Jackie se Stories...Jackie's Stories | Just another WordPress.com site
Liezl is dom. Nee regtig, sy's die domste girl in die skool. Maar nie net is sy dom nie, sy is donners mooi ook, so flippen mooi, dat elke matriek laaitie haar op 'n date wil vat. Stupid of te not. Sy't lang blonde hare en potblou oë. Hoërskool Kleinparadys se eie Barbie.
Maar liezl stel net in een ou belang. Die wilde spanner-swaaier van Springs, Karel Koekemoer, wat elke naweek getrou vir haar kom kuier…mèt of sònder haar Pa se toestemming. Haar Pa, Stefaans, is anyway 'n backyard mechanic, so die twee het nogal baie om oor te gesels. Karel ry 'n 2003 shocking pink speedbike, 'n Ninja, en mens kan hom al van vêr af hoor aankom (die ding kort bietjie olie). Dan weet die hele buurt, ja, ou Spanner is weer hier. O ja, miskien moet ek ook net noem dat Karel bietjie hakkel. Stefaans het al sy dae met sy skoonseun. Mens het soms 'n Nazi "decoder" nodig om sy gesprekke te ontsyfer. Arme ou.
Liezl se ma het haar ordentlik grootgemaak. Al van kleins af geleer om mooi make-up op te sit. "Die Engelse frase 'less is more', is sommer 'n kak storie my kind, dit geld nie vir ons Brakpanners nie," het sy altyd gesê. Punt is, jy loop vandat die son opkom, tot sonsondergang met soveel krullers as wat jou hare kan vat, rond. Genade, dit het gelyk of die kleuterskool haar gepaint het, so vol make-up was sy.
Maar anyway, so sou sy dan klein Liezl se haartjies indraai. Ai, wat 'n patetiese prentjie. 'n Sigaret wat skeef uit die kant van haar mond hang, en naels so lank, jy't 'n grinder nodig om hulle kort te sny.
Nou ja, dit was grootword vir Liezl Visagie. Lang naels, kort rokkies, baie make-up.
Hoe sy dit reggekry het, sal g'n mens weet nie, maar eventually beland Liezl toe in matriek. Hoek or by crook. Dit was seker haar kort rompies en lang blonde hare wat die manlike onderwysers verlei het. Of miskien het die onderwyseresse haar jammer gekry omdat sy nie kon naaldwerk doen in Huishoudkunde nie. Either way, die hoof het haar uit die skool gesoek. En almal het dit geweet, behalwe sy.
Hulle sou wel 'n plan maak, het die onnies altyd in die personneelkamer vir Liezl bespreek. Êrens sou hulle wèl vir haar punte uitkrap.
Einde van die jaar laat mnr Blesbok Bezuidenhout hulle weet, dat die skool geen vreemdelinge by daai jaar se matriek-afskeid gaan duld nie. Die vorige jaar was 'n groot vokop toe die saal aan die brand geslaan het. Die wat nie 'n partner het nie, moet maar alleen gaan. Hy blaas die fluitjie en al die matrieks skarrel om by hulle onderskeie partners uit te kom. Almal, behalwe Liezl en Blikkies Botha, het 'n partner en die twee staan toe skaam en alleen daar in die vierkant. Liezl wat met haar toon in die grond speel, en Blikkies met sy brilletjies wat sy te-groot-broek nog hoër as sy naeltjie optrek.
Arme Blikkies besef toe dat dit seker up to him is om Liezl na die matriekafskeid toe uit te vra en stap skaam nader.
"Liezl, sal jy my date wees volgende maand?"
"Natuurlik Blikkies," mompel sy terug. "Solank jy net nie aan my gat vat nie, ek het 'n ou."
Blikkies word bloedrooi. Shame, in kontras met Liezl, was hy nogal slim. Noem hom sommer die school-nerd. Vrek lelik, maar flippen slim. Hey, mens kan seker nie alles in die lewe hê nie.
Die aand van die matriek-afskeid bring Blikkies se pa hom in hulle ou geroeste kombi na Liezel se huis toe om fotos te neem. Die jaard het nie veel van 'n view nie. Met al die enjins, karparte en ou wrakstukke wat rondlê, maar nie te min kry die cheap fotograaf dit reg om 'n paar ordentlike kiekies by die piesang boom te neem.
Natuurlik was Karel en sy pienk bike ook daar. Hy't vies eenkant teen sy bike gestaan en kyk hoe 'n ander ou sy girl om die lyf vat vir fotos.
"Hey, Brilletjies, ek moer jou as jy my girl vry, het jy my gehoor?" Arme Blikkies kon net verskrik knik, skouertjies hoog opgetrek.
Fotos is klaar geneem, die 'ek-moer-jou' speech klaar gelewer, en die twee matrieks vertrek weer in die geel kombi oppad skoolsaal toe.
Dit was eintlik nogal 'n aangename aand. Hulle het hotdogs vir hoofgereg gekry, en jellie en custard vir peoding. Te lekker man. Maar die hoogtepunt natuurlik, was die laaste dans, om tien-uur. Die skool kon die DJ net tot sò laat bekostig.
Blikkies het Liezl gevra om te dans en daar gaan hulle. Ek dink die song was nog Shania Twain se "From This Moment". Te romantic nê!
Blikkies het nog nooit so 'n lekker aand saam met 'n girl gehad nie, en vir eens in haar lewe kon Liezl voel hoe dit voel om op 'n date te wees waar die ou nie net die heeltyd na haar boobs gekyk het nie. Sy en Blikkies het eintlik lekker gesels. Sy't hom vertel van haar liefde vir kuns, maar dat haar ouers te arm was om haar vir kunsklasse te stuur. Hy aan die ander kant, het haar vertel van sy belangstelling in die sterre en hemelruimte.
Maar soos alle goeie dinge, moes die aand ook tot 'n einde kom. Blikkies het sy pa op sy ou Nokia 3310 gebel en gesê hy kan hulle maar kom haal.
Buite die saal moes hulle nog 'n halfuur vir sy pa wag en sit toe sommer daar op die gras en gesels.
Of dit die aanloklike lig van die maan was, of Liezl se mooi rooi lippies, weet Blikkies nie, maar voor hy hom kon kry, soen hulle. So asof dit die natuurlikste ding op aarde was. Liezl het eerste weggetrek en Blikkies saggies weer op die wang gesoen. "Ek het 'n ou Blikkies."
"Ek weet Liezl. Ek is jammer."
Hulle hoor die ou kombi sukkel-sukkel om die draai kom en staan op om hulle boude af te skud. Liezl kon Blikkies nie in die oë kyk nie, en hy ook nie vir haar nie.
Die geel kombi stop in een groot rook-bol voor Liezl se huis en Blikkies help haar uit.
"Dankie vir 'n lekker aand Liezl," sê hy sag en kyk hoe sy deur die hekkie loop.
"Mooi kind daai," sê blikkies se pa.
"Ja, ek weet pa. Kom ons gaan huistoe."
Met 'n vaart en nog drie rookbolle, vertrek hulle weg. Liezl kyk nie eenkeer om nie, maar toe sy uiteindelik wel opkyk, sien sy Spanner op die stoep sit.
"Wat maak jy hier in die donker Karel?" vra sy.
"Ek't net gewag dat ou Brilletjies jou veilig aflaai, dan sou ek ry. Ek en jou pa het sommer 'n paar doppe ook gekap. Hy't so halfuur terug gaan uit-pass."
"O…ok. Dankie Karel." En met dit gee sy hom 'n halwe piksoen op die wang, stap in die huis in en hoor hoe karel op sy motorfiets wegjaag, terug Springs toe. Maar daai aand kan Liezl nie slaap nie. Sy lê die hele tyd wakker en dink hoe lekker sy en Blikkies gelag het, sy ferm lippe op hare, en hoe maklik sy oor haar drome met hom kon gesels. Uiteindelik raak sy huilend aan die slaap, met geen benul wat die dag van more vir haar sou bring nie.
Die volgende dag maak Liezl se boetie haar dou voor dag wakker. "Hey slet, kom kyk hier! Hier is 'n boks op die stoep met jou naam op!"
Liezl staan vaak en halfhartig uit die bed uit op en skoffel in haar fluffy pantoffels voordeur toe.
Sowaar! Daar staan 'n yslike boks met haar naam in swart koki-pen geskryf. Sy maak dit versigtig oop en weet eers nie of sy droom, en of dit 'n grap is nie. Maar dan kry sy die briefie wat langsaan sy oortjie uitsteek:
"Liezl, jy en jou drome is meer werd as goud. Moenie jou talente prysgee nie…Ek het die ander aand baie geniet, dankie dat jy my weer soos 'n mens laat voel het. Liefde, BB xxx"
Sy vou die handdoek oop en kry allerlei botteltjies, buisies, kwassies en kunsboekies in die groot boks. Nou kan sy haar trane nie meer keer nie. Sy wèèt nou dat sy die liefde van haar lewe gevind het. Net een probleem: Spanner gaan 'n korinêr skiet!
'n Radius van blokke en blokke vêr om die teater is afgesper, wat die stad kompleet soos 'n spookdorp laat lyk. Êrens in die rook kan mens 'n verlate boemelaar uitmaak wat in asblikke loop en grou, in die hoop om iets te ete daar te kry, maar dis maar dit, verder niks. Net stilte, rook en die reuk van as en roet in die lug. Ambulaans, brandweer en polisie serenes is in vêrte hoorbaar, maar hulle gaan nog 'n rukkie vat om tot hier te kom. Die skade is miljoene rande werd, en almal in Pretoria weet, nà vandag, sal dinge nooit weer dieselfde wees nie…
Jy kan jou opgewondenheid skaars beteul. Vandag is die dag! Die dag waarvoor jy al vyftien jaar wag…en vyftien jaar voor werk! Nie net kry jy die geleentheid om die Prima Ballerina in jou gunsteling ballet opvoering te wees nie, maar ook om saam met die Russiese Ballet Kompanie op te tree! Awesome verby, jy's 'n "jitterbug" op adrenalien en sien so baie uit hierna…
Almal van jou balletskool wat vandag saam met die RBK optree, is nou saam in die ontklee kamers. Haastig trek jy jou ballet-sykouse en tutu aan en dan die pienk pointe-skoene. Soos meeste van die ander ballerinas, is jou hakskene en tone rooi, vol blase en neraf na al die oefening die afgelope twee weke, maar niemand steur hulle vandag daaraan nie, want vanmiddag is die openings-middag van die Russiese Ballet Kompanie se "Swan Lake". Almal wat jy kon nooi, gaan daar wees…
"Ek wil vir ieder en elk vandag dankie sê vir al julle harde werk en oefening die afelope jaar, maar spesifiek die afgelope twee weke. Ek weet julle gaan my vandag soos 'n trotse pappa laat voel. Julle girls rock!"
George, die dirigent, swaai sy arms en die simfonie-orkes begin Tchaikovsky se meesterlike musiekstuk speel.
"Ag nee man damnit!" aanskou Shaun, hande in sy hare, vir Michelle, wat sopas weer flou geword het. Sy helmet lê al lankal eenkant toe gesmyt, teen sy beterwete.
Shaun begin nou bekommerd raak, want Michelle lê in, wat vir hom lyk, na milliliters en milliliters bloed, veral by haar kop en rug. Hy't probeer kyk om te sien waar die wonde is om kompressie op te sit, maar dis te moeilik en selfs hý weet dis op dìe stadium baie gevaarlik om haar sommer net so te beweeg en skuif. Michelle se bo-lyf het redelik min oorgekom, maar haar bene lê onder 'n groot blok sement, wat dinge nòg vererger en moeilik maak. Dus hou sy aan aktief bloei en Shaun sit hulpeloos op sy hurke langs haar en kyk hoe sy wegkwyn.
Ongelukkig moes hy sy noodhulp rugsak vroëer agterlaat het, want die spasie was net groot genoeg vir hòm om deur te kom toe alles inmekaar begin tuimel het. Hy't nie eers 'n druppel water nou by hom nie.
"Mike! Julle moet nou deksels gou maak man, flippit!! Sy's weer uit!" skree Shaun benoud vir Mike en sy span wat deur 'n hoë hoop sement en staal probeer deurbreek om by hulle uit te kom. Shaun kon vroëer deurkom, maar toe stort alles ineen en is die gat nou heeltemal toe. Al wat nou sigbaar is, is 'n paar flitse van Mike-hulle se ligte en die gekap soos hul probeer deurbreek…
Arme Mike moes eintlik al lankal by die huis gewees het na sy lang nagskof, maar elke vry hand is Kerkstraat toe ontbied. Hy dryf nou maar op pure adrenalien.
Uiteindelik, na nog twintig-minute se gesukkel, gekap en geskuif, stoot Mike-hulle deur, maar was nie bewus van die lang stuk staal wat die hele dak nog regop gehou het nie. Met die laaste stoot het die paal stadig begin meëgee, en het gelyk of dit binne sekondes gaan omtuimel. Sou dìt gebeur, was hulle almal dood.
Mike besef dit en skree vir die ander mans, wat intussen begin rondkyk het vir nog slagoffers, om te kom help oplig aan die swaar blok sement wat op die nogsteeds bewustelose Michelle gelê het.
"Right boys, op drie! Een, twee, drie!" skree hy en almal lig soos een man die blok op, maar dis 'n aaklige toneel wat hulle in die oë staar. Michelle se hele onderlyf is bloedrooi geweek, papnat van die bloed. Dis 'n wonder dat sy nog asemhaal.
Mike hulle gooi die blok eenkant toe en sien hoe die dak aan die einde van die rommelhoop hard inmekaar begin val…
"Oraait Mike," sê Shaun,"tyd vir dinge volgens die boek doen, is daar nou nie meer nie. Sy lèwe nog en sò gaan ons haar hier uitkry, hoor jy my? Ons het nie tyd om verder te hanna-hanna nie."
Twee ander brandweermanne het elk al 'n lewelose slagoffer oor die skouer en begin deur die gat te klim. Hulle kan nou niks verder doen as om te probeer ontsnap nie.
Mike help vir Shaun om Michelle op te tel en wou haar vat, maar Shaun keer hom. "Los Mike, ek sal self. Daar lê nog iemand, vat jy hom" sê hy met 'n stem wat wil breek en voel hoe die water in sy oë begin opdam. Sy hart klop tien keer vinniger as normaalweg en hy's te bang om af te kyk na Michelle toe, te bang hy verloor haar…
Bitter lanklaas het hy sò oor 'n slagoffer gevoel. Nee, nog noòit het hy so oor 'n slagoffer gevoel nie. Nie te praat van 'n meisie nie. Maar dis vandat hy in daardie oseaan-helder blou oë van haar gekyk het dat sy hart sumier gesmelt het. Dìt was die omkeerpunt in Shaun se yskoue hart…sogenaamde self-geproklameerde gigolo.
Natuurlik was sy baie jonk, hy skat haar so een-en-twintig, maar soos hy haar stadig deur die gat probeer dra het, het hy homself belowe dat terwyl hý in beheer was, niks met haar sou gebeur nie. Hy't kompleet soos haar beskermheer gevoel. Selfs toe die paramedic haar by hom wou vat, het hy geweier.
"Waar is jou ambulaans? Ek sal haar self soentoe dra."
"Agtervolg my, die voertuie staan daar parkeer" antwoord die medic en hardloop solank vooruit om die ambulaans se draagbaar reg te kry.
Mike loop agterna met 'n lewelose slagoffer, 'n kind, in sy sterk arms en nie een van die twee uiter 'n woord nie. Hulle stap net stadig en in stilte aan ambulaans toe. Michelle se bolla het intussen losgekom wat haar lang, blonde, maar bloed-bevlekte hare tot amper op die grond laat val het en vir Shaun het hulle soos 'n goue waterval gelyk. Sy brandweer-pak was deurtrek met die bloed, so ook sy handeskoene. Michelle se kosbare bloed…
Met die hulp van twee ambulans manne lê Shaun haar huiwerig, tog saggies daar neer en word toe eenkat toe geskuif sodat hulle by haar kon uitkom, maar hy kry dit darm reg om haar klein, fyn handjie in sy massiewe een te bly vashou.
Almal weet outomaties wat om te doen. Een sit 'n drip op. Ander een spuit morfien en vir 'n oomblik kom Michelle duiselig by en knyp Shaun se hand styf in hare vas. Dan word hy gedwing om haar te los toe hulle haar in die ambulaans wil instoot. "Bly by my," hoor hy haar sagte stemmetjie en dit breek Shaun om haar net so te los, maar hy moet. Dan slaan die deure toe en jaag hulle al skreeuende-serene daar weg.
Soos hulle daar wegry, voel dit vir Shaun of sy siel uitmekaar geruk word. Verpletterd en vertrap. Dis net genade en krag van Bo wat keer dat hy nie agterna hardloop nie…Vir hom is dit 'n vreemde gevoel en hy weet nie wat om daarvan te maak nie. Hulpeloos en in twee geskeur, staan hy die ambulaans en agterna kyk soos dit wegjaag, totdat dit om die hoek verdwyn. Dan trek Mike hom aan die skouer en sê saggies: "Kom pêl, daar's nou niks wat jy verder vir haar kan doen nie. Ander het jou meer nodig. Kom."
Verdwaas draai hy om en gaan help verder na nog slagoffers soek.
In kontras met die rook, rommel en roet van die Staatsteater, word jy 'n maand daarna wakker in 'n rustige, sonnige hospitaal-kamertjie.
"Hallo," groet die borrelende stem van die fisioterapeut jou. "Ek is Fancy, djou se fisio. Noem my sommer die Fêncy Fisio. Wêlkom terug!"
Fancy is omtrent kort, dink jy en glimlag skeef vir haar. Maar die oulikste kleurlingetjie, Capey stem en al.
"Hallo. Waar is ek?" fluister jy vir haar en wonder of sy jou kon hoor. Duidelik was watokal sy besig was om op haar walkman te luister, baie meer interessant.
Jou oë sak weg van haar gesig af en volg haar arms. Fancy was besig om passiewe oefeninge op jou bene te doen, wat jy eweskielik agterkom jy glad nie kon voel nie. Jy probeer jou tone beweeg, maar niks gebeur nie.
"Wat de he'll gaan met my bene aan?" vra jy verskrik en begin huil.
Fancy kyk op en sien die strome trane by jou wange afloop, haal die oorfone uit haar ore uit en gooi die walkman eenkant toe op die stoel neer.
"Djy moet rustig sussie. Die dokter sal nog met djou kom prat. Al wat ek djou kan sê is, is dat ek djou nou al vier weke lank elke dag sien en oefen."
"Nee!" skree jy, "Ek wil NOU weet wat aangaan! Wat's fout met my bene?"
Fancy sug, trek die stoel nader en kom sit langs jou.
"Girla, die Djirre moes daai dag an djou kant gewies het. Ek weet nie veel nie…" rafel haar stem uit.
"Vertel my,asb?" prewel jy terug.
"Nou goed dan…wat ek weet en gehoor het, is dat djy in die basement van die Staatsteater gevind is. Dìe is mos gebom. Nasty terrorists. Maar anyway. Een of ander dapper brandweerman en sy span het djou net betyds daar uitgekry. Niemand weet wie hy is nie, want daar was so baie daai dag. Toe ongevalle jou hier ontvang het, was jy so te sê op Dood se doorstep. Hulle het vyftien-ure aan djou ge-operate. Eers aan djou kop, en toe djou rug en bene."
Met die noem van kop gaan jou hand instinktief na jou hare toe.
"Waar's al my hare?"
"Hulle moes als afsny vir daai brein operation my meisie. Nou kan djy dit lekker spiky dra," knik sy oog.
Fancy gaan aan om te vertel hoe lank hulle jou in 'n kunsmatige koma gehou het omdat jy swelling op jou brein gehad het, 'n paar noue-ontkominge, en van die span top dokters, susters en die klein, maar pragtige en besige privaat hospitaaltjie in Pretoria.
"Die ding is my meisie, jy't wat ons in die spinaal eenheid noem 'n onvolledige letsel. Die senuwee in die middel van jou rug het erg seergekry, maar daar was net drukking op, hy's nie heeltemal af nie. So, met baie oefening, inspanning en moeite van ons albei se kante af, sal djy dalk weer kan loop. Ons weet net nie hoe lank dit gaan vat nie, dit kan ek djou nie sê nie."
Fancy bly 'n rukkie stil om kans te gee vir die nuus om in te sink.
"Wat van die ander?" wil jy half bang weet.
"Ek wiet nie my meisie, djy was die enigste een wat hulle na òns hospitaal toe gebring het, die groter hospitale was klaar vol. Maar volgens gerugte, is baie dood."
Met dit staan sy op en sê weer in daai borrel-Capey-stemmetjie, "Kom girla, ek gaan djou wys watse oefeninge djy self kan doen. Ek is al die pad saam djou, moenie afraid wees nie." Sy druk jou hand en dit bring weer trane na hoë.
Met Shaun gaan dit baie sleg. Vir maande lank het Michelle se kristal-blou oë by hom bly spook. Hy't op menigte "one-night stand" dates gegaan, in die hoop om van Michelle te vergeet. Maar tevergeefs. Elke keer as hy 'n meisie se hand sou vat, het hy Michelle se sagte handjie in syne gevoel. Wanneer hy 'n meisie wou soen, was dit Michelle se gekraakte bloedrooi lippies wat hy onder syne gevoel het. So erg was dit, dat selfs Mike kon agterkom dat Shaun ernstige hulp nodig gehad het. Dìt nadat hy een oggend in 'n woede-bui, 'n gat deur die werk se badkamer deur geslaan het. En dit oor iets kleins.
"Nee man my maat, wat gaan aan? Jy's besig om al hoe meer agteruit te gaan. Kyk hoe lyk jy! Kom half-dronk werk toe, vuil klere, vloek, skêl en gaan tekere. Wat gaan aan? Jy beter jouself regruk, hulle gaan jou nog afdank."
"Ag gaan preek vir jou ma man! F-of en los my uit!" Shaun kan skaars regop staan en tipies een-voet-voor-twee-voete-agtertoe slinger hy toilette toe. Maar Mike het nou genoeg gehad, gryp Shaun van agteraf aan sy blou uniform-trui en gee hom een harde pot met sy baksteen-vuis.
Shaun lê so paar sekondes lights-out, en toe hy weer bykom, sit Mike op sy hurke langs hom.
"Dit was die laaste pêl, nou gaan jy regkom, hoor jy my?"
Mike help Shaun op en vat hom kantoor toe om skoongemaak te word. Die ander brandweermanne sê niks, almal weet wat aangaan en bly maar liefs daar uit.
Terwyl Mike Shaun se blou-geslaande lip behandel en skoon kry, maak Shaun sy hart oop. Oor Michelle.
"Shaun," sê Mike agterna, "dis tyd dat jy afskeid neem. Asseblief my vriend, dis nie jou lewe en beroep die moeite werd om so aan te gaan nie. Vat 'n paar dae af en gaan dink mooi. Ek't klaar met Kaptein gepraat. Ons sal reg wees vir die volgende maand lank."
Shaun weet nie wat om te sê nie. Hy't nie besef dinge was so erg nie. Maar as hy nou so daaraan dink, kon hy agterkom hoe erg dinge geraak het hoe nader hy aan die sewende Maart gekom het. En nou, 'n dag voor die eerste erdenking van daardie tragiese dag by die Staatsteater, was dit die laagste punt vir hom.
"Jy's reg pêl. Dankie," is al wat hy uit kry. Shaun kyk verslae op en hy en Mike omhels mekaar broederlik.
Die volgende dag word Shaun met 'n kloppende kopseer wakker. Hy eet sy normale ontbyt van spek en eiers, drink twee Panado's en gaan sit buite op die stoep die vêrte en instaar terwyl hy rook. Minky, sy poodle, kom krap liggies aan sy been en hy vryf haar koppie halfhartig.
"Dis tyd Minky, Mike is reg. Ek moet gaan afskeid neem.
Hy rook klaar, klim op sy motorfiets, en jaag Kerkstraat toe.
Die stadsraad het toe intussen die blok mooi skoongemaak en 'n goue plaatjie op 'n klein pilaartjie opgesit ter nagedagtenis van die slagoffers van 7 Maart 2013. Dit sou nou die eerste keer wees wat Shaun daarheen gaan, en wou eers omdraai, maar onthou toe Mike se woorde die vorige dag. Afskeid.
Shaun stop sy motorfiets so paar meter van die nou plat en skoon sement blad af, en haal sy helmet af. Soos presies 'n jaar gelede begin sy hart onstuimig klop.
Eers merk hy nie die persoon in die rolstoel op wat agter die pilaar sit nie, maar toe hy nader stap, sien hy dis 'n skraal meisie met kort blonde bob-haartjies. Sy sit net en staar voor haar, hande in haar skoot.
Hy stap stadig nader en gaan staan so entjie van haar af weg, maar kon nog nie in haar gesig afkyk nie. So staan hy ook net daar na die pilaar-en-plaatjie en kyk, tot die meisie sê: "Ek't albei my ouers en sussie verloor. Dit sou die grootste dag van my lewe gewees het. Maar nou't ek alles wat vir my belangrik was, in 'n oogwink verloor."
Nogsteeds kyk Shaun nie na haar nie, bly net strak voor hom na die plaaitjie en staar.
"Al my vriende is dood," gaan sy aan. "Almal wat ek uitgenooi het. Ek't vandag kom baai sê…"
Die meisie rem haar rolstoel se wiele vas, plaas haar hande aan weerskante van die pilaar, wat haar omtrent by die bors pas, en begin stadig en wankelrig opstaan. Haar een been gee mee en sy verloor haar balans. Wil net-net val, maar Shaun vang haar blitsvinnig en help haar terug in haar stoel in.
"Dankie," sê sy skaam, en kyk dan op.
Vir die tweede keer in sy lewe voel dit vir Shaun of die lewe uit hom uitgesuig word. Daai bekende potblou ogies kyk nou op na hom asof hulle nog nooit weg was nie.
"Michelle, dis jy!" roep hy.
"Shaun, o Shaun! Ek't so na jou gesoek!" snik Michelle.
Shaun val op sy knee voor haar neer en druk haar klein lyfie styf teen syne vas. "My engel, die lewe was hel. Ek't ook na jou gesoek! Elke dag. Maande lank! En nou is jy hier, jy is terug!"
"Bly by my," fluister sy saggies in sy oor, en weer, soos daardie middag 'n jaar terug, vat hy haar gesiggie in sy groot hande, lig haar kennetjie dan op, en soen haar saggies…
Mike staan met sy vrou en ses-maande oue babatjie na die trou uitnodiging en kyk.
"Nou toe nou, wat nog meer. Ou Shaun gaan trou! Hoe sê hulle? 'Another one bites the dust' " en sy vroutjie klap hom liefs op die bors.
Michelle en Fancy het aanhou hard werk, en presies 'n jaar en half na die tragiese middag in Kerkstraat, stap sy op kansel toe, na haar brandweerman en liefde toe.