Luis Villalon. Onderhoud met die skrywer van El cielo sobre Alejandro | Huidige literatuur
Fotografie. Luis Villalon. Facebook-profiel.
Luis Villalon, uit Barcelona vanaf 69, is die outeur van verskeie proewe oor antieke Griekeland soos Die Trojaanse oorlog of Alexander aan die einde van die wêreld. In 2009 publiseer hy Hellenikon, werk wat die toekenning verower het Hislibris aan die beste nuwe skrywer van 'n historiese roman. Die laaste een wat gepos is, is Die lug oor Alexander, onlangs gekies as finalis vir die Hislibris-toekennings, en hierin onderhoud Hy vertel ons daarvan en vele ander onderwerpe. Ek waardeer u tyd en vriendelikheid baie.
Onderhoud met Luis Villalón
LUIS VILLALÓN: Die eerste presies, nee. Ek dink dit was 'n vereiste lesing op die kollege of hoërskool: die Gedig deur Mío Cid, La Celestina... Een daarvan moes wees. Van lees vir plesier, dit wil sê, sonder skool of iemand se oplegging, onthou ek dat ek byvoorbeeld gelees het boedel, daardie beste verkoper deur Alex Halley wat baie jare gelede mode geword het en waarvan hulle 'n reeks selfs meer bekend gemaak het as die boek. Ek onthou ook Die blou grens, wat ook 'n televisiereeks gehad het. Ek weet nie of hulle die eerste was nie, maar hulle sal daar wees.
Die eerste storie wat ek geskryf het? Toe ek in die sesde jaar van EGB was, het ek geskryf (ek het eerder geteken) a strokiesprent met verskillende verhale van 'n superheld wat ek opgemaak het. Die strokiesprent het ook stokperdjies, verhale en verskillende onsin; Ek het 'n omslag daarvan gemaak en soos 'n boek vasgekram. In die volgende kursus is die strokiesprent voortgesit, en ook in die ander. Ek het dit nog steeds. Ek het ook graag gedigte geskryf, nogal rippy en bedoel om pret te wees. ek onthou dit tydens die weermag Ek het besluit om 'n filosofieboek. Ek het ongeveer 30 of 40 bladsye geskryf.
LV: Ek dink daar was twee: Itdeur Stephen King het my om voor die hand liggende redes getref: die verhaal was vreesaanjaend, die protagoniste was kinders wat later ouer geword het ... Ek was jonk toe ek dit gelees het, miskien sou ek 15 jaar oud wees. Die ander was Die eindelose storie, deur Michael Ende. Fantasy, mnr. Karl Konrad Koreander, Bastián Baltasar Bux, Atreyu, Fújur, Áuryn, die baba-keiserin, die druk van die tweekleurige teks, 'n verhaal wat die ander opeet soos Nothingness verslind Fantasie ...
As ek dit lees, is die baie mitologiese verwysings wat ek later agtergekom het, en soms dink ek daaraan om dit weer te lees, om na hulle te soek. Maar ek is bang om dit te doen om nie die goeie geheue wat ek aan die boek het, te bederf nie.
LV: Wel, ek weet nie of ek dit het nie, ek dink nie. Meer as skrywers, sou ek boeke sê waarvan ek baie gehou het. Van die klassieke Oliver Twist van Dickens, Misdaad en straf deur Dostoevsky, Die graaf van Monte Cristo Dumas, 'n paar Shakespeare-dramas, Wuthering Heights deur Emily Brontë, Jane Eyre van sy suster Charlotte ...
Deur meer kontemporêre skrywers, sommige romans van Jose Carlos Somoza, van Javier Marias, Cormac McCarthy, John Williams ... het ek onlangs ontdek Iris Murdoch, 'n Ierse skrywer wat 25 jaar gelede oorlede is. Sy romans is redelik dig en moet rustig gelees word, maar ek hou van: Die see, die see, Die swart prins, Die seun van woorde...
Ek het 'n hele paar jaar gelees historiese romans, 'n genre waarvan ek baie hou (as ek iets skrywer, is dit 'n historiese roman). Ek het dit natuurlik nog gelees. Ek hou van klassieke outeurs van daardie genre: Robert Graves, Gisbert Haefs, Mika Waltari of Mary Renault.
Maar as diegene wat ek die meeste gelees het met gunstelingskrywers bedoel word, moet ek na die Griekse: Homerus, Thucydides, Herodotus, Sophocles, Plato, Xenophon, Aristophanes... Alles het by die Grieke begin.
LV: Ek weet nie, ek sal daaraan moet dink. Dit kom by my op Tiglat Assur, die protagonis van Assiriese y Die bloedster, romans van Nicholas Guild. OF Lario Turmo de Die etruskiesedeur Mika Waltari; of Bartleby de Bartleby, die klerkdeur Melville. Of ook Mendel, van Mendel met die boekedeur Stephan Zweig.
LV: Ek beskou dit nie as stokperdjies nie, maar gewoontes wat my help om te fokus. As ek oor die algemeen lees of skryf ek het stilte nodig, veral wat stemme betref; as ek hoor praat, verloor ek myself voortdurend en weet nie waarheen ek gaan nie. Daar is mense wat in staat is om te lees onder hierdie omstandighede, maar nie ek nie. Dikwels Ek sit musiek op om te skryf (nie om te lees nie), baie kort.
Ek kies byna altyd wat ek wil hoor instrumentale musiek (Mike Oldfield, Michael Nyman, een of ander klankbaan, of net 'n liedjie waarvan ek hou), en ek het dit weer en weer laat speel, in lus, soos 'n mantra. Ek het een keer na die oneindige liedjie geluister Wat 'n wonderlike wêreld deur Louis Armstrong, gedek deur 'n Hawaiiaanse musikant, om 'n humoristiese verhaal van Grieke te skryf, met Sokrates en Plato in die middel. Ek het 'n storie-wedstryd met hom gewen.
LV: As ek kon kies, sou ek dit snags sê, maar oor die algemeen lees of skryf ek As ek kan. Op metro-platforms (ten spyte van die geraas; dan moet ek weer lees wat ek gelees het of wat ek geskryf het) gedurende die middagete, in die middag, in die bed ... Alles dit hang af van die tyd wat u het.
AL: Wat vind ons in Die lug oor Alexander?
LV: Wel, selfs al lyk dit anders uit die titel, wie ons nie ontmoet nie, of weinig ontmoet, is Alexander, Alexander die Grote. Vir diegene wat nie weet wie hy is nie, was Alexander 'n Macedoniese koning wat op die ouderdom van 22 die enorme Persiese ryk gaan verower het en in tien jaar besit hy 'n gebied wat van die oostelike Middellandse See na Indië en die Donau-rivier na die Rooi See. Sy verowering het die wêreld vir altyd verander. Maar die roman nie va van daardie verowering, maar van die verdrukking van een van die Grieke wat Alexander op die ekspedisie vergesel het: 'n sekere Onesícritus, met 'n naam so ingewikkeld soos dit sy lewe was, aangesien hy betrokke was by 'n vreemde plan wat rondom die koning van Macedonië uitgebreek is.
Dit is nie 'n historiese roman om te gebruik nie, in die sin dat, ja, daar is avonture, maar die tipiese heroïese epos kom nie voor nie wat gewoonlik met die genre gepaard gaan, nie die lang strydtonele nie (hoewel daar gevegte is), en ook nie die baie goeie of baie slegte karakters nie. In die lewe is niemand swart of wit nie, ons is almal grys, en dit is waaroor hierdie roman gaan, alhoewel dit in 'n omgewing van 2300 jaar gelede afspeel (een van die karakters is in staat om die kleur te sien "van die mense). Ek dink die roman het 'n punt van humor dat ek hoop iemand vang, y ook nog 'n refleksie, want die karakters spandeer hul lewens aan hul lot.
AL: Enige ander genres waarvan u hou, behalwe die historiese?
LV: As daar iets is die mitologiese, maar eers wanneer dit wat hulle my vertel regtig by die mites hou. As daar te veel dinge gemeng word wat nie by my pas nie, of meer verbeelding daarin gegooi word as wat die mite alreeds insluit, kan ek dit nie help nie en ontkoppel ek. Ek lees graag filosofie, Ek neem aan dat as gevolg van (of danksy) die graad studeer het. Voorheen het ek baie daarvan gehou om superheld strokiesprente te lees; Ek weet nie of dit as geslag tel nie.
LV: Ek is met 'n opstel deur Luciano Canfora, 'n Italiaanse historikus en filoloog, met die titel Die krisis van utopie. Aristophanes teen Plato. Ek hou baie daarvan. Dit is een van die boeke wat u wil onderstreep of aantekeninge wil maak en u aanmoedig om ander dinge te lees. As om skryf, Ek het een geskiedenis van Grieke vanaf die begin van die XNUMXde eeu vC. C. dat ons sal sien of dit goed eindig.
LV: Daar is baie skrywers, ja, en ek sluit myself in die pakket in. Dit is moeilik om 'n boek te publiseer, en daarom is dit moeilik vir enigiemand om werk te kry: daar is baie aanbod, baie skrywers en min vraag. Uitgewers skerm en waag nie die bekendmaking van min bekende name nie, hoewel dit ook waar is dat sommige wel kies vir nuwe outeurs of diegene wat pas begin het; maar weer is die probleem die oorbevolking. U kan beter of slegter skryf, maar dit is baie keer dat geluk bepaal dat u 'n uitgewer vind wat u publiseer.
La lessenaarpublisering Dit is 'n manier om uit die probleem te kom: as u nie 'n uitgewer het nie, publiseer u self en kyk wat gebeur. Ten minste is die droom om u gepubliseerde boek te sien reeds vervul. En in werklikheid gaan uitgewers soms na portale soos Amazon op soek na skrywers wat self gepubliseer het en slaag, om dit te onderteken. Marcos Chicot, 'n paar jaar gelede 'n finalis vir die Planeta-toekenning, of Javier Castillo, of David B. Gil, was so gelukkig.
MF: Persoonlik was ek gelukkig; In my gesinsomgewing was daar geen besmettings van covid nie, en op werksvlak het ek dit ook al amper 'n jaar hanteer dat ons 'n pandemiese put was. Maar dit is vanselfsprekend dat die situasie van kritieke belang is, en dat baie mense baie sleg gaan vir gesondheid en werk. ek dink dat baie sosiale bewustheid ontbreek, ons strompel weer oor dieselfde klip van die begin van die pandemie weens 'n gebrek aan bewustheid. Hospitale het ineengestort met pasiënte, buitepasiënte het oorloop van werk ... En baie neem die probleem steeds nie ernstig op nie.
As ek by iets positiefs sou kon bly? Aangesien ons oor boeke praat, Ek kan gelukkig wees omdat ek in 2020 gepubliseer het Die lug oor Alexander en iets anders. Ek is natuurlik, maar ek is bang dat die noodlot nie die beste jaar gekies het om te wees nie.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Onderhoude » Luis Villalon. Onderhoud met die skrywer van El cielo sobre Alejandro