy grond of slawe te verkoop.Daarna het hulle die pryse wat vir sy tabak gegee is, verlaag, sodat sy besendings so groot kon word, en sy vraag na nek Dit was nog altyd so ekonomies dat hulle hom nooit toegelaat het om sy skuld te delg nie. Hierdie skulde het vir baie geslagte oorerflik geword van vader tot seun, sodat die planters 'n tipe eiendom was wat by sekere handelshuise in Londen geheg is. uitvoer -handelaars en groothandelaars het voortgegaan, met die middelpunt van finansies en handel wat van Londen na Manhattan verskuif het, waar banke tot en met die Burgeroorlog verbande met slawe as onderpand afgeskryf het, en aan plantasies in wanbetaling afskakel en dit in hul beleggersbelange bedryf. , soos bespreek deur Philip S. Foner. 
Ondersteuning vir kolonisasieplan Wysig
In sy Notas Jefferson het geskryf oor 'n plan wat hy in 1779 in die Virginia -wetgewer ondersteun het wat slawerny sou beëindig deur die kolonisering van vrygemaakte slawe.  Hierdie plan was baie gewild onder die Franse mense in 1785 wat Jefferson as 'n filosoof geprys het. Volgens Jefferson het hierdie plan vereis dat slawe van volwassenes in slawerny moes voortgaan, maar dat hul kinders van hulle afgeneem en opgelei sou word om 'n vaardigheid in die kunste of wetenskappe te hê. Hierdie bekwame vroue op die ouderdom van 18 en mans op 21 sou geëmansipeer word, wapens en voorrade kry, en gestuur word om 'n vreemde land te koloniseer.  Jefferson het geglo dat kolonisasie die praktiese alternatief is, terwyl bevryde swartes wat in 'n blanke Amerikaanse samelewing woon, tot 'n rasseoorlog sou lei. 
Kritiek op die gevolge van slawerny
In Notas Jefferson kritiseer die gevolge wat slawerny op beide die blanke en Afro-Amerikaanse slawe-samelewing gehad het.  Hy skryf:
Daar moet ongetwyfeld 'n ongelukkige invloed wees op die maniere van ons mense wat veroorsaak word deur die bestaan ​​van slawerny onder ons. Die hele handel tussen meester en slaaf is 'n ewigdurende oefening van die mees onstuimige passies, die mees onophoudelike despotisme aan die een kant en vernederende voorleggings aan die ander kant. Ons kinders sien dit en leer om dit na te boots, want die mens is 'n nabootsende dier. Hierdie eienskap is die kiem van alle opvoeding in hom. Van sy wieg tot sy graf leer hy om te doen wat hy sien hoe ander dit doen. As 'n ouer in sy filantropie of sy eie liefde geen motief kon vind om die onbeskaamdheid van passie teenoor sy slaaf te beperk nie, moet dit altyd voldoende wees dat sy kind teenwoordig is. Maar oor die algemeen is dit nie voldoende nie. Die ouer storm, die kind kyk, vang die lyne van die toorn op, bring dieselfde lug in die sirkel van kleiner slawe, gee 'n gevoel vir sy ergste hartstogte en word dus verpleeg, opgevoed en daagliks beoefen in tirannie. daardeur gestempel word met afskuwelike eienaardighede. Die man moet 'n wonderkind wees wat sy maniere en sedes kan behou, ongeag hierdie omstandighede. En met watter teregstelling moet die staatsman gelaai word, wat die een helfte van die burgers toelaat om die regte van die ander te vertrap, dit in despote verander, en dit in vyande, vernietig die sedes van die een deel en die amor patriae van die ander ander.
Volgens James W. Loewen het Jefferson se karakter 'met slawerny geworstel, al het hy uiteindelik verloor'. Loewen sê dat die begrip van Jefferson se verhouding met slawerny belangrik is om die huidige Amerikaanse sosiale probleme te verstaan. 
Belangrike 20ste-eeuse Jefferson-biograwe, waaronder Merrill Peterson, ondersteun die siening dat Jefferson sterk gekant was teen slawerny. Peterson het gesê dat Jefferson se eienaarskap van slawe "sy hele volwasse lewe hom in stryd met sy morele en politieke beginsels geplaas het. Tog kan daar nie sprake wees van sy ware haat teen slawerny of, inderdaad, die pogings wat hy aangewend het om dit te bekamp en uit te skakel. "  Peter Onuf verklaar dat Jefferson bekend was vir sy 'opposisie teen slawerny, wat die bekendste in syne uitgedruk is. Aantekeninge oor die staat Virginia. " Onuf, en sy medewerker Ari Helo, het uit Jefferson se woorde en optrede afgelei dat hy teen die samesyn van vrye swartes en blankes was.  Dit, het hulle aangevoer, het die onmiddellike emansipasie in Jefferson se gedagtes so problematies gemaak. Soos Onuf en Helo verduidelik het, het Jefferson gekant teen die vermenging van die rasse, nie vanweë sy oortuiging dat swartes minderwaardig was nie (alhoewel hy dit geglo het), maar omdat hy gevrees het dat "onmiddellike vrylating van die slawe in wit gebied" "volksmoordgeweld" sou veroorsaak. stel jou nie voor dat die swartes in harmonie met hul voormalige onderdrukkers leef nie. Jefferson was seker dat die twee rasse voortdurend in stryd sou wees. Onuf en Helo beweer dat Jefferson gevolglik 'n voorstander is van die bevryding van die Afrikaners deur 'verdrywing', wat hy gedink het sou het die veiligheid van beide die blankes en swartes verseker.Biograaf John Ferling het gesê dat Thomas Jefferson "ywerig daartoe verbind is om die slawerny af te skaf". 
Vanaf die vroeë 1960's het sommige akademici die posisie van Jefferson as 'n advokaat teen slawerny begin uitdaag nadat hy sowel sy optrede as sy woorde herwaardeer het.   Paul Finkelman het in 1994 geskryf dat vroeëre geleerdes, veral Peterson, Dumas Malone en Willard Randall, besig was met 'oordrywing of wanvoorstelling' om hul argument oor Jefferson se anti-slawerny-posisie te bevorder en gesê 'hulle ignoreer teenstrydige getuienis' en 'skets 'n vals prentjie' om Jefferson se beeld oor slawerny te beskerm.  Akademici, waaronder William Freehling, Winthrop Jordan. 
In 2012 het die skrywer Henry Wiencek, baie krities teenoor Jefferson, tot die gevolgtrekking gekom dat Jefferson sy nalatenskap as 'n stigter probeer beskerm het deur slawerny vir besoekers in Monticello en deur sy geskrifte aan afskaffers te verberg.  Volgens Wiencek se mening maak Jefferson 'n nuwe voorpad na sy landgoed Monticello om die opsieners en slawe wat die landbouvelde bewerk het, weg te steek. Wiencek was van mening dat Jefferson se "sagte antwoorde" aan afskaffingskundiges hom teenoor slawerny laat verskyn het.  Wiencek verklaar dat Jefferson oor enorme politieke mag beskik, maar "het niks gedoen om die einde van die slawerny te bevorder tydens sy ampstermyn as diplomaat, staatsekretaris, vise-president en twee keer gekose president of na sy presidentskap nie." 
Volgens Greg Warnusz het Jefferson tipiese 19de-eeuse oortuigings dat swartes minderwaardig was as blankes in terme van 'potensiaal vir burgerskap', en wou hy hê dat hulle herkoloniseer moet word na onafhanklike Liberië en ander kolonies. Sy siening van 'n demokratiese samelewing was gebaseer op 'n homogeniteit van werkende mense, wat in daardie dae die kulturele normaliteit van die grootste deel van die wêreld was. Hy beweer dat hy belangstel om albei rasse in sy voorstel te help. Hy het voorgestel dat slawe geleidelik vrygestel word na die ouderdom van 45 (toe hulle hul beleggers se belegging sou terugbetaal het) en hulle in Afrika sou hervestig. (In hierdie voorstel word nie erken hoe moeilik dit vir vrymanne sal wees om na die ouderdom van 45 jaar in 'n ander land en omgewing te woon nie.) Jefferson se plan het 'n blanke samelewing sonder swartes voorgestel. 
Oor Jefferson en ras het die skrywer Annette Gordon-Reed die volgende gesê:
Van al die stigters was Thomas Jefferson vir wie die kwessie van ras die grootste opduik. In die rolle van slawehouer, staatsamptenaar en gesinsman was die verhouding tussen swartes en blankes iets waaroor hy gedink het, waaroor hy geskryf het en waarmee hy van sy wieg na sy graf geworstel het. 
Paul Finkelman verklaar dat Jefferson geglo het dat swartes nie basiese menslike emosies het nie. 
Volgens historikus Jeremy J. Tewell, hoewel Jefferson se naam in die vroeë 1770's in die Virginia-wetgewer met die anti-slawerny-verband geassosieer is, beskou Jefferson slawerny as 'n 'suidelike lewenswyse', soortgelyk aan die algemene Griekse en antieke samelewings. In ooreenkoms met die suidelike slawemaatskappy, het Jefferson geglo dat slawerny die swartes beskerm het, wat hy as minderwaardig beskou of nie in staat was om vir hulself te sorg nie. 
Volgens Joyce Appleby het Jefferson geleenthede gehad om hom los te maak van slawerny. In 1782, na die Amerikaanse rewolusie, het Virginia 'n wet goedgekeur waarin die slawe -eienaar wettig en makliker bereikbaar is, en die vrystellingskoers het ook in ander state in die Bo -Suid gestyg. Noordelike state het verskillende emansipasieplanne geslaag. Jefferson se optrede het nie tred gehou met dié van die advokate teen slawerny nie.  Op 15 September 1793 stem Jefferson skriftelik in om James Hemings, sy gemengde-slaaf wat hom sedert hul tyd in Parys as sjef gedien het, vry te laat nadat die slaaf sy jonger broer Peter as 'n plaasvervanger-sjef opgelei het.Jefferson het James Hemings uiteindelik in Februarie 1796 bevry. Volgens 'n historikus was Jefferson se vrystelling nie ruim nie, het hy gesê dat die dokument 'enige idee van welwillendheid ondermyn'.  Met vryheid werk Hemings in Philadelphia en reis na Frankryk. 
Daarteenoor het soveel ander slawehouers in Virginia slawe in die eerste twee dekades na die rewolusie bevry dat die deel vrye swartes in Virginia in vergelyking met die totale swart bevolking gestyg het van minder as 1% in 1790 tot 7,2% in 1810.  Teen daardie tyd was driekwart van die slawe in Delaware bevry, en 'n groot deel van die slawe in Maryland. 
Die Thomas Jefferson Heritage Society (TJHS) (tjheritage.org), en sy navorsers WELKOM 'n debat op enige tyd, plek, mediadekking, ens. Hierdie uitdaging is aan die gelowiges in die Jefferson-Hemings-fiasko gerig, maar dit kom nie vooruit. Hulle het niemand wat het nie
eerstehandse kennis van alle fases van hierdie omstredenheid. Die TJHS doen dit, en die opposisie weet en vrees dit.
Vir die nuutste uitstekende boek oor hierdie Jefferson-Hemings-kontroversie, lees Cyndi Burton se & quotJefferson Vindicated & quot. Mev. Burton is 'n gerespekteerde genealoog van Albermale Co., VA, wat drie jaar lank navorsing gedoen het oor hierdie fisco. James A. Bear, jr., Vorige direkteur, Monticello, doen uitstekende werk met die skryf van die voorwoord.
Die publiek word voorgehou oor hierdie ONGELUWE bewering dat Thomas Jefferson ENIGE slaafkind was.
Asst. aan dr Foster met die DNA -studie
Herbert Barger - 23/09/2006
'N Vorige plasing het aangedui dat daar nie veel is om oor te debatteer nie en daarom kan professor Turner niemand vind om na vore te kom om oor sy span te debatteer nie. Die pos is diep mislei deur dit te glo, 13 prominente topgeleerdes (kyk na hul name en kwalifikasies op www.tjheritage.org) verduidelik die kwessie baie goed.
Gepraat van vooropgestelde idees. dit was presies die benadering van die Monticello -studie soos gerapporteer deur dr. Ken Wallenborn, 'n destydse werknemer van Monticello, wat saam met twee ander senior gidse daar bedank het, eerder as om ongegronde inligting aan die publiek te rapporteer. Dr Wallenborn spreek hiervan & quotnow we have him attitude. & Quot
Iemand wat 25 jaar lank Thomas Jefferson bestudeer het, soos die plakkaat verduidelik, moes sekerlik al agtergekom het dat Thomas Jefferson elke keer op 'n pad gery is om aan te pas by die huidige politieke polities korrekte historiese revisioniste.
Baie geloof en geloof in die korrektheid van die Samuel Wetmore/Madison Hemings Pike Co., koerantartikel is uitgetrek. Lees gerus op ander plasings in hierdie string oor die leuens soos dit deur die twee geskryf is. Daar is gesê oor die geloof van die afstammelinge van Eston Hemings dat hulle afstam van 'n & quotuncle & quot. dit was hul vorige oortuiging vir Fawn Brodie se besoek. Eston Hemings het NOOIT berig of gesê dat HY 'n kind van THOMAS Jefferson was nie. Madiso, is die een wat dit in die artikel van Pike Co. berig het, en ons WEET dat hy of Wetmore gelieg het (sien ander plasings op hierdie string). Waarom enigiets anders oor hierdie artikel as waar aanvaar?
Die mite dat Sally Hemings en Martha Jefferson halfsusters was, is NIE bewys nie. Baie mense wat polities korrekte skrywers wil wees en kwota -outoriteite is, sê dit sonder om navorsing te doen. 'N Uitstekende boek, "Anatomie van 'n skandaal: Thomas Jefferson and the Sally Story", geskryf deur dr. En mev. James F. McMurry, Jr. (beskikbaar by Amazon.com of ander goeie boekwinkels) bestudeer hierdie lang gerug diep. Daar is niks aan die gerug nie. Al die onlangse verhale hieroor en die goed voel, wollerige sepiemateriaal is voer vir lesers wat op soek is na 'n liefdesbelangstelling, waar daar NIKS was nie.
Laat ons die feit gebruik en AANVRA en die akkuraatheid van die DNA -bevindings rapporteer. Moenie u laat mislei deur die kwota -outoriteite en ons anders vertel nie. bevraagteken hul werklike kennis. Hulle besit dalk sy huis, maar besit nie sy erfenis nie. Ons doen. Dit is die rede waarom 'n tweede opinie nodig was toe bevooroordeelde, skuins, onderrapportering en wegsteek van 'n baie belangrike minderheidsverslag uit hul verslag ontken is. So is die Thomas Jefferson Heritage Society gestig (www.tjheritage.org.) Lees die volledige TJHS -geborgde verslag van die geleerde kommissie as 'n skakel na hierdie webwerf.
Kristin, jy is absoluut op hierdie fiasko en die misleidings. U het moontlik my plasings hierbo gelees en die webblaaie verduidelik dit alles.
Die opsomming is dat:
* Die gemiddelde persoon kry sy geskiedenis uit die media. MOET NOOIT die media vertrou vir die korrektheid van hierdie spesifieke verhaal nie. Ek weet. PBS Frontline en A & ampE Biography het my albei geplak vir hul lang spesiale aanbiedinge van Sally Hemings. gevolg. NIE 'n woord is op die programme vertoon nie. Wash Post was bevooroordeeld en onakkuraat oor hul artikels oor die DNA -studie en die WP -ombudsman het 8 verslaggewers aangewys as deelneem aan hierdie tipe beriggewing.
* Die gemiddelde persoon vertrou op Monticello om akkurate navorsingsresultate te gee. Hoe lyk dit met die akkuraatheid van hul verslaggewing? Miskien is een gevind deur Jefferson en moontlik almal. Dan Jordan, president van Monticello, weet goed dat slegs een getoets is. Hy sal die Hemings nie eens aanmoedig om 'n ander bron vir manlike DNA te toets nie. hulle verklaar dat hulle tevrede is met hul mondelinge geskiedenis. Die ander kan nog steeds die vader van die Carr -seuns word. MAAR NIKS bewys of suggereer dat almal die vader was van ENIGE Jefferson nie.
* Politieke korrektheid en historiese revisionisme dryf hierdie leuen aan. nie navorsing en sinvolle evaluering nie.
* 13 prominente geleerdes het in hul amptelike Scholars Commission Report (www.tjheritage.org) verklaar dat NIKS Thomas Jefferson skuldig maak aan die verwekking van ENIGE slawekind nie.
* Die omstredenheid verkoop boeke, tydskrifte, persoonlike optredes
Kristin Harris - 14/09/2005
Vandag doen ek 'n bietjie meer navorsing oor Thomas Jefferson en ek kom op 'n aanhaling uit 'n brief wat hy aan Charles Thompson Ford geskryf het. Dit is nie 'n ontkenning van die Sally Hemings -verhaal nie. Dit het niks daarmee te doen nie, maar ek vind die lyn baie belangrik. Hier is dit.
'n Slegs 'n dogter en 'n groot aantal kleinkinders sal my baie hulpbronne van geluk bied. "
1808 25 Desember TJ aan Charles Thomson Ford.
Hy verklaar duidelik dat Martha Jefferson Randolph sy enigste dogter is. Dit beteken dat Betty Hemmings en Harriet Hemings nie sy dogters is nie. Hy het geen rede om na sy dogter as sy enigste dogter te verwys nie. Hy kon eenvoudig gesê het ek het 'n dogter en talle kleinkinders, maar hy het nie. Ek het so 'n moeilike tyd met die Sally Hemings -verhaal, want Thomas Jefferson het soveel liefde vir sy dogter en sy kleinkinders getoon terwyl hy blykbaar Sally Hemings -kinders geïgnoreer het. Hy het hulle baie min hulp verleen in vergelyking met die hulp wat hy aan ander gegee het. Selfs ver familielede het meer aandag gekry as Hemings -kinders. Iets lyk my nie reg aan hierdie storie nie.
Op 'n kanttekening. Die verhaal oor Betsy Hemmings is ook vals. Betsey Hemmings gaan woon by Mill Brook saam met Maria Jefferson Eppes toe sy trou. Sy sterf in 1857 op 73 -jarige ouderdom.
Ek is nie so goed met die wiskunde nie, maar die datums op haar grafsteen dui aan dat sy iewers na 20 Augustus 1783 tot 20 Augustus 1784 gebore sou gewees het. Die vrou van Thomas Jefferson is in 1782 oorlede en terwyl ek sy outobiografie gelees het, het ek 'n paar belangrike datums opgemerk. Hier is 'n uittreksel uit die werk.
Op die 15de. van Junie 1781. Ek is aangestel saam met mnr. Adams, dr. Franklin, mnr. Jay en mnr. Laurens, 'n gevolmagtigde minister vir die onderhandeling van vrede, wat dan na verwagting deur die bemiddeling van die keiserin van Rusland sal plaasvind. Dieselfde redes het my nog steeds gedwing om te weier, en die onderhandeling is eintlik nooit aangegaan nie. Maar in die herfs van die volgende jaar 1782 het die kongres die versekering gekry dat 'n algemene vrede in die winter en lente gesluit sou word, het hulle my aanstelling op die 13de hernu. van November van daardie jaar. Ek het twee maande tevore die gewaardeerde metgesel van my lewe verloor, in wie se gevoelens ek, sonder spanning aan beide kante, die afgelope tien jaar in onberispelike geluk geleef het. Met die openbare belange was die gemoedstoestand dit eens om die voorgestelde toneelwisseling aan te beveel, en ek aanvaar die afspraak en vertrek Monticello op die 19de. van Desember 1782. vir Philadelphia, waar ek op die 27ste aangekom het. Die minister van Frankryk, Luzerne, het my 'n gang in die fregat van Romulus aangebied, wat ek aanvaar. Maar sy lê toe 'n paar kilometer onder Baltimore versper in die ys. Ek het dus 'n maand in Philadelphia gebly en die koerante in die staatsamptenaar bekyk om my te vergewis van die algemene toestand van ons buitelandse betrekkinge, en daarna na Baltimore gegaan om te wag op die bevryding van die fregat uit die ys. Nadat ons byna 'n maand daar gewag het, het ons inligting ontvang dat 'n voorlopige vredesverdrag op 3de deur ons kommissarisse onderteken is. van September 1782. om absoluut te word oor die sluiting van vrede tussen Frankryk en Groot -Brittanje. Aangesien ek na Europa gegaan het, het ek geen nut meer vir die publiek nie, en ek het onmiddellik na Philadelphia teruggekeer om die bevele van die kongres op te neem en is deur hulle verskoon om verder te gaan. Ek het dus teruggekeer huis toe, waar ek op die 15de aangekom het. van Mei 1783.
Hy was nie op die regte tyd in Monticello om die vader van Betsey Hemmings te word nie. Ek het op webwerwe afgekom dat ek beweer het dat hy die vader was. Daar moet daarop gewys word dat Thomas Jefferson nie die vader was nie.
Monticello vermy Jefferson se verhouding met Sally Hemings
'N Nuwe uitstalling worstel met die werklikheid van slawerny en gee 'n laaste knou aan twee eeue van die negering of bedekking van wat op 'n oop geheim was.
Foto's deur Gabriella Demczuk
CHARLOTTESVILLE, Va.-Die kamer-baksteenvloer, gipsmuur, leeg-is eenvoudig.
Die lewe wat dit verteenwoordig, was allesbehalwe.
Die nuut oopgemaakte ruimte in Monticello, Thomas Jefferson se paleisagtige bergtopplantasie, word aangebied as die woonkwartier van Sally Hemings, 'n slaaf wat die kinders van die stigter gebaar het. Maar dit is meer as 'n uitstalling.
Dit is die hoogtepunt van 'n poging van 25 jaar om te worstel met die werklikheid van slawerny in die huis van een van die mees welsprekende kampioene van Liberty. Die Sally Hemings -kamer maak Saterdag oop vir die publiek, langs 'n kamer wat toegewy is aan die mondelinge geskiedenis van die afstammelinge van slawe in Monticello, en die vroegste kombuis in die huis, waar Hemings se broer gekook het.
Die openbare opening bied 'n laaste klap vir twee eeue van ignoreer, bespot of bedek wat 'n openlike geheim tydens Jefferson se lewe was: sy verhouding met 'n slaaf wat byna vier dekades strek, van sy tyd in die buiteland in Parys tot sy dood.
Om die uitstalling moontlik te maak, moes kurators met 'n rits netelige vrae worstel. Hoe om 'n vrou presies uit te beeld vir wie geen foto bestaan ​​nie? (Die oplossing: om 'n skaduwee teen 'n muur te werp.) Hoe om die skeptisisme van diegene wat onoortuigbaar bly, te hanteer deur die toenemende bewyse dat Jefferson inderdaad die vader van Hemings se kinders was? (Die oplossing: vertel die verhaal heeltemal in aanhalings van haar seun Madison.)
En, die moeilikste van alles, in 'n era van Black Lives Matter en #MeToo: Hoe om die dekades lange seksuele verhouding tussen Jefferson en Hemings te beskryf? Moet dit as verkragting beskryf word?
"Ons kan regtig nie weet wat die dinamika was nie," het Leslie Greene Bowman, president van die Thomas Jefferson Foundation, gesê. "Was dit verkragting? Was daar liefde? Ons het gevoel dat ons 'n verskeidenheid standpunte moes aanbied, waaronder die pynlikste. "
Na 'n DNS -toets in 1998, het die stigting sonder winsbejag, wat Monticello besit, vasgestel dat Jefferson 'n "groot waarskynlikheid" het, en dat hy waarskynlik almal die vader was. Die nuwe uitstalling beweer Jefferson se vaderskap as 'n feit.
[Lees onderhoude met Jefferson -afstammelinge terwyl hulle nadink oor die nuwe uitstalling hier.]
Die uitstalling "Life of Sally Hemings" is miskien die opvallendste voorbeeld van die seeverandering wat by Monticello plaasgevind het, aangesien die stigting al hoe meer gefokus het op die beklemtoning van die verhale van Monticello se slawe. Die stigting het 'n meerjarige projek van $ 35 miljoen aangepak wat daarop gemik was om Monticello te herstel soos dit lyk toe Jefferson geleef het. Dit het 'n slawehut en werkswinkels herbou waar slawe gewerk het, en het daar reünies gehou vir die afstammelinge van die verslaafde bevolking, insluitend slaapplekke. Dit verwyder 'n openbare badkamer wat in die veertigerjare bo -op slawekwartiere geïnstalleer is.
En dit is besig om die gewilde "huistoer" van die herehuis uit te faseer, wat slegs minimaal melding gemaak het van slawerny langs Jefferson se prestasies, wat die ervaring van die meer as 400 000 toeriste wat jaarliks ​​Monticello besoek, radikaal verander.
Danksy 'n kort beskrywing wat deur een van die kleinseuns van Jefferson gegee is, glo historici dat Hemings in die slawekwartiere in die South Wing gewoon het. Maar hulle is nie seker watter kamer nie. Kurators het besluit om Hemings se verhaal in een van die kamers te vertel. In plaas daarvan dat dit 'n periode kamer was met voorwerpe wat sy moontlik sou besit het, het hulle dit leeg gelaat en die woorde van haar seun Madison op die muur geprojekteer om haar verhaal te vertel.
Die 1995 -film "Jefferson in Paris" verbeel hom dat Hemings en Jefferson van mekaar hou. Maar niemand weet hoe hulle werklik gevoel het nie. Daar word vermoed dat hul seksuele verhouding in Frankryk begin het, waar slawerny verbied is. Hemings wou in Parys bly, waar sy vryheid kon verleen het, maar sy het uiteindelik saam met Jefferson na Virginia teruggekeer nadat hy haar buitengewone voorregte en vryheid gebied het vir enige kinders wat sy mag hê, volgens 'n verslag van Madison Hemings. Haar kinders, wat almal skoonvelig was en na Jefferson se vriende vernoem is, is bevry toe hulle volwassenheid bereik het.
Daar bestaan ​​geen portret of foto van Hemings nie. Selfs haar velkleur bly 'n raaisel en 'n bron van kontroversie. Tekenprente in die 18de eeu, wat daarop gemik was om Jefferson se politieke loopbaan in die wiele te ry, het haar as donker vel uitgebeeld. Maar haar pa was 'n blanke plantasie -eienaar en haar ma, 'n slaaf, was van gemengde ras. Een verslag beskryf Hemings as 'magtig byna wit'. Kurators in Monticello het besluit om nie 'n fisiese beeld van haar te herskep nie. In plaas daarvan sal hulle 'n vrou se skaduwee teen 'n muur uitsteek.
In 'n tyd waarin seksuele misbruik deur magtige mans die nuus oorheers het, het kurators maande lank gesukkel om die verhouding tussen Hemings en Jefferson te beskryf - en veral of hulle die woord 'verkragting' in die uitstalling moet gebruik. Die stigting het konferensieoproepe en vergaderings met historici, raadslede en afstammelinge gehou om die vraag te bespreek.
'Daar is baie mense wat meen verkragting is 'n polarisasie -woord,' het Niya Bates, 'n openbare historikus van Monticello, gesê. 'Maar dit was 'n gesprek wat ons geweet het dat ons nie kan vermy nie. Dit is 'n gesprek wat die publiek reeds voer. "
Uiteindelik het historici gekies om die woord 'verkragting' met 'n vraagteken te gebruik, wetende dat sommige hulle sou kritiseer omdat hulle die woord insluit, terwyl ander hulle sou kritiseer omdat hulle dit weggelaat het.
Die vraag word gevra op 'n gedenkplaat op die muur buite die Hemings -uitstalling met die titel "Seks, mag en eienaarskap." Dit beskryf die magsdinamika tussen die twee: Onder Virginia -wet was Hemings Jefferson se eiendom.
Kurators het erken dat die vraag vir sommige besoekers moeilik kan verteer, veral skoolkinders.
'Ons het nog steeds sooibrand' oor die plasing van die gedenkplaat, het me. Bates gesê.
Lucia "Cinder" Stanton, 'n afgetrede historikus wat 25 jaar lank mondelinge geskiedenis van die afstammelinge van slawe in Monticello versamel het, het gesê dat dit nog moet sien hoe die publiek sal reageer in 'n tyd waarin politieke sienings so ekstreem geword het.
'Die woorde' verkragting 'en' verkragter ', wat dit oproep, is nie 'n genuanseerde situasie nie,' het sy gesê. 'Daar was ander verhoudings soos hulle s'n, wat duidelik liefdeswedstryde was.
Sommige paartjies verhuis na Ohio, waar slawerny verbied is, het sy gesê en bygevoeg: 'Jefferson was dit nie. Maar hy het Sally Hemings 30 jaar lank nie elke dag gewelddadig aangekla nie. "
By reünies van die afstammelinge van Monticello se slawe het die vraag of Jefferson skuldig is aan verkragting hewige argumente veroorsaak.
"Ek dink regtig nie dat slawe 'n keuse gehad het nie," het Rosemary Medley Ghoston, 'n afgetrede kapper in Ohio, wat in die tagtigerjare deur genealogiese navorsing ontdek het dat sy 'n afstammeling van Madison Hemings was. 'Miskien as dit nie verkragting was nie, was dit 'n plig wat sy moes nakom.
Maar haar verre neef, Julius "Calvin" Jefferson, wat sy by 'n afstammeling ontmoet het, voel anders.
'Ek dink dit was 'n liefdesverhaal,' het hy gesê en opgemerk dat Hemings die halfsuster was van Jefferson se oorlede vrou, Martha, wie se dood hom verwoes het. 'Het sy soos Martha gelyk? Ek dink sy het. "
Nog voordat hy die verhaal geskryf het waarin Jefferson met Hemings verbind is, het Callender 'n berugte reputasie gekry. Hy het in 1796 'n brandende pamflet geskryf waarin Alexander Hamilton van korrupsie en egbreuk beskuldig is. Hamilton het tot laasgenoemde erken, maar eersgenoemde ontken. Hy is uiteindelik vrygespreek dat hy iets onwettigs gedoen het. Jefferson het ironies genoeg Callender aangemoedig toe sy doelwitte federaliste was, soos Hamilton, en selfs sommige van sy projekte gefinansier.
Callender is in 1800 ingevolge die sedisiewet gearresteer, 'n boete van $ 250 opgelê en het byna 'n jaar in die tronk gesit. Nadat Jefferson die presidentskap in 1801 aangeneem het, het hy Callender begenadig. Kort daarna het Callender, wat geld nodig gehad het, Jefferson gedruk vir die pos as posmeester in Richmond, Virginia. Volgens Callender se versoek was daar 'n insinuasie van afpersing as Jefferson weier. Jefferson het Callender kom besoek vir die onheil wat hy werklik was en het geweier om iemand met so 'n swak verlede in 'n federale posisie aan te stel.
Callender het 'n pos gekry by die anti-Jefferson-koerant The Recorder. Hy het onthul dat Jefferson sommige van sy vroeëre skandalige geskrifte geborg het - 'n aanklag wat Jefferson gedwing is om toe te gee. Callender slaan hom toe met die Hemings -verhaal. Callender het nog nooit Monticello besoek nie en het sy inligting gegrond op die feit dat verskeie van Jefferson se slawe liggies was.Callender het Jefferson later betrek by die verleiding van 'n getroude vrou. Jefferson het uiteindelik op die aanklag erken, maar het die beskuldiging van Hemings afgewyk deur te maak asof dit nie bestaan ​​nie (ten minste in die openbaar het hy dit ontken). In 1802 klap een van Callender se openbare teer hom oor die kop. 'N Jaar later is Callender verdrink. . . in twee voet water. Teen die tyd dat Jefferson in 1826 oorlede is, het min mense die beskuldigings onthou, behalwe vir die af en toe aanval in die noordelike afskaffingspers. Dit het in 1873 verander.
Madison Hemings, die jongste seun van Sally Hemings, het in 1873 'n onderhoud aan die afskaffingskoerant Samuel Wetmore toegestaan. Madison het aan familie en vriende gesê dat hy die seun van Jefferson is en hierdie beweerde verhouding aan Wetmore bekend gemaak, wat dit in sy koerant in Ohio gepubliseer het. Die verhaal het vinnig oor die land versprei. Kritici het aangevoer dat Wetmore se artikel slegs 'n herskrywing van die oorspronklike van Callender was (dieselfde woord is selfs verkeerd gespel), en die kleinkinders van Jefferson het die beskuldigings ontken. Vir die meeste mense maak dit weer 'n einde.
Honderd jaar vorentoe. Fawn Brodie se boek Thomas Jefferson: An Intimate History uit 1974 het die belangstelling in die 'affêre' laat herleef. Brodie skaar hom by Madison Hemings en voer aan dat Jefferson die vader was van al die kinders van Sally Hemings. Geskiedkundiges, waaronder Jefferson se belangrikste biograaf, Dumas Malone, betwyfel die verhaal van Hemings, maar die algemene publiek wou dit graag aanvaar. Twintig jaar later publiseer advokaat Annette Gordon-Reed Thomas Jefferson en Sally Hemings: 'n Amerikaanse kontroversie in 'n poging om Madison Hemings te bevestig. Die boek en moderne vordering in DNA -tegnologie het daartoe gelei dat verskeie lede van die Jefferson- en Hemings -lyn hul DNA laat ontleed het. Die resultate het getoon dat 'n 'man' in die familie van Thomas Jefferson inderdaad 'n direkte voorouer was van die Hemings -kinders, hoofsaaklik Madison Hemings, maar dat dit nie finaal bewys het dat Thomas Jefferson die skakel was nie. 'N Studie uit 2000 wat deur die Thomas Jefferson Foundation gedoen is, het egter bepaal dat Jefferson ongetwyfeld die vader was van Madison Hemings en moontlik die ander kinders van Sally Hemings. Die een onenige stem in die komitee is uitgelaat deur die mediese dokter wat die DNS -toetse verifieer het. Alhoewel hy opgemerk het dat Jefferson die vader van Hemings se kinders kon gewees het, het hy verkies om die vraag oop te laat as gevolg van die omstandigheid van die getuienis en aangevoer dat die meerderheid van die komitee tot hul gevolgtrekking gekom het voordat hy alle beskikbare inligting ondersoek het. In wese het die meeste van die komitee geglo dat die las was om Jefferson onskuldig en onskuldig te bewys.
In 2001 het die Thomas Jefferson Heritage Society, 'n groep wat meer akademiese invloed gehad het as die Stigting, 'n verslag bekend gemaak wat die stigting se gevolgtrekkings direk weerspreek. In die opsomming van hul bevindings het die geleerdes gesê: 'Met die uitsondering van een lid. . . ons individuele gevolgtrekkings wissel van ernstige skeptisisme oor die aanklag tot 'n oortuiging dat dit byna onwaar is. ' ontsteld omdat hy voel Jefferson en sy gesin het die Hemings -gesin nie goed behandel nie.
Die geleerdes het ook opgemerk dat die opsiener van Jefferson, Edmund Bacon, nie net ten sterkste ontken het dat Jefferson enige van die kinders van Sally Hemings gehad het nie, maar dat hy 'n wit man - nie Thomas Jefferson - 'n oggend voor werk aan Hemings se bed gesien het. Die geleerdes het gewys op die broer van Jefferson, wat dikwels 'oom Randolph' genoem word as die waarskynlike vader van Heming se kinders. Na berig word, het Randolph Jefferson 'n sosiale verhouding met die Monticello -slawe gehad en het moontlik deur sy eie bediendes die vader van ander kinders geword.
Vanweë die omstandigheid van die getuienis in die saak, kan dit nie onomwonde bewys word dat Jefferson die vader van enige van Sally Hemings se kinders was nie. Dit is moontlik, maar nie waarskynlik nie. As Jefferson vir vaderskap verhoor sou word met die huidige bewyse in die hand, sou 'n eerlike jurie hom 'onskuldig' bevind. So moet historici en die publiek ook.
Die donker kant van Thomas Jefferson
Met vyf eenvoudige woorde in die Onafhanklikheidsverklaring — " Alle mans word gelyk geskep " — Thomas Jefferson het die ou formule van Aristoteles ongedaan gemaak, wat tot 1776 menslike aangeleenthede beheer het: in sy oorspronklike ontwerp van die Verklaring, in stygende, verdoemende, vurige prosa, het Jefferson die slawehandel as 'n onuitputlike handel veroordeel. hierdie versameling gruwels, en 'n wrede oorlog teen die menslike natuur self, wat sy heiligste lewensreg en vryhede skend. en die slawehandel sou die Verenigde State daartoe verbind het om slawerny af te skaf. "
Monticello (vandag gesien), wat deur Jefferson as 'n landbou -idille beskou is, werk op noukeurig gekalibreerde brutaliteit. " (Thomas Jefferson Foundation in Monticello, foto deur Leonard Phillips) (Illustrasie deur Charis Tsevis) 'N Redakteur van die 1950's van Jefferson's Farm Book ('n grootboekblad) het 'n onthulling onthul dat jong slaweseuns in die spykerwerk geslaan is. (Die Coolidge -versameling van Thomas Jefferson -manuskripte by die Massachusetts Historical Society) Naaldwerktuie getuig van die slawe -arbeid wat luukse en gemak befonds het. (Thomas Jefferson Foundation by Monticello) Spykergereedskap uit Thomas Jefferson se spykerwerk by Monticello. Die jong seuns, bekend as spykers, het 5 000 tot 10 000 spykers per dag gehamer. (Thomas Jefferson Foundation by Monticello) As 'n jong man in Monticello het Isaac Granger ('n vryman van 1847) in ses maande 'n halwe ton spykers geproduseer. (Spesiale versamelings, University of Virginia Library, Charlottesville, VA)
Die Smithsonian Book of Presidential Trivia
Dit was ook die manier waarop sommige van diegene wat dit destyds gelees het, geïnterpreteer is. Massachusetts het sy slawe bevry op grond van die onafhanklikheidsverklaring, deur die taal van Jefferson in die staatsgrondwet van 1780 te verweef. Die betekenis van alle mans klink ewe duidelik en so ontstellend vir die skrywers van die grondwette van ses verklaar dat hulle die bewoording van Jefferson gewysig het. "Alle vrymanne, " het hulle in hul stigtingsdokumente geskryf, " is gelyk. " Die skrywers van die staatsgrondwette het geweet wat Jefferson bedoel, en kon dit nie aanvaar nie. Die kontinentale kongres het uiteindelik die gang geraak omdat Suid -Carolina en Georgië, wat om meer slawe roep, nie sou bly om die mark te sluit nie.
'N Mens kan nie die egtheid van Jefferson se liberale drome bevraagteken nie, " skryf historikus David Brion Davis. Hy was een van die eerste staatsmanne in enige deel van die wêreld wat konkrete maatreëls bepleit vir die beperking en uitwissing van negerslawerny. "
Maar in die 1790's gaan Davis voort, en die merkwaardigste van Jefferson se standpunt oor slawerny is sy ontsaglike stilte.
Iewers in 'n kort tydperk gedurende die 1780's en in die vroeë 1790's het Jefferson 'n transformasie gekom.
Die bestaan ​​van slawerny in die era van die Amerikaanse rewolusie bied 'n paradoks, en ons het grootliks tevrede gewees om dit daar te laat, aangesien 'n paradoks 'n vertroostende toestand van morele opskorting kan bied. Jefferson animeer die paradoks. En deur noukeurig na Monticello te kyk, kan ons die proses sien waarmee hy 'n gruwel tot 'n absolute morele ommekeer gerasionaliseer het en slawerny in die nasionale onderneming van Amerika laat pas het.
Ons kan vergewe word as ons Jefferson postuum oor slawerny ondervra. Dit beoordeel hom nie volgens die standaarde van vandag om dit te doen nie. Baie mense van sy eie tyd, wat Jefferson op sy woord neem en hom beskou as die verpersoonliking van die land se hoogste ideale, het 'n beroep op hom gedoen. Toe hy ontduik en rasionaliseer, was sy bewonderaars gefrustreerd en verbaas dat dit soos 'n klip was om te bid. Die afskaffingskundige van Virginia, Moncure Conway, wat die reputasie van Jefferson as 'n toekomstige emansipator opgemerk het, het smalend opgemerk, en 'n man het nooit meer bekendheid verwerf vir wat hy nie gedoen het nie.
Die herehuis van Thomas Jefferson staan ​​bo -op sy berg soos die Platoniese ideaal van 'n huis: 'n perfekte skepping wat bestaan ​​in 'n eteriese koninkryk, letterlik bokant die wolke. Om Monticello te bereik, moet u klim deur wat 'n besoeker hierdie steil, woeste heuwel, " genoem het deur 'n dik bos en nevelwolke wat op die top terugtrek, asof op bevel van die bergmeester. As dit nie Monticello genoem is nie, en 'n besoeker gesê het, sou ek dit Olympus noem, en Jove sy bewoner. in sy vorm. Om Monticello te sien is soos om 'n ou Amerikaanse Revolusionêre manifes te lees, en die emosies styg steeds. Dit is die argitektuur van die Nuwe Wêreld, voortgebring deur die leidende gees.
By die ontwerp van die herehuis het Jefferson 'n voorskrif gevolg wat twee eeue tevore deur Palladio neergelê is: 'Ons moet 'n gebou so bou dat die beste en edelste dele daarvan die meeste blootgestel word aan die openbare siening en die minder aangename. op plekke, en soveel as moontlik uit die oog verwyder. "
Die herehuis sit bo-op 'n lang tonnel waardeur slawe, ongesiens, haastig heen en weer dra met skottelgoed met kos, vars eetgerei, ys, bier, wyn en linne, terwyl daar bo hulle 20, 30 of 40 gaste sit en luister na Jefferson's#8217s aandete- tafelgesprek. Aan die een kant van die tonnel lê die yshuis, aan die ander kant die kombuis, 'n miernes van onophoudelike aktiwiteite waar die slawe -kokke en hul helpers die een gang na die ander voorberei het.
Tydens die ete maak Jefferson 'n paneel aan die kant van die kaggel oop, sit 'n leë wynbottel in en trek sekondes later 'n vol bottel. Ons kan ons voorstel dat hy sou uitstel om te verduidelik hoe hierdie magie plaasgevind het totdat 'n verbaasde gas die vraag aan hom gestel het. Die paneel verberg 'n smal stom kelner wat na die kelder afdaal. Toe Jefferson 'n leë bottel in die kompartement sit, trek 'n slaaf wat in die kelder wag, die stom kelner af, haal die leegte uit, plaas 'n vars bottel en stuur dit binne enkele sekondes na die meester. Op dieselfde manier het skottelgoed warm kos op magiese wyse op 'n draaideur met rakke verskyn, en die gebruikte borde het uit dieselfde oog verdwyn. Gaste kon niks van die aktiwiteite sien of hoor nie, en ook nie die skakels tussen die sigbare wêreld en die onsigbare wat op 'n magiese wyse Jefferson se oorvloed veroorsaak het nie.
Jefferson verskyn elke dag by die eerste lig op die lang terras van Monticello en loop alleen met sy gedagtes. Vanuit sy terras kyk Jefferson uit na 'n vlytige, goed georganiseerde onderneming van swart hops, smede, spykermakers, 'n brouer, kokke wat professioneel opgelei is in die Franse kombuis, 'n glasmester, skilders, meulenaars en wewers. Swart bestuurders, self slawe, het toesig gehou oor ander slawe. 'N Span hoogs bekwame vakmanne het die afrigter van Jefferson opgestel. Die huishoudelike personeel het 'n middelgrootte hotel bestuur, waar ongeveer 16 slawe op die behoeftes van 'n daaglikse groep gaste gewag het.
Die plantasie was 'n klein dorpie in alles behalwe die naam, nie net vanweë die grootte nie, maar ook in die kompleksiteit daarvan. Bekwame ambagsmanne en huisslawe het hutte op Mulberry Row beklee saam met gehuurde blanke werkers. 'N Paar slawe het in kamers in die suidelike afhanklikheidsvleuel van die herehuis gewoon, en sommige het geslaap waar hulle gewerk het. Die meeste slawe van Monticello het in trosse hutte gewoon wat op die berg en op afgeleë plase geleë was. In sy leeftyd het Jefferson meer as 600 slawe besit. Op 'n tyd het ongeveer 100 slawe op die berg gewoon; die hoogste slawe -bevolking, in 1817, was 140.
Onder die herehuis het John Hemings 'n kabinetmaakwinkel, die skrynwerk, gestaan, saam met 'n melkery, 'n stal, 'n klein tekstielfabriek en 'n uitgestrekte tuin wat uit die berge gesny is, en die groep nywerhede wat Jefferson geloods het om die huishouding van Monticello te voorsien. kontant inbring. Om onafhanklik te wees vir die gemak van die lewe, het Jefferson gesê: 'Ons moet dit self vervaardig.' sy plantasie.
Jefferson kyk van sy terras af na 'n gemeenskap van slawe wat hy baie goed ken en 'n uitgebreide familie en 'n netwerk van verwante gesinne wat twee, drie of vier geslagte lank in sy besit was. Alhoewel daar verskeie vanne was onder die slawe op die " -bergtop " — Fossett, Hern, Colbert, Gillette, Brown, Hughes —, was hulle almal Hemingses met bloed, afstammelinge van die matriarg Elizabeth "Betty " Hemings, of Hemings -familielede deur die huwelik. 'N Besondere feit oor sy huisknegte was dat ons almal verwant was aan mekaar, en as 'n voormalige slaaf baie jare later onthou. Jefferson 's kleinseun Jeff Randolph waargeneem, "Mnr. Js Mechanics en sy hele huishouding van bediendes. bestaan ​​uit een gesinsverbinding en hul vroue. "
Argeoloë het dekades lank deur Mulberry Row gesoek en alledaagse artefakte gevind wat getuig van die manier waarop die lewe in die werkswinkels en hutte geleef is. Hulle het saaglemme, 'n groot boorpunt, 'n bylkop, smede -tang gevind, 'n muurbeugel wat in die skrynwerk gemaak is vir 'n horlosie in die herehuis, 'n skêr, vingerhoed, slotte en 'n sleutel, en afgewerkte spykers gesmee, gesny en deur spyker seuns gehamer.
Die argeoloë het ook 'n bondel rou spykersstaaf gevind en 'n dag lank yster wat aan 'n spykerseun uitgedeel is, gekry. Waarom is hierdie bondel in die vuil gevind, onbewerk, in plaas van gesmee, gesny en gehamer soos die baas hulle vertel het? Eens het 'n vermiste bondel staf in die spyker 'n geveg begin waar 'n seuntjie se skedel ingesteek is en 'n ander een suidwaarts verkoop het om die res van die kinders bang te maak. as hy deur die dood uit die weg geruim is. " Miskien was hierdie bundel die oorsaak van die geveg.
Om slawerny in 'n vertelling oor Thomas Jefferson in te weef, bied outeurs gewoonlik 'n uitdaging, maar een skrywer het daarin geslaag om hierdie wrede aanval en die verskriklike straf van 'n seuntjie in 'n sjarmante plantasieverhaal om te draai. In 'n 1941 -biografie van Jefferson vir "young adults " (ouderdomme 12 tot 16) het die skrywer geskryf: "In hierdie byekorf van die industrie het geen onenigheid of beledigings ingang gevind nie: daar was geen tekens van ontevredenheid op die swart blinkende gesigte nie onder leiding van hul meester gewerk. Die vroue sing by hul take en die kinders wat oud genoeg is om te werk, maak rustig naels, nie af en toe te veel vir 'n grap nie. "
Dit lyk dalk onregverdig om die wanopvattings en sappige prosa van 'n eenvoudiger era te bespot, behalwe dat hierdie boek, Die weg van 'n arend, en honderde daarvan, het die gesindhede van geslagte lesers oor slawerny en Afro-Amerikaners gevorm. Tyd Die tydskrif het dit gekies as een van die belangrikste boeke en#8221 van 1941 in die kategorie vir letterkunde vir kinders, en dit het 'n tweede lewe in die Amerikaanse biblioteke gekry toe dit in 1961 herdruk is as Thomas Jefferson: Vegter vir Vryheid en Menseregte.
In die beskrywing van hoe Mulberry Row daar uitsien, skryf William Kelso, die argeoloog wat dit in die tagtigerjare opgegrawe het, daar kan min twyfel bestaan ​​dat 'n betreklik armoedige hoofstraat daar gestaan ​​het. verblyfreg, lyk dit veilig om tot die gevolgtrekking te kom dat die spartaanse Mulberry Row -geboue. het 'n skerp impak op die Monticello -landskap gemaak. "
Dit lyk raaiselagtig dat Jefferson Mulberry Row, met sy slawehutte en werkgeboue, so naby aan die herehuis geplaas het, maar ons projekteer die hede in die verlede. Vandag kan toeriste vrylik op en af ​​in die ou slawekwartier loop. Maar in Jefferson se tyd het gaste nie daarheen gegaan nie, en hulle kon dit ook nie van die herehuis of die grasperk sien nie. Slegs een besoeker het 'n beskrywing van Mulberry Row gelaat, en sy het 'n blik daarvan gekry net omdat sy 'n goeie vriend was van Jefferson's, iemand op wie 'n mens kan vertrou om met die regte gesindheid te kyk. Toe sy haar rekening in die Richmond Enquirer, het sy geskryf dat die hutte slegs vir mense van Noordelike gevoelens sleg en ongemaklik sal verskyn.
Die kritieke keerpunt in Jefferson se denke kan heel moontlik in 1792 gekom het. Terwyl Jefferson die landboukundige winste en verliese van sy plantasie in 'n brief aan president Washington daardie jaar opgetel het, het hy by hom opgekom dat daar 'n verskynsel was wat hy gesien het by Monticello, maar nooit eintlik gemeet nie. Hy bereken dit in 'n skaars leesbare, gekrabbelnoot in die middel van 'n bladsy, tussen hakies. Wat Jefferson vir die eerste keer duidelik uiteengesit het, was dat hy elke jaar 'n wins van 4 persent maak met die geboorte van swart kinders. Die slawe het hom 'n bonanza opgelewer, 'n ewige menslike dividend teen saamgestelde rente. Jefferson het geskryf: Ek laat niks toe vir doodsverliese nie, maar inteendeel, ek sal tans vier persent krediet neem. per jaar, vir hul toename bo en behalwe die behoud van hul eie getalle. " Sy plantasie produseer onuitputlike menslike bates. Die persentasie was voorspelbaar.
In 'n ander mededeling uit die vroeë 1790's neem Jefferson die formule van 4 persent verder en bevorder die idee dat slawerny 'n beleggingstrategie vir die toekoms bied. Hy skryf dat 'n kennis wat finansiële terugslae gely het, in negers belê moes word. en negers, wat behalwe 'n huidige ondersteuning 'n stille wins van 5 tot 10 persent in hierdie land oplewer deur die toename in hul waarde. "
Die ironie is dat Jefferson sy formule van 4 persent aan George Washington gestuur het, wat sy slawe bevry het, juis omdat slawerny mense tot geld gemaak het, soos "Cattle in the market, " en dit hom walg. Tog was Jefferson reg, presies, oor die beleggingswaarde van slawe.In die sewentigerjare het 'n verstommende statistiek na vore gekom toe ekonome wat hardkoppig na slawerny kyk, bevind het dat slawe van swart mense in die geheel die tweede waardevolste kapitaalbate in die Verenigde State was. David Brion Davis som hul bevindinge op: "In 1860 was die waarde van suidelike slawe ongeveer drie keer die bedrag wat belê is in vervaardiging of spoorweë landwyd. Die formule waarop Jefferson gestruikel het, het nie net die enjin van Monticello geword nie, maar ook van die hele slawehoubedryf in die suide en in die noordelike nywerhede, versenders, banke, versekeraars en beleggers wat die risiko teen opbrengste opgeweeg het en op slawerny wed. Die woorde wat Jefferson — " hul toename " — gebruik het, het towerwoorde geword.
Jefferson se stelling van 4 persent bedreig die vertroostende idee dat hy nie werklik bewus was van wat hy besig was om te doen nie, dat hy vasgevang was in " vasgevang in slawerny, 'n verouderde, winsgewende, lastige nalatenskap. Die datum van die berekening van Jefferson stem ooreen met die afname van sy emansipasie -ywer. Jefferson begin om terug te keer van antislawery net rondom die tyd dat hy die stille wins van die spesiale instelling bereken het.
En hierdie wêreld was wreder as wat ons laat glo het. Onlangs het 'n brief aan die lig gekom wat beskryf hoe die jong swart seuns van Monticello, die kleintjies, 10, 11 of 12 jaar oud, geslaan is om hulle te laat werk in die spykerfabriek van Jefferson, wie se wins die koshuisrekeninge van die herehuis. Hierdie gedeelte oor kinders wat vasgeslaan is, is doelbewus uit die gepubliseerde rekord in die 1953 -uitgawe van Jefferson 's Farm Book verwyder, wat 500 bladsye plantasiepapiere bevat. Die uitgawe van die Farm Book dien steeds as 'n standaard verwysing vir navorsing oor die manier waarop Monticello gewerk het.
Teen 1789 was Jefferson van plan om van die verbouing van tabak in Monticello weg te gaan, wie se verbouing hy as 'n kultuur van oneindige ellende beskryf het. dat voedsel nie bymekaargemaak kon word om die werkers te voed nie en dat die boer verplig was om rantsoene vir die slawe te koop. (In 'n vreemd moderne wending het Jefferson kennis geneem van die meetbare klimaatsverandering in die streek: die Chesapeake-gebied verkoel onmiskenbaar en word onherbergsaam vir hitte-liefdevolle tabak wat binnekort, volgens hom, die stapelvoedsel van Suid-Carolina en Georgia sou word. ) Hy het plase besoek en toerusting ondersoek, met inagneming van 'n nuwe oes, koring en die opwindende vooruitsig wat dit voor hom inhou.
Die verbouing van koring het die plantasie -ekonomie laat herleef en die landbou -landskap in die suide verander. Planters regoor die Chesapeake -streek het die skuif gemaak. (George Washington het ongeveer 30 jaar tevore begin graan opdok omdat sy land vinniger verval het as wat Jefferson gedoen het.) Jefferson het tabak geplant omdat dit 'n belangrike kontantoes was, maar sy visie vir koringboerdery was opvallend: "The die verbouing van koring is die omgekeerde [van tabak] in elke omstandigheid. Behalwe dat dit die aarde met kruie beklee en die vrugbaarheid daarvan behou, voed dit die arbeiders oorvloedig, verg slegs 'n matige arbeid van hulle, behalwe in die oestyd, groot diere vir voedsel en diens, en versprei dit baie en geluk onder die geheel. "
Koringboerdery het veranderinge in die verhouding tussen planter en slaaf tot gevolg gehad. Tabak is grootgemaak deur slawebendes wat almal dieselfde herhalende, terugbrekende take onder direkte, streng toesig van opsieners doen. Koring het 'n verskeidenheid geskoolde arbeiders vereis, en die ambisieuse planne van Jefferson het 'n heropgeleide arbeidsmag van meulenaars, werktuigkundiges, timmermanne, smede, spinners, houthakkers en ploegmanne en ploegmanne vereis.
Jefferson het nog 'n groep werkers in die grond nodig gehad om die moeilikste take uit te voer, sodat die Monticello -slawe -gemeenskap meer gesegmenteer en hiërargies geword het. Hulle was almal slawe, maar sommige slawe sou beter wees as ander. Die meerderheid was arbeiders bo hulle, slawe van ambagsmanne (manlik en vroulik) was bo hulle verslaafde bestuurders bo hulle was die huishoudelike personeel. Hoe hoër jy in die hiërargie gestaan ​​het, hoe beter klere en kos het jy ook letterlik op 'n hoër vlak, nader aan die bergtop, geleef. 'N Klein minderheid slawe het loon, winsverdeling of wat Jefferson 'n gratifikasie genoem het, ontvang, terwyl die laagste werkers slegs die laagste rantsoene en klere ontvang het. Verskille veroorsaak wrok, veral teenoor die elite -huishoudelike personeel.
Om koring te plant, was minder werkers nodig as tabak, wat 'n poel veldarbeiders vir spesialisopleiding beskikbaar gestel het. Jefferson het 'n omvattende program begin om slawerny te moderniseer, te diversifiseer en te industrialiseer. Monticello sou 'n spykerfabriek, 'n tekstielfabriek, 'n kortstondige blikkiesmeerwerk, onderhoude en houtskoolverbranding hê. Hy het ambisieuse planne gehad vir 'n meulmeul en 'n kanaal om waterkrag daarvoor te verskaf.
Die opleiding vir hierdie nuwe organisasie het in die kinderjare begin. Jefferson skets 'n plan in sy plaasboek: " kinders tot 10 jaar om as verpleegsters te dien. van 10. tot 16. die seuns maak naels, die meisies draai. op 16. gaan in die grond of leer ambagte. "
Tabak het kinderarbeid vereis (die klein gestalte van kinders was van hulle die ideale werkers vir die onsmaaklike taak om tabakwurms te pluk en dood te maak) koring nie, so Jefferson het sy oorskot jong werkers na sy spykerfabriek (seuns) en spin- en weefbedrywighede oorgeplaas ( meisies).
Hy het die spyker in 1794 gelanseer en drie jaar lank persoonlik toesig daaroor gehou. Ek het nou 'n dosyn seuntjies in diens van 10 tot 16 jaar oud, en kyk self na al die besonderhede van hul besigheid. In die oggend het hy die spykerstaaf geweeg en aan elke spyker versprei, aan die einde van die dag waarop hy die finale produk geweeg het en opgemerk het hoeveel stok vermors is.
Die spyker het veral by my gepas, en hy het geskryf, want dit sou 'n pakkie seuns in diens hê wat andersins ledig sou wees. Al die naels seuns het ekstra kos gekry, diegene wat goed gevaar het, het 'n nuwe pak klere gekry, en hulle kon ook as't ware verwag om as ambagsmanne af te studeer eerder as om in die grond te gaan as gewone veldslawe.
Sommige spykerseuns het in die plantasiehiërargie opgestaan ​​om huisknegte, smede, timmermanne of skutters te word. Wormley Hughes, 'n slaaf wat hoof tuinier geword het, het in die spyker begin, net soos Burwell Colbert, wat opgestaan ​​het om die slaghuis van die herehuis en die persoonlike bediende van Jefferson te word. Isaac Granger, die seun van 'n verslaafde Monticello -voorman, Great George Granger, was die produktiefste spyker, met 'n wins van gemiddeld 80 sent per dag in die eerste ses maande van 1796, toe hy 20 was, het hy 'n halwe ton spykers gevorm tydens die ses maande. Die werk was in die uiterste vervelig. Die seuns was lank in die warm, rokerige werkswinkel ingekap en het 5 000 tot 10 000 spykers per dag gehamer, wat 'n bruto inkomste van $ 2 000 in 1796 opgelewer het.
Die spykers het twee keer die kosrantsoen van 'n veldwerker ontvang, maar geen lone nie. Jefferson het wit seuns ('n opsiener en seuns) seuntjies 50 per dag betaal om hout te sny om die vure van die spykerbrand te voed, maar dit was 'n naweekwerk wat op Saterdae gedoen is toe hulle nie op skool was nie.
Uitbundig oor die sukses van die spyker, skryf Jefferson: " My nuwe handel in spykermaak is vir my in hierdie land 'n bykomende titel van adel of die kenmerke van 'n nuwe bestelling in Europa. " Die wins was aansienlik . Net 'n paar maande nadat die fabriek begin het, het hy geskryf dat die nagelary wat ek saam met my eie negerseuns gevestig het, nou heeltemal voorsiening maak vir die onderhoud van my gesin. rekening vir die blanke gesin. Hy skryf aan 'n handelaar in Richmond, en my kruideniersware beloop tussen 4. en 500. Dollars per jaar, geneem en betaal kwartaalliks. Die beste bron van kwartaallikse paiment in my mag is Nails, waarvan ek genoeg maak elke twee weke [klem bygevoeg] om 'n kwartierekening te betaal. "
In 'n memoir uit 1840 herinner Isaac Granger, destyds 'n vryman wat die van Jefferson gekry het, die omstandighede by die spyker. Isaac, wat as 'n jong man daar gewerk het, het die aansporings wat Jefferson aan spykers gebied het, gespesifiseer: Gee die seuns in die spykerfabriek 'n pond vleis per week, 'n dosyn harings, 'n kwart melasse en 'n piekelmeel. Gee vir hulle wat die beste was, 'n pak rooi of blou hulle sterk aangemoedig. " Nie al die slawe het so sterk aangemoedig gevoel nie. Dit was die werk van Great George Granger, as voorman, om die mense aan die werk te kry. Sonder melasse en pakke om te bied, moes hy staatmaak op oorreding, in al sy vorme. Vir jare was hy baie suksesvol, en ons weet nie watter metode nie. Maar in die winter van 1798 het die stelsel tot stilstand gekom toe Granger, miskien vir die eerste keer, geweier het om mense te slaan.
Kol. Thomas Mann Randolph, die skoonseun van Jefferson, rapporteer aan Jefferson, wat destyds in Philadelphia as vise-president woon, dat insubordinasie groot bedrywighede onder Granger verstop het. 'N Maand later was daar 'n vordering, maar Granger was absoluut versigtig met sorg. Skoonpa van 8217 het hom 'n goeie werk gegee, hom toegelaat om geld te verdien en eiendom te besit, en 'n soortgelyke welwillendheid aan Granger se kinders getoon. Nou het Jefferson sy oog op die uitvoer van Granger gehad.
Jefferson het kortliks in 'n brief aan Randolph opgemerk dat 'n ander opsiener reeds sy tabak by die Richmond -mark afgelewer het, waar ek hoop dat George binnekort daarby sal aansluit. tabak nog, maar het sy skoonpa saggies aangemoedig om geduld te hê met die voorman: "Hy is nie sorgeloos nie. tho ' stel hy te veel uit. " Dit lyk asof Randolph Granger probeer beskerm het teen die toorn van Jefferson. George het nie uitgestel nie, hy sukkel teen 'n arbeidsmag wat hom teëgestaan ​​het. Maar hy sou hulle nie klop nie, en hulle het dit geweet.
Randolph moes uiteindelik die waarheid aan Jefferson erken. Granger, het hy geskryf, " kan sy mag nie beveel nie. " Die enigste oplossing was die sweep. Randolph het gerapporteer dat gevalle van ongehoorsaamheid so erg is dat ek verplig is om in te meng en self te laat straf. " Randolph sou nie persoonlik die sweep toegedien het nie.
Heel waarskynlik het hy William Page, die wit opsiener wat Jefferson's se plase oorkant die rivier bestuur het, ingeroep, 'n man wat berug is vir sy wreedheid. Dwarsdeur Jefferson's plantasie rekords loop daar 'n draad aanwysers 'n paar direkte, sommige skuins, sommige eufemistiese dat die Monticello -masjien op noukeurig gekalibreerde brutaliteit gewerk het. Sommige slawe sou hulle nooit maklik aan slawerny onderwerp nie. Sommige, vereis Jefferson, vereis 'n sterk dissipline om hulle redelike werk te laat verrig. en verafsku die erns. " Jefferson het die gerusstellende opmerking aan 'n buurman gemaak, maar hy kon net sowel met homself gepraat het. Hy het konflik gehaat, nie daarvan gehou om mense te straf nie en het maniere gevind om afstand te neem van die geweld wat sy stelsel vereis.
So het hy rekord gehou met 'n veroordeling van opsieners as die mees afskuwelike, vernederde en beginselvrye ras, en#8221 manne van trots, vrymoedigheid en gees van oorheersing. wat dinge gedoen het en geen twyfel gehad het nie. Hy het hulle gehuur en bevele uitgereik om dissipline te dwing.
Dit was gedurende die vyftigerjare, toe die historikus Edwin Betts een van kolonel Randolph se plantasieverslae vir Jefferson's Farm Book redigeer, dat hy 'n taboe -onderwerp konfronteer en sy noodlottige skrapping maak. Randolph het aan Jefferson gerapporteer dat die spyker baie goed funksioneer omdat die kleintjies geslaan word. Die jongmense het nie gewillig geneem om gedwing te word om in die ysige midwinteruur voor dagbreek op te daag by die meester se smeersel nie. En so het die opsiener, Gabriel Lilly, vir hulle 'n sweep geslaan. '
Betts het besluit dat die beeld van kinders wat in Monticello geslaan word, onderdruk moet word, en hierdie dokument uit sy uitgawe weggelaat. Hy het 'n heeltemal ander beeld in sy kop gehad, die inleiding tot die boek verklaar, en Jefferson was naby daaraan om op sy eie plantasies die ideale plattelandse gemeenskap te skep. " Betts kon niks aan die oorspronklike brief doen nie, maar niemand sou sien dit, weggesteek in die argiewe van die Massachusetts Historical Society. Die volledige teks verskyn eers in 2005 in druk.
Die weglating van Betts was belangrik in die vorming van die wetenskaplike konsensus dat Jefferson sy aanplantings met 'n ligte hand bestuur het. Deur op Betts ' se redigering staat te maak, het die historikus Jack McLaughlin opgemerk dat Lilly tydens die afwesigheid van Jefferson by die sweep aangekom het, maar Jefferson het dit stopgesit.
Slawerny was 'n euwel waarmee hy moes saamleef, en historikus Merrill Peterson het geskryf, en hy het dit reggekry met die klein dosisse menslikheid wat 'n diaboliese stelsel toegelaat het. " Peterson herhaal Jefferson se klagtes oor die arbeidsmag , wat verwys na die traagheid van slawe -arbeid, en beklemtoon Jefferson se welwillendheid: Jefferson het in die bestuur van sy slawe ywer aangemoedig, maar was instinktief te sag om dit te eis. In alle opsigte was hy 'n vriendelike en vrygewige meester. Sy oortuiging van die onreg van die instelling versterk sy gevoel van verpligting teenoor sy slagoffers. "
Joseph Ellis het opgemerk dat hy slegs in seldsame gevalle, en as 'n laaste uitweg, bevel gegee het dat opsieners die wimper moet gebruik. van 'n instelling waarvan hy nie hou nie, het hy gesien dat daar goed voorsien word. Sy ' mense ' was aan hom toegewy. "
As 'n reël is die slawe wat op die bergtop gewoon het, insluitend die Hemings -familie en die Grangers, beter behandel as slawe wat die landerye verder teen die berg afgewerk het. Maar die masjien was moeilik om in bedwang te hou.
Na die gewelddadige ampstermyn van vroeëre opsieners was Gabriel Lilly 'n sagter heerskappy as 'n teken dat hy in 1800 by Monticello aankom. Die eerste verslag van kolonel Randolph was optimisties. " Alles verloop goed, " het hy geskryf, en "wat onder Lillie bewonderenswaardig is. " Sy tweede verslag ongeveer twee weke later was gloeiend: "Lillie gaan voort met groot gees en volkome stilte by Mont 'o. : hy is so gemoedelik dat hy twee keer soveel kan doen sonder die minste ontevredenheid as sommige met die hardste ry moontlik. in beheer van die spykerwerk teen 'n ekstra fooi van 16310 per jaar.
Sodra Lilly homself gevestig het, het sy goeie humeur klaarblyklik verdamp, want Jefferson het hom bekommerd begin maak oor wat Lilly aan die spykers sou doen, die belowende adolessente wat Jefferson persoonlik bestuur het, met die bedoeling om hulle op die plantasie -leer te beweeg. Hy skryf aan Randolph: Ek het vergeet om die guns van u te vra om met Lilly te praat oor die behandeling van die spykers. dit sou my waarde na my mening vernietig om dit in hul eie oë deur die sweep te verneder. dit moet dus nie toegepas word nie, maar in die ledemate. Aangesien hulle weer onder my regering sal wees, raai ek hulle aan om die stimulus van karakter te behou. ons kliënte. "
Kolonel Randolph het onmiddellik 'n gerusstellende, maar noukeurig geformuleerde antwoord gestuur: " Alles loop goed by Mont 'o. — die Spykers werk almal goed en voer 'n paar swaar of ­ ­ ­ ­ ­ ­ ­ & #173 ­ ­ ­ ­ bestellings. . Ek het 'n beskuldiging van sagmoedigheid ten opsigte van almal gegee: (Burwell absoluut uitgesluit van die sweep) voordat u geskryf het: niemand het dit opgedoen nie, behalwe die kleintjies vir 'n skelmpie. #8220lenity " het 'n elastiese betekenis, Jefferson het geen reaksie gehad nie, die kleintjies moes gehou word en#8220 betrek. "
Dit lyk asof Jefferson onrustig geraak het oor die regime van Lilly by die spyker. Jefferson vervang hom met William Stewart, maar hou Lilly in beheer van die volwasse spanne wat sy meul en kanaal bou. Onder die toegeeflike bevel van Stewart (wat baie versag word deur gereeld te drink), sak die produktiwiteit van die nagelbedryf. Die spyker seuns, al dan nie bevoordeel, moes op die hakke gebring word. In 'n baie ongewone brief het Jefferson aan sy Ierse meester -skrywer, James Dinsmore, gesê dat hy Lilly terugbring na die spyker. Dit lyk dalk raaiselagtig dat Jefferson verplig sou voel om 'n personeelbesluit te verduidelik wat niks met Dinsmore te doen gehad het nie, maar die spykerwerk het net 'n paar tree van die winkel van Dinsmore gestaan. Jefferson was besig om Dinsmore voor te berei om tonele onder die bevel van Lilly te sien, soos wat hy nie onder Stewart gesien het nie, en sy toon was streng: 'Ek is behoorlik verlore oor die naels wat saam met meneer Stewart bly. hulle was lankal 'n dooie uitgawe in plaas van wins vir my. in werklikheid vereis hulle 'n sterk dissipline om hulle redelike werk te laat verrig, waartoe hy nie homself kan bring nie. oor die algemeen dink ek dat dit ook die beste sal wees dat hulle na mnr Lilly's [beheer] verwyder word. "
Die voorval van aaklige geweld in die spykerpapier en die aanval deur 'n spyker seuntjie op 'n ander kan 'n bietjie lig werp op die vrees wat Lilly by die spyker seuns ingeboesem het. In 1803 het 'n spyker met die naam Cary sy hamer in die skedel van 'n mede -spyker, Brown Colbert, geslaan. Met stuiptrekkings het Colbert in 'n koma gegaan en sou sekerlik gesterf het as kolonel Randolph nie onmiddellik 'n dokter ontbied het wat 'n breinoperasie uitgevoer het nie. Met 'n trefinesaag het die dokter die stukkende deel van die skedel van Colbert teruggetrek en sodoende druk op die brein verlig.Verbasend genoeg het die jong man oorleef.
Sleg genoeg dat Cary iemand so wreed aangeval het, maar sy slagoffer was 'n Hemings. Jefferson het woedend aan Randolph geskryf dat dit vir my nodig sal wees om 'n voorbeeld van hom te maak vir ander om die polisie so streng onder die spyker seuns te onderhou. " Hy het beveel dat Cary wegverkoop moet word & #8220 so ver dat daar nooit meer van ons te hore is nie. " En hy verwys na die afgrond anderkant die poorte van Monticello waarin mense gewerp kan word: " Daar is oor die algemeen negekopers uit Georgië wat deur die staat gaan. &# 8221 Randolph se verslag oor die voorval het die motief van Cary ingesluit: die seuntjie is deur 'n klein truuk deur Brown, wat 'n deel van sy spykerstang versteek het om hom te bederf, geïrriteer. Maar onder Lilly's regime was hierdie truuk nie so 'n bietjie. " Colbert ken die reëls, en hy weet baie goed dat as Cary nie sy spykerstok kon vind nie, hy agter sou raak, en onder Lilly beteken dit 'n pak slae. Vandaar die woedende aanval.
Die dogter van Jefferson, Martha, skryf aan haar pa dat een van die slawe, 'n ongehoorsame en ontwrigtende man met die naam John, Lilly probeer vergiftig het, miskien in die hoop om hom dood te maak. John was veilig vir enige ernstige straf omdat hy 'n huurslaaf was: as Lilly hom beseer, sou Jefferson sy eienaar moes vergoed, sodat Lilly geen manier gehad het om terug te keer nie. John het klaarblyklik die omvang van sy immuniteit begryp, het elke geleentheid gebruik om hom te ondermyn en uit te lok, selfs om die tuin van Lilly op te knap [en] sy dinge te vernietig. "
Maar Lilly het sy eie soort immuniteit gehad. Hy het sy belangrikheid vir Jefferson verstaan ​​toe hy oor sy kontrak heronderhandel het, sodat hy vanaf 1804 nie meer 'n vaste vergoeding sou ontvang vir die bestuur van die spyker nie, maar 2 persent van die bruto betaal sou word. Produktiwiteit het onmiddellik toegeneem. In die lente van 1804 skryf Jefferson aan sy verskaffer: "Die bestuurder van my nagelwerk het sy aktiwiteite so verhoog dat hy 'n groter voorraad staaf moes vra. as wat dit tot dusver nodig was. "
Om 'n hoë aktiwiteitsvlak te handhaaf, verg 'n ooreenstemmende vlak van dissipline. Dus, in die herfs van 1804, toe Lilly in kennis gestel word dat een van die spykerseuns siek is, sou hy niks daarvan hê nie. Ontsteld oor wat daarna gebeur het, het een van Monticello se wit werkers, 'n timmerman met die naam James Oldham, Jefferson in kennis gestel van die barbaars waarmee Lilly met Little Jimmy gebruik gemaak het.
Oldham het berig dat James Hemings, die 17-jarige seun van die huiskneg Critta Hemings, drie nagte agtereenvolgens siek was, so siek dat Oldham bang was dat die seuntjie nie sou lewe nie. Hy het Hemings in sy eie kamer geneem om oor hom te waak. Toe hy vir Lilly sê dat Hemings ernstig siek is, het Lilly gesê dat hy Jimmy aan die gang sou kry om te werk. Oldham het hom gesmeek om hom nie te straf nie, maar dit het geen effek gehad nie. om sy hand na sy kop te lig. "
Om met hierdie geslag te slaan, oortuig iemand nie om te werk nie, dit maak hom uitgeskakel. Maar dit stuur ook 'n boodskap aan die ander slawe, veral diegene, soos Jimmy, wat tot die elite -klas van Hemings -dienaars behoort en sou dink dat hulle bo die gesag van Gabriel Lilly was. Nadat hy herstel het, het Jimmy Hemings uit Monticello gevlug en by die gemeenskap van vrye swartes en vlugtelinge aangesluit wat op die Jamesrivier 'n bestaan ​​gemaak het, op en af ​​tussen Richmond en obskure agterwaterdorpe. Met die kontak met Hemings deur Oldham, probeer Jefferson hom oorreed om huis toe te kom, maar het nie die slawevangers agterna gesit nie. Daar is geen rekord dat Jefferson enige optrede gemaak het teen Lilly nie, wat berouvol was oor die klop en die verlies van 'n waardevolle slaaf, en hy eis dat sy salaris verdubbel word tot 163100. Dit het Jefferson in die moeilikheid gestel. Hy het geen twyfel getoon oor die regime wat Oldham beskryf as die wreedste, maar#163100 meer as wat hy wou betaal. Jefferson het geskryf dat Lilly as opsiener net so 'n goeie een is as wat ek kan, en ek kan beslis nooit 'n man kry wat my doelwitte vervul beter as hy nie. "
Op 'n onlangse middag in Monticello, lei Fraser Neiman, die hoofargeoloog, die berg af in 'n kloof, na die spoor van 'n pad wat Jefferson vir sy ritte gelê het. Dit is verby die huis van Edmund Bacon, die opsiener wat Jefferson in diens was van 1806 tot 1822, ongeveer 'n kilometer van die herehuis af. Toe Jefferson in 1809 uit die presidensie tree, het hy die spyker van die beraad verwyder en hy wou dit nie meer sien nie, laat staan ​​om dit te bestuur na 'n afdraande 100 meter van die huis van Bacon. Die argeoloë het onmiskenbare bewyse ontdek van die winkel se naels, spykerstaaf, houtskool, steenkool en slak. Neiman het op sy kaart die ligging van die winkel en die huis van Bacon gewys. Die spykery was 'n sosiaal onheilspellende plek, het hy gesê. 'N Mens vermoed dat dit deel is van die rede om dit van die bergtop af te haal en hier langs die opsiener se huis te plaas.
Ongeveer 600 voet oos van die huis van Bacon het die kajuit van James Hubbard gestaan, 'n slaaf wat alleen gewoon het. Die argeoloë het meer as 100 proefgate op hierdie webwerf gegrawe, maar niks het nog gekom nie; toe hulle metaalverklikkers inbring en 'n paar spykers opslaan, was dit genoeg bewys om hulle te oortuig dat hulle die werklike plek van Hubbard gevind het. huis. Hubbard was 11 jaar oud en woon saam met sy gesin in Poplar Forest, Jefferson se tweede plantasie, naby Lynchburg, Virginia, in 1794, toe Jefferson hom na Monticello gebring het om in die nuwe spyker op die bergtop te werk. Sy opdrag was 'n teken van Jefferson se guns vir die Hubbard -gesin. James ' se pa, 'n bekwame skoenmaker, het die pos as voorman van arbeid in Poplar Forest verwerf. Jefferson het 'n soortgelyke potensiaal in die seun gehad. Eers presteer James gruwelik en mors meer materiaal as enige van die ander naels seuns. Miskien was hy net 'n stadige leerder, miskien het hy dit gehaat, maar hy het homself al hoe beter met die ellendige werk gemaak en sy hamer duisende kere per dag geswaai totdat hy uitgeblink het. Toe Jefferson die uitset van die nagels meet, het hy gevind dat Hubbard die hoogste doeltreffendheid bereik het en die spieëlstaaf na afgewerkte spykers verander het.
'N Model slaaf, gretig om homself te verbeter, het Hubbard elke geleentheid aangegryp wat die stelsel gebied het. In sy vakansie by die nagery het hy ekstra take aangeneem om kontant te verdien. Hy het slaap opgeoffer om geld te verdien deur houtskool te verbrand en 'n oond deur die nag te sorg. Jefferson het hom ook betaal vir die vervoer van 'n vertrouensposisie, want 'n man met 'n perd en toestemming om die plantasie te verlaat, kan maklik ontsnap. Deur sy vlytigheid het Hubbard genoeg geld opsy gesit om 'n paar mooi klere aan te skaf, waaronder 'n hoed, kniebroek en twee oorjasse.
Toe eendag in die somer van 1805, vroeg in die tweede termyn van Jefferson as president, verdwyn Hubbard. Hy het jare lank geduldig 'n uitgebreide misleiding uitgevoer, en voorgegee dat hy die lojale, hardwerkende slaaf is. Hy het die harde werk gedoen om nie 'n lewe in slawerny te versag nie, maar om daaraan te ontsnap. Die klere was nie vir vertoon nie, dit was 'n vermomming.
Hubbard was baie weke weg toe die president 'n brief van die balju van Fairfax County ontvang het. Hy het 'n man met die naam Hubbard in aanhouding gehad wat erken het dat hy 'n ontsnapte slaaf was. In sy bekentenis het Hubbard die besonderhede van sy ontsnapping onthul. Hy het 'n ooreenkoms aangegaan met Wilson Lilly, seun van die opsiener Gabriel Lilly, wat hom $ 5 en 'n oorjas betaal het in ruil vir valse emansipasiedokumente en 'n reispas na Washington. Maar ongeletterdheid was die ondergang van Hubbard: hy het nie besef dat die dokumente wat Wilson Lilly geskryf het nie baie oortuigend was nie. Toe Hubbard Fairfax County bereik, ongeveer 100 kilometer noord van Monticello, het die balju hom voorgekeer en geëis om sy papiere te sien. Die balju, wat vervalsings geken het toe hy dit sien en Hubbard gearresteer het, het ook vir Jefferson 'n beloning gevra omdat hy 'n groot risiko gehardloop het en 'n groot man soos hy is. "
Hubbard is terug na Monticello. As hy 'n straf gekry het vir sy ontsnapping, is daar geen rekord daarvan nie. Dit blyk eintlik dat Hubbard binne 'n jaar vergewe is en Jefferson se vertroue teruggekry het. Die werkrooster vir die spykerwerk in Oktober 1806 toon dat Hubbard werk met die swaarste staafmeter met 'n daaglikse opbrengs van 15 pond spykers. Die Kersfees het Jefferson hom toegelaat om van Monticello na Poplar Forest te reis om sy gesin te sien. Jefferson het hom moontlik weer vertrou, maar Bacon was versigtig.
Op 'n dag toe Bacon 'n bestelling vir spykers wou invul, het hy agtergekom dat die hele voorraad spykers van agt sent en $ 8212300 pond spykers ter waarde van $ 50 — weg was: " Natuurlik is dit gesteel. " Hy het dadelik gesteel. het James Hubbard vermoed en hom gekonfronteer, maar Hubbard het dit kragtig ontken. Bacon het Hubbard se kajuit en elke plek waaraan ek kon dink, ontplof, maar kom met leë hande op. Ondanks die gebrek aan bewyse, bly Bacon oortuig van die skuld van Hubbard. Hy het met die wit bestuurder van die spyker, Reuben Grady, beraadslaag: " Laat ons dit laat val. Hy het hulle êrens weggesteek, en as ons nie meer daaroor sê nie, sal ons hulle vind. "
Bacon loop deur die bos na 'n hewige reën en sien modderige spore aan die blare aan die een kant van die pad. Hy volg die spore tot by die einde, waar hy die spykers in 'n groot boks begrawe kry. Hy het onmiddellik die berg opgegaan om Jefferson in kennis te stel van die ontdekking en van sy sekerheid dat Hubbard die dief is. Jefferson was baie verbaas en het baie sleg daaroor gevoel, want Hubbard was nog altyd 'n gunsteling bediende. Jefferson het gesê dat hy die volgende oggend persoonlik Hubbard sou ondervra toe hy op sy gewone rit verby Bacon gegaan het. huis.
Toe Jefferson die volgende dag opdaag, het Bacon vir Hubbard laat bel. By die aanblik van sy meester bars Hubbard in trane uit. Bacon het geskryf: 'Ek het nog nooit gesien dat 'n persoon, wit of swart, so erg voel soos toe hy sy meester sien nie. Hy was bedroef en ongemaklik benoud. [Almal] het vertroue in hom gehad. Nou is sy karakter weg. " Hubbard smeek Jefferson se gratie steeds en weer. " Vir 'n slaaf was inbraak 'n hoofmisdaad. 'N Ontvlugtende slaaf wat eenkeer by Bacon se private stoorkamer ingebreek het en drie stukke spek en 'n sak mieliemeel gesteel het, is veroordeel om in Albemarle County te hang. Die goewerneur het sy vonnis versag, en die slaaf is oorgedra, en die wetlike term vir verkoop deur die staat aan diepe Suid- of Wes -Indië.
Selfs Bacon voel ontroer deur die pleidooie van Hubbard en ek het self baie sleg gevoel, maar hy het geweet wat volgende sou gebeur: Hubbard moes geklop word. Bacon was dus verbaas toe Jefferson na hom draai en sê: 'Meneer, ons kan hom nie straf nie. Hy het al genoeg gely. " Jefferson bied raad aan Hubbard aan, en gee hom 'n hoop goeie raad, en stuur hom terug na die spyker, waar Reuben Grady wag, en#8220 verwag. om hom te sweep. "
Die grootsheid van Jefferson het 'n bekering in Hubbard veroorsaak. Toe hy by die spyker kom, het hy vir Grady gesê dat hy lankal godsdiens gesoek het, maar ek het nog nooit iets gehoor voordat dit so klink of my so laat voel het nie, soos ek gedoen het toe meester gesê het, 'Go, en doen dit nie meer nie. ' " So nou was hy vasbeslote om godsdiens te soek totdat ek dit vind. gaan doop. " Maar dit was ook bedrog. By sy gemagtigde afwesigheid van die plantasie om die kerk by te woon, het Hubbard reëlings getref vir nog 'n ontsnapping.
Gedurende die vakansieseisoen aan die einde van 1810 het Hubbard weer verdwyn. Dokumente oor die ontsnapping van Hubbard onthul dat Jefferson se plantasies deur geheime netwerke gevul is. Jefferson het ten minste een spioen in die slawegemeenskap wat bereid was om kontant met slawe in te lig. Jefferson het geskryf dat hy 'n betroubare negermens aangegaan het en hom 'n beloning beloof het. as hy ons kan inlig sodat [Hubbard] geneem moet word. " Maar die spioen kon niemand laat praat nie. Jefferson het geskryf dat daar nie van Hubbard gehoor is nie. " Maar dit was nie waar nie: 'n paar mense het gehoor van Hubbard se bewegings.
Jefferson kon nie die muur van stilte by Monticello breek nie, maar 'n inligter by Poplar Forest het aan die opsiener gesê dat 'n bootman van kolonel Randolph gehelp het om Hubbard te ontsnap, en hom op 'n klandestiene manier met die James River van Poplar Forest na die gebied rondom Monticello geneem het, selfs alhoewel wit patrolleerders van twee of drie graafskappe die vlugteling gejag het. Die bootman was moontlik deel van 'n netwerk wat die Rivanna- en James -riviere vervoer het, met die smokkel van goedere en vlugtelinge.
Moontlik het Hubbard probeer om kontak te maak met vriende rondom Monticello, moontlik was hy van plan om weer na die noorde te vlug, dit was alles disinformasie wat deur Hubbard se vriende geplant is. Op 'n stadium is Hubbard suidweswaarts, nie noordwaarts nie, oor die Blue Ridge. Hy het na die stad Lexington gegaan, waar hy meer as 'n jaar as 'n vry man kon woon, in besit van 'n onberispelike vrystellingsdokument.
Sy beskrywing verskyn in die Richmond Enquirer: "a Nailor uit die handel, 27 jaar oud, ongeveer ses voet hoog, stewige ledemate en sterk gemaak, van gewaagde houding, gewaagde en harde gelaatstrekke, donker gelaatskleur, vry om te drink en selfs homself versorg het met geld en waarskynlik 'n gratis pas op 'n voormalige vlug wat hy probeer het om noordwaarts uit die staat te kom . . . en waarskynlik nou dieselfde rigting ingeslaan het. "
'N Jaar na sy ontsnapping is Hubbard in Lexington opgemerk. Voordat hy gevange geneem kan word, het hy weer opgestyg en verder weswaarts die Allegheny -gebergte in gegaan, maar Jefferson het 'n slawespoorsnyer op sy spoor gesit. Hubbard is in 'n hoek en in ysters geklap en is terug na Monticello gebring, waar Jefferson 'n voorbeeld van hom gemaak het: ek het hom ernstig geslaan in die teenwoordigheid van sy ou metgeselle en toegesluit in die tronk. " Onder die wimper het Hubbard onthul dat besonderhede oor sy ontsnapping en die naam van 'n medepligtige wat hy kon ontwyk deur vas te lê met egte vragbriewe wat hy by 'n gratis swart man in Albemarle County gekoop het. Die man wat die papiere aan Hubbard verskaf het, was ses maande in die tronk. Jefferson het Hubbard aan een van sy opsieners verkoop, en sy finale lot is nie bekend nie.
Slawe het geleef asof hulle in 'n besette land was. Soos Hubbard ontdek het, kon min mense die koerantadvertensies, slawepatrollies, waaksaam sheriffs wat papiere eis en slawevangende jagters met hul gewere en honde oortref. Hubbard was dapper of desperaat genoeg om dit twee keer te probeer, onroerend oor die aansporings wat Jefferson vir samewerkende, vlytige, vlytige slawe uitgeoefen het.
In 1817 sterf Jefferson se ou vriend, die rewolusionêre oorlogsheld Thaddeus Kos, in Switserland. Die Poolse edelman, wat in 1776 uit Europa aangekom het om die Amerikaners te help, het 'n groot fortuin aan Jefferson nagelaat. Kosciuszko het geld nagelaat om slawe van Jefferson te bevry en grond en boerderytoerusting aan te skaf sodat hulle self 'n lewe kan begin. In die lente van 1819 het Jefferson besin oor wat hy met die nalatenskap moet doen. Kosciuszko het hom eksekuteur van die testament gemaak, en Jefferson het 'n wettige plig, sowel as 'n persoonlike verpligting teenoor sy oorlede vriend, gehad om die bepalings van die dokument na te kom.
Die bepalings was vir Jefferson geen verrassing nie. Hy het Kosciuszko gehelp om die testament op te stel, wat lui: "Ek gee my vriend, Thomas Jefferson, hiermee toestemming om die hele [erflating] in diens te neem van die aankoop van negers van sy eie of van iemand anders en om in mijn naam vrijheid te geven. " Kosciuszko & #8217 se boedel was byna $ 20,000, die ekwivalent vandag van ongeveer $ 280,000. Maar Jefferson het die geskenk geweier, alhoewel dit die skuld wat oor Monticello hang, sou verminder het, terwyl hy hom ten minste gedeeltelik onthef het van wat hy in 1814 beskryf het as die morele smaad van slawerny.
As Jefferson die erfenis aanvaar het, sou die helfte daarvan nie na Jefferson gegaan het nie, maar in werklikheid aan sy slawe tot die koopprys vir grond, vee, toerusting en vervoer om dit op 'n plek soos Illinois of Ohio. Boonop was die slawe wat die beste geskik was vir onmiddellike emansipasie — -smede, hokkers, timmermanne, die mees bekwame boere — die mense wat Jefferson die hoogste ag. Hy het ook ontslae geraak van enige openbare identifikasie met die oorsaak van emansipasie.
Daar is lankal aanvaar dat slawe bates is wat in beslag geneem kan word, maar Jefferson het dit omgedraai toe hy slawe as onderpand gebruik het vir 'n baie groot lening wat hy in 1796 by 'n Nederlandse bankhuis aangegaan het om Monticello te herbou. Hy was 'n pionier in die monetisering van slawe, net soos hy 'n pionier was in die industrialisering en diversifikasie van slawerny.
Voor sy weiering van die erfenis van Kosciuszko, terwyl Jefferson uitvind of hy die erflating sou aanvaar, het hy aan een van sy plantasiebestuurders geskryf: 'n Kind wat elke 2 jaar grootgemaak word, is meer winsgewend as die opbrengs van die beste arbeider. . hierin, soos in alle ander gevalle, het die voorsienigheid ons pligte en ons belange perfek laat saamval. Daarom, met respek vir ons vroue en hul kinders, moet ek u by die opsieners inlig dat dit nie hulle arbeid is nie, maar hul toename wat die eerste oorweging by ons is. "
In die 1790's, toe Jefferson sy slawe verpand het om Monticello te bou, het George Washington probeer om finansiering bymekaar te skraap vir 'n emansipasie by Mount Vernon, wat hy uiteindelik in sy testament beveel het. Hy het bewys dat emansipasie nie net moontlik was nie, maar ook prakties, en hy het alle Jeffersoniese rasionalisasies omvergewerp. Jefferson het volgehou dat 'n veelrassige samelewing met vrye swart mense onmoontlik is, maar Washington het dit nie gedink nie. Nooit het Washington voorgestel dat swartes minderwaardig is of dat hulle verban moet word nie.
Dit is vreemd dat ons Jefferson aanvaar as die morele standaard van die era van die stigters, nie Washington nie. Miskien is dit omdat die Vader van sy land 'n ietwat kommerwekkende nalatenskap agtergelaat het: sy emansipasie van sy slawe is nie 'n huldeblyk nie, maar 'n teregwysing aan sy era, en aan die toekomstige en winsgewers van die toekoms, en verklaar dat as u beweer dat u beginsels, moet u daarvolgens lewe.
Na die dood van Jefferson in 1826, is die families van Jefferson se mees toegewyde dienaars uitmekaar.Op die veilingsblok het Caroline Hughes, die 9-jarige dogter van Jefferson se tuinier, Wormley Hughes, gegaan. Een gesin is verdeel tussen agt verskillende kopers, 'n ander gesin onder sewe kopers.
Joseph Fossett, 'n smid in Monticello, was onder die handjievol slawe wat in Jefferson se testament vrygelaat is, maar Jefferson het die familie van Fossett as 'n slaaf laat staan. In die ses maande tussen Jefferson se dood en die veiling van sy eiendom, het Fossett winskopies probeer maak met gesinne in Charlottesville om sy vrou en ses van sy sewe kinders te koop. Sy oudste kind (ironies genoeg gebore in die Withuis self) is reeds aan die kleinseun van Jefferson gegee. Fossett het simpatieke kopers vir sy vrou, sy seun Peter en twee ander kinders gevind, maar hy het die veiling van drie jong dogters aan verskillende kopers dopgehou. Een van hulle, die 17-jarige Patsy, ontsnap onmiddellik van haar nuwe meester, 'n amptenaar van die Universiteit van Virginia.
Joseph Fossett het tien jaar by sy aambeeld en smedery deurgebring om die geld te verdien om sy vrou en kinders terug te koop. Teen die laat 1830's het hy kontant byderhand om Peter, toe ongeveer 21, terug te eis, maar die eienaar het die ooreenkoms afgesweer. Joseph en Edith Fossett, genoodsaak om Peter in slawerny te laat en drie dogters verloor het, het omstreeks 1840 uit Charlottesville na Ohio vertrek. oomblik toe hy op die veilingsblok verskyn en soos 'n perd verkoop word. "
Ek is nie gewoond daaraan om hierdie polemiese geskiedenis te lees nie. Hyland en kan 'n prokureur by die handel kry, en dit blyk uit sy klein boekie. Hy kom swaaiend en beweer dat Thomas Jefferson nie 'n verhouding gehad het met sy slaaf Sally Hemings nie. Hy baseer sy saak op verskeie punte, waaronder DNA -bewyse, historiese verslae en afleidings uit historiese verslae. Dit blyk dat die saak meer seergemaak word deur Hyland en die voorspraak daarvan as enige tekortkominge wat ek nie gewoond is om hierdie polemiese geskiedenis te lees nie. Hyland is 'n prokureur in die handel, en dit blyk uit sy klein boekie. Hy kom swaaiend en beweer dat Thomas Jefferson nie 'n verhouding gehad het met sy slaaf Sally Hemings nie. Hy baseer sy saak op verskeie punte, waaronder DNA -bewyse, historiese verslae en afleidings uit historiese verslae. Dit blyk dat die saak meer seergemaak word deur die voorspraak van Hyland as enige tekortkominge op sigself.
Hyland korrigeer vinnig die agtergrond, die beskikbare inligting en sy ingeligte mening en onthef Jefferson vinnig. In sy haas om dit te doen, versuim hy egter om die ander kant veel te sê. Dit gee die ietwat onregverdige indruk dat die ander kant feite ontbreek. Hy werk soos 'n prokureur, en nie altyd 'n vriendelike nie: beklemtoon die persoonlike tekortkominge van die beskuldigers van Jefferson, wat histrioniese ongeloof in sommige van die meer woelige aanvalle beïnvloed. Hy neem die saak amper persoonlik op, en dit het vreemde leeswerk in 'n geskiedenisboek opgelewer.
Twee belangrike komponente ontbreek in sy saak: 'n deeglike en gelykmatige opsomming van die opponerende argumente, en 'n geskiedkundige se kommer oor waarom dit belangrik is, wat dit vir die Amerikaanse geskiedenis as geheel beteken. Hierdie weglatings belemmer nie ons begrip van Hyland se posisie nie, maar dit verswak dit effens deur 'n element van eensydigheid in te voer.
Ek het die uitgangspunt van hierdie boek baie geniet. Ek sien graag dat 'n regsgedagte hartstogtelik besig is met geskiedskwessies, wat hedendaagse akademici en wetenskap die verhaal van die verlede in gedagte hou. Maar ek het gedink dat die uitvoering op sy beste 'n slegte diens was; dit is 'n baie nou perspektief van 'n groter prentjie. . meer
Ter viering van 4 Julie bied ek hierdie opstel aan ter verdediging van ons grootste stigter, Thomas Jefferson. Ek voel dat die reputasie van mnr. Jefferson onregverdig uitgewis is deur 'n wanvoorstelling van die DNS -resultate in die Hemings -twis. Die opgrawing van gediskrediteerde, eertydse versierings het lesers nie net mislei nie, maar ook 'n regverdige debat verarm. Met die moontlike uitsondering van die moord op Kennedy, is ek eintlik nie bewus van enige groot historiese twis wat so vol is nie. Ter viering van 4 Julie bied ek hierdie opstel ter verdediging van ons grootste stigter, Thomas Jefferson, aan. Ek voel dat mnr. Jefferson se reputasie onregverdig verdwyn het deur 'n wanvoorstelling van die DNS -resultate in die Hemings -twis. Die opgrawing van gediskrediteerde, eertydse versierings het lesers nie net mislei nie, maar ook 'n regverdige debat verarm. Met die moontlike uitsondering van die sluipmoord op Kennedy, is ek eintlik nie bewus van enige groot historiese geskil met soveel verkeerde inligting en reguit onjuisthede soos die seksgerigte lastering van Sally Hemings nie.
Die "Sally" -verhaal is suiwer fiksie, moontlik politiek, maar beslis nie historiese feite of wetenskap nie. Dit weerspieël 'n herwinde onjuistheid wat meer as tweehonderd jaar lank van boek tot boek gemetastaseer is. In teenstelling met die sneeustorm van onlangse boeke wat die kontroversie as 'n mini-reeks weergawe van die geskiedenis draai, het ek gevind dat laag op laag direkte en omstandigheidsgetuienis dui op 'n mosaïek wat duidelik van Jefferson af weg is. My navorsing, evaluering en persoonlike onderhoude het my tot een onvermydelike gevolgtrekking gelei: die revisionistiese greep van historici het die verkeerde Jefferson-die DNA, sowel as ander historiese bewyse, pas perfek by sy jonger broer, Randolph en sy seuns van tienerjare , as die ware kandidate vir 'n seksuele verhouding met Sally.
'N Monopolie van boeke (alle vaderskapsgelowiges) wat sedert die DNA -resultate geskryf is, het die bewyse ver oortref en vermoedens in 'n skynbare feit omskep, en in die meeste gevalle besig met 'n sorgelose verkeerde lees van die rekord. My nuwe boek, IN DEFENSE OF THOMAS JEFFERSON (Thomas Dunne Books, 2009), vernietig hierdie mite definitief en skei die revisionistiese ideologie van akkuraatheid. Dit is historiese higiëne deur middel van 'n pen, 'n poging om feite te versamel, die getuienis rasioneel te ontleed en bo redelike twyfel te bewys dat Jefferson heeltemal onskuldig is aan hierdie aaklige beskuldiging:
• die kwaadwillige gerug is eers deur die skandaal-oproerige joernalis James Callender begin, wat gebrand het weens politieke wraak teen Jefferson. Callender word beskryf as ''n alkoholiese boef met 'n gemene verstand, versot op ras en seks', wat die openbare loopbaan van Jefferson wou belaster.
• die enigste ooggetuie van hierdie seksuele aantyging was Edmund Bacon, Jefferson se opsiener in Monticello, wat 'n oggend 'n ander man (nie Jefferson nie) by Sally se kamer sien verlaat het. 'Bacon skryf: "... 'n oggend toe ek baie vroeg na Monticello gegaan het. "
• Jefferson se verslegtende gesondheid sou so 'n seksuele verhouding verhoed het. Hy was 64 ten tyde van die beweerde saak en het verswakte migraine -hoofpyne opgedoen wat hom weke lank ongeskik gemaak het, asook ernstige derminfeksies en rumatoïede artritis. Hy het by John Adams gekla: "My gesondheid is heeltemal afgebreek binne die afgelope agt maande."
• Jefferson besit drie verskillende slawe met die naam Sally, wat bydra tot die historiese verwarring. Tog het hy sy vermeende minnaar en metgesel van 37 jaar, 'Sally Hemings', nooit van haar slawerny bevry nie, en haar ook nie in sy testament genoem nie.
• Randolph Jefferson, sy jonger broer, sou dieselfde Jefferson Y -chromosoom hê as sy ouer broer, Thomas, wat ooreenstem met die DNA. Randolph het 'n reputasie gehad om met Jefferson se slawe te verkeer en word ongeveer nege maande voor die geboorte van Eston Hemings, Sally se seun, die DNA -pasmaat van 'n 'Jefferson' in Monticello verwag.
• Die DNA -pasmaat was vir 'n manlike seun van Sally. Randolph het ses manlike seuns gehad. Thomas Jefferson het alle vroulike kinders by sy geliefde vrou, Martha, gehad, behalwe 'n mannetjie wat as kind oorlede is.
• Tot in 1976 was die mondelinge geskiedenis van Eston se familie van mening dat hulle afstam van 'n 'oom' van Jefferson. Randolph was in Monticello bekend as "oom Randolph."
• Anders as sy broer, word Jefferson deur smaak en opleiding grootgemaak as die perfekte gentleman van Virginia, 'n man van verfyning en intellek. Die persoonlikheid van die man in die Hemings -sepie kan nie toegeskryf word aan die bekende aard van Jefferson nie, en dit sou vir hom belaglik buite karakter wees.
'N Kort geskiedenis van presidensiële seksskandale
Rachel Martin van die NPR praat met kommentator Cokie Roberts, wat luisteraars se vrae oor die geskiedenis van presidensiële seksskandale beantwoord.
Die voortgesette verhale oor 'n verhouding tussen die volwasse filmaktrise Stormy Daniels en Donald Trump is skaars die eerste aantygings van seksuele wangedrag deur 'n president. Daar word lank reeds gerugte dat John F. Kennedy in die Withuis baie sake gehad het, waaronder een met Marilyn Monroe, wat hom bekend gemaak het tydens 'n groot verjaardag in Madison Square Garden.
MARILYN MONROE: (Sing) Gelukkige verjaardag, meneer die president. Geluk met jou verjaarsdag.
MARTIN: Die Stormy Daniels -skandaal laat baie van u daaroor wonder oor vorige presidente en hul seksuele dallances. En u wil antwoorde hê van Cokie Roberts, wat nou by ons aansluit.
COKIE ROBERTS, BYLINE: Hallo, Rachel. Dit was nogal 'n serenade, nie waar nie?
MARTIN: Reg? Ek bedoel, dit is moeilik om daarna te luister en te dink, a, jy weet, miskien is dit net vriende, net vriende. Goed. Kom ons gaan na ons eerste vraag. Dit het betrekking op 'n paar vorige presidente. Stacy Ross wil die volgende weet. Hoe bekend was president Harding se aangeleentheid terwyl hy president was? Het Eisenhower 'n verhouding met sy bestuurder gehad? Oor watter sake was dit bekend toe dit in die 19de eeu en voorheen plaasgevind het? Cokie.
ROBERTS: Wel, Harding maak absoluut geen geheim van sy seksuele aptyt nie en vertel 'n groep verslaggewers dat dit goed is dat hy nie 'n vrou is nie, want hy sal altyd swanger wees. Hy kon net nie nee sê nie. Maar hy het uitstekend gevaar.
ROBERTS:. Lengte om 'n langdurige verhouding met sy beste vriend se vrou, Carrie Phillips, geheim te hou. Blykbaar het hy en die Republikeinse Nasionale Komitee betaal vir haar stilte terwyl hy in die Withuis was. Sy ongelooflike stomende briewe aan haar is in 2014, 50 jaar na haar dood, deur die Library of Congress ongesluit. Harding het ook 'n kind gehad deur 'n ander vrou, maar niemand het sy neigings tydens sy veldtog in 1920 gebring nie.
MARTIN: Goed, wat van die res van die vraag van Stacy?
ROBERTS: Die eerste wat van buite -egtelike verhoudings beskuldig is, was Thomas Jefferson toe 'n koerant die beskuldiging gepubliseer het dat hy seks gehad het met die verslaafde vrou Sally Hemings. Dit het tot in die 20ste eeu geduur voordat dit met DNA -toets gestaaf is, en dit was destyds 'n groot skandaal. Maar koerante, Rachel, sou altyd in hierdie era dinge opdok. En toe John Adams in 1800 vir herverkiesing deelneem met Charles Pinckney as sy loopbaanmaat, het die Republikeinse pers gesê dat Pinckney vier vroue uit Engeland huis toe gebring het, twee vir hom en twee vir Adams. En Adams het gesê as dit waar is, is hy uit sy twee bedrieg.
MARTIN: Goed. Kom ons gaan na ons volgende vraag. Dit is van Donna Vild van Saratoga Springs, NY, en sy het 'n vraag oor die regering se reaksie op hierdie dinge.
DONNA VILD: Hoe is dit amptelik hanteer? Het alle takke van die regering betrokke geraak? En wat het die pers geweet?
ROBERTS: Wel, daar was geen amptelike hantering van seksskandale tot Bill Clinton se beskuldiging nie, en dit was te wyte aan sy leed, nie die seks self nie. Daar was altyd geskille oor wat die pers weet en wanneer dit in verskillende administrasies weet, veral met John F. Kennedy, waar sommige perslede beslis weet wat hy doen, en niemand het daaroor geskryf nie. Maar, jy weet, Rachel, dit is belangrik om te onthou dat die pers 'n seunsklub was. En dit was eers toe baie meer vroue in die bus was, dat die manier waarop kandidate en presidente vroue behandel, as belangrik geag word. Die eerste slagoffer, so te sê, van die nuwe gesindheid was Gary Hart.
MARTIN: Gary Hart, voormalige presidentskandidaat, wie se veldtog beroemd ontspoor is deur 'n seksskandaal. Kommentator Cokie Roberts. U kan Cokie u vrae stel oor hoe politiek en die regering werk deur ons 'n e -pos te stuur na [email protected], of u kan ons u vraag tweet met die hutsmerk #AskCokie. Cokie, baie dankie.
ROBERTS: Goed om met jou te praat, Rachel.
(SOUNDBITE VAN KAMASI WASHINGTON SE "VERLANG")
Nuwe boek onthef Jefferson in DNS -kontroversie
Die oortuiging dat Thomas Jefferson 'n verhouding gehad het en 'n kind (of kinders) met slaaf Sally Hemings gehad het - en dat so 'n bewering deur DNA -toetsing bewys is - het so algemeen geword in die Amerikaanse populêre kultuur dat dit nie net algemeen aanvaar word nie, maar as historiese feit aan studente geleer. & quotIn Defense Of Thomas Jefferson, "deur William G. Hyland Jr., is pas deur St. Martins Press gepubliseer. In hierdie verrassende en onthullende nuwe boek toon William G. Hyland Jr. nie net dat die bewyse teen Jefferson ontbreek nie, maar dat hy eintlik heeltemal onskuldig is van die aanklag dat hy seksuele omgang met Hemings gehad het.
Vir meer as tweehonderd jaar word Thomas Jefferson beskuldig van 'n seksuele verhouding met Hemings, een van sy slawe. Volgens DNA -interpretatiewe resultate wat in 1998 uitgevoer is, word dit nou algemeen aanvaar dat Jefferson die vader van een of meer van Sally se kinders was. Is die beskuldigings waar? En indien wel, kan dit in 'n hof bewys word?
Die skrywers kom nie net tot die gevolgtrekking dat die aanklagte vals is nie, maar die leser word vir die eerste keer aan die president se jonger broer, Randolph Jefferson, voorgestel as die DNA -pasmaat vir Sally se kinders. Saam met die deeglikste ondersoek van die Hemings -kontroversie tot dusver, word nuwe ontdekkings en besonderhede onthul wat Jefferson van hierdie ou politieke skandaal onthef het.
Het Jefferson by sy slaaf geslaap?
Op 30 November het die New York Times publiseer 'n opskrif van 'n regsprofessor genaamd Paul Finkelman, wat Thomas Jefferson 'n grillerige, wrede huigelaar noem omdat hy slawe besit. Prof Finkelman neem dit ook as vanselfsprekend aan dat Jefferson kinders by sy slaaf Sally Hemings gehad het. Jared Taylor het hier 'n antwoord aan prof. Finkelman geskryf.
Hierna volg 'n resensie van 'n boek wat onregmatig verwaarloos is, wat die derde president sterk verdedig teen die beskuldiging dat hy by sy slaaf geslaap het.
William G. Hyland, ter verdediging van Thomas Jefferson: The Sally Hemings Sex Scandal, Thomas Dunne Books, 2009, 292 pp., $ 26,95.
Byna elke Amerikaner "weet" dat Thomas Jefferson verskeie kinders by sy slaaf, Sally Hemings, gehad het. Byna almal "weet" dat dit deur DNS -bewyse bevestig is. Linkses beweer selfs dat Jefferson sy slaaf verkrag het. Niemand 'weet' eintlik daarvan nie, die getuienis vir 'n Hemings -saak is nie oortuigend nie. As dit nie was vir die wreedaardige vreugde wat die linkses het om die ergste van die stigters te glo nie, sou die bewerings van 'n verhouding in Monticello 'n historiese voetnoot wees.
William Hyland, 'n praktiserende advokaat en raadslid van die Thomas Jefferson Heritage Society, het 'n belangrike boek geskryf wat die getuienis van beide kante saamvat en oortuigend argumenteer dat Jefferson nie die vader van Sally se kinders was nie en waarskynlik nooit by haar geslaap het nie. Sy boek is 'n welkome teenmiddel vir die berge van onsin wat die derde president as 'n lelike ou misleier beskryf.
Dit was 'n tydgenoot van Jefferson's, 'n oorgeplante Skot met die naam James Callender, wat die beskuldigings oor Sally vir die eerste keer versprei het. Callender was 'n joernalis en propagandis wat so beledigend oor Britse politici en selfs die kroon geskryf het dat hy sy vrou en kind in die steek gelaat het en in 1793 na die Verenigde State ontsnap het, 'n stap voor die oproerpolisie. Hy het dieselfde vituperatiewe joernalistiek in Amerika beoefen en is in 1800 kragtens die Sedition Act skuldig bevind aan aanvalle op president John Adams. Jefferson, wat die federalistiese oproerwette teengestaan ​​het, verdedig Callender en vergewe hom om president te word in 1801. Toe Callender egter die pos van posmeester -generaal van Richmond, Virginia, soek, het Jefferson hom as ongeskik bevind en hom van die hand gewys.
Callender het sy weldoener aangeskakel en in 1802 begin skryf oor Jefferson se sekslewe. Hy het beweer Jefferson het 'n seun gehad met 'skemerige Sally', 'n 'wollerige byvrou', wat deel was van sy 'Kongo-harem'. Callender het geskryf dat Sally 'n 'slet was wat algemeen soos die sypaadjie' was, 'wat met 'n halfdosyn swart kêrels gekuier het' en 'vyftien of dertig galante van alle kleure' gedien het. Federalistiese koerante wat teen die beleid van Jefferson gekant was, het hierdie verhale met 'n mate versprei, en Callender het moontlik tereg beweer dat hy Jefferson se reputasie in vyf maande meer skade berokken het as wat al sy ander kritici in tien jaar gedoen het.
Callender het nooit beweer dat hy "dusky Sally" of enige van haar kinders ontmoet het nie, en hy het ook nooit verduidelik hoe hy sy inligting gekry het nie. Natuurlik het baie mense gedink hy het dit opgemaak. John Adams - wat Callender 'n "afskuwelike hermafroditiese karakter genoem het wat nie die krag en fermheid van 'n man het nie, nóg die sagtheid en gevoel van 'n vrou" - het oor hom geskryf: 'Ek glo niks wat Callender gesê het nie. … Ek sou nie 'n hond skuldig bevind aan die doodmaak van skape op die getuienis van twee sulke getuies nie. " Abigail Adams noem hom ''n lasteraar wat jy nie anders as om te verafsku en te verag nie'. James Madison wantrou hom en skryf dat "dit onmoontlik is om te redeneer oor 'n man wie se verbeelding en hartstogte so gefermenteer is." In 1803 verdrink Callender in twee of drie voet water in die Jamesrivier, na bewering te dronk om homself uit te vang.
Die enigste ander bron vir die Jefferson -vaderskap -bewerings is 'n sketsagtige stel eise wat deur Hemings se afstammelinge gemaak is.In 1872, 37 jaar na Sally se dood en 46 jaar na Jefferson's, het een van Sally se jonger seuns, Madison Hemings, 'n onderhoud gevoer met 'n koerantredakteur met die naam SF Wetmore, waarin hy beweer dat Jefferson die vader was van al ses van Sally se bekende kinders . Die onderhoud, wat as 'n woordelikse transkripsie aangebied word, is in 'n blomtaal wat heeltemal nie ooreenstem met die woordeskat van 'n eks-slaaf nie, en volg die Callender-weergawe noukeurig, selfs met die verkeerde spelling van die naam van Jefferson se skoonpa wat Callender in sy eie rekening gebruik het. Hyland merk op dat daar geen ander rekord is dat Madison ooit beweer dat hy van Jefferson afstam nie. Wetmore het 'n politieke belang gehad om die reputasie van Jefferson te verswak en het heel moontlik vir Madison gesoek en hom aangemoedig om te beweer dat hy 'n beroemde vader het.
Die ander vaderskapseis was deur Thomas Woodson, 'n ietwat geheimsinnige swart wat beweer het dat hy die seun was wat ontstaan ​​het toe Jefferson Sally bevrug het toe sy net 15 was. Dit is 'n besonder onwaarskynlike bewering, aangesien Jefferson gedetailleerde rekords gehou het van alle geboortes aan sy slawe, en daar is geen rekord van 'n kind met die naam Thomas of van 'n geboorte van Sally op daardie tydstip nie. Woodson se bewering is ook bewys deur DNS -bewyse, maar dit het sy nageslag nie daarvan weerhou om tot vandag toe te beweer dat Jefferson die vader was nie.
Aan die einde van die negentigerjare is DNS -toetse uitgevoer om te sien of die Hemings -kinders se vaderskap bewys kan word. Die studie was gebaseer op die feit dat die Y -chromosoom, wat deur alle mans gedra word, ongeskonde langs die manlike lyn oorgedra word en in verskillende gesinne waarneembaar is. As Jefferson die kinders van Sally gehad het, sou die afstammelinge van haar seuns die Jefferson Y-chromosoom hê.
Afstammelinge van die twyfelagtige Thomas Woodson en van Sally se laaste kind, Eston Hemings, het ingestem om getoets te word. Interessant genoeg het die afstammelinge van Madison Hemings, die seun wat die Wetmore -onderhoud gegee het, geweier om getoets te word. Die uitslae is met groot fanfare bekend gemaak in die 5 November 1998 -uitgawe van die Britse tydskrif Natuur. Eerstens, soos hierbo opgemerk, was die aanspraak van Thomas Woodson vals: daar was geen Jefferson Y in sy manlike lyn nie.
Dit was die ander bevinding wat al die aandag gekry het: Eston Hemings het die Jefferson Y -chromosoom gedra. Op sterkte hiervan, Natuur het sy artikel 'Jefferson Fathered Slave's Last Child' genoem, maar die redaksie het geweet dat dit misleidend was. Hulle het geweet dat alle Jeffersons van mans, insluitend die broers van Thomas en hul seuns, die Jefferson Y dra en uit genetiese oogpunt ewe waarskynlik die vader was. Dit was eers diep in die artikel - verder as wat joernaliste waarskynlik sou gaan - dit Natuur het dit toegegee. Subtiliteite soos hierdie beteken natuurlik niks vir die gekke linkses nie, wat sedertdien geknak het van vreugde oor die idee dat Monticello 'n misgenistiese liefdesnes is.
Trouens, daar was ten minste 26 mans van Jefferson op die voortplantingsouderdom in die tyd van Eston se geboorte in Virginia, wat teoreties die vader kon gewees het. Soos ons sal sien, is Thomas nie die mees waarskynlike kandidaat nie.
Daar is 'n paar ander omstandigheidsargumente wat ten gunste van die liefde-nes-eis aangevoer kan word. Die een is dat Sally glo 'n ligte vel en aantreklik was. Sy het na Jefferson gekom as deel van die eiendom van sy vrou, en daar was selfs gerugte dat die pa van sy vrou Sally se pa was. As dit waar was, sou dit beteken dat Sally die halfsuster van Jefferson se vrou was.
'N Ander argument is dat Jefferson selde slawe bevry het, maar tog het hy Madison en Eston Hemings in sy testament bevry. Jefferson se beleid was om slawe vry te maak wat hy gedink het hulself kon onderhou, en die Hemings -manne het ambagte geleer. 'N Mens sou ook opmerk dat Jefferson dit wel gedoen het nie gratis Sally, gedurende sy lewe of in sy testament.
Uiteindelik blyk dit dat Jefferson in Monticello was op die tye toe die kinders van Sally verwek is. Monticello was egter die tuiste van Jefferson, en dit is 'n rede dat hy gereeld daar was. Niemand weet ook waar Sally die meeste van die tyd was nie, en daar is notas wat aandui dat sy soms weg van Monticello af gewoon het.
Soveel vir die saak vir vaderskap. Wat is die opponerende argumente?
Ten eerste, ten spyte van die linkse bespotting wat hulle oproep, is daar Jefferson se sienings en karakter. Hy het 'n afkeer van mengeling, wat hy vir beide rasse as sleg beskou het. Hy was ook erg versteur deur slawerny en het 'n afsku gehad van die seksuele magmeesters wat oor vroulike slawe gehou word. Hierdie goed gepubliseerde sienings dra by tot die vreugde van die linkses: hulle kan Jefferson 'n huigelaar noem. Hy was egter waarskynlik die mees selfbeheerde van alle Amerikaanse presidente. Sy gedragsmotto was: "As u versoek word om iets in die geheim te doen, moet u uself afvra of u dit in die openbaar sou doen, maar dit is verkeerd." In 'n merkwaardige mate het hy volgens hierdie standaard geleef.
Die onduidelikste verhaal van hoerery - en een Callender wat bevorder is - is dat Jefferson met Sally begin het terwyl hy in Parys was as minister van Frankryk, en die film van 1995 Jefferson in Parys is vol liefdevolle sport. Dit is doelbewuste provokasie. Jefferson het sy vrou Martha verloor kort voordat hy na Parys vertrek het, en was verpletter deur die verlies. Hy het op haar sterfbed belowe dat hy nooit weer sou trou nie, en het alleen na Parys vertrek. Later het hy sy kinders gaan haal, en iemand in sy huishouding het Sally gekies-toe maar 14-om 'n diensmeisie vir sy negejarige dogter Mary te wees. Saam met Jefferson se 15-jarige dogter Martha, reis die meisies na Parys en stop onderweg in Londen, waar hulle Abigail Adams ontmoet. Mevrou Adams het geskryf dat Sally meer kind as volwassene was en dus nie 'n goeie keuse vir 'n bediende nie. Jefferson se dogters, saam met Sally, het waarskynlik by hul skool geklim eerder as onder Jefferson se dak. Waar hulle ook al gewoon het, is dit onwaarskynlik dat Jefferson 'n verhouding met 'n 14-jarige slavin onder die neuse van sy dogters gehad het. Al die getuienis dui daarop dat hy nie 'n baie seksuele man was nie, en daar is geen werklike rekord dat hy ooit 'n minnaar geneem het na die dood van sy vrou nie.
Die aanklag dat Jefferson die vader was van Eston - die seun wat wel die Jefferson Y -chromosoom gedra het - is om verskillende redes onwaarskynlik. Eston is in 1808 gebore en sou verwek gewees het terwyl Jefferson in sy tweede termyn was. Die beskuldigings van Callender het sedert 1802 versprei en is met 'n skadelike uitwerking deur Jefferson se vyande herhaal. Is dit waarskynlik dat Jefferson die beskuldigings sal waag terwyl hy nog in die amp is?
Boonop sou Jefferson 64 gewees het tydens die bevrugting van Eston, en sy briewe uit die tydperk is vol klagtes oor migraine, artritis en derminfeksies. Jefferson het daarna nog 19 jaar geleef, maar sy gesondheid was swak. Boonop verhuis Jefferson, nadat hy in 1809 uit die presidentskap teruggetree het, permanent terug na Monticello, waar hy te eniger tyd toegang tot Sally sou hê, maar Eston was haar laaste kind. In die baie onwaarskynlike geval dat Jefferson, as 'n sieklike, dikwels afwesige, 64-jarige uitvoerende hoof Eston gehad het, sou hy vermoedelik meer kinders by Sally gehad het nadat hy afgetree het. Hyland merk op dat Sally Jefferson nege jaar lank oorleef het, maar daar is geen rekord dat sy ooit beweer het dat die president haar geliefde was nie.
Wat Madison Hemings betref, wie se afstammelinge geweier het om DNA -toetse te doen, sou sy opvatting in April 1805 plaasgevind het. Weereens was Jefferson nog steeds president en sou dit dus onwaarskynlik wees om iets te doen om beskuldigings van wanorde te regverdig. Hy was daardie maand verskeie weke by Monticello tydens die laaste siekte en begrafnis van sy dogter Mary. Hy was hartseer oor haar dood, en die huis was vol gaste en rouklaers. Sou Jefferson op so 'n tyd met 'n slawe -byvrou gespot het?
Namate sy ouer geword het, word die oudste dogter van Jefferson, Martha, die feitelike minnares van Monticello. Haar pa wou altyd graag hê dat sy en haar sewe kinders naby was, en sy sou by Monticello gewees het toe die latere kinders van Sally verwek is. Sy was bekend met alles wat op die plantasie gebeur het en ontken altyd ten sterkste die moontlikheid van enige onbehoorlikheid tussen haar pa en 'n slavin.
Martha, die dogter van Jefferson, was in 'n posisie om te weet.
Jefferson self het die gerugte van Sally nooit uitdruklik ontken nie, maar gedurende sy loopbaan het hy baie beskuldigings onder oë gehad en die beleid aanvaar om dit nie met antwoorde waardig te maak nie. Laat in die lewe het hy egter geskryf dat van al die vele skurwe dinge wat oor hom gesê is, slegs een waar was: dat hy op 'n jong vrygesel onbehoorlike vordering gemaak het met die vrou van 'n kennis, John Walker. Dit is 'n implisiete ontkenning van die Sally -aangeleentheid.
Laastens is daar die verslag van 'n hedendaagse ooggetuie, Jefferson se plantasie-opsiener, Edmund Bacon. Bacon het waarskynlik beter as enigiemand geweet wat by Monticello gebeur het. In 'n verslag van sy jare as Jefferson se opsiener noem hy kortliks die vaderskap bewerings, maar ontken dit. Hy het geskryf dat hy in plaas van Jefferson gesien het - en hier word die naam uit die oorspronklike manuskrip gevryf - iemand anders wat Sally se woonplekke 'baie oggend' verlaat het toe Bacon 'baie vroeg na Monticello gegaan het'. Sy rekening is moeilik om af te wys.
Die waarskynlike verdagte
Wie het dan die vader van Eston geword? Soos baie noukeurige geleerdes, het mnr Hyland 'n hoofverdagte: die president se jonger broer, Randolph.
Randolph het net 30 kilometer daarvandaan gewoon, was dikwels in Monticello en was waarskynlik daar op die regte tyd. Daar bestaan ​​nog 'n brief van die president wat Randolph uitnooi vir 'n besoek wat presies nege maande voor Eston se geboorte sou plaasgevind het. Destyds sou hy 'n 51-jarige wewenaar gewees het, 'n baie meer waarskynlike vader as die ouer en siek president.
Jare later het 'n voormalige slaaf van Jefferson, Isaac, 'n verslag oor die lewe in die slawekwartiere geskryf. Van Randolph het hy geskryf: "Oude Meester se broer, Mass Randall, was 'n magtige eenvoudige man: het gereeld tussen swart mense uitgekom, die viool gespeel en die helfte van die nag gedans" - omstandighede wat maklik tot verval kon lei. Isaac se verslag sê niks oor Thomas se belangstelling in slavinne nie, en dit was nooit bekend dat hy sy vrye tyd saam met slawe deurbring nie.
Dit is opmerklik dat Randolph ten tyde van Eston se bevrugting vier seuns gehad het, tussen die ouderdomme 18 en 26, wat ook die Jefferson Y sou gehad het. Vader, dit lyk onwaarskynlik dat hulle hulself ook altyd afsydig van slawe gehou het.
Randolph hertrou na die geboorte van Eston en het verskeie seuns gehad, so dit is duidelik dat hy sterk was. Daar word gesê dat sy nuwe vrou 'n oorheersende vrou was wat hom nie gereeld na Monticello laat teruggaan het nie. Miskien wou sy hom nie naby Sally hê nie.
Laastens was die Eston -familietradisie dat hy afstam van 'n 'oom' van Jefferson. Eston sou van die kindergeslag van Jefferson gewees het, wat almal na Randolph verwys het as "oom". Hierdie tradisie pas by die siening dat die jonger broer eerder as Thomas die vader was.
Daar is vermeende vaders van die ander Hemings -kinders. Een van Jefferson se susters is getroud met 'n man wat op 30 -jarige ouderdom oorlede is en twee seuns, Sam en Peter Carr, nagelaat het. Jefferson was baie lief vir die Carr -broers en behandel hulle soos sy eie kinders. Peter het later erken dat hy en Sam by Sally geslaap het, en het bygevoeg dat 'die ou heer die skuld moes dra' vir hul wangedrag. Jefferson se oudste kleinseun, Thomas Jefferson Randolph, het geglo dat Jefferson so toegeeflik was teenoor die Carr -broers dat hy hulle nooit van hoerery sou vermoed het nie.
Daar is nog 'n paar ander argumente en teenargumente oor die vaderskapvraag, en Hyland vat dit goed saam. Dit moet egter duidelik wees dat die saak teen Jefferson skaars lugdig is, en 'n mens sou dink dat die Thomas Jefferson Memorial Foundation, wat Monticello bestuur, die president sou verdedig. Nie so nie. Die stigting het 'n komitee saamgestel om die bewerings te ondersoek en 'n vrou met die naam Dianne Swann-Wright aangestel om dit aan die hoof te stel. Sy is swart en 'n spesialis in slawe -mondelinge tradisies. Nie verrassend nie, het sy gekies om die slaweverslae te glo. Terwyl 'n wit lid van die komitee later kla, het mev Swann-Wright en ten minste een ander lid duidelik tot die gevolgtrekking gekom voordat hulle die getuienis ondersoek het. Gidse by Monticello kry die opdrag om te sê dat Jefferson die vader was, en op die webwerf van die stigting word gesê dat al ses die bekende kinders van Sally "nou vermoedelik Thomas Jefferson s'n was."
Hyland merk op dat behalwe die manier waarop hy met dooie wit mans bespot het, die stigting 'n ander rede kan hê om Jefferson se lyk te skop: geld. Om Monticello as 'n geheime seksnes te bevorder, is goed vir sake. In die jare voor die omstredenheid het Monticello jaarliks ​​ongeveer $ 2 miljoen aan bydraes gekry. Na die DNA -toets het die bydraes tot meer as $ 10 miljoen per jaar gestyg - 'n hartseer kommentaar oor hoe Amerikaners hul eie geskiedenis benader.
Joernaliste en akademici was roekeloos bly om Jefferson af te skryf as 'n misleidende huigelaar. Daar kan geen groter kontras wees met die voortreflike sensitiwiteit waarmee hulle Martin Luther King, Jr. Kommunistiese verenigings. Op 'n dag sal blankes na die verlede kan kyk sonder om dit deur 'n waas van skuldgevoelens te sien. Hyland se boek is 'n belangrike stap in die rigting.
Copyright © salvadoryoscar.com | Redaksie beskuldig Thomas Jefferson van 'n verhouding met 'n slaaf...