Suidlander - Inligting
Suidlander - Geskiedenis
Suidlander-'n skoenboot van Chesapeakebaai-is op 13 Augustus 1861 deur die vloot in Baltimore gekoop. Die vaartuig was met klip gelaai en na Hampton Roads gesleep. Op 26 Augustus het sy en die susterskoener Mary en Hetty aan die gang gekom met die taakspan van Flag Officer Stringham vir die aanval op Hatteras Inlet, NC Daar is sy as vervoer gebruik tydens die vermindering van Fort Hatteras en Fort Clark op die 28ste en 29ste .
Sy het vermoedelik êrens voor 11 Oktober 1861 gestig.
Suidelike Baptiste Geskiedenis
Denominasies van die Christendom
Oorsprong van die Christendom
Praktiese gereedskap vir Christene
Christelike lewe vir tieners
Begrafnisse en gedenkdienste
Belangrike terme in die Christendom
Heiliges van die laaste dae
Die wortels van die Suidelike Baptiste -geskiedenis gaan terug na die Reformasie in Engeland in die sestiende eeu. Hervormers van die tyd het gevra om terug te keer na die Nuwe -Testamentiese voorbeeld van Christelike suiwerheid. Net so het hulle gevra vir streng verantwoording in die verbond met God.
Een prominente hervormer in die vroeë sewentiende eeu, John Smyth, was 'n sterk voorstander van die doop vir volwassenes. In 1609 doop hy homself en ander weer. Smyth se hervormings het die eerste Engelse Baptistekerk tot stand gebring. Smyth was ook van mening dat die Arminiaanse siening dat God se reddende genade vir almal is, en nie net voorbestemde individue nie.
Die Rose Library bevat 'n unieke versameling gedrukte kaarte en atlasse, veral kaarte wat verband hou met Atlanta, Georgia en die Suide. Hierdie kaarte kan aanlyn verkry word deur Emory's Digital Gallery.
Kies in die lys aan die linkerkant onder die versamelings van Emory University die Rose Library Historiese kaartversameling.
U kan op die kaarte blaai of sleutelterme in die soekkassie invoer.
Met die hoë resolusie kan die gebruiker duidelik inzoomen.
Spaans het St. Augustine, FL, gevind - die eerste permanente blanke nedersetting in die huidige Verenigde State. (1565)
Jamestown Settlement (1607) - Dit was die eerste permanente nedersetting deur die Engelse in die nuwe wêreld, in die huidige Virginia.
Die eerste Afrikane kom in Virginia aan. Dit lyk asof hulle bediendes was, maar die instelling van oorerflike lewenslange diens vir swartes ontwikkel mettertyd. (1619)
The Maryland Toleration Act (1649) - Hierdie wet het formeel toegelaat dat alle Christelike gelowe in Maryland ten volle geduld kan word.
Die praktyk van slawerny word 'n wetlik erkende instelling in Brits -Amerika. Koloniale vergaderings begin wette bekendstel wat bekend staan ​​as slawekodes, wat die vryheid van slawe beperk en die instelling van slawerny beskerm. (1660's)
Charlestown, Suid -Carolina gestig. (1670)
Eerste Spaanse nedersetting in Texas. (1682)
La Salle eis die Mississippi en die grond wat dit vir Frankryk afvoer. (1682)
Ft. Louis is gevestig in Texas op Matagordabaai deur La Salle. (1685)
Franse vestig hul nedersetting in Arkansas. (1686)
Die eerste kerk in Texas, San Francisco de Tejas, word georganiseer. (1690)
Die fort (San Antonio de Bexar, ook bekend as die Alamo) en die nedersetting wat San Antonio word, word gevestig. (1718)
James Oglethorpe stig Savannah, Georgia. (1733)
Eerste permanente nedersetting in Tennessee. (1769)
Eerste permanente nedersetting in Kentucky. (1774)
Patriotte in Charleston, Suid -Carolina, verwyder poeier uit die openbare tydskrifte (21 April 1775)
Patriotte in Savannah, Georgia, verwyder poeier uit die koninklike tydskrifte. (11 Mei 1775)
Patriotte vang Fort Charlotte, Suid -Carolina. (12 Julie 1775)
Josiah Martin, goewerneur van Noord -Carolina, gaan aan boord van die Britse sloep Kruiser. (18 Julie 1775)
William Campbell, goewerneur van Suid -Carolina, gaan aan boord van die Britse sloep Temar. (15 September 1775)
Patriotte verslaan 'n klein Loyalist -mag by Reedy Creek, Suid -Carolina. (22 November 1775)
Virginia en North Carolina Patriots lei lojalistiese troepe en verbrand Norfolk. (11 Desember 1775)
Kol. Thomson met 1500 Rangers en milisies vang 'n mag van lojaliste in Great Canebreak, Suid -Carolina. (22 Desember 1775)
Sir James Wright, koninklike goewerneur van Georgië, gaan aan boord van 'n Britse oorlogskip. (11 Februarie 1776)
Kontinentale kongres stig die suidelike departement van die kontinentale leër, bestaande uit Virginia, Noord- en Suid -Carolina en Georgië. (27 Februarie 1776)
Sir James Wright, koninklike goewerneur van Georgië, slaag nie daarin om Savannah, Georgia, weer te herower nie. (7 Maart 1776)
Generaal -majoor Moultrie verslaan Britse afskeiding op Port Royal Island, Suid -Carolina. (3 Februarie 1779)
Slag van Kettle Creek, Georgia. Andrews Pickens en Elijah Clarke verslaan North Carolina Tories. (14 Februarie 1779)
Slag van Monck's Corner, Suid -Carolina (14 April 1780)
Patriot -milisie verslaan Tories by Ramsour's Mill. (20 Junie 1780)
Thomas Sumter verslaan Tories by Williamson's Plantation. (12 Julie 1780)
Georgia Patriots val Loyalist -kamp aan en verslaan hulle by Gowen's Old Fort, Suid -Carolina. (13 Julie 1780)
Thomas Sumter lei onsuksesvolle aanval op Rocky Mount, Suid -Carolina. (1 Augustus 1780)
Slag van Hanging Rock (6 Augustus 1780)
Thomas Sumter vang die Wateree Ferry vas. (15 Augustus 1780)
Francis Marion red Patriot -gevangenes in Nelson's Ferry, Suid -Carolina. (20 Augustus 1780)
Militie -kolonel William R. Davie verras Tories by Wahab's Plantation. (21 September 1780)
Thomas Sumter verslaan luitenant -kolonel Banastre Tarleton by die Blackstocks. (20 November 1780)
Kontinentale kavallerie verslaan Tories in Hammond's Store, Suid -Carolina. (28 Desember 1780)
Lt.kol Henry Lee en Francis Marion -aanval, Georgetown, Suid -Carolina. (24 Januarie 1781)
Pyle's Hacking Match Haw River, Noord -Carolina. Kontinentale luitenant -kolonel Henry Lee verras en vermoor Tory milisie. (25 Februarie 1781)
Luitenant -kolonel Francis Lord Rawdon verlaat Camden, Suid -Carolina. (10 Mei 1781)
Britse buitepos in Orangeburg, Suid -Carolina, gee hom oor aan Thomas Sumter. (11 Mei 1781)
Luitenant -kolonel Henry Lee en Francis Marion verower Fort Motte, Suid -Carolina. (12 Mei 1781)
Luitenant -kolonel Henry Lee vang Fort Granby, Suid -Carolina. (15 Mei 1781)
Generaal-majoor Nathanael Greene beleër ses-en-negentig, Suid-Carolina. (22 Mei-19 Junie 1781)
Patriotte vang Britse garnisoen in Monck's Corner, Suid -Carolina. (17 Julie 1781)
Die Franse behou beheer oor Chesapeake Bay tydens die Tweede Slag van die Kaap. (5 September 1781)
Generaal -majoor Nathanael Greene vang garnisoen in Dorchester, Suid -Carolina. (1 Desember 1781)
Formele vredesonderhandelinge begin in Parys, Frankryk. (27 September 1782)
Die eerste Amerikaanse gholfbaan is ingebou Charleston, Suid -Carolina en die South Carolina Golf Club is gestig. (1786)
Delaware toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1787)
Georgië toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1788)
Maryland toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1788)
Suid -Carolina toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1788)
Virginia toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1788)
Noord -Carolina toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1789)
Die Bank van die Verenigde State geskep, wat die tweede element van Hamilton se finansiële plan in werking stel. Begin grondwetlike debat tussen Jefferson en Hamilton. (1791)
Handves van Regte deur die lidlande van die vakbond bekragtig. (1791)
Kentucky toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1792)
Eli Whitney vind die katoen -jenewer uit. (1793)
Tennessee toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1796)
Mint Julep uitgevind in Virginia. (1797)
Louisiana toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1812)
Weens Groot Brittanje se voortdurende inmenging met skeepvaartondernemings deur Amerikaanse rederye, Bl inwoner Madison vra die kongres om 'n oorlogsverklaring teen Groot -Brittanje. Die kongres ondersteun oorlog, behalwe die meeste state in New England en ander maritieme en kommersiële state soos New York, New Jersey en Delaware. (1812)
Hartford -konvensie kom in die geheim byeen - Verteenwoordigers van die state van New England kom bymekaar om 'n reeks voorstelle vir staatsregte aan te neem en om afskeiding van die Amerikaanse unie te oorweeg. Ondertekening van die Verdrag van Gent, en nuus oor die oorwinning in New Orleans bring 'n einde aan die konvensie sonder aksie. (1814)
Verdrag van Gent onderteken deur Amerikaanse en Britse vredeskommissarisse, wat die oorlog van 1812 beëindig, maak voorsiening vir die vrylating van gevangenes en die herstel van verowerde gebied, maar los nie maritieme kwessies op nie. (1814)
Slag van New Orleans - Omdat hy nie daarvan bewus is dat vrede verklaar is nie, lei Andrew Jackson Amerikaanse soldate in die mees skouspelagtige landoorwinning van die oorlog. (1814)
Tweede Bank van die Verenigde State gestig. (1816)
Mississippi toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1817)
Spanje gee die res van Florida af aan die Verenigde State (1819)
Alabama toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1819)
Missouri toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1821)
Texas word deel van die nuwe nasie van Mexiko Stephen F. Austin stig die Anglo-Amerikaanse kolonie in Texas. (1821)
& quotDie tarief van gruwels, & quot Die verhoging van die beskermende tarief van 1824, gaan deur die kongres en word onderteken deur president Adams. & quot; Uitstalling en protes in Suid -Carolina & quot uitgereik deur die staatswetgewer van SC - anoniem geskryf deur John C. Calhoun, verklaar die opstel die tarief van 1828 ongrondwetlik en pleit dit staatsoewereiniteit en die leerstelling van nietigheid. (1828)
Mexiko aanvaar antikolonisasiewet om te verhoed dat Amerikaners verder koloniseer Texas. (1830)
Texas verklaar onafhanklikheid van die Slag van die Alamo in Mexiko. (1836)
Arkansas toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1836)
Trail of Tears dwing 13 000 Cherokee wes van die Mississippi. (1838-39)
Soos Texas en die VSA oorweeg Texas by die Amerikaanse vakbond aansluit, waarsku Santa Anna, president van Mexiko, dat hy die Amerikaanse anneksasie van Texas gelykstaande aan 'n oorlogsverklaring teen Mexiko. (1843)
Florida toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1845)
Texas sluit aan by die Unie as die agt-en-twintigste staat. (1845)
Mexikaanse magte tref Fort Texas. Op versoek van president Polk keur die kongres 'n oorlogsverklaring met Mexiko goed. (1846)
Die Verdrag van Guadalupe Hidalgo word deur die senaat onderteken en die oorlog met Mexiko beëindig. Die Verenigde State win meer as 500 000 vierkante myl, wat insluit die state van Kalifornië, Nevada, Utah, Arizona, New Mexico en dele van Wyoming en Colorado. Texas word ook toegelaat aan die VSA, met sy grens aan die Rio Grande. Die VSA betaal $ 15 miljoen. (1848)
Die oorlog vir suidelike onafhanklikheid (1861 - 1865)
South Carolina's Ordinance of Session (Desember 1860)
Mississippi's Ordinance of Session (Januarie 1861)
Florida's Ordinance of Secession (Januarie 1861)
Alabama's Ordination of Session (Januarie 1861)
Georgia's Ordination of Secession (Januarie 1861)
Louisiana's Ordinance of Secession (Januarie 1861)
Texas's Ordinance of Secession (Februarie 1861)
Amerikaanse kongres aanvaar voorgestelde 13de wysiging wat bedoel is om slawerny in Amerika vir ewig te beveilig (Februarie/Maart 1861)
Die Ordonnansie op Afsetting van Arizona Territory (Maart 1861)
Arkansas's Ordinance of Secession (Mei 1861)
North Carolina's Ordinance of Session (Mei 1861)
Tennessee's Ordinance of Session (Junie 1861)
Missouri's Ordinance of Secession (Oktober 1861)
Kentucky se Ordinance of Session (November 1861)
Vlagoffisier David Farragut het 'n aanval op die Mississippirivier gelei. Teen 25 April was hy in bevel oor New Orleans. (April 1862)
In die Slag van Chattanooga het die uniemagte die konfederale troepe van Chattanooga weggestoot. Die oorwinning het die weg gebaan vir General Sherman se Atlanta -veldtog. (November 1863)
Abraham Lincoln kondig sy heropbouplan aan. (Desember 1863)
Amerikaanse kongres slaag sy eie Heropbouplan. (Julie 1864)
Generaal Sherman beweeg deur Noord- en Suid -Carolina en herhaal sy taktiek wat teen internasionale oorlogsreëls gebruik is, in Georgië. (Februarie 1865)
Die oorblywende konfederale troepe is tussen einde April en einde Mei verslaan. Jefferson Davis is op 10 Mei (April-Mei 1865) in Georgië gevange geneem.
Freedman's Bureau gestig. Benewens die verskaffing van mediese, opvoedings- en hervestigingsdienste, begin die Buro met die herverdeling van klein stukke grond aan swartes. (1865)
President Johnson implementeer sy eie heropbouplan. (Somer 1865)
Die kongres weier om die staatsregerings wat onder Johnson se plan gerekonstrueer is, te erken. (Desember 1865)
Die 13de wysiging, wat slawerny afskaf, word wet (Januarie 1866)
Die kongres slaag die Wet op Southern Homestead, maak openbare lande in Alabama, Mississippi, Louisiana, Arkansas en Florida oop vir alle setlaars, ongeag ras. (1866)
Tennessee word weer toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1866)
Die Ku klux klan gevorm word. (1866)
Die kongres slaag 14de wysiging. (1867)
Die kongres stel die Derde Wet op Heropbou. Dit bevestig die gesag van die militêre distriksbevelvoerders om staatsamptenare uit hul amp te verwyder. (Julie 1867)
Die kongres slaag die Vierde Wet op Heropbou. Dit laat die voorgestelde staatsgrondwette toe met 'n gewone meerderheidstem in elke staat. (Maart 1868)
Arkansas word weer toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1868)
Florida word weer toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1868)
Louisiana word weer toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1868)
Noord-Carolina word weer toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1868)
Suid-Carolina word weer toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1868)
Alabama word weer toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1868)
Virginia word weer toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1870)
Mississippi word weer toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1870)
Texas word weer toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1870)
Georgië word weer toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1870)
"Verlosser" regerings begin oor die suide verkies word. Die meerderheid blanke kiesers in die suide vervang die 'scalawag' republikeinse staatsregerings, wat tydens die heropbou van die kongres geskep is, met demokratiese staatsregerings, wat simpatiek is vir die voormalige konfederale saak. (1869-70)
Grond versprei deur die Freedman's Bureau het bevryde swartes 160,960 hektaar in Florida, meer as 350,000 hektaar in Georgië en 116 van 243 opstal in Florida. (1874)
Die kongres slaag die Wet op Burgerregte verleen swartes die reg op gelyke behandeling in herberge, openbare geriewe en openbare vermaaklikheidsplekke, en verbied hulle uitsluiting van jurieplig. (1875)
Die kompromie van 1877- Politieke afknouery tydens die presidentsverkiesing van 1876 tussen Samuel Tilden en Rutherford B. Hayes gee die verkiesing aan Hayes. Dit lei tot 'n einde aan militêre ingryping in die Suide en die val van die laaste radikale regerings herstel en 'n gesonde heerskappy in die Suide. (1877)
Die National Farmers 'Alliance word gestig. Die toestand van die boere het katastrofiese afmetings aangeneem weens hoë tariewe, vloed en droogte, onregverdige spoorwegtariewe en hoë rente op lenings en verbande. (1880)
Tuskegee Normal and Industrial Institute word gestig deur Booker T. Washington. By Tuskegee bepleit Booker T. Washington 'n opleiding wat beperk is tot beroepsvaardighede, en vanaf hierdie basis styg Washington tot nasionale bekendheid. (1881)
Die Amerikaanse hooggeregshof verwerp die Burgerregtewet van 1875. (1883)
In reaksie op openbare druk word grond in Oklahoma wat formeel aan die Indiërs afgestaan ​​is, vir blanke setlaars oopgemaak by besluit van die regering. (1889)
Die Southern Farmers Alliance, die Farmers 'Mutual Benefit Association en die Coloured Farmers' Alliance kom bymekaar in Ocala, Florida, om te sien of daar 'n manier is om gesamentlik op te tree oor hul onderskeie griewe. Niks kom van die vergadering nie. (1890)
Hooggeregshof beslis in Plessy v. Ferguson dat 'aparte maar gelyke' fasiliteite grondwetlik is. (1896)
Orville en Wilbur Wright maak die eerste vier suksesvolle vlugte van 'n swaarder as lugmasjien in Kitty Hawk, Noord-Carolina. (1903)
Oklahoma word toegelaat tot die Amerikaanse vakbond. (1907)
Woodrow Wilson tot president verkies word. (1912)
Gedeeltelik neergeslaan deur die loon van plaasarbeid tot $ 0,75 per dag en die verwoesting van katoengewasse, begin suidelike swartes migreer na noordelike en westelike stede wanneer oorlogsbedrywe hul dienste soek. Teen 1930 verlaat byna 'n miljoen swartes die suide in wat bekend staan ​​as die Groot Migrasie. (1914)
D.W. Griffith films Geboorte van 'n nasie. (1915)
Omvang aapproef vind plaas in Dayton, Tennessee. (1925)
Nashville country radio program word "The Grand Ole Opry" (1926)
Tweede groot migrasie van swartes uit die Suide soek geleenthede in noordelike stede tydens oorlogsjare. (1940 - 1945)
Suidelike Demokrate breek die New Deal -koalisie, breek die Demokratiese Party vas en vorm die Demokratiese Party van die Staat se Regte (die 'Dixiecrats'). (1948)
Die Amerikaanse hooggeregshof beslis oor die belangrike saak Bruin v. Onderwysraad van Topeka, Kansas, stem eenparig saam dat segregasie in openbare skole ongrondwetlik is. Alhoewel die saak as 'n oorwinning vir minderhede aangekondig word, word dit as 'n regstreekse aanval deur die federale regering op die soewereiniteit van die state veroordeel. (Mei 1954)
Rosa Parks weier om haar sitplek op 'n stadsbus in te gee Montgomery, Alabama. Dit begin 'n boikot van die stadsbusse wat 'n jaar duur totdat die busse gedesegregeer word. (Desember 1955)
Federale troepe word gestuur om te desegregeer Arkansas skole. (1957)
Vier swart studente van North Carolina Agricultural and Technical College begin sit by 'n geskeide Woolworth se middagete. Alhoewel hulle diens geweier word, mag hulle by die toonbank bly. Die geleentheid veroorsaak baie soortgelyke gewelddadige protesoptredes in die suide. (Februarie 1960)
Ongeveer 250 000 mense neem deel aan die optog in Washington. Byeenkoms by die Lincoln Memorial, luister deelnemers terwyl dominee King sy beroemde toespraak "Ek het 'n droom" lewer. (Augustus 1963)
Vier jong meisies wat Sondagskool bywoon, word dood toe 'n bom ontplof by die Baptistekerk in Sestiende Straat, 'n gewilde plek vir burgerregtevergaderings. Onluste ontstaan ​​in Birmingham, wat tot die dood van nog twee swart jeugdiges gelei het. (September 1963)
President Johnson onderteken die Burgerregtewet van 1964, wat segregasie in openbare fasiliteite en diskriminasie in diens onwettig maak. (Julie 1964)
Malcolm X, swart nasionalis en stigter van die Organization of Afro-American Unity, word in Harlem doodgeskiet. Daar word geglo dat die aanvallers lede is van die Swart Moslem -geloof, wat Malcolm onlangs laat vaar het. (Februarie 1965)
Eerwaarde King, op 39 -jarige ouderdom, word geskiet terwyl hy op die balkon buite sy hotelkamer staan Memphis, TN. Hoewel die ontsnapte veroordeelde James Earl Ray later skuld beken op die misdaad, bly vrae oor die werklike omstandighede van die moord op King tot vandag toe. (April 1968)
Die Hooggeregshof, in Swann v. Charlotte-Mecklenburg Onderwysraad, handhaaf busdienste as 'n wettige manier om integrasie van openbare skole te bewerkstellig. As 'n verdere ondermyning van die staat se regte word busse onder hofbevele uitgevoer en duur dit tot in die laat 1990's. (April 1971)
Die eerste permanente Engelse nedersetting in Noord -Amerika, met al sy tragedies en rampe, is in 1607 in Jamestown, Virginia, gestig.
Ongeveer 400 jaar gelede, op 20 Desember 1606, het drie handelskepe gelaai met passasiers en vrag vanaf Engeland op 'n reis begin wat later die koers van die Amerikaanse geskiedenis sou volg.
Die Susan Constant, Godspeed en Discovery het Virginia in die lente van 1607 bereik, en op 14 Mei het hul 104 passasiers, almal mans en seuns, begin bou aan die oewer van die James River, wat Amerika se eerste permanente Engelse kolonie sou wees, voor Plymouth in Massachusetts teen 13 jaar.
Die ambisies van hierdie pioniers en die ontberinge waarmee hulle te kampe het, word lewendig uitgebeeld in Jamestown Settlement, 'n museum wat deur die Statebond van Virginia bedryf word, deur lewende geskiedenis, 'n film en galery -uitstallings. Jamestown Settlement is ongeveer 'n kilometer van die oorspronklike plek geleë en 10 minute van die historiese gebied, Jamestown se opvolger as hoofstad van die kolonie Virginia.
Die Maryland Toleration Act (1649)
Dit was 'n daad wat godsdiens betref. Die eerste twee paragrawe lui soos volg:
Aangesien aangeleenthede rakende godsdiens en die eer van God in 'n goed bestuurde en Christelike algemene rykdom in die eerste plek ernstig in ag geneem moet word en gepoog moet word om dit te besleg van Baltemore absolute heer en eienaar van hierdie provinsie met die advies en toestemming van hierdie Algemene Vergadering:
Dat enige persoon in die Provinsie en die Eilande waartoe behoort behoort voortaan God te laster, dit is hom, vervloek, of ons Verlosser, Jesus Christus, te verloën as die Seun van God, of die heilige Drie -eenheid die vader se seun en die Heilige Gees sal verloën, of die Godheid van enige van die genoemde Drie persone van die Drie -eenheid of die Eenheid van die Godheid, of enige verwytende toesprake, woorde of taal met betrekking tot die genoemde Heilige Drie -eenheid of een van die genoemde drie persone daarvan sal gebruik of uitspreek, sal gestraf word met dood en konfiskering of verbeuring van al sy grond en besittings aan die eienaar van die Here en sy erfgename.
Die wet verklaar verder in 'n poging om 'wedersydse liefde en vriendskap onder die bewoners' beter te bewaar dat niemand in hierdie provinsie, wat probeer om in Jesus Christus te glo, voortaan probleme sal ondervind, gemolesteer of verlaag sal word vir of ten opsigte van sy of haar godsdiens of in die vrye uitoefening daarvan in hierdie provinsie, en ook nie op enige manier gedwing tot die oortuigings of uitoefening van enige ander godsdiens teen sy of haar toestemming nie.
Mason-Dixon Line, grens tussen Pennsylvania en Maryland (loop tussen lat. 39 43? 26,3 ?? N en lat. 39 43? 17,6 ?? N), ondervra deur die Engelse sterrekundiges Charles Mason en Jeremiah Dixon tussen 1763 en 1767 Die dubbelsinnige beskrywing van die grense in die handves van Maryland en Pennsylvania het gelei tot 'n uitgerekte meningsverskil tussen die eienaars van die twee kolonies wat die geskil in 1735 by die Engelse hof van kanselier ingedien het. die aanstelling van Mason en Dixon. Teen 1767 het die landmeters hul lyn 393 km W van die grens van Delaware af gehardloop, elke vyfde mylpaal met die Penn- en Calvert -arms. Die opname is voltooi tot die westelike grens van Maryland in 1773 in 1779, en die lyn is uitgebrei om die suidelike grens van Pennsylvania met Virginia (die huidige West Virginia) te merk. Voor die burgeroorlog het die term "Mason-Dixon Line in die volksmond die grens aangewys wat die slawestate van die vrystate skei, en dit word steeds gebruik om die suide van die noorde te onderskei.
Mecklenburg -verklaring (1775)
Daar is diegene wat sê Polk, destyds bevelvoerder van die Mecklenburg County, Noord -Carolina, het 'n vergadering in 1775 by die gerechtsgebou gehou wat hy gebou het. In die middel van die vergadering ry 'n koerier die stad in en kondig skokkende nuus aan: Britse troepe het op Amerikaners in Lexington, Mass. Die Amerikaanse Revolusie begin.
Mecklenburgers was woedend. Die hele dag en die volgende dag het hulle die onafhanklikheidsverklaring van Mecklenburg opgestel waarin hulle hul vryheid uit Brittanje verklaar het.
"Ons die burgers van Mecklenburg County los hiermee die politieke groepe op wat ons met die moederland verbind het, en onthef ons hiermee van alle trou aan die Britse kroon," het hulle geskryf.
Daar word gesê dat die handgeskrewe oorspronklike van die Mecklenburg -verklaring in 'n brand in die huis van John McKnitt Alexander, sekretaris van die opstelkomitee, gebrand het. Die dokument is gerekonstrueer uit Alexander se notas, maar is eers dekades later gepubliseer. Om hierdie rede bevraagteken sommige historici die egtheid daarvan. So ook Thomas Jefferson, wie se nasionale onafhanklikheidsverklaring meer as 'n jaar na die Mecklenburg -verklaring aangeneem is.
Vroeg in 1776, Generaal -majoor William Howe bestel Generaal -majoor Henry Clinton om suid te vaar as deel van 'n veldtog om die hawestad Charleston te verower en die steun van Southern Tories in te samel. As deel van die plan sou Tories by General Clinton by Cape Fear, Noord -Carolina, aansluit. Op 20 Februarie 1776 vertrek 1600 Skotse Hooglanders na Cape Fear. Op 26 Februarie het hulle verneem dat 1 000 rebelle met twee kanonne by Moore's Creek Bridge wag
Na 'n oorlogsraad besluit die Highlanders om te veg. Hulle het reguit in 'n lokval geloop en is deur die Rebelle uitgewis. Generaal Clinton sou by Cape Fear aankom om geen Tories te vind wat op hom wag nie. Die nederlaag het ander Tories ook daarvan weerhou om aan die stryd deel te neem.
Na hul nederlaag by Bunker Hill, het die Britte nou geweet dat hulle 'n ware stryd op hul hande het. Hulle het na 'n vinnige opname in die suidelike kolonies gekyk, waar hulle verwag dat die weerstand die swakste sou wees en dat die steun die sterkste sou wees. Hulle het geglo dat dit 'n eenvoudige saak sou wees om die suidelike hawestede Savannah, Georgia en Charleston, Suid -Carolina, te verower. Dit sou die rebelle daar uitskakel, die weermag se geledere met Tory -vrywilligers opswel en slegs Virginia en New England laat onderwerp.
Nadat die Britte gedebatteer het oor die metode van aanval, het hulle 'n direkte benadering tot Charleston by die hawe gekies, maar hulle het sterk weerstand van Fort Sullivan gevind. Nadat die Britte ernstige skade aan verskeie van hul skepe opgedoen het, het hulle teruggetrek. Hulle seil terug na die noorde en sou eers in 1780 na die veldtog terugkeer.
Na aanleiding van die nederlae van Generaal -majoor Benjamin Lincoln by Charleston in Mei en dan Generaal -majoor Horatio Gates by Camden, Brits Luitenant -generaal Charles Cornwallis dit lyk asof dit nou 'n duidelike pad tot in Virginia het. In September het generaal Cornwallis Noord -Carolina binnegeval en beveel Majoor Patrick Ferguson om sy linkerflank te beskerm. Ferguson het die bergmanne wat in die omgewing woon, uitgelok deur 'n dreigement uit te stuur.
Die Over Mountain Men het uit die berge gekom en majoor Ferguson agternagesit. Langs die pad is hulle saam met Virginia, Noord -Carolina en Suid -Carolina milisie. Hulle het Ferguson by King's Mountain ingehaal. Die sewe Patriot -kolonels het 'n plan bedink om Ferguson se posisie vanuit vier rigtings te benader. Ferguson en sy manne het bevind dat die hoër posisie onmoontlik was om te verdedig, aangesien hulle in die openbaar was en die Patriots het dekking gehad om hulle te beskerm. Ferguson en sy hele Tory -mag is gou verslaan, wat generaal Cornwallis genoop het om terug te trek uit Charlotte, Noord -Carolina.
Nuut Kontinentale suidelike bevelvoerder Generaal -majoor Nathanael Greene vasgestel dat hy tyd nodig het om sy leër te rehabiliteer. Hy het besluit om sy mag te verdeel en het die bevel oor die meer beweeglike mag aan Brig. Generaal Daniel Morgan. Brits Luitenant -generaal Charles Cornwallis herken die strategie en stuur sy eie mobiele mag onder Luitenant -kolonel Banastre Tarleton agter Morgan aan.
Na 'n paar weke se maneuver, moes generaal Morgan uiteindelik sy grond kies voordat luitenant -kolonel Tarleton hom oorval. Hy vestig hom in Cowpens, Suid -Carolina. Hy het gereken op die Britse verwagtinge van 'n milisie -toevlugsoord soos destyds Camden, sodat wanneer Andrew Pickens milisie onttrek soos beplan, het die Britte ongedissiplineerd geraak en geledere geslaan. Hierdie verlies aan dissipline het die bestelde optrede van die vasteland moontlik gemaak om die Britte deeglik te ontwrig en generaal Cornwallis se ligte troepe te vernietig.
Konfederasie -artikels (1781)
Voor die Grondwet. daar was The Articles of Confederation- in werklikheid die eerste grondwet van die Verenigde State. Opgestel in 1777 deur dieselfde kontinentale kongres wat die onafhanklikheidsverklaring goedgekeur het, het die artikels 'n "vaste vriendskapsbond" tussen en tussen die 13 state tot stand gebring.
Die artikels, wat tydens die rewolusionêre oorlog ontwikkel is, weerspieël die versigtigheid van die state van 'n sterk sentrale regering. Omdat hulle bang was dat hul individuele behoeftes geïgnoreer sou word deur 'n nasionale regering met te veel mag en die misbruik wat dikwels uit hierdie mag voortspruit, het die artikels doelbewus 'n "grondwet" daargestel wat die grootste deel van die mag aan die individuele state besorg het.
Ingevolge die artikels het elkeen van die state hul 'soewereiniteit, vryheid en onafhanklikheid' behou. In plaas van die oprigting van uitvoerende en geregtelike takke van die regering, was daar 'n komitee van afgevaardigdes wat uit verteenwoordigers van elke staat bestaan. Hierdie individue bestaan ​​uit die kongres, 'n nasionale wetgewer wat deur die artikels vereis word.
Die kongres was verantwoordelik vir die bestuur van buitelandse sake, die verklaring van oorlog of vrede, die handhawing van 'n leër en vloot en 'n verskeidenheid ander minder funksies. Maar die Artikels het die Kongres die mag geweier om belasting in te vorder, tussenstate te reguleer en wette af te dwing.
Uiteindelik sou hierdie tekortkominge tot die aanneming van die Amerikaanse grondwet lei. Maar gedurende die jare waarin die 13 state sukkel om hul onafhanklike status te bereik, het die Statute van die Konfederasie hulle goed te pas gekom.
Die Artikels wat op 15 November 1777 deur die Kongres aangeneem is, het op 1 Maart 1781 van krag geword toe die laaste van die 13 state by die dokument aangesluit het.
Volg Brig. Generaal Daniel Morgan oorwinning oor Luitenant -kolonel Banastre Tarleton by die Slag van Cowpens op 17 Januarie 1781 het beide Morgan en Generaal -majoor Nathanael Greene teruggetrek na Virginia, terwyl Luitenant -generaal Charles Cornwallis het hulle tevergeefs gejaag. In Maart keer Greene terug na Noord -Carolina en begin met die maneuver teen Cornwallis. Hy het uiteindelik gekies om by die Guilford Courthouse te gaan staan.
Op die terrein het generaal Greene 'n suksesvolle en verwoestende eerste aanval gehad. Generaal Cornwallis kon egter sy troepe bestendig hou en Greene onttrek hom eerder as om ongevalle te neem. Die ongevalle wat Cornwallis by die Guilford Courthouse geneem het, was die laaste strooi in 'n reeks terugslae. Hy verlaat die Carolinas en marsjeer na Virginia.
In Mei 1781 het die Franse admiraal de Barras in Rhode Island aangekom om die bevel oor die blokkade daar te neem en te kenne gegee dat Admiral de Grasse later die jaar die langverwagte Franse vloot sou bring. Generaal George Washington het met die Franse luitenant -generaal Rochambeau vergader om operasies te beplan tot en met Admiral de Grasse se aankoms. Hulle het besluit om in New York te werk, waarheen Luitenant -generaal Henry Clinton was geleë, hoewel Washington daarvoor gevrees het Generaal -majoor Nathanael Greene kon hou nie Luitenant -generaal Charles Cornwallis beset in die Carolinas en sou binnekort na Virginia verhuis in 'n poging om met Clinton in verbinding te tree.
In werklikheid, na die verlies van sy ligte infanterie en kavallerie by die Slag van Cowpens op 17 Januarie 1781 het hy sy bagasietrein verbrand op soek na generaal Greene later die maand en 'n duur oorwinning by die Slag van Guilford Courthouse, Generaal Cornwallis verlaat die Carolinas in Mei 1781. Hy arriveer later die maand in Petersburg, Virginia, en ontvang spoedig versterkings van generaal Clinton, wat sy mag tot ongeveer 7 000 man vergroot het.
Generaal Cornwallis het die volgende paar maande aan die maneuvering teen die Maquis de Lafayette deurgebring in 'n poging om die Fransman se roerende mag te vernietig, maar afgesien van 'n paar aanvalle op die platteland, kon Cornwallis nie sy doel bereik nie. Hy het ook teenstrydige bevele van generaal Clinton ontvang, en daarom het hy verhuis na 'n vesting op die James River -skiereiland by Yorktown sowel as oorkant die rivier in Gloucester. Sy versterkings was teen 22 Augustus 1781 gereed.
Intussen het generaal Washington die boodskap ontvang dat admiraal de Grasse op pad is na die gebied van Chesapeakebaai. Washington het onmiddellik sy bedrywighede in New York laat vaar en terwyl generaal Clinton bedrieg het asof hy besig was om voor te berei om verskeie kusposisies rondom New York aan te val, begin hy einde Augustus suidwaarts vir Virginia. Terwyl Washington deur Philadelphia marsjeer, het Clinton uiteindelik verneem dat Washington suidwaarts op pad was, maar hy was nie bekommerd oor die vermeende meerderwaardigheid van die Britse vloot nie.
Lank voordat generaal Washington by Yorktown aangekom het, het die Franse vloot beheer oor die Chesapeake gevestig. Die Britse vloot arriveer eers einde Augustus, maar vertrek toe hulle die waters leeg vind. Die volgende dag het Admiral de Grasse aangekom en begin om troepe uit die Wes -Indiese Eilande te land. Die Britse vloot het teruggekeer en admiraal de Grasse het hulle verloof. Die twee vloote het suidwaarts gedryf voordat die Franse afgebreek het. Toe Admiral de Grasse terugkeer na die Chesapeake, vind hy dat Admiral de Barras uit Rhode Island aangekom het. Al die vlootoptrede het plaasgevind voordat middel September aangebreek het.
Generaal Washington het aan die einde van die maand aangekom. Na maneuver en 'n aksie in Gloucester, het amptelike beleidsoperasies op 9 Oktober 1781 begin. Generaal Cornwallis het probeer hou totdat versterkings van generaal Clinton aangekom het. Op 17 Oktober kon hy egter nie meer uithou nie en 'n parley is ontbied. Voorwaardes vir oorgawe is op 18 Oktober onderhandel en die amptelike oorgawe -seremonie het plaasgevind sonder Cornwallis, wat sy siekte opgedoen het, op 20 Oktober 1781. Yorktown was die laaste groot betrokkenheid van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog.
Die Verdrag van Parys van 1783 het die Amerikaanse Revolusie formeel beëindig. Groot -Brittanje erken die onafhanklikheid van die Amerikaanse kolonies en erken dit as 13 onafhanklike en soewereine state.
Die Grondwet van die Verenigde State (1789)
Die dokument wat die fundamentele beginsels waarop die Amerikaanse republiek uitgevoer word, beliggaam. Die Grondwet, wat opgestel is tydens die konstitusionele konvensie in Philadelphia in 1787, is op 17 September 1787 onderteken en teen 21 Junie 1788 deur die vereiste aantal state (nege) bekragtig. Dit het die stelsel van federale regering ingestel wat begin funksioneer het in 1789. Daar is sewe artikels en 'n aanhef van 27 wysigings is aanvaar.
Van die begin af was die Grondwet onder stormagtige geskille, nie net in die interpretasie van sommige van die frases nie, maar ook tussen die "los konstruksioniste en" streng konstruksioniste & quot. In die middel van die 19de eeu was daar 'n geweldige stryd oor die aard van die Unie en die omvang van die regte van die staat.
Resolusies van 1798 en 1799 van Kentucky en Virginia
Resolusies wat in 1798 en 1799 deur die wetgewers in Kentucky en Virginia aangeneem is in teenstelling met die wet op vreemdelinge en sedisie. Die Kentucky -resolusies, geskryf deur Thomas Jefferson, uit Virginia, verklaar dat die federale regering geen reg het om magte uit te oefen wat nie deur die Grondwet daaraan gedelegeer is nie. In 'n verdere resolusie word verklaar dat die state aanstootlike federale wette kan vernietig (dit staan ​​bekend as vernietiging). Die Virginia -resolusie, geskryf deur James Madison, uit Virginia, was sagter. Albei is later beskou as die eerste noemenswaardige verklarings van die staatsregte -leerstuk.
Die Louisiana -aankoop (1803)
In 1803 het president Thomas Jefferson van Virginia, namens die Verenigde State, 'n verdrag met Frankryk gesluit om die Louisiana -gebied te bekom. Hierdie grond koop effektief verdubbel die grootte van die Verenigde State! Dit was 'n voorloper van die groot migrasie na die weste wat 'n halfeeu later sou kom gedurende die tydperk wat beskryf word as America's Manifest Destiny.
Die Missouri -kompromie (1820)
Missouri Compromise was 'n plan waarop die Amerikaanse kongres in 1820 ooreengekom het om die debat oor slawerny in die Louisiana -aankoopgebied af te handel. Die plan handhaaf tydelik die balans tussen vrye en slawestate.
In 1818 het die gebied Missouri, wat deel was van die Louisiana -aankoop, aansoek gedoen om toelating tot die Unie. Slawerny was wettig in die gebied Missouri, en ongeveer 10 000 slawe het daar gewoon. Die meeste mense het verwag dat Missouri 'n slawestaat sou word. Toe die wetsontwerp om Missouri tot die Unie toe te laat, ingestel is, was daar ewe veel vrye en slawestate. Ses van die oorspronklike 13 state en vyf nuwe state het slawerny toegelaat, terwyl sewe van die oorspronklike state en vier nuwe state dit nie toegelaat het nie. Dit het beteken dat die vrystate en die slawestate elk 22 senatore in die Amerikaanse senaat gehad het. Die toelating van Missouri dreig om hierdie balans te vernietig.
Hierdie balans was 'n paar keer tydelik versteur, maar dit was altyd maklik om te besluit of state oos van die Mississippirivier slaaf of vry sou wees. Mason en Dixon's Line en die Ohio-rivier vorm 'n natuurlike en goed verstaanbare grens tussen die twee gedeeltes. Geen so 'n lyn is wes van die Mississippirivier getrek nie. Boonop lê sommige dele van die Missouri -gebied noord van die monding van die Ohio -rivier, terwyl ander dele daarvan in die suide lê.
'N Hewige debat het in die kongres uitgebreek toe verteenwoordiger James Tallmadge van New York 'n wysiging van die wetsontwerp ingedien het waarmee Missouri 'n staat kon word. Tallmadge het voorgestel om nog meer slawe na Missouri te bring, en vryheid te verleen aan die kinders van slawe wat in die staat gebore is na die toelating daarvan. Hierdie voorstel het Suid -Afrikaners ontstel, wat vind dat katoen wat deur middel van slawe -arbeid verbou word, toenemend winsgewend was, en was bang vir nasionale wetgewing teen slawerny. Omdat die vrystate die Huis van Verteenwoordigers oorheers het, het die slawestate gevoel dat hulle die ewewig in die Senaat moet handhaaf.
Die Tallmadge -wysiging het die huis aangeneem, maar die senaat het dit verslaan. Tydens die volgende kongresgeleentheid het Maine aansoek gedoen om toelating tot die Unie. Missouri en Maine kan dan aanvaar word sonder om die balans tussen die senaat tussen vrye en slawestate te verswak, en die Missouri -kompromie het moontlik geword.
Die kompromie het Maine as 'n vrystaat erken en Missouri gemagtig om 'n staatsgrondwet te vorm. 'N Grondgebied moes 'n gevestigde grondwet hê voordat dit 'n staat kon word.Die kompromie verbied ook slawerny van die Louisiana -aankoop noord van die suidelike grens van Missouri, die lyn van 36 grade 30 minute noordelike breedtegraad, behalwe in die staat Missouri.
Die mense van Missouri het geglo dat hulle die reg het om te besluit oor slawerny in hul staat. Hulle het 'n grondwet geskryf wat slawerny toelaat en wat die vrye swartes beperk om die staat binne te kom.
Voordat die kongres Missouri sou toelaat, was 'n tweede Missouri -kompromis nodig. Henry Clay, die Speaker van die Huis, het gehelp om hierdie ooreenkoms uit te werk. Dit het die Missouri -wetgewer vereis om swart burgers nie hul grondwetlike regte te ontken nie. Met hierdie begrip is Missouri in 1821 tot die Unie toegelaat.
Die Monroe -leer (1823)
Die beginsel van die Amerikaanse buitelandse beleid word uiteengesit in die boodskap van president James Monroe (van Virginia) aan die kongres, 2 Desember 1823. Dit het aanvanklik 'n einde gemaak aan Europese ingryping in die Amerikas, maar dit is later uitgebrei om Amerikaanse imperialisme in die Westelike Halfrond te regverdig. .
The Tariff Bill & amp Nullification Acts (1832)
Die tariefrekening van 1832 het die pro-tarief Henry Clay teleurgestel, maar dit het ook die anti-tarief Nullifiers teleurgestel. Hulle het gehoop dat Jackson en die kongres met hul afkondiging van die prinsipaal van nietigheid, en die vise -president die outeur van die skoolhoof, en Jackson se gedeeltelike neigings tot staatsregte, 'n lang pad in hul rigting sou loop.
Op 22 Oktober 1832 verklaar die wetgewer van Suid -Carolina op 19 November 'n konvensie om te besluit of die staat volgens die formule van Calhoun die nuwe tarief sou vernietig. Die konvensie het die wet in Suid -Carolina nietig verklaar, met 'n stemming van 136 teen 26.
Op 11 Desember 1832 publiseer Jackson 'n afkondiging, ". Eindigend met 'n sterk pleidooi en dreigement, wat meestal pure Jackson was:" Diegene wat vir jou gesê het dat jy [die uitvoering van die wette] in vrede kon verhinder, het jou mislei wat hulle nie kon hê nie self bedrieg is. Hulle doel is verdeeldheid. Maar moenie mislei word deur name nie. Is u regtig gereed om sy skuld op te doen? As u die hoof is van die aanstigters van die daad, is dit die oneerlike gevolge vir u kop, maar op u kan die straf val. "
Die grootste deel van die land reageer hierop met groot entoesiasme. Jackson het beweer dat hy binne 'n paar weke 100,000 mans aan die kant van die Unie kan hê. Tog het die wetgewer van Suid -Carolina sy goewerneur gemagtig om 'n konsep op te roep en het $ 200,000 vir wapens bewillig. Jackson se werklike militêre bewegings was op 'n redelike groot skaal, maar versigtig, en bereken om konfrontasie te vermy terwyl onderhandelinge voortgaan.
Intussen het 'n geveg in die kongres plaasgevind. Jackson het bedreigings en beloftes bedreig. Op 8 Januarie het die administrasie 'n wetsontwerp voorgelê, bekend as die Verplanck -wetsontwerp na een van Van Buren se bondgenote, wat die tarief in meer as twee jaar verlaag het.
Die Verplanck-wetsontwerp is deur Nullifiers en Clay se tariefmanne verwerp. Toe kom 'n stap om Calhoun se gesig te red en krediet van Jackson te neem. Clay het opgestaan ​​om 'n "kompromiswetsontwerp" voor te stel, en is deur Calhoun gesekondeer. Die wetsontwerp was in werklikheid baie minder 'n tariefverlaging (ten minste tot byna 10 jaar uit) as die administrasierekening. Clay het 'n vriend in die huis gekry om sy rekening behoorlik vir die Verplanck -rekening te verruil, en dit is vinnig verby, wat die administrasie verras. Die senaat het hierdie wetsontwerp dan goedgekeur, terwyl die ongeldigers pervers hul steun verleen.
In Suid -Carolina, met die besparing wat die aangepaste tarief vir hulle gegee het, het die wetgewer die nietigverklaring teen die tarief herroep.
Die Nashville -konvensie (1850)
'N Vergadering van twee sessies van proslaverder Suidlanders in die Verenigde State. John C. Calhoun het die aandrang vir 'n vergadering begin toe hy Mississippi aangemoedig het om 'n byeenkoms te belê. Die gevolglike Mississippi-konvensie op 1 Oktober 1849 het 'n oproep aan alle slawe-houstate gerig om afgevaardigdes na Nashville, Tennessee, te stuur om 'n verenigde front te vorm teen wat as noordelike aggressie beskou word.
Afgevaardigdes van nege suidelike state vergader in Nashville op 3 Junie 1850. Robert Barnwell Rhett, 'n leier van die ekstremiste, soek steun vir afstigting, maar gematigdes van beide die Whig en die Demokratiese partye was in beheer. Die konvensie het uiteindelik (10 Junie) 28 resolusies aangeneem ter verdediging van slawerny en die reg van alle Amerikaners om na die Westerse gebiede te migreer. Die afgevaardigdes was egter gereed om die kwessie van slawerny in die gebiede af te handel, deur die Missouri Compromise -lyn wes tot by die Stille Oseaan uit te brei.
In September het die Amerikaanse kongres die kompromie van 1850 uitgevaardig, en ses weke later (11-18 November) het die Nashville-konvensie weer vir 'n tweede sitting vergader. Hierdie keer was daar egter baie minder afgevaardigdes, en die ekstremiste was in beheer. Alhoewel hulle die kompromie van 1850 verwerp en 'n beroep op die suide gedoen het om af te skei, was die meeste Suid -Afrikaners verlig dat die deeltydse stryd skynbaar opgelos is, en die tweede sitting van die Nashville -konvensie het min invloed gehad.
Die besluit van Dred Scott (1857)
Dred Scott was die naam van 'n swart man wat 'n slaaf was. Hy is deur sy meester, 'n offisier in die Amerikaanse weermag, van die slawestaat Missouri na die vrystaat Illinois en daarna na die vrye gebied van Wisconsin geneem.
Toe die weermag sy meester beveel om terug te keer na Missouri, het hy Scott saamgeneem na die slawestaat, waar sy meester gesterf het. In 1846 word Scott deur Abolitionistiese (anti-slawerny) advokate gehelp om vir sy vryheid in die hof te dagvaar en beweer dat hy vry moet wees, aangesien hy lank op vrye grond geleef het. Die saak het tot by die Hooggeregshof van die Verenigde State gegaan.
In Maart 1857 verloor Scott die beslissing, aangesien sewe uit nege regters in die Hooggeregshof verklaar het dat geen slaaf of afstammeling van 'n slaaf 'n Amerikaanse burger kan wees of ooit 'n Amerikaanse burger was nie. As 'n nie-burger, het die hof gesê, het Scott geen regte nie en kan hy nie by 'n federale hof aankla nie en moet hy 'n slaaf bly.
Destyds was daar byna 4 miljoen slawe in Amerika. Die hofuitspraak het die status van elke slaaf en vrye swart persoon in die Verenigde State beïnvloed. Die uitspraak het die horlosie aangaande die regte van swartes laat terugdraai, terwyl die feit dat swart mans in vyf van die oorspronklike state in die volle stemmingsburgers teruggekeer het, geïgnoreer is sedert die onafhanklikheidsverklaring in 1776.
Die hooggeregshof het ook beslis dat die kongres slawerny in die nuut ontluikende gebiede nie kon stop nie en het die Missouri -kompromie van 1820 as ongrondwetlik verklaar. Die Missouri -kompromie het slawerny noord van die parallel 36-30 in die Louisiana -aankoop verbied. Die hof verklaar dat dit die vyfde wysiging van die Grondwet oortree het, wat die Kongres verbied om persone van hul eiendom te ontneem sonder om 'n regsproses te volg.
Die Crittenden-kompromie, wat deur Abraham Lincoln gesteun is, was miskien die laaste poging om die afstigtingskrisis van 1860-1861 deur politieke onderhandeling op te los. Deur die senator John Crittenden van Kentucky (wie se twee seuns generaals sou word aan weerskante van die oorlog vir suidelike onafhanklikheid), het die kompromie slegs die kwessie van slawerny aangespreek en die groter kommer van die suidelike state geïgnoreer.
Die kompromie het voorgestel dat die reg om slawe oor die Amerikaanse vasteland suid van breedtegraad 36 grade 30 minute te hou, uitgebrei word. Boonop het die kompromie 'n grondwetlike wysiging voorgestel wat slawerny in die wet sou verskans en die Kongres daarvan weerhou om dit ooit af te skaf. Die kompromie het verder verklaar dat die vlugtige slawe -wette streng toegepas moet word, en dat enige staatswette wat teen hierdie wette stry, nietig verklaar moet word.
Die feit dat die kompromie in die noorde of die suide geen ernstige vordering gemaak het met die oplossing van die afstigtingskrisis nie, weerlê die idee dat slawerny die hoofoorsaak was dat die suide van die vakbond afgeskei het.
Abraham Lincoln was 'n bekende advokaat vir Henry Clay se "American System." This & quotsystem "pleit vir die oppergesag van die federale regering oor die state, in direkte weerspreking van die opsetlike bedoelings van die stigters in hul geskrifte. Clay's & quotsystem & quot het ook die beskerming van tariewe ingesluit, en Lincoln ondersteun sterk tariewe. Aangesien die Suide 80% van die tariefkoste aangegaan het, en die Noordelike state al die voordele daarvan behaal het, het Suidlanders geen voordeel daaraan gehad om vir Lincoln te stem nie. Daarom het geen suidelike staat verkiesingsstemme vir Lincoln in die presidentsverkiesing van 1860 verskaf nie. Toe Lincoln tot president verkies is, het die wetgewer van Suid -Carolina 'n bedreiging ondervind. Met 'n staatsbyeenkoms het die afgevaardigdes gestem om die staat South Carolina uit die vakbond, bekend as die Verenigde State van Amerika, te verwyder. Die afstigting van Suid -Carolina is gevolg deur die afskeiding van al die golfstate - Mississippi, Florida, Alabama, Georgia, Louisiana en Texas.
Tydens 'n byeenkoms in Montgomery, Alabama, het die sewe afsonderlike state die Konfederale Grondwet geskep, 'n dokument soortgelyk aan die Grondwet van die Verenigde State, maar met meer duidelikheid oor die outonomie van elke staat. Jefferson Davis is aangewys as voorlopige president van die Konfederasie totdat verkiesings gehou kon word.
Aangesien president Buchanan - Lincoln se voorganger - geglo het dat lidstate van die Amerikaanse unie die reg het om af te skei, het hy suidelike staatsmagte toegelaat om federale forte in die Konfederale gebied te verower. By Fort Sumter het troepe van Suid -Carolina 'n voorraadskip ontken wat probeer om federale magte te bereik, gebaseer op die fort, toegang tot die fort. Die skip is gedwing om na New York terug te keer, sy voorrade is nie afgelewer nie.
By die inhuldiging van Lincoln op 4 Maart het die nuwe president gesê dat hy geen planne het om slawerny te beëindig in die state waar dit reeds bestaan ​​het nie, maar hy het ook gesê dat hy nie afskeiding sou aanvaar nie.
Terwyl president Lincoln 'n afvaardiging van die Konfederasie gestop het, wat wou praat oor die afhandeling van enige deel van die federale regering se skuld wat die Suide te danke het, sowel as om 'n vreedsame skikking te bereik oor die skeiding van die Suide van die res van die vakbond, stuur Lincoln stilweg voorraad aan Fort Sumter, in stryd met die belofte wat hy aan die Suide gemaak het dat hy dit nie sou probeer nie (soldate by die fort mag die stad Charleston vrylik binnegaan en koop wat hulle nodig het). Suid -Carolina, siende dat hulle mislei is, het op die fort gevuur om te verhoed dat die voorraadskip toegang tot die fort kry. Fort Sumter is uiteindelik aan Suid -Carolina oorgegee, en die vakbondstroepe in die fort is toegelaat om na die Verenigde State terug te keer.
Lincoln stuur bevele aan die oorblywende state in die vakbond om troepe te voorsien om die Konfederasie binne te val. Dit word deur Virginia, Tennessee, Arkansas en Noord -Carolina beskou as 'n oortreding van die Grondwet. As hulle besef dat Lincoln minder omgee vir die Grondwet en die wet, en meer om al die lidlande van die vakbond te dwing om in die vakbond te bly, al is dit teen hul wil, stem hierdie state om die vakbond te verlaat en by die Konfederasie aan te sluit. Met die afstigting van Virginia, is Richmond die Konfederale hoofstad genoem.
Delaware - Politieke druk het verseker dat hierdie suidelike staat verkies om binne die vakbond te bly.
Kentucky - Aanvanklik het hierdie staat gestem om neutraal te bly in die oorlog en daardeur in die vakbond te bly. Later is 'n twyfelagtige staatsbyeenkoms gehou wat vir afstigting gestem het. Die Konfederasie erken die begeerte van die konvensie om by die CSA aan te sluit, maar die VSA nie.
Maryland - Toe hierdie staat bereid was om oor afstigting te stem, stuur Lincoln troepe in om baie van die staatswetgewers in hegtenis te neem (veral diegene wat bekend was dat hulle simpatiek met die Suide was), die burgers die stemreg te ontken en die gearresteerde wetgewers deur vakbondbeamptes te vervang. . Op hierdie manier verseker Lincoln dat die stem vir afstigting tot 'n nederlaag gekom het. Maryland het gretig in die unie gebly en onder die wakende oog van Lincoln se troepe.
Missouri - Aan die begin het die wettig verkose wetgewer van die staat gestem om af te skei, en die Suide het die staat in hul nuwe konfederasie aanvaar. Vakbondtroepe het die staat binnegeval, en die wettige staatsregering het in ballingskap gegaan. Die noorde het 'n "regering" gestig wat onmiddellik weer oor afstigting gestem het en gestem het om in die vakbond te bly. Die VSA het hierdie stemregering se stem erken, nie die stem van die wettige regering nie.
* Aangesien die Konfederasie Kentucky en Missouri as deel van die Konfederasie erken het, was die totale aantal state in die Konfederasie (volgens die CSA) altesaam dertien (nie die elf wat gewoonlik genoem word nie). Hierdie dertien state word erken op die Konfederale Slagvlag met dertien sterre.
Die generaal-generaal van die vakbond, Winfield Scott, vorder voorheen met die groot hoop dat die oorlog kort sou wees. Scott het generaal Irvin McDowell beveel om voort te gaan met die Konfederale troepe wat by Manassas Junction, Virginia, gestasioneer was. McDowell het op 21 Julie aangeval en was aanvanklik suksesvol, maar die bekendstelling van Konfederale versterkings het gelei tot 'n suidelike oorwinning en 'n chaotiese terugtog na Washington deur federale troepe.
As hulle besef dat die laer tariewe wat die Suide stel, sou die Konfederasie bestaan, groot finansiële verliese in die noorde beteken. Om handel te voorkom, sowel as die invoer van voedsel, wapens en ammunisie vir hul oorlogspoging, beveel Lincoln 'n blokkade van alle suidelike hawens. In reaksie op die blokkade deur die swaarder militêre vaartuie in die noorde, het die Suide gereageer deur klein, vinnige skepe te bou wat die vaartuie van die Unie kon uitmaneuver.
In 'n poging om die groot vlootvoordeel van die Noorde te verminder, het die Konfederale ingenieurs 'n afgesnyde Unie -fregat, die U.S.S. Merrimac, in 'n ysterkantige vaartuig, herdoop die C.S.S. Virginia. Op 9 Maart, in die eerste vlootbetrokkenheid tussen ystergedrewe skepe, het die Monitor die Virginia tot 'n loslootjie beveg, maar nie voordat die Virginia twee hout -oorlogskepe van die Unie by Norfolk, Virginia, gesink het nie.
Op 6 April val die Konfederale magte die uniemagte onder generaal Ulysses S. Grant in Shiloh, Tennessee, aan. Teen die einde van die dag is die federale troepe amper verslaan. Tog, gedurende die nag, het versterkings aangebreek, en die volgende oggend het die Unie die veld beveel. Toe die Konfederale magte terugtrek, het die uitgeputte federale magte nie gevolg nie. Die ongevalle was groot - 13 000 uit 63 000 soldate in die Unie het gesterf en 11 000 van 40 000 konfederale troepe is dood.
Op 31 Mei val die Konfederale weermag die federale magte by Seven Pines aan, en versterk hulle byna op die laaste oomblik deur die Unie te red van 'n ernstige nederlaag. Die konfederale bevelvoerder Joseph E. Johnston is ernstig gewond, en die bevel van die Army of Northern Virginia het Robert E. Lee oorgeneem.
Tussen 26 Junie en 2 Julie het Unie- en Konfederale magte 'n reeks gevegte gevoer: Mechanicsville (26-27 Junie), Gaines's Mill (27 Junie), Savage's Station (29 Junie), Frayser's Farm (30 Junie) en Malvern Hill ( 1 Julie). Op 2 Julie het die Konfederate na Richmond teruggetrek en die skiereilandveldtog beëindig.
Unie -generaal McClellan verslaan die Konfederale Generaal Lee in South Mountain en Crampton's Gap in September, maar het nie vinnig genoeg beweeg om Harper's Ferry te red nie, wat op 15 September aan die Konfederale Generaal Jackson geval het, saam met 'n groot aantal manne en 'n groot hoeveelheid voorraad .
Op 17 September is Konfederale magte onder generaal Lee gevang deur generaal McClellan naby Sharpsburg, Maryland. Hierdie geveg was die bloedigste dag van die oorlog. 2 108 Unie -soldate is dood en 9 599 gewond - 2 700 konfederate is dood en 9 029 gewond. Die stryd het geen duidelike wenner gehad nie, maar omdat generaal Lee na Virginia teruggetrek het, word McClellan as die oorwinnaar beskou. Die stryd het die Britte en Franse - wat die amptelike erkenning van die Konfederasie oorweeg het - oortuig om aksie te voorbehou.
Die stadige bewegings van generaal McClellan, gekombineer met die ontsnapping van generaal Lee, en voortgesette aanval deur die Konfederale kavallerie, het baie in die noorde ontstel. Op 7 November vervang Lincoln McClellan met generaal-majoor Ambrose E. Burnside. Burnside se magte is verslaan in 'n reeks aanvalle op gevestigde Konfederale magte in Fredericksburg, Virginia, en Burnside is vervang deur generaal Joseph Hooker.
In 'n poging om Brittanje en Frankryk te ontmoedig om die konfederasie amptelik te erken, het Lincoln die Emancipation Proclamation vrygestel. Lincoln erken privaat dat hierdie afkondiging niks gedoen het om swartes eintlik van slawerny te bevry nie, en was niks meer as 'n politieke instrument om die Europese moondhede te weerhou om die oorlog aan die kant van die Konfederasie te betree nie. Dit was ook 'n ongrondwetlike afkondiging in ooreenstemming met die vyfde wysiging van die Grondwet. Die proklamasie het eintlik net beweer dat slawe in dele van die Konfederasie wat nie onder beheer van vakbondmagte was nie, en slawe in vakbondbeheerde gebiede van die KSA en slawestate wat in die vakbond gebly het, in slawerny gebly het. Sommige generaals van die Unie, soos generaal BF Butler, het verklaar dat slawe na hul linies ontsnap het, en dat hulle nie aan hul meesters terugbesorg moes word nie. In reaksie op die afkondiging was daar 'n herrie in die noorde. Baie vakbondtroepe het verlate gegaan en verklaar dat hulle geveg het om die vakbond te handhaaf, nie om slawe te bevry nie, en 'n oproer het in New York uitgebreek waarin oproeriges swartes op die strate gelits het.
Op 27 April het Union General Hooker die Rappahannockrivier oorgesteek om generaal Lee se magte aan te val. Lee het sy leër verdeel, 'n verrasde leër van die Unie op drie plekke aangeval en hulle amper heeltemal verslaan. Hooker onttrek oor die Rappahannockrivier en gee die Suide 'n oorwinning, maar dit was die duurste oorwinning van die Konfederate in terme van ongevalle.
Unie -generaal Grant het verskeie oorwinnings behaal rondom Vicksburg, Mississippi, die versterkte stad wat as noodsaaklik beskou word vir die planne van die Unie om weer beheer oor die Mississippirivier te kry. Op 22 Mei het Grant 'n beleg van die stad begin. Na ses weke het die Konfederale Generaal John Pemberton oorgegee en die stad en 30.000 man prysgegee. Die verowering van Port Hudson, Louisiana, het die hele Mississippirivier kort daarna in die hande van die Unie gelê. Die Konfederasie is in twee verdeel.
Konfederale generaal Lee het besluit om die oorlog na die vyand te neem. Op 13 Junie verslaan hy die Unie -magte in Winchester, Virginia, en gaan noordwaarts na Pennsylvania. Generaal Hooker, wat van plan was om Richmond aan te val, moes eerder Lee volg. Hooker, wat nooit gemaklik was met sy bevelvoerder nie, bedank op 28 Junie en generaal George Meade vervang hom as bevelvoerder van die Army of the Potomac.
Op 1 Julie begin 'n toevallige ontmoeting tussen die Unie en die Konfederale magte die Slag van Gettysburg. In die gevegte wat daarop gevolg het, het Meade groter getalle en beter verdedigingsposisies gehad. Hy het die stryd gewen, maar het Lee nie gevolg toe hy teruggetrek het na Virginia nie. Militêr was die Slag van Gettysburg die hoogwatermerk van die Konfederasie, dit is ook belangrik omdat dit die Konfederale hoop op formele erkenning deur buitelandse regerings beëindig het.
Sommige inwoners van die westelike graafskappe van Virginia wou nie van die VSA afskei nie. In 'n stap soortgelyk aan die konvensie van Kentucky wat gestem het om af te skei, het 'n klein kontingent Virginiërs in die westelike deel van die staat vergader en hulself as die "wettige" staatsregering verklaar. Hulle het gestem om hul provinsies uit die beheer van die Konfederale Virginia te verwyder en hul eie staat te word. Met die hulp van vakbondstroepe en in stryd met artikel IV, afdeling 3 van die Amerikaanse grondwet, is West Virginia op 20 Junie 1863 tot die vakbond toegelaat. die oorlog vir suidelike onafhanklikheid het nie oor slawerny gegaan nie.
Op 19 September het die Unie- en die Konfederale magte ontmoet op die grens tussen Tennessee en Georgia, naby Chickamauga Creek. Na die geveg het die uniemagte teruggetrek na Chattanooga, en die Konfederasie het beheer oor die slagveld behou.
Lincoln kondig sy heropbouplan aan, en bied algemene amnestie aan alle blanke Suid -Afrikaners wat 'n eed van toekomstige lojaliteit aflê en oorlogsmaatreëls aanvaar om slawerny af te skaf. Elke keer as 10% van die aantal 1860 kiesers in enige staat die eed aflê, kan die 'lojale' burgers 'n staatsregering stig. Vroeg in 1864 word die regerings van Louisiana, Arkansas en Tennessee gerekonstrueer onder Lincoln se 'Ten Percent Plan'. Radikale Republikeine is woedend oor die toegeeflikheid van die beleid, daarom weier die Kongres om die regerings te erken of hul verkose federale verteenwoordigers te sit.
Generaal Grant, bevorder tot bevelvoerder van die Unie -leërs, het beplan om Lee se magte in Virginia te betrek totdat hulle vernietig is. Noord en Suid het mekaar ontmoet en geveg in 'n onoortuigende driedaagse stryd in die Wildernis. Lee het die Unie -magte meer slagoffers aangerig as wat sy eie leër opgedoen het, maar anders as Grant het hy geen plaasvervangers gehad nie.
Generaal Grant het voortgegaan om Lee aan te val. By die Spotsylvania Court House het hy vyf dae lank baklei en belowe om die hele somer te veg indien nodig.
Grant het weer die Konfederale magte by Cold Harbor aangeval en meer as 7 000 mans in twintig minute verloor. Alhoewel Lee minder slagoffers gely het, het sy leër nooit herstel van Grant se voortdurende aanvalle nie. Dit was Lee se laaste duidelike oorwinning in die oorlog.
Konfederale generaal Jubal Early het sy magte na Maryland gelei om die druk op Lee se leër te verlig. Vroeg binne vyf kilometer van Washington, DC gekom, maar op 13 Julie is hy teruggery na Virginia.
Deur die planne van Lincoln af te keur, aanvaar die Republikeinse beheerde Amerikaanse kongres die Wade-Davis-wetsontwerp. Dit vereis dat 'n meerderheid van 1860 kiesers 'n lojaliteitseed aflê, maar slegs diegene wat 'n 'yster' eed sweer om nooit teen die Unie te veg nie, kan deelneem aan die rekonstruksie van hul staat se regering. Die Kongres vereis dat die staatsgrondwette verbod op slawerny insluit, die ontbinding van die konfederale politieke en militêre leiers en die afwysing van die staatskuld. Lincoln weier om die wetsontwerp te onderteken, met die veto teen die rekening.
Unie -generaal Sherman vertrek uit Chattanooga en word spoedig ontmoet deur die Konfederale generaal Joseph Johnston. Bekwame strategie het Johnston in staat gestel om Sherman se mag - byna twee keer die grootte van Johnston - af te weer. Johnston se taktiek het egter veroorsaak dat sy meerderes hom vervang het deur generaal John Bell Hood, wat gou verslaan is. Hood het Atlanta, Georgia, op 1 September oorgegee. Sherman beset die stad die volgende dag. Die val van Atlanta het die noordelike moraal aansienlik verhoog.
Generaal Sherman het sy opmars deur Georgië na die see voortgesit. Hy het verklaar dat hy van plan was om Georgië te laat huil. "In die loop van die optog het Sherman en sy troepe doelbewus opgetree om die burgerlike bevolking te brutaliseer en 'n verskroeide aarde -beleid in te stel. Sy manne sny 'n pad van 300 myl lank en 60 myl breed toe hulle deur Georgië gaan, en verwoes fabrieke, brûe, spoorweë en openbare geboue, sowel as burgerlike huise, vee en gewasse. Vakbondtroepe het 'n barbaarse aanval op die suidelike mense uitgevoer deur verkraging, plundering en plundery in Georgië.
Vervoerprobleme en suksesvolle blokkades het ernstige tekorte aan voedsel en voorrade in die Suide veroorsaak. Uitgehongerde soldate het minder effektief geraak in die geveg, en die aantal soldate het steeds uitgeput geraak, terwyl die noorde steeds hul aantal troepe vermeerder het deur huursoldate en alle buitelanders wat na die VSA gekom het, te werf Hoewel president Jefferson Davis die bewapening van slawe goedgekeur het om die krimpende leër te vergroot, is die maatreël nooit in werking gestel nie.
Die laaste van verskeie geheime konferensies tussen noord en suid in 'n poging om die geskil te besleg, het die konfederale president Jefferson Davis ingestem om afgevaardigdes na 'n vredeskonferensie met president Lincoln en minister van buitelandse sake, William Seward, te stuur. Jefferson het egter aangedring op Lincoln se erkenning van die onafhanklikheid van die Suide as 'n voorvereiste, en Lincoln het daarop aangedring dat die Suide instem om weer by die vakbond aan te sluit voordat gesprekke kan plaasvind. Die konferensie het nooit plaasgevind nie.
Generaal Lee se troepe is gou omring, en omdat hy nie die behoefte aan meer bloedvergieting sien nie, het Lee op 7 April oorgegee. Op 9 April het die twee bevelvoerders by die Appomattox Courthouse vergader en ooreengekom oor die voorwaardes van oorgawe. Lee se mans is op parool huis toe gestuur - soldate met hul perde, en offisiere met hul syarms. Alle ander toerusting is oorgegee.
President Johnson implementeer sy eie heropbouplan. Dit bied algemene amnestie aan diegene wat 'n eed van toekomstige lojaliteit aflê, hoewel hooggeplaaste Konfederale amptenare en welgestelde Konfederate 'n versoekskrif aan die president moet rig vir individuele vergifnis. Die plan vereis ook dat state die 13de wysiging bekragtig wat slawerny verbied en konfederale skuld afwys. Hierdie laaste deel oortree die Amerikaanse grondwet, deurdat dit vereistes stel vir staatskaping in die Unie wat nie in die Grondwet is nie. Al die voorgestelde heropbouplanne het in werklikheid erkenning gegee aan wat Lincoln altyd ontken het: die suidelike state het suksesvol afgeskei en was nie deel van die Unie nie. Dit was 'n erkenning van die wettigheid van die Konfederale State.
'N Groep voormalige Tennessee -konfederate weermagoffisiere, wat almal broederskapmanne was, het in 1866 'n gesellige samelewing gevorm waaraan hulle die naam Kuklos, die Griekse woord vir sirkel, gegee het. Vir alliteratiewe doeleindes is die woord Klan bygevoeg, en Kuklos het Kuklux of Ku Klux geword. Die organisasie het kort daarna begin beklemtoon "patriotisme" en 'broederskap' onder hul mede -Suidlanders. Dit het sy oorsprong in die begeerte om die perdespel, waas en kameraadskap van die afgesnyde universiteitsdae van die lede lewendig te hou, maar hierdie impulse het onder rekonstruksie verander en die organisasie het waaksaamheid begin uitoefen en skrik taktiek gebruik in 'n poging om 'n skyn van orde (soos hulle dinge geïnterpreteer het) in hul gemeenskappe, aangesien die beroepsmagunie min gedoen het om burgerlikes te beskerm. Die organisasie het versprei, of is nageboots, oor die suide.
Militêre reël "Radikale heropbou" (1867 - 1877)
Die Amerikaanse kongres, onder beheer van die Radikale Republikeine, het die strafrekonstruksiewet van 1867 op 7 Maart op Johnson se veto goedgekeur, met die verwerping van die ligte heropboumaatreëls wat deur presidente Abraham Lincoln en Andrew Johnson begin is. Hierdie wet wou die regerings van die suidelike state in die noordelike vorm herbou en die burgerregte van die bevryde swartes verseker. Die lede van die bestaande staatsregerings in die Suide, bestaande uit die leiers van die Konfederasie, is verwyder en die state is onder die militêre bewind van die Amerikaanse weermag geplaas. Niemand wat die Konfederale regering ondersteun het, mag stem of 'n politieke amp beklee nie. As gevolg hiervan is die staatsregerings beheer deur skubbe en matte baggers en die militêre heersers van die Radikale Republikeinse Kongres.
Die Suide was verdeel in vyf militêre distrikte, met 'n generaal van die Amerikaanse leër in beheer van elk. Virginia, die eerste distrik, was onder bevel van genl John Schofield. Die tweede distrik het Noord- en Suid -Carolina onder bevel van genl Daniel E. Sickles gebring, en genl John Pope het toesig gehou oor die heropbou van Georgia, Alabama en Florida in die derde distrik. Die vierde distrik, bestaande uit Mississippi en Arkansas, was onder bevel van genl Edward Ord, en in die vyfde was Texas en Louisiana onder beheer van genl Philip H. Sheridan. Ongeveer 200 000 Amerikaanse soldate was in die suide gestasioneer om orde te behou en die voorskrifte van die kongres uit te voer.
Hierdie eerste militêre bevelvoerders het feitlik onbeperkte mag gehad. Hulle het duisende burgerlike amptenare uit hul werk verwyder en aktief die registrasie van swart kiesers gekweek, en sodoende voormalige slawe in die posisie geplaas om hul voormalige meesters te oorheers en uit die Suide te verwyder wat min oorbly na vier jaar van verwoestende oorlog. Militêre bewind in die Suide het tien jaar geduur, tot 1877, toe Rutherford B. Hayes ingestem het om die state terug te keer na tuisregering in ruil vir suidelike steun in sy bod vir die presidentskap.
Fassinerende feitVanweë die groot unionistiese bevolking en sy onderwerping aan die kongresvereistes, was die staat Tennessee die enigste suidelike staat wat aan harde heropboumaatreëls ontsnap het.
Die Konfederasie is verdeel in vyf militêre distrikte onder leiding van militêre offisiere, ondersteun deur federale troepe. Militêre howe kan gebruik word om sake oor skending van burgerlike en eiendomsreg, sowel as strafregtelike verhore, te verhoor. Suidelike state word gedwing om nuwe grondwette in te stel, met die inhoud wat deur die noorde bepaal word. Konfederale amptenare word van politieke deelname belet. State moet die 14de wysiging bekragtig om weer tot die Unie toegelaat te word (nog 'n skending van die Amerikaanse grondwet, aangesien slegs lidstate oor wysigings kan stem. Nie-lidlande kan nie gebruik word om die tweederdes wat nodig is vir die bekragtiging van wysigings aan die Grondwet). Die suidelike state weerstaan ​​aanvanklik, maar die tweede heropbouwet gee militêre distriksbevelvoerders die 'reg' om grondwetlike konvensies van die staat te hou. Dit laat die Radikale Republikeine en die weermag toe om die regte van die suidelike burgers te skend en die suide virtuele slawe van die Unie te maak. President Johnson probeer om hierdie aksies te veto, maar die kongres oor die veto's ry en word byna heeltemal onmagtig in die amp.
Die Scopes Monkey Trial word uitgebeeld as 'n stryd tussen die onderrig van die evolusieteorie in openbare skole en die onderrig van kreasionisme. In teenstelling met die verdraaiings wat in die toneelstuk 'Inherit the Wind' gepromoveer word, het hierdie beroemde verhoor gegaan oor vryheid van spraak, regsproses en dan oor die idee van godsdiens in die openbare skoolstelsel. Klik hier om die feite te sien.
Die Civil Rights Era was 'n tyd in die Amerikaanse geskiedenis toe Amerikaanse swartes begin besef het dat die nakoming van tradisionele sosiale sedes nie in hul persoonlike langtermynbelang was nie. Swartes het begin om die regte te eis wat hulle ingevolge die Amerikaanse grondwet verleen.
Die vinnige veranderinge in die samelewing rakende geleenthede en beperkings op swart mense in die sakewêreld, die samelewing en openbare plekke het 'n opskudding veroorsaak wat baie onluste, optogte, hofsake en sterftes tot gevolg gehad het. 'N Groot deel van die studie van die onrus is op die suide gefokus, alhoewel stede soos Los Angeles, Detroit, Chicago en New York hul eie onluste en rasseprobleme ondervind het.
Weerstand teen verandering is 'n tipiese menslike eienskap. Weerstand van die blanke meerderheid teen federale inbraak in wat deur baie as 'n staatsdomein beskou is, het in baie gemeenskappe onrus gebring. Deur die stryd van diegene wat die belofte van die Amerikaanse ideaal wil nakom, het vandag almal uit enige agtergrond, ongeag hul etniese, rasse- of godsdienstige agtergrond, dieselfde geleentheid om in die Amerikaanse droom te slaag.
Navorsingsassosiale wysigings Stemme: 'n Gemeenskaplike mondelinge geskiedenis by Galloway Ridge
Stemme: 'n Gemeenskaplike mondelinge geskiedenis by Galloway Ridge bied die lewensgeskiedenis -onderhoude aan van elf inwoners van Fearrington, Noord -Carolina. Hierdie onderhoude, wat deur SOHP -studente -navorsers versamel is vir die Stories to Save Lives -projek, bied 'n oortuigende en intieme blik op die belangrikste verhale wat hierdie vertellers se lewens gevorm het. Nicholas Allen, ons eie navorsingsgenoot, het Voices in samewerking met Galloway Ridge geredigeer. Wonderlike werk, Nick!
Die geskiedenis van die Suidelike Stille Oseaan strek van 1865 tot 1998 en het uiteindelik spoorvervoerdienste in 13 state in die hele Amerikaanse Weste en Suidwes gelewer. Die Suidelike Stille Oseaan was sy lewe lank verteenwoordig deur drie spoorweë. Die oorspronklike onderneming is Southern Pacific Railroad genoem, die tweede was Southern Pacific Company en die derde Southern Pacific Transportation Company. Die derde spoorweg in die suidelike Stille Oseaan, die Southern Pacific Transportation Company, werk nou as die huidige inkarnasie van die Union Pacific Railroad.
Een van die oorspronklike voorouers van SP, die Galveston en Red River Railway (GRR), is op 11 Maart 1848 deur Ebenezer Allen gehuur, hoewel die maatskappy eers in 1852 aktief geword het na 'n reeks vergaderings in Chappell Hill, Texas , en Houston, Texas. Die oorspronklike doel was om 'n spoorlyn te bou van Galvestonbaai na 'n punt aan die Rooi Rivier naby 'n handelspos wat bekend staan ​​as Coffee 's Station. Die grond is in 1853 gebreek. Die GRR het in 1855 3,2 km spoor in Houston gebou. Die spoorlegging het in 1856 ernstig begin en op 1 September 1856 is GRR herdoop tot die Houston en Texas Central Railway (H & ampTC). SP het H & ampTC in 1883 verkry, maar het tot 1927 onder sy eie bestuur as 'n filiaal bedryf, toe dit verhuur is aan 'n ander spoorweg in SP, die Texas en New Orleans Railroad.
Die Buffalo Bayou, Brazos en Colorado Railway (BBB & ampC) is op 11 Februarie 1850 in Texas gehuur deur 'n groep wat generaal Sidney Sherman ingesluit het. BBB & ampC was die eerste spoorweg wat in Texas begin het en die eerste komponent van SP wat begin het. Die opsporing van die roete -aanpassing het in 1851 in Harrisburg, Texas, begin en die bouwerk tussen Houston en Alleyton, Texas, het later dieselfde jaar begin. Die eerste 32 myl baan het in Augustus 1853 geopen.
Southern Pacific Railroad en Southern Pacific Company
Die oorspronklike SP is in 1865 in San Francisco gestig deur 'n groep sakemanne onder leiding van Timothy Phelps met die doel om 'n spoorverbinding tussen San Francisco en San Diego, Kalifornië, te bou. Die onderneming is in September 1868 gekoop deur 'n groep sakemanne, bekend as die Associates, algemeen bekend as die Groot Vier: Charles Crocker, Leland Stanford, Mark Hopkins, Jr. en CP Huntington. Die Groot Vier het in 1861 die Central Pacific Rail Road (CPRR) geskep. KPR is in 1869 saamgevoeg in SP.
Southern Pacific Railroad en Southern Pacific Company Tydlyn
Junie 1873: Die Suidelike Stille Oseaan bou sy eerste lokomotief by die Sacramento-spoorwegwinkels as CP 's 2de nommer 55, 'n 4-4-0.
8 November 1874: Spore in die suidelike Stille Oseaan bereik Bakersfield, Kalifornië, en die werk begin aan die Tehachapi Loop.
5 September 1876: Die eerste deurtrein vanaf San Francisco arriveer in Los Angeles, Kalifornië, nadat hy oor die pas voltooide Tehachapi Loop gereis het.
16 Februarie 1877: Voordat dit in die suidelike Stille Oseaan was, was die lyn tussen Houston en San Antonio bekend as die Galveston Harrisburg- en San Antonio -lyn, en die GH & ampSA -inhuldigingsloop is langs die lyne van plase en dorpe tussen die huidige Houston en San ontmoet Antonio. Die lyn was oorspronklik bedoel om na Austin te ry. Dit is na finansiële mislukking herlei en het later deel van die SP geword.
1877: Spore in die suidelike Stille Oseaan van Los Angeles kruis die Colorado -rivier in Yuma, Arizona. Southern Pacific koop die Houston en Texas Central Railway.
1879: Ingenieurs in die suidelike Stille Oseaan eksperimenteer met die eerste olielokomotiewe.
20 Maart 1880: Die eerste trein in die suidelike Stille Oseaan bereik Tucson, Arizona.
11 Mei 1880: The Mussel Slough Tragedy ('n geskil oor eiendomsreg met SP) vind plaas in Hanford, Kalifornië.
1881: Suidelike Stille Oseaan kry beheer oor die Texas en New Orleans Railroad en die Louisiana Western Railroad.
19 Mei 1881: Spore in die suidelike Stille Oseaan bereik El Paso, Texas, en verslaan die mededinger Atchison, Topeka en Santa Fe Railway na El Paso.
15 Desember 1881: Southern Pacific (onder die GH & ampSA RR) ontmoet die Texas en Pacific in Sierra Blanca, Texas in Hudspeth County. Texas was naby die voltooiing van die tweede transkontinentale spoorweg van die land.
12 Januarie 1883: Die suidelike gedeelte van die tweede transkontinentale spoorlyn word voltooi terwyl die suidelike Stille Oseaan -spore vanaf Los Angeles die Galveston-, Harrisburg- en San Antonio -spoorweg ontmoet op 'n plek drie myl wes van die Pecosrivier naby Langtry, Texas. Die sterling silwer spykers is alternatiewelik aangedryf deur James Campbell en James Converse met die ander aangedryf deur kolonel Tom Pierce, die president van GH & ampSA. Hierdie spykers is daarna vinnig verwyder. Dit was die eerste jaar deur die hele transkontinentale spoorlyn. Byna tien jaar later, 31 Maart 1892, is die Pecosrivier High Bridge geopen. Dit het die reeks en uit die Rio Grande Canyon verhuis en die belyning vereenvoudig. Die lyn strek nou na San Antonio en Houston langs die Sunset Route.
17 Maart 1884: Die Suidelike Stille Oseaan word in Kentucky ingelyf om voordeel te trek uit die oorspronklike jurisdiksie in federale howe, aangesien die onderneming nie binne die Statebond werksaam was nie.
17 Februarie 1885: Die Suidelike Stille Oseaan en Sentraal -Stille Oseaan word saamgevoeg onder 'n beheermaatskappy genaamd die Suidelike Stille Oseaan.
1 April 1885: Die Suidelike Stille Oseaan neem die werking van die sentrale Stille Oseaan oor. Die CP bestaan ​​nie meer as 'n aparte onderneming nie.
1886: Die eerste yskasmotors in die suidelike Stille Oseaan begin met die laai van yskasmotors met lemoene, wat op 14 Februarie vir die eerste keer in Los Angeles, Kalifornië, uitgevoer is, het bygedra tot 'n ekonomiese oplewing in die beroemde sitrusbedryf in Suid -Kalifornië deur aflewerings van bederfbaar te maak vrugte en groente in die ooste van die Verenigde State moontlik.
1886: Suidelike Stille Oseaan wen die belangrike Hooggeregshofsaak Santa Clara County v. Southern Pacific Railroad wat gelyke regte ingevolge die wet aan korporasies stel.
1887: Suidelike Stille Oseaan kry volle beheer oor die Oregon- en Kalifornië -spoorweg en gee dit 'n roete deur Noord -Kalifornië tot by Oregon se belangrikste hawestad Portland. Regte eienaarskap van die spoorweg sou egter tot 1927 nie plaasvind nie.
1893: Treinbandiete in die suidelike Stille Oseaan, John Sontag en Chris Evans, word aangekeer in die Slag van Stone Corral naby Visalia, Kalifornië.
1898: Sunset -tydskrif word gestig as 'n promosie -instrument van die Suidelike Stille Oseaan.
Oktober 1899: Suidelike Stille Oseaan kry beheer oor die spoorweg Houston East en West Texas.
6 Julie 1901: Die Southern Pacific Terminal Company word as 'n onafhanklike bedryfsentiteit geoktrooieer om spoordiens te lewer aan die stoomboot van die Southern Pacific 's in Galveston, Texas.
1901: Union Pacific Railroad verkry beheer oor die suidelike Stille Oseaan. In die daaropvolgende jare volg baie SP -bedryfsprosedures en aankope van toerusting patrone wat deur Union Pacific vasgestel is. UP aanvaar baie algemene SP -standaarde.
1903: Southern Pacific verkry 50% beheer oor die Pacific Electric -stelsel in Los Angeles.
8 Maart 1904: SP maak die Lucin Cutoff oorkant die Great Salt Lake oop en omseil Promontory, UT vir die hooflyn van die spoorweg.
20 Maart 1904: SP 's Coast Line word voltooi tussen Los Angeles en Santa Barbara, CA.
18 April 1906: Die groot aardbewing in San Francisco in 1906 tref, beskadig die gebou van die spoorweg se hoofkwartier en vernietig verskeie herehuise van die nou oorlede Big Four.
1906: SP en UP vorm saam die Pacific Fruit Express (PFE) yskas -motorreeks.
8 Januarie 1907: Met Santa Fe vorm die Suidelike Stille Oseaan Noordwes-Stille Oseaan en verenig verskeie filiale in SP- en Santa Fe-eenheid tot een spoorweg wat in noordwestelike Kalifornië bedien word.
22 Mei 1907: The Coast Line Limited van die Southern Pacific Railroad word wes van Glendale, Kalifornië, ontspoor. Die ongeluk veroorsaak verskeie sterftes en beserings, en die oorsaak daarvan hou verband met anargiste.
1909: Die Suidelike Stille Oseaan van Mexiko, die spoorwegfiliaal suid van die Amerikaanse grens, word opgeneem.
1913: Die Hooggeregshof van die Verenigde State beveel die Union Pacific om al sy aandele in die Suidelike Stille Oseaan te verkoop.
1917: Southern Pacific verhuis na sy nuwe hoofkwartier in San Francisco in One Market Street
28 Desember 1917: Die federale regering neem die beheer oor Amerikaanse spoorweë ter voorbereiding op die Eerste Wêreldoorlog
1923: Die Interstate Commerce Commission laat toe dat die SP ''s se beheer oor die Sentraal -Stille Oseaan voortgaan, en beslis dat die beheer in die openbare belang is.
1 Maart 1927: Verskeie Texas en Louisiana SP filiale word verhuur aan die SP-beheerde Texas en New Orleans Railroad, waaronder die Galveston, Harrisburg en San Antonio Railway, die Houston en Texas Central Railway, die Houston East en West Texas Railway, die San Antonio en Aransas Pass Railway, en die Southern Pacific Terminal Company.
1928: Die SP koop die Texas Midland Railroad en verhuur die lyn aan die SP-beheerde Texas en New Orleans Railroad.
1929: Santa Fe verkoop sy belang in Noordwes -Stille Oseaan aan SP. NWP word 'n volfiliaal van SP.
1931: Outomatiese blokseine is bygevoeg op alle hooflyne in die suidelike Stille Oseaan.
14 April 1932: Die SP kry 87% beheer oor die Cotton Belt Railroad.
30 Junie 1934: Alle Texas- en Louisiana SP-filiale wat voorheen aan die SP-beheerde Texas en New Orleans Railroad gehuur is-met die uitsondering van die Southern Pacific Terminal Company-word formeel saamgesmelt met die T & ampNO, wat sodoende die grootste spoorweg in Texas skep, met 5.975 km se spoor.
Mei 1939: UP-, SP- en Santa Fe -passasierstreine in Los Angeles word verenig in 'n enkele terminale terwyl Los Angeles Union Passenger Terminal oopmaak.
1947: Die eerste paddiesellokomotiewe wat uitsluitlik in besit is van SP (dit wil sê, afgesien van werfwisselaars), tree op die SP in werking. Suidelike Stille Oseaan word weer opgeneem in Delaware (voorheen Kentucky) en het hul eerste diesellokomotiewe in die hooflyn in gebruik geneem.
1951: Die suidelike Stille Oseaan -filiaal Southern Pacific van Mexiko word aan die Mexikaanse regering verkoop.
1952: 'n Moeilike jaar vir die SP in Kalifornië begin met die trein van die stad San Francisco vir drie dae in swaar sneeu op Donnerpas in Julie, die aardbewing in Kern County tref Tehachapi -pas en sluit die lyn oor Tehachapi Loop van 21 Julie tot 15 Augustus .
1953: Die eerste Trailer-On-Flat-Car (TOFC, of ​​"piggyback ") toerusting tree in diens op die SP.
Januarie 1957: Die laaste stoomlokomotiewe wat gereeld gebruik word in die SP, is afgetree, maar die spoorweg word nou gediesel, behalwe waaieruitstappies.
25 Augustus 1959: Die laaste vrag wat deur stoom aangedryf word, word met 'n smalspoor #9 op die stelsel bedryf.
1959: Suidelike Stille Oseaan het meer ton myl se vrag vervoer as enige ander Amerikaanse spoorweg (die Pennsylvania Railroad was dekades lank nommer een).
1 November 1961: Die spoorweg van Texas en New Orleans - wat teen hierdie tyd al die besittings van Texas en Louisiana in SP bevat, behalwe die lyne van die Southern Pacific Terminal Company en Cotton Belt - word saamgesmelt met die Southern Pacific. Die SPTC, wat voorheen aan die T & ampNO verhuur is, word dieselfde dag aan die SP verhuur. Die SPTC sou op 31 Augustus 1962 formeel met die SP saamsmelt.
1965: ICC verwerp die bod van die suidelike Stille Oseaan vir die beheer van die Westelike Stille Oseaan.
1967: SP maak die langste stuk nuwe spoorweg in 'n kwarteeu oop terwyl treine oor die Palmdale -afsny deur Cajonpas tussen Palmdale, Kalifornië en Colton, Kalifornië, rol, sodat treine Los Angeles heeltemal kan omseil.
Die Southern Pacific Transportation Company (voorletters: SPTC, SPTCo en SPT) is in 1969 gestig en absorbeer die Southern Pacific Company. Die naam van die " Southern Pacific Company " het beskikbaar geword en 'n nuwe Southern Pacific Company is gestig, hierdie keer 'n beheermaatskappy vir die Southern Pacific Transportation Company wat die oorspronklike Southern Pacific Company vervang het.
Tydlyn van die suidelike Stille Oseaan
1 Mei 1971: Amtrak neem langafstand-passasierstreine in die Verenigde State oor, die enigste passasierstreine wat inkomste was, was die pendel tussen San Francisco en San Jose.
1972: Southern Pacific Communications begin met die verkoop van oorskotkapasiteit op sy mikrogolf- en veseloptiese telekommunikasiestelsel (langs hul spoorwegregte) aan korporasies vir gebruik as privaatlyne. Hierdie diens het deel geword van Sprint (die naam kom van die akroniem vir Southern Pacific Railroad Internal Networking Telephony.)
1976: SP word in 1975 toegeken aan die eerste jaarlikse toekenning van Rail Safety Achievement vir Dow Chemical ' ter erkenning van die spoorweghantering van Dow -produkte in 1975.
1980: Die suidelike Stille Oseaan, wat nou 'n beheer oor die katoenband van 98,34% besit, strek die katoengordel van St. Louis na Santa Rosa, New Mexico deur die verkryging van 'n deel van die voormalige Rock Island Railroad.
SP 8033, 'n GE Dash 8-39B, lei 'n westwaartse trein deur Eola, Illinois (net oos van Aurora), 6 Oktober 1992.
1984: Noordelike deel van die filiaal Northwestern Pacific verkoop aan die onafhanklike kortlyn Eureka Southern Railroad wat op 1 November begin werk.
1984: Die tweede Southern Pacific Company verenig in Santa Fe Industries, moeder van die Atchison, Topeka en Santa Fe Railway, om Santa Fe Southern Pacific Corporation te vorm. As die Interstate Commerce Commission toestemming weier vir die beplande samesmelting van die spoorwegfiliale as die Southern Pacific Santa Fe Railroad, verkort SPSF sy naam tot Santa Fe Pacific Corporation en stel die Southern Pacific Transportation Company te koop terwyl die nie-spoorbates van die tweede Southern Pacific Company.
1985: Nuwe lokomotiewe en rolmateriaal van Caltrain vervang SP -toerusting op die pendel van die skiereiland, wat die einde van die passasiersdiens in die suidelike Stille Oseaan aandui met SP -toerusting.
9 Augustus 1988: Die Interstate Commerce Commission keur die aankoop van die Southern Pacific Transportation Company goed deur Rio Grande Industries, die maatskappy wat die Denver en Rio Grande Western Railroad beheer het.
13 Oktober 1988: Rio Grande Industries neem beheer oor die Southern Pacific Transportation Company. Die Southern Pacific Transportation Company en die Denver en Rio Grande Western Railroad het nie bymekaargekom nie, maar die Denver en Rio Grande Western het 'n filiaal geword van die Southern Pacific Transportation Company, wat die kombinasie van die Rio Grande Industries -spoorwegstelsel onder die naam laat funksioneer het 8220Suid -Stille Oseaan " vir alle spoorwegbedrywighede, terwyl die stelsel steeds deur twee spoorweë in plaas van een verteenwoordig word.
1989: Southern Pacific verkry 223 myl van die voormalige Alton -baan tussen St. Louis en Joliet van die Chicago, Missouri & amp Western. Vir die eerste keer bedien die Suidelike Stille Oseaan die Chicago -gebied op sy eie spoor.
17 Maart 1991: The Southern Pacific verander sy korporatiewe beeld en vervang die eeu-oue Romeinse letters met die Rio Grande-geïnspireerde Speed ​​Lettering.
1992: Noordwes -Stille Oseaan word saamgesmelt tot SP, wat die bestaan ​​van NWP as 'n korporatiewe filiaal van SP beëindig en die watteband as SP 's oorlaat, die enigste groot spoorwegfiliaal. Die suidpunt van die noordwestelike Stille Oseaan sou uiteindelik deur UP verkoop word en 'n nuwe Noordwes -Stille Oseaan word.
1996-1998: Die Union Pacific Corporation voltooi die verkryging wat amper 'n eeu tevore effektief begin is met die aankoop van die oorspronklike spoorweg in die Suidelike Stille Oseaan deur die Union Pacific Railroad in 1901, totdat verkoop in 1913 bestel is. Ironies genoeg, hoewel die Union Pacific Corporation was die dominante moedermaatskappy, wat die volle beheer van die Southern Pacific Transportation Company geneem het, die Union Pacific Railroad was nie die dominante spoorweg nie, en in plaas daarvan is die Union Pacific Railroad saamgesmelt in die Southern Pacific Transportation Company, die Southern Pacific Transportation Company word die "surviving railroad " het die Southern Pacific Transportation Company sy naam verander na Union Pacific Railroad. Die voormalige Southern Pacific Transportation Company behou die naam "Union Pacific " vir alle spoorwegbedrywighede. Die voormalige Southern Pacific Transportation Company word die huidige Union Pacific Railroad.
Morgan Line en die Sunset - Golfroete
Southern Pacific 's Atlantic Steamship Lines, bekend as die Morgan Line, bied 'n skakel tussen die westelike spoorwegstelsel deur Galveston met vrag en New Orleans met beide vrag- en passasiersdiens na New York. In 1915 het die New York -eindpunt in die Noordrivier piere 49–52 aan die voet van 11de Straat ingesluit.
Die stoombootdiens en later die bedryfsnaam begin met 'n klein vloot sywielstoomers wat deur Charles Morgan in die hawens van die Golf werk en later tot in New York strek. Die lyn is gekoop deur die Morgans, Louisiana & Texas Railroad & amp Steamship Company wat deel uitgemaak het van die Southern Pacific -stelsel met Pacific Coast na New York -diens onder enkele bestuur, begin op 1 Februarie 1883. Die Morgan Line, teen 1900, het vanaf 1900 bedryf. New Orleans na Kuba vir meer as dertig jaar en het as gevolg van die oorlog met Spanje baat gevind by die toenemende handel. Suidelike Stille Oseaan beweer dat die blou vlag van Morgan met 'n wit ster en rooi rompskepe die Kubane net so goed ken as die leeus van Kastilië, terwyl dit sy nuwe vragmotors El Norte, El Sud, El Rio adverteer terwyl hulle tussen die werwe van die maatskappy baklei. by Algiers na Havana deur middel van Key West. Teen 1899 het die onderneming opgemerk dat die spoorwegstelsel, wat strek van die Columbia -rivier tot by die Golf van Mexiko, in samewerking met sy stoomskiplyne strek van New Orleans tot New York, Havana en Sentraal -Amerikaanse hawens en met sy Stille Oseaan -diens van San Francisco na Honolulu, Yokohama, Hong Kong en Manila.
In 'n verslag aan die Amerikaanse senaat van 1912, het die spesiale kommissaris vir Panama -verkeer en tol gesê dat die suidelike Stille Oseaan -sonroete - die Golfroete " die enigste spoorlyn kon wees om 'n roete tussen die Atlantiese en Stille Oseaan te beheer. Die ander spoorweë wat die Stille Oseaan-kus bedien, het grootliks vanaf die Midde-Weste geloop, en die Amerikaanse-Hawaiiaanse Stoomskipmaatskappy kompeteer direk met skepe wat Hawaii bedien en die Stille Oseaan-kus om vrag en passasiers oor die Isthmus van Tehuantepec deur die Tehuantepec National Railway te vervoer. skepe na New York. Suidelike Stille Oseaan, wat die roete onder enkele korporatiewe bestuur gebruik, het begin met aktiewe oorlogvoering teen sy mededingers wat 'n groot deel van die kus aan kusverkeer verseker. In 1909 was die lyntariewe gelyk aan alle spoorsnelhede van ander spoorlyne deur 'n stelsel waarin die lyn koste geabsorbeer het om vrag van die binnelandse oostelike oorsprong na New York te vervoer en te vervoer via die water -spoorroete wat gemiddeld vyftien dae geneem het , vyf uur.
Vyf van die nuwe skepe van die lyn was een van die eerste ses wat deur die nuwe werf by Newport News, Virginia, wat Newport News Shipbuilding geword het, gebou het en die kontrakte was 'n belangrike rol in die vroeë sukses van die onderneming. Al vyf, die sleepboot El Toro en die vaartuie El Sol, El Norte, El Sud en El Rio, is deur die vloot geneem as 'n vloot sleepboot en as kruisers vir die Spaans -Amerikaanse oorlog. Die skepe is nie teruggestuur nie, wat nuwe konstruksie vereis en die lyn tydelik verlam het. 'N Ander El Cid wat in 1893 voltooi is, is aan Brasilië verkoop. Skepe is verhuur en in 1899-1901 is 'n nuwe groep gebou met 'n paar van die vorige name: El Norte, El Dia, El Sud, El Cid, El Rio, El Valle, El Alba, El Siglo en ander met 'n nuwe El Sol gebou in 1910 saam met drie ander van dieselfde tipe. Weer neem die oorlog skepe, selfs nuutgeboude, soos El Capitan, en die passasierskip Antille. Teen 1921 het die vloot bestaan ​​uit vyf passasierskepe, sewentien vragmotors en twee tenkskepe, waarvan meer gebou is.
Die Central Pacific Railroad (en later die Suidelike Stille Oseaan) het 'n vloot veerbote onderhou en bedryf wat Oakland met water met San Francisco verbind het. Vir hierdie doel is 'n massiewe pier, die Oakland Long Wharf, in die San Francisco -baai in die 1870's gebou wat beide plaaslike en hoofpassasiers bedien het. Die Sentraal -Stille Oseaan het vroeg reeds beheer oor die bestaande veerbootlyne verkry om die noordelike spoorlyne te verbind met dié uit die suide en ooste gedurende die laat 1860's, en die maatskappy het byna elke erf in Oakland gekoop, wat die skrywer en historikus Oscar Lewis geskep het beskryf as 'n muur om die waterkant wat die lot van die stad vierkantig in die hande van die korporasie geplaas het. Mededingers vir veerbootpassasiers of dokruimtes was genadeloos opgehou, en selfs nie eers die koetslyne kon ontsnap aan die kennisgewing van die groep of toorn nie.
Teen 1930 het die Suidelike Stille Oseaan die grootste veerbootvloot ter wêreld (wat deur ander spoorwegaktiwiteite gesubsidieer is), met 40 miljoen passasiers en 60 miljoen voertuie jaarliks ​​aan boord van 43 skepe. Die Suidelike Stille Oseaan het teen 1932 ook veerdienste oor die Mississippirivier tussen Avondale en Harahan, Louisiana en in New Orleans gevestig. Die opening van die Huey P. Long -brug in 1935 en die San Francisco -Oaklandbaai -brug in 1936 het egter begin stadige afname in die vraag na veerdienste, en teen 1951 het slegs 6 skepe aktief gebly. Die diens van die Mississippirivier het teen 1953 gestaak en die veerdienste van SP is in 1958 heeltemal gestaak.
Suidelike skole se geskiedenisboeke: 'n lang geskiedenis van misleiding en wat die toekoms inhou
Aangesien die land 'n afrekening ondergaan oor kwessies oor sosiale geregtigheid en sistemiese rassisme, ondersoek ons ​​of skole die geskiedenis van Amerikaanse slawerny, die konfederasie, heropbou en die Jim Crow-era voldoende onderrig. Nashville, Tennessean
Vir 'n groot deel van die 20ste eeu het die suidelike klaskamers die swart geskiedenis-toe hulle die onderwerp enigsins aangeraak het-as 'n byvertoning van 'n witgedomineerde verhaal behandel.
Onderwysers het studente geleer om Dixie te sing en lang lyste met vergeetbare goewerneurs te memoriseer. Burgeroorloggevegte is breedvoerig beskryf. Handboeke vier die gewelddadige omverwerping van demokraties gekose, veelrassige regerings. Lynching was ongenoem. Die euwels van slawerny het duidelike erkennings gekry - en vinnige ontslag.
'Daar moet op gelet word dat slawerny die vroegste vorm van sosiale sekerheid in die Verenigde State was,' het 'n geskiedenisboek uit Alabama uit 1961 valslik gesê.
Dieselfde kragte wat openbare ruimtes oorgeneem het om monumente vir die Konfederasie en sy wit supremacistiese beginsels op te rig, het ook 'n stywe greep gehou op die geskiedenis wat leerlinge aan die Suider -Suid geleer het. Die United Daughters of the Confederacy (UDC) bestee dekades lank aan die vorming en hervorming van handboeke om sterk klem te plaas op die sienings van die verlore saak oor die burgeroorlog en heropbou, wat die wit supremacistiese fondamente van die Konfederasie verheerlik het en gebruik is om segregasie en outoritêre Jim Crow te regverdig. bestuur.
'N Groep hoërskoolleerlinge waai 'n Konfederale vlag en sing & quotDixie & quot op 'n stoep in Tuskegee, Ala., 2 September 1963 oorkant die straat van die Hoërskool Tuskegee, wat op 'n geïntegreerde basis sou oopmaak. Die United Daughters of the Confederacy (UDC) het dekades lank nie net monumente vir die Konfederasie opgerig nie, maar ook handboeke gevorm om sterk klem te lê op die sienings van die burgeroorlog. (Foto: Milwaukee Journal Sentinel -lêers)
'Met al die aandag wat hulle gekry het in verband met die verwysing na die monumente, dink ek dat hulle die mees blywende impak gehad het op die beheer en sensuur van handboeke,' sê Kevin Levin, 'n historikus wat in die Amerikaanse geheue oor die burgeroorlog geskryf het. 'Dit word dikwels oor die hoof gesien.'
Maar Swart Suidlanders het geweier om hierdie verdraaiings te aanvaar. Swart historici het reeds in 1913 uitdagings aan die Lost Cause -mitologie gestel. Ouers en grootouers het teruggedring teen die skoollesse wat aan hul kinders gegee is. Hulle het gesinsverhale aan kinders en kleinkinders oorgedra. Hulle het gewone oomblikke geneem, soos om kos voor te berei of om hare reg te maak, om stories oor Swart prestasie te vertel.
Al te veel keer moes hulle hul eie werk doen om die geskiedenis te leer. Frederick Webb, 'n akteur wat in 2004 aan die hoërskool in Texarkana, Arkansas, gestudeer het, moes sy eie navorsing doen om die geskiedenis te ontbloot, insluitend die leen van 'n afskrif van Alex Haley se "Roots" by 'n Engelse onderwyser.
'Dit was graad 10 of 11 ... daar was 'n rak agter [in die klas] en die hele rak was die boek' Roots ',' het hy gesê. 'Maar ons het nooit oor so iets gepraat nie.
"Mississippi Conflict and Change" was 'n geskiedenishandboek wat deur twee historici in Mississippi geskryf is. Die handboek is oorspronklik deur die staat verwerp omdat dit nie voorheen aanvaarde interpretasies van historiese gebeure gehandhaaf het nie. (Foto: Spesiaal vir Clarion Ledger)
Pogings om geskiedenisonderrig te verbeter, het stadig beweeg. Verlore oorsaak het mitologie gedurende die vyftigerjare onder konstante vuur gekom van akademiese historici, maar dit het dekades geneem om klaskamers te bereik.Na 'n lang hofgeveg het Mississippi in 1980 die handboek "Conflict and Change" aangeneem, wat lynching en die ontmenslikende aspekte van slawerny konfronteer op 'n manier wat vorige handboeke dit nie gedoen het nie. Latere handboeke het meer inligting oor slawelewe verskaf en vroeër afwas van terroriste -groepe soos die Ku Klux Klan laat vaar.
Die maak van 'n rassis
In hierdie kragtige memoir fokus Charles Dew, een van Amerika se mees gerespekteerde historici in die Suide-en veral die geskiedenis van slawerny-op sy eie lewe, wat nie in die sale van verligting begin het nie, maar in 'n samelewing wat ongetwyfeld daartoe verbind was segregasie.
Dew herskep die middel-eeuse Amerikaanse suide van sy kinderjare-in baie opsigte 'n paradys van 'n seun, maar een wat deur die revisionisme van Lost Cause bevlek is en, nog erger, deur die volle swaarkry van Jim Crow. Deur vermaaklikheid en "opvoedkundige" boeke wat Afro -Amerikaners verkleineer het, sowel as die lewende voorbeelde van sy eie familie, is Dew geïndoktrineer in 'n wit oppergesag wat op sy beste neerbuigend paternalisties en in die ergste geval brutaal onverdraagsaam was. Die vrees dat die suidelike kultuur en die "geheiligde blanke manlike broederskap" ongedaan kon word deur die geringste buigsaamheid in die kleurlyn, het die Jim Crow -ingesteldheid sy kenmerkende onwankelbare kwaliteit gegee. Dew onthou dat sy pa, in die meeste opsigte 'n ordentlike man, woedend geword het oor 'n swart handelaar wat die voorkant, en nie die agterdeur nie, wou gebruik.
Die tweede helfte van die boek toon hoe hierdie voormalige Konfederale jeug en afstammeling van Thomas Roderick Dew, een van die mees hartstogtelike apologete van die slawerny, sy rassistiese opvoeding verwerp en 'n geleerde van die Suide en sy diep konflikvolle geskiedenis geword het. Die middelpunt van Dew se verhaal is sy ontnugterende ontdekking van 'n prysberig uit 1860-'n gedetailleerde lys van mense wat te koop is. Om hierdie dokument te oorweeg, word Dew se eerste stap in 'n verkenning van die slawehandel van antebellum Richmond wat die verskriklike-maar, vir sy blanke deelnemers, onmerkbaar-onmenslikheid ondersoek wat inherent is aan die instelling.
Dew se wens met hierdie boek is om aan te toon hoe die suide van sy kinderjare tot stand gekom het, selfs die eer van mense wat vergaan, vergiftig en om die vraag te beantwoord van Illinois Browning Culver, die Afro -Amerikaanse vrou wat dekades van haar lewe gewy het aan wat sy gesin bedien: "Charles, waarom plaas grootmense soveel haat by die kinders?"
Elkeen van Charles Dew se boeke het gehelp om die gesprek oor die geskiedenis van ras in hierdie land te vorm. Sy nuwe boek, wat 'n eerlike outobiografie van die lewe in die 1950's kombineer met 'n ontnugterende weergawe van argiefgeskiedenis en afrekening, is 'n kenmerkend welsprekende refleksie. Met die dou kan ons verstaan ​​hoe diep rasse -denke wit suidelike mense wat andersins bewonderenswaardige mense was, versadig het. Charles Dew is een van ons wysste en menslikste historici.
Die maak van 'n rassis gee 'n deursoekende en dapper weergawe van die heuningpad na haat van rasse, die briljante desoriëntasie om beter te leer en die spookagtige, skuldige gevoel dat hulle daar was en die wete dat so baie agtergebly het.
Professor Charles Dew '58, een van Amerika se mees gerespekteerde geleerdes oor die geskiedenis van slawerny, deel in sy oortuigende nuwe memoires die verhaal van sy kinderjare wat wit geword het in die Jim Crow South en hoe sy bewussyn-en gewete-verhoog is by Williams.
Charles Dew se kort boek is 'n herinnering met 'n breë kulturele reikwydte, 'n ewe handige, netjies geskrewe oorsig wat pas by 'n historikus wat na 'n uitstaande professionele loopbaan uittree. Daar is niks teoreties, melodramaties of belydend aan Charles Dews se herinneringe nie. Dew neem ook geen persoonlike eer nie, of spreek geen selfvoldane gevoel van verworwe deug uit nie, terwyl hy sy opkomende verligting oor rasvooroordeel vertel. Sy vertelstem verdien vertroue deur sy eerlike waarheid.
As u die blote onmenslikheid in ag neem, was dit nodig vir mense - goeie Christene almal, in hul eie skatting - om ander mense te koop, of ander mense te verkoop, of ander mense te verkrag, of ander mense te bedrieg en te beperk, of om net ander mense dood te maak 'n dierlike sadisme wat jy nie 'n siek hond sou toedien nie. . . hoekom? Wat was dit in wit suidelike sedes, volksweë of geskiedenis wat dit so 'n onuitwisbare - hoewel nie unieke - eienskap van hulle gemaak het nie, wat soveel van hulle in staat gestel het om sulke dinge te doen of bloot in medepligtige stilte te staan, sonder 'n piep van die gewete, omdat sulke dinge rondom hulle gedoen is?
Dit is die triomf van Dew se boek om uiteindelik hierdie vraag te stel.
Hierdie boek bied 'n kort en menslike ondersoek na rassisme in die Verenigde State. Dit behoort waardevol te wees vir studente en vir elke burger wat wonder wat verkeerd geloop het.
Dit is boeke soos [Dew's] om mense te help opvoed, sodat ons die verslae van die departement van justisie begin verstaan.
Atlanta Journal-Constitution: Wat hoop jy sal hierdie boek bereik?
Dou: Ek het gedink dat daar nie genoeg wit stemme in ons rasse -dialoog was nie. Ons het ongelooflike, kragtige swart stemme soos W.E.B. Du Bois, James Baldwin en Ta-Nehisi Coates. Maar van die blanke kant af is dit nie genoeg nie, en dit is belangrik dat ons dit doen in die hoop dat dit by ander sal aanklank vind. As ek sou leer, sou ek stories vertel van hoe ek grootgeword het. Almal was gefokus op my. Ek het hul onverdeelde aandag gehad. Miskien is die gevoel die moeite werd om oor te praat en te glo. Ek het baie in die openbaar gepraat en daar het iets gebeur wat ek nie verwag het nie. 'N Aantal Afro -Amerikaners het my bedank en gesê dat hulle nooit verstaan ​​het waar hierdie dinge vandaan kom nie. Hoe het dit gebeur? Waar kom dit vandaan?
Die maak van 'n rassis vertel die verhaal van die historikus Charles Dew se ervaring in die suide in die era van Jim Crow. Dew sluit vandag by ons aan vir 'n gesprek oor rassisme in Amerika en die deurslaggewende oomblikke wat hom gehelp het om die opvattings wat hy as kind ingebring het, te laat groei.
Professor Charles Dew, een van die bekendste historici van die Suide en slawerny, vertel nou sy kinderjare in die Jim Crow South in 'n openhartige en ontroerende memoir, Die maak van 'n rassis. In hierdie kragtige werk maak professor Dew 'n samelewing lewend wat toegewy is aan blanke oppergesag en die afskuwelike gevolge van streng afgedwonge segregasie en brutale onverdraagsaamheid.
Die maak van 'n rassis dit is nie net 'n goeie leesstof nie, maar hou ook verskeie belangrike implikasies in vir die sielkunde en die studie daarvan oor vooroordeel en rassisme.
Die maak van 'n rassis is 'n boeiende boek wat ek in amper een sitting gelees het. Dit is duidelik dat Dew se ervarings emosioneel pynlik was, en sy pogings om die hartseer van sy jeug te oorkom, word weerspieël in sy lees van die belangrikste bronne oor die slawehandel van Virginia. Lesers sal Dew se eerlikheid waardeer en sy prosa herbevestig waarom ek ook gekies het om die Afro-Amerikaanse geskiedenis te ondersoek.
Historikus Charles B. Dew nooi lesers uit om deel te neem aan sy persoonlike reis, van sy begin af as ''n Konfederale jeug' in St. Petersburg, Florida, in hoofstuk 1 tot om los te kom van rassisme as 'n vooraanstaande geleerde wat die grimmige werklikheid van slawerny blootstel. Deur outobiografie en argiefnavorsing te kombineer, Die maak van 'n rassis sal studente in beide hoërskole en kolleges oorreed om meer krities te dink oor die mite dat die Konfederasie vir eer en state se regte geveg het eerder as vir slawerny.
Dew, een van die mees hartstogtelike verontskuldigers in die Ou Suid -Afrika, bied 'n openhartige, moedige en introspektiewe ondersoek na die houdings en oortuigings wat hom tot 'n rassistiese, 'n toevallige rassis moontlik gemaak het, maar tog 'n rassis tot sy laaste jaar by Williams College. , 1957-1958. Belangriker nog, sy boek bied 'n dapper selfondersoek na hoe hy sy seksuele en rassebeskouings van sy familie geërf het en hoe wit Suidlanders wit oppergesag verdedig en volgehou het, eers onder slawerny en later onder Jim Crow.
Charles B. Dew is Ephraim Williams professor in Amerikaanse geskiedenis aan Williams College en die skrywer van die Fletcher Pratt -bekroonde Apostles of Disunion: Southern Secession Commissioners en die oorsake van die burgeroorlog (Virginia) en Bond of Iron: Master and Slave at Buffalo Forge, gekies as 'n New York Times Opmerklike boek van die jaar.
Voorval en suidelike geskiedenis
In albei hierdie gedigte, "Incident" geskryf deur Countee Cullen, en "Southern History" geskryf deur Natasha Trethewey, handel dit oor die kwessie van rassisme en hoe sekere voorvalle hulle beïnvloed het. In die gedig "Incident" handel die verteller oor rasse -beledigings deur 'n seuntjie van dieselfde ouderdom as hy. Omdat hy nie hierdie opmerking verwag het nie, beïnvloed dit nie net sy reis na Baltimore nie, maar oor die algemeen sy hele lewe. Nog 'n paar reëls neer, en u vind die literêre tegniek van toonverskuiwing wat lui: "Ek het die hele Baltimore gesien van Mei tot Desember Van al die dinge wat daar gebeur het. Dit is alles wat ek onthou". Hierdie toonverskuiwing toon hoe die onbeskofte opmerking van die ander klein kind sy reis in sy geheel beïnvloed het. 'N Literêre tegniek wat die betekenis van hierdie aksie in hierdie gedig toon, is diksie in die reël "Hartgevul, met kop vol vreugde", dit is die begin van die gedig voor die toonverskuiwing, sodat hy 'n meer gelukkige uitkyk het op hoe sy reis kan blykbaar wees. Hierdie hele gedig handel oor die houding van die sprekerheks in die algemeen as naïef beskryf kan word
Meer as 130 jaar werksgeskiedenis
Western & Southern is gebore as 'n beskeie, deur-tot-deur lewensversekeringsonderneming gedurende die industriële era van Amerika-en gebou vir ewig-tot vandag toe onder die sterkste lewensversekeringsgroepe. Ons bly volhard en floreer omdat ons ons doel nooit uit die oog verloor het nie - om finansiële krag en sekuriteit te bied aan diegene wat ons dien.
Op 11/11/2011 word die Great American Tower op Queen City Square, besit deur Western & amp; Southern en ontwikkel deur sy eiendomsarm, Eagle Realty Group, toegewy. In dieselfde jaar voltooi die onderneming die herontwikkeling van die historiese Phelps -gebou in die Residence Inn Cincinnati, wat help om 'n oplewing in hotelontwikkeling in die middestad van Cincinnati aan te wakker.
Western & amp Southern word die titelborg van die Western & amp; Southern Masters, Greater Cincinnati se tennistoernooi in die hoogste rang, wat help om die toernooi in Cincinnati te behou.
John F. Barrett word verkies tot president en bedryfshoof, en William J. Williams word voorsitter en uitvoerende hoof, wat die weg ruim vir 'n geweldige oplewing van diversifikasie, modernisering en groei by Western & Southern.
Western & amp Southern herorganiseer as 'n onderlinge onderneming wat sy polishouers besit, en voltooi die proses in 1948, sy 60ste bestaansjaar.
Die maatskappy vier sy Goue Jubileum deur al 700 medewerkers van die huiskantoor uit te nooi vir 'n banket in 'n hotel in die middestad.
William J. Williams verkoop polis nommer 1 aan William Cholmondelely op 7 Mei 1888.
Maandag - Donderdag | 08:00 - 22:00 ET
Vrydag | 08:00 - 18:00 ET
Saterdag | 09:00 - 13:00 ET
Sondag | Gesluit
Vakansiedae | Gesluit
WS20171204210126 & bullet Laaste opgedateer 3/6/2020
Western & amp Southern is die bemarkingsnaam vir 'n groep gediversifiseerde finansiëledienste -ondernemings wat bestaan ​​uit Western & amp Southern Financial Group en sy sewe lewensversekeringsfiliale. Lewensversekerings- en annuïteitprodukte kan uitgereik word deur The Western and Southern Life Insurance Company, Western-Southern Life Assurance Company, Columbus Life Insurance Company, Integrity Life Insurance Company, The Lafayette Life Insurance Company, National Integrity Life Insurance Company of Gerber Life Insurance Company . Produkte en dienste waarna hierdie webwerf verwys, word deur verskeie ondernemings gelewer. Elke onderneming het slegs finansiële verantwoordelikheid vir sy eie produkte en dienste, en is nie verantwoordelik vir die produkte en dienste wat deur die ander maatskappye gelewer word nie. Nie alle produkte en dienste is in alle state beskikbaar nie. Alle ondernemings is lede van Western & amp; Southern Financial Group en is geleë in Cincinnati, OH, met die uitsondering van National Integrity, geleë in Greenwich, NY, en Gerber Life, geleë in White Plains, NY.
Hierdie webwerf is bedoel om 'n algemene oorsig van ons produkte en dienste te bied. Gaan die besonderhede van elke produk saam met u finansiële verteenwoordiger na om te bepaal watter opsies die beste by u behoeftes pas.
Western & amp; Southern Financial Group bied geen belasting- of regsadvies nie. Kontak u belasting- of regsadviseur oor u situasie. Die gegewens is slegs vir opvoedkundige doeleindes.
1 Ses uit sewe van Western & amp Southern Financial Group se lewensversekeringsfiliale handhaaf 'n gradering van A+ Superior om deurlopende versekeringsverpligtinge na te kom (die tweede hoogste van 13 graderings wat sedert Junie 2009 gehou is). Gerber Life behou 'n uitstekende A -vermoë om deurlopende versekeringsverpligtinge na te kom (derde hoogste van 13 graderings sedert Januarie 2019). Gerber Life word nie deur die ander graderingsagentskappe beoordeel nie.
2 Baie sterk finansiële eienskappe (vierde hoogste van 21 graderings sedert Augustus 2018)
3 Baie sterk vermoë om betyds aan polishouers en kontrakverpligtinge te voldoen (derde hoogste van 21 graderings sedert Junie 2009)
4 Uitstekende finansiële sekuriteit (vierde hoogste van 21 graderings sedert Februarie 2009)
5 Die Comdex -ranglys is 'n samestelling van al die graderings wat 'n onderneming van die groot graderingsagentskappe ontvang het. Dit rangorde versekeraars op 'n skaal van 1 tot 100 (waar 1 die laagste is) in 'n poging om verwarring oor graderings te verminder omdat elke graderingsagentskap 'n ander skaal gebruik.
Finansiële sterktegraderings is van toepassing op die individuele lidversekeringsmaatskappye wat by Western & amp Southern aangeslote is. Gerber Life word slegs deur A.M. Beste. Die Lafayette Life Insurance Company word nie deur Moody's gegradeer nie en het 'n Comdex -posisie van 95 uit 100.
Dit kan inligting bevat van derde partye, insluitend graderings van kredietgraderingsagentskappe soos Standard & amp Poor's. Reproduksie en verspreiding van derdeparty-inhoud in enige vorm is verbode, behalwe met vooraf skriftelike toestemming van die verwante derde party. Derdeparty-inhoudverskaffers waarborg nie die akkuraatheid, volledigheid, tydigheid of beskikbaarheid van inligting, insluitend graderings nie, en is nie verantwoordelik vir enige foute of weglatings (nalatig of andersins), ongeag die oorsaak, of vir die resultate verkry uit die gebruik van sodanige inhoud. VERSKAFFERS VAN INHOUD VAN DERDE gee geen uitdruklike of geïmpliseerde waarborge nie, insluitend, maar nie beperk tot, enige waarborg vir verkoopbaarheid of geskiktheid vir 'n besondere doel of gebruik. DERDEPARTY-inhoud verskaffers IS NIE AANSPRAKELIJK VIR ENIGE DIREKTE, INDIREKTE, INSIDENTELE, MORELE, COMPENSERENDE, bestraffende, spesiale of gevolglike skade, kostes, uitgawes, regskoste of verliese (insluitende verlore inkomste OR winste en geleentheidskoste OR Verliese veroorsaak deur NALATIGHEID ) IN VERBINDING MET ENIGE GEBRUIK VAN HUL INHOUD, INCLUSIEF RATINGS. Kredietgraderings is meningsverklarings en is nie 'n feitestelling of aanbevelings vir die aankoop, besit of verkoop van sekuriteite nie. Hulle spreek nie die geskiktheid van sekuriteite of die geskiktheid van sekuriteite vir beleggingsdoeleindes aan nie, en daar moet nie op hulle vertrou word as beleggingsadvies nie. Graderings kan van tyd tot tyd verander. Die graderings wat hier getoon word, is vanaf September 2019 korrek.