Die geur van varsgebakte brood en moerkoffie vang my onverhoeds toe ek my deur vanoggend oopmaak. Ek is meteens terug in my ma se sonnige kombuis, die skoongewaste groen en wit geruite gordyntjies wapperend in die ligte wind wat deur die venster inkom.
Ek sien hoe Mamma voor die groot koolstoof buk, die vier goudbruin brode uit die oond haal en op die skoon doek op die tafel uitkeer. Die geur daarvan is die hele huis vol. Ek loer klein oor die tafel se rand en as sy die broodmes vat en die korsie versigtig afsny, met heerlike vars botter smeer en dit op die bordjie vir my aangee, is ek meteens in die hemel.
Wat is dit aan ‘n skryfsel wat mens so diep raak dat die trane onwillekeurig oorstoot uit jou oë en jou keel so styf is dat jy nie kan praat nie? Al sou jy kon praat, sou daar nie woorde wees om te sê oor die onverwagte hartseer nie.
Ek kan nou vryer asemhaal, want die lug is nektar, die lug is heuning, en die groot klowe oneindige ruimtes waarin ek my werp soos die windvalk op sy vlug. Die fokus is op die pelgrimstog na bo, waar klarigheid meteens oop lê soos die wye vlaktes daar onder, waar antwoorde skoon in helder water oopspoel, en ek meteens uit dankbaarheid neersak op die growwe grond in die gras, en die groen geur in my opstyg soos die lewe self.
Maar as die misverstand sy opwagting maak, is daar niks soos die pyn van die liefde nie. Dan word dit donker en jou hart skeur.
Madri hoor die deur oopgaan en sy snak toe sy vir Deon met sy rug teen die deur sien staan. Hy draai om en sluit die deur doelbewus agter hom toe. Madri se oë rek groter toe hy naderkom, en sy glip aan die anderkant van die bed af, maar hy reik oor en kry haar aan haar gesonde arm beet; pluk haar oor die bed sodat sy hulpeloos op die bed en byna onder hom beland. Sy mond is ŉ dun streep en sy oë kil terwyl hy haar bekyk. Hy vat haar ken in sy hand om te keer dat sy haar kop wegdraai, en sê tussen geklemde kake, amper fluisterend, wreed: “Wie is jy, Madri Viljoen? Waar kom jy vandaan? Wie is die kind saam met jou op die foto? Is jy getroud? Wie se kind is dit?”
Madri probeer haar kop wegdraai, weg van die verskriklike pyn en die ontnugtering in sy oë, maar hy lig haar kop oor sy arm en hou met sy ander hand haar hare vas sodat sy nie kan roer nie. “Deon, asseblief, jy verstaan nie …,” sê sy met ŉ snik wat haar lyf ruk, maar hy steur hom nie aan haar pleidooi nie, trek haar net stywer onder hom in.