&larr Die realiteite
Algaande leert men &rarr
1 antwoord op Hou moed
Coenraad Walters het gesê op September 11, 2020
Wie resenseer die resensent van resensente? Ek meen dat Crito effens te kwaai is in enkele aspekte van hierdie skrywe.
Eerstens: die WAT gee sagteband en slapband as sinonieme – die kap na JB Roux se gebruik van die een term is onnodig. Dit trek die aandag af van die ware en waardevolle kritiek.
Tweedens: oor Jonathan Amid se resensie. Die klagte oor sy inleiding is ook onnodig. Ek stem saam dat hierdie bespreking nie noodwendig nodig was in die resensie nie, en dat sy opmerkings nie indringend genoeg is nie gegewe sy woordperk. Tog is die vraag waarmee hy werk, 'n belangrike onderwerp wat uitgewers en bibliotekarisse en onderwysers besig hou – daardie groep boeke wat deur sowel (senior) tieners as volwassenes gelees word. Wat prikkel die belangstelling in albei groepe? Hoe bemark jy so 'n boek? Op watter rak moet dit geplaas word? En wat kan ouers saam met hul kinders lees? Ek is self taalonderwyser en bibliotekaris by 'n privaathoërskool – daardie onderwerp is vir my ook interessant (en ek lees heelwat tienerfiksie, met groot genot – beslis 'n ontsnapping aan die volwasse lewe!). En Amid se verwysing na John Green is snelskrif gemik op mense wat sogenaamde YA-letterkunde ken: as jy weet, dan weet jy; as jy nie weet nie, mis jy iets.
Dus, liewe Crito, in hierdie geval verskil ek effens van jou. Maar met vele vorige inskrywings was ek dit met jou roerend eens (ook hier oor die Erasmus-resensie van Bruidzilla) – ek sal in die toekoms dit as kommentaar aanteken sodat jy nie dink dat ek net op negatiewe dinge reageer nie!