Sy het tydens my tyd in die hospitaal omtrent weekliks vir my boodskappe gestuur en moed ingepraat en net gehoor hoe dit gaan. Dit was vir my ongelooflik, hoe ‘n wildvreemde vrou, vir wie ek nog nie eens betaal het nie, so baie vir ons kon omgee. Toe sy hoor dat Lisa die dag besoekers (anders as die familie) kon kry, het sy dadelik gevra of sy kan kom foto’s neem in die hospitaal.
Daardie aand het sy vir my foto’s gestuur en ek was stomgeslaan…ek was mal oor hoe sy elke oomblik vasgevang het. Ek was dankbaar dat sy gekom het, want ek is bitter sleg om met ‘n selfoon foto’s te neem en ek bewaar hierdie oomblikke wat sy vasgevang het met haar lens in my hartsalbum. Die hasie wat op die foto’s redelik groot lyk, is nou nog in Lisa se kamer en is eintlik redelik klein…dit pas mooi in die palm van my hand. Ek kyk gereeld na die hasie op die rak en dan na Lisa en staan in bewondering vir hoe ver die Here ons al gebring het.