Shokaku onder aanval by die Koraalsee, 8 Mei 1942 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Shokaku aangeval by Coral Sea, 8 Mei 1942
Hierdie foto toon die Japannese vervoerder Shokaku onder aanval op 8 Mei 1942 tydens die slag van die Koraalsee. Die foto is geneem uit 'n Douglas TBD Devastator van die USS Yorktown. Die Shokaku is tydens die geveg beskadig en het gevolglik die slag van Midway misgeloop.
Veldmaarskalk Herman Goering was altyd jaloers op die beheer van sy geliefde Luftwaffe, en weerstaan ​​elke poging van die Kreigsmarine om sy eie vliegtuig te hê. Elke operasie van Luftwaffe in samewerking met Duitse vlootskepe het dus altyd 'n lang kommandoprobleem behels wat onderhandel moes word.
Ter geleentheid van Operasie Wikinger het twee eskaders van Heinkel Bombers terselfdertyd 'n anti -skeepsoperasie gehou met 6 Destroyers of the 1st. Destroyer Flotilla was op see. Chaos sou aan die Orde van die Dag word.
Die Britse vissersvloot het in die Dogger -bankgebied gewerk, en die Kriegsmarine het die Luftwaffe gevra om 'n vliegtuigverkenning van die Dogger Bank uit te voer, aangesien verdagte skepe wes van die verdedigende West Wall -mynveld die Duitse seilveld afgelê het om te beskerm teen aanvalle deur die Royal Navy.
Verslae het die vloot bereik dat verskeie duikbote waargeneem is wat met hierdie skepe vergader het.
Daar is besluit om Operasie Wikinger te berg, dus op 22 Februarie. 1940, die 1ste. Destroyer Flotilla bestaan ​​uit 6 skepe, Friedrich Echoldt, Richard Beitzen, Erich Koellner, Theodor Reider, Max Schulz, en Leberecht Maas op see gesit.
Vernoem na KK Max Schulz, bevelvoerder van die VI torpedobote flottilla in WW1
wat op 23.01.1917 in 'n geveg teen superieure Britse magte gesterf het
Met vergunning van Michael Emmerich
Dit was 'n maanlig nag, feitlik geen wolk nie, en 'n ligte wind waai uit die suidweste toe die Vlotvaart na die Noordsee vaar. Die verwagte Luftwaffe -vegter -begeleiding het nie opgedaag nie.
Soos dit gebeur het, ook op 22 Februarie. 1940 het twee eskaders van HE 111's 'n operasie teen geallieerde handelaars beplan in 'n gebied wat begrens word deur die Orkney -eilande in die noorde en die rivier die Teems in die suide.
Die HE 111 was 'n tweemotorige medium bommenwerper, met 'n bemanning van 5 mans en 'n bomlading van 3.250 kilogram.
HE111 Duitse bomwerper,
het sy eie skepe op 22 Februarie 1940 aangeval
As gevolg van te veel wolk, is die oggend -uitstappie afgelas, later die dag het die wolk opgeklaar en 'n tweede aanval moes beplan word.
Terug na die 6 verwoesters.
Teen 1900 (19:00) het die Flotilla die mylvrye deurgang van 6 myl deur die West Wall -mynveld binnegekom ter beskerming van die Duitse Boog. In die ry vorentoe laat die 6 verwoesters wat 25 knope op 'n koers van 300 grade ry, 'n baie helder nasleep agter.
Om 1913 (7. 13:00) uitkykpunte in die voorste skip, Friedrich Eckhold 'n Paar minute later is die geraas geïdentifiseer as 'n onbekende vliegtuig wat slegs 500/800 meter oor die hoof vlieg. Nadat die vliegtuig verby is, het die vliegtuig sy koers omgekeer en oor die Destroyers teruggevlieg om in die nag te verdwyn.
Binne 'n paar minute het hierdie vliegtuig weer verskyn, en die Flotilla -spoed is teruggesny tot 17 knope om die nasleep te verminder, en gedink dat die vliegtuig vyandig was omdat geen herkenningsein gegee is nie, skepe op die tweede en derde plek in die lyn, afgevuur van hul 20 mm AA -gewere af.
Die vliegtuig het nou masjiengeweervuur ​​teruggegee en blykbaar al die skepe verseker dat dit 'n vyandelike vliegtuig is.
Maar Max Schulz berig dat hierdie vliegtuig inderdaad vriendelik was, een van haar uitkykpunte het 'n Duitse kruis op 'n vleuel opgemerk, maar niemand anders wou die verslag aanvaar nie, veral nie na die 1ste nie. uitruil van geweervuur.
Om 1943 (19:43) Max Schulz sien sy weer die vliegtuig, hierdie keer wat sy die vernietigerformasie agter uit 'n wolk voor die maan nader, het sy 'n sein afgevuur:
"Vliegtuie is in die swart wolk voor die maan opgespoor."
Hierdie vernietiger, die eerste wat in die Tweede Wêreldoorlog in Duitsland gebou is, het haar laaste sein gestuur.
Sowat twee uur vroeër, die 4de. Eskader van KG 26 het sy HE 111 -bomwerpers gereedgemaak op die Neumunster -vliegveld, waaronder 'n HE 111 met merke 1H + 1M, onder bevel van Feldwebal Jager. Na die vertrek is hierdie Heinkel noordwaarts tot by die eiland Sylt, waarna hy na 'n hawe van 241 grade oor die donker Noordsee draai.
Omstreeks 1900 (7. P M) het die bemanning 'n skeepswake daaronder opgemerk met 'n skaduwee voor, wat 'n skip aandui wat hulle as 'n vragskip sou neem, en het weer omgedraai om dit te probeer identifiseer. (Nou in WO2 het vlieëniers aan beide kante van die konflik die grootste probleme gehad om skepe wat hulle uit die lug gesien het, akkuraat te identifiseer, bv. Tydens die Slag van die Koraalsee, HMAS Australië onder leiding van 'n Geallieerde Taakmag is gebombardeer deur Amerikaanse B -17 vliegtuie, het hulle gelukkig hul doelwit gemis. nederige pastei toe dit onthul word dat dit geallieerde skepe was wat hulle aangeval het. )
HMAS Australië onder aanval Coral Sea 7 Mei. 1942. Skildery deur Frank Norton
AA -vuur van die Flotilla het die Heinkel begroet, dit het eenvoudig aan sy vliegtuigbeampte bevestig dat dit 'n vyandelike skip daaronder was.
Die HE 111 klim om haar bombardement te laat hardloop, op 'n hoogte van 1 500 meter nader die vliegtuig die donker skaduwee onder met die swart wolk voor die maan daaragter.
In die Destroyer Flotilla, twee minute na die laaste radioboodskap, ontplof twee bomme net agterna Leberecht Maas, het die hele Flotilla met hul AA -gewere laat vlieg. Nou tref 'n derde bom die vernietiger tussen die bobou en die voorste tregter, die skip vertraag en trek uit die lyn na stuurboord, wat aandui dat sy getref is en hulp nodig het.
Om 1956 (7.56 PM) met Fredrich Eckolt die agterste skip sluit, die agterste AA kanonne in Leberecht Maas, bars uit, toe gebeur daar twee ontploffings, een agterkant van Leberecht Maas, die 2de. in die omgewing van haar tweede tregter. 'N Groot vuurbal spring in die naghemel, gevolg deur 'n rookwolk wat die skip uit die gesig uitvee.
Toe die rook opklaar, was die verwoester in twee gebreek, beide haar boog en agterstewe uit die water, en haar bemanning van 330 het gekonfronteer met sink in die 40 meter diepte van die koue koue Noordsee.
Na die tweede treffer het die res van die Flotilla oorgegaan tot die taak om die oorlewendes te red Leberecht Maas, drie van die vernietigers almal met hul bote in die water naby, toe 'n tweede groot ontploffing in 2004 (8. 04:00) die naghemel verlig Richard Beitzen, berig 'n ander vernietiger uit die Flotilla wat deur nog 'n aanval uit die lug getref is.
Theodor Reider slegs 1 000 meter van hierdie ontploffing het 'n duikboot aan stuurboord gerapporteer, wat totale chaos en verwarring in die groep skepe veroorsaak het. Theodor Reider na die duikbootkontak afgestorm het om met vier diepteladings te vlieg, het hulle te naby aan die verwoester ontplof en haar roer vasgekeer, terwyl sy in sirkels rondstoom totdat handmatige beheer uiteindelik geïmplementeer kon word.
Die Flotilla -bevelvoerder het beveel dat alle reddingspogings om oorlewendes op te haal, stop, om te jag vir die duikboot wat nou die hoogste prioriteit is.
Max Schulz kon nie deur 'n sein opgewek word nie, geen reaksie van haar nie, en geen skip het 'n idee gehad van haar plek of gesondheid nie. Sy was WEG. Heel waarskynlik het sy 'n myn raakgeloop en is nie uit die lug aangeval soos berig nie.
Teen 2036 (20.36 uur) is die oorblywende vier vernietigers beveel om, met 'n snelheid van 170 grade, 'n spoed van 17 knope terug te trek. Die skepe het die bote wat agtergebly het, gaan haal toe die duikbootkontak topprioriteit geword het. Ek kan my nie voorstel hoekom die bevelvoerder van die Flotilla nie een van sy verwoesters agtergelaat het om oorlewendes op te laai nie, in die tussenliggende 25 minute is die meeste oorlewendes deur die ysige waters van die Noordsee geëis.
Op pad huis toe word die ontsaglike lewenskoste onthul, slegs 60 van die bemanning van 330 in Leberecht Maas gered is, nog 308 matrose in Max Schulz omgekom het.
Dit blyk te betwyfel dat 'n vyandelike duikboot in die omgewing was, waarskynlik het die Flotilla -verwoester sy eie verdedigende mynveld binnegekom.
Dit het duidelik geword dat die vliegtuie wat die Duitse vernietigers aangeval het, een van hul eie HE 111's was, en nie die Luftwaffe -bomwerpers of die Kreigsmarine Destroyers is ingelig dat ander Duitse magte in dieselfde gebied opereer nie, dus wees waaksaam. Weereens was Friendly Fire besig met sy dodelike werk.
Ek glo dat die bevelvoerder van die Flotilla paniekbevange geraak het toe hy die duikbootverslag ontvang het en dat soveel van die oorlewendes in die ysige waters gesterf het, dat hy gelukkig was om aan enige sanksie te ontsnap.
578 bemanningslede is dood, die gevolg van 'n baie swak kommunikasieoefening tussen dienste.
USS Coral Sea (CV -43) - Konstruksie:
Werk op die derde skip van die klas, USS Koraalsee (CVB-43), begin op 10 Julie 1944 by Newport News Shipbuilding. Die nuwe skip, wat vernoem is na die kritieke Slag van die Koraalsee van 1942 wat die Japannese opmars na Port Moresby, Nieu -Guinee, gestop het, het op 2 April 1946 oor die paaie gegly, met Helen S. Kinkaid, vrou van admiraal Thomas C. Kinkaid, as borg. Die konstruksie het voortgegaan en die karweier is op 1 Oktober 1947 in gebruik geneem, met kaptein A.P. Storrs III in bevel. Die laaste draer wat vir die Amerikaanse vloot voltooi is met 'n reguit vliegdek, Koraalsee het sy maneuvers afgeskakel en aan die ooskus begin werk.
Sea-Star-moordende robotte word in die Great Barrier Reef ontplooi
Australië se Great Barrier Reef kan nie 'n blaaskans vang nie: boonop die stryd met besoedeling, orkane en rug-tot-rug-aan-rug aanvalle van koraalbleek, word die wêreld se mees ikoniese rif lewendig geëet deur miljoene van stekelagtige, giftige seesterre wat bekend staan ​​as die doringkroon (SEER) (COTS). Maar in 'n wedstryd wat by 'n sci-fi-film pas, het wetenskaplikes 'n nuwe robot ontwikkel om hierdie seesterre te jag en dood te maak#8212a 'n moorddadige, outonome onderwatervoertuig genaamd RangerBot.
Sedert 2010 groei die bevolking van inheemse koraalvretende COTS, en die uitbraak teister die 2,300 kilometer lange Great Barrier Reef. RangerBot word hierdie week bekendgestel aan die rif — en na seesterre nagmerries —, deels om te help met voortdurende pogings om COTS te beheer. Hierdie outonome bounty hunter is die resultaat van meer as 'n dekade se navorsing en ontwikkeling deur die robotikus Matthew Dunbabin, Queensland University of Technology (QUT), gesteun deur 'n toelaag van US $ 750,000 van die organisasie sonder winsbejag van Google.
COTS -uitbrake was 'n belangrike oorsaak van koraalsterfte vir die sukkelende Great Barrier Reef. Dit blyk dat die bome deur verskeie faktore veroorsaak word: die seesterre is vrugbaar en vinnig groeiend, die afloop van die landbou gee voedsel vir hul larwes 'n hupstoot, en mense het die paar roofdiere wat bereid was om die giftige speldekussings te vreet, oorbevis. Navorsing dui daarop dat om die ontploffing van die seester onder beheer te kry en toekomstige spykers te voorkom, koraalafname op die Great Barrier Reef kan keer.
Dit is hier waar Dunbabin 'n kans gesien het om sy navorsing in robotiese visie toe te pas. In 2005 ontwikkel Dunbabin 'n gerekenariseerde stelsel wat COTS met ongeveer 67 persent akkuraatheid kan identifiseer. Maar om die volgende stap te neem en die stelsel aan te pas om eintlik 'n seester uit te roei sodra dit opgemerk is, was 'n groot uitdaging. Om 'n COTS dood te maak, sou 'n giftige oplossing in elke een van 'n seester van ongeveer 20 arms ingespuit het. Mis 'n paar en die dier kan oorleef en herstel. Dit is selfs 'n groot taak vir 'n mens, en dit was onmoontlik vir 'n robotstelsel, sê Dunbabin.
Maar in 2014 het 'n oplossing vir die spesifieke probleem gekom: die ontdekking dat 'n enkele skoot van 'n afgeleide van gal (die suur spysverteringstelsel uit galblaas, meestal by koeie of skape) vinnig en volledig COTS kan stuur. Hierdie galsoute veroorsaak weefselskade en 'n kragtige immuunrespons wat die seester binne minder as 20 uur doodmaak. Dunbabin het begin werk aan die bou van 'n robot wat gebaseer is op hierdie nuwe inspuitstelsel met een skoot. Die gevolg was 'n torpedo-agtige robot genaamd COTSbot. Vooruitgang in robotiese visie en kunsmatige intelligensie het beteken dat die COTSbot 99,4 persent van die tyd COTS kon herken.
Doringkroon seester eet koraal, en hul groeiende bevolking veroorsaak groot probleme in die Groot Barrièrerif van Australië. (Tarasovs/iStock)
Alhoewel COTSbot 'n suksesvolle bewys van die konsep was, het dit baie beperkings gehad wat die wydverspreide gebruik daarvan op die rif verhinder het. Die robot was groot en duur en kon slegs deur 'n deskundige ontplooi word. Dunbabin en sy span het 'n goedkoper, kleiner robot voorgestel wat meer veelsydig en makliker om te gebruik was en wat hulle met RangerBot besef het.
Die doel was om dit baie intuïtief te maak, soos hoe drones vandag is. Jy tel 'n tablet op, beplan 'n bietjie van 'n missie en druk op play, " sê Dunbabin. Om in hierdie stadium te kom, behels die toetsing en verfyning van die kontroles met baie potensiële gebruikers, insluitend studente aan meer as 'n dosyn plaaslike hoërskole. Hulle het ook die kit van RangerBot ' uitgebrei, wat sensors, ligte, verwyderbare batterye en 'n ekstra boegskakelaar van watergehalte gegee het, sodat dit watermonsters kon versamel, snags en vir langer periodes kon werk en in alle rigtings kon beweeg.
Russ Babcock, wat COTS-bestuur aan die Commonwealth Scientific and Industrial Research Organization in Australië bestudeer, is optimisties oor die potensiaal van RangerBot om die pogings van seesterre uit te brei na dieper, minder toeganklike waters en data van hoë gehalte oor koraal en seesterre in te samel om in te lig huidige bestuur. Ek glo hierdie dinge het 'n plek in die gereedskapskis van mariene ekoloë, en ons kom al hoe nader aan die dag wanneer blote mariene ekoloë soos ek een kan bestuur sonder om 'n robotjoggie saam te bring. Bring dit aan, " sê hy.
Op 'n dag kan vloote van RangerBots groot dele van die Great Barrier Reef outonoom monitor, sê Babcock, wat die huidige moniteringstelsels aanvul en rifbestuurders met beter data bewapen.
Julia Davies, een van die kollegas van Dunbabin by QUT, het gehelp om die gebruikerskoppelvlak tydens die ontwikkeling van RangerBot te toets. Sy vergelyk die potensiaal van RangerBot met die van 'n stelsel met snelwegverkeerkameras, wat vinnig kennis kan gee van ongelukke en vertragings.
Meer onmiddellik hoop Dunbabin dat sy vyf operasionele RangerBots vroeë waarskuwingstekens van COTS -uitbrake oor die Great Barrier Reef kan bied. Hy bly egter realisties oor die beperkings van RangerBots '. Hulle behoort gereedskap te wees om ons bestuursprogramme uit te brei, en dit nie te vervang nie, sê hy.
Die Stille Oseaan -oorlog
Die Stille Oseaan -oorlog was die teater van die Tweede Wêreldoorlog wat in die Stille Oseaan en Asië geveg is. Dit is geveg oor 'n uitgestrekte gebied wat die Stille Oseaan en eilande, die Suidwes-Stille Oseaan, Suidoos-Asië en in China insluit (insluitend die Sowjet- en Japanse konflik van 1945).
Die Tweede Sino-Japannese oorlog tussen die Keiserryk van Japan en die Republiek van China was sedert 7 Julie 1937 aan die gang, met vyandelikhede wat tot 19 September 1931 strek met die Japannese inval in Mantsjoerije. Dit word egter meer algemeen aanvaar dat die Stille Oseaan -oorlog self op 7/8 Desember 1941 begin het, toe Japan Thailand binnegeval het en die Britse besittings van Malaya, Singapoer en Hong Kong sowel as die Amerikaanse militêre en vlootbase in Hawaii aangeval het, Wake Island, Guam en die Filippyne.
Die Stille Oseaan -oorlog het die Geallieerdes teen Japan ontketen en uitgeloop op die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki. Ander groot lugbomaanvalle deur die Geallieerdes, vergesel van die Sowjet -oorlogsverklaring en inval van Mantsjoerije op 9 Augustus 1945, het gelei tot die Japanse aankondiging van voorneme om oor te gee op 15 Augustus 1945. Die formele oorgawe van die Japanse seremonie het aan boord van die slagskip plaasgevind USS Missouri op 2 September 1945 in Tokiobaai.
Na die oorlog verloor Japan alle regte en titels op sy vorige besittings in Asië en die Stille Oseaan, en sy soewereiniteit was beperk tot die vier belangrikste tuiseilande. Die Shinto -keiser van Japan moes deur die Shinto -richtlijn baie van sy gesag en sy goddelike status prysgee om die weg te baan vir uitgebreide kulturele en politieke hervormings.
Tussen 1942 en 1945 was daar vier hoofareas van konflik in die Stille Oseaanoorlog: China, die Sentraal-Stille Oseaan, Suidoos-Asië en die Suidwes-Stille Oseaan. Amerikaanse bronne verwys na twee teaters binne die Stille Oseaanoorlog: die Pacific -teater en die China Burma India Theatre (CBI). Dit was egter nie operasionele bevele nie.
In die Stille Oseaan het die Geallieerdes die operasionele beheer van hul magte verdeel tussen twee opperbevelte, bekend as die Stille Oseaan -gebiede [Nimitz] en die suidwestelike Stille Oseaan -gebied [MacArthur]. In 1945, 'n kort tydjie net voor die Japannese oorgawe, het die Sowjetunie en sy Mongoolse bondgenoot Japannese magte in Mantsjoerye en noordoostelike China betrek.
Die Imperial Japanese Navy het sy eenhede nie in permanente teateropdragte geïntegreer nie. Die Keiserlike Japanse leër, wat reeds die Kwantung-leër geskep het om toesig te hou oor die besetting van Manchukuo en die China-ekspedisie-leër tydens die Tweede Sino-Japannese oorlog, het die Southern Expeditionary Army Group gestig aan die begin van sy verowerings van Suidoos-Asië. Hierdie hoofkwartier beheer die grootste deel van die formasies van die Japannese leër wat die Westerse bondgenote in die Stille Oseaan en Suidoos -Asië gekant was.
Suidwes -Stille Oseaan -teater
Die teater in die Suidwes -Stille Oseaan, tydens die Tweede Wêreldoorlog, was 'n belangrike teater van die oorlog tussen die Geallieerdes en die Keiserryk van Japan. Dit sluit die Filippyne, die Nederlands -Oos -Indië (behalwe Sumatra), Borneo, Australië en sy mandaatgebied van Nieu -Guinee (insluitend die Bismarck -argipel) en die westelike deel van die Salomonseilande in. Hierdie gebied is gedefinieer deur die opdrag van die Geallieerde magte in die South West Pacific Area (SWPA).
In die teater in die Suidwes -Stille Oseaan het Japannese magte hoofsaaklik geveg teen die magte van die Verenigde State en Australië. Nieu -Seeland, Nederland (hoofsaaklik Nederlands -Indië), die Filippyne, die Verenigde Koninkryk en ander geallieerde lande het ook kragte bygedra.
Die Suid -Stille Oseaan het 'n belangrike teater van die oorlog geword na die Japannese aanval op Pearl Harbor in Desember 1941. Aanvanklik het Amerikaanse oorlogsplanne 'n teenaanval in die Sentraal -Stille Oseaan gevra, maar dit is ontwrig deur die verlies van slagskepe by Pearl Harbor.Tydens die eerste Suid -Stille Oseaan -veldtog het Amerikaanse magte probeer om 'n verdedigende omtrek te vestig teen addisionele Japannese aanvalle. Dit is gevolg deur die Tweede Suid -Stille Oseaan -veldtog, wat begin het met die Slag van Guadalcanal.
Die Amerikaanse generaal Douglas MacArthur was in bevel van die Amerikaanse magte in die Filippyne in die teater van die Suidwes -Stille Oseaan, maar was toe deel van 'n groter teater wat die Suidwes -Stille Oseaan, die Suidoos -Asiatiese vasteland (insluitend Indochina en Malaya) en die noorde van Australië, onder die kortstondige Amerikaanse-Brits-Nederlands-Australiese bevel (ABDACOM). Kort na die ineenstorting van ABDACOM, het die opperbevel oor die Suidwes -Stille Oseaan -teater oorgegaan na MacArthur wat op 30 Maart 1942 aangestel is as die opperhoof van die geallieerde kommandant van die Suidwestelike Stille Oseaan.
Die Stille Oseaan -teater, tydens die Tweede Wêreldoorlog, was 'n belangrike teater van die oorlog tussen die Geallieerdes en die Ryk van Japan. Hierdie gebied is gedefinieer deur die opdrag van die Geallieerde magte in die Stille Oseaan, wat die grootste deel van die Stille Oseaan en sy eilande ingesluit het. Vasteland -Asië is uitgesluit, net soos die Filippyne, Nederlands -Oos -Indië, Borneo, Australië, die grootste deel van die gebied van Nieu -Guinee en die westelike deel van die Salomonseilande.
Dit het amptelik tot stand gekom op 30 Maart 1942, toe die Amerikaanse admiraal Chester Nimitz aangestel is as die hoogste geallieerde bevelvoerder van die Stille Oseaan. In die ander groot teater in die Stille Oseaan -streek, bekend as die South West Pacific -teater, is die Geallieerde magte onder bevel van die Amerikaanse generaal Douglas MacArthur. Sowel Nimitz as MacArthur is onder toesig van die gesamentlike hoofde van die VSA en die gekombineerde stafhoofde van die Westerse bondgenote (CCoS).
Spanning tussen Japan en die Weste
Reeds in 1935 het Japanse militêre strateë tot die gevolgtrekking gekom dat Nederlands -Oos -Indië vanweë hul oliereserwes van groot belang vir Japan was. Teen 1940 het hulle dit uitgebrei tot Indochina, Malaya en die Filippyne in hul konsep van die Greater East-Asia Co-Prosperity Sphere. Daar is kennis geneem van die opbou van Japannese troepe in Hainan, Taiwan en Haiphong, die keiserlike offisiere van die Japannese leër het openlik gepraat oor 'n onvermydelike oorlog, en dat admiraal Sankichi Takahashi gesê het dat 'n kragmeting met die Verenigde State nodig is.
In 'n poging om die Japanse militarisme te ontmoedig, het die Westerse moondhede, waaronder Australië, die Verenigde State, Brittanje en die Nederlandse ballingsregering, wat die petroleumryke Nederlandse Oos-Indië beheer het, opgehou om olie, ystererts en staal aan Japan te verkoop, en dit ontken die grondstowwe wat nodig is om sy aktiwiteite in China en die Franse Indochina voort te sit. In Japan beskou die regering en nasionaliste hierdie embargo's as aggressiewe dade wat ingevoerde olie uitmaak, wat ongeveer 80% van die binnelandse verbruik uitmaak, waarsonder Japan se ekonomie, laat staan ​​nog sy weermag, tot stilstand sou kom. Die Japannese media, beïnvloed deur militêre propagandiste, het na die embargo begin verwys as die 'ABCD (' Amerikaans-Brits-Chinees-Nederlands ') omsingeling' of 'ABCD-lyn'.
Met die keuse tussen ekonomiese ineenstorting en onttrekking aan sy onlangse verowerings (met die gepaardgaande gesigverlies), het die Japanse keiserlike hoofkwartier (GHK) begin beplan vir 'n oorlog met die Westerse moondhede in April of Mei 1941.
Japan se belangrikste doelwit tydens die aanvanklike deel van die konflik was om beslag te lê op ekonomiese hulpbronne in Nederlands -Indië en Malaya, wat Japan 'n manier bied om die gevolge van die geallieerde embargo te ontduik. Dit was bekend as die Suidelike Plan. Dit is ook besluit as gevolg van die noue verhouding tussen die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State, en die oortuiging dat die VSA onvermydelik betrokke sou raak & mdashJapan sou ook die Filippyne, Wake en Guam moet neem.
Japanse beplanning was vir die stryd teen 'n beperkte oorlog, waar Japan die belangrikste doelwitte sou bereik en dan 'n verdedigende omtrek sou vestig om die geallieerde teenaanvalle te verslaan, wat weer tot 'n onderhandelde vrede sou lei. Die aanval op die Amerikaanse Stille Oseaan-vloot in Pearl Harbor, Hawaii, met vliegtuie van die Combined Fleet-vliegtuig, sou die Japannese tyd gee om 'n omtrek te voltooi.
Die vroeë oorlogstydperk is in twee operasionele fases verdeel. Die eerste operasionele fase is verder verdeel in drie afsonderlike dele waarin die hoofdoelwitte van die Filippyne, Brits Malaya, Borneo, Birma, Rabaul en Nederlands -Oos -Indië beset sou word. Die tweede operasionele fase vereis verdere uitbreiding na die Stille Oseaan deur beslag te lê op Oos -Nieu -Guinee, Nieu -Brittanje, Fidji, Samoa en strategiese punte in die Australiese gebied. In die sentrale Stille Oseaan is Midway geteiken, net soos die Aleoetiese eilande in die Noord -Stille Oseaan. Beslaglegging op hierdie sleutelgebiede sou verdedigende diepte bied en die geallieerdes ontken dat dit 'n teenaanval sou begin.
Teen November was hierdie planne in wese voltooi en is slegs die volgende maand effens aangepas. Die verwagting van Japannese militêre beplanners op sukses berus daarop dat die Verenigde Koninkryk en die Sowjetunie nie effektief op 'n Japannese aanval kon reageer nie, weens die bedreiging wat Duitsland vir elkeen inhou, dat die Sowjetunie selfs onwaarskynlik sou wees om vyandelikhede te begin.
Die Japannese leierskap was bewus daarvan dat 'n algehele militêre oorwinning in 'n tradisionele sin teen die VSA onmoontlik was, dat die alternatief sou wees om vrede te onderhandel na hul aanvanklike oorwinnings, wat die Japannese hegemonie in Asië sou erken. Trouens, het die Imperial GHQ opgemerk: sou aanvaarbare onderhandelinge met die Amerikaners bereik word, sou die aanvalle gekanselleer word, selfs as die bevel om aan te val reeds gegee is. Die Japannese leierskap wou die uitvoering van die oorlog teen Amerika baseer op die historiese ervarings van die suksesvolle oorloë teen China (1894 en ndash95) en Rusland (1904 en ndash05), waarin beide 'n sterk kontinentale mag verslaan is deur beperkte militêre doelwitte te bereik, nie deur totale verowering.
Hulle het ook beplan, sou die Verenigde State sy Stille Oseaan -vloot na die Filippyne oordra, om hierdie vloot onderweg met die Combined Fleet te onderskep en aan te val, in ooreenstemming met alle Japanse vlootvooroorlogbeplanning en -leer. As die Verenigde State of Brittanje eers aanval, het die planne verder bepaal dat die weermag hul posisies moet beklee en wag vir bevele van die GHQ. Die beplanners het opgemerk dat die aanval op die Filippyne en die Britse Malaya nog steeds sukses behaal het, selfs in die ergste geval van 'n gesamentlike voorkomende aanval, insluitend Sowjet -magte.
Japannese offensiewe, 1941–42
Na langdurige spanning tussen Japan en die Westerse moondhede, het eenhede van die Imperial Japanese Navy en die Imperial Japanese Army op 7 Desember (8 Desember in Asië/Wes -Stille Oseaan tydsones) gelyktydige verrassingsaanvalle op Australiese, Britse, Nederlandse en Amerikaanse magte geloods.
Die ligging van hierdie eerste golf van Japannese aanvalle sluit in: Hawaii, Malaya, die Koninkryk Sarawak, Guam, Wake Island, Hong Kong en die Filippyne. Japanse magte het ook die suidelike en oostelike Thailand gelyktydig binnegeval en 'n paar uur lank weerstand gebied voordat die Thaise regering 'n wapenstilstand met Japan onderteken het.
In die vroeë oggendure van 7 Desember (Hawaiiaanse tyd) het Japan sonder uitdruklike waarskuwing 'n groot verrassingslugaanval op Pearl Harbor geloods, wat die Amerikaanse Stille Oseaan-vloot verlam het, en agt Amerikaanse slagskepe buite werking gestel het, Amerikaanse vliegtuie vernietig en 2.403 Amerikaanse burgers dood. Ten tyde van die aanval was die VSA nêrens ter wêreld amptelik in oorlog nie, aangesien die Japannese ambassade nie daarin kon slaag om die Japannese ultimatum voor die middag 7 Desember (Washington -tyd) aan die Amerikaanse regering te lewer nie, wat beteken dat die mense vermoor of eiendom wat in Pearl Harbor deur die Japannese aanval vernietig is, het 'n nie-vegtende status gehad. Die Japannese het gedobbel dat die Verenigde State, met so 'n skielike en massiewe slag, sou instem tot 'n onderhandelde skikking en Japan vrye teuels in Asië sou toelaat. Hierdie waagstuk het nie vrugte afgewerp nie. Amerikaanse verliese was minder ernstig as wat aanvanklik gedink is: die Amerikaanse vliegdekskepe, wat belangriker sou wees as slagskepe, was op see en noodsaaklike vlootinfrastruktuur (brandstoftenk tenks, werfgeriewe en 'n kragstasie), duikbootbasis en seine intelligensie -eenhede was ongedeerd. Japan se terugvalstrategie, wat staatmaak op 'n uitputtingsoorlog om die VSA tot 'n einde te bring, was buite die vermoë van die IJN.
Voor die aanval op Pearl Harbor het die Amerikaanse Eerste Komitee van 800 000 lede heftig gekant teen enige Amerikaanse ingryping in die Europese konflik, selfs toe Amerika militêre hulp aan Brittanje en die Sowjetunie verkoop het deur middel van die Lend-Lease-program. Teen die oorlog het die opposisie teen oorlog in die VSA verdwyn. Op 8 Desember verklaar die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, Kanada en Nederland oorlog teen Japan, gevolg deur China en Australië die volgende dag. Vier dae nadat Pearl Harbor, Duitsland en Italië oorlog teen die Verenigde State verklaar het, het die land tot 'n tweeateateroorlog gelei. Daar word algemeen aanvaar dat dit 'n groot strategiese fout is, aangesien dit die voordeel van Duitsland opgedoen het deur Japan se afleiding van die VSA, sowel as die vermindering van die hulp aan Brittanje, wat beide die Kongres en Hitler tydens meer as 'n jaar van onderlinge provokasie kon vermy, wat andersins sou lei.
Bedreiging vir Australië
Aan die einde van 1941, toe die Japannese in Pearl Harbor toeslaan, was die meeste van die beste magte van Australië verbind tot die stryd teen Hitler in die Mediterreense teater. Australië was swak voorbereid op 'n aanval, sonder wapens, moderne vegvliegtuie, swaar bomwerpers en vliegdekskepe. Terwyl hy nog om versterking van Churchill gevra het, het die Australiese premier John Curtin 'n beroep gedoen op Amerikaanse steun met 'n historiese aankondiging op 27 Desember 1941:
"Die Australiese regering beskou die Stille Oseaan -stryd hoofsaaklik as 'n stryd waarin die Verenigde State en Australië die volle seggenskap moet hê in die rigting van die demokrasieë se vegplan. Sonder hindernisse, maak ek dit duidelik dat Australië na Amerika kyk, vry van enige pyn oor ons tradisionele bande of verwantskap met die Verenigde Koninkryk. "
Eerste Minister John Curtin van Australië
Australië was geskok oor die vinnige ineenstorting van die Britse Malaya en die val van Singapoer waarin ongeveer 15 000 Australiese soldate krygsgevangenes geword het. Curtin het voorspel dat die 'stryd om Australië' nou sou volg. Die Japannese het vroeg in 1942 'n groot basis in die Australiese gebied van Nieu -Guinee gevestig. Op 19 Februarie het Darwin 'n verwoestende lugaanval ondergaan, die eerste keer dat die Australiese vasteland aangeval is. In die daaropvolgende 19 maande is Australië byna 100 keer uit die lug aangeval.
Twee gevegsverharde Australiese afdelings stoom uit die Midde-Ooste na Singapoer. Churchill wou hê hulle moes na Birma oorgedra word, maar Curtin dring daarop aan om na Australië terug te keer. Vroeg in 1942 het elemente van die Keiserlike Japanse vloot 'n inval in Australië voorgestel. Die Keiserlike Japanse weermag het die plan teengestaan ​​en dit is verwerp ten gunste van 'n beleid om Australië van die Verenigde State te isoleer deur blokkade deur deur die Suid -Stille Oseaan te gaan. Die Japannese het besluit op 'n see -inval in Port Moresby, die hoofstad van die Australiese gebied Papua, wat Noord -Australië binne die bereik van Japannese bomwerpers sou plaas.
President Franklin Roosevelt beveel generaal Douglas MacArthur in die Filippyne om in Maart 1942 'n verdedigingsplan met die Stille Oseaan saam te stel. Curtin het ingestem om Australiese magte onder die bevel van MacArthur te plaas, wat die opperbevelvoerder van die Suidwes -Stille Oseaan geword het. MacArthur het sy hoofkwartier in Maart 1942 na Melbourne verskuif en Amerikaanse troepe het in Australië begin saamtrek. Vyandse vlootaktiwiteite het Sydney aan die einde van Mei 1942 bereik, toe Japannese duikbootduikbote 'n waaghalsige aanval op die hawe van Sydney geloods het. Op 8 Junie 1942 het twee Japannese duikbote kortliks die oostelike voorstede van Sydney en die stad Newcastle beskadig.
Japannese strategie en die Doolittle Raid
Nadat hulle hul doelwitte tydens die Eerste Operasie Fase met gemak bereik het, het die Japanners nou na die tweede gegaan. Die tweede operasionele fase het beplan om Japan se strategiese diepte uit te brei deur Oos -Nieu -Guinee, Nieu -Brittanje, die Aleoetiërs, Midway, die Fidji -eilande, Samoa en strategiese punte in die Australiese gebied by te voeg. Die vloot se algemene staf, die gekombineerde vloot en die keiserlike leër het egter almal verskillende strategieë gehad vir die volgende reeks operasies. Die Naval General Staff het 'n opmars na die suide voorgestaan ​​om dele van Australië in beslag te neem. Met 'n groot aantal troepe wat nog in China betrokke was, gekombineer met die wat in Mantsjoerije gestasioneer was, het die Japannese keiser egter nie die nodige magte bygedra vir so 'n operasie nie, maar dit het vinnig gelei tot die staking van die konsep.
Die Naval General Staff wou nog steeds die seebande tussen Australië en die Verenigde State onderbreek deur Nieu -Caledonië, Fidji en Samoa vas te lê. Aangesien dit baie minder troepe verg, het die vloot se algemene staf en die weermag op 13 Maart ingestem tot operasies met die doel om Fidji en Samoa te vang. Die tweede operasionele fase het goed begin toe Lae en Salamaua, in die ooste van Nieu -Guinee, op 8 Maart gevang is. Maar op 10 Maart het Amerikaanse vragmotorvliegtuie die invalsmagte aangeval en aansienlike verliese veroorsaak. Die aanval het groot bedryfsimplikasies gehad, aangesien dit die Japannese gedwing het om hul opmars in die Suidelike Stille Oseaan te stop totdat die Gekombineerde Vloot die middele gebied het om toekomstige operasies teen Amerikaanse vliegtuigaanvalle te beskerm. Terselfdertyd het die Doolittle Raid in April 1942 plaasgevind, waar 16 bomwerpers van die vliegdekskip USS afgestyg het Hornet, 970 kilometer van Japan af. Die aanval het minimale materiële skade op Japannese grond aangerig, maar dit was 'n groot morele hupstoot vir die Verenigde State; dit het ook groot sielkundige gevolge in Japan gehad om die kwesbaarhede van die Japanse vaderland bloot te lê. Aangesien die aanval deur 'n taakmagspan uitgevoer is, het dit gevolglik die gevare beklemtoon wat die Japannese tuiseilande kan in die gesig staar totdat die vernietiging van die Amerikaanse draermagte bereik is. Met slegs Marcus Island en 'n reeks bekeerde treilers wat die uitgestrekte waters wat Wake en Kamchatka skei, patrolleer, was die Japannese ooskus oop vir aanvalle.
Admiraal Yamamoto het nou besef dat dit noodsaaklik was om die vernietiging van die Amerikaanse vloot, wat in Pearl Harbor begin het, te voltooi. Sy voorstel om dit te bereik, was deur die Midway Atoll aan te val en in te neem, 'n doelwit wat die Amerikaners beslis sou beveg omdat hulle gedwing sou word om 'n Japanse inval daar te betwis, aangesien dit naby Hawaii was. Tydens 'n reeks vergaderings wat van 2 April en ndash5 gehou is, het die Naval General Staff en verteenwoordigers van die Combined Fleet 'n kompromis bereik. Yamamoto het sy Midway -operasie ondergaan, maar eers nadat hy gedreig het om te bedank. In ruil daarvoor moes Yamamoto egter instem tot twee eise van die vloot se algemene staf wat albei implikasies vir die Midway -operasie gehad het. Om die offensief in die Suidelike Stille Oseaan te dek, het Yamamoto ingestem om een ​​lugvaartafdeling aan die operasie teen Port Moresby toe te ken. Yamamoto het ook ingestem om 'n aanval op strategiese punte op die Aleoetiese eilande gelyktydig met die Midway -operasie in te neem, dit was genoeg om die Japannese superioriteitsmarge in die komende Midway -aanval te verwyder.
Die aanval op Port Moresby was die kodenaam MO -operasie en is in verskeie dele of fases verdeel. In die eerste keer sou Tulagi op 3 Mei beset word, sou die draers 'n wye sweep deur die Koraalsee voer om die geallieerde vlootmagte te vind en aan te val, met die landings wat uitgevoer is om Port Moresby op 10 Mei vas te lê.  Die MO -operasie bevat 'n mag van 60 skepe onder leiding van die twee draers: Shōkaku en Zuikaku, een ligte draer (Shōhō), ses swaar kruisers, drie ligte kruisers en 15 vernietigers. Daarbenewens is ongeveer 250 vliegtuie aan die operasie toegewys, waaronder 140 aan boord van die drie draers. Die werklike geveg het egter nie volgens plan verloop nie, hoewel Tulagi op 3 Mei die volgende dag op vliegtuie van die Amerikaanse vragmotor beslag gelê is Yorktown het die invalmag getref. Die verrassingselement wat in Pearl Harbor teenwoordig was, het nou verlore gegaan weens die sukses van die geallieerde kodebrekers wat ontdek het dat die aanval teen Port Moresby sou wees. Vanuit die geallieerde oogpunt sou Port Moresby val, sou die Japannese die see in die noorde en weste van Australië beheer en die land kan isoleer.
'N Geallieerde taakspan onder bevel van admiraal Fletcher, saam met die draers USS Lexington en USS Yorktown is saamgestel om die Japannese opmars te stop. Die volgende twee dae het beide die Amerikaanse en Japannese draermagte mekaar sonder sukses probeer opspoor. Op 7 Mei het die Japannese draers 'n volledige staking geloods op 'n kontak wat na bewering vyanddraers was, hoewel die verslag vals blyk te wees. Die stakingskrag het slegs 'n smeermiddel gevind, die Neosho en die vernietiger Sims. Die Amerikaanse draers het ook 'n staking geloods met onvolledige verkenning, in plaas van om die belangrikste Japannese draermag te vind, het hulle slegs die Shōhō. Op 8 Mei het die opponerende draermagte mekaar uiteindelik gevind en lugaanvalle uitgeruil. Die 69 vliegtuie van die twee Japannese draers het daarin geslaag om die karweier te laat sink Lexington en skadelik Yorktown, in ruil daarvoor het die Amerikaners die Shōkaku. Alhoewel Zuikaku was die linkerkant ongeskonde, vliegtuie en personeelverliese aan Zuikaku was swaar en die Japannese kon nie 'n landing op Port Moresby ondersteun nie. As gevolg hiervan is die MO -operasie gekanselleer, en die Japannese is daarna gedwing om hul pogings om Australië te isoleer te laat vaar.
Alhoewel hulle daarin geslaag het om 'n draer te laat sink, was die geveg 'n ramp vir die Japannese. Die aanval op Port Moresby is nie net gestop nie, wat die eerste strategiese Japannese terugslag van die oorlog was, maar al drie die draers wat tot die geveg verbind was, sou nou nie beskikbaar wees vir die operasie teen Midway nie. Die Slag van die Koraalsee was die eerste vlootgeveg waarin skepe wat betrokke was nooit mekaar gesien het nie, met aanvalle slegs deur vliegtuie.
Na Coral Sea het die Japannese vier vlootdraers in bedryf gehad en mdashSōryū, Kaga, Akagi en Hiryū& mdashand het geglo dat die Amerikaners 'n maksimum van twee en mdash hetOnderneming en Hornet. Saratoga was buite aksie, ondergaan herstel na 'n torpedo -aanval, terwyl Yorktown is beskadig by die Koraalsee en die Japannese vlootinligting glo dat dit gesink is. Sy sou in werklikheid sortie vir Midway na net drie dae se herstelwerk aan haar vliegdek, met burgerlike werkspanne nog aan boord, betyds om teenwoordig te wees vir die volgende beslissende verlowing.
Admiraal Yamamoto beskou die operasie teen Midway as die potensieel beslissende oorlogstryd wat kan lei tot die vernietiging van die Amerikaanse strategiese mag in die Stille Oseaan, en daarna die deur oopmaak vir 'n onderhandelde vredesooreenkoms met die Verenigde State, gunstig vir Japan. Vir die operasie het die Japannese slegs vier draers gehad Akagi, Kaga, Sōryū en Hiryū. Deur strategiese en taktiese verrassing sou die Japannese Midway se lugsterkte uitskakel en dit versag vir 'n landing deur 5.000 troepe. Na die vinnige vang van die eiland, sou die Gekombineerde Vloot die basis lê vir die belangrikste deel van die operasie. Yamamoto het gehoop dat die aanval die Amerikaners in 'n lokval sou lok. Midway sou aas wees vir die USN wat Pearl Harbor sou vertrek na 'n teenaanval nadat Midway gevang is. Toe die Amerikaners daar aankom, konsentreer hy sy verstrooide magte om hulle te verslaan. 'N Belangrike aspek van die plan was operasie AL, wat die plan was om twee eilande in die Aleoetiërs in beslag te neem, gelyktydig met die aanval op Midway. In teenstelling met volgehoue ​​mites, was die Aleoetiese operasie nie 'n afleiding om Amerikaanse magte van Midway af te trek nie, aangesien die Japannese wou hê dat die Amerikaners na Midway moes trek, eerder as om dit weg te neem. In Mei het geallieerde kodebrekers egter die beplande aanval op Midway ontdek. Die komplekse plan van Yamamoto het geen voorsiening gemaak vir ingryping deur die Amerikaanse vloot voordat die Japannese dit verwag het nie. Beplande toesig oor die Amerikaanse vloot in Pearl Harbor deur 'n langafstand seevliegtuig het nie plaasgevind as gevolg van 'n abortiewe identiese operasie in Maart nie. Beplande opsporing van die Amerikaanse vertrek deur duikbootpatrollielyn het tydens hul laat vertrek gewankel, 'n produk van Nagumo se haastige sortie.
Die geveg het op 3 Junie begin toe Amerikaanse vliegtuie van Midway die Japannese vervoergroep 1,100 km wes van die atol raakgesien en aangeval het. Op 4 Junie het die Japannese 'n 108-vliegtuigaanval op die eiland geloods, terwyl die aanvallers die verdedigende vegters van Midway opsy gesit het, maar nie 'n beslissende slag vir die fasiliteite van die eiland gelewer het nie. Die belangrikste is dat die aanvalsvliegtuie op Midway reeds vertrek het om die Japannese draers aan te val, wat opgemerk is. Hierdie inligting is aan die drie Amerikaanse vragmotors deurgegee en 'n totaal van 116 lugvaartuie, bo en behalwe dié van Midway, was op pad om die Japannese aan te val. Die vliegtuig van Midway het aangeval, maar kon nie 'n enkele treffer op die Japannese behaal nie. Te midde van hierdie ongekoördineerde aanvalle, het 'n Japannese verkenningsvliegtuig die teenwoordigheid van 'n Amerikaanse taakspan aangemeld, maar dit was eers later dat die teenwoordigheid van 'n Amerikaanse vragmotor bevestig is.
Vise -admiraal Chuichi Nagumo, was in 'n moeilike taktiese situasie waarin hy deurlopende Amerikaanse lugaanvalle moes bestry en voorberei om sy Midway -aanval te herstel, terwyl hy besluit het of hy onmiddellik 'n aanval op die Amerikaanse vervoerder sou aflê of wag om 'n behoorlike aanval voor te berei. Na 'n vinnige beraadslaging het hy gekies vir 'n vertraagde, maar beter voorbereide aanval op die Amerikaanse taakspan nadat hy sy Midway-aanval herstel het en vliegtuie behoorlik bewapen het. Vanaf 10.22 uur het die Amerikaanse SBD Dauntlesses egter drie van die Japannese draers verras en suksesvol aangeval. Met hul dekke belaai met ten volle aangevuurde en gewapende vliegtuie, Sōryū, Kaga, en Akagi is verander in brandende wrakke. 'N Japannese enkelvervoerder, Hiryū, bly operasioneel en het 'n onmiddellike teenaanval geloods. Albei haar aanvalle het getref Yorktown en haar buite werking gestel. Later die middag het vliegtuie van die twee oorblywende Amerikaanse vragmotors gevind en vernietig Hiryū. Die kreupeles Yorktown, saam met die vernietiger Hammann, is albei deur die Japannese duikboot I-168 gesink. Aangesien die opvallende krag van die Kido Butai vernietig is, is die aanvallende mag van Japan afgestomp. Vroeg die oggend van 5 Junie, met die verlore stryd, het die Japannese die Midway -operasie gekanselleer en was die inisiatief in die Stille Oseaan in die weegskaal. Alhoewel hulle vier vragmotors verloor het, merk Parshall en Tully op dat verliese by Midway nie die gevegsvermoëns van die Japannese vloot as geheel radikaal verswak het nie.
Nieu -Guinee en die Solomons
Japannese landmagte het verder gevorder op die Salomonseilande en Nieu -Guinee. Vanaf Julie 1942 het 'n paar Australiese reserwe -bataljons, baie van hulle baie jonk en onopgelei, 'n hardnekkige agterhoede -aksie in Nieu -Guinee, teen 'n Japannese opmars langs die Kokoda -baan, in die rigting van Port Moresby, oor die ruwe Owen Stanley Ranges geveg. Die milisie, uitgeput en ernstig uitgeput deur ongevalle, is einde Augustus verlig deur gereelde troepe van die Tweede Australiese keiserlike mag, wat terugkeer van aksie in die Mediterreense teater. Begin September 1942 val Japannese mariniers 'n strategiese basis van die Royal Australian Air Force in Milne Bay, naby die oostelike punt van Nieu -Guinee aan. Hulle is teruggeslaan deur die geallieerde magte (hoofsaaklik die Australiese weermag).
Teen laat 1942 het die Japannese hoofkwartier besluit om Guadalcanal hul prioriteit te maak. Hulle beveel die Japanners op die Kokoda -baan, binne sig van die ligte van Port Moresby, om terug te trek na die noordoostelike kus van Nieu -Guinee. Australiese en Amerikaanse magte het hul versterkte posisies aangeval en na meer as twee maande se gevegte in die Buna & ndashGona -gebied, het hulle vroeg in 1943 uiteindelik die belangrikste Japannese strandkop ingeneem.
In Junie 1943 begin die Geallieerdes Operasie Cartwheel, wat hul aanvallende strategie in die Suidelike Stille Oseaan definieer. Die operasie was daarop gemik om die belangrikste Japannese voorwaartse basis by Rabaul te isoleer en sy aanbod- en kommunikasielyne af te sny. Dit het die weg gebaan vir Nimitz se veldtog vir eilande na Japan.
Gelyktydig terwyl groot gevegte in Nieu -Guinee gewoed het, het die geallieerde magte bewus geword van 'n Japannese vliegveld wat in Guadalcanal in aanbou is deur middel van kuswagte. Op 7 Augustus 1943 land Amerikaanse mariniers op die eilande Guadalcanal en Tulagi in die Solomons. Viseadmiraal Gunichi Mikawa, bevelvoerder van die nuutgestigte agtste vloot by Rabaul, het vinnig gereageer. Vyf swaar kruisers, twee ligte kruisers en 'n vernietiger het byeengekom om die Geallieerde mag aan die kus van Guadalcanal te betrek. Die aand van 8 en ndash9, 1943, het Mikawa se vinnige reaksie 'n skitterende oorwinning tot gevolg gehad waartydens vier geallieerde swaar kruisers in die Slag van Savo -eiland gesink is. Geen Japanse skepe het verlore gegaan nie, dit was een van die ergste geallieerde vlootnederlae van die oorlog. Die geveg was algemeen onder die geallieerde veterane van die Geallieerde Guadalcanal bekend as 'The Battle of the Five Sitting Ducks'.
Die oorwinning is slegs versag deur die Japannese se versuim om die kwesbare vervoer aan te val. As dit so was, sou die eerste Amerikaanse teenaanval in die Stille Oseaan gestop kon word. Die Japannese het die Amerikaanse landings oorspronklik as niks anders as 'n geldende verkenning beskou nie.
Terwyl Japannese en geallieerde magte verskillende dele van die eiland beset het, het beide kante in die daaropvolgende ses maande hulpbronne ingegooi in 'n toenemende uitputtingstryd op land, op see en in die lug. Die meeste van die Japanse vliegtuie wat in die Suidelike Stille Oseaan geleë is, is herontplooi ter verdediging van Guadalcanal. Baie het verlore geraak in talle verbintenisse met die geallieerde lugmag op Henderson Field sowel as vliegtuie wat op 'n draer gebaseer is. Intussen het Japannese grondmagte herhaaldelike aanvalle op swaar verdedigde Amerikaanse posisies rondom Henderson Field geloods, waarin hulle ontsettende slagoffers gely het. Om hierdie offensiewe te onderhou, is hervoorsiening uitgevoer deur Japannese konvooie, deur die Geallieerdes 'Tokyo Express' genoem. Die konvooie het gereeld naggevegte met vyandelike vlootmagte ondervind, waarin hulle vernietigers bestee het wat die IJN nie kon bekostig nie. Later vlootgevegte met swaarder skepe en selfs daggeveggevegte het daartoe gelei dat 'n stuk water naby Guadalcanal bekend staan ​​as 'Ironbottom Sound' van die menigte skepe wat aan beide kante gesink het. Die Geallieerdes kon hierdie verliese egter baie beter vervang. Uiteindelik het die Japannese erken dat die veldtog om Henderson Field te herower en Guadalcanal te beveilig, eenvoudig te duur geword het om die eiland te ontruim en in Februarie 1943 terug te trek. om genoegsame magte binne genoeg tyd te pleeg.
Geallieerde offensiewe, 1943–44
Midway was die laaste groot seestryd vir twee jaar. Die Verenigde State het die daaropvolgende tydperk gebruik om sy groot industriële potensiaal te verander in 'n groter aantal skepe, vliegtuie en opgeleide vliegtuigbemanning. Terselfdertyd het Japan, sonder 'n voldoende industriële basis of tegnologiese strategie, 'n goeie opleidingsprogram vir vliegtuie of voldoende vloothulpbronne en handelsverdediging, agteruitgegaan. In strategiese terme het die Geallieerdes 'n lang beweging oor die Stille Oseaan begin en die een eiland na die ander in beslag geneem. Nie elke Japannese vesting moes gevange geneem word nie, soos Truk, Rabaul en Formosa, is deur lugaanvalle geneutraliseer en omseil. Die doel was om naby Japan self te kom, dan massiewe strategiese lugaanvalle te loods, die duikbootblokkade te verbeter en uiteindelik (slegs indien nodig) 'n inval uit te voer.
In November 1943 het Amerikaanse mariniers groot ongevalle opgedoen toe hulle die garnisoen van 4.500 man by Tarawa oorrompel het. Dit het die Geallieerdes gehelp om die tegnieke van amfibiese landings te verbeter, te leer uit hul foute en om veranderinge te implementeer, soos deeglike voorkomende bombardemente en bombardemente, noukeuriger beplanning ten opsigte van getye en landingsvaartuigskedules en beter algehele koördinasie.
Die Amerikaanse vloot het nie die Japannese vloot gesoek vir 'n beslissende geveg nie, soos die leerstellinge van Mahan sou suggereer (en soos Japan gehoop het) dat die opmars van die Geallieerde slegs deur 'n Japannese vlootaanval gestop kon word, wat olietekorte (veroorsaak deur duikbootaanval) onmoontlik gemaak het .
Amerikaanse duikbote, asook 'n paar Britse en Nederlandse vaartuie, wat vanaf basisse by Cavite in die Filippyne (1941 en ndash42), Fremantle en Brisbane, Australië Pearl Harbor Trincomalee, Ceylon Midway en later Guam, 'n groot rol gespeel het in die verslaan van Japan, alhoewel duikbote gemaak het 'n klein deel van die geallieerde vloote en meer as twee persent in die geval van die Amerikaanse vloot. Duikbote het Japan gewurg deur sy handelsvloot te laat sink, baie troepevervoer te onderskep en byna al die olie -invoer wat noodsaaklik is vir die vervaardiging van wapens en militêre operasies af te sny. Vroeg in 1945 was die Japannese olievoorraad so beperk dat die vloot feitlik gestrand was.
Die Japannese weermag beweer dat sy verdediging 468 geallieerde duikbote tydens die oorlog gesink het. In werklikheid is slegs 42 Amerikaanse duikbote in die Stille Oseaan gesink weens vyandige optrede, met 10 ander wat in ongelukke of as gevolg van vriendelike vuur verlore gegaan het. Die Nederlanders het vyf duikbote verloor weens Japannese aanval of mynvelde, en die Britte het drie verloor.
Amerikaanse duikbote was verantwoordelik vir 56% van die Japannese handelaars wat myne gesink het of vliegtuie het die meeste van die res vernietig. Amerikaanse duikbote het ook beweer dat 28% van die Japannese oorlogskepe vernietig is. Verder het hulle belangrike verkenningsrolle gespeel, soos tydens die gevegte van die Filippynse See (Junie 1944) en die Leyte -golf (Oktober 1944) (en toevallig in Midway in Junie 1942), toe hulle akkurate en tydige waarskuwing gegee het oor die benadering van die Japannese vloot. Onderzeeërs het ook honderde neergestuurde vlieërs gered, waaronder die toekomstige Amerikaanse president, George H. W. Bush.
Geallieerde duikbote het nie 'n verdedigende houding aangeneem nie en wag totdat die vyand aanval. Binne enkele ure na die Pearl Harbor -aanval, in vergelding teen Japan, het Roosevelt 'n nuwe leerstelling afgekondig: onbeperkte duikbootoorlogvoering teen Japan. Dit het beteken dat enige oorlogskip, kommersiële vaartuig of passasierskip in as-beheerde waters gesink word, sonder waarskuwing en sonder om oorlewendes te help. By die uitbreek van die oorlog in die Stille Oseaan het die Nederlandse admiraal in beheer van die vlootverdediging van Oos -Indië, Conrad Helfrich, opdrag gegee om aggressief oorlog te voer. Sy klein duikbote het meer Japannese skepe in die eerste weke van die oorlog gesink as die hele Britse en Amerikaanse vloot saam, 'n uitbuiting wat hom die bynaam "Ship-a-day Helfrich" besorg het.
Hoewel Japan 'n groot aantal duikbote gehad het, het hulle nie 'n beduidende impak op die oorlog gehad nie. In 1942 het die Japannese vloot -duikbote goed gevaar, wat baie geallieerde oorlogskepe uitgeskakel of beskadig het. Die leerstelling van die keiserlike Japannese vloot (en voor die oorlog in die VSA) het egter bepaal dat slegs vlootgevegte, nie handelsaanvalle nie, veldtogte kon wen. Terwyl die VSA 'n buitengewoon lang toevoerlyn tussen die weskus en die voorste gebiede gehad het, wat dit kwesbaar vir duikbootaanvalle gelaat het, het Japan sy duikbote hoofsaaklik vir langafstandverkenning gebruik en slegs af en toe Amerikaanse toevoerlyne aangeval. Die Japannese duikbootoffensief teen Australië in 1942 en 1943 het ook min bereik.
Namate die oorlog teen Japan gedraai het, het IJN -duikbote toenemend bygedra tot die verskaffing van vestings wat afgesny is, soos Truk en Rabaul. Boonop eerbiedig Japan sy neutraliteitsverdrag met die Sowjetunie en ignoreer Amerikaanse vragmotors wat miljoene ton militêre voorrade van San Francisco na Vladivostok vervoer, tot groot ontsteltenis van sy Duitse bondgenoot.
Die Amerikaanse vloot, daarenteen, het van die begin af staatgemaak op 'n aanval op handel. Die probleem van geallieerde magte wat omring is in die Filippyne, gedurende die vroeë deel van 1942, het egter gelei tot die afleiding van bote na 'guerrilla submarine' missies. Bote in Australië het bote onder Japannese lugbedreiging geplaas terwyl hulle op pad was na patrolliegebiede, wat hul doeltreffendheid verminder het, en Nimitz het op duikbote staatgemaak om die vyandelike basisse noukeurig dop te hou. Verder was die standaarduitgawe Mark 14-torpedo en sy Mark VI-ontploffer beide gebrekkig, probleme wat eers in September 1943 reggestel is. Die ergste was dat 'n oningeligte Amerikaanse doeanebeampte voor die oorlog 'n afskrif van die Japannese handelsvaartkode in beslag geneem het. (in die USN die 'maru -kode' genoem), sonder om te weet dat die Office of Naval Intelligence (ONI) dit gebreek het. Die Japannese het dit onmiddellik verander, en die nuwe kode is eers in 1943 weer deur OP-20-G gebreek.
Slegs in 1944 het die Amerikaanse vloot sy 150 duikbote vir maksimum effektiwiteit begin gebruik: die installering van effektiewe radar aan boord, die vervanging van bevelvoerders wat as aggressief beskou word, en die foute in die torpedo's reggestel. Die Japannese handelsbeskerming was 'onwrikbaar bo beskrywing', en konvooie was swak georganiseer en verdedig in vergelyking met die geallieerdes, 'n produk van gebrekkige IJN -leerstellings en opleidings- en foute wat deur Amerikaanse foute verberg is, net soos Japannese oorvertroue. Die aantal Amerikaanse duikbote (en sinkings) het skerp gestyg: 350 patrollies (180 skepe gesink) in 1942, 350 (335) in 1943 en 520 (603) in 1944. Teen 1945 het sinkings van Japannese vaartuie afgeneem omdat so min doelwitte dit gewaag het om op die oop see te waag. In totaal het geallieerde duikbote 1200 handelskepe vernietig en ongeveer vyf miljoen ton skeepsvaart vernietig. Die meeste was klein vragmotors, maar 124 was tenkwaens wat ten sterkste olie uit Oos -Indië gebring het. Nog 320 was passasierskepe en troepevervoer. In kritieke stadiums van die Guadalcanal-, Saipan- en Leyte -veldtogte is duisende Japannese troepe doodgemaak of afgelei van waar dit nodig was. Meer as 200 oorlogskepe is gesink, van baie hulp- en vernietigers tot een slagskip en nie minder nie as agt draers.
Onderwateroorlogvoering was veral gevaarlik vir die 16 000 Amerikaners wat op patrollie gegaan het, 3 500 (22%) het nooit teruggekeer nie, die hoogste slagoffersyfer van enige Amerikaanse mag in die Tweede Wêreldoorlog. Die Joint Army & ndashNavy Assessment Committee het Amerikaanse duikbootkrediete beoordeel. Die Japannese verliese, altesaam 130 duikbote, was hoër.
Begin van die einde in die Stille Oseaan, 1944
In Mei 1943 het die Japannese operasie Z of die Z -plan voorberei, wat die gebruik van Japannese vlootmag voorgestel het om Amerikaanse magte teë te werk wat die buitenste grenslyn van die verdediging bedreig. Hierdie lyn strek van die Aleoetiërs af tot by Wake, die Marshall- en Gilbert -eilande, Nauru, die Bismarck -argipel, Nieu -Guinee, dan weswaarts verby Java en Sumatra na Birma. In 1943-44 het die geallieerde magte in die Solomons meedoënloos na Rabaul begin ry, en uiteindelik die vesting omsingel en geneutraliseer. Omdat hul posisie in die Solomons verbrokkel, het die Japannese die Z -plan aangepas deur die Gilbert- en Marshall -eilande en die Bismarck -argipel uit te skakel as belangrike gebiede om te verdedig. Hulle baseer hul moontlike optrede dan op die verdediging van 'n binneste omtrek, wat die Marianas, Palau, Wes -Nieu -Guinee en Nederlands -Oos -Indië insluit. Intussen het die Amerikaners in die Sentraal -Stille Oseaan 'n groot offensief begin, wat in November 1943 begin het met landings op die Gilbert -eilande. Die Japannese moes noodgedwonge hulpeloos toekyk hoe hul garnisoene in die Gilberts en daarna die Marshalls verpletter word. Die strategie om die uitgestrekte eiland -garnisoene te hou, is ten volle onthul.
In Februarie 1944 val die taakmag van die Amerikaanse vloot tydens operasie Hailstone die groot vlootbasis van Truk aan. Alhoewel die Japannese hul groot vaartuie betyds uitgeskuif het om te voorkom dat hulle op die atol vasgekeer was, het twee dae se lugaanvalle aansienlike verliese vir Japannese vliegtuie en handelsvaart tot gevolg gehad. Die Japanners was gedwing om Truk te laat vaar en kon nou nie die Amerikaners op enige front op die omtrek teenstaan ​​nie. Gevolglik het die Japannese hul oorblywende krag behou ter voorbereiding op wat hulle gehoop het 'n beslissende stryd sou wees. Die Japannese het toe 'n nuwe plan ontwikkel, bekend as A-GO. A-GO het 'n beslissende vlootaksie voorgestel wat êrens van die Palaus tot by die Western Carolines gevoer sou word. Dit was in hierdie gebied dat die nuutgestigte mobiele vloot saam met 'n groot aantal landvliegtuie gekonsentreer sou word. As die Amerikaners die Marianas aanval, word hulle aangeval deur vliegtuie in die omgewing. Dan word die Amerikaners gelok na die gebiede waar die mobiele vloot hulle kan verslaan.
Die Marianas en die Filippynse See
Op 15 Junie 1944 het 535 skepe begin om 128 000 personeellede van die Amerikaanse weermag en marinekorps op die eiland Saipan in die Noordelike Marianas te land. Die geallieerdes het ten doel gehad om vliegvelde naby genoeg die Japannese Eilande te vestig, insluitend Honshu, die ligging van Tokio, om hul bombardement met die nuwe Boeing B-29 Superfortress moontlik te maak. Die vermoë om so 'n komplekse operasie binne 90 dae te beplan en uit te voer, was 'n aanduiding van die geallieerde logistieke superioriteit van die geallieerde.
Japannese bevelvoerders beskou Saipan as noodsaaklik. Die enigste manier om dit te doen was die vernietiging van die Amerikaanse vyfde vloot, met 15 vlootdraers en 956 vliegtuie, 7 slagskepe, 28 duikbote en 69 vernietigers, asook verskeie ligte en swaar kruisers. Viseadmiraal Jisaburō Ozawa het aangeval met nege tiendes van die Japanse gevegsvloot, wat nege draers met 473 vliegtuie, 5 slagskepe, verskeie kruisers en 28 vernietigers insluit. Ozawa se vlieëniers was 2: 1 in die minderheid en hul vliegtuie was besig om te word of was reeds verouderd. Die Japannese het aansienlike lugweer -verdediging gehad, maar het nie nabyheidsweer of goeie radar gehad nie. Met die kans teen hom, het Ozawa 'n gepaste strategie beraam.Sy vliegtuie het 'n groter reikwydte gehad omdat hulle nie met 'n beskermende wapenrusting belaai was nie, wat hulle op ongeveer 480 km kon aanval en 'n radius van 900 km (560 myl) kon deursoek. Die Amerikaanse vloot Hellcat-vegters kon slegs binne 320 km aanval en slegs binne 'n radius van 523 km (325 myl) soek. Ozawa was van plan om hierdie voordeel te gebruik deur sy vloot 480 myl daar buite te plaas. Die Japannese vliegtuie sou die Amerikaanse vragmotors tref, by Guam land om brandstof in te vul, en dan weer die vyand tref wanneer hulle na hul vragmotors terugkeer. Ozawa het ook op ongeveer 500 landvliegtuie op Guam en ander eilande gereken.
Admiraal Raymond A. Spruance het die algemene bevel oor die Amerikaanse vyfde vloot gehad. Die Japannese plan sou misluk het as die veel groter Amerikaanse vloot op Ozawa gesluit het en aggressief aangeval het. Ozawa het korrek afgelei dat Spruance nie sou aanval nie. Die Amerikaanse admiraal Marc Mitscher, in taktiese bevel van Task Force 58, met sy 15 draers, was aggressief, maar Spruance het 'n veto uitgespreek teen Mitscher se plan om Ozawa op te jaag omdat Spruance se bevele die beskerming van die landings op Saipan sy eerste prioriteit gemaak het.
Die magte het tot op daardie stadium bymekaargekom in die grootste seestryd van die Tweede Wêreldoorlog - die Slag van die Filippynse See (19 en 20 Junie 1944). Die afgelope maand het Amerikaanse vernietigers 17 van 25 duikbote uit Ozawa se siftingsmag vernietig. Herhaalde Amerikaanse aanvalle het die Japanse vliegtuie op land vernietig. Ozawa se hoofaanval het geen koördinasie gehad nie, met die Japannese vliegtuie wat in 'n volgorde volg. Na aanleiding van 'n voorskrif van Nimitz, het die Amerikaanse vragmotors almal gevegsinligtingsentrums gehad, wat die vloei van radardata en afsnyopdragte na die Hellcats geïnterpreteer het. Die resultaat is later die Great Marianas Turkey Shoot genoem. Die paar aanvallers wat die Amerikaanse vloot bereik het, het massiewe AA -vuur teëgekom. Slegs een Amerikaanse oorlogskip is effens beskadig.
Op die tweede dag het Amerikaanse verkenningsvliegtuie die vloot van Ozawa geleë, 443 km ver, en duikbote het twee Japannese draers gesink. Mitscher het 230 torpedovliegtuie en duikbomwerpers gelanseer. Toe ontdek hy dat die vyand eintlik nog 97 kilometer verder weg was, buite die vliegtuigreeks (gebaseer op 'n heen- en terugvlug). Mitscher het besluit dat hierdie kans om die Japannese vloot te vernietig, die risiko van vliegtuigverliese werd is as gevolg van die gebrek aan brandstof tydens die terugvlug. In die geheel verloor die VSA 130 vliegtuie en 76 vliegtuigbemanning, maar Japan verloor 450 vliegtuie, drie draers en 445 vliegtuigbemanning. Amerikaanse vliegtuie het die keiserlike Japanse vloot se draagmag effektief vernietig.
'N Maand na die inval in Saipan, het die VSA Guam herower en Tinian gevange geneem.
Nadat die eilande Saipan en Tinian gevange geneem is, is dit wyd deur die Amerikaanse weermag gebruik, aangesien dit uiteindelik die vasteland van Japan binne 'n heen en weer bereik van Amerikaanse B-29 bomwerpers plaas. In reaksie hierop val die Japannese troepe die basisse op Saipan en Tinian van November 1944 tot Januarie 1945 aan. Terselfdertyd en daarna het die Amerikaanse weermag wat uit hierdie eilande gebaseer is, 'n intense strategiese bomaanval gevoer teen die Japannese militêre stede en industriële belangrikheid, insluitend Tokio, Nagoya, Osaka, Kobe en ander.
Leyte -golf, 1944
Na die ramp aan die Filippynse See het die Japannese twee keuses gelaat: óf om hul oorblywende krag in 'n algehele offensief te gebruik, óf om langs te sit terwyl die Amerikaners die Filippyne beset en die seebane tussen Japan en die noodsaaklike hulpbronne van die Nederlanders afsny. Oos -Indië en Malaya. Die plan wat deur die Japannese bedink is, was 'n laaste poging om 'n beslissende stryd te bewerkstellig deur gebruik te maak van hul laaste oorblywende krag, wat die vuurkrag van sy swaar kruisers en slagskepe, wat almal teen die Amerikaanse strandkop in Leyte sou gepleeg word. Die Japannese was van plan om hul oorblywende draers as aas te gebruik om die Amerikaanse draers lank genoeg van die Leyte -golf weg te lok sodat die swaar oorlogskepe enige Amerikaanse skepe kon binnedring en vernietig.
Die Japannese het 'n mag van altesaam vier draers, nege slagskepe, 14 swaar kruisers, sewe ligte kruisers en 35 vernietigers bymekaargemaak. Hulle sou in drie magte verdeel word. Die 'sentrummag', onder bevel van vise -admiraal Takeo Kurita, het bestaan ​​uit vyf slagskepe (waaronder die Yamato en Musashi), 12 kruisers en 13 vernietigers die 'Northern Force', onder bevel van Jisaburō Ozawa, bestaande uit vier draers, twee slagskepe gedeeltelik omskep in draers, drie ligte kruisers en nege verwoesters, bevat die "Southern Force" twee groepe, een onder bevel van Shōji Nishimura bestaande uit twee slagskepe van die Fusō-klas, een swaar kruiser en vier vernietigers, die ander onder Kiyohide Shima bestaan ​​uit twee swaar kruisers, 'n ligte kruiser en vier vernietigers. Die belangrikste sentrummag sou deur die San Bernardino -straat in die Filippynse See gaan, suidwaarts draai en dan die landingsgebied aanval. Die twee afsonderlike groepe van die Southern Force sou aansluit by die landingsgebied deur die Surigao -straat, terwyl die Northern Force saam met die Japannese draers die belangrikste Amerikaanse dekmagte van Leyte sou lok, het die draers slegs 'n totaal van 108 vliegtuie.
Nadat hy op 23 Oktober uit Bruneibaai vertrek het, is die Center Force egter aangeval deur twee Amerikaanse duikbote, wat gelei het tot die verlies van twee swaar kruisers met nog 'n verlamde. Die volgende dag, nadat hy die Sibuyan See op 24 Oktober binnegegaan het, is Center Force die hele dag deur Amerikaanse vliegtuie aangerand en 'n ander swaar kruiser moes terugtrek. Die Amerikaners het toe die Musashi geteiken en dit onder 'n stortvloed torpedo- en bomaanvalle laat sink. Baie ander skepe van Center Force is aangeval, maar het voortgegaan. Die Amerikaanse draers was oortuig dat hul aanvalle deur die middelmag ondoeltreffend gemaak is en het noordwaarts gegaan om die nuutgevonde bedreiging van die Japannese draers van Ozawa's Force aan te spreek. In die nag van 24 en 25 Oktober het die Southern Force onder Nishimura probeer om die Golf van Leyte vanuit die suide in te gaan deur die Surigao-straat, waar 'n Amerikaans-Australiese mag onder leiding van admiraal Jesse Oldendorf, van ses slagskepe, agt kruisers en 26 verwoesters die Japannese in 'n hinderlaag lok. . Met behulp van radar-geleide torpedo-aanvalle het Amerikaanse vernietigers een van die slagskepe en drie vernietigers gesink terwyl hulle die ander slagskip beskadig het. Radar -geleide vlootgeweer het toe die tweede slagskip voltooi, met slegs 'n enkele Japannese vernietiger wat oorleef het. As gevolg van radiostilte kon die groep van Shima nie sy bewegings met die groep van Nishimura koördineer en sinchroniseer nie, en het later in die middel van die ontmoeting by die Surigao -straat aangekom nadat Shima 'n lukraak torpedo -aanval uitgevoer het.
Buite Kaap Enga & ntildeo het die Amerikaners meer as 500 vliegtuiguitskietings op die noordelike mag geloods, gevolg deur 'n oppervlakte groep kruisers en vernietigers. Al vier die Japannese draers is gesink, maar hierdie deel van die Japannese plan het daarin geslaag om die Amerikaanse draers van die Leyte -golf af weg te trek. Op 25 Oktober het die laaste groot oppervlakte -aksie tussen die Japannese en die Amerikaanse vloot tydens die oorlog plaasgevind, buite Samar, toe die sentrummag op 'n groep Amerikaanse escort carriers val wat slegs deur verwoesters en verwoesters begelei word. Albei kante was verbaas, maar die uitkoms was seker, aangesien die Japannese vier slagskepe, ses swaar kruisers en twee ligte kruisers gehad het wat twee vernietigers -eskaders gelei het. Hulle het egter nie hul voordeel ingehou nie, en was tevrede om 'n grootliks besluitlose skietery -tweestryd te voer voordat hulle uitbreek. Die Japannese verliese was uiters swaar met vier draers, drie slagskepe, ses swaar kruisers, vier ligte kruisers en elf vernietigers wat gesink het, terwyl die Amerikaners een ligte vragmotor en twee begeleiers, 'n verwoester en twee verwoesters -begeleiers verloor het. Die Slag van die Golf van Leyte was waarskynlik die grootste seestryd in die geskiedenis en was die grootste seestryd van die Tweede Wêreldoorlog.
Op 20 Oktober 1944 beland die Amerikaanse sesde leër, ondersteun deur vloot- en lugbombardeer, op die gunstige oostelike oewer van Leyte, noord van Mindanao. Die Amerikaanse sesde leër het sy opmars uit die ooste voortgesit, terwyl die Japannese versterkings na die Ormoc Bay -gebied aan die westekant van die eiland gehaas het. Terwyl die Sesde Leër suksesvol versterk is, kon die Amerikaanse Vyfde Lugmag die Japannese pogings tot hervoorsiening vernietig. In stortreën en oor moeilike terrein het die opmars voortgegaan oor Leyte en die naburige eiland Samar in die noorde. Op 7 Desember het die Amerikaanse weermag -eenhede by Ormocbaai geland en na 'n groot land- en luggeveg die Japannese vermoë om Leyte te versterk en te voorsien, afgesny. Alhoewel hewige gevegte maande lank op Leyte voortgeduur het, was die Amerikaanse weermag in beheer.
Op 15 Desember 1944 is landings teen minimale weerstand op die suidelike strande van die eiland Mindoro, 'n belangrike plek in die beplande Lingayen -golfoperasies, gemaak ter ondersteuning van groot aanlandings wat op Luzon geskeduleer is. Op 9 Januarie 1945, aan die suidelike oewer van die Lingayen -golf aan die westelike kus van Luzon, het generaal Krueger se sesde leër sy eerste eenhede laat beland. Bykans 175 000 mans volg binne 'n paar dae oor die 32 km lange strandkop. Met swaar lugondersteuning het weermag -eenhede in die laaste week van Januarie die binneland ingestoot en Clark Field, 64 km noordwes van Manila, ingeneem.
Nog twee groot landings volg, een om die Bataan -skiereiland af te sny, en 'n ander, wat 'n valskermval insluit, suid van Manila. Pincers het die stad toegemaak en op 3 Februarie 1945 het elemente van die 1ste Kavaleriedivisie die noordelike buitewyke van Manila binnegedring en die 8ste Kavallerie het deur die noordelike voorstede en in die stad self gegaan.
Namate die opmars op Manila vanuit die noorde en die suide voortgeduur het, is die Bataan -skiereiland vinnig beveilig. Op 16 Februarie val valskermsoldate en amfibiese eenhede die eilandvesting Corregidor aan, en weerstand eindig daar op 27 Februarie.
In totaal het tien Amerikaanse afdelings en vyf onafhanklike regimente op Luzon geveg, wat dit die grootste veldtog van die Stille Oseaan -oorlog gemaak het, met meer troepe as wat die Verenigde State in Noord -Afrika, Italië of Suid -Frankryk gebruik het. Magte was onder meer die Mexikaanse vegvliegtuig Escuadr & oacuten 201 as deel van die Fuerza A & eacuterea Expedicionaria Mexicana (FAEM & mdash "Mexikaanse ekspedisie -lugmag"), met die eskader verbonde aan die 58ste veggroep van die Amerikaanse weermag se lugmag wat taktiese ondersteuningsopdragte gevlieg het. Van die 250 000 Japannese troepe wat Luzon verdedig, is 80 persent dood. Die laaste Japannese soldaat in die Filippyne wat oorgegee het, was Hiroo Onoda op 9 Maart 1974.
Palawan-eiland, tussen Borneo en Mindoro, die vyfde grootste en mees westelike Filippynse eiland, is op 28 Februarie binnegeval met die landing van die agtste leër by Puerto Princesa. Die Japannese het Palawan min regstreeks verdedig, maar die opruiming van Japannese verset het tot einde April geduur, aangesien die Japannese hul algemene taktiek gebruik het om terug te trek in die bergwoude, versprei as klein eenhede. Dwarsdeur die Filippyne is Amerikaanse troepe deur Filippynse guerrillas gehelp om die wagte te vind en te stuur.
Die Amerikaanse agtste weermag het daarna oorgegaan na sy eerste landing op Mindanao (17 April), die laaste van die belangrikste Filippynse eilande wat geneem is. Mindanao is gevolg deur inval en besetting van Panay, Cebu, Negros en verskeie eilande in die Sulu -argipel. Hierdie eilande bied basisse vir die Amerikaanse vyfde en dertiende lugmag om teikens in die Filippyne en die Suid -Chinese See aan te val.
Nazi -Duitsland het oorgegee op 7 Mei 1945. Generaal Alfred Jodl, wat die Duitse opperbevel verteenwoordig, het 'n dokument onderteken wat onvoorwaardelik alle Duitse militêre magte oorgee, om die volgende dag in werking te tree en sodoende die Tweede Wêreldoorlog in Europa te beëindig. Die oorlog in die Stille Oseaan het egter voortgegaan sonder enige teken van 'n Japannese oorgawe.
Die Slag van Iwo Jima ("Operation Detachment") in Februarie 1945 was een van die bloedigste gevegte wat die Amerikaners in die Stille Oseaan -oorlog gevoer het. Iwo Jima is 'n eiland van 21 km2, halfpad tussen Tokio en die Mariana -eilande. Holland Smith, die bevelvoerder van die invalsmag, het ten doel gehad om die eiland te verower en te voorkom dat dit as 'n vroeë waarskuwingstasie teen lugaanvalle op die Japanse Tuis-eilande gebruik word, en as 'n noodlandingsveld gebruik word. Luitenant -generaal Tadamichi Kuribayashi, die bevelvoerder van die verdediging van Iwo Jima, het geweet dat hy nie die stryd kon wen nie, maar hy het gehoop dat die Amerikaners veel meer sou ly as wat hulle kon verduur.
Van vroeg in 1944 tot die dae voor die inval, het Kuribayashi die eiland omskep in 'n massiewe netwerk van bunkers, versteekte gewere en 18 myl ondergrondse tonnels. Die swaar Amerikaanse vloot- en lugbombardement het min gedoen as om die Japannese verder ondergronds te dryf, wat hul posisies ondeurdringbaar maak vir vyandelike vuur. Hulle pilboksies en bunkers was almal verbind sodat dit weer in beslag geneem kan word as een uitgeslaan word. Die netwerk van bunkers en pilbusse het die verdediger baie bevoordeel.
Vanaf middel Junie 1944 het Iwo Jima onder aanhoudende lugbombardeer en vlootartillerie gekom. Kuribayashi se verborge gewere en verdediging het die konstante bombardement egter feitlik ongedeerd oorleef. Op 19 Februarie 1945 het ongeveer 30 000 man van die 3de, 4de en 5de Mariene Afdeling aan die suidoostelike kus van Iwo geland, net onder die berg Suribachi, waar die meeste van die eiland se verdediging gekonsentreer was. Vir 'n geruime tyd het hulle nie onder skoot gekom nie. Dit was deel van Kuribayashi se plan om vuur te hou totdat die landingstrande vol was. Sodra die mariniers die binneland binnegedring het na 'n reeks vyandige bunkers, het hulle onder verwoestende masjiengeweer en artillerievuur gekom wat baie van die mans afgesny het. Aan die einde van die dag het die mariniers die weskus van die eiland bereik, maar hul verliese was skrikwekkend byna 2 000 man wat dood of gewond is.
Op 23 Februarie het die 28ste Marine -regiment die top van Suribachi bereik, wat gelei het tot die nou beroemde Raising the Flag on Iwo Jima -prentjie. Marinesekretaris James Forrestal, toe hy die vlag sien, het hy opgemerk "daar sal 'n mariene korps wees vir die volgende 500 jaar". Die vlaghysing word dikwels genoem as die mees gereproduseerde foto van alle tye en het die argetipiese voorstelling geword, nie net van die geveg nie, maar ook van die hele Stille Oseaanoorlog. Die res van Februarie het die Amerikaners noordwaarts gestoot, en teen 1 Maart het twee derdes van die eiland ingeneem. Maar eers op 26 Maart is die eiland uiteindelik beveilig. Die Japanners het tot die laaste man geveg, 6 800 mariniers vermoor en bykans 20 000 meer gewond. Die Japannese verliese het 'n totaal van meer as 20 000 mense gedood, en slegs 1 083 gevangenes is geneem. Geskiedkundiges debatteer of dit die slagoffers wat dit opgedoen het, strategies werd was.
Die grootste en bloedigste Amerikaanse geveg het in Okinawa gekom, aangesien die VSA na lugbase gesoek het vir 3000 B-29-bomwerpers en 240 eskaders van B-17-bomwerpers vir die intense bombardement van Japan se tuiseilande ter voorbereiding op 'n volskaalse inval aan die einde van 1945. Die Japannese, met 115 000 troepe wat deur duisende burgerlikes op die swaar bevolkte eiland aangevul is, het nie op die strande weerstaan ​​nie, en hul strategie was om die aantal soldate en mariene ongevalle en vlootverliese as gevolg van Kamikaze -aanvalle te maksimeer. Na 'n intense bombardement het die Amerikaners op 1 April 1945 geland en op 21 Junie die oorwinning verklaar. Die ondersteunende vlootmagte was die teikens vir 4 000 soorte, baie deur Kamikaze -selfmoordvliegtuie. Amerikaanse verliese het altesaam 38 skepe van alle soorte gesink en 368 is beskadig en 4 900 matrose is dood. Die Amerikaners het 75 000 slagoffers op die grond gely. 94% van die Japannese soldate sterf saam met baie burgerlikes.
Die Britse Stille Oseaan -vloot het in die Okinawa -operasie as 'n aparte eenheid van die Amerikaanse taakgroepe gewerk. Die doel daarvan was om vliegvelde op die ketting van eilande tussen Formosa en Okinawa aan te val, om te verhoed dat die Japannese die verdediging van Okinawa uit daardie rigting versterk.
Landings in die Japanese Home Islands
Harde gevegte op die Japannese tuiseilande Iwo Jima, Okinawa, en ander het tot albei kante afgryslike slagoffers gelei, maar het uiteindelik 'n Japannese nederlaag tot gevolg gehad. Van die 117 000 Okinawan en Japannese troepe wat Okinawa verdedig, het 94 persent gesterf.  Gekonfronteer met die verlies van die meeste van hul ervare vlieëniers, het die Japannese hul gebruik van kamikaze -taktiek verhoog in 'n poging om onaanvaarbaar groot ongevalle vir die Geallieerdes te veroorsaak. Die Amerikaanse vloot het voorgestel om 'n Japannese oorgawe te dwing deur 'n totale vlootblokkade en lugaanvalle.
Teen die einde van die oorlog namate die rol van strategiese bombardemente belangriker geword het, is 'n nuwe bevel vir die Amerikaanse strategiese lugmag in die Stille Oseaan gestig om toesig te hou oor alle Amerikaanse strategiese bombardemente in die halfrond, onder die Amerikaanse weermaggeneraal Curtis LeMay . Japanse industriële produksie het gedaal, want byna die helfte van die beboude gebiede van 67 stede is vernietig deur B-29 brandaanvalle. Net op 9 en 10 Maart 1945 is ongeveer 100,000 mense dood in 'n brand wat veroorsaak is deur 'n brandaanval op Tokio. LeMay het ook toesig gehou oor Operation Starvation, waarin die binnelandse waterweë van Japan op groot skaal deur die lug gemyn is, wat die klein hoeveelheid Japannese seevaart wat oor is, ontwrig het. Op 26 Julie 1945 het die president van die Verenigde State, Harry S. Truman, die president van die nasionalistiese regering van Chiang Kai-shek en die premier van Groot-Brittanje Winston Churchill die Potsdam-verklaring uitgereik, waarin die voorwaardes vir oorgawe vir die Ryk van Japan soos ooreengekom tydens die Potsdam -konferensie. Hierdie ultimatum het gesê dat as Japan nie sou oorgee nie, dit 'vinnige en volslae vernietiging' sou ondergaan.
Op 6 Augustus 1945 gooi die VSA 'n atoombom op die Japanse stad Hiroshima in die eerste kernaanval in die geskiedenis. In 'n persverklaring wat na die atoombom op Hiroshima uitgereik is, het Truman Japan gewaarsku om oor te gee of "verwag 'n reën van ondergang uit die lug, waarvan nog nooit op hierdie aarde gesien is nie." Drie dae later, op 9 Augustus, die VSA het nog 'n atoombom op Nagasaki gegooi, die laaste kernaanval in die geskiedenis. Meer as 140,000 en 240,000 mense is dood as 'n direkte gevolg van hierdie twee bombardemente. Die noodsaaklikheid van die atoombomaanvalle word lank gedebatteer, en teenstanders beweer dat 'n vlootblokkade en 'n lugbom -veldtog reeds 'n inval, dus die atoombom, onnodig gemaak het. Ander geleerdes het egter aangevoer dat die bombardemente die Japannese regering tot oorgawe geskok het, en keiser het uiteindelik aangedui dat hy die oorlog wou stop. 'N Ander argument ten gunste van die atoombomme is dat dit gehelp het om Operation Downfall te vermy, of 'n langdurige blokkade- en bomaanval, waarvan enige veel groter ongevalle onder Japannese burgers sou veroorsaak het. Historikus Richard B. Frank het geskryf dat 'n Sowjet -inval in Japan nooit waarskynlik is nie omdat hulle onvoldoende vlootvermoë het om 'n amfibiese inval in Hokkaidō te onderneem
Die gevolge van die "Twin Shocks" en die Sowjet -toetrede en die atoombomaanvalle was diep.Op 10 Augustus het die Japannese kabinet die 'heilige besluit' geneem om die voorwaardes van Potsdam te aanvaar op een voorwaarde: die 'prerogatief van Sy Majesteit as 'n Soewereine Heerser'. Op 15 Augustus die middag, na die opsetlike dubbelsinnige antwoord van die Amerikaanse regering, waarin verklaar word dat die 'gesag' van die keiser 'onderhewig is aan die opperbevelhebber van die geallieerde magte', stuur die keiser na die nasie en aan die wêreld in die algemeen oorgawe van oorgawe, wat die Tweede Wêreldoorlog beëindig het.
"Sou ons aanhou veg, sou dit nie net 'n uiteindelike ineenstorting en uitwissing van die Japannese nasie tot gevolg hê nie, maar dit sou ook tot die totale uitwissing van die menslike beskawing lei."
Keiser Hirohito, The Imperial Rescript van 15 Augustus 1945
In Japan word 14 Augustus beskou as die dag waarop die Stille Oseaan -oorlog geëindig het. Aangesien Imperial Japan eintlik op 15 Augustus oorgegee het, het hierdie dag egter in die Engelssprekende lande bekend gestaan ​​as VJ Day (Victory in Japan). Die formele Japanse instrument van oorgawe is op 2 September 1945 onderteken op die slagskip USS Missouri, in Tokiobaai. Die oorgawe is deur generaal Douglas MacArthur aanvaar as opperbevelhebber van die geallieerde magte, met verteenwoordigers van verskeie geallieerde nasies, van 'n Japannese afvaardiging onder leiding van Mamoru Shigemitsu en Yoshijirō Umezu.
Na hierdie tydperk is MacArthur na Tokio om toesig te hou oor die naoorlogse ontwikkeling van die land. Hierdie tydperk in die Japannese geskiedenis staan ​​bekend as die besetting.
Daar was ongeveer 426,000 Amerikaanse slagoffers: 161,000 sterftes (insluitend 111,914 in die geveg en 49,000 nie-gevegte), 248,316 gewondes en 16,358 gevangenes (sonder om die gevangenes wat gesterf het te tel). Wesenlike verliese was 188+ oorlogskepe, waaronder 5 slagskepe, 11 vliegdekskepe, 25 kruisers, 84 vernietigers en verwoesters, en 63 duikbote, plus 21,255 vliegtuie. Dit het die USN 'n ruilverhouding van 2-1 met die IJN gegee ten opsigte van skepe en vliegtuie.
Die Amerikaanse protektoraat in die Filippyne het aansienlike verliese gely. Militêre verliese was 27 000 dooies (insluitend krygsgevangenes), 75 000 lewende krygsgevangenes en 'n onbekende aantal gewondes, sonder om onreëlmatiges te tel wat tydens die opstand geveg het. Tussen 500 000 en 1 000 000 Filippynse burgerlikes is dood weens oorlogstekorte of Japanse oorlogsmisdade.
800 000 Japannese burgerlikes en meer as 2 miljoen Japannese soldate is tydens die oorlog dood. Volgens 'n verslag wat deur die Relief Bureau van die Japannese ministerie van gesondheid en welsyn in Maart 1964 opgestel is, het gesamentlike sterfgevalle van die Japannese weermag en vloot tydens die oorlog (1937 en ndash45) ongeveer 2,121,000 man getel, meestal teen die Amerikaners (1,1+ miljoen) op plekke soos die Solomons, Japan, Taiwan, die Sentraal -Stille Oseaan en die Filippyne, of teen verskillende Chinese faksies (500 000+), hoofsaaklik die NRA en KKP, tydens die oorlog op die Chinese vasteland, die Chinese versetbeweging in Mantsjoerije en Birma .
Die IJN het meer as 341 oorlogskepe verloor, waaronder 11 slagskepe, 25 vliegdekskepe, 39 kruisers, 135 vernietigers en 131 duikbote, amper heeltemal in aksie teen die Amerikaanse vloot. Die IJN en IJA het saam sowat 45 125 vliegtuie verloor.
Op 7 Desember 1941 is 2 403 nie-vegters (2 335 neutrale militêre personeel en 68 burgerlikes) dood en 1 247 gewond tydens die Japannese verrassingsaanval op Pearl Harbor. Omdat die aanval plaasgevind het sonder 'n oorlogsverklaring of uitdruklike waarskuwing, is dit deur die Tokio -proewe as 'n oorlogsmisdaad beskou.
Tydens die Stille Oseaan-oorlog het Japannese soldate miljoene nie-vegters, insluitend krygsgevangenes, uit omliggende lande vermoor. Minstens 20 miljoen Chinese is dood tydens die Tweede Sino-Japannese Oorlog (1937 en 1945).
Eenheid 731 was 'n voorbeeld van gruweldade in die oorlog tydens 'n burgerbevolking tydens die Tweede Wêreldoorlog, waar eksperimente uitgevoer is op duisende Chinese en Koreaanse burgerlikes sowel as geallieerde krygsgevangenes. In militêre veldtogte het die Keiserlike Japanse leër biologiese wapens en chemiese wapens op die Chinese gebruik en ongeveer 400 000 burgerlikes doodgemaak. Die Nanking -bloedbad is nog 'n voorbeeld van gruweldade wat Japanse soldate op 'n burgerlike bevolking gepleeg het.
Volgens die bevindinge van die Tokio -tribunaal was die sterftesyfer van Westerse gevangenes 27%, ongeveer sewe keer dié van krygsgevangenes onder die Duitsers en Italianers. Die mees berugte gebruik van dwangarbeid was in die bou van die "Death Railway" van Birma en Thailand. Ongeveer 1,536 Amerikaanse burgers is dood of andersins dood aan mishandeling en mishandeling in Japannese interneringskampe in die Verre Ooste in vergelyking, 883 Amerikaanse burgerlikes is dood in Duitse interneringskampe in Europa.
'N Bekende voorbeeld van geïnstitusionaliseerde seksuele slawerny is' troosvroue ', 'n eufemisme vir die 200 000 vroue, meestal uit Korea en China, wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in die kampe van die Imperial Japanese Army gedien het. Sowat 35 Nederlandse troosvroue het 'n suksesvolle saak voor die Batavia Militêre Tribunaal in 1948 gebring. In 1993 het die hoofkabinetsekretaris, Yōhei Kōno, gesê dat vroue tot bordele gedwing is wat deur die Japanse oorlogstydperk bestuur is. Ander Japannese leiers het om verskoning gevra, waaronder die voormalige premier Junichiro Koizumi in 2001. In 2007 het die destydse premier Shinzō Abe gesê: "Die feit is dat daar geen bewyse is dat daar dwang was nie."
Die Three Alls Policy (Sankō Sakusen) was 'n Japannese verskroeide aarde -beleid wat in China aangeneem is, en die drie is: "Kill All, Burn All and Loot All". Die Sankō Sakusen, wat in 1940 deur Ryūkichi Tanaka begin is, is in 1942 in Noord -China op volle skaal deur Yasuji Okamura geïmplementeer. Volgens historikus Mitsuyoshi Himeta was die veldbrandveldtog verantwoordelik vir die dood van 'meer as 2,7 miljoen' Chinese burgerlikes.
Die versameling skedels en ander oorblyfsels van Japannese soldate deur geallieerde soldate het deur verskeie studies getoon dat dit wydverspreid genoeg was om kommentaar te lewer deur die geallieerde militêre owerhede en Amerikaanse oorlogstydperse.
Na die oorgawe van Japan het die Internasionale Militêre Tribunaal vir die Verre Ooste van 29 April 1946 tot 12 November 1948 in Ichigaya, Tokio, plaasgevind om die beskuldigdes van die ernstigste oorlogsmisdade te verhoor. Intussen is militêre tribunale ook deur die terugkerende moondhede in Asië en die Stille Oseaan gehou vir mindere figure.
Met 'n nuwe toets kan die dorings seesterre so vinnig soos 'n tuisdragtigheidsstel opspoor word
Navorsers van die Australian Institute of Marine Science het 'n peilstoktoets ontwikkel wat doringstertjies (CoTS) op koraalriwwe kan opspoor deur dieselfde tegnologie as tuisdragtigheidstoetse te gebruik.
Die peilstok, wat ontwerp is om in die veld gebruik te word, meet spesifieke DNA wat CoTS in die seewater vrystel. Die vinnige toets kan baie lae getalle van die koraalvretende plaag opspoor, wat moeilik kan wees om op te spoor met die huidige opnamemetodes.
Die biochemikus van AIMS en die hoofskrywer van die studie, Jason Doyle, het gesê dat die sensitiewe toets 'n vroeë waarskuwings- en intervensiestelsel vir toekomstige CoTS -uitbrake kan ondersteun. Dit kan ook burgerwetenskaplikes, toerisme -operateurs en bestuurders van die Great Barrier Reef in staat stel om te help met vroeë waarskuwings.
'Dit is die soort tegnologie wat ons graag aan soveel mense moontlik wil uitreik, want hoe meer mense hierdie toets doen, hoe meer inligting het ons oor die ligging van CoTS en die beter bestuursuitkomste wat ons kan bereik, 'Het mnr Doyle gesê.
'N Gemiddelde volwasse CoTS (Acanthaster vgl. Solaris) kan daagliks 'n hoeveelheid koraal eet, en uitbrake dra aansienlik by tot die verlies van koraal op die Groot Barrièrerif. Daar was drie uitbrake sedert 1962, met 'n vierde uitbraak tans aan die gang.
Die inheemse seester steek dikwels onder of op koraalplate weg, terwyl jonger CoTS so klein as 'n paar millimeter kan wees. Dit maak dit vir tradisionele duikeropnames moeiliker om die wesens raak te sien en opkomende uitbrake te identifiseer.
Die peilstok toetsnavorsing, gepubliseer in die tydskrif Omgewings -DNA, bou voort op die vorige deurbraakwerk van AIMS om laboratoriumgebaseerde, DNA-opsporingstegnieke te ontwikkel om CoTS meer effektief en op die vlak voor die uitbraak te vind.
'Organismes laat 'n genetiese skaduwee agter waar hulle ook al gaan, so ons gebruik die genetiese skaduwee van CoTS in seewater om die teenwoordigheid van volwassenes en babas aan te dui,' het mnr. Doyle gesê. 'Maar as hierdie tegniek regtig 'n vroeë waarskuwingstelsel sou wees, moes ons ons bekragtigde gereedskap vir die opsporing van DNA (eDNA) uit die laboratorium in die hande bring van nie-laboratoriummense in die veld.'
Vir hul onlangse studie het mnr Doyle en sy AIMS -kollega dr Sven Uthicke hulle tot die wêreld van menslike diagnostiek gewend vir die antwoord. Hulle het 'n peilstok op die rak en 'n tegnologie met die naam Lateral Flow Assay (LFA) aangepas om DNA in mariene omgewings op te spoor. LFA word al baie jare in tuisbloedsuiker- en swangerskapstoetse gebruik, en meer onlangs vir koronavirustoetse.
Die nuwe toets kan baie klein hoeveelhede CoTS DNA meet, tot 0,1 pikogram, wat dit moontlik sensitief maak vir baie lae digthede van die dier. Net soos sy eweknieë vir menslike diagnose, toon die CoTS-peilstoktoetse 'n positiewe reaksie deur die voorkoms van 'n streep.
Navorsers het seewatermonsters van Lizard Island, noord van Cairns, en Elizabeth Reef, noord van Mackay, versamel en CoTS DNA gevind waar tradisionele opnamemetodes geen van die diere gevind het nie.
Doyle het gesê dat die studie die eerste stap was in die ontwikkeling van 'n instrument wat uiteindelik slegs 'n paar druppels seewater benodig om CoTS op te spoor. Hy het ook beklemtoon dat die nuwe metode nie 'n alternatief vir opnamemetodes is nie, maar dat dit die koste -effektiwiteit daarvan verhoog.
'Ons beskou dit as 'n manier om die rooi vlag op te lig, sodat ons weet dat daar waarskynlik 'n goeie rede is om mense in die water te kry, maar nie die plek daar nie, en die gebruik van hulpbronne soos duikers, bote en ander infrastruktuur maksimeer ," hy het gesê.
Hierdie navorsing is ondersteun deur 'n toekenning van die National Geographic Society en die Ian Potter Foundation.
CO2 opborrel van die seebodem af. Kopiereg David Liittschwager.
10 Julie 2015 deur Jason Hall-Spencer
CO2 uitstoot maak die oseane suur. Ons is nog nie seker wat dit met die seelewe sal doen nie, maar op baie plekke is dit onwaarskynlik dat die resultaat goed sal wees. Jason Hall-Spencer beskryf sy pogings om die impak te verstaan ​​deur plekke te ondersoek waar die gas natuurlik uit die seebodem borrel.
Koolstofdioksied (CO2) uitstoot veroorsaak versuring van die see (OA), wat beslis sleg klink. Tog sal die seë nie suur word nie, in die sin dat hulle pH onder sewe val, selfs al verbrand ons al die hout, steenkool, gas en olie op aarde. So, wat is die probleem?
Gemiddeld het die pH aan die oppervlak van die oseane met slegs 0 & middot1 gedaal sedert die verbranding van steenkool vir stoomkrag in die 18de eeu wydverspreid geraak het, en as ons die koolwaterstowwe van die planeet vinnig verbrand, kan dit tot 7 en middot4 daal. Dit is dus steeds basies. Die pH van kuswaters kan grootliks wissel, tussen 'n hele eenheid tussen nag en dag, omdat plante en alge CO opneem2 bedags deur fotosintese, wat die water se pH verhoog. Tog, net soos ons meer CO uitasem2 as wat ons inasem, verhoog mariene organismes CO2 vlakke deur asemhaling sodat pH -vlakke snags weer daal.
Verbasend produktiewe visserye vind plaas in opwelende streke waar CO2 en voedingsryke waters wat van onder af opstroom, stimuleer die groei van alge en verskaf volop voedsel. Ons weet dus dat die seelewe kan floreer ten spyte van 'n lae of baie wisselende pH, so hoekom het NERC, Defra en DECC net 12 miljoen belastingbetalers se geld gepomp om meer oor OA uit te vind?
Een rede is dat die klein daling in pH wat ons sedert die Industriële Revolusie gesien het, enorme veranderinge weerspieël in die konsentrasie van waterstofione wat reeds 30% in die oppervlaktewater styg. Hulle neem so vinnig toe dat hulle konsentrasie teen 2100 na verwagting 130% hoër sal wees as op enige stadium in die menslike geskiedenis.
Dit verander die chemie van seewater, verminder die vlakke van opgeloste karbonaat en veroorsaak dat dit byt vir baie seediere en diere. Dit is die spoed van hierdie verandering wat die meeste kommer wek, aangesien dit die verweringstempo van alkaliese gesteentes oorskry, wat uiteindelik weer die koolstofvlakke sal verhoog. Die afgelope jaar is 800km 2 van die seebodem voor Ysland nuut blootgestel aan waters wat korrosief is vir die skulpe en geraamtes van die seelewe. Ek het nie die berekeninge vir die Britse waters uitgevoer nie, maar ons is ook geraak.
'N Ander, minder goed bestudeerde rede om in OA-navorsing te belê, is dat CO2 is 'n bron vir mariene plante en alge. Hulle vang koolstof op om te oorleef, en dit kan ons help om die probleem te verminder.
Sedert 2006, toe ek die eerste keer van OA gehoor het, het ek ekspedisies uitgevoer na gebiede van die seebodem wat reeds versuur is, sodat ons kan sien watter organismes floreer en watter kwesbaar is. Ons het gefokus op onderwater vulkane in die Middellandse See en Papoea -Nieu -Guinee waar CO2 borrel soos 'n jacuzzi deur die seebodem en versuur groot gebiede eeue lank.
Eerstens het ons die chemie van die studieplekke noukeurig gemonitor sodat ons kon tuisgaan op gebiede met die daaglikse variasie in CO2 gevind in natuurlike kusstelsels, maar sonder die verwarrende gevolge van verhoogde hitte, alkaliniteitsafwykings of giftige chemikalieë wat gereeld by vulkaniese sypel voorkom. Hierdie natuurlike variasies in CO2 vlakke van plek tot plek wys duidelik hoe habitatte verander namate die karbonaatvlakke daal.
Leer van CO2 sypel
Ons het soortgelyke verskuiwings by die ekosisteem gevind, so ek is nou oortuig dat OA 'n spelwisselaar sal wees. Hoe dit afspeel hang af van die ligging, met twee hoofoorsake van verandering - die bytende effekte van CO2, en die manier waarop plante en alge dit gebruik.
In die water rondom die sypel het ons gevind dat alge wat bekend staan ​​as diatome, waarvan die doppe uit onoplosbare silika bestaan, besonder goed vaar, terwyl plankton met kalsiumkarbonaat skulpe, soos coccolithophores, oplos. Op die seebodem vermeerder alge wat koraalriwwe aanval deur in hul harde geraamtes in te boor - so ook bruin seewier, wat stadiger groeiende mededingers soos koraalalge oorweldig.
Hierdie verkalkte koraalagtige seewiere was veral 'n gunsteling van my sedert ek my doktorsgraad hierop behaal het - dit kan 'n habitat bied vir 'n ryk mengsel van plante en diere en vorm 'hotelle' vir ongewerweldes en jongvisse. Hulle gee chemikalieë af wat die metamorfose en vestiging van kommersieel belangrike skulpvis stimuleer, maar tog is dit een van die duidelikste groepe om sleg te vaar as CO2 vlakke styg.
Ons sien 'n oorvloedige lewe by CO2 sypel, maar slegs sommige van die spesies wat ons vandag het, kan floreer. Wat my die meeste bekommer, is dat biodiversiteit konsekwent as CO val2 vlakke styg, beide in gematigde en tropiese waters. Seegras floreer - 'n goeie ding as hulle koolstof opneem en stoor - maar die habitatte wat hulle vorm, is baie minder uiteenlopend by hoë CO2.
Riwwe wat gevorm word deur koraal of weekdiere word ernstig verswak as CO2 styg, so diepwaterriwwe buite die Verenigde Koninkryk sal ly as ons waters meer korrosief raak vir hul geraamtes. In die trope sal verswakte riwwe waarskynlik die erosie van die kus vererger, wat reeds 'n probleem is as gevolg van stygende seevlakke, verhoogde storms en die verlies van beskermende habitatte soos mangrove -moerasse. Daar bestaan ​​ook 'n risiko vir lewensbestaan ​​- riwwe bied 'n habitat vir visse, en ons het gevind dat die broei en territoriale gedrag van visse ontwrig word by CO2 sypel.
Sommige organismes kan aanpas by die gevolge van langtermynversuring - sommige kan selfs vinniger verkalk met meer CO2 - maar die meer suur toestande bevoordeel veral nie-verkalkte organismes. Jellievisse, anemone en sagte koraal doen dit veral goed, maar as ons harde koraal en die riwwe wat deur 'n wurmslap gevorm word, bekend staan ​​as 'wurmslakke', in gebiede met 'n gemiddelde pH van 7 en middot8 oorplant, los dit op. Versuurde oseane kan dus oorheers word deur baie minder spesies met verkrummelende riwwe en die opkoms van byvoorbeeld jellievisse en seewier.
'N Paar spesies het 'n buitenste laag beskermende weefsel waarmee hulle kan groei in versuurde seewater, soos Porites -koraal in die trope en Mytilus -mossels in gematigde gebiede. Maar selfs hierdie CO2 verdraagsame organismes kan slegs oorleef as hulle nie deur ander faktore gestres word nie. Die kombinasie van versuring en stygende temperature vermy koraal en skulpvis en verhoog CO2 verminder biodiversiteit oor die hele linie, van eenvoudige organismes soos bakterieë en mikroalge, tot groteres soos koraal en weekdiere.
Wat beteken dit vir die Britse kushabitats en visserye? Ek is nie seker nie. Ons hoogs produktiewe water kan oesters, mossels en koraal genoeg voedsel voorsien om die daling van die karbonaatvlakke die hoof te bied. Volgende jaar hoop ek om natuurlike analoë vir toekomstige oseaanomstandighede in die Noord -Atlantiese Oseaan te bestudeer, aangesien dit organismes met meer kans om te hanteer sal openbaar. Versuring kan seegasse, kelpe en diatome bevoordeel, afhangende van hoe dit in wisselwerking met warm water is, die vermoë van hierdie organismes om OA teen te werk deur CO op te neem2 kan diegene help wat hul bestaan ​​verdien deur skulpvis -akwakultuur, of wat afhanklik is van riwwe vir kusbeskerming en toerisme.
Die afgelope vyf jaar se werk toon dat OA 'n ernstige probleem is met werklike finansiële koste, en dat die seelewe reeds geraak word. Hierdie bewyse help om verandering te versnel, aangesien regerings ernstig word oor die vermindering van uitstoot. Belegging in navorsing is absoluut die moeite werd - 'vooraf gewaarsku is voorarm'. Ons weet dat stelsels onder minder spanning meer veerkragtig is - ek hoop dat hierdie nuwe kennis die kusbestuur kan help verbeter en pogings tot herstel van die see kan versterk.
Die Nemesis -effek.
Belas deur 'n groeiende aantal oorvleuelende spannings, kan die wêreld se ekosisteme toenemend vatbaar word vir 'n vinnige, onverwagte agteruitgang.
In 1972 is 'n dam genaamd die Ysterpoort voltooi op 'n stuk van die Donau -rivier tussen Roemenië en wat nou Serwië is. Dit is gebou om elektrisiteit op te wek en om te verhoed dat die rivier ongeveer 26 000 vierkante kilometer van sy vloedvlakte besoek. Dit het hierdie dinge gedoen, maar dit is nie al wat dit gedoen het nie.
Die Donau is die grootste van die vyf groot riviere wat in die Swart See loop. Hierdie riviere het duisende jare lank tonne dooie plantegroei in hierdie byna landlose oseaan uitgespoel. Terwyl dit in die stilstaande dieptes van die see insink, word die puin ontbind deur bakterieë wat al die opgeloste "vrye" suurstof verbruik ([O. sub.2]), en dan hul werk voortgaan deur suurstof uit die sulfaatione te trek (S [O .sub.4]) wat 'n normale komponent van seewater is. Daardie proses stel waterstofsulfiedgas ([H.s. 2] S) vry, wat een van die giftigste stowwe in die wêreld is. een diep asem daarvan sou jou waarskynlik doodmaak. Die dieptes van die see bevat die grootste waterstofsulfiedreservoir ter wêreld, en die opgeloste gas dwing feitlik elke lewende ding in die water om aan die oppervlak te vasklou of te sterf. die Swart See leef slegs langs sy kus, en in 'n suurstofryke oppervlaklaag wat hoogstens 200 meter dik is - minder as 'n tiende van die maksimum diepte van die see.
Die Donau dra 70 persent van die Swart See se vars water en ongeveer 80 persent van sy gesusiliseerde silikaat by - in wese klein stukkies sand.Die silikaat word verbruik deur 'n groep eensellige alge genaamd diatome, wat dit gebruik om hulself in glasagtige rokke te omhul. Die diatomee voed die voedselweb van die see aan, maar diatome wat nie vang nie, sterf uiteindelik en sak in die dooie sone onder, saam met enige ongebruikte silikaat. Vars bydraes van silikaat is dus nodig vir die handhawing van die diatoompopulasie. Maar toe die ysterhekke sluit, het die meeste van die Donau se silikaat in die stil waters van die uitgestrekte meer agter die dam begin lê. Swart See -silikaatkonsentrasies het met 60 persent gedaal.
Die daling in silikaatkonsentrasies het saamgeval met 'n toename in stikstof- en fosforbesoedeling as gevolg van afloop van kunsmis en die riool van die 160 miljoen mense wat in die Swartsee -dreinering woon. Stikstof en fosfor is plantvoedingstowwe - daarom bevat dit kunsmis. In water bevorder hierdie voedingstofbesoedeling plofbare algbloeisels. Die Swartsee -diatome het begin blom, maar die gebrek aan silikaat het hul getalle beperk en hulle verhinder om al die voedingstowwe in te neem. Die tjek het 'n geleentheid geskep vir ander soorte alge, wat vroeër deur die diatomeë onderdruk is. Sommige hiervan was dinoflagellate "rooigety" -organismes, wat kragtige gifstowwe produseer. Kort nadat die ysterhekke gesluit het, het rooigetye langs die kus van die see begin verskyn.
In die vroeë tagtigerjare is 'n jellievis wat aan die Atlantiese kus van Amerika gebore is, per ongeluk uit die ballasttenk van 'n skip in die see gelos. Die jellievisbevolking het ontplof en dit het feitlik al die soöplankton geëet, die klein diertjies wat van die alge voed. Bevry van hul roofdiere, het die alge nog dikker geword, veral die dinoflagellate. Aan die einde van die tagtigerjare, tydens die hoogtepunt van die jellievisbesmetting, het die dinoflagellate die dood van onder af ontbied. Hulle blomme het al die suurstof in die vlak verteer en die vrot-eier stank van waterstofsulfied het in die strate van Odessa gespook. Matte van dooie visse - versmoor of vergiftig - het langs die oewers geslinger.
Die jellievis het die soöplankton amper in die vergetelheid geëet, toe stort die bevolking ook in duie. Maar dit is nog steeds in die Swart See en daar is waarskynlik geen manier om dit te verwyder nie. Die rooigety het sedert die vroeë sewentigerjare sesvoudig toegeneem, en dit lyk nie asof pogings tot besoedeling die dinoflagellate weer onder die beheer van die diatomee gaan plaas nie. Die visserye is in 'n sombere toestand - oormatig gestroop, verhonger van dierplankton, periodiek versmoor en vergiftig. Die res van die ekosisteem vaar nie veel beter nie. Die weekdiere, sponse, see -egels, selfs die mariene wurms verdwyn. Die oppervlaktes, waar groot beddens seegras een keer lewe in die waters geblaas het, word gereeld vervuil in 'n stoute algsoep, gevul met 'n mikrobe wat in sulke toestande floreer: cholera.
Sou daar kon voorspel word dat die dam aan die Donau uiteindelik hierdie krampe van ekologiese chaos sou veroorsaak? Die ingenieurs wat die Iron Gates ontwerp het, het duidelik probeer om die natuur meer geordend en produktief te maak (in 'n baie eng sin van die terme). Kon hulle hierdie vorm van wanorde voorsien het, wat geen duidelike verband met die dam self het nie? Hier is wat hulle sou moes verwag: dat die dam 'n stroomaf verandering in die waterchemie sou veroorsaak, wat sou kombineer met 'n toename in 'n sekere tipe besoedeling om 'n effek te veroorsaak wat geen verandering op sigself sou gehad het nie - en dat Die effek sou dan vergroot word deur iets wat uit 'n skip se ballasttenk gepomp sou word.
Dit lyk selfs absurd om die idee dat sulke dinge voorsien kan word, te vermaak. Tog is dit presies die soort vooruitskouing wat nou vereis word van almal wat professioneel of andersins besorg is oor die toenemend disfunksionele verhouding tussen ons samelewings en die omgewing. Die kragte van ekologiese korrosie - besoedeling, oorbevissing, die inval van eksotiese spesies soos die jellievisse - sulke kragte werk op allerhande maniere in wisselwerking. Die gevolge daarvan word bepaal, nie net deur die aktiwiteite wat dit aanvanklik veroorsaak het nie, maar deur mekaar en deur die manier waarop ekosisteme daarop reageer. Dit is met ander woorde dele van 'n uiters komplekse stelsel. En tensy ons kan leer om dit binne die stelsel te sien, het ons geen hoop om die skade wat hulle kan aanrig te verwag nie.
'N Stelsel is 'n stel onderling verwante elemente waarin 'n soort verandering plaasvind, en selfs baie eenvoudige stelsels op onvoorspelbare maniere kan optree. Drie elemente is genoeg om dit te doen, soos Isaac Newton drie eeue gelede gedemonstreer het toe hy die 'N -liggaamsprobleem' geformuleer het. Is dit moontlik om die gravitasie -interaksie tussen drie of meer bewegende voorwerpe met volledige presisie te definieer? Niemand kon dit tot dusver doen nie. Die onvoorspelbare dinamika van stelselgedrag het 'n hele wiskundige wetenskap geïnspireer, ook bekend as kompleksiteit of sisteemteorie. (Die bekendste tipe kompleksiteit is "chaos.") Stelselteorie is nuttig om verskeie ander wetenskappe, insluitend ekologie, te ondersoek. Dit is ook nuttig om die maniere te ondersoek waarop ons verbaas kan wees.
Gestel u was byvoorbeeld 'n mariene bioloog wat aan die begin van die sewentigerjare die Swartsee -plankton bestudeer het. As u u waarnemings slegs tot die plankton self beperk het, sou u geen grond gehad het om die ontploffing van rooi velle te voorspel wat gevolg het op die sluiting van die ysterhekke nie. Sulke 'nie -lineêre' gebeure kom gewoonlik as 'n verrassing, nie omdat dit ongewoon is nie - dit is eintlik algemeen - maar as gevolg van 'n basiese wanverhouding tussen ons gewone persepsies en stelselgedrag. Die meeste mense kyk meestal nie opwaarts nie: ons het 'n sterk intuïtiewe neiging om aan te neem dat inkrementele verandering gebruik kan word om verdere inkrementele veranderinge te voorspel - dat die geleidelike styging of daling van 'n lyn op 'n grafiek meer beteken dieselfde. Maar dit is nie waar nie. Die toekoms van 'n neiging - enige neiging - hang af van die gedrag van die stelsel as geheel.
In 1984 publiseer die sosioloog Charles Perrow 'n boek, Normal Accidents: Living with High-Risk Technologies, waarin hy die uiters komplekse industriële en sosiale stelsels ondersoek waarop ons al hoe meer afhanklik geraak het. David Ehrenfeld, 'n ekoloog aan die Rutgers Universiteit in New Jersey, het opgemerk dat baie van wat Perrow oor kernreaktors, lugverkeer, ensovoorts gesê het, ook van toepassing kan wees op ekosisteme - of meer presies, op die maniere waarop ons daarmee omgaan. Hier is 'n paar van die kriteria wat Perrow gebruik om komplekse stelsels te definieer:
* baie algemene modusverbindings tussen komponente. . . nie in 'n produksiereeks nie (dit wil sê, elemente kan interaksie hê op 'n manier wat nie in 'n voorspelbare volgorde kan pas nie)
* onbekende of onbedoelde terugvoerlusse
* baie kontroleparameters met potensiële interaksies [dit wil sê, ons het baie maniere om die stelsel te beïnvloed, maar ons kan nie seker wees wat die algehele resultaat van ons optrede sal wees nie]
* indirekte of inferensiële inligtingsbronne [ons kan nie altyd sien wat direk gebeur nie]
* beperkte begrip van sommige prosesse.
Daar is iets onheilspellend in Perrow se taamlike vaal, kliniese terminologie - dit is soos 'n naald wat die verkeerde kant op 'n instrumentpaneel wys. "Beperkte begrip van sommige prosesse!" Geen ekoloog kon dit beter gestel het nie. Ehrenfeld het 'n referaat geskryf oor die relevansie van Perrow vir ekologie, hy was gefassineer deur Perrow se behandeling van kernongelukke. Hoe is dit om 'n kernaanleg -operateur te wees tydens 'n Three Mile Island -geleentheid? U kyk na die monitors, u probeer u toerusting tweede raai, u maak afleidings oor die toestand van die kern. Perrow sê: "Jy is eintlik besig om 'n wêreld te skep wat ooreenstem met jou interpretasie, al is dit dalk die verkeerde wêreld. Dit kan te laat wees voordat jy dit agterkom."
In die teaters van verrassing
"Kernkrag. Meer as wat jy ooit kon dink." Dit is die slagspreuk van die Nuclear Energy Institute, 'n kernkragbedryfvereniging in Washington, DC Vir my is die frase in elk geval nie baie gerusstellend nie, en ek wil wed dat dit vir die meeste mense soos 'n grap sal klink lees hierdie artikel. My raaiskoot, met ander woorde, is dat u verbeelding reeds ver bo die stadiums van die kernbedryf PR werk. Maar hoeveel verder is u bereid om dit te stoot?
Gedurende die grootste deel van ons spesies bestaan ​​die grense van ons kollektiewe verbeelding nie 'n oorlewingskwessie soos dit vandag is nie. Óf ons samelewings was nogal losweg gekoppel aan hul omgewing, so daar was meer 'gee' in die stelsel, of as ons probleme ondervind het, was dit 'n plaaslike of streekprobleem eerder as 'n globale. Maar vandag raak ons ​​verhouding met die omgewing toenemend analoog aan die taak om 'n kernkragaanleg te bestuur. ons leef binne 'n stel stelsels wat 'styf gekoppel' is, wat konstante aandag verg, nie heeltemal voorspelbaar nie, en in staat is tot verskillende tipes ineenstorting.
Beskou byvoorbeeld twee verteenwoordigende teaters van verrassing. kyk of u meer hier vind as wat u ooit kon dink.
1. Die woude van Oos -Noord -Amerika
Wat bewaring betref, lyk die boswêreld van Oos -Noord -Amerika so ver as wat u kan kom van die tropiese scenario wat baie gepubliseer word, met sy swak verstaanbare en vinnig verdwynende woude, sy desperate agrariese armoede en verslae houtkap. Vir hierdie verskroeide verwarring, vervang sommige van die mees deeglik bestudeer ekosisteme ter wêreld, en groei dit oor die hoof van sommige van die rykste, bes opgevoede en mees inligtingversadigde mense ter wêreld. Dit is ook 'n baie bevolkte bosveld - 138 miljoen mense woon onder die bome of binne 'n paar uur se ry.
Feitlik al die oorspronklike 'ou groei' in die ooste van die Verenigde State is lank gelede gesny, maar hierdie woude behels een van die min groot streke oral ter wêreld wat beskou kan word as 'n soort ekologiese renaissance. Met die uitsondering van die noorde van New England, het die houthakkers 'n eeu gelede of meer die ergste gevaar in die streek, en hulle het weswaarts getrek op soek na groter hout. En in die loop van die 19de eeu word al hoe minder lande deur die ploeg gemartel, terwyl die landbou van die land oorgaan na die weelderige vrugbaarheid van die Midde -Weste. Die oostelike tweede groei het dus stilweg versprei en volwasse geword en honderde ou uitgehaalde houtblokke en anonieme, verlate plaasopstalle opgeneem. Maar vandag is hierdie woude in 'n stil pyn - 'n patologie wat moeiliker lees as tropiese ontbossing, maar wat kan lei tot 'n net so diepgaande agteruitgang. Die lug wat hulle inasem, vergiftig hulle, die water bad hulle in suur, die grond word giftig, hulle word geknag deur eksotiese plae, en die klimaat waarna hulle aangepas is, sal waarskynlik verander.
'N Primêre oorsaak van hierdie pyn is veranderinge in die' stikstofsiklus '. Stikstof is 'n noodsaaklike voedingstof van plante en dit is die belangrikste bestanddeel van die atmosfeer: 78 persent van die lug is stikstofgas. Maar plante kan hierdie suiwer, elementêre stikstof nie direk metaboliseer nie. Die stikstof moet "vasgemaak" word in verbindings met waterstof of suurstof voordat dit deel van die biologiese siklus kan word. In die natuur word hierdie proses uitgevoer deur sekere soorte mikrobes en deur weerligstrale, wat atmosferiese suurstof en stikstof in stikstofoksiede smelt.
Mense het hierdie proses radikaal versterk. Boere verhoog die stikstofvlak van hul grond deur kunsmis en die aanplant van stikstofbindende gewasse (eintlik is dit simbiotiese mikrobes wat dit regmaak). die verbranding van woude en die dreinering van vleilande stel ekstra hoeveelhede vaste stikstof vry wat in plantegroei en organiese puin gestoor is. En verbranding van fossielbrandstowwe stel nog meer vaste stikstof vry, deels uit brandstofbesoedeling, en deels deur die produksie van stikstofoksiede op dieselfde manier as wat weerlig werk. Natuurlike prosesse bevat waarskynlik jaarliks ​​ongeveer 140 miljoen ton stikstof in die aardse stikstofsiklus. (Die oseaan -siklus is grootliks 'n raaisel.) Tot dusver het menslike aktiwiteite die hoeveelheid ten minste verdubbel.
Net soos in die grootste deel van die geïndustrialiseerde wêreld, word Oos-Noord-Amerika gebad in die stikstofoksiede wat uit die motor se uitlaatgasse en steenkoolbrandende kragsentrales in die lug gepomp word. In die teenwoordigheid van sonlig produseer een van hierdie chemikalieë, stikstofoksied (NO) osoon ([O. sub.3]). Osoon is goed in die stratosfeer, waar dit skadelike ultraviolet (UV) straling uitfilter, maar dit is baie sleg in die troposfeer, die dik lugkombers op die aarde se oppervlak. Osoon is 'n primêre komponent van rookmis. Wetgewing oor skoon lug is bedoel om die osoonvlakke te verlaag tot 'n punt waar dit onwaarskynlik is dat dit mense (of ten minste gesonde mense) sal benadeel. Maar die probleem vir die woude is dat blaarweefsel baie meer sensitief is vir osoon as menslike longweefsel. Osoon "bleik" blare. Volgens Charles Little, 'n ervare kroniekskrywer van Noord -Amerikaanse woude, kan u hulle net sowel met Clorox bespuit. Osoon verminder ook die produksie van blomme, stuifmeel en saad, wat die voortplanting belemmer.
In hierdie streek kan u die boom amper noem, en osoon beseer dit waarskynlik êrens. Osoon kombineer met UV -straling om die naalde van wit denne, die hoogste naald in die streek, te verbrand en te litteken. Die blootstelling aan osoon korreleer sterk met die afsterwing van hickory en eikebome. Osoon is moeilik vir die tulpboom, 'n belangrike kappiesoort, veral waar wit eikehout afgeneem het. Dit beseer ook inheemse magnolias. Dit is ook nie net die ooglopend rokerige stedelike gebiede wat daaronder ly nie. In die Great Smoky Mountains National Park van Noord -Carolina het navorsers ongeveer 90 plantsoorte osoonskade gevind.
Op die platteland van Wes -Virginia werk osoon klaarblyklik 'n vreemde, nie -lineêre vorm van agteruitgang van die bos, 'n voortdurende blootstelling aan osoon kan fotosintese verminder tot die punt dat die boom nie genoeg wortels kan kry om homself te onderhou nie. Blykbaar veroorsaak geringe maar chroniese blaarskade uiteindelik katastrofiese mislukking van die wortels, dan die dood. Dit is een van die verskeie meganismes wat onderliggend is aan die sindroom wat bekend staan ​​as die 'vallende bos'. Redelike gesonde bome woel net en sterf.
Stikstofoksiede in die lug produseer ook salpetersuur, wat bydra tot suurreën. Die ander belangrikste bestanddeel van suurreën is swaelsuur, wat afkomstig is van die swaeldioksied wat deur steenkoolverbrandende kragsentrales en metaalsmelters vrygestel word. (Swael is 'n algemene besoedeling van steenkool en metaalertse.) Rookstapel "skropers" en 'n groeiende voorkeur vir lae-swael steenkool en aardgas het gehelp om die uitstoot van swaeldioksied in die Verenigde State, Kanada en Wes-Europa te verminder. Amerikaanse uitstoot het byvoorbeeld gedaal van byna 30 miljoen ton in 1970 tot 16 miljoen in 1995. (Die wêreldbeeld is nie so bemoedigend nie: wêreldwye swaeldioksiedvrystellings styg van ongeveer 115 miljoen ton per jaar in 1970 tot ongeveer 140 miljoen ton met 1988 en het sedertdien relatief stabiel gebly.)
Selfs in die Verenigde State is die hoeveelheid suur hoog steeds aansienlik volgens ekologiese standaarde. Op die mis-deurdrenkte hange van Mount Mitchell, noord van die Appalachiese ruggraat van die Smoky Mountains, daal die pH van dou en ys soms tot 2,1, wat meer suur is as suurlemoensap. Die suurbehandeling, gekombineer met insekaanvalle en droogte, het tot 80 persent van die volwasse rooi spar en Fraser -spar op die mees blootgestelde hellings doodgemaak.
Maar die probleem is nie net die suur in die lug vandag nie. Dekades suurreën het begin uitloop in die grond se voorraad kalsium en magnesium, beide noodsaaklike plantvoedingstowwe. Dit kan eeue duur om die minerale aan te vul, 'n proses wat afhang van die verwering van rots. In die tussentyd is die erfenis van steenkool waarskynlik bederfde woude, ten minste waar die uitloging ver gevorder het, soos in sommige dele van New England. Onlangse studies by die Hubbard Brook -eksperimentele woud in die berge van New Hampshire, het byvoorbeeld uitgelik minerale geïdentifiseer as die hoofrede dat die plantegroei daar byna 'n dekade lank geen algehele groei getoon het nie.
Hierdie vertraagde metabolisme van die bome is nie net 'n kwessie van geleidelike, algehele afname nie - daar is ook nie -lineêre effekte hier. Suur reën maak die winters van New England dodelik vir rooi sparren en balsemspar, twee van die belangrikste naaldbome in die streek. Soos die meeste konifere, verloor hierdie spesies nie hul blare nie - hul "naalde" - in die winter, sodat hulle nie net kan slaap as dit koud word nie. hulle moet 'n metaboliese tempo hoog genoeg handhaaf om die naalde behoorlik te laat funksioneer. In koue weer sluit naaldbome die huidmondjies in hul naalde as dit lig word, om die naalde te beskerm teen bevriesing. (Die huidmondjies is die mikroskopiese porieë in blaarweefsel, waar gaswisseling plaasvind.) Die bome wat met minerale honger is, kan hierdie funksie nie maklik verrig nie, so soms vries die selle in die naalde vas. Dit maak naalde dood as genoeg van die naalde doodgaan, die boom sterf. Op hoër hoogtes in Vermont se Groenberge het driekwart van die volwasse rooi spar doodgevries.
Die suur reën het die grond nie net minder voedsaam gemaak nie - dit het dit ook giftig gemaak. In kalsiumryke gronde word die suur oor die algemeen geneutraliseer, aangesien kalsium alkalies is. Maar namate die kalsiumvlak daal, word meer en meer suur opgehoopte, en dit is geneig om aluminium uit die minerale matriks vry te stel. Aluminium is 'n algemene grondbestanddeel wanneer dit aan ander minerale gebind is, dit is biologies inert, maar vry aluminium is giftig vir plante en diere. In sommige Appalachiese strome vind jy klippe bedek met 'n silwerwit tint - dit is aluminium wat deur suurreën vrygestel word. Hierdie las van 'gemobiliseerde' metaal word vererger deur die spore van kadmium, lood en kwik wat die lug saam met die suur en osoon inbring.
Die vergiftiging van metale kan 'n soort sinergistiese oorvleueling met osoonbesoedeling veroorsaak. In sommige sterwende rooi sparre in Vermont het navorsers hoë vlakke van fitochelatiene gevind, 'n klas chemikalieë wat plante produseer om aan giftige metale te bind en inert te maak. Maar om die fitochelatiene te maak, moet die sparre hul voorraad van 'n ander stof, glutathion, wat gebruik word om osoon teë te werk, aftrek. Blootstelling aan een soort gif laat die sparre dus meer kwesbaar vir 'n ander.
Daar is ook 'n ander groot oorvleueling: die bome se vermoë om spanning teë te werk, word ook verswak deur stikstofbesoedeling. Plante het nie dieselfde immuunstelsel as diere nie. In plaas van moordenaarselle en teenliggaampies, produseer hulle 'n enorme arsenaal chemikalieë. Sommige hiervan, soos fitochelatiene, neutraliseer gifstowwe, ander maak patogene dood of maak blare minder smaaklik vir plae. Oormaat stikstof verstop die sellulêre masjinerie wat hierdie chemikalieë produseer. Boere hoef nie bekommerd te wees oor hierdie probleem as hulle kunsmis op gewasse toedien nie, omdat gewasse intensief bestuur word vir plaagbestryding en omdat dit gewoonlik aan die einde van 'n enkele groeiseisoen geoes word. Maar bome wat jaar na jaar aan hoë stikstof blootgestel word, sal onvermydelik meer materiaal absorbeer as wat hulle moontlik kan metaboliseer. Die stikstof bou dus op in hul weefsels, waar dit die resepte vir al die verdedigende chemikalieë kan verander.Namate die chemikalieë hul stempel verloor, word gifstowwe nie effektief geneutraliseer deur grondpatogene deur die wortels nie, en word die blare meer vatbaar vir insekaanvalle. Daar word beraam dat stikstofbesoedeling in die ooste van die Verenigde State drie keer die vlak is wat woude op lang termyn kan verdra. Stikstofbesoedeling kan 'n soort botaniese ekwivalent van VIGS veroorsaak.
Hierdie verswakking van die bosse se immuunstelsel sal waarskynlik die balans tussen die bome en hul patogene versteur. 'N Ander rede vir West Virginia se' vallende woude 'is byvoorbeeld 'n swaminfeksie genaamd Armillaria wortelvrot. Armillaria is 'n wydverspreide tipe swam wat algemeen in bosgronde oor die hele wêreld voorkom. In gesonde staanplekke bevredig dit hom gewoonlik met af en toe 'n siek of baie ou boom. Maar in 'n erg beklemtoonde posisie word dit 'n ondergrondse monster - 'n groot, amorfe siekte -organisme wat wortelagtige tentakels ontkiem wat die grond vir slagoffers ondersoek. Dit kom weg by die staanplek en maak dit geleidelik boom vir boom dood.
Maar dit is nie net die inheemse plae wat voordeel trek uit die verswakte toestand van die woude nie. Die woude kruip ook vol eksotiese insekte en siektes. Die Amerikaanse kastaiingbruin en die Amerikaanse elm het vroeër in die eeu aan eksotiese patogene beswyk en is nou funksioneel uitgesterf. (Hulle het nie heeltemal verdwyn nie, maar hulle is nie meer funksionele komponente van hul inheemse ekosisteme nie.) Vandag is baie ander spesies in die moeilikheid. Die Kanadese hemlock word byvoorbeeld aangeval deur 'n Asiatiese insek, die hemlock wollerige adelgid in dele van New England, die adelgid vee hele standplase uit. Stikstofbesoedeling plaas die adelgied op die insekekwivalent van steroïede: die oormaat stikstof maak die blare baie voedsamer en kan die digtheid van adelgiede vyfvoudig verhoog. Eikebome is die belangrikste slagoffers van die gypsy mot, 'n Europese insek waarvan af en toe bevolkingsontploffings duisende hektaar beslaan. In die stikstofvergiftigde erwe produseer die motuitwerpsels 'n swak oplossing van salpetersuur op die bosbodem, wat grondvoedingstowwe uitloog terwyl die mot aan die afdak knaag.
Eksotiese swampatogene val die botterskorsie, die Amerikaanse beuk en die oostelike hondehout aan. Die hondehout het 'n baie wye omvang, wat die grootste deel van die oostelike Verenigde State dek, en die swam wat dit doodmaak, het in 'n bietjie meer as 'n dekade lank versprei - 'n fenomenale verspreidingstempo vir 'n boompatogeen. Suur reën blyk deel te wees van die rede vir die vatbaarheid van die hondehout, en die afsterwing van die kornoel kan die effek van suurreën op die grond versterk. Die kornoelie is baie doeltreffend om kalsium uit die grond te trek en dit deur die blaarvullis op die bosvloer neer te sit. Die proses verminder kalsiumuitloging, sodat die verdwyning van hierdie boom 'n ekstra klap kan veroorsaak vir kalsiumhonger bosse.
Dit is die toestand van wat volgens wêreldstandaarde 'n hoër middelklasbos is: doodloop van naaldbome van 70 tot 80 persent in die suidelike Appalachians, sterfte van suiker-esdoorn by 35 persent in Vermont, die botterskorsie, oostelike kornoelie en rooi moerbei in wydverspreide agteruitgang. Die Amerikaanse beuk en Kanadese hemlock is in die moeilikheid oor groot dele van hul reeks. Die iep en die kastaiingbruin is reeds weg. En behalwe die plae en besoedeling, het dekades van brandonderdrukking plantgemeenskappe wat van vuur afhanklik is, uitgeskakel om hulself te vernuwe. Ander staanplekke gee nou plek vir asfalt en voorstede. Volgens 'n opname van vyf oostelike state kan boomsterftes nou drie tot vyf keer historiese vlakke wees.
Verlede jaar het klimaatwetenskaplikes ontdek dat Noord -Amerikaanse breëblaarwoude waarskynlik baie meer koolstof uit die atmosfeer opneem as wat voorheen aangeneem is. Die oostelike woude van die vasteland is 'n belangrike deel van die 'ontbrekende koolstofbak' - die tot dusver onverklaarbare gat in die berekeninge wat probeer om die globale koolstofbegroting te definieer. Maar as hierdie woude aanhou siek word, sal hul aptyt vir koolstof uiteindelik wankel. Dit sal waarskynlik die prosesse van klimaatsverandering versnel. En klimaatsonstabiliteit sal nog 'n stres toevoeg tot 'n gebied wat reeds 'n soort paradoksale stelseleffek vertoon: dit is bedek met nuwe groei, maar dit lyk asof baie van die woude besig is om te sterf.
Koraalriwwe is miskien die grootste gesamentlike onderneming in die natuur. Riwwe omring die oorvloedige kalkagtige geraamtes van miljoene koraal - klein, sittende, wurmagtige diere wat op die rifoppervlak leef, wat die water filter vir eetbare puin. Riwwe vorm in vlak tropiese en subtropiese waters, en huisves 'n groot aantal plante en diere. Die rifbioom is klein in oppervlakte - minder as 1 persent van die aardoppervlak - maar dit is die rykste tipe ekosisteem in die oseane en die tweede rykste op aarde, na tropiese woude. 'N Kwart van alle oseane wat tot dusver geïdentifiseer is, is rifbewoners, waaronder minstens 65 persent van die mariene visspesies.
Koraal is uiters kwesbaar vir hitte spanning en die buitengewoon hoë seewater temperatuur (SSTs) van die afgelope twee dekades kan hierdie bioom net so erg beskadig as wat die ongewone brande die tropiese woude beskadig het. 'N Groot deel van die opwarming van die see hou verband met El Nino, die weerpatroon wat begin met die verskuiwing van strome en lugdrukselle in die tropiese Stille Oseaan en eindig deur 'n groot deel van die planeet se weer te herrangskik. El Ninos blyk meer en meer intens te word, en baie klimaatwetenskaplikes vermoed dat hierdie neiging verband hou met klimaatsverandering. Dit is baie moeilik om die patrone uit te sorteer, maar daar is waarskynlik ook 'n algemene SST -verwarmingstendens agter die El Ninos. Dit is ook 'n waarskynlike manifestasie van klimaatsverandering.
Wanneer SST's die 28-30 [grade] C-bereik bereik, kan die koraalpoliep die alge wat binne sy weefsels leef, verdryf. Hierdie aksie staan ​​bekend as "bleikmiddel" omdat dit die koraal wit maak. Koraal herstel gewoonlik van 'n kort tydperk van bleek, maar as die sindroom voortduur, is dit oor die algemeen dodelik omdat die koraal van die alge afhang om dit deur fotosintese te voed. Gepubliseerde rekords van bleiking dateer uit 1870, maar toon niks wat vergelykbaar is met wat in die vroeë tagtigerjare begin het nie, toe buitengewoon warm water uitgebreide bleiking in die Stille Oseaan veroorsaak het. Koraal het oor duisende vierkante kilometer gebleik. Teen die einde van die dekade het massablek in alle koraalrifgebiede ter wêreld plaasgevind. Die volle spektrum koraalspesies is in hierdie gebeure beïnvloed - 'n verskynsel wat nog nooit voorheen waargeneem is nie.
In die tweede helfte van hierdie dekade het SST's nuwe rekords opgestel oor 'n groot deel van die koraal se reeks en die bleik het nog meer intens geword. Verlede jaar was die mees uitgebreide bleiking tot nog toe. Oor 'n groot deel van die Indiese Oseaan, van die Afrika -kus tot in die suide van Indië, blyk dit dat 70 persent van die koraal dood is. Sommige owerhede meen dat 'n verskuiwing van episodiese gebeure na chroniese bleekvlak nou aan die gang is.
Die bleek het uitbrekings veroorsaak van die doringkroon, 'n koraal roofdier wat deur riwwe in die Rooi See, uit Suid-Afrika, die Maledive, Indonesië, Australië en in die grootste deel van die Stille Oseaan kou. Die seesterboog word gewoonlik weggehou deur gewei-agtige "vertakkende korale", wat steekselle het en verskillende aggressiewe skaaldiere huisves. Maar namate die vertakkende korale bleik en sterf, word die meer smaaklike 'massiewe korale' wat onder hulle groei, steeds kwesbaarder vir aanvalle op seesterre. In die loop van 'n jaar kan 'n enkele volwasse doringkroon 13 vierkante meter koraal inneem.
Oorbevissing bevorder ook hierdie uitbrake deur die vis wat seesterre eet, te verwyder. Oorbevissing help ook 'n ander vyand van die riwwe: verskillende soorte alge wat met koraal meeding. Swaai -alge kan koraal verhonger vir ligte makro -alge - "seewiere" - kan die riwwe self koloniseer en die koraal direk verplaas. Omdat riwwe vlakwatergemeenskappe is, kom dit gewoonlik in kusgebiede voor, waar dit waarskynlik blootgestel sal word aan stikstofryke landbou-afloop en riool. Stikstofbesoedeling is net so giftig vir riwwe as vir gematigde gebiede, omdat stikstof alge bevrug. Verwyder die algeetende vis onder hierdie omstandighede, en u kon net sowel die koraal direk vergiftig het. Hierdie oorvleueling is die belangrikste rede waarom Jamaika se riwwe in 1980 nooit van die orkaan Allen herstel het nie.
In die Karibiese Eilande blyk oormatige visvang 'n rol te speel in nog 'n komplikasie vir die riwwe: die ineenstorting van die bevolking van 'n alge-etende egel, Diadema antillarum. Dit lyk asof hierdie egel die laaste verdedigingslinie teen die alge was na die progressiewe uitskakeling van ander alge-eetende wesens. Die eerste wat gegaan het, was moontlik die groen seeskilpad. Die skilpad, wat nou bedreig is, het blykbaar in enorme kuddes in die Karibiese Eilande rondgedwaal, soos bison op die Groot Vlaktes. Die bevolking in die Karibiese Eilande het moontlik 600 miljoen oorskry. Die vloot van Christopher Columbus moes na bewering 'n volle dag seil om 'n migrerende kudde te laat verbygaan. Teen die einde van die 18de eeu is die skilpaaie byna almal vir hul vleis geslag. In die daaropvolgende twee eeue is dieselfde operasie in wese met die algeetende vis herhaal.
Die verwydering van sy mededingers moes die egel baie ruimte gebied het, en die grootste deel van hierdie eeu was dit een van die riwwe se algemeenste inwoners. Maar dit lyk asof die oorvloed dit veroorsaak het vir die epidemie wat tydens die El Nino van die vroeë 1980's getref het. In ongeveer 'n jaar het 'n geheimsinnige patogeen D. antillarum feitlik uit die Karibiese Eilande uitgeskakel, ongeveer 98 persent van die spesies het oor 'n oppervlakte van meer as 2,5 miljoen vierkante kilometer verdwyn. Hedendaagse geskiedenis bied geen presedent vir 'n sterfgeval van die omvang by 'n seedier nie. Na berig word, is die egel weer bewyse, ten minste in sommige gebiede van sy voormalige omvang, maar totdat sy verhouding met die patogeen beter verstaan ​​word, is dit nie moontlik om sy aptyt vir alge op lang termyn te bepaal nie.
Met die alge, die besoedeling en die opwarmende waters, word die Karibiese Eilande 'n toenemend vyandige omgewing vir die organisme wat soveel van sy biologiese karakter gevorm het. En nou word die koraal self siek. Die Karibiese Eilande het 'n kelder geword van epidemiese koraalsiektes. Die eerste so 'n epidemie, genaamd swartband-siekte, is in 1973 in Belizese waters opgemerk. Swart band word veroorsaak deur 'n drie-laag kompleks van "blougroen alge" (eintlik sianobakterieë), elke laag wat uit 'n ander spesie bestaan. Die onderste laag skei hoogs giftige sulfiede af wat die koraal doodmaak. Die kompleks kruip baie stadig oor 'n kop koraal in 'n smal band en laat net die kaalwit skelet agter.
Black band het sedertdien 'n hele menagerie van ander siektes gekry: witband, geelband, rooiband, vlekke nekrose, witpokkies, witpes tipe I en II, vinnig verspilende sindroom, donker vlek. Die werkswyses is so uiteenlopend soos die name. Witpokkies word byvoorbeeld veroorsaak deur 'n onbekende patogeen wat die lewende koraalweefsel amper oplos. Besmette poliepe ontbind in slymagtige stringe wat in die water loop, en kaal, dooie spatsels verskyn op die riwwe, wat hulle 'n soort onderwater weergawe van die skurfte gee. Die vinnige vermorsing sindroom begin waarskynlik met aggressiewe byt deur papegaaivisse, die wonde word dan besmet deur 'n swam wat uit die wond versprei word. Op die riwwe by Florida het die aantal siektes die afgelope dekade toegeneem van vyf of ses tot 13. In 1996 is nege van die 44 koraalspesies wat op hierdie riwwe voorkom, 'n jaar later siek, en die aantal besmette spesies het tot 28 gestyg. Indiese Oseane, in die Persiese Golf en in die Rooi See.
Vir die meeste van hierdie siektes moet 'n patogeen nog geïdentifiseer word, dit is nie eens duidelik of elkeen van die name werklik na 'n duidelike sindroom verwys nie. Maar dit is onwaarskynlik dat die siektes 'nuut' is in die sin dat dit veroorsaak word deur patogene wat onlangs ontwikkel het. Dit is baie meer waarskynlik dat die koraal se kwesbaarheid vir hulle nuut is. Neem byvoorbeeld die siekte wat koraal in die Karibiese Eilande doodmaak. In hierdie geval is die patogeen bekend: dit is Aspergillus sydowii, 'n lid van 'n baie algemene genus terrestriële swamme. Die laaste keer dat jy iets uit jou yskas gegooi het omdat dit muf was - die kans is goed dat jy na 'n Aspergillus -spesie kyk. In 'n baie bisarre vorm van inval, het A. sydowii die land-see-versperring oortree en 'n tweede tuiste in die see gevind. Maar dit het klaarblyklik dekades gelede die duik geneem en vermoor net sowat 15 jaar seeliefhebbers. Hoekom? 'N Deel van die antwoord is waarskynlik die hoër SST's: A. sydowii hou van warmer water. Ander koraalsiektes lyk veral goed in voedingsbelaaide waters.
Siekte lê aan die een kant van die spektrum van bedreiging. Patogene veroorsaak 'n soort mikroskopiese druk, maar daar is ook makroskopiese druk: die ekosisteme wat op die een of ander manier met die rifbioom verbind word, versleg ook. Die stuk vlak, beskermde water tussen 'n rif en die kus voed dikwels beddings van seegras. Hierdie beddings filtreer sediment en uitvloeisel wat die riwwe sou beseer, en die seegras bied 'n belangrike dekking vir jong visse. Seegras is die belangrikste kwekery vir baie vissoorte wat hul volwasse lewens op die riwwe deurbring. Miskien spandeer 70 persent van alle kommersieel belangrike visse ten minste 'n deel van hul lewens in die seegras. Maar die tropiese seegrasbeddings versil onder ton sediment as gevolg van ontwikkeling, houtkap, mynbou en die bou van garnale. hulle versmoor onder algbloeisels in stikstofbesoedelde waters, hulle word vergiftig deur afloop van onkruiddoders. Volgens een skatting het die helfte van alle seegrasbeddens binne ongeveer 50 kilometer van 'n stad verdwyn.
As u die seegrasversmorende sediment terug volg soos dit gekom het, is dit meer en meer waarskynlik dat u 'n kuslyn van mangroves sal vind. In die warmer streke van die wêreld brei mangroves die land en see saam. Hierdie bome met wortelstokke vang sediment op wat andersins na die see sou lek, en dit stabiliseer die kuslyne teen inkomende storms. Net soos die seegrasbeddings en die riwwe, is die mangrove -ekosisteem ongelooflik produktief - in die geval van mangroves, met aardse sowel as waterorganismes. (Mangrovewortels is ook 'n belangrike viskwekery.)
Die belangrikheid van die mangrove as sedimentfilter is miskien die grootste in die middel van rifverskeidenheid, die Indonesiese argipel en aangrensende gebiede. Ongeveer 450 koraalspesies groei in die Australiese gebied, die Karibiese Eilande, in vergelyking met slegs 67 spesies. Australasië is ook ryk aan visse: 'n kwart van die wêreld se vissoorte leef in hierdie waters. Na raming word die helfte van alle sedimente wat deur oseaniese waters ontvang word, alleen uit die Indonesiese argipel gespoel. Nabye gebiede van Suidoos -Asië is ook 'n groot bydraer tot sediment. Maar dwarsdeur die streek is houtkap en garnale boerdery besig om die mangrove uit te wis wat eens hierdie enorme sliklas gefiltreer het. Suidoos -Asië het die afgelope halfeeu die helfte van sy mangrove -standplase verloor. 'N Derde van die mangrovebedekking is weg van die Indonesiese kus, driekwart van die Filippyne.
Ongeveer 10 persent van die wêreld se koraalriwwe is moontlik al agteruitgegaan. As ons nie 'n manier kan vind om die plaag van die riwwe te verlig nie, kan byna driekwart van die rykste bioom van die oseaan 50 jaar van nou af verdwyn het. So 'n vooruitsig gee 'n nuwe betekenis aan die term 'natuurramp', maar dit is ook 'n sosiale ramp in wording. Rivis maak 10 persent van die wêreldwye visvang uit, volgens een skatting stel hul bydrae tot die vangs van ontwikkelende lande 20 tot 25 persent.
En hier is veel meer op die spel as net visserye. Die dood van die koraal sou ook die rifstrukture in gevaar stel, sodat hulle nie stormskade kon herstel nie. As die riwwe meegee, sal die erosie van die kus agter hulle toeneem. Die seewater styg reeds teen 'n onafwendbare mate van skade as gevolg van klimaatsverandering. (Opwarmende water vergroot die fisiese effek van die afloop van smeltende gletsers om seevlakke op te stoot.) Stygende seë, soos die verkrummelde riwwe, sal stormstorms verder die binneland in laat bereik. Ongeveer 'n sesde van die kus van die wêreld word deur riwwe beskerm, en sommige van hierdie kuste, soos dié in Suid- en Suidoos-Asië, ondersteun sommige van die digste mense in die wêreld. Die verbrokkeling van die riwwe sou 'n groot deel van die mensdom honger, armer en veel kwesbaarder laat vir die wankele van 'n veranderende klimaat.
Koraalriwwe en gematigde gebiede - in albei hierdie verrassings teaters kan die bekende vinnig iets anders word. Maar u kan omtrent oral soortgelyke stelsel -effekte sien, en kom uit omtrent enige vorm van omgewingsdruk:
* Stikstofbesoedeling het die voorkoms van dooie sones met 'n lae suurstof in die kus seewater die afgelope 30 jaar verdriedubbel. Net soos in die Swart See, blyk dit dat oortollige stikstof oor die algemeen die opkoms van rooigety -organismes bevorder. (Die afgelope dekade het die aantal alge -spesies wat giftig is, toegeneem van ongeveer 20 tot minstens 85.)
* Dit lyk asof organiese chloorbesoedeling immuungebreke by mariene soogdiere veroorsaak, wat 'n groeiende aantal virale epidemies veroorsaak. (Blootstelling aan rooigety-gifstowwe kan ook die immuunstelsel van sommige seediere en seeskilpaaie onderdruk.)
* Die jag van voëls en primate in tropiese woude kan 'n ander vorm van ontbossing word, omdat hierdie wesens so belangrik is om boomblomme te bestuif en sade te versprei.
* Kragtige storms, wat meer algemeen kan word namate die klimaat verander, is geneig om invalle van eksotiese plante te vergroot deur hul sade oor groot gebiede te versprei.
* En 'n hele spektrum bedreigings is onderliggend aan die wêreldwye afname in amfibieë: verlies aan habitat, besoedeling, siektes, eksotiese roofdiere en hoër UV -blootstelling as gevolg van die disintegrasie van die osoonlaag. (Sien die tabel hierbo vir 'n paar ekstra stelseleffekte.)
Gegewe die druk waaraan die wêreldwye omgewing nou onderwerp word, is die potensiaal vir verrassing vir alle praktiese doeleindes onbeperk. ons het 'n wêreld betree waarin ons aannames en vooroordele ons meer en meer verraai. Ons konfronteer 'n demoon in 'n spieëlsaal. Op hierdie stadium sal 'n suiwer reaktiewe benadering tot ons pyniger onvermydelik lei tot uitputting en mislukking.
Op pad na 'n kompleksiteitsetiek
Ons penarie is in wese die volgende: omgewingsdruk kom saam op maniere wat waarskynlik 'n groeiende aantal onverwagte krisisse sal veroorsaak. Elkeen van hierdie krisisse sal 'n oplossing nodig hê, en elke oplossing sal geld, tyd en politieke kapitaal vereis.Tog maak ons ​​nie saak hoeveel oplossings ons maak nie, ons het geen realistiese verwagting om die potensiaal vir bykomende krisisse te verminder nie - as ons net 'herstel' is. die sleutel om die demoon te beheer, is om 'n beter taak te verrig om stelsels in hul geheel te bestuur. En of die stelsel ter sprake die globale handelsnetwerk, 'n nasionale ekonomie of 'n enkele natuurlike gebied is, baie van dieselfde bedryfsbeginsels is van toepassing. Hier is myns insiens vier van die belangrikste.
Monokultuur tegnologie is bros.
Groot, eenvormige sektore vertoon oor die algemeen 'n duidelike doeltreffendheid omdat dit skaalvoordele genereer. U kan dit sien in kragnetwerke wat op fossielbrandstowwe gebaseer is, in transito-stelsels wat deur motors gedomineer word, selfs in die enorme houtpulpaanplantings wat 'n toenemend belangrike deel uitmaak van die bosbousektor in die ontwikkelende wêreld. Maar hierdie doeltreffendheid is gewoonlik oppervlakkig omdat dit nie verantwoordelik is vir allerhande 'eksterne' sosiale en omgewingskoste nie. Byvoorbeeld, dat blykbaar goedkoop fossielbrandstof -elektrisiteit aangekoop word met die letterlik onberekenbare risiko's van ontwrigting in die klimaat, met suurreën en osoonbesoedeling, met mynafloop en in die lande wat die meeste op steenkool staatmaak - byvoorbeeld China, en Suid -Afrika - met 'n swaar las van respiratoriese siektes.
Selfs as die behoefte aan verandering duidelik is en alternatiewe tegnologieë beskikbaar is, kan industriële monokulture uiters moeilik wees om te hervorm. Op energiemarkte is son- en windkrag reeds vir baie toepassings mededingend met fossielbrandstof, selfs deur 'n baie konvensionele kostevergelyking. En as u al die eksterne koste inbring, is daar eintlik geen vergelyking nie. Maar met triljoene dollars wat reeds in steenkool en olie belê is, reageer die wêreldwye energiemark in 'n baie stadige en gruwelike was op hernubare energie.
Meer diverse tegnologieë - in energie en op enige ander gebied - sal meer diverse beleggingstrategieë aanmoedig. Dit sal die stelsel in sy geheel meer aanpasbaar maak omdat beleggers nie almal op presies dieselfde toekoms sal wed nie. En 'n meer aanpasbare stelsel sal waarskynlik op lang termyn duursamer wees.
Direkte opposisie teen 'n natuurlike krag nooi gewoonlik mislukking uit - of 'n vorm van sukses wat net so erg is.
In die ontwikkelingsmerk "Iron Gates" is dit soms moeilik om sukses van mislukking te onderskei. Minder voor die hand liggend is die feit dat selfs bewaringsaktiwiteite van natuurlike kragte ontslae kan raak. Neem byvoorbeeld die kategoriese benadering tot die onderdrukking van bosbrande. 'N Brandvrye beleid kan 'n bos se brandstoflading verhoog tot die punt waar 'n weerlig 'n groot kroonbrand veroorsaak. Dit is volslae mislukking: 'n katastrofale 'kunsmatige' vuur kan stande verteer wat eeue van die natuurlike vuursiklus oorleef het. Aan die ander kant, as die vogregime die vinnige ontbinding van dooie hout bevoordeel, kan die beleid vuur heeltemal uitskakel. Sonder om te brand, sou die brandtolerante boomsoorte waarskynlik ook begin verdwyn, aangesien hulle vervang word deur spesies wat beter aangepas is vir die afwesigheid van vuur. Dit is 'sukses'. Hoe dan ook, jy verloor die oorspronklike bos.
Gesonde beleid is dikwels meer "skuins" as direk. 'N Entstof draai byvoorbeeld die krag van die patogeen teen homself, daarom is immunisering, as daar 'n keuse is, gewoonlik 'n beter metode om siektes te bestry as kwarantyn. Herstel van vloedvlakte -ekosisteme kan 'n meer effektiewe vorm van vloedbeheer wees as damme en damme, omdat vleilande en woude as enorme sponse funksioneer. (Die katastrofiese oorstromings verlede jaar in die Yangtze -rivierkom in China was grootliks die gevolg van ontbossing.)
'N Skuins benadering kan ook help om die vraag na veral energie- of materiaalintensiewe goedere te verminder: as 'n groot aantal mense oortuig kan word om hul vraag van die goedere self na die dienste wat die goedere lewer te "oordra", kan dit moontlik wees verbruikspatrone aan te moedig wat minder omgewingskade berokken. Gesamentlike eienaarskap van motors, veral in stede, kan byvoorbeeld voldoen aan die behoeftes van af en toe privaat vervoer, met 'n bietjie koördinasie.
Aangesien u nooit net een effek kan hê nie, beplan altyd om 'n paar te hê.
Deur na te dink oor die waarskynlike sistemiese gevolge van 'n plan, sal dit help om die risiko's sowel as indirekte geleenthede op te spoor. Elke dag ry ek byvoorbeeld met die motorpaadjies in Washington DC, en my gesprekke met ander pendelaars het my laat vermoed dat hierdie asfaltlint eintlik besoedeling en verspreiding kan verhoog deur by te dra tot 'n positiewe terugvoerlus. Hier is hoe ek dink dit kan werk: namate die motorpaadjies na die stad uitstrek, het pendeltye gedaal wat die ontwikkeling van slaapkamergemeenskappe in steeds meer afgeleë gebiede sou bevorder. Uiteindelik sal die nuwe ontwikkelings die verkeersopeenhopings laat toeneem, en dit sal politieke druk skep vir nog 'n uitbreiding van die snelweg. 'N Meer' stelselsensitiewe 'beleid sou die snelwegprojekte slegs toegelaat het as 'n provinsie 'n realistiese plan gehad het om die verspreiding te beperk. (Volgens 'n onlangse skatting verloor die metropolitaanse Washington vinniger die oop ruimte vinniger as enige ander gebied in die Verenigde State buite die sentrale vallei van Kalifornië). .
Vir omgewingsaktiviste kan 'stelselgevoeligheid' help om groot politieke kiesafdelings op te spoor. Kyk byvoorbeeld na die potensiële politiek van stikstofbesoedeling. Aangesien 'n groot deel van die stikstof wat koraalriwwe bedreig waarskynlik landbou -afloop is, en aangesien baie van die afloop waarskynlik die gevolg is van hoogs gemeganiseerde 'fabrieksboerdery', volg dit dat almal wat vir riwwe omgee, ook omgee oor volhoubare landbou. Uiteraard is die omgekeerde ook waar: as u organiese boerdery in die Mississippi -bekken probeer aanmoedig, behou u die Karibiese riwwe. Dieselfde soort politieke wederkerigheid kan gebou word rondom hernubare energie en bosbewaring.
Ek weet nie wat die antwoord is nie, en jy ook nie, maar saam bel ons waarskynlik een.
'N Stelsel kan eienskappe hê wat slegs op stelselvlak bestaan ​​- eienskappe wat nie direk toegeskryf kan word aan enige van die komponente daarin nie. Maak nie saak hoe hard jy kyk nie, byvoorbeeld na die individuele eienskappe van suurstof, stikstof, waterstof, koolstof en magnesium, jy sal nooit rede vind om die wonderlike aktiwiteite van chlorofil af te lei nie - die molekule wat fotosintese dryf. Daar is ook stelseleienskappe in die politieke lewe: institusionele pluralisme kan 'n openbare ruimte skep wat geen enkele instelling alleen sou kon skep nie. Dit is een van die doelwitte van die 'magsbalans' waarna die konstitusionele regering gemik is.
Dit behoort ook moontlik te wees om 'n 'beleidstelsel' te bou wat slimmer en doeltreffender is as enige van die groepe van beleidmakers. Beskou byvoorbeeld die onlangse geskiedenis van die Amerikaanse Bosdiens. Omgewingsaktiviste beskuldig die diens al dekades lank daarvan dat hulle die bosse van die land byna uitsluitlik vir houtproduksie bestuur, sonder om hul natuurlike waarde daarvan in ag te neem. Wantroue vir die diens het 'n wydverspreide bewaring van bosbewaring veroorsaak, wat al hoe meer gesofistikeerd geword het in sy politieke en regsaktiwiteite, en nou selfs sy eie wetenskaplike studies namens die woude onderneem. Hierdie beweging het op sy beurt die belangstelling en simpatie van 'n groeiende aantal amptenare in die diens getrek. Baie omgewingsbewustes (insluitend hierdie skrywer) sou beweer dat dinge in die diens nie naby is nie, maar dit is moontlik dat ons hier 'n nuwe ruimte vir bewaring sien skep - 'n ruimte wat selfs baie meer ekologies verlig is Forest Service kon nie op sigself geskep het nie.
Dit moet nog gesien word of hierdie forum kragtig genoeg sal wees om die woude wat dit geïnspireer het, te red. Maar in die pogings van die mense wat dit bou, dink ek dat ek hoe vaag ook 'n toekoms kan sien waarin die dominante kulture van die wêreld die skok van die lewe tussen woude, weivelde en oseane herleef - in plaas van onder "natuurlike hulpbronne" . " Die woude en prairies is immers waar ons vandaan kom en dit is waarheen ons op pad is. Ons is kinders van 'n enorme natuurlike kompleksiteit wat ons nooit sal begryp nie.
1 Klimaatsverandering + UV: Kweekhuisgedwonge opwarming van die onderste atmosfeer kan 'n afkoeling van die stratosfeer veroorsaak, veral oor die Arktiese gebied. (Groot lugstrome kan verskuif en verhinder dat die warmer oppervlaktelug noordwaarts en opwaarts beweeg.) 'N Verkoelende stratosfeer sal skade aan die osoonlaag vererger, want hoe kouer dit is, hoe meer effektiewe KFK's word by die afbreek van osoon. Die osoonlaag oor die Arktiese gebied kan geleidelik dunner word namate die opwarming begin.
2 Klimaatsverandering + suurreën + UV: In die ooste van Kanada het twee dekades van ligte droogte en 'n effense verwarmingstroming die vloei in baie van die mere in die streek verminder. Die meer van die meer het duideliker geword omdat die verswakte strome in minder organiese puin spoel. Die helderder water laat UV -straling dieper deurdring - in 'n tyd waarin meer UV -lig in die eerste plek die mere tref as gevolg van die agteruitgang van die osoonlaag. (UV -lig kan vis en ander waterorganismes beseer net soos dit mense beseer.) Suur reën, wat die noordelike mere in beide Kanada en Eurasië aantas, veroorsaak dat nog meer organiese materiaal uit die water neersak, wat die mere verder vir UV -lig oopmaak. In sommige mere kan die algemene effek wees om die diepte van UV-penetrasie van 20-30 sentimeter tot meer as 3 meter te verhoog.
3 Klimaatsverandering + verandering van brandsiklusse: Die brand -ekologie van woude regoor die wêreld is in 'n diepgaande toestand, en ons het vuur in sommige tropiese reënwoude ingebring wat glad nie natuurlik brand nie, terwyl dit in baie gematigde woude is, waar vuur is noodsaaklik vir die instandhouding van die inheemse plantgemeenskap, het ons dit onderdruk. Klimaatsverandering sal waarskynlik verdere onstabiliteit in die brandsiklus veroorsaak, aangesien sommige streke droër en ander natter word. Die resultate kan nie voorspel word nie, maar dit is onwaarskynlik dat dit die oorspronklike bossamestelling sal bevoordeel. As die algehele verbrandingsnelheid toeneem, kan dit 'n positiewe terugvoerlus in die klimaatsiklus skep, deur steeds groter hoeveelhede koolstof wat deur hitte vasgevang word in die atmosfeer vry te stel.
4 Klimaatsverandering + N besoedeling: As gevolg van die agteruitgang van sommige woude in gematigde gebiede, verminder stikstofbesoedeling hul vermoë om koolstof uit die atmosfeer op te neem.
5 Klimaatsverandering + suurreën + UV + trosferiese osoon + bioinval + verandering van brandsiklusse + N besoedeling: Hierdie drukkompleks dwing oostelike Noord -Amerikaanse woude aan die agteruitgang. (Sien teks.)
6 Klimaatsverandering + verlies aan habitat + bio -invasie + N besoedeling + oorbevissing: Hierdie druk plaas die koraalriwwe in die wêreld agteruit. (Sien teks.)
7 Klimaatsverandering + N besoedeling + aansteeklike siektes: Koue weer beperk dikwels die omvang van muskiete en ander insekte wat menslike patogene dra. Selfs relatief geringe verhogings in minimumtemperature kan plae in nuwe gebiede toelaat. Warm kuswater uit die kus, veral as dit stikstofbesoedel is, skep 'n habitat vir cholera.
8 Verlies aan habitat + bevolkingsgroei: Verlede jaar het die oorstroming van die Yangtze -rivier in China $ 30 miljard skade berokken, 223 miljoen mense verplaas en nog 3,700 is dood. Die oorstromings was nie heeltemal 'n natuurlike gebeurtenis nie: 85 persent van die bosbedekking was weg, maar die Yangtze -bekken het nie meer die vermoë om die reën te absorbeer nie. (Woude is soos groot sponse - hulle bevat groot hoeveelhede water.) En die digbevolkte vloedvlakte het gewaarborg dat die gevolglike monstervloed miljoene slagoffers sou vind. (Sien "Rekordjaar vir weerverwante rampe", 27 November 1998, op www.worldwatch.org/alerts/index.)
9 Verswyning van varswater + N besoedeling: Uitgebreide besproeiing kan 'n dorre gebied in produktiewe gewasland verander, maar chemiese bemesting sal waarskynlik volg en die veld 'n bron van stikstofoksied maak.
10 Bioinvasion + POPs: In die Groot Mere verteer eksotiese sebra-mossels gevaarlike organochloorplaagdoders en ander aanhoudende organiese chemikalieë wat in die los, meerbodem gemok het. een keer in die sebramossels, kan die chemikalieë elders in die voedselweb beweeg. Gedurende die afgelope dekade word die vergiftiging met sulke chemikalieë ook 'n faktor in die groeiende vatbaarheid van mariene soogdiere vir die verskillende epidemies wat hier en daar in die wêreld se oseane ontstaan ​​het.
11 Bioinvasion + N besoedeling: Stikstofbesoedeling van grasveld is geneig om die verspreiding van aggressiewe eksotiese onkruide te bevoordeel. Stikstofbesoedeling van woude is geneig om die boom se verdediging teen eksotiese en inheemse plae te verswak.
12 Bevolkingsgroei + aansteeklike siektes: In die volgende halfeeu sal die sentrums van bevolkingsgroei die oorvol, vuil stede van die ontwikkelende wêreld wees. Hierdie plekke is reeds broeiplekke vir die meeste van die dodelikste patogene van die mensdom: cholera, malaria, vigs en tuberkulose. Namate die stede meer druk word, sal die infeksiesyfers waarskynlik toeneem en 'oorvleuelende infeksies' sal die sterftesyfers waarskynlik verhoog.
Harvard Ayers, Jenny Hager, en Charles E. Little, red., An Appalachian Tragedy: Air Pollution and Tree Death in the Eastern Forests of North America (San Francisco: Sierra Club Books, 1998).
Osha Gray Davidson, The Enchanted Braid: Computing with Nature on the Coral Reef (New York: John Wiley, 1998).
Paul Epstein et al., Marine Ecosystems: Emerging Diseases as Indicators of Change, Health Ecological and Economic Dimensions (HEED) van die Global Change Program (Boston: Center for Health and Global Environment, Havard Medical School, Desember 1998).
Dit is moeilik om 'n akkurate telling van die jaarlikse krokodilaanvalle op mense te kry. Baie van die gebiede waarin mense en groot krokodille in aanraking kom, is afgeleë, verarm of in gebiede van politieke onrus. Krokodilaanvalle word nie altyd by die plaaslike owerhede aangemeld nie, en sommige verslae is moeilik om te verifieer. Tog bestaan ​​daar 'n paar inligting: byvoorbeeld, dit is deur CAMPFIRE in Zimbabwe berig dat krokodille in die eerste tien maande van die jaar in 2005 die grootste oorsaak van sterftes was by mense waar wild betrokke was - met die aantal sterftes wat as 13.
In teenstelling met ander "mensvretende" krokodille, soos die soutwaterkrokodil, leef die Nylkrokodil naby die menslike bevolking, so kontak is meer gereeld. Alhoewel die meeste aanvalle nie aangemeld word nie, sal die Nyl -krokodil jaarliks ​​honderde (moontlik duisende) mense doodmaak, wat meer is as alle ander krokodilspesies saam.   Een studie het die aantal aanvalle deur Nylkrokodille per jaar as 275 tot 745 gestel, waarvan 63% dodelik is, teenoor 'n geskatte 30 aanvalle per jaar deur soutwaterkrokodille, waarvan 50% dodelik is. In albei spesies was die gemiddelde grootte van krokodille wat betrokke was by nie -noodlottige aanvalle ongeveer 3 160 m (9.8 & 160 ft), in teenstelling met 'n gerapporteerde reikwydte van 2.5–5 m (8.2-16 ft) of groter vir krokodille wat verantwoordelik is vir dodelike aanvalle . Aangesien 'n meerderheid dodelike aanvalle vermoedelik roofdiere is, kan die Nyl -krokodil as die vrugbaarste roofdier van mense onder wilde diere beskou word. 
Die meeste sterftes tydens 'n enkele krokodilaanval het moontlik plaasgevind tydens die Slag van Ramree -eiland op 19 Februarie 1945 in die huidige Birma. Negehonderd soldate van 'n Imperial Japanese Army -eenheid, in 'n poging om terug te trek van die Royal Navy en weer by 'n groter bataljon van die Japanese infanterie aan te sluit, het deur tien myl mangrove -moerasse gekruis wat soutwaterkrokodille bevat. Twintig Japannese soldate is lewendig deur die Britte gevange geneem, en dit is bekend dat byna vyfhonderd Ramree vrygespring het. Baie van die res is moontlik deur die krokodille opgeëet, alhoewel hierdie voorval tydens 'n aktiewe militêre konflik plaasgevind het, is dit onmoontlik om te weet hoeveel sterftes regstreeks aan die krokodille toegeskryf kan word in plaas van bestrydingsverwante oorsake. 
Hy het die egpaar se boot na die steiger gery waar paramedici 'n toerniket om die bobeen van mnr. Howson vasgemaak het en 'n handdoek om sy kalf gedraai het om die byt te bedek.
Howon het foto's van die beproewing op sosiale media geplaas voor sy operasie, waaronder een waar hy 'n haaivin -gebaar op sy kop gemaak het toe hy in die ambulans gery het.
'Beter naweke gehad. Platter as die aarde. Haai hap oo ha ha, 'het hy gesê.
Howon het foto's van die beproewing op sosiale media geplaas voor sy operasie, waaronder een waar hy 'n haaivin gebaar op sy kop gemaak het toe hy in die ambulans gery het
'N Spiesvisser wat op 'n gewilde toeristeplek deur 'n haai gebyt is, herstel in die hospitaal nadat sy dapper vriendin 'n dood-of-dood-slag gemaak het om sy lewe te red. Op die foto: Die man ontvang Saterdag mediese behandeling
Hy het ook nog 'n foto van hom in die hospitaal geplaas met twee duime omhoog terwyl hy wag vir sy operasie.
'Dankie vir almal se ondersteuning,' het hy geskryf.
'' N bietjie te bedwelm om te antwoord, 'n operasie binne 'n paar uur, miskien kan die plastiek ook die deksel regmaak. In goeie gees. '
Hy herstel nou in die Royal Perth -hospitaal.
Hoe om 'n haai -aanval te oorleef
As die aanval naby is, verdedig u met die wapens wat u het en vermy u hande of voete indien moontlik. As dit nie die geval is nie, rig u stote op die kieue, oë of snoet van die haai.
As die haai dit regkry om 'n deel van jou liggaam vas te gryp, het die deskundige van die internasionale haai -lêer -aanval, George Burgess, gesê dat hy net so aggressief is as dat 'dood speel nie werk nie'. Probeer eerder om oë en kieuopeninge vas te klou.
STOP DIE BLOEDING EN SOEK MEDIKASIE AANDAG:
Probeer om die bloeding te stop en kry onmiddellike mediese hulp - hoe klein die besering ook al mag lyk. Swemmers kan nie 'n tweede aanval uitsluit nie, maar moet die water so kalm en vinnig moontlik verlaat.
VERMY DIE VOLGENDE SITUASIES:
- As u u in die water sny of beseer, moet u dadelik vertrek
- Swem weg van visvang spog as hulle 'n spoor van aas en bloed verlaat wat haaie kan lok
- Vermy groot groepe robbe, vis of seeleeus, aangesien dit deel uitmaak van 'n haai se dieet
- Vermy oormatige spat of wisselvallige gedrag in die water
- Moenie klere met 'n hoë kontras dra nie, soos oranje en geel of blink juweliersware wat soos visskubbe lyk
So baie bosluise het aan hierdie ongelukkige luislang gesmul, dit het gelyk soos lewende weegskaal
Toe Tony Harrison met Gold Coast en Brisbane Snake Catcher probeer om die slang uit 'n swembad te haal, het hy opgemerk dat die gedeeltelik ondergedompelde slang met meer bosluise bedek was as wat Harrison kon tel, het hy gesê.9 in 'n plasing wat op Facebook gedeel is.
'Ek het gedink dit is ten minste 'n paar honderd,' het hy op 10 Januarie in 'n Facebook -video gesê.
Harrison het die slang na die Currumbin Wildlife Hospital Foundation in Queensland gebring, waar 511 bosluise uit die luislang se liggaam verwyder is. Die slang, genaamd Nike, is uiteindelik op 12 Januarie sonder bosluise uitgespreek, maar was nog steeds 'baie siek' met bloedarmoede, het hospitaalverteenwoordigers op Facebook geskryf. [8 vreeslike parasietinfeksies wat u vel kan laat kruip]
Voor sy besoek aan die hospitaal was dit sleg met Nike. Trosbosluise was deur die luislang se kop en lyf, sommige was klein en plat, terwyl ander geswel en opgeblaas was van bloed. Volgens die Facebook -plasing was dit 'n parasitiese besmetting waarvan Harrison nog nooit in 26 jaar van slangvang gesien het nie.
Bosluise word dikwels met soogdiere geassosieer, maar slange en ander reptiele word gereeld deur hierdie bloedsuigende geleedpotiges geparasiteer, het Rebecca Trout Fryxell, 'n assistent -professor in die Departement Entomologie en Plantpatologie aan die University of Tennessee Institute of Agriculture, in 'n e -pos aan Live Science gesê.
In 'n onlangse opname onder bykans 2 000 wilde Australiese slange is bevind dat 30 persent van hulle bosluise dra, en dat bosluise meer algemeen in bosgebiede voorkom, berig navorsers in Februarie 2018 in die tydskrif Austral Ecology.
Grootteverskille in die bosluise wat Nike besmet, verteenwoordig verskillende geslagte en lewensfases, "en die hoeveelheid bloed wat die bosluis inneem," verduidelik Fryxell. Byvoorbeeld, 'n goed gevoede volwasse wyfiebosluis is aansienlik groter as 'n larfbosluis wat nog nie 'n bloedmeel geëet het nie, het sy gesê.
'N Uiters ernstige besmetting soos hierdie het waarskynlik gebeur omdat die slang reeds siek was, waarskynlik met 'n verswakte immuunstelsel, het Emily Taylor, professor in biologiese wetenskappe aan die California Polytechnic State University, aan Live Science gesê. As 'n bosluis 'n dier byt en antikoagulante uit sy speeksel spuit, veroorsaak die dier 'n immuunrespons wat die bosluis kan doodmaak of die voer kan vertraag. As die immuunrespons van 'n dier egter gedemp word, 'kan u 'n groter aantal bosluise sien voed of 'n einde maak aan hul voeding', het Taylor gesê.
En versadigde bosluise kan duisende eiers lê. As die eiers bevrug word, kan dit die gasheer met meer honger monde bedek, het Fryxell gesê.
Alhoewel byt deur 'n paar bosluise 'n dier gewoonlik nie te veel sal seermaak nie, kan bloedverlies wat deur honderde gelyktydig veroorsaak word dodelik wees, veral as 'n dier reeds siek is, verduidelik Taylor.
'Dit is 'n slegte teken in die algemeen as 'n dier soveel parasiete het,' het sy gesê.
Omdat Nike in 'n swembad gevind is, het Harrison op Facebook bespiegel dat die slang die bosluise wou verdrink, maar hierdie gedrag is nog nooit by slange gedokumenteer nie, het Taylor gesê.
Dan weer, "die natuur werk op vreemde maniere," het sy bygevoeg. 'Dit kan wees dat al die bosluise daarop die dier instinktief geaktiveer het om water te gaan soek,' het Taylor gesê. "Of dit kon net toevallig gewees het. Ons het geen werklike manier om dit te weet nie."
Op die oomblik rus Nike nog steeds by die natuurlewe, terwyl dokters werk om 'n "nare infeksie" op te los wat hom moontlik geïmmobiliseer het en die bosluise kon toelaat, het hospitaalverteenwoordigers op Facebook berig. Hulle is hoopvol dat hy volkome sal herstel en in die komende maande weer in die natuur sal terugkeer.