Geskryf deur Rob Hopkins
'N Wandel in die toekoms, in 'n Britse stad waar behuising volhoubaar is, energie in plaaslike besit is, voedsel volop is, en die werkweek is net drie dae lank.
Ek word wakker, uitgerus, in die strooibaal-ommuurde woonstel, en my gesin bel huis toe. 15 jaar gelede gebou as deel van 'n volhoubare konstruksie-inisiatief dwarsdeur ons stad, kos die drie verdiepings hoë woonstelkompleks feitlik niks om te verhit nie, en die kelder bied kompos-eenhede vir al die toilette van die gebou en die sonpanele op die dak lewer alles op ons elektrisiteitsbehoeftes. Ek maak my kinders wakker, kry hulle geklee en gevoed en vergesel hulle skool toe - 'n wandeling wat ons deur gedeelde tuine neem met 'n verskeidenheid voedselgewasse, insluitend jong robynkoek waarvan die rooi blare uitstraal soos loodglas gevang in die briljante son van hierdie laat lente oggend. Die strate is stil weens die yl gemotoriseerde verkeer, en hulle is vroeg in die blom gevoer met vrugtebome en neutbome. Die lug ruik na die lente. Elke bushalte waar ons verbygaan, word omring deur 'n tuin aan drie kante, deel van die Edible Bus Stop-netwerk wat nou die meeste bushaltes regoor die Verenigde Koninkryk insluit. Enigiemand kan wei terwyl hulle op die bus wag.
In ons gemeenskap lyk dit asof die kinders radikaal ander gevoelens het oor die skool as wat hulle 10 jaar gelede gedoen het. Die besluit van die onderwysdepartement om toetsing uit te skakel, ruim ruimte te gee vir ongestruktureerde spel en om studente geleenthede binne die gemeenskap te bied om betekenisvolle vaardighede aan te leer wat hulle in staat stel om gelukkige en gesonde lewens te leef volgens hul eie definisie, beteken dat die meeste kinders hier nou graag wil gaan skool. My seun het byvoorbeeld onlangs sy kookvaardighede opgelei deur 'n week in 'n plaaslike restaurant deur te bring.
Ek en my kinders kom na die skool deur intensiewe voedseltuine, wat deur die studente aangeplant en bestuur word, en stap na 'n gebou waar ons begroet word deur die reuk van brood bak en die geluid van gelukkige geklets. Nadat ons totsiens gesê het, pak ek 'n openbare fiets en ry die stad in met een van ons fietsnetwerke. Met meer fietse en minder motors op die pad, het die luggehalte verbeter en die openbare gesondheid daarmee saam. Ek roep my gunsteling bakkery in om brood te koop. 15 is jare gelede van stapel gestuur met die veronderstelling dat “bak is die nuwe Prozac”, die missie van die bakkery is om sinvolle werksgeleenthede te bied vir mense wat nie behuising en werksekerheid het nie, en wat met geestesgesondheid worstel (1.) Die bakkery prioritiseer plaaslike produkte, groei 'n bloeiende daktuin en gebruik aflewerings met fietsaangedrewe toerusting in die stad (2.) Met die ondersteuning van die bakkery het baie van sy werknemers ander suksesvolle ondernemings regoor die stad geloods.
Ek ry verby wat voorheen een van die supermarkte van die distrik was, waarvan die meeste ongeveer 10 jaar gelede gesluit het. Die ontploffing in voedselproduksie in die gemeenskap en die vinnige verskuiwing van gemeenskapsinvestering het gelei tot die onttrekking van steun uit supermarkte, wat die ineenstorting van die industriële voedselmodel oor 'n paar jaar voorspel het. Die gebou is weer aangeplant en het die tuiste geword van 'n verskeidenheid plaaslike voedselverwerkers, kleinskaalse vervaardiging en 'n opleidingsentrum wat aan plaaslike skole gekoppel is. Die plek gons. Ons voormalige supermark huisves 'n meule wat plaaslik verboude korrels verwerk, sowel as 'n saagmeul wat hout wat plaaslik geoes word, verwerk. Wat uitgebreide parkeerterreine was, is nou intensiewe voedseltuine - gebaseer op dié wat Parys honderd jaar gelede omring het - en dit bied plaaslike kos vir plaaslike markte.
Ek stop by die treinstasie om kaartjies te koop vir die volgende week. Deur die treine in die openbare besit te bring 12 jaar gelede het die dae uitgeskakel toe elke treinstasie dieselfde gelyk het, met dieselfde kafees, kettings en winkels. Nou is elke stasie 'n manifestasie van die plaaslike ekonomie - sy innoveerders, sy unieke geure en smake. Ons ons het nou twee keer soveel winkels as voorheen, en dit weerspieël die kulturele diversiteit van ons gemeenskap. Daar is selfs 'n brouery op die stasie. U kan drink, omring deur die fermenteerders, terwyl u op u trein wag (3.) O, en die treine ry nou betyds. Die klomp mense van ander plekke wat hier aangekom het in die tyd van groot migrasie, is geassimileer, en dit is nou moeilik om hierdie gemeenskap sonder hulle te onthou. Alhoewel die oorgang nie sonder sy uitdagings was nie, het die kultuur, die rykdom, die onderneming wat hulle gebring het ons almal baie verryk.
Ek kom by die werk aan. Ek werk vandag 'n halwe dag as deel van my driedaagse werkweek. Die driedaagse werkweek, wat jare gelede 10 jaar gelede aangeneem is, het saam met die bekendstelling van Universal Basic Income gelei tot 'n meetbare laer vlak van angs en spanning in alle inkomsteklasse. Mense spandeer vrye tyd aan gemeenskapsprojekte en geniet hul lewens. Van my kollegas is vandag weg. 'N Skema is onlangs van stapel gestuur waar tot 10 persent van die personeel van enige onderneming op enige gegewe tydstip ingebed is in die plaaslike gemeenskap, wat bestuurs-, bemarkings-, finansiële beplannings- en projekbestuursvaardighede bied aan organisasies wat op verskillende maniere werk om inwoners te ondersteun en ons gemeenskap meer veerkragtig te maak.
Ek haal my kinders van die skool af en ons stap straatwaarts huiswaarts in waar baie van die huise geverf is met opvallende muurskilderye en mosaïek. Daar speel baie kinders in die straat, 'n verskynsel wat natuurlik voorgekom het sodra die aantal motors op die pad afgeneem het, wat op hul beurt inwoners aangemoedig het om hul strate van tyd tot tyd geheel en al te sluit vir gemotoriseerde verkeer, sodat kinders buite kan speel; al die bure let op die kinders, iets is moontlik gemaak toe volwassenes meer tyd tuis begin deurbring, eerder as vasgevang in lang pendelaars na verre werkplekke.
Na die aandete gaan ek na 'n vergadering van die buurtvergadering. 'N Paar jaar gelede is 'n groep inwoners, wat nie met 'n politieke party gerig was nie, gestem om ons stadsregering te bestuur. Hulle het die bestuursmodel van die stad verander om die inisiatiewe wat op die omgewingskaal ontwikkel word, te ondersteun en te ondersteun, en om struikelblokke te verwyder. Hulle het selfs 'n burgerlike verbeeldingskantoor opgerig om die verbeeldings van plaaslike gemeenskappe beter te inspireer en te ondersteun, en om hul idees in staat te stel om 'n werklikheid te word. Ongeveer 70 mense is tydens hierdie spesifieke byeenkoms, en ons bespreek ons ​​visie vir die toekoms van energie in ons omgewing en 'n paar ander dringende plaaslike aangeleenthede. Beleidstemming het baie verbeter. Danksy die energiediensonderneming wat in 2021 gestig is, word die meerderheid van die stad se energie nou plaaslik opgewek, en die meeste burgers het 'n soort finansiële belegging daarin; dit lewer 'n baie beter opbrengs as die banke.
As ek by die huis kom, besoek ek verskeie van my bure wat buite gesels en gesels. Ons hoor 'n uil en sien dat die vlermuise oorhoofs wapper. Die stap om ons stad as 'n Nasionale Parkstad aan te wys, het die agteruitgang van biodiversiteit tot 'n stadium herstel, deur voorheen gebroke wildkorridors, groen ruimtes en bome te herenig, sodat ek nou gereeld nuwe soorte insekte en harder en meer komplekse voëlsang opgemerk het. Met soveel rondom my wat beweeg, verander en floreer, gaan ek rustig slaap met 'n gevoel dat die toekoms ryk is van moontlikheid.
1. Die frase is geleen uit 'n 2013-werklike broodveldtogverslag met die titel Rising Up: Bak Real Bread Improves People's Life.
2. So 'n operasie bestaan ​​reeds in Londen, net langs Brick Lane. Dit word Rise Bakery genoem ('bak leef beter.')
3. U kan 'n brouery soos hierdie op Sheffield-stasie besoek - die Sheffield Tap.
Rob Hopkins is medestigter van Transition Town Totnes and Transition Network en die skrywer van “The Power of Just Doing Stuff”, “The Transition Handbook” en “The Transition Companion.” Sy nuutste boek is “From What is to What If ”(Chelsea Green Publishing, Oktober 2019).
Hierdie uittreksel is uit Rob Hopkins se nuwe boek Van wat is tot wat as: die krag van verbeelding ontketen om die toekoms wat ons wil skep, te skep (Chelsea Green Publishing, Oktober 2019) en word herdruk met toestemming van die uitgewer. Hierdie artikel verskyn oorspronklik op JA! Magazine
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Die volhoubare toekomsstad van u verbeelding