Menseregte van die Dominikaanse Republiek - Geskiedenis Podcasts - 2021
Verslag van die menseregte van die Dominikaanse Republiek 2017 April 2018
Die Dominikaanse Republiek is 'n verteenwoordigende grondwetlike demokrasie. In Mei 2016 is Danilo Medina van die Dominican Liberation Party (PLD) vir 'n tweede termyn van vier jaar herkies. Onpartydige waarnemers van buite het bevind dat die verkiesings oor die algemeen vry en ordelik was, ondanks mislukkings in die bekendstelling van 'n elektroniese stemstelsel.
Burgerlike owerhede het soms nie effektiewe beheer oor die veiligheidsmagte gehandhaaf nie.
Die belangrikste menseregtekwessies het buite -geregtelike moorde deur veiligheidsmagte ingesluit; marteling; strawwe en lewensgevaarlike gevangenisvoorwaardes; arbitrêre arrestasie en aanhouding; willekeurige inmenging met privaatheid; kriminele laster vir individuele joernaliste; straffeloos vir korrupsie; polisiegeweld teen lesbiese, gay, biseksuele, transgender en interseksuele individue; en kinderarbeid, soms as gevolg van mensehandel.
Die regering het 'n paar stappe gedoen om amptenare wat menseregteskendings gepleeg het, te straf, maar daar was wydverspreide berigte van amptelike straffeloosheid en korrupsie, veral oor amptenare van hoë rang.
Daar was talle berigte dat die regering of sy agente willekeurige of onwettige moorde gepleeg het. Die National Human Rights Commission (NHRC) het meer as 180 buite -geregtelike moorde deur polisiemagte aangemeld tot vroeg in Desember.
In November het die nasionale polisie Fernando de los Santos, met die bynaam 'The Rope', in hegtenis geneem, 'n voormalige polisieluitenant wat sedert 2011 gesoek is omdat hy ten minste 35 mense vermoor het terwyl hy as polisiebeampte gewerk het. Sommige van die vermoorde is vermoedelik misdadigers wat deur die polisie gesoek word, terwyl ander moorde te huur is wat namens dwelmhandelaars gepleeg is, volgens nuusberigte.
In Julie is Blas Peralta, 'n voormalige president van die vakbond, skuldig bevind aan die moord op 'n man tydens die presidensiële veldtog van 2016 en tot 30 jaar gevangenisstraf gevonnis. Teen November is sy appèl afgehandel.
Daar was geen berigte oor verdwynings deur of namens die regering nie. Die NHRC het berig dat dit voortgaan met die ondersoek na ses onopgeloste verdwynsgevalle van menseregte -aktiviste wat tussen 2009 en 2014 plaasgevind het, wat volgens hulle polities gemotiveerd was.
Alhoewel die wet marteling, slaan en fisiese mishandeling van gevangenes en gevangenes verbied, was daar berigte dat lede van die veiligheidsmag, veral die polisie, sulke praktyke uitgevoer het.
Die NHRC het berig dat die polisie verskillende vorme van fisieke en geestelike mishandeling gebruik het om bekentenisse van aangehoudenes te bekom. Volgens die NHRC was die metodes wat gebruik word om bekentenisse te verwyder, onder meer om die koppe van gevangenes met plastieksakke te bedek, hulle met besemhandvatsels te slaan, hulle te dwing om oornag te bly staan ​​en hulle met die handskoene van vuiste of harde meubelskuim in die ore te slaan om nie weg te gaan nie punte.
Gevangenisvoorwaardes wissel van die nakoming van internasionale standaarde in 'model' -gevangenisse of korrektiewe rehabilitasiesentrums (CRC's) tot harde en lewensgevaarlike in' tradisionele 'gevangenisse. Bedreigings vir lewe en gesondheid sluit in oordraagbare siektes, swak sanitasie, swak toegang tot gesondheidsorgdienste, 'n gebrek aan goed opgeleide tronkbewaarders en geweld van gevangenes tot gevangene, wat alles vererger het in die erg oorvol tradisionele gevangenisse.
Fisiese toestande: Groot oorbevolking was 'n probleem in tradisionele gevangenisse. Die Direktoraat van Gevangenisse het berig dat daar vanaf Junie ongeveer 17,750 gevangenes in tradisionele gevangenisse was en 8,960 in CRC's, 'n verhouding wat die afgelope paar jaar konstant gebly het omdat tradisionele gevangenisse nie uitgefaseer is nie. La Victoria, die oudste tradisionele gevangenis, het byna 9 000 gevangenes gehou, hoewel dit ontwerp is vir 'n maksimum kapasiteit van 2,011. Die gevangene in al die 19 tradisionele gevangenisse het die kapasiteit oorskry, terwyl slegs twee van die 22 CRC's die kapasiteit oorskry het. Beide manlike en vroulike gevangenes is in die La Romana -gevangenis aangehou, maar in afsonderlike gebiede.
Polisie en militêre gevangenes het voorkeurbehandeling ontvang, net soos diegene in tradisionele gevangenisse met die finansiële middele om voorkeurbedspasie te huur en ander benodigdhede aan te skaf.
Volgens die Direktoraat Gevangenisse het militêre en polisielede die tradisionele gevangenisse bewaak, terwyl 'n opgeleide burgerlike wagkorps by CRC's geborg het. Berigte oor mishandeling en geweld in tradisionele gevangenisse was algemeen, asook berigte oor teistering, afpersing en onvanpaste soektogte na gevangenisbesoekers. Sommige tradisionele gevangenisse bly effektief buite die beheer van die owerhede, en daar was berigte oor dwelm- en wapenhandel, prostitusie en seksuele mishandeling binne gevangenisse. Bewaarders in tradisionele gevangenisse beheer dikwels slegs die omtrek, terwyl gevangenes die binnekant regeer met hul eie reëls en regstelsel. Alhoewel die wet die skeiding van gevangenes volgens die erns van die oortreding bepaal, het die owerhede nie die vermoë om dit te doen nie.
In tradisionele gevangenisse was die gesondheid en sanitêre toestande oor die algemeen swak. Gevangenes het dikwels op die vloer geslaap omdat daar geen beddens beskikbaar was nie. Gevangenisbeamptes het nie siek gevangenes geskei nie. Vertragings met die ontvangs van mediese aandag was algemeen in beide die tradisionele gevangenisse en CRC's. Alle gevangenisse het siektes gehad, maar die meeste hospitale het nie aan die behoeftes van die gevangenisbevolking voldoen nie. In die meeste gevalle moes gevangenes hul eie medisyne koop of staatmaak op familielede of ander medewerkers van buite om hul medisyne af te lewer. Die meeste aangemelde sterftes was as gevolg van siektes.
Volgens die Direktoraat Gevangenisse het alle gevangenisse MIV/VIGS -behandeling gebied, maar die NHRC het verklaar dat nie een van die tradisionele gevangenisse behoorlik toegerus is om sodanige behandeling te bied nie. In CRC's het sommige gevangenes met verstandelike gestremdhede behandeling, insluitend terapie, ontvang vir hul toestande. In tradisionele gevangenisse het die regering nie dienste aan gevangenes met verstandelike gestremdhede gelewer nie. Nóg CRC's of tradisionele gevangenisse het toegang vir gevangenes met gestremdhede gebied.
In Oktober verklaar die konstitusionele tribunaal dat die toestand van sommige gevangenisse 'n "growwe en flagrante" oortreding van die grondwet is en beveel dat die kantoor van die prokureur -generaal stappe neem om dit binne 180 dae te verbeter of 'n boete van ongeveer 21 450 pesos ($ 450) per dag opgelê word. .
Administrasie: Gevangenes kon klagtes oor hul behandeling mondelings of skriftelik by die menseregtekomitees indien en het dit meestal deur familielede, prokureurs of menseregte -verdedigers gedoen. Openbare verdedigers het regsdienste aan gevangenes gelewer en in sommige gevalle gehelp met sekere klagtes. Die NHRC -direkteur was 'n advokaat vir gevangenes.
Onafhanklike monitering: Die regering het besoeke en monitering deur onafhanklike gefinansierde en nie -regeringsorganisasies (NRO's) waarnemers en media toegelaat. Die NHRC, die nasionale kantoor van openbare verdediging, die prokureur -generaal en die gevangenisadministrasie van die CRC het saam menseregtekomitees in elke CRC gestig wat gemagtig was om verrassingsbesoeke te doen.
Die grondwet verbied aanhouding sonder 'n lasbrief, tensy die owerhede 'n verdagte tydens die begaan van 'n kriminele daad of in ander spesiale omstandighede vasvat, maar tot 48 uur aanhouding moontlik maak. Die grondwet maak voorsiening vir die reg van enige persoon om die wettigheid van sy/haar aanhouding in die hof te betwis, en die regering het hierdie vereiste in die algemeen nagekom. Willekeurige arrestasie en aanhouding was probleme, en daar was talle berigte van individue wat aangehou en later vrygelaat is met min of geen verduideliking vir die aanhouding nie. NRO's het berig dat baie aangehoudenes op die toneel van 'n misdaad of tydens dwelmaanvalle in hegtenis geneem is. In baie gevalle het die owerhede die gevangenes gedruk, ondervra en daarna vrygelaat.
Die ministerie van binnelandse sake en polisie hou toesig oor die nasionale polisie, toeristepolisie en metropolisie. Die ministerie van gewapende magte lei die weermag, die lughawesekuriteitsowerheid en burgerlugvaart, die haweveiligheidsowerheid en die grensveiligheidskorps. Die nasionale departement van intelligensie en die nasionale dwelmbeheerdirektoraat, wat personeel van sowel die polisie as die gewapende magte het, rapporteer direk aan die president.
Die eenheid vir binnelandse sake ondersoek aanklagte van growwe wangedrag deur lede van die nasionale polisie. Hierdie gevalle behels fisiese of verbale aggressie, dreigemente, onbehoorlike gebruik van 'n vuurwapen, roof en diefstal. Owerhede het afgedank of vervolg dat polisiebeamptes buite die gevestigde polisieprosedures opgetree het.
Opleiding vir die weermag en die nasionale direktoraat vir dwelmbeheer het personeel en beamptes ingeroep, en die nasionale polisie het instruksies oor menseregte ingesluit. Die ministerie van die weermag het gedurende die jaar mense -regte opleiding of oriëntasie verskaf aan beamptes van verskillende geledere sowel as aan burgerlikes. Die Grensveiligheidskorps het verpligte opleiding in menseregte by sy opleidingsfasiliteite vir grensbeamptes gedoen. Die Graduate School of Human Rights en International Humanitarian Rights het burgerlikes en weermagpersoneel opgelei. Die skool het ook programme waaraan lede van die gewapende magte en burgerlikes van die hooggeregshof, kongres, distriksprokureurs, regeringsministeries, nasionale polisie en sentrale verkiesingsraad deelgeneem het.
In Oktober het die nasionale polisie aangekondig dat polisietoetse gedoen moet word deur beamptes en rekrute wat aansoek doen om by die polisiemag aan te gaan wat verdink word van korrupsie.
Die grondwet bepaal dat 'n beskuldigde tot 48 uur sonder 'n lasbrief aangehou kan word voordat hy aan die regterlike owerheid voorgelê word. Die wet stel die polisie ook in staat om sonder 'n arrestasiebevel enige persoon vas te trek wat 'n misdaad gepleeg het of redelikerwys met 'n misdaad verband hou, soos in gevalle waar daar opgejaag is of ontsnapte gevangenes. Die polisie het soms verdagtes aangehou vir ondersoek of ondervraging langer as 48 uur. Die polisie het gereeld alle verdagtes en getuies van 'n misdaad aangehou. Suksesvolle verhore van habeas corpus het wetsoortredings aansienlik verminder. Daar was 'n funksionele borgtogstelsel en 'n stelsel van huisarres.
Die wet vereis dat advies aan behoeftige beskuldigdes verskaf word, hoewel die personeelvlakke onvoldoende was om aan die vraag te voldoen. Die National Office of Public Defense (NOPD) verteenwoordig 80 persent van die kriminele sake wat voor die howe gebring is, en dek 28 van 34 geregtelike distrikte. Baie gevangenes en gevangenes wat nie privaat advies kon bekostig nie, het nie onmiddellik toegang tot 'n prokureur gehad nie. Aanklaers en regters het ondervragings van jeugdiges hanteer, wat die wet deur of in die teenwoordigheid van die polisie verbied.
Willekeurige arrestasie: Die polisie het sporadies geveg of saamgevat in gemeenskappe met 'n lae inkomste, met 'n hoë misdaad, waartydens hulle mense sonder lasbriewe gearresteer en aangehou het. Tydens hierdie operasies het die polisie 'n groot aantal inwoners gearresteer en beslag gelê op persoonlike eiendom wat na bewering in kriminele aktiwiteite gebruik is. Die kantoor van die prokureur -generaal berig 'n afname in arbitrêre arrestasies wat verband hou met massa -arrestasies op die toneel van 'n misdaad as gevolg van opleiding in samewerking met menseregte -NRO's.
Voorverhoor: Baie verdagtes het lang voorverhoor aangehou. Ingevolge die strafregtelike kode kan 'n regter die aanhouding tussen drie en 18 maande beveel. Volgens die direktoraat van gevangenisse was 63 persent van die gevangenes in November in aanhouding. Die gemiddelde gevangenisstraf was drie maande, maar daar was berigte oor gevalle van aanhoudings tot drie jaar. Tyd wat in gevangenisstraf gedien is, het tot die voltooiing van 'n vonnis gereken.
Die versuim van gevangenisowerhede om gevangenes vir hofverhore te produseer, het 'n paar uitstel van die verhoor veroorsaak. Baie gevangenes het hul hofdatums uitgestel weens 'n gebrek aan vervoer van die gevangenis na die hof of omdat hul prokureur, beskuldigdes, tolke of getuies nie verskyn het nie. Ondanks addisionele beskerming vir beskuldigdes in die strafregtelike kode, het die owerheid in sommige gevalle gevangenes buite die wettige opdragte gehou, selfs al was daar geen formele aanklagte teen hulle nie.
Langdurige aanhouding van verwerpte asielzoekers of staatlose persone: Daar was geïsoleerde gevalle van asielsoekers aangehou weens 'n gebrek aan dokumentasie (sien afdelings 2.d. en 6).
Die wet maak voorsiening vir 'n onafhanklike regbank; die regering respekteer egter nie geregtelike onafhanklikheid en onpartydigheid nie. Onbehoorlike invloed op geregtelike beslissings was wydverspreid. Inmenging het gewissel van selektiewe vervolging tot aflegging van sake te midde van bewerings van omkopery of onbehoorlike politieke druk. Die regbank het gereeld korrupsiesake op hoë vlak van die hand gewys. Korrupsie van die regbank was ook 'n ernstige probleem. Die NOPD het berig dat die mees algemene vorm van inmenging met geregtelike bevele plaasgevind het toe die owerhede geweier het om die beskrywings van habeas corpus aan vrye aangehoudenes na te kom.
Die kantoor van die inspekteur van tribunale, wat beoordelaars dissiplineer en klagtes van nalatigheid, wangedrag en korrupsie hanteer, het 'n toename in sy begroting en tegniese opleiding ontvang, en gevolglik het dit meer ondersoeke geopen. Agtien regters en 295 administratiewe personeel is geskors en die sake is na die kantoor van die Prokureur -generaal verwys vir vervolging.
Die wet maak voorsiening vir die reg op 'n verweer in 'n regverdige en openbare verhoor; die regspleging het egter nie altyd hierdie reg afgedwing nie.
Die kantoor van die distriksprokureur moet die verweerder en prokureur in kennis stel van strafregtelike aanklagte. Die wet maak voorsiening vir 'n vermoede van onskuld, die reg om getuies te konfronteer of te ondervra en die reg teen selfbeskuldiging. Beskuldigdes het die reg om by hul verhoor teenwoordig te wees en betyds met 'n prokureur te konsulteer, en behoeftiges het 'n reg op 'n openbare verweerder. Verweerders het die reg om hul eie getuies en getuienis voor te lê. Die wet maak voorsiening vir gratis interpretasie indien nodig. Die grondwet maak ook voorsiening vir die reg om te appelleer en verbied hoër howe om die vonnisse van laer howe te verhoog. Die howe het die tydperk wat deur die strafregtelike kode verskaf word, gereeld oorskry tydens die toekenning van verhoordatums.
Militêre en polisietribunale deel jurisdiksie oor sake waarby lede van die veiligheidsmagte betrokke is. Militêre tribunale het jurisdiksie oor sake wat oortredings van interne reëls en regulasies behels. Burgerlike strafhowe hanteer sake van moorde en ander ernstige misdade wat na bewering deur lede van die veiligheidsmagte gepleeg is.
Daar is afsonderlike hofstelsels vir eise onder die strafreg, handels- en siviele reg en arbeidsreg. Kommersiële en siviele howe het na berig word lang vertragings in die beoordeling van sake gely, hoewel hul beslissings in die algemeen toegepas is. Net soos by strafhowe, bly onbehoorlike politieke of ekonomiese invloed in siviele hofbeslissings 'n probleem.
Burgers het 'n beroep op 'n 'amparo', 'n aksie om die skending van 'n grondwetlike reg te herstel, insluitend skending van menseregte wat deur die grondwet beskerm word. Hierdie middel is selde gebruik en slegs deur diegene met gesofistikeerde regsadvies.
Die wet verbied arbitrêre toegang tot 'n privaat woning, behalwe as die polisie op soek is na 'n verdagte, as 'n verdagte betrap word deur 'n misdaad te pleeg of as die polisie vermoed dat 'n lewensgevaar in gevaar is. Die wet bepaal dat alle ander inskrywings in 'n privaat woning 'n arrestasie- of deursoekingslasbrief vereis wat deur 'n regter uitgereik word. Die polisie het egter onwettige soektogte en beslagleggings uitgevoer, insluitend klopjagte sonder lasbriewe op privaat wonings in baie arm woonbuurte.
Alhoewel die regering ontken het dat hulle ongemagtigde afluisters gebruik het, die monitering van privaat e -pos of ander bedrogmetodes om die privaat lewens van individue en gesinne in te meng, het menseregtegroepe en opposisiepolitici beweer dat sulke inmenging plaasgevind het. Opposisiepartye beweer regeringsamptenare het soms ondergeskiktes gedreig met verlies aan werk en ander voordele om hulle te dwing om die huidige PLD -party te ondersteun en PLD -veldtogbyeenkomste by te woon. Die NOPD het twee gevalle aangemeld waarin die polisie familielede van 'n verdagte gevange geneem het om die verdagte tot oorgawe te dwing.
Die grondwet maak voorsiening vir vryheid van uitdrukking, ook vir die pers, en die regering respekteer hierdie reg in die algemeen. Die onafhanklike media was aktief en het met 'n beperking 'n wye verskeidenheid standpunte uitgespreek.
Pers- en mediavryheid: Individue en groepe kon die regering in die algemeen in die openbaar en privaat kritiseer sonder om weerwraak te neem, alhoewel daar verskeie voorvalle was waarin owerhede joernaliste of ander nuuspersoneel geïntimideer het. In Oktober het die Dominikaanse Vereniging van Dagblaaie kommer uitgespreek dat die president se sekuriteitsbesonderhede joernaliste mishandel en die deelname van die media aan presidensiële geleenthede belemmer.
Geweld en teistering: Joernaliste en ander persone wat in die media gewerk het, is af en toe geteister of fisies aangeval. Sommige media het berig dat joernaliste, spesifiek in landelike gebiede, dreigemente ontvang het omdat hulle misdaadgroepe of amptelike korrupsie ondersoek of aan die kaak gestel het. Die Inter American Press Association berig dat joernaliste gewelddadige aanvalle ondergaan het deur militêre en polisie veiligheidsbesonderhede van regeringsamptenare, veral tydens die protesoptogte onder leiding van die burgerlike samelewing. In Julie het die Dominikaanse kollege vir joernaliste die staatsamptenare se optrede veroordeel na 'n aanval op die televisieverslaggewer Indira Vasquez en die kameraman Jose Manual de la Cruz. Die joernaliste het gesê dat hulle deur 'n sakeman en sy twee seuns aangerand is terwyl hulle omgewingskade bedek het wat veroorsaak is deur die opgrawing van totale materiaal by die Bajabonico -rivier in Puerto Plata.
Sensuur of inhoudsbeperkings: Die grondwet maak voorsiening vir die beskerming van die vertroulikheid van joernaliste se bronne en bevat 'n 'gewetensklousule' waarmee joernaliste verslagdoeningstake kan weier.Nietemin het joernaliste selfsensuur beoefen, veral as dekking die ekonomiese of politieke belange van mediaseienaars nadelig kan beïnvloed. Sommige media het gekies om die bylines van joernaliste wat oor dwelmhandel en ander veiligheidskwessies berig, weg te laat om die individuele joernaliste te beskerm.
Libel/lasterwette: Die wet kriminaliseer laster en belediging, met 'n swaarder straf vir oortredings wat gepleeg word teen openbare of staatsfigure as vir oortredings teen privaat individue. Die Dominikaanse kollege vir joernaliste het berig dat joernaliste deur politici, regeringsamptenare en die private sektor gedagvaar word om hulle te druk om op te hou berig. In 2016 het die konstitusionele tribunaal verskeie artikels in die Wet op vryheid van uitdrukking ongeldig verklaar waarin verklarings gekriminaliseer word wat gebeure van openbare belang veroordeel en wat owerhede as skadelik beskou. Die hof beslis ook dat media, uitvoerende personeel en uitgewers nie aanspreeklik is vir laster teen individuele joernaliste nie. Terwyl sommige waarnemers hierdie verligte druk op joernaliste verklaar het deur sakebelange wat 'n groot deel van die gewone media beheer, het ander die uitspraak beskryf as 'n voordeel van sakebelange se vermoë om afstand te neem van die beskerming van hul redakteurs en joernaliste. Die wet straf steeds laster vir verklarings rakende die privaat lewe van sekere openbare persone, waaronder regeringsamptenare en buitelandse staatshoofde.
Die regering het nie toegang tot die internet beperk of ontwrig of aanlyn -inhoud gesensor sonder die nodige wetlike magtiging nie; Daar was egter bewerings dat die regering privaat aanlynkommunikasie dopgehou het. Volgens die Internasionale Telekommunikasie -unie het 61 persent van die burgers in 2016 die internet gebruik.
Daar was geen staatsbeperkings op akademiese vryheid of kulturele geleenthede nie.
Die wet maak voorsiening vir vryheid van vreedsame vergadering. Openbare optogte en vergaderings buite vereis vergunnings, wat die regering gewoonlik verleen. By verskeie geleenthede het die polisie geweld gebruik om betogings uiteen te jaag en betogers en omstanders beseer.
Die wet maak voorsiening vir vryheid van interne beweging, buitelandse reise, emigrasie en repatriasie, en die regering respekteer hierdie regte in die algemeen, met enkele uitsonderings. Die regering werk op beperkte wyse saam met die VN se hoë kommissaris vir vlugtelinge (UNHCR) en ander humanitêre organisasies om beskerming en hulp te verleen aan intern ontheemdes, vlugtelinge, terugkerende vlugtelinge, asielsoekers, staatlose persone of ander bekende persone van kommer.
Mishandeling van migrante, vlugtelinge en staatlose persone: Tydens 'n verhoor in Desember 2016 by die Inter-Amerikaanse Kommissie vir Menseregte (IACHR) oor menseregte en staatloosheid in die land, het verteenwoordigers van die burgerlike samelewing gesê dat deportasies van Haïtiaanse migrante en Dominikaners van Haïtiaanse afkoms voortduur. Hulle het gesê dat sommige deportasies willekeurig was en bestaan ​​uit die neem van persone sonder 'n rekord oor die grens. By die monitering van die grens deur die Internasionale Organisasie vir Migrasie is bevind dat sommige van die wat gedeporteer is, onbegeleide kinders is. Die Sentrum vir Migrasiewaarneming en Maatskaplike Ontwikkeling in die Karibiese Eilande berig in Oktober kommer oor die gebrek aan inligting oor aanspreeklikheidsmeganismes wat bepaal dat migrasiebeamptes en ander lede van staatsveiligheid die wetlike bepalings vir behoorlike proses en ander regte van migrante tydens deportasies nakom. Dit het berig dat die misbruik groter blyk te wees toe die deportasies deur militêre personeel uitgevoer is as deur amptenare van die Algemene Direktoraat vir Migrasie. Benewens die deportasie, het Haïtiaanse slagoffers sonder dokumentasie 'n groter kwesbaarheid vir mensehandel ondervind.
Die Internasionale Organisasie vir Migrasie het gevalle aangemeld van individue wat gedeporteer is omdat die owerhede hulle nie toegelaat het om immigrasie- of burgerskapdokumente uit hul koshuise te haal nie, sowel as deportasies van vroue wat kinders in hul koshuise agtergelaat het.
'N Studie van die National Statistics Office en die UN Population Fund (UNFPA) van 2012 beraam die totale Haïtiaanse bevolking in die land op 668,145, van wie 458,233 as Haïtiaanse immigrante geïdentifiseer is en 209,912 word gekategoriseer as persone van Haïtiaanse afkoms. Die presiese aantal ongedokumenteerde persone was onduidelik. Gedurende die jaar het die statistiekkantoor en UNFPA 'n opname gedoen om meer akkurate en bygewerkte statistieke oor immigrante in die land te verkry.
In 2014 het die regering die Nasionale reguleringsplan wat ongedokumenteerde migrante in die land in staat gestel het om tydelike wettige verblyf aansoek te doen. In Julie 2016 het die regering die vervaldatum van die tydelike inwonerkaarte wat onder die plan uitgereik is, verleng, wat die derde keer was dat die regering dit gedoen het. Die plan verleen tydelike verblyfstatus aan meer as 260 000 onreëlmatige migrante (98 persent Haïtiaans). Volgens sensusdata het tot 280 000 Haïtiaanse migrante moontlik nie aansoek gedoen vir of kwalifikasie vir regulering nie en was hulle onderhewig aan deportasie. VN -amptenare vergesel immigrasie -owerhede tydens onderskepingsprosedures wat in verskillende provinsies uitgevoer is. Volgens die Verenigde Nasies was die deportasieprosedures ordelik, wettig en geïndividualiseerd, in ooreenstemming met toepaslike internasionale menseregte -standaarde.
Toegang tot asiel: Die wet maak voorsiening vir die toekenning van asiel- of vlugtelingstatus. Die regering het 'n gevestigde beskermingstelsel vir vlugtelinge, maar het dit nie effektief toegepas nie. In 2016 erken UNHCR 787 asielsoekers, 93 persent van hulle Haïtiaans, maar die regering erken histories min van hierdie eise. Van die meer as 300 asielsoekersake tussen 2012 en 2016 wat 'n finale beslissing gekry het, het die regering 99 persent verwerp met die vae regverdiging van 'versuim om te bewys'. NRO's het tot die gevolgtrekking gekom dat dit alleen bewys is van sistemiese diskriminasie, aangesien 99 persent van asielsoekers ook van Haïtiaanse oorsprong was.
Die nasionale kantoor van vlugtelinge in die migrasiedirektoraat van die nasionale kommissie vir vlugtelinge (CONARE) beoordeel asielaansprake. CONARE is 'n interagency -kommissie wat die ministerie van buitelandse sake, die nasionale departement van ondersoeke en die algemene direkteur van migrasie insluit.
'N 2013 CONARE -resolusie vereis dat individue binne 15 dae na hul aankoms in die land om asiel aansoek doen. Ingevolge hierdie resolusie, as 'n asielsoeker langer as 15 dae in die land is en sonder om asiel aansoek te doen, verloor die individu die reg om asiel aan te vra. Die resolusie verwerp ook enige asielaansoek van 'n individu wat in 'n vreemde land was of daarvan afkomstig was, waar die individu asiel kon gesoek het. Die regering maak dus ontoelaatingsbepalings administratief voor 'n asielonderhoud of evaluering deur CONARE.
Volgens nie -regeringsorganisasies vir vlugtelinge is daar geen inligting by die hawens ingebring om kennis te gee van die reg om asiel te vra of van die tydlyn of proses daarvoor nie. Verder het die NRO's berig dat immigrasiebeamptes nie weet hoe om asielgevalle te hanteer nie. UNHCR -beskermingsbeamptes het af en toe en onvoorspelbaar toegang tot asielzoekers gekry. CONARE -beleid maak nie voorsiening vir beskerming deur die deportasieproses nie. Volgens wet moet die regering behoorlike prosedures bekostig vir asielzoekers wat aangehou word, en diegene wat 'n vrees uitdruk om terug te keer na hul land van nasionaliteit of gewone verblyf, moet toegelaat word om asiel aan te vra volgens die regte prosedures. Tog was daar oor die algemeen geen geregtelike hersiening van deportasiebevele of hersiening van derde partye om voorsiening te maak vir beskerming.
CONARE het nie verwerpte asielsoekers besonderhede verstrek van die gronde vir die afwysing van hul aanvanklike asielaansoek of inligting oor die appèlproses nie. Verwerpte aansoekers het 'n brief ontvang waarin hulle in kennis gestel word dat hulle 30 dae het om die land vrywillig te verlaat. Volgens regeringsbeleid het afgeweerde asielsoekers sewe dae vanaf ontvangs van kennisgewing van ontkenning om appèl aan te teken; in die brief met kennisgewing van ontkenning word hierdie reg op appèl egter nie genoem nie.
Bewegingsvryheid: Die regering het reisdokumente uitgereik aan goedgekeurde vlugtelinge teen 'n fooi van 3,150 pesos ($ 65). Vlugtelinge het opgemerk dat die reisdokument hul nasionaliteit as 'vlugteling' noem en nie hul land van herkoms nie. Asielzoekers met hangende sake het slegs 'n brief ingedien om deportasie te voorkom, wat die vryheid van beweging afskrik.
Indiensneming: Die regering het asielzoekers met hangende sake verbied om te werk. Hierdie situasie is verder ingewikkeld deur die lang, soms onbepaalde, wagtydperke vir afgehandelde sake. Gebrek aan dokumentasie het ook vlugtelinge van sekere werk uitgesluit. Werk was nietemin 'n vereiste vir die regering om vlugtelinge se tydelike verblyfkaartjies te hernu.
Toegang tot basiese dienste: Goedgekeurde vlugtelinge ontvang dieselfde regte en verantwoordelikhede as wettige migrante met tydelike verblyfpermitte. Dit het aan vlugtelinge die reg op toegang tot onderwys, werk, gesondheidsorg en ander maatskaplike dienste gebied. Tog het UNHCR berig dat daar steeds probleme is. Slegs die vlugtelinge wat gesondheidsversekering kon bekostig, het toegang tot voldoende gesondheidsorg. Vlugtelinge het berig dat hul identiteitsnommers wat deur die regering uitgereik is, nie erken word nie en dat hulle dus nie toegang tot ander dienste kan kry nie, soos om 'n bankrekening oop te maak of dienskontrakte vir basiese nutsdienste aan te gaan, maar dat hulle eerder op vriende of familie moet staatmaak vir sulke dienste.
Voor 2010 het die grondwet burgerskap verleen aan enigiemand wat in die land gebore is, behalwe kinders wat gebore is uit diplomate en kinders wat gebore is aan ouers wat 'in transito' is. Die grondwet van 2010 het 'n bykomende uitsondering vir kinders wat in die land gebore is, bygevoeg by ouers sonder migrerende status. In 2013 het die konstitusionele tribunaal beslis dat migrante sonder dokumentasie as 'in transito' beskou word vir die oordrag van burgerskap, en dus is alle kinders wat gebore is uit ongedokumenteerde migrerende ouers nie Dominikaanse burgers nie. Die uitspraak het die land se wette vir die oordrag van burgerskap terugwerkend hersien en burgerskap van ongeveer 135 000 persone gestroop, meestal die kinders van ongedokumenteerde Haïtiaanse migrante, wat sedert 1929 op grond van jus soli burgerskap gekry het.
Tot 2012 het die Haïtiaanse grondwet nie dubbele burgerskap toegelaat nie. Daarom het individue van Haïtiaanse afkoms wat Dominikaanse burgerskap by geboorte verkry het op grond van geboorte op Dominikaanse grond, hul reg op Haïtiaanse burgerskap verbeur. Die uitspraak van die konstitusionele tribunaal van 2013 het derhalwe feitlik almal wat geraak is, van die enigste burgerskap wat hulle besit, ontneem. Die IACHR, UNHCR en die Karibiese gemeenskap het die uitspraak van die tribunaal van 2013 gekritiseer. Die IACHR het bevind dat die uitspraak van 2013 'n arbitrêre ontneming van burgerskap impliseer en dat dit 'n diskriminerende effek het, burgerskap terugwerkend gestroop het en tot staatloosheid gelei het vir individue wat nie as burgers beskou word nie.
In 2014 het president Medina wet 169-14 onderteken en afgekondig om identiteitsdokumente te reël en (her) uit te reik aan individue wat tussen 16 Junie 1929 en 18 April 2007 in die land gebore is, aan ongedokumenteerde migrerende ouers, wat voorheen geregistreer was in die burgerlike register (Groep A), wat hulle van geboorte af as Dominikaanse burgers erken. Op grond van 'n oudit van die nasionale argief van die burgerlike register, is die bevolking na raming 60,000. Teen die einde van 2015 het die regering volgens mediaberigte nuwe burgerskapdokumente aan 13 495 persone uitgereik en die res verwerk. Die burgerlike samelewing het aangemeld dat nog 6 000 groep A -gevalle nuwe burgerskapdokumente gekry het, wat die raming van bekende groep A -gevalle waarvan die burgerskap herstel is, op 20 000 te staan ​​bring. Die wet skep ook 'n spesiale weg na burgerskap vir persone wat gebore is uit ongedokumenteerde migrerende ouers wat nooit in die burgerlike register geregistreer het nie, insluitend 'n geskatte 45,000-75,000 ongedokumenteerde persone, hoofsaaklik van Haïtiaanse afkoms (Groep B). Groep B -individue kon ingevolge hierdie wet aansoek doen om wettige verblyf en aansoek doen om genaturaliseerde burgerskap na twee jaar. Die wet het individue van groep B 180 dae gegee om aansoek te doen vir wettige verblyf, 'n aansoekvenster wat op 31 Januarie 2015 gesluit het. 'N Totaal van 8 755 groep B -individue het voor die sperdatum suksesvol aansoek gedoen. NRO's en buitelandse regerings het hul kommer uitgespreek oor die potensieel groot aantal groep B -persone wat nie voor die sperdatum aansoek gedoen het nie. Die regering het daartoe verbind om ongeregistreerde sake van Groep B op te los, maar het nie die wetlike raamwerk geïdentifiseer waaronder die verbintenis nagekom sou word nie. Die regering het ook daartoe verbind om niemand wat in die land gebore is, te deporteer nie.
In 2015 het die burgerlike register (bekend as die Sentrale Verkiesingsraad of JCE) aangekondig dat dit die burgerlike rekords van die 54 307 individue wat in Groep A geïdentifiseer is, na 'n aparte siviele registerboek oorgedra het en hul oorspronklike burgerregistrasies vernietig het. Die JCE het diegene op die lys genooi om by JCE se kantore aan te meld en 'n heruitgereikte geboortesertifikaat te ontvang. In 2015 het die burgerlike samelewingsgroepe gerapporteer dat baie groep A -individue probleme ondervind met die verkryging van heruitgereikte geboortesertifikate by JCE -kantore. NRO's het gevalle gedokumenteer van individue wat hulle as Groep A beskou het, maar is nie in die JCE se lys met ouditresultate opgeneem nie. In reaksie op klagtes het die regering kanale geskep vir die aanmelding van vermiste gevalle, vertragings of versuim om groep A -nasionaliteitsdokumente in JCE -satellietkantore uit te reik, insluitend 'n telefoonlyn en rekeninge op sosiale media. NRO's het berig die maatreëls het gelei tot verbeterde dokumentuitreikingskoerse vir Groep A.
Persone van Haïtiaanse afkoms wat nie van burgerskap of identiteitsdokumente gebore is nie, het te kampe gehad met hindernisse wat binne en buite die land reis. Daarbenewens mag ongedokumenteerde persone nie nasionale identifikasiekaarte of stemkaarte bekom nie. Persone wat nie 'n nasionale identifikasiekaart of geboortesertifikaat gehad het nie, het beperkte toegang tot verkiesingsdeelname, werk in die formele sektor, openbare onderwys, huweliks- en geboorteregistrasie, formele finansiële dienste soos banke en lenings, howe en geregtelike prosedures en eienaarskap van grond. of eiendom.
In April het die IACHR die Dominikaanse Republiek op 'n "swart lys" geplaas wat voorbehou is vir lande met die ernstigste skendings van menseregte vanweë die behandeling van Dominikane van Haïtiaanse afkoms. Die IACHR het verklaar dat die 2013 -konstitusionele tribunaal se besluit swart, etnies Haïtiaanse Dominikane onproportioneel beroof het van burgerskap op grond van hul ras en nasionale oorsprong, en ook dat die regering se pogings nie die skadelike impak van die uitspraak volledig versag het nie. Die IACHR het verklaar dat baie van die mense wat deur die uitspraak geraak word, geen weg na burgerskap bly nie, en dit bevraagteken die wettigheid, implementering en lewensvatbaarheid van sommige van die oplossings wat die regering bied.
Die wet bied aan burgers die moontlikheid om hul regering te kies tydens vrye en regverdige periodieke verkiesings wat deur geheime stemming gehou word op grond van byna universele en gelyke stemreg. Die grondwet verbied aktiewe polisie en militêre personeel om te stem of deel te neem aan partydige politieke aktiwiteite.
Onlangse verkiesings: In Mei 2016 het kiesers aan algemene verkiesings vir alle regeringsvlakke deelgeneem en Danilo Medina van die PLD as president verkies vir 'n tweede termyn van vier jaar. Die JCE het tydens hierdie verkiesing 'n stelsel van elektroniese stemopstelling ingestel. Volgens internasionale waarnemers en kundiges oor elektroniese stemstelsels het die JCE nie internasionale standaarde gevolg nie, aangesien dit nie die stelsel geoudit of geleidelik geïmplementeer het nie. Op die verkiesingsdag het baie elektroniese stemstelsels misluk of was dit ongebruik. Die JCE het eers 13 dae na die verkiesing die finale, amptelike uitslae met alle stembriewe aangekondig. Baie kongres- en munisipale wedrenne het weke daarna betwis gebly, wat gelei het tot sporadiese protesoptredes en geweld. Op die verkiesingsdag het die Organisasie van Amerikaanse State (OAS) en binnelandse waarnemers kennis geneem van wydverspreide politieke veldtogte wat onmiddellik buite stemmingsentrums was, in stryd met die wet, sowel as aanduidings van die koop van stemme.
Politieke partye en politieke deelname: Die OAS en binnelandse NRO's kritiseer die ongelykheid van vorige politieke veldtogte rakende die toekenning van finansiering. Volgens wet het groot partye, gedefinieer as diegene wat in die vorige verkiesings 5 ​​persent van die stemme of meer gekry het, 80 persent van die openbare veldtogfinansiering ontvang, terwyl minderjarige partye die oorblywende 20 persent van die openbare fondse gedeel het. Die burgerlike samelewingsgroepe het die regering en die huidige PLD -party gekritiseer omdat hulle openbare fondse gebruik het om advertensies te betaal in die maande voor die verkiesing in 2016, hoewel die wet die gebruik van openbare fondse vir veldtogte verbied. In Maart 2016 het president Medina beveel dat die gebruik van openbare fondse vir die veldtog gestaak word, en die regering se besteding aan advertensies het afgeneem. Volgens groepe van die burgerlike samelewing het inkomste uit staatsadvertensies media -eienaars beïnvloed om stemme te sensureer wat nie met hul grootste kliënt, die PLD -party, verskil nie.
Deelname van vroue en minderhede: Geen wette beperk die deelname van vroue of lede van minderhede aan die politieke proses nie, en hulle het wel deelgeneem.
Die wet bepaal strafregtelike strawwe vir korrupsie deur amptenare; die regering het die wet egter nie doeltreffend toegepas nie, en amptenare het gereeld straffeloos met korrupte praktyke gewerk. Die prokureur -generaal het beweerde korrupte amptenare ondersoek. In Desember het hy die skuldigbevinding verkry van die voormalige burgemeester van San Francisco de Macoris, Felix Manuel Rodriguez Grullon, en 'n administrateur, Jerson Lizardo, vir die misbruik van agt miljoen dollar se openbare fondse. Volgens nuusberigte het Rodriguez Grullon 'n vonnis van vyf jaar gekry en Lizardo 'n vonnis van agt jaar.
NRO's het opgemerk dat die grootste belemmering vir effektiewe ondersoeke 'n gebrek aan politieke wil is om die wet toe te pas en individue wat van korrupsie beskuldig word, te vervolg, veral as die beskuldigdes goed verbind mense of hoëvlak politici insluit. Regeringskorrupsie bly 'n ernstige probleem en openbare grief.
Korrupsie: Organisasies van die burgerlike samelewing het die wydverspreide praktyk van die toekenning van regeringsposisies as politieke beskerming bekritiseer en beweer dat baie staatsamptenare geen werksfunksies vir hul salaris hoef te verrig nie.Klein munisipaliteite het berig dat personeel meer is as wat die fisiese kantore kan huisves.
NRO's sowel as individuele burgers het gereeld berig dat polisiebeamptes probeer het om omkoopgeld te bekom tydens roetine -stop of arrestasies. Talle mense het aangemeld dat hul persoonlike eiendom deur die polisie geneem is. Na wat verneem word, het die polisie bestuurders, waaronder buitelandse toeriste, aangehou en geld versoek in ruil vir vrylating. Plaaslike menseregte -waarnemers het aangemeld dat immigrasiebeamptes en polisiebeamptes veral gemik op ongedokumenteerde immigrante van Haïtiaanse afkoms om geld af te pers deur te dreig met deportasie. NRO's rapporteer voorvalle van korrupsie onder militêre en immigrasiebeamptes wat by grensposte en kontrolepunte gestasioneer is. NRO's het die medepligtigheid van die polisie aangemeld in gebiede wat bekend is vir sekshandel met kinders. Gevangenisbeamptes het geld aanvaar in ruil vir aanbevelings om gevangenes om gesondheidsredes vry te laat. Daar was geloofwaardige bewerings dat gevangenes omkoopgeld betaal het om vroeë vrylating op parool te verkry.
Die regering het soms nie -geregtelike sanksies gebruik om korrupsie te straf, insluitend afdanking of oordrag van militêre personeel, polisiebeamptes, regters en ander minderjarige amptenare wat omkoopgeld en ander korrupte gedrag doen. Wydverspreide aanvaarding en verdraagsaamheid van klein korrupsie belemmer egter pogings om korrupsie te voorkom.
In Mei het die prokureur -generaal 14 aktiewe en voormalige openbare amptenare aangekla, waaronder drie sittende kongreslede en die minister van handel, weens hul beweerde bande met omkoopgeld van $ 92 miljoen wat die Brasiliaanse konstruksiemaatskappy Odebrecht betaal het om openbare werkkontrakte te bekom. Volgens wet mag lede van die kongres nie vervolg word nie, tensy die Huis van Afgevaardigdes of die Senaat stem om die immuniteit van sy lede wat strafregtelik aangekla word, op te hef. Die Huis van Afgevaardigdes en die Senaat het gestem teen die opheffing van immuniteit vir die drie lede wat aangekla is.
'N Nasionale burgerbeweging teen korrupsie, bekend as die Groen Beweging, het ontstaan ​​as gevolg van die Odebrecht-skandaal, wat gelei het tot openbare besoeke deur die hele land wat goed bygewoon is. Die betogers eis dat die regering 'n onafhanklike aanklaer aanstel. Hulle het ook ondersoek ingestel na president Medina en voormalige presidente Hipolito Mejia en Leonel Fernandez. Die prokureur -generaal het egter voortgegaan om die saak te ondersoek en te vervolg.
Finansiële openbaarmaking: Die wet vereis dat die president, vise-president, lede van die kongres, sommige agentskapshoofde en ander amptenare, insluitend belasting- en doeanevervangers, hul persoonlike eiendom moet verklaar binne 30 dae nadat hulle aangestel, verkies of herverkies is, sowel as wanneer hulle hul verantwoordelikhede beëindig. Die grondwet vereis verder dat openbare amptenare die herkoms van hul eiendom moet verklaar. Die wet maak die Rekenkamer verantwoordelik vir die ontvangs en hersiening van hierdie verklarings. Volgens die Kamer van Rekeninge het 4,061 openbare amptenare, insluitend kongres- en burgemeesters, nie hul verklarings voorgelê nie. NRO's bevraagteken die stawigheid van die verklarings, aangesien bedrae dikwels van jaar tot jaar aansienlik gewissel het, en die totale verklaarde bates dikwels onrealisties laag voorgekom het.
'N Aantal plaaslike en internasionale organisasies werk oor die algemeen sonder beperking deur die regering en ondersoek en publiseer hul bevindings oor menseregtegevalle. Hoewel amptenare dikwels samewerkend en reageer het, het menseregtegroepe wat hulle vir die regte van Haïtianers en persone van Haïtiaanse afkoms beywer, af en toe te kampe gehad met struikelblokke deur die regering.
Die Verenigde Nasies of ander internasionale liggame: Die regering het nie 'n IACHR -verhoor in Desember 2016 in Panama oor die situasie van menseregteverdedigers in die Dominikaanse Republiek bygewoon nie en gesê dat dit nie betyds die uitnodiging ontvang het nie.
Regering van menseregte: Die grondwet bepaal die posisie van ombudsman vir menseregte, en in 2013 het die senaat Zoila Martinez, 'n voormalige distriksprokureur in Santo Domingo, vir 'n termyn van ses jaar aangestel. Die ombudsman se funksies is om die fundamentele menseregte van persone te beskerm en kollektiewe belange wat in die grondwet en wet bepaal word, te beskerm. Daar is ook 'n interinstitutionele menseregtekommissie, onder voorsitterskap van die minister van buitelandse sake en die prokureur -generaal. Die kantoor van die prokureur -generaal het sy eie afdeling vir menseregte.
Verkragting en huishoudelike geweld: Die wet kriminaliseer verkragting van mans of vroue, insluitend verkragting van eggenote, en ander vorme van geweld teen vroue, soos bloedskande en seksuele aggressie. Die vonnisse vir skuldigbevinding aan verkragting wissel van 10 tot 15 jaar gevangenisstraf en 'n boete van 100,000 tot 200,000 pesos ($ 2,100 tot $ 4,200).
Verkragting was 'n ernstige en deurdringende probleem. Ondanks pogings van die regering was geweld teen vroue algemeen. Die kantoor van die prokureur -generaal hou toesig oor die gespesialiseerde eenheid vir die voorkoming en aandag van geweld, wat 19 kantore in die land se 32 provinsies gehad het. Die kantoor van die prokureur -generaal het sy beamptes opdrag gegee om nie sake van geweld teen vroue af te handel nie en om nie geregtelike prosesse voort te sit nie, selfs in gevalle waar slagoffers aanklagte terugtrek. Distriksprokureurs het hulp en beskerming aan slagoffers van geweld verleen deur hulle na geskikte instellings te verwys vir regs-, mediese en sielkundige berading.
Die Ministerie van Vroue het aktief gelykheid en die voorkoming van geweld teen vroue bevorder deur middel van opvoedings- en bewusmakingsprogramme en opleiding aan ander ministeries en kantore. Dit het ook skuilings bedryf en beradingsdienste gelewer, hoewel nie -regeringsorganisasies aangevoer het dat hierdie pogings onvoldoende was.
Seksuele teistering: Seksuele teistering in die werkplek is 'n wangedrag, en skuldigbevinding hou 'n vonnis van een jaar gevangenisstraf en 'n boete gelyk aan die som van drie tot ses maande salaris in. Vakbondleiers het berig dat die wet nie toegepas word nie en dat seksuele teistering 'n probleem bly.
Diskriminasie: Alhoewel die wet vroue en mans dieselfde wettige regte bied, het vroue nie sosiale en ekonomiese status of geleenthede geniet wat gelyk is aan dié van mans nie.
Geboorte Registrasie: Burgerskap kom by geboorte in die land, behalwe vir kinders wat uit diplomate gebore is, aan diegene wat 'in transito' is, of aan ouers wat onwettig in die land is (sien afdeling 2.d.). 'N Kind wat in die buiteland gebore is aan 'n Dominikaanse moeder of vader, kan ook burgerskap verkry. 'N Kind wat nie by die geboorte geregistreer is nie, bly ongedokumenteer totdat die ouers 'n laat geboortedatum ingedien het.
Onderwys: Die grondwet bepaal gratis, verpligte openbare onderwys tot 18 jaar, maar nie alle kinders het dit bygewoon nie. 'N Geboortesertifikaat is nodig om vir die hoërskool te registreer, wat sommige kinders ontmoedig het om skool te gaan of te voltooi, veral kinders van Haïtiaanse afkoms. Kinders wat nie dokumentasie gehad het nie, was ook nie toegelaat om na die hoërskool te gaan nie (verby die agtste klas) en het probleme ondervind met toegang tot ander openbare dienste.
Kindermishandeling: Mishandeling van kinders, insluitend fisiese, seksuele en sielkundige mishandeling, was 'n ernstige probleem. Vir bykomende inligting, sien aanhangsel C.
Die wet bevat bepalings oor kindermishandeling, insluitend fisiese en emosionele mishandeling, seksuele uitbuiting en kinderarbeid. Die wet maak voorsiening vir vonnisse van twee tot vyf jaar gevangenisstraf en 'n boete van drie tot vyf keer die maandelikse minimum loon vir persone wat skuldig bevind word aan mishandeling van 'n minderjarige. Vir bykomende inligting, sien aanhangsel C.
Vroeë en gedwonge huwelik: Die wettige minimum ouderdom vir huwelike met toestemming van die ouer is 16 vir seuns en 15 vir meisies. Huwelik, veral van vroue, voor die ouderdom van 18 was algemeen. Volgens 'n opname van die UNICEF in 2014 was 10 persent van die meisies getroud op die ouderdom van 15 en 37 persent op die ouderdom van 18. Die regering het geen bekende voorkomings- of versagtingsprogramme uitgevoer nie. Meisies trou dikwels met baie ouer mans. Kinderhuwelike het meer gereeld voorgekom onder meisies wat onopgevoed, arm en op die platteland was.
Seksuele uitbuiting van kinders: Die wet definieer statutêre verkragting as seksuele omgang met enigiemand jonger as 18. Boetes vir skuldigbevinding aan statutêre verkragting is 10 tot 20 jaar gevangenisstraf en 'n boete van 100,000 tot 200,000 pesos ($ 2,100 tot $ 4,200).
Die kommersiële seksuele uitbuiting van kinders het oor die algemeen op toeristeplekke en groot stedelike gebiede plaasgevind. Die regering het programme uitgevoer om die seksuele uitbuiting van minderjariges te bekamp.
Ontheemde kinders: Groot bevolkings kinders, hoofsaaklik Haïtiane of Dominikane van Haïtiaanse afkoms, het op straat gewoon en was kwesbaar vir mensehandel. Sien die departement van buitelandse sake Verslag oor mensehandel op www.state.gov/j/tip/rls/tiprpt/.
Internasionale kinderontvoering: Die land is 'n party by die Haagse Konvensie oor Internasionale Kinderontvoering van 1980. Sien die departement van buitelandse sake Jaarverslag oor internasionale ontvoering van ouerlike kinders op travel.state.gov/content/childabduction/en/legal/compliance.html.
Die Joodse gemeenskap bestaan ​​uit ongeveer 350 mense. Daar was geen berigte oor antisemitiese dade nie.
Alhoewel die wet diskriminasie teen persone met fisiese, sensoriese, intellektuele en geestelike gestremdhede verbied, het hierdie individue diskriminasie ondervind in diens, onderwys, die regstelsel en die verkryging van gesondheidsorg- en vervoerdienste. Die wet maak voorsiening vir toegang tot basiese dienste en fisiese toegang vir gestremdes tot alle nuwe openbare en private geboue. Dit spesifiseer ook dat elke ministerie met die National Disability Council moet saamwerk om hierdie bepalings te implementeer. Owerhede het gewerk om hierdie bepalings af te dwing, maar daar was 'n leemte in die implementering. Baie min openbare geboue was volledig toeganklik.
Die Dominikaanse Vereniging vir Rehabilitasie het ondersteuning ontvang van die Sekretariaat van Openbare Gesondheid en van die Kantoor van die Presidensie om rehabilitasiehulp te verleen aan persone met liggaamlike en leergestremdhede asook om skole vir kinders met liggaamlike en geestelike gestremdhede te bestuur. Gebrek aan toeganklike openbare vervoer was 'n groot belemmering.
Die wet bepaal dat die regering voorsiening moet maak vir gestremdes om toegang tot die arbeidsmark sowel as kulturele, ontspannings- en godsdienstige aktiwiteite te hê, maar dit is nie konsekwent toegepas nie. Daar was drie regeringsentrums vir die versorging van kinders met gestremdhede-in Santo Domingo, Santiago de los Caballeros en San Juan de la Maguana. In Mei 2016 het die Ministerie van Onderwys gerapporteer dat 80 persent van die geregistreerde studente met gestremdhede skoolgegaan het.
Daar was bewyse van rassevooroordeel en diskriminasie teen persone met 'n donker gelaatskleur, maar die regering ontken dat daar so 'n vooroordeel of diskriminasie bestaan ​​en het gevolglik min gedoen om die probleem op te los. Die burgerlike samelewing en internasionale organisasies het berig dat amptenare gesondheidsorg- en dokumentasiedienste aan persone van Haïtiaanse afkoms geweier het.
Die grondwet handhaaf die beginsels van nie -diskriminasie en gelykheid voor die wet, maar dit bevat nie spesifiek seksuele oriëntasie of geslagsidentiteit as beskermde kategorieë nie. Dit verbied egter diskriminasie op grond van 'sosiale of persoonlike toestand' en verplig die staat 'om diskriminasie, marginalisering, kwesbaarheid en uitsluiting te voorkom en te bestry'. Die wet verbied diskriminasie op grond van seksuele oriëntasie en geslagsidentiteit slegs vir beleid wat verband hou met jeug- en jeugontwikkeling.
Diskriminasie het die moontlikheid van LGBTI -individue beperk om toegang tot onderwys, werk, gesondheidsorg en ander dienste te verkry.
NRO's het polisiemishandeling, waaronder willekeurige arrestasie, polisiegeweld en afpersing, teen LGBTI -persone aangemeld. Volgens organisasies in die burgerlike samelewing het die owerhede nie daarin geslaag om die voorvalle wat aangemeld is, behoorlik te dokumenteer of te ondersoek nie. Volgens 'n verslag wat deur die Dominikaanse burgerlike samelewing voorgelê is aan die VN se Menseregtekomitee, maak die wet nie voorsiening vir die vervolging van haatmisdade op grond van seksuele oriëntasie of geslagsidentiteit nie.
NRO's het wydverspreide diskriminasie teenoor LGBTI -persone, veral transgenders en lesbiërs, gerapporteer op gebiede soos gesondheidsorg, opvoeding, justisie en werk. LGBTI -individue word dikwels gekonfronteer met intimidasie en teistering.
MIV en VIGS Sosiale Stigma
Alhoewel die wet die gebruik van MIV -toetse verbied om werknemers te ondersoek, het Human Rights Watch, Amnesty International en die International Labour Organization (ILO) berig dat werkers in verskillende bedrywe verpligte MIV -toetse ondergaan. Werkers is soms getoets sonder hul medewete of toestemming. Baie werkers wat die siekte opdoen, is nie aangestel nie, en diegene wat in diens is, is óf uit hul werk ontslaan óf voldoende gesondheidsorg ontken.
By 'n aantal geleenthede het burgers vermeende misdadigers aangeval en soms vermoor in vergeldingstyl weens diefstal, roof of inbraak.
Die wet maak voorsiening vir die reg van werkers, met die uitsondering van die weermag en die polisie, om onafhanklike vakbonde te stig en by hulle aan te sluit, regstakings uit te voer en gesamentlik te beding; dit plaas egter verskeie beperkings op hierdie regte. Byvoorbeeld, 'n vereiste wat deur die IAO as buitensporig beskou word, beperk vakbondregte deur te vereis dat vakbonde 50 persent plus een van die werkers in 'n onderneming verteenwoordig om gesamentlik te beding. Boonop verbied die wet stakings totdat daar aan verpligte bemiddelingsvereistes voldoen is. Formele vereistes om 'n staking wettig te wees, sluit ook die ondersteuning van 'n absolute meerderheid van alle maatskappywerkers in vir die staking, 'n skriftelike kennisgewing aan die Ministerie van Arbeid en 'n wagtydperk van 10 dae na kennisgewing voordat die staking voortgaan. Staatswerkers en noodsaaklike staatsdienspersoneel mag nie staak nie.
Die wet verbied diskriminasie teen vakbonde en verbied werkgewers om 'n werknemer te ontslaan vir deelname aan vakbondaktiwiteite, insluitend om deel te wees van 'n komitee wat 'n vakbond wil stig. Alhoewel die wet vereis dat die Ministerie van Arbeid vakbonde moet registreer, moet die vakbond outomaties erken word as die ministerie nie binne 30 dae 'n aansoek doen nie. Die wet laat vakbonde toe om hul aktiwiteite uit te voer sonder inmenging deur die regering. Werkers in die openbare sektor kan verenigings stig wat geregistreer is by die Kantoor van Openbare Administrasie. Die wet vereis dat 40 persent van die werknemers van 'n regeringsentiteit instem om by 'n vakbond aan te sluit sodat dit gestig kan word. Volgens die Ministerie van Arbeid is die wet van toepassing op alle werkers, insluitend buitelandse werkers, diegene wat as huishulpe werk, werkers sonder wettige dokumentasie en werkers in die vryhandelsgebiede (FTZ's).
Die regering en die private sektor het wette wat verband hou met die vryheid van assosiasie en kollektiewe bedinging, konsekwent toegepas. Arbeidsinspekteurs het nie konsekwent ondersoek ingestel na bewerings van skendings van vryheid van assosiasie en kollektiewe bedingingsregte nie. Werkers in die suikersektor het byvoorbeeld gerapporteer dat arbeidsinspekteurs hulle of hul toesighouers nie gevra het oor vryheid om te assosieer nie, die reg om te organiseer, vakbondlidmaatskap of aktiwiteite of kollektiewe bedinging, hoewel werkers afsonderlik aangemeld het dat werkgewers hulle bedreig met afvuur of verlies van behuising as hulle met kollegas vergader het.
Wetlike strawwe vir arbeidspraktyke wat in stryd is met die vryheid van assosiasie, wissel van sewe tot twaalf maal die minimum loon en kan met 50 persent styg as die werkgewer die daad herhaal. Nie -nakoming van 'n kollektiewe bedingingsooreenkoms is strafbaar met 'n boete. Sulke boetes was onvoldoende om werkgewers te weerhou daarvan om werkersregte te skend en is selde toegepas. Boonop was die proses om geskille deur arbeidshowe te hanteer, dikwels lank, met sake wat nog etlike jare hangende was. NRO's en arbeidsfederasies het berig dat maatskappye voordeel trek uit die stadige en ondoeltreffende regstelsel om sake te appelleer, wat werknemers tussentyd sonder beskerming van arbeidsregte gelaat het.
Daar is berigte van intimidasie, dreigemente en afpersing deur werkgewers om vakbondaktiwiteite te voorkom. Sommige vakbonde het lede vereis om regsdokumentasie te verskaf om aan die vakbond deel te neem, ondanks die feit dat die arbeidswet alle werkers binne die gebied beskerm, ongeag hul regstatus. Agt-en-twintig Dominikaanse lugverkeersleiers het beweer dat hulle in 2014 afgedank is omdat hulle vakbondbedrywighede beoefen het en 'n regsgeding aanhangig gemaak het. 'N Laer hofbeslissing wat die herinstelling van die beheerders beveel, is op appèl omvergewerp, en in Oktober 2016 het 17 van die 28 wat afgedank is 'n skikking bereik. Die ander het hul saak by nasionale en internasionale howe voortgesit.
Arbeids -nieregeringsorganisasies het berig dat die meerderheid van die ondernemings weerstand bied teen kollektiewe onderhandelingspraktyke en vakbondaktiwiteite. Ondernemings het na berig word werkers weens vakbondaktiwiteite afgedank en vakbondlede op die swartlys geplaas, onder andere teen vakbonde. Werkers moes gereeld dokumente onderteken om te onthou dat hulle aan vakbondaktiwiteite sou deelneem. Maatskappye het ook 'geel' vakbonde of ondersteun deur vakbonde om vrye en demokratiese vakbonde teen te werk. Formele stakings het plaasgevind, maar was nie algemeen nie.
Maatskappye het korttermynkontrakte en onderaannemings gebruik, wat die organisering van vakbonde en onderhandelinge moeiliker gemaak het. Min ondernemings het gesamentlike bedingingspakte, deels omdat maatskappye struikelblokke vir vakbondvorming geskep het en dit kon bekostig om deur lang geregtelike prosesse te gaan wat vakbonde nie kon bekostig nie.
Vakbonde in die FTZ's, wat aan dieselfde arbeidswetgewing onderworpe is as alle ander werkers, het berig dat hul lede huiwer om vakbondaktiwiteite by die werk te bespreek uit vrees dat hulle hul werk verloor. Vakbonde beskuldig sommige FTZ -maatskappye van ontslag van werkers wat probeer het om vakbonde te organiseer.
Die wet is eweneens van toepassing op trekarbeiders, maar nie -regeringsorganisasies het berig dat baie onreëlmatige Haïtiaanse arbeiders en Dominikaners van Haïtiaanse afkoms in die konstruksie- en landboubedryf, insluitend suiker, nie hul regte uitoefen nie omdat hulle ontslaan of gedeporteer word.Die Ministerie van Arbeid het berig dat daar gedurende die eerste helfte van 2014 237 843 Haïtiane in die land woon, van wie 157 562 werk in die formele en informele sektore van die ekonomie. Verskeie vakbonde verteenwoordig Haïtianers wat in die formele sektor werk; hierdie vakbonde was egter nie invloedryk nie.
Die wet verbied alle vorme van dwangarbeid. Die wet bepaal gevangenisstraf met boetes vir persone wat skuldig bevind is aan dwangarbeid. Sulke strawwe was streng genoeg om misbruik te voorkom.
Die regering het berig dat daar geen dwangarbeidsklagtes gedurende die jaar ontvang is nie. Daar was nietemin geloofwaardige berigte oor dwangarbeid van volwassenes in die diens-, konstruksie- en landbousektor asook berigte oor dwangarbeid van kinders (sien afdeling 7.c.). Werkers en vakbonde meld byvoorbeeld gevalle van gedwonge oortyd, geïnduseerde skuld, bedrog, valse beloftes oor werkvoorwaardes en die weerhouding en nie -betaling van lone in die konstruksie- en landbousektor, insluitend suiker.
Die gebrek aan dokumentasie en wetlike status in die land in Haïti het hulle kwesbaar gemaak vir dwangarbeid. Alhoewel spesifieke inligting oor die probleem beperk was, het Haïtiaanse burgers na bewering dwangarbeid in die diens-, konstruksie- en landbousektor beleef. Baie van die 240 000 meestal Haïtiaanse onreëlmatige migrante wat tydelik (een of twee jaar) verblyf ontvang het deur die Regulariseringsplan vir buitelanders het in hierdie sektore gewerk. In 2015 en 2016 het die regering die regulatoriese raamwerk geskep om gedokumenteerde migrante in die nasionale sosiale sekerheidsnetwerk in te sluit, insluitend gestremdheid, gesondheidsorg en aftreevoordele. Sedert November het die regering 14 013 migrante by die sosiale sekerheidsnetwerk ingeskryf; meer as 90 persent het ingevolge die reguleringsplan geregistreer.
Die wet verbied die indiensneming van kinders onder die ouderdom van 14 en beperk die indiensneming van kinders onder 16, wat hul werksure tot ses uur per dag beperk. Vir persone jonger as 18 jaar beperk die wet nagwerk en verbied dit om gevaarlike werk te gebruik, soos werk wat gevaarlike stowwe, swaar of gevaarlike masjinerie insluit en swaar vragte dra. Die wet verbied ook minderjariges om alkohol, sekere werk in die hotelbedryf te verkoop, kadavers te hanteer en verskillende take wat by die vervaardiging van suikerriet betrokke is, soos die plant, sny, dra en oplig van suikerriet, of die hantering van die bagasse. Ondernemings wat minderjarige kinders in diens neem, is onderhewig aan boetes en wetlike sanksies.
Die Ministerie van Arbeid is in samewerking met die Nasionale Raad vir Kinders en Adolessente verantwoordelik vir die toepassing van kinderwetgewing. Hoewel die ministerie en die raad in die algemeen effektief regulasies in die formele sektor toegepas het, was kinderarbeid in die informele sektor 'n probleem. Die wet bepaal boetes vir oortredings van kinderarbeid, insluitend boetes en gevangenisstraf.
'N Nasionale stuurkomitee teen kinderarbeid beplan om die ergste vorme van kinderarbeid uit te skakel, vasgestelde doelwitte, geïdentifiseerde prioriteite en verantwoordelikhede om uitbuitende kinderarbeid te bekamp. Verskeie regeringsprogramme fokus op die voorkoming van kinderarbeid in die produksie van koffie, tamatie en rys; straatverkope; huishoudelike arbeid; en kommersiële seksuele uitbuiting.
Die regering het voortgegaan om 'n projek saam met die IAO te implementeer om 100,000 kinders en adolessente uit uitbuitende arbeid te verwyder as deel van sy padkaart vir die uitskakeling van kinderarbeid. Die padkaart was daarop gemik om die ergste vorme van kinderarbeid in die land en alle ander soorte kinderarbeid teen 2020 uit die weg te ruim.
Nietemin was kinderarbeid 'n probleem. 'N Gesondheidsopname van 2014 wat deur die National Statistics Office gepubliseer is, het aan die lig gebring dat 12,8 persent van die kinders tussen vyf en 17 jaar 'n soort onwettige arbeid verrig het.
Kinderarbeid het hoofsaaklik in die informele ekonomie, klein ondernemings, private huishoudings en die landbousektor plaasgevind. Daar was veral berigte dat kinders gewerk het by die vervaardiging van knoffel, aartappels, koffie, suikerriet, tamaties en rys. Kinders het dikwels hul ouers vergesel om op landbougrond te werk. NRO's het ook berig dat baie kinders in die dienstesektor in 'n aantal werksgeleenthede gewerk het, onder meer as huishulpe, straatverkopers en bedelaars, skoenskerms en motorruitwassers. Die kommersiële seksuele uitbuiting van kinders bly 'n probleem, veral in gewilde toeristebestemmings en stedelike gebiede (sien afdeling 6, Kinders).
Baie kinders wat as huishulpe gewerk het, was slagoffers van dwangarbeid. Daar was geloofwaardige berigte dat arm Haïtiaanse gesinne gereël het dat Dominikaanse gesinne hul kinders kan "aanneem". In sommige gevalle het aanneemouers die kinders na bewering nie as volwaardige familielede behandel nie, en verwag dat hulle in die huishouding of in die familieondernemings sou werk eerder as om skool toe te gaan, wat gelei het tot 'n soort gebondenheid aan kinders en adolessente. Daar is ook berigte oor dwangarbeid van kinders in straatverkope en bedel, landbou, konstruksie en die verskuiwing van onwettige dwelms.
Sien ook die Departement van Arbeid Bevindinge oor die ergste vorme van kinderarbeid op www.dol.gov/ilab/reports/child-labor/findings.
D. Diskriminasie met betrekking tot werk en beroep
Die wet verbied diskriminasie, uitsluiting of voorkeur in diens, maar daar is geen wet teen diskriminasie in diens op grond van seksuele oriëntasie nie.
Die regering het die wette teen diskriminasie in diens nie effektief toegepas nie. Diskriminasie in werk en beroep het plaasgevind met betrekking tot LGBTI -persone, veral transgender persone; teen MIV/VIGS-positiewe persone; en teen gestremdes, persone met 'n donkerder velkleur en vroue (sien afdeling 6). Die IAO het byvoorbeeld sy kommer oor seksuele teistering op die werkplek opgemerk en die regering versoek om spesifieke stappe te doen om bestaande sosiale en kulturele stereotipes wat tot diskriminasie bydra, aan te spreek. Diskriminasie teen Haïtiaanse trekarbeiders en Dominikaners van Haïtiaanse afkoms het in verskillende sektore plaasgevind. Haïtianers verdien gemiddeld 60 persent van die bedrag wat 'n Dominikaanse werker in lone ontvang het. Baie Haïtiaanse onreëlmatige migrante het nie volle toegang tot voordele gehad nie, insluitend sosiale sekerheid en gesondheidsorg (sien afdelings 7.b. en 7.e.).
Afhangende van die bedryf, was daar 14 verskillende minimum lone. Die minimum loon vir werknemers in FTZ's was 8 310 pesos ($ 183) per maand. Die minimum loon vir werkers buite die gebiede wissel van 9 412 pesos ($ 197) tot 15,448 pesos ($ 324) per maand. Die minimum loon vir die openbare sektor was 5 884 pesos ($ 130) per maand. Die daaglikse minimum loon vir landbouwerkers was 320 pesos ($ 6,70) gebaseer op 'n 10-uur-dag, met die uitsondering van suikerrietwerkers, wat 'n laer loon ontvang het op grond van 'n werkdag van agt uur. Minimumloonbepalings dek alle werkers, insluitend migrante en diegene in die informele sektor. Die Sentrale Bank het bereken dat die minimum loon weens inflasie sedert 1979 nie in reële terme toegeneem het nie.
In 2016 het die Ministerie van Ekonomie, Beplanning en Ontwikkeling die amptelike armoedegrens bereken op 4,644 pesos ($ 97) per huishouding per maand. Die ministerie beraam dat 30,5 persent van die bevolking, ongeveer 3,2 miljoen mense, in armoede leef. In 2015 het die Juan Bosch-stigting 'n studie gepubliseer wat berig dat 63 persent van die werkers nie 'n inkomste ontvang wat voldoende is om vir die gesinsbegroting met die laagste koste te betaal nie, en slegs 3,4 persent het 'n salaris ontvang wat voldoende is vir 'n gesin van vier. Volgens die verslag verdien 80 persent van die werkers minder as 20 000 pesos ($ 454) per maand.
Die wet stel 'n standaardwerkweek van 44 uur in. Terwyl landbouwerkers van hierdie perk vrygestel is, mag die werksdag in geen geval 10 uur oorskry nie. Die wet bepaal dat alle werkers elke week geregtig is op 36 uur rus. Alhoewel die wet voorsiening maak vir betaalde jaarlikse vakansiedae en premiebetaling vir oortyd, was handhawing ondoeltreffend. Die wet verbied buitensporige of verpligte oortyd en bepaal dat werknemers gedurende drie maande 'n maksimum van 80 uur oortyd mag werk. Die arbeidswet dek huiswerkers, maar maak nie voorsiening vir kennisgewing of skeidingsvergoeding nie. Huiswerkers is geregtig op twee weke betaalde vakansie na een jaar aaneenlopende werk, asook 'n Kersfeesbonus gelykstaande aan 'n maand se loon. Die arbeidskode dek ook werknemers in die FTZ's, maar hulle is nie geregtig op bonusbetalings nie.
Die wet was van toepassing op die informele sektor, maar dit is selde toegepas. Volgens 'n verslag van die IAO wat in 2014 gepubliseer is, het informele indiensneming as deel van die nie -landbou -indiensneming gegroei van 50 persent in 2011 tot 51,5 persent in 2012. In 2013 het die Sentrale Bank bereken dat 58 persent van die indiensneming informeel was en dat die hoë koers teoreties die gevolg was van 'n lae minimum loon en elastisiteit van werknemers in die beskikbaarheid van goedkoop trekarbeid. Die Ekonomiese Kommissie vir Latyns -Amerika en die Karibiese Eilande berig dat in 2014 48 persent van die werkers in die informele sektor gewerk het, met mans wat meer informeel werk as vroue. Werkers in die informele ekonomie het moeiliker werksomstandighede ondervind as formele werkers.
Die Ministerie van Arbeid stel veiligheids- en gesondheidsvoorskrifte op die werkplek vas. By verordening is werkgewers verplig om voorsiening te maak vir die veiligheid en gesondheid van werknemers in alle aspekte wat met die werk verband hou. Volgens wet kan werknemers hulself verwyder uit situasies wat gesondheid of veiligheid in gevaar stel sonder om hul werk in gevaar te stel, maar hulle kan dit nie sonder vergelding doen nie.
Owerhede het nie altyd die minimum loon, werksure en gesondheids- en veiligheidstandaarde op die werkplek toegepas nie. Boetes vir hierdie oortredings wissel tussen drie en ses keer die minimum loon. Sowel die Instituut vir Sosiale Sekerheid as die Ministerie van Arbeid het 'n klein groep inspekteurs gehad wat die handhawing van arbeidsstandaarde moes uitvoer, maar dit was onvoldoende om oortredings af te weer.
Werkers het gekla dat arbeidsinspekteurs nie opleiding het nie, dikwels nie op hul klagtes reageer nie en vinniger op versoeke van werkgewers gereageer het as op versoeke van werkers. Byvoorbeeld, in die suikersektor is daar steeds berigte oor prosedurele en metodologiese tekortkominge in die ministerie se inspeksies. Dit sluit in: Onderhoudvoering met min of geen werkers; versuim om onderwerpe rakende wetlike nakoming van werkers te bespreek; onderhoudvoering van werkers met werkgewersverteenwoordigers teenwoordig; inspekteurs sonder taalvaardighede (veral Creools) in diens neem om effektief met alle werkers te kommunikeer; versuim om op te volg na bewerings van oortredings wat deur werknemers tydens die inspeksieproses gemaak is; en versuim om opvolginspeksies uit te voer om die herstel van oortredings te verifieer.
Verpligte oortyd was 'n algemene praktyk in fabrieke, wat toegepas word deur verlies aan loon of werk vir diegene wat geweier het. Die Dominikaanse Federasie van Free Trade Zone Workers het berig dat sommige ondernemings 'vier-vir-vier' werkskedules opgestel het, waaronder werknemers vier dae lank skofte van 12 uur gewerk het. In sommige gevalle is werknemers wat volgens die vier-tot-vier skedules werk, nie oortyd betaal vir ure gewerk wat meer is as die maksimum werksure wat kragtens arbeidswetgewing toegelaat word nie. Sommige ondernemings betaal elke agt dae twee keer per week salarisse met die vier-tot-vier skedules in plaas van weeklikse salarisse met 'n standaard skedule van 44 uur elke sewe dae. Hierdie praktyke het gelei tot onderbetaling van die lone vir werkers, aangesien dit nie vergoed is vir die ekstra ure wat gewerk is nie.
Die omstandighede vir landbouwerkers was swak. Baie werkers het lang ure gewerk, dikwels 12 uur per dag en sewe dae per week, en het gely onder gevaarlike werksomstandighede, waaronder blootstelling aan plaagdoders, lang periodes in die son, beperkte toegang tot drinkwater en skerp en swaar gereedskap. Sommige werkers het berig dat hulle nie die wettige minimum loon betaal het nie.
Maatskappye hou nie gereeld by die veiligheids- en gesondheidsvoorskrifte op die werkplek nie. Die National Confederation of Trade Unions Unity het byvoorbeeld onveilige en onvoldoende gesondheids- en veiligheidstoestande gerapporteer, insluitend die gebrek aan gepaste werkklere en veiligheidsuitrusting; voertuie sonder lugsakke, noodhulpstelle, behoorlik werkende vensters of lugversorging; onvoldoende ventilasie in werkruimtes; 'n onvoldoende aantal badkamers; en onveilige eetareas.
Ongelukke het werkers beserings en dood veroorsaak, maar inligting oor die aantal ongelukke was teen die einde van die jaar nie beskikbaar nie.
Dominikaanse Republiek skend basiese regte van Dominikane van Haïtiaanse afkoms
In reaksie op die toenemende, institusionele diskriminasie van die Dominikaanse Republiek teen Dominikaners van Haïtiaanse afkoms, en 'n toename in geweld teen hulle, insluitend die lynch van 'n Haïtiaanse man in 'n openbare park, het Freedom House die volgende verklaring uitgereik:
"Die optrede van die Dominikaanse Republiek teen Haïtiaanse immigrante en Dominikane van Haïtiaanse afkoms is skandelike voorbeelde van diskriminasie en skending van basiese menseregte," sê Carlos Ponce, direkteur van programme in Latyns -Amerika. "Die regering moet die fundamentele vryhede van Dominikaners van Haïtiaanse afkoms respekteer en beskerm en sy uiterste bes doen om diskriminerende beleid te beëindig."
Die spanning neem toe sedert 'n uitspraak van 2013 deur die Hooggeregshof van die Dominikaanse Republiek wat alle Dominikane van Haïtiaanse afkoms statloos gemaak het sedert 1930. In November 2014 het die Konstitusionele Hof besluit om hom aan die Inter-Amerikaanse Hof vir Menseregte (IACHR) te onttrek. Die uitspraak kom dae nadat IACHR bevind het dat migrante, veral dié van Haïtiaanse afkoms, steeds hoë diskriminasie ondervind. Die anti-Haïtiaanse sentiment neem toe sedert die diskriminerende besluit.
As gevolg van internasionale druk het die Dominikaanse regering 'n wet goedgekeur wat vereis dat kinders van ongedokumenteerde migrante teen 1 Februarie 2015 verblyfpermitte moes aanvra. Burokratiese struikelblokke, gebrek aan inligting en bewustheid van die wet het die meerderheid Haïtiaanse afstammelinge weer staatloos gelaat. Sedert die sperdatum van 1 Februarie verstryk het, is daar 'n toename in aanvalle en geweld teen mense van Haïtiaanse afkoms, en diegene wat as Haïtiaans beskou word.
Die Dominikaanse Republiek word as Free in beoordeel Vryheid in die wêreld 2015, en gedeeltelik gratis in Persvryheid 2014.
Geweld teen vroue en meisies
In die eerste weke van die uitgangspunt was daar 'n beduidende afname in die aantal berigte van geslagsgebaseerde geweld, volgens nuusberigte. Dit het kommer laat ontstaan ​​dat vroue in stilte geweld ondergaan in 'n land met een van die hoogste geslagsmoorde op vroue ter wêreld, volgens die VN Gender Equality Observatory for Latin America and the Caribbean. Tussen Januarie en Desember is 130 vroue vermoor, waarvan 66 vrouemoorde was, volgens voorlopige statistieke wat deur die aanklaer -generaal gepubliseer is.
Menseregte onder bedreiging: Denasionalisering en Dominikane van Haïtiaanse afkoms
Hierdie artikel verskyn oorspronklik in Engels op die webwerf van SAIS Review of International Affairs ', en kan hier gevind word: http://www.saisreview.org/2015/02/20/human-rights-under-threat-denationalization-and-dominicans-of-haitian-ancestry/ Die weergawe wat COHA gepubliseer het, is effens geredigeer vir styl, gedoen met toestemming van die outeurs.
'My lewe is al meer as sewe jaar verlam', sê die vyf-en-twintigjarige Elena nugter. Hoewel gebore en getoë in die Dominikaanse Republiek, gebruik onlangse regs- en geregtelike hervormings haar buitelandse afkoms as 'n verskoning om haar reg op Dominikaanse burgerskap terug te trek. Net soos Elena, is ander Dominikane van Haïtiaanse afkoms onder hierdie formule buite verhouding geraak.
Elena het grootgeword in 'n batey, 'n suikerrietdorp, en sou gereeld 'n paar kilometer loop om hoërskool by te woon. Haar ouers is gekontrakteer en uit Haïti gebring om daar te werk batey voor sy gebore is. In 2010, toe sy na die burgerlike register in die kantoor van die Dominikaanse Republiek gegaan het om die nodige papierwerk te kry om by die kollege te kom, is die dokumente geweier dat haar ouers deur die staat as 'buitelanders' beskou is. Gegewe die geleentheid, sou Elena waarskynlik vanjaar aan die universiteit gegradueer het. In plaas daarvan werk sy tans daaraan om vir haar ma se mediese behandelings te betaal en haar gesin te onderhou. Sedert 2007 betaal sy vir talle reise na die hoofstad, Santo Domingo, sowel as vir aansienlike burokratiese gelde wat die mediese en regstelsel vereis. Die aansienlike finansiële en persoonlike las vir Elena is net nog 'n uitgawe, tesame met 'n reeks teenstrydige en vooroordeelkundige wette en regulasies wat deur Dominikaanse amptenare geïmplementeer word.
Tog is Elena se verhaal nie uniek nie. Volgens die Verenigde Nasies se Hoë Kommissaris vir Vlugtelinge (UNHCR), is sy een van 'n geskatte 210 000 staatlose Dominikane van Haïtiaanse afkoms wie se lewe en welsyn in die regterlike gesindheid opgeskort bly.  Dominikane van Haïtiaanse afkoms moes baie hindernisse ondervind om die diskriminerende beleid van die staat die hoof te bied om dokumentasie te bekom.
Vinnige agteruitgang en wettige inkonsekwentheid: die huidige status van migrante en burgerskap
Alhoewel die Dominikaanse Republiek 'n lang geskiedenis van anti-Haïtisme het, kan die oorsprong van Elena se regsituasie teruggevoer word na 2004, toe wet 285 aangeneem is.  Hierdie Dominikaanse migrasiewet het probeer om burgerskap van burgerskap te ontneem van kinders uit Dominika, gebaseer op die beweerde bedrieglike migrasiestatus van hul moeders. Daarna het die wet 'n einde gemaak aan die geboortereg burgerskap vir die kinders van tydelike werkers, soos Elena, selfs wanneer denasionalisering 'n skending van menseregte uitmaak en in stryd is met die Dominikaanse grondwet wat voorheen uitgestal is.  Destyds het laasgenoemde geboortereg burgerskap gewaarborg vir almal wat binne die Dominikaanse gebied gebore is met so 'n agtergrond.
Die proses van de-nasionalisering is gewortel in die verkeerde interpretasie van die onreëlmatige migrerende status van moeders as 'in transito'. Die oorsprong van die wettige definisie van "in transito", volgens 'n Dominikaanse immigrasiewet van 1939, verwys na mense wat van plan is om na 'n derde land te gaan en wie se verblyf in die Dominikaanse Republiek dus nie tien dae mag oorskry nie. [4 ] Op grond van hierdie definisie is die term "in transito" nie van toepassing op die meeste Haïtiaanse migrante in die Dominikaanse Republiek nie.Histories het nóg die Migrasiebesluit 279, wat die wette uit 1939 vir die rekord beskryf het, nóg die Dominikaanse Grondwet gepoog om die status van trekarbeiders - hoofsaaklik van Haïtiaanse afkoms - as 'in transito' te beskryf. Hierdie karakterisering het Elena en vele ander Dominikaanse burgerskap aanvanklik verleen, maar het haar nou daarvan gestroop. 
'N Erfenis van retroaktiewe denasionalisering
In 2005 het Dilcia Yean en Violeta Bosico arbitrêre diskriminasie betwis toe hulle hul Dominikaanse geboortesertifikate geweier is. Die geval van Yean en Bosico teen die Dominikaanse Republiek is na die Inter-Amerikaanse Hof vir Menseregte (IACHR) gebring, 'n liggaam van die Organisasie van Amerikaanse State (OAS). Yean en Bosico het die saak gewen, met die IACHR wat die Dominikaanse Republiek verbied om die migrerende status van ouers aan hul kinders oor te dra en verder verklaar dat 'n persoon wat wettig gevestig is in die Dominikaanse Republiek nie as "in transito" beskou kan word nie [6 ] Tog, in blatante verontagsaming van hierdie besluit, het die Dominikaanse regering voortgegaan om diskriminerende deposito's teen Dominikaners van Haïtiaanse afkoms uit te reik, wat hul teenwoordigheid in die Dominikaanse samelewing as 'in transito' definieer.
Vanaf 2007 is die nuwe definisie van "in transito" terugwerkend toegepas op inwoners wat in aanmerking gekom het of wettiglik Dominikaanse burgerskap gekry het, soos Elena. Die proses van denasionalisering het sedert die implementering van administratiewe memorandums geleidelik steun gekry Omsendbrief 017 en Resolusie 012 deur die Sentrale Verkiesingsraad. Hierdie memorandums vereis dat regeringsamptenare die migrerende status van ouers moet verifieer wanneer 'n individu 'n afskrif van sy eie geboortesertifikaat versoek, wat lei tot die opskorting van dokumente en effektiewe denationalisering van Dominikaners van Haïtiaanse afkoms. 
Gedurende hierdie tydperk het die Grondwet ook 'n reeks veranderinge beleef, waarvan die meerderheid die Dominikaners van die Haïtiaanse afkoms steeds weer uit die hand sit en hulle daarvan weerhou om eersgeboortereg burgerskap te verkry. In 2010 het die Dominikaanse Republiek 'n nuwe grondwet goedgekeur met 'n beduidende verandering in die definisie van Dominikaanse burgerskap en geskiktheid. Spesifiek bepaal artikel 18 nou dat almal wat voor 2010 Dominikaanse burgerskapstatus gehad het, nie meer as burgers van die land beskou sou word nie. Kinders wat in die Dominikaanse Republiek gebore is uit buitelanders wat nie wettiglik in die land woon nie, sal egter voortaan nie in aanmerking kom om as eersgeboortereg burger te word nie.  Denasionalisering het sedertdien 'n hoogtepunt bereik met die Konstitusionele Tribunaalvonnis 168-13 van 2013, wat die burgerskap van eersgeboortereg terugskaal het, of jus soli. Die vonnis in die Dominikaanse Republiek en in die buiteland was onwettig dat die vonnis ongrondwetlik was, maar dit het verhoed dat duisende geskikte Dominikaners, wat hulself altyd as Dominikane beskou het, ooit hul regsdokumente kon bekom, terwyl burgerskap terugwerkend gestroop is van baie wat het voorheen identiteitsdokumente ontvang. 
Die stryd om identiteit en nasionaliteit: "Sonder a cédula, jy is niemand nie. "
In die Dominikaanse Republiek is amptelike identiteitsdokumente nodig om selfs die mees rudimentêre take uit te voer. Sonder 'n cédula (die amptelike Dominikaanse identiteitskaart), Elena, en ander soos sy, kan nie 'n bankrekening oopmaak, trou, stem of die geboorte van haar toekomstige kinders registreer nie. Om 'n normale lewensstyl te handhaaf, is denationaliseerde Dominikaners heeltemal afhanklik van die ondersteuning van barmhartige Samaritane om aan hul basiese behoeftes te voldoen, soos om 'n telefoon te kry of 'n tjek in te betaal. Vroeër vanjaar het Elena na 'n kliniek gegaan om 'n oogondersoek te ontvang, maar haar diens geweier omdat sy nie 'n dokter gehad het nie cédula. Om sulke dienste geweier te word, het 'n daaglikse las vir Elena geword.
Vanweë die wetlike en sosiale gevolge daarvan het vonnis 168-13 'n internasionale en plaaslike oproer veroorsaak, wat gelei het tot kritiek in die buiteland deur groot handelsvennote en buitelandse organisasies. Lede van die Karibiese Gemeenskap (CARICOM), veral St. Vincent en die Grenadines, het op grond van die wette gevra vir sanksies.  Behou die na-vonnis 168-13 status quo polities en sosiaal onvolhoubaar geword het.
Die president van die Dominikaanse Republiek, Danilo Medina, het beveel dat 'n nasionale reguleringsplan vir onreëlmatige migrante geïmplementeer moet word, soos opgelê in vonnis 168-13. Dit is in die 2004 -migrasiewet bepaal, maar nooit geïmplementeer nie. Toe dit duidelik word dat diegene wat aan denationalisasie blootgestel is, nie in aanmerking kom vir regularisering nie-wat bedoel is vir mense wat slegs buite die Dominikaanse Republiek gebore is-het wetgewers vinnig gewerk om die naturalisasiewet 169-14 in Mei 2014 te aanvaar. Dit het die heruitreiking van dokumente aan almal wat hulle voorheen gehou het (aangewys as groep A van die geraakdes) en 'n naturalisasieplan voorgestel het vir diegene wat nie voorheen regsdokumente gehad het nie, maar met wortels in die Dominikaanse Republiek sedert hul geboorte in die land (gedefinieer as groep B ).
Stunted Hope: "Met die nuwe wet is ons terug by [Resolusie 012]."
Die wet het veral onder Dominikane en ander hoëprofiel-internasionale kaders 'n paar hoop laat ontstaan ​​dat die kwessie van immigrasiehervorming ten minste gedeeltelik opgelos is. Die Amerikaanse vise-president Joe Biden en die sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies (VN), Ban Ki-moon, het albei hul hoop uitgespreek oor die nuwe wetgewing.  In Julie 2014 is prosedure voorgestel om die nodige stappe vir groep A en B te bepaal om hul dokumente te bekom. Nuwe prosedures is ook geskep as gevolg van hierdie prosedures wat groep A se onmiddellike herstel van dokumente en die naturalisering van groep B sou aanspreek.
Terwyl hulle geprys word vir die skep van wettige en institusionele hulpmiddels om die kwessie van nasionaliteit-gestroopte Dominikaners van Haïtiaanse afkoms op te los, is beide die reglement van orde en die wet gekritiseer deur verdedigers van menseregte. Een van die belangrikste kritiekpunte is dat die wet groep B ten minste twee jaar in staat van staatloosheid plaas voordat die betrokke persone in aanmerking kom vir die Dominikaanse nasionaliteit. Boonop moet lede van groep B aanvanklik as 'buitelanders' registreer toe hulle tot 2010 in aanmerking gekom het vir nasionaliteit volgens die destydse grondwetlike beginsel van jus soli.
'N Ander kritiek het betrekking op die burokrasie van die herstel van dokumente vir groep A en die naturalisasieprosesse vir groep B. Ondanks die bepalings wat toegang tot kostevrye prosesse vir beide groepe bied, is vervoerkoste en notariskoste-wat nodig is om aan die proses deel te neem-'n groot las vir 'n bevolking wat dikwels sukkel om drie maaltye per dag te bekostig. Dit word toegevoeg tot die volgehoue ​​chaos en verwarring van amptenare by plaaslike goewerneurskantore, waar gelyktydige reguleringsprosesse plaasvind vir onreëlmatige immigrante wat in Haïti gebore is en die registrasie vir die naturalisasie van gedenationaliseerde Dominikaners van Haïtiaanse afkoms. Getuienisse van diegene wat geraak word, dui daarop dat geen van die prosesse soos beplan geïmplementeer word nie. Na die goedkeuring van die naturalisasiewet het Elena, deel van groep A, 'n afskrif van haar geboortesertifikaat gaan haal, maar sy is geweier. Tot vandag toe is haar sertifikaat in rooi gestempel, waarna haar dokumentasie tydelik opgeskort is. Selfs diegene wie se dokumente weer uitgereik is, het bevind dat hulle steeds nie toegang tot die regte het wat hulle op hul oorspronklike dokumente gehad het nie.
Die lewens van individue in groep B het tot nog meer uitdagende tot stilstand gekom. Dilia, 'n ma van agt van Batey Verde, kon nie die geboorteverklaring vir haar jongste dogter, 'n lid van groep B, voltooi nie weens die wettige hindernisse by haar plaaslike burgerlike registerkantoor. Soos sy verduidelik, "Nadat ek ons ​​dogter gebaar het, het my man haar geboorte by die staatskantore gaan verklaar. Toe hy daar kom, het hulle sy aansoek van die hand gewys en vir hom gesê dat ek haar [persoonlik] moet kom verklaar. " Dit is een van die vele struikelblokke. Amptenare stel dikwels mense van Haïtiaanse afkoms ekstra voorwaardes op, ook in die geval van inter-etnies gemengde paartjies. Selfs as die pa Dominikaans is, net soos in die geval van Dilia, moet die moeder die kind verklaar, en in hierdie situasie nog 'n ekstra las op vroue plaas. Sy het verder gesê: 'Toe my man nie ons dogter kon verklaar nie, het ek al die nodige papiere saamgegee. Ek het ure gewag en hulle het vir my gesê 'ons kan u nie hier help nie' nadat hulle die geboortesertifikaat geneem het. Hulle het dit waarskynlik weggegooi. "
In die geval van Dilia en baie ander individue word die las om ongedokumenteer te bly intergenerasioneel wanneer moeders wat deel uitmaak van die betrokke groep nie die geboorte van hul kinders kan verklaar nie.  Kinders erf dus dieselfde onsekerheid as hul ouers, spesifiek hul moeders. Sedertdien kon Dilia nie haar dogter se geboorte registreer nie. As dit nie geregistreer is nie, sal dit vir haar dogter moeilik wees om skool te gaan en formele opleiding te kry. Elena het soortgelyke griewe uitgespreek in die poging om haar jonger broer te registreer: "Omdat hy nie dokumente het nie, sal sy lewe waarskynlik moeiliker wees as myne." Die verskille in die vereistes vir die verkryging van dokumentasie, selfs binne dieselfde gesin, maak die proses van naturalisasie nog meer verwarrend vir geaffekteerde gesinne en kan 'n ander moontlike versperring bied vir die verkryging van dokumentasie.
Swak uitvoering van die wet
Weens die gebrek aan 'n landwye inligtingsveldtog, gekombineer met onvoorbereide regeringsamptenare wat arbitrêre besluite kan neem, is dit onwaarskynlik dat Wet-169-14 'n beduidende verskil sal maak. Die wet bly 'n maand in die negentig dae lange aansoektydperk vir die nie-geregistreerde lede van groep B.
In die mees onlangse verhoor van die IACHR het advokaat Jenny Morón verskeie mislukkings in die implementering van wet 169-14 gespesifiseer, naamlik die gebrek aan kantore wat toegerus is om dokumente te verwerk, onvoldoende of gebrekkige diens en buitensporige dokumentasievereistes van aansoekers en hul ouers. [ 15] Boonop het Morón bewys gelewer dat amptenare steeds die prosedures wat deur wet 169-14 vasgestel is, oortree. Getuienisse van geaffekteerde persone het getoon dat amptenare van die Ministerie van Binnelandse Sake en Polisie diegene wat in die land gebore is, verkeerd verwerk het deur die Regularisasieplan vir Buitelanders, weier om kinders wat na April 2007 gebore is, te registreer - toe die nuwe definisie van "in transito" begin het op hulle toegepas word - en eis meer beëdigde verklarings vir die verwerking van aansoekers as wat die wet vereis.  As geaffekteerde persone hierdie proses nie teen 28 Januarie kan voltooi nie, kan hulle moontlik uit die Dominikaanse Republiek gedeporteer word. Aangesien hierdie Dominikane slegs 'n bietjie meer as 'n jaar gelede toegang gehad het tot die volle regte van eersgeboortereg, is die erns van die situasie veral opvallend. 
Selfs as die wet van die begin af geïmplementeer is, sou die gevolge daarvan waarskynlik beperk wees en sal dit steeds bly. Volgens 'n verslag deur die Verenigde Nasies sal minder as een persent van die Dominikane van die Haïtiaanse afkoms wat geraak word, waarskynlik voordeel trek uit wet 169-14.  Boonop het die Sentrale Verkiesingsraad nie net versuim om die wet effektief toe te pas nie, maar het hy dit in sommige gevalle blatant oortree. In 'n besonder ernstige saak, op 23 September 2014, het die raad se inspekteurs 13 000 Dominikane van Haïtiaanse afkoms in groep A ondervra oor hul regstatus agter geslote deure, sonder dat hulle toegang tot regsverteenwoordiging of advokaat toegelaat het.  Nadat die eindtydperk van ses maande vir groep B aan die einde van Januarie 2015 verstryk het, het slegs 8 755 persone volgens amptelike syfers daarin geslaag om te registreer en kan hulle na twee jaar in aanmerking kom vir naturalisasie. 
Die toekoms van Dominikane van Haïtiaanse afkoms en die Dominikaanse Republiek
Teen die einde van 2014 het die Inter-Amerikaanse Hof vir Menseregte (IACHR) uitspraak gelewer teen die Dominikaanse Republiek vir die skending van die menseregte van honderdduisende Dominikane van Haïtiaanse afkoms sedert die 1990's.  Benewens die bevel van die Dominikaanse Republiek om die nasionaliteit van 27 individue wat onder valse voorwendsels gedeporteer is, weer in te stel, word in die uitspraak aangedring op vonnis van vonnis 168-13 en artikels van wet 169-14.  Sedert die Dominikaanse Republiek die konvensies van die Hof in 1999 bekragtig het, is hierdie uitspraak wetlik bindend. 
Terwyl die burgerlike samelewing die uitspraak as 'n geleentheid beskou om menseregteskendings uit die verlede en hede reg te stel, bly die Dominikaanse regering terughoudend. Soos verwag kan word uit die presedent van gedeeltelike nakoming wat in 2005 gestel is Yean en Bosico teen die Dominikaanse Republiek besluit, regeringsamptenare het die aanbevelings van die IACHR oorweldigend verwerp. 'N Dokument wat deur die Medina -administrasie uitgereik is, verklaar die uitspraak van die Hof as 'n bedreiging vir die nasionale soewereiniteit.  Daarbenewens het verskeie wetgewers 'n beroep op die Dominikaanse Republiek gedoen om die IACHR te laat vaar vanweë sy potensiaal om 'rebellie en 'n konstitusionele staatsgreep' uit te lok.  In November 2014 het die land se konstitusionele tribunaal 'n vonnis opgelê in 'n poging om die Dominikaanse Republiek uit die jurisdiksie te verwyder. van die IACHR. Die konstitusionalis Jorge Prats het in die openbaar verklaar dat die besluit om te vertrek 'ernstige gevolge sal hê vir die ontwikkeling van die land in die konteks van Amerikaanse integrasie.' belegging. Hy het bygevoeg dat "dit 'n ernstige terugslag sou wees om [die Dominikaanse Republiek] te isoleer van ons belangrikste handelsvennote, die VSA en Europa, en ons voortdurend aan konstante kritiek op internasionale forums onderwerp." 
In reaksie op die onwilligheid van die Dominikaanse Republiek om menseregteskendings teen Dominikaners van Haïtiaanse afkoms aan te spreek, pleit die burgerlike samelewingsorganisasies steeds vir die reg van geaffekteerde persone op Dominikaanse burgerskap. Op 10 Desember 2014 het organisasies van die burgerlike samelewing in die Dominikaanse Republiek 'n reeks aanbiedings en deskundige panele oor die kwessie van menseregte aangebied. Die bedoeling van hierdie programmering was om bewustheid te verhoog en 'die kultuur van respek oor die kwessie van menseregte in die Dominikaanse Republiek te versterk.' en sal saam met internasionale druk verantwoordelik wees vir effektiewe maatreëls wat die regte van die Dominikane van Haïtiaanse afkoms herstel.
Die jaar 2015 is reeds gekenmerk deur 'n toename in ysterhandbeleid. Militêre oefening Operasie Escudo (Operation Shield), wat daarop gemik was om onreëlmatige immigrasie en onwettige dwelm- en wapenhandel by die grens te beheer, het daartoe gelei dat 22 000 buitelanders aangehou is.  Boonop het die Grenskommissie van die Dominikaanse Huis van Verteenwoordigers sy voorstel aangekondig om 'n muur tussen die Dominikaanse Republiek en Haïti te bou om 'n stortvloed van onwettige Haïtiane te voorkom ', wat op 27 Februarie in die kongres aangebied sal word. 
Die geïnstitusionaliseerde marginalisering van Dominikaners van Haïtiaanse afkoms sal voortduur solank die huidige politieke vestiging aan bewind bly. Die ultra-konserwatiewe faksies van die uitspraak Partido de Liberación Dominicana (Dominican Liberation Party, of PLD) en minderheidspartye soos die Fuerza Nacional Progresista (National Progressive Force, of FNP) bly die belangrikste voorstanders van beleid teen immigrante en beperkende burgerskapmaatreëls.  Die internasionale gemeenskap moet waaksaam bly om advokate vir die regte van Dominikane van Haïtiaanse afkoms te ondersteun en aanspreeklikheid van die Dominikaanse regering te eis.
Natalia Cote-Muñoz is 'n navorsingsgenoot by die Council on Hemispheric Affairs (COHA) en Swarthmore College 2012 -alumna wat navorsing gedoen het, artikels gepubliseer het oor en gewerk het in Latyns -Amerika en die Verenigde State. Sy woon tans in Beijing onderrig aan die China Foreign Affairs University deur die Princeton in Asia -genootskap.
Verónica Alma Rosario is 'n senior aan die Tufts -universiteit en studeer 'n dubbele graad in internasionale betrekkinge en Spaanse minderjariges in Africana en Latino/a Studies. Sy is 'n Gill -genoot by die sentrum van ras en demokrasie en 'n Tisch -geleerde vir burgerskap en staatsdiens, en voltooi tans haar proefskrif oor die denasionalisering van Dominikaners van Haïtiaanse afkoms en die invloed daarvan op die bestuurbaarheid van die Dominikaanse staat.
Hierdie artikel is geskryf op grond van Cote-Muñoz en Rosario se navorsing terwyl hulle saamgewerk het by die Centro para la la Observaciόn Migratoria y el Desarrollo Social en el Caribe (OBMICA) en [email protected] van Derecho (DxD).
Spesiale dank aan Bridget Wooding, Allison Petrozziello, Clara Morel en Juan Carlos González Díaz vir hul ondersteuning tydens die navorsing, skryf en publikasie van hierdie artikel. Verdere dank van die skrywer word toegeskryf aan Horacio Rodríguez, voorheen van Centro Bonó, vir sy regskundigheid oor die Dominikaanse grondwet en onlangse wetgewing wat Dominikane van Haïtiaanse afkoms raak. Ons erken ook die bydraes van diegene wat geraak is met wie ons 'n onderhoud gevoer het vir hierdie artikel, spesifiek Elena, Dilia en hul gesinne. Hierdie artikel is aan hulle opgedra, want dit is hul moed en volharding in die teenwoordigheid van sulke teëspoed wat ons geïnspireer het om te skryf. Seguimos en la lucha con ellas.
Alle beelde word toegeskryf aan die skrywers.
 "Dominikaanse Republiek." UNHCR Nuus. Besoek op 11 Oktober 2014, http://www.unhcr.org/pages/49e4915b6.html. "Verhoudings tussen die Dominikaanse Republiek en Haïti." Americas Quarterly, 14 Julie 2014, http://www.americasquarterly.org/tags/dominican-republic-haiti-relations.
 Wilhelmina Agyapong, "Ontsteld Haïtiaans-Dominikaanse bilaterale betrekkinge wag op vordering", Council on Hemispheric Affairs, 27 Februarie 2014, https://www.coha.org/troubled-haitian-dominican-bilateral-relations-await-progress /.
 "Ley 285 De La República Dominicana (Wet 285 van die Dominikaanse Republiek), "15 Augustus 2004, artikels 36.5 en 36.10.
 Peynado, Jacinto "Reglemento de migración n ° 279 (Migrasiebesluit nr. 279), "12 Mei 1939, afdeling V.a) en V.b).
 Horacio Rodríguez esq. in gesprek met mede-outeur Verónica Rosario by die Centro Bonó, Julie 2014.
"Constitución de la República Dominicana (Grondwet van die Dominikaanse Republiek), "26 November 1966, artikel 11.1.
 Inter-Amerikaanse Menseregtehof, "Caso de las Niñas Yean y Bosico vs República Dominicana (Case of Yean and Bosico vs. Dominican Republic), "8 September 2005, pars. 239-241.
 Junta Central Electoral (Central Electoral Board), "Besluit 12/2007 (Resolusie 12/2007), "par. 1.
 "Constitución de la República Dominicana (Grondwet van die Dominikaanse Republiek), "26 Januarie 2010, artikel 18.
 Horacio Rodríguez esq. in gesprek met mede-outeur Verónica Rosario by die Centro Bonó, Julie 2014.
Dominicanos deur Derecho (Dominicans for Rights), "Análisis de la Sentencia No. 168-13 del Tribunal Constitucional de la República Dominicana (Analise of the Dominican Republic's Constitutional Tribunal Sentence 168-13)," October 2013, http: //dominicanosxderecho.files.wordpress .com/2013/10/puntos-de-anc3a1lisis-de-la-sentencia-no-168-13-definitivo.pdf.
 "Haïti - Denationalisering: sanksies teen die Dominikaanse Republiek versoek," Haiti Libre, 13 November 2013, http://www.haitilibre.com/en/news-9861-haiti-denationalization-sanctions-requested-against-the-dominican-republic.html.
 Elena in gesprek met medeskrywer Verónica Rosario, 23 Augustus 2014.
 Ezequiel Abiu Lopez, "VP Biden in Dominican Republic praat energie, misdaad" AP: Die groot storie, 19 Junie 2014, http://bigstory.ap.org/article/biden-dominican-republic-talk-energy-crime.
 Allison Petrozziello, "Género y el Riesgo de Apatridia para la Población de Ascendencia Haitiana en los Bateyes de la República Dominicana," OBMICA, Julie 2014,
 Dominicans X Derecho, "#Plataforma169 Denuncia Decreto 250-14 No Se Está Cumpliendo," 27 Augustus 2014, http://dominicanosxderecho.wordpress.com/2014/08/27/plataforma169-denuncia-decreto-250- 14-no-se-esta-cumpliendo/.
 Dominicanos X Derecho, "DXD En Audiencia Temática CIDH: Ley 169-14 No Resuelve El Problemas De [email protected] Desnacionalizados," 1 November 2014.
 Dominicanos X Derecho, "URGENTE: Plazo De 90 Días Del Reglamento Ley 169-14 Dio Inicio El Pasado 29 De Julio," 6 Augustus 2014, http://dominicanosxderecho.wordpress.com/2014/08/06/ urgente-plazo-de-90-dias-del-reglamento-ley-169-14-dio-inicio-el-pasado-29-de-julio/.
 "ONU Afirma Menos De Un 1% Se Ha Beneficiado Ley De Naturalización," El Nuevo Diario, 23 September 2014, http://www.elnuevodiario.com.do/app/article1.aspx?id=392171.
 Dominicanos X Derecho, "Comunicado [email protected] Por Derecho: Reclamamos la Intervención del Presidente de la República y del Congreso Nacional para hacer a la JCE Cumplir con la Ley," 8 Oktober 2014, http: //dominicanosxderecho.wordpress .com/2014/10/08/comunicado-dominicans-por-derecho-reclamamos-la-intervencion-del-presidente-de-la-republica-y-del-congreso-nacional-para-hacer-a-la-jce -cumplir-con-la-ley/.
 Viviano de León, "Suman 8,755 Los Extranjeros Inscritos Para Naturalización," Lys Diario, 3 Februarie 2015, http://www.listindiario.com/la-republica/2015/2/3/354846/Suman-8755-los-extranjeros-inscritos-para-naturalizacion.
 Inter-Amerikaanse hof vir menseregte, "Uitgestoot Dominican and Haitian People v. The Dominican Republic," 22 Oktober 2014, http://corteidh.or.cr/docs/casos/articulos/seriec_282_esp.pdf.
 Inter-Amerikaanse hof vir menseregte, "Basiese dokumente-bekragtigings van die konvensie," http://www.cidh.org/Basicos/English/Basic4.Amer.Conv.Ratif.htm.
 Adriana Peguero, "Gobierno Emite Declaración De Rechazo en Sentencia CIDH," Lys Diario, 23 Oktober 2013.
 Degenis de León, "Legisladores Piden RD Abandone La Corte Interamericana De Los Derechos Humanos," El Día, 23 Oktober 2014, http://eldia.com.do/legisladores-piden-rd-abandone-la-corte-interamericana-de-los-derechos-humanos/.
 Panky Corcino, "Juristas Entienden Que Fallo Del TC No Anulará La Competencia De La Corte Interamericana Sobre RD," 7dias.com.doen, 5 November 2014.
 "Día Internacional De Los Derechos Humanos: Calendario De Actividades Conmemorativas Sociedad Civil En RD." Dominikane X Derecho, 10 Desember 2014.
 "Ejército dominicano redobla esfuerzos en Operación Escudo," Traslashuellasdigital.com.doen, 26 Januarie 2015. Besoek op 26 Januarie 2015. http://www.traslashuellasdigital.com.do/2015/01/26/ejercito-dominicano-redobla-esfuerzos-en-operacion-escudo/.
 Horacio Rodríguez esq. in gesprek met mede-outeur Verónica Rosario by die Centro Bonó, Julie 2014.
Landverslae van die staatsdepartement oor menseregtepraktyke - arbitrêre arrestasie of aanhouding - 2020 (PDF), 2019 (PDF), 2018 (PDF), 2017 (PDF), 2016 (PDF), 2015 (PDF), 2014 (PDF), 2013 (PDF), 2012 (PDF), 2011 (PDF)
Kanada reageer op inligtingsversoeke (RIR's)
DOM42423.E - Dominikaanse Republiek: Of verhoudings in die Dominikaanse Republiek gemeenregtelik erken word, of 'n persoon wat 'n gemeenregtelike verhouding het met 'n burger van die Dominikaanse Republiek burgerskap en die prosedure vir die verkryging van burgerskap kan kry- 16 April 2004 (PDF)
Wat het gebeur toe 'n nasie die burgerskap van eersgeboortereg uitgewis het
Die Dominikaanse Republiek het na raming 70 000 tot 80 000 mense van Haïtiaanse afkoms oor drie jaar gedeporteer. Die wat agterbly, leef in 'n toestand van geïnstitusionaliseerde terreur.
Oor die skrywer: Jonathan M. Katz, 'n nasionale genoot in New America, was 'n korrespondent van Associated Press in beide die Dominikaanse Republiek en Haïti. Hy is die skrywer van Die groot vragmotor wat verby is: hoe die wêreld gekom het om Haïti te red en 'n ramp agter te laat en die komende Gangsters van kapitalisme.
Dit is 'n verhaal oor wat gebeur as u die burgerskap van eersgeboortereg beperk en haat teen 'n sekere klas immigrante aanwakker. Dit vind plaas in die Dominikaanse Republiek. Soos die meeste lande in Amerika, het die grondwet van die Karibiese nasie vir 'n anderhalf eeu gewaarborg vir die geboortereg vir almal wat op sy grond gebore is, met enkele uitsonderings: die kinders van diplomate en korttermynreisigers. En soos die meeste ander mense in die Amerikas, het Dominikane 'n meer ingewikkelde verhouding met immigrasie gehad as wat die opstellers van die grondwet sou verwag het.
Die Dominikaanse Republiek is lankal afhanklik van 'n bestendige stroom goedkoop immigrantearbeid wat sy suikerriet sny, sy geboue bou en die strandoorde beman wat miljarde buitelandse dollars per jaar verdien. Byna al die arbeid kom uit die enigste land naby genoeg en arm genoeg om mense te hê wat in groot getalle na die Dominikaanse Republiek wil immigreer: die Hispaniolaanse tweeling, Haïti. Sommige Dominikaners uit die werkersklas sonder duidelike Haïtiaanse wortels is kwaad vir armer bure wat bereid is om laer lone en moeilike omstandighede te aanvaar. Baie welgestelde Dominikane wat baie baat by die goedkoop arbeidsvoorraad is ook gretig om streng immigrasiewette in te stel - nie omdat hulle minder immigrasie wil hê nie, maar omdat hulle 'n vryer hand wil hê. Immigrante in die land het onwettig geen beskerming teen werkplekregulasies nie en kan, wanneer dit gerieflik is, afgerond, gedeporteer en vervang word, insluitend net voor betaaldag. (Klink dit bekend?)
Die Dominikaanse Republiek het ook 'n lang, brutale geskiedenis van rassisme teen Haïtia. Tydens sy bewind van 1930 tot 1961 het die fascistiese diktator Rafael Trujillo 'n rasgebaseerde konsep van Dominikaanse nasionale identiteit gebou op die vae idee dat die afstammelinge van die Spaanse slawerny op die oostelike deel van die eiland hoër vlakke van Europese afkoms gehad het en dus beter was aan, die afstammelinge van die Franse slawerny op die westelike deel van die eiland. Hierdie retoriek het gelei tot 'n storm van 1937 waarin Dominikaanse soldate en geallieerde burgers duisende mense wat hulle as Haïtiërs geïdentifiseer het, vermoor het. Hulle het mense met geweld van mekaar geskei wat lankal in vaag afgebakende grenslande gemeng het, en 'n nuwe nasionale grens ingewy wat 'n paar jaar tevore grootliks deur die beset Amerikaanse weermag gestel is, maar wat tot dan toe meestal op papier bestaan ​​het.
In die daaropvolgende dekades was Haïtiaanse migrante in die Dominikaanse Republiek grotendeels beperk tot geïsoleerde geselskapstede in die rietvelde, bekend as bateyes. Maar aan die einde van die 20ste eeu het Haïtiaanse immigrante en hul kinders wat in Dominika gebore is, in ander dele van die Dominikaanse ekonomie gaan werk. Nasionaliste, wat grootgeword het om Trujillo se propaganda te leer ken, het die wet begin heroorweeg.
Omdat nasionaliste geneig is om politieke konserwatiewes te wees, voel hulle dikwels druk om voor te gee dat die radikale veranderinge wat hulle aanbring, glad nie verander nie. In die negentigerjare en vroeë 2000's het regse Dominikaanse politici probeer om 'n klein leemte in geboortereg burgerskap in 'n kloof te strek wat groot genoeg was om iemand van Haïtiaanse afkoms te verslind. Hulle belangrikste strategie was om te beweer dat almal met Haïtiaanse wortels 'in transito' was, ongeag hoe lank hulle (of selfs hul ouers) in die land gewoon het. Die owerhede het ook geweier om die geboortesertifikate van die kinders van Haïtiërs uit te reik, of hulle het dit wat hulle gehad het, opgeskort. Simpatieke plaaslike media het gehelp om die woorde sinoniem te maak onwettig, immigrant (immigrant), extranjero (buitelander), en haitiano. Selfs buitelandse verslaggewers het daaraan gewoond geraak om mense van Haïtiaanse afkoms in die Dominikaanse Republiek- na raming 500 000 tot 1 miljoen mense, of ongeveer 10 persent van die Dominikaanse bevolking- as 'Haïtiaanse migrante' te noem, alhoewel die kategorie na raming 171,000 Dominikaanse mense insluit gebore Dominikane met twee Haïtiaanse ouers, en nog 81 000 mense met een.
Die howe het nie hiervan gehou nie. Die Inter-Amerikaanse Hof vir Menseregte het beslis dat die behandeling van die Dominikaanse regering teen mense van Haïtiaanse afkoms nie net die internasionale menseregte skend nie, maar ook die Dominikaanse grondwet. Dominikaanse presidente het die uitsprake geïgnoreer en uiteindelik uit die verdrag tot oprigting van die hof getrek. In 2010 het die regering 'n grondwetlike konvensie opgeroep, grootliks om 'n nuwe groep uit te sluit van die geboortereg-burgerskapsklousule: die kinders van enigiemand wat "onwettig in Dominikaanse gebied woon". Gegewe die spottende verspreiding van geboortesertifikate, gebrekkige sensusopname en gebrekkige registrasiepogings in die arm gebiede van die land, sou hierdie verandering wydverspreide verwarring veroorsaak. Maar die regering se doelwit was in die algemeen nie arm mense nie. Dit was mense van Haïtiaanse afkoms.
Selfs daardie maneuver was nie genoeg nie. Onder alle internasionale of nasionale norme kan die nuwe bepaling slegs van toepassing wees op mense wat gebore is nadat die nuwe grondwet in werking getree het. Maar Dominikaanse nasionaliste was meer bekommerd oor volwassenes as pasgeborenes. Gelukkig vir hulle het die nuwe skuiwergat 'n leemte gehad: 'n nuwe 'konstitusionele tribunaal' - apart van die bestaande hooggeregshof - gegewe die 'definitiewe en onherroeplike' reg om die grondwet te interpreteer.
In een van sy eerste dade het die regters van die tribunaal - gekies deur die voormalige president Leonel Fernández en 'n klein groepie ander leiers - die kwynende saak van 'n Dominikaan van Haïtiaanse afkoms genaamd Juliana Deguis Pierre aangeneem. Sy het gedagvaar toe amptenare in haar stad geweier het om haar 'n nasionale ID -kaart te gee - wat nodig is om te stem en toegang tot sosiale dienste te kry - omdat sy gesê het oor haar donker vel en Haïtiaanse van. In plaas daarvan om te besluit of daar teen haar gediskrimineer is, het die tribunaal in 2013 verklaar dat Pierre in die eerste plek nooit burgerskap moes gehad het nie, omdat haar ouers nie oor voldoende dokumentasie beskik om hul verblyf te bewys toe sy gebore is nie. Toe het dit nog verder gegaan en dit beslis al daardie wat nie kon bewys dat hul ouers wettige inwoners was toe hulle gebore is nie - tot in 1929, toe die "in transito" uitsondering by die grondwet gevoeg is - was nie burgers nie. Diegene wat geraak is, is beveel om teen 17 Junie 2015 as buitelanders by die regering te registreer.
Weereens, hierdie bevel was duidelik gemik op mense van Haïtiaanse afkoms. Honderdduisende wat hul hele lewe lank Dominikaanse burgers was, loop die risiko om skielik staatloos en in aanmerking te kom vir deportasie.
Dit was duidelik vir menseregtegroepe, die Verenigde Nasies, en byna almal wat kyk of die Dominikaanse regering 'n einde maak aan 'n paar van die belangrikste beginsels van die oppergesag van die reg, naamlik dat u nie die reëls kan verander nie en gaan dan rond om mense te straf omdat hulle hulle in die verlede oortree het. Die tribunaal het agteroor gebuig om aan te voer dat niks verander het nie, terwyl hy 147 bladsye geneem het om die nuwe situasie te verduidelik.
'N Fundamentele feit wat soms gemis word in besprekings oor wette en hofuitsprake, is dat dit net woorde op papier is. Wat hierdie woorde beteken vir die mense wat hulle regeer, is dikwels net so belangrik as wat die wet eintlik sê. Byvoorbeeld, die oorspronklike 1865 jus soli, of 'geboorteplek', voorsiening vir geboortereg-burgerskap in die Dominikaanse Republiek-drie jaar voordat die VSA met 'n veertiende wysiging uit die burgeroorlog gekom het en jus soli eie voorsiening - dui op 'n visie van die nuwe Dominikaanse staat as 'n plek wat oop is vir omtrent almal. Soos die historikus Anne Eller geskryf het, het die bepaling gekom in 'n oomblik van toenemende internasionale samewerking toe Haïtiane, wat meer as 60 jaar tevore die Franse kolonialisme en slawerny afgedank het, Dominikaners gehelp het om hul finale en blywende onafhanklikheid van Spanje te wen.
Die konstitusie van 2010 en die daaropvolgende uitspraak van die tribunaal dui op die teenoorgestelde: dat die Dominikaanse Republiek 'n plek moet wees waar armer, swarter, kwesbaarder werkers - Haïtiane - was nie welkom. En Dominikaanse nasionaliste was vasbeslote om die boodskap tot die uiterste te bring. Gewapen met die uitspraak wat nou bekend staan ​​as La Sentencia— Letterlik "die uitspraak" —die hele land het hom skynbaar voorberei op 'n massa -uitsetting. Die weermag het deportasiebusse en grensverwerkingsentrums gereed gemaak vir die sperdatum vir registrasie in Junie 2015. Aanlyn -trolle het kritici bedreig en rassistiese idees versprei. Facebook en Twitter was gevul met 'n ultranasionalistiese, anti-Haïtiaanse verhaal van die Dominikaanse geskiedenis, wat historiese bondgenootskappe uitgewis en werklike en verbeelde mishandeling veroorsaak het. Baie het hul heeltemal ongegronde oortuiging gestuit dat die ware bedoeling van Haïtiaanse immigrante en hul kinders was om die Dominikaanse Republiek te verower en Haïti se vlag oor die hele eiland te hys.
Baie Dominikane is nie gek van immigrante nie. Maar toe die sperdatum nader kom, het die stemme van liberale en gematigdes verdrink in 'n see van nasionalistiese invektiewe. Die regering het die groeiende kritiek op hul beleid omskryf as 'n 'internasionale veldtog om die Dominikaanse Republiek in diskrediet te bring'. Nasionaliste het eenvoudig diegene wat nie daarmee saamstem nie, as verraaiers bestempel. Gewapende nasionaliste het deur hul regering aangemoedig en gevoel dat die oomblik op hande is, deur Dominico-Haïtiaanse barrios en dorpe. In Februarie 2015 is 'n Haïtiaanse man in die middel van die land se tweede grootste stad, Santiago, gelanseer. Toe televisiebeeldmateriaal van sy liggaam aan 'n boom wat oor die hele land hang, hang, het die polisie in Santiago twee ongedokumenteerde Haïtiaanse immigrante die skuld vir die misdaad gegee. Dominikaanse nasionaliste het 'n byeenkoms naby gehou en 'n Haïtiaanse vlag verbrand.
Onder druk van die internasionale gemeenskap en uit vrees vir toerisme -boikotte, het president Danilo Medina - ietwat toegeslaan. Hy stel 'n tweede registrasieprogram voor wat 'n pad terug na burgerskap bied aan sommige van die mense wat sy regering pas staatloos gemaak het. Die besonderhede was verwarrend, maar dit was die punt. Honderdduisende mense van Haïtiaanse afkoms in die Dominikaanse Republiek leef nou in 'n toestand van geïnstitusionaliseerde terreur, toegepas deur die polisie, die weermag en waaksaamheid. In plaas van die gevreesde eendaagse massa-uitsettings wat soveel aandag getrek het, het die Dominikaanse owerhede 'n stiller benadering gevolg. Volgens Human Rights Watch het hulle na raming 70 000 tot 80 000 mense van Haïtiaanse afkoms-meer as 'n kwart van die Dominies-Haïtiaanse bevolking-stukkend oor die volgende drie jaar gedeporteer. Tienduisende meer het gevoel dat hulle geen ander keuse gehad het as om op hul eie oor die grens te ontsnap nie.
Einde 2015 is ek na die Haïtiaanse grens om tydelike kampe te besoek waar duisende mense vir hul lewens gevlug het. Baie was nog nooit in Haïti nie en het nie geweet waarheen om te gaan nie. Hulle het skuil in hutte gemaak van kartondose, boomtakke, ou klere en alles wat hulle kon vind. Kos was skaars. Die hutte het gereeld afgebrand. Mense is gedwing om hul water uit 'n vuil rivier te haal. Ek ontmoet 'n treurende egpaar wie se seun pas aan cholera oorlede is.
Baie in die kampe het vir my gesê dat hulle hoop dat die situasie spoedig sal bedaar, en dat hulle sal kan terugkeer. Ek twyfel dat baie dit wel gedoen het. Volgens Human Rights Watch het die Dominikaanse regering slegs burgerskapdokumente herstel na ongeveer 19 000 van diegene wat in die vyf jaar sedert La Sentencia. Geweld breek steeds uit tussen nasionaliste en mense van Haïtiaanse afkoms langs die grens. Vrees loop hoog. Een leier van die Dominikaanse harde regs het voorgestel om 'n grensmuur te bou. (Geen woord oor wie dit kan betaal nie.)
Daar is ook geen duidelike tekens dat die suiwering en intimidasie nie-Haïtiaanse Dominikane gehelp het. Grootliks te danke aan die feit dat Amerikaners en Europeërs steeds na die allesomvattende oorde van die land stroom, groei die Dominikaanse ekonomie steeds. Maar die groei het vertraag.
Op die vooraand van die gevreesde massa -uitsettings, om die absurditeit en gevaar huis toe te jaag, vergelyk die bekende Haïtiaanse Amerikaanse skrywer Edwidge Danticat die situasie met 'n wilde hipotetiese: 'Dit is asof die Verenigde State gesê het:' Ja, almal wat sedertdien hier was 1930, moet jy bewys dat jy 'n burger is. U moet teruggaan na die plek waar u vandaan kom om 'n geboortesertifikaat van daar af te kry. '
Vir sommige Amerikaners was dit nie 'n grap nie. Dit was 'n strewe. Breitbart lesers brul hul goedkeuring vir die Dominikaanse strategie uit onder 'n artikel oor die beplande uitdrywings in Junie 2015. Verskeie het gewaag met rassistiese uitsprake oor 'die swart Haïtiaanse mense'. "Kry 'n bietjie, Dominikaanse Republiek!" 'n kommentator geskryf. 'N Ander voel geïnspireer:' Dit is verby dat ons die burgerskap hier in die VSA beëindig. Ek sou nie so ekstreem wees as wat die DR was nie.Dit lyk 'n bietjie hard om dit terugwerkend te beëindig vir almal wat na 1929 gebore is, maar ek het geen probleem om dit vir almal wat na 1980 gebore is, te beëindig nie ... Dit is tyd dat Amerika die Amerikaners eerste stel.
Die dag voor die sperdatum vir migrasieregistrasie in die Dominikaanse Republiek, het Donald Trump met die goue roltrap na die voorportaal van sy kantoorgebou in New York gery en sy kandidatuur vir die Withuis verklaar met 'n rassistiese tirade teen immigrante. Voordat die somer verby was, het hy sy voorneme aangekondig om 'n plaasgebaseerde burgerskap te beëindig. As president het Trump verskeie teenstanders aangestel jus soli geboortereg burgerskap na immigrasieposte. Een van hulle, adviseur Jon Immere, senior immigrasie en doeane-handhawing (ICE), het die 'duidelikheid' van die Dominikaanse Republiek se nuwe grondwet wat immigrasie beperk, geprys.
Voor die middeltermynverkiesings het president Trump verklaar dat hy die burgerskapsklousule van die veertiende wysiging deur 'n uitvoerende bevel wil herroep. Vir enigiemand wat selfs die grondwetlike reg ken, lyk dit na onsin. Sedert die Verenigde State gestig is, is outomatiese plaasgebaseerde geboortereg burgerskap 'n gevestigde praktyk vir blanke immigrante. Dit is as 'n universele reg in die veertiende wysiging vasgelê en is sedert 'n beslissing van die Hooggeregshof in 1898 vir mense van alle rasse en klasse gehandhaaf. 'N Amerikaanse president kan nie net 'n deel van die grondwet weggooi nie - soos selfs die uittredende Republikein speaker van die Huis, Paul Ryan, opgemerk.
Maar soos die Dominikane behoorlik getoon het, het die mees ekstreme retoriek 'n manier om werklik te word. En die gevolge van die aanhitsing van miljoene mense teen kwesbare groepe immigrante is onmoontlik om te beheer. Verteenwoordiger Steve King-'n nuut herverkose blanke-supremacistiese Republikein uit Iowa wat neo-Nazi's gunstig teruggee-stel gereeld wetsontwerpe voor wat eerlik ooreenstem met die Dominikaanse wet: die ontkenning van burgerskap aan almal sonder 'n ouer wat 'n burger is of 'wettige permanente inwoner' van die Verenigde State. Eind Oktober het King gekraai: "Ek is baie bly dat my wetgewing binnekort deur die Withuis as nasionale beleid aanvaar sal word." En sogenaamde nugter konserwatiewes kan min help. Dae nadat hy die president gekritiseer het, het Ryan probeer om sy kommentaar terug te voer en aan Fox News gesê dat hy saamstem dat die veertiende wysiging 'hersien moet word'.
Ons globale projekte
Kinders is slawe in die myn- en visserystreke van Ghana. Armoede, konflik en swak regsbeskerming dryf vroue en meisies tot gedwonge huwelike en prostitusie in die Kongo. Valse beloftes van godsdiensonderrig lok kinders tot gedwonge bedelary in Senegal.
Amerikas: Haïti | Dominikaanse Republiek | Brasilië
Verarmde kinders word gedwing om die huis te verlaat en as huishulp in Haïti te werk. Migrante is verslaaf aan die konstruksie-, landbou- en gasvryheidsbedryf in die Dominikaanse Republiek. Landlose plaaswerkers is verslaaf aan boerderye en plantasies in Brasilië.
Asië: Indië en Nepal
Onwettige skulde en 'n gebrek aan toegang tot geregtigheid teister die armes en gemarginaliseerdes in Indië - hele gesinne word verslaaf omdat hulle klein bedrae in noodgevalle leen. In Nepal moet duisende elke jaar oorsee gaan om werk te kry - baie word deur handelaars mislei.
MENSLIKE REGTE AKTIVIST
Ambassadeur Brewster het die kritieke en tydige belangrikheid van menseregte en die impak daarvan op die huidige wêreldwye samelewing binne korporasies en die regering voortdurend bevorder.
Hy word toegeskryf aan die bevordering van die regte van gemarginaliseerdes, nie net in die VSA nie, maar ook oor die hele wêreld - insluitend die staatlose bevolking van Haïtiaanse afkoms in die Dominikaanse Republiek, LGBTQ -individue, die mensehandel van vroue en jong meisies en die bewusmaking van geslagsgebaseerde geweld.
Sy pogings deur die jare heen het aansienlike internasionale erkenning verwerf, waaronder die toekenning van die hoogste eer wat die Dominikaanse Republiek, die "Duarte Medal of Freedom", verleen het vir sy impak op die land, wat ingesluit is in UIT TYDSKRIFse "Out 100" -lys as leier in gelyke menseregte, vereer deur die Universiteit van Illinois in Chicago (UIC) met die "Global Humanitarian Award" vir sy voorspraak namens seksuele minderhede en MIV -voorkoming in die Dominikaanse Republiek, en word hy as finalis aangewys vir die "Sue M. Cobb -toekenning" van die staatsdepartement, met erkenning aan die top -diplomate van Amerika vir voorbeeldige diplomatieke diens.
Dominikaanse Republiek: skokkende vlak van gesinsgeweld
Die dag nadat die VN-verteenwoordiger vir geslagsgelykheid en die bemagtiging van vroue Michelet Bachelet 'n toekenning oorhandig is deur die Dominikaanse president Leonel Fernandez (sien prent), is Fiordaliza Fructuoso, 'n 36-jarige ma van vier, 19 keer deur haar eksman gesteek . Die opvallende probleem van gesinsgeweld in die Dominikaanse Republiek is miskien gedeeltelik die rede waarom mev Bachelet in die eerste plek besoek gebring het. Haar besoek was vasgestel op die begin van herdenkingsaktiwiteite vir die Mirabal -susters, vermoor deur die diktatuur van Rafael Trujillo op 25 November 1960. Die susters is tereggestel weens hul uitgesproke veroordeling van die Trujillo -diktatuur en die datum van hul moord is gekies die 'Internasionale Dag teen Geweld teen Vroue' met die oprigting daarvan in Bogota in Julie 1981. Die besoek is verwelkom deur vrouegroepe soos PROFAMILIA, wat hulle al lank beywer vir groter regeringsoptrede teen gesinsgeweld, die grootste bron van geweld teen vroue in die Dominikaanse Republiek.
Een so 'n aktiwiteit is die 'Power and Control' -veldtog wat onlangs deur die kantoor van die Prokureur -generaal vir Vrouesake geloods is en onder leiding van Adjunk -Prokureur Roxana Reyes, dit ontwerp is om slagoffers van huishoudelike mishandeling te adviseer oor die alternatiewe wat vir hulle beskikbaar is. Die kantoor van die Prokureur -generaal het reeds 'n program genaamd National Victim Assistance, wat gratis berading en regsverteenwoordiging bied (wat alle soorte misdaad dek), maar meer is duidelik nodig. Die situasie in die Dominikaanse Republiek is inderdaad skokkend. Die jongste gegewens van die Procuraduría Fiscal del Distrito Nacional (Santo Domingo) stel die aantal klagtes oor gesinsgeweld die afgelope twee jaar op meer as 15 000, met hierdie tipe misdaad 23% van die totale misdrywe wat in die hoofstad aangemeld is - enkele aangemelde oortreding. Van die 199 vrouemoorde die afgelope 12 maande was 46% die gevolg van gesinsgeweld.
Die afgelope jaar het die owerhede meer as 15 000 tussentydse beskermingsbevele uitgereik, meer as 1 000 arrestasies uitgevoer en byna 800 huise geïnspekteer. Dit is nie verbasend dat gesinsgeweld in die Dominikaanse Republiek so hoog bly in vergelyking met ander lande in die streek nie, aangesien die 'ley contra la violencia domestica' of Ley 24-97 eers in Januarie 1997 tot stand gekom het. Tot dan is gesinsgeweld was wettig en word nie eers as 'n skending van menseregte beskou nie. Geweld teenoor vroue dring deur tot alle lae van die samelewing. Selfs die hoër klas, ryker Dominikaanse vroue is nie immuun nie, en word dikwels saam met hul kinders uit die land gestuur deur hul mans om die mishandeling wat hulle gely het, te bedek.
Wat met die ongelukkige me Fructuoso gebeur het, is 'n goeie voorbeeld. Sy was twee jaar geskei van haar eksman en het byna voortdurend bedreig, nie net oor haar lewe nie, maar ook oor die van haar ma en haar vier kinders (uit 'n ander huwelik). Dit het gebeur, alhoewel 'n verbodsbevel op haar man geplaas is en sy by agt verskillende buurtaanklaers klagtes ingedien het. Nadat sy magteloos was om me Fructuoso te help, soek die polisie nou na die man wat weggekruip het. Vrouegroepe hoop dat die besoek van me. Bachelet nie net sal help om bewustheid te verhoog nie, maar ook om 'n paar konkrete voorstelle te gee vir die oplossing van wat 'n onversetlike sosiale probleem blyk te wees.
Een manier waarop sy kan help, is deur die regering se sentrum vir die versorging van oorlewendes van gesinsgeweld, wat tans hoofsaaklik in die Distrito Nacional funksioneer, te ondersteun. Die sentrum bied lenings aan vroue teen 1% rente sodat hulle hul eie mikro-ondernemings kan begin. Die doel is om hulle te help om hul finansiële afhanklikheid van hul aggressors te verminder en hulle in staat te stel om die trauma van die ervaring en die daaropvolgende skeiding te oorleef. Tussen Augustus 2007 en Oktober 2010 het slegs 83 vroue sulke toelaes ontvang. 'N Vinniger tempo is nodig, asook uitbreiding na meer landelike gemeenskappe waar tradisionele huishoudelike mishandeling minder gerapporteer word. Met die ondersteuning van die VN kan finansiering en opleiding aan die gang wees en meer effektiewe regeringsoptrede moontlik maak.
Verlede maand het 'n groep vroue 'n 'Bruidsmars' deur die kampus van die Santo Domingo State University (UASD) uitgevoer ter herdenking van 'n Dominikaanse burger wat op haar troudag in New Jersey in 1999 deur haar gewese kêrel vermoor is. Die groep wil meer bewus word van die noodsaaklikheid om teen hierdie soort geweld te veg en hoop dat die besoek van mev Bachelet 'n paar konkrete aksies sal oplewer.
Amerikaanse ambassade Santo Domingo
Gem. Republiek van Colombia #57
Telefoon: +(809) 567-7775
Noodtelefoon na-ure:+(809) 567-7775, skakel nul (0) vra vir diensbeampte
Ure: Maandag tot Vrydag van 7:00 tot 16:00 behalwe Amerikaanse en Dominikaanse vakansiedae
Amerikaanse konsulêre agent - Puerto Plata
Calle Villanueva ens. Avenida John F. Kennedy
Edificio Abraxa Libraria, 2de verdieping
Puerto Plata, Dominikaanse Republiek
Telefoon: +(809) 586-8017, +(809) 586-8023
Noodtelefoon na-ure: (809) 567-7775, skakel nul (0) vra vir diensbeampte
Ure: Maandag tot Vrydag van 8:00 tot 17:00, behalwe Amerikaanse en Dominikaanse vakansiedae
Raadpleeg die feiteblad van die departement van buitelandse sake oor die Dominikaanse Republiek vir inligting oor die betrekkinge tussen die VSA en die Dominikaanse Republiek.
Besoek die Amerikaanse ambassade se COVID-19-bladsy vir meer inligting oor toegangs-/uitgangsvereistes wat verband hou met COVID-19 in die Dominikaanse Republiek.
Visums is nie nodig vir besoeke korter as 30 dae nie. Besoek die webwerf van die Ambassade van die Dominikaanse Republiek vir huidige visuminligting.
Vir alle besoekers aan die Dominikaanse Republiek word 'n toeristekaartfooi van $ 10 gehef wat by die lugredery ingesluit is. Cruise -passasiers moet 'n toeristekaart kry as hulle langer as 24 uur vertrek. Sodra dit gebruik is, kan die kaart tot 30 dae bly, maar kan verleng word by die Algemene Direktoraat vir Migrasie in Santo Domingo.
Kontak die Migrasie -afdeling in Santo Domingo vir versoeke om verlenging van visums. Versuim om 'n verlenging te versoek, sal 'n boete op die lughawe met vertrek tot gevolg hê. Die boetes wissel van ongeveer $ 55 dollar vir een maand tot $ 1,555 dollar vir oorblyfsels van 10 jaar of langer.
Alle passasiers moet 'n e-kaartjie of papiervorm invul wanneer hulle die Dominikaanse Republiek binnekom of verlaat. As u E-Ticket gebruik, is 'n nuwe vorm nodig vir elke in- en uitgang, en die kode wat na voltooiing van die vorm gegenereer word, kan op die lughawe op 'n digitale toestel aangebied word.
Besoekers moet 'n kaartjie hê wat die land in- en uitgaan, die finansiële middele om vir hul verblyf te betaal en 'n adres in die Dominikaanse Republiek waar hulle sal bly.
Uitgangsvereistes vir kinders: Minderjariges (kinders onder 18) wat burgers (insluitend dubbele burgers) of wettige inwoners van die Dominikaanse Republiek is, moet, indien dit nie deur beide ouers of voogde vergesel word nie, 'n amptelike bewys van ouerlike toestemming vir reis voorlê. Raadpleeg die webwerf van die Dominikaanse Migrasie -afdeling vir gedetailleerde instruksies oor die vereiste dokumente.
Beperkings vir MIV/VIGS: Daar is sekere toegangsbeperkings vir MIV/VIGS vir besoekers aan en buitelandse inwoners van die Dominikaanse Republiek. Die Dominikaanse Republiek het beperkings op die toekenning van verblyfreg aan mense met MIV/vigs. Verifieer inligting by die Migrasie -afdeling van die Dominikaanse Republiek voordat u reis.
Geelkoors -entstof: 'N Bewys van inenting teen geelkoors is nodig vir reisigers wat uit Brasilië die Dominikaanse Republiek binnekom. Soortgelyke vereistes kan van toepassing wees op diegene wat uit ander lande reis met 'n risiko vir geelkoors.
Misdaad: Misdaad is 'n bedreiging in die hele Dominikaanse Republiek. Toeristebestemmings is oor die algemeen meer bewaak as metropolitaanse gebiede.
As u beroof is, moet u u persoonlike besittings oorhandig sonder om weerstand te bied.
Moenie waardevolle items dra of dra wat aandag sal trek nie.
Wees versigtig vir vreemdelinge.
Reis indien moontlik saam met 'n vennoot of groep.
Internasionale finansiële swendelary: Sien die departement van buitelandse sake en die FBI -bladsye vir inligting.
Demonstrasies: Vermy demonstrasiegebiede en wees versigtig as u naby groot byeenkomste of protesoptredes is.
Slagoffers van misdaad: Meld misdade aan by die plaaslike toeriste-polisie (CESTUR) by 809-200-3500 of 911 en kontak die Amerikaanse ambassade by 809-567-7775. U kan ook die toeriste -polisie kontak via hul mobiele app. 911 is dwarsdeur die land bedrywig, afgesien van sommige gebiede naby die Haïtiaanse grens. Onthou dat plaaslike owerhede verantwoordelik is vir die ondersoek en vervolging van misdaad.
Help u om geskikte mediese sorg te vind.
Help u om 'n misdaad by die polisie aan te meld.
Kontak familielede of vriende met u skriftelike toestemming.
Gee algemene inligting oor die rol van die slagoffer tydens die plaaslike ondersoek en na die gevolgtrekking daarvan.
Gee 'n lys van plaaslike prokureurs.
Gee ons inligting oor die vergoedingsprogramme van die slagoffer in die VSA
Gee 'n noodlening vir repatriasie na die Verenigde State en/of beperkte mediese ondersteuning in gevalle van nood.
Vervang 'n gesteelde of verlore paspoort.
Huishoudelike geweld: Amerikaanse slagoffers van gesinsgeweld word aangemoedig om CESTUR (809-222-2026), die nasionale polisie (809-682-2151) en die Amerikaanse ambassade te kontak vir hulp.
Seksuele aanranding: Verkragting en seksuele aanranding is in die hele Dominikaanse Republiek aangemeld, ook in groot oorde en hotelle.
Notas vir u veiligheid:
Amerikaanse burgers is geteiken met verkragtingsmiddels teen datum.
Slagoffers van seksuele aanranding in die Dominikaanse Republiek moet nie verwag dat die totale hulp in die Verenigde State aangebied word nie. Verkragtingstelle is dikwels eers die volgende oggend beskikbaar en moet deur die Dominikaanse owerhede toegedien word.
Slagoffers moet dikwels medikasie aanvra om die oordrag van SOS'e te vermy en die kans op swangerskap te verminder.
Die vervolging van 'n verkragtingsaak verloop baie stadig. Dominikaanse reg kan vereis dat die slagoffer in sommige stadiums van die geregtelike proses na die Dominikaanse Republiek terugkeer.
Sekuriteit buite die oord, insluitend strandgebiede, is veral in die nag onvoorspelbaar.
Kontak die polisie/hotelbestuur as oordpersoneel ongewenste aandag toon.
Slagoffers van seksuele/ander aanranding moet die polisie en die ambassade kontak. Dring daarop aan dat hotelbestuur onmiddellik optree deur die polisie te kontak.
Vermy afgesonderde plekke in 'n oord. Laat u altyd vergesel deur iemand wat u ken, selfs na die toilet.
Moenie alkoholiese drank alleen of saam met nuwe kennisse drink nie. Moenie drankies sonder toesig laat nie. Ken u perke en help u vriende/reisgenote om veilig te bly.
Skreeu onmiddellik om hulp as u bedreig of ongemaklik voel.
Meld verdagte aktiwiteite, waaronder oormatige vriendelikheid deur hotelmedewerkers, by hotelbestuur, die Amerikaanse ambassade en die plaaslike polisie aan.
Moet nie alleen swem nie weens lewensbedreigende ondernemings.
Toerisme: Die toerismebedryf is oneweredig gereguleer, en veiligheidsinspeksies vir toerusting en fasiliteite vind nie gereeld in alle dele van die land plaas nie. Gevaarlike gebiede en aktiwiteite word nie altyd met toepaslike bordjies geïdentifiseer nie, en personeel mag nie deur die gasheerregering of deur erkende owerhede in die veld opgelei of gesertifiseer word nie. In die geval van 'n besering, is toepaslike mediese behandeling slegs beskikbaar in of naby groot stede of groot toeristesones. Eerste responders het moontlik nie toegang tot gebiede buite groot stede of groot toeriste -gebiede nie. Die vermoë om dringende mediese behandeling te bied, kan beperk wees. Amerikaanse burgers word aangemoedig om mediese ontruimingsversekering aan te skaf. Sien ons webwerf vir meer inligting oor versekeringsverskaffers vir oorsese dekking.
Plaaslike wette en spesiale omstandighede
Strafboetes: U is onderworpe aan plaaslike wette. As u die plaaslike wette oortree, selfs onwetend, kan u geskors, gearresteer of in die tronk sit. Individue wat 'n onderneming stig of 'n beroep beoefen wat addisionele permitte of lisensiëring benodig, moet inligting by die bevoegde plaaslike owerhede inwin voordat hulle 'n besigheid beoefen of bedryf.
Sommige wette is ook vervolgbaar in die Verenigde State, ongeag die plaaslike wetgewing. Vir voorbeelde, sien ons webwerf oor misdade teen minderjariges in die buiteland en die webwerf van die Departement van Justisie. Die strawwe vir die besit, gebruik of handel van onwettige dwelms in die Dominikaanse Republiek is streng, en veroordeelde oortreders kan lang tronkstraf en swaar boetes verwag.
Inhegtenisneming: As u gearresteer of aangehou word, vra die polisie of gevangenisbeamptes om die Amerikaanse ambassade onmiddellik in kennis te stel. Sien ons webblad en algemene inligting oor regshulp vir meer inligting.
Vervalste en seerowergoedere: Alhoewel vals en piratiese goedere in baie lande algemeen voorkom, kan dit volgens die plaaslike wette steeds onwettig wees. U kan ook boetes betaal of dit moet prysgee as u dit na die Verenigde State terugbring. Sien die Amerikaanse departement van justisie se webwerf vir meer inligting.
Geloofsgebaseerde reisigers: Sien die volgende webblaaie vir meer inligting:
LGBTI -reisigers: Daar is geen wetlike beperkings op seksuele verhoudings van dieselfde geslag of die organisering van LGBTI-geleenthede in die Dominikaanse Republiek nie.
Sien ons LGBTI -reisinligtingbladsy en afdeling 6 van ons verslag oor menseregte vir meer inligting.
Reisigers met gestremdhede: Die wet in die Dominikaanse Republiek verbied diskriminasie van persone met fisiese, sensoriese, intellektuele of geestelike gestremdhede, maar die wet word nie konsekwent toegepas nie. Sosiale aanvaarding van persone met gestremdhede in die openbaar is nie so algemeen soos in die Verenigde State nie. Toeganklike fasiliteite, inligting, kommunikasie/toegang tot dienste en gemak van vervoer is in die meeste dele van die land beperk. Groot oorde en Santo Domingo het moontlik 'n algemeen toeganklike infrastruktuur, maar reisigers moet nie die vlak in die Verenigde State verwag nie.
Vroue -reisigers: Sien ons reiswenke vir vrouereisigers.
Rampgereedheid: Registreer by die ambassade voor of voor u aankoms via ons reisregistrasie webwerf.In geval van 'n natuurramp of noodgeval, sal dit u op hoogte hou. Bykomende inligting oor natuurrampe en rampgereedheid kan op ons webwerf gevind word.
Eiendom: Eiendomsreg word onreëlmatig toegepas, en beleggers ondervind dikwels probleme om duidelike eiendomsreg op grond te ontvang. Raadpleeg 'n betroubare prokureur voordat u dokumente onderteken of enige eiendomstransaksies sluit. Beleggings in vaste eiendom deur Amerikaanse burgers was onderhewig aan wettige en fisiese oorname -pogings. Verhuurders en afwesige eienaars van onbeboude grond is veral kwesbaar. Oorweeg om titelversekering te koop.
Bedrogspul: Oplichters teiken dikwels bejaardes deur voor te gee dat hulle 'n wetstoepassingsbeampte, 'n prokureur of 'n Amerikaanse ambassadeur is en beweer dat 'n geliefde in die buiteland gearresteer is. Die oproeper beveel die slagoffer om geld oor te dra. Swendelaars verpersoonlik soms familielede, soos 'n bang kleinkind. Kontak die Amerikaanse ambassade voordat u geld na die Dominikaanse Republiek oorplaas. As u twyfel, probeer om u geliefde direk te kontak.
Besoek die COVID-19-bladsy van die Amerikaanse ambassade vir meer inligting oor COVID-19 in die Dominikaanse Republiek.
Vir nooddienste in die Dominikaanse Republiek, skakel 911 of 809-200-3500.
Die opleiding en beskikbaarheid van noodpersoneel is moontlik onder Amerikaanse standaarde.
Ambulanse is nie in die meeste gebiede van die land teenwoordig of betroubaar nie. Hulle is meer betroubaar en beskikbaar in Santo Domingo, Santiago, Punta Cana en Puerto Plata.
Ons betaal nie mediese rekeninge nie. Hou in gedagte dat Amerikaanse Medicare/Medicaid nie in die buiteland van toepassing is nie. Die meeste hospitale en dokters in die buiteland aanvaar nie Amerikaanse gesondheidsversekering nie.
Mediese versekering: Maak seker dat u gesondheidsversekeringsplan oorsee dekking bied. Die meeste verskaffers in die buiteland aanvaar slegs kontantbetalings. Sien ons webwerf vir meer inligting oor versekeringsverskaffers vir oorsese dekking. Besoek die Amerikaanse sentrums vir siektebeheer en -voorkoming vir meer inligting oor die tipe versekering wat u moet oorweeg voordat u oorsee reis.
Ons beveel sterk aanvullende versekering aan om mediese ontruiming te dek.
Hou altyd u voorskrifmedisyne saam met u dokter se voorskrif in die oorspronklike verpakking. Raadpleeg die Ministerie van Openbare Gesondheid om te verseker dat die medisyne wettig is in die Dominikaanse Republiek.
Inentings: Wees op datum met alle inentings wat deur die Amerikaanse sentrums vir siektebeheer en -voorkoming aanbeveel word.
Lug kwaliteit: Besoek AirNow se staatsdepartement vir inligting oor luggehalte by Amerikaanse ambassades en konsulate.
Die Amerikaanse ambassade hou 'n lys dokters en hospitale. Ons onderskryf of beveel geen spesifieke mediese verskaffer of kliniek aan nie.
Gesondheidsfasiliteite in die algemeen:
Openbare mediese klinieke het nie basiese hulpbronne en voorrade nie.
Hospitale en dokters benodig betaling vooraf voor diens of opname.
Privaat hospitale vereis gewoonlik vooraf betaling of bewys van voldoende versekering voordat 'n pasiënt opgeneem word.
Hou in gedagte dat sommige hotelle, oorde, ensovoorts eksklusiewe ooreenkomste met mediese verskaffers het, wat koste verbonde is en u keuses kan beperk as u mediese hulp benodig.
Mediese personeel praat min of geen Engels nie.
Oor die algemeen is daar in openbare hospitale slegs minimale personeel oornag beskikbaar in nie-noodgevalle. Oorweeg om 'n privaat verpleegster te huur of om 'n gesin te oornag by die pasiënt, veral 'n minderjarige kind.
Pasiënte dra alle koste vir die oordrag na of tussen hospitale.
Sielkundige en psigiatriese dienste is beperk, selfs in die groter stede, met hospitaalversorging wat slegs deur regeringsinstellings beskikbaar is
Mediese toerisme en keusekirurgie
Amerikaanse burgers het ernstige komplikasies opgedoen of is dood tydens of na 'n kosmetiese of ander elektiewe operasie.
As u dit oorweeg om na die Dominikaanse Republiek te gaan vir kosmetiese chirurgie, moet u let op die volgende:
Gaan na 'n mediese ondersoek van 'n Amerikaanse dokter om vas te stel of u 'n goeie kandidaat vir chirurgie is.
Voordat u reis, moet u die dokter deeglik ondersoek (bv. Kwalifikasies, ervaring met die operasie, komplikasiesnelheid) en die geloofsbriewe van die herstelfasiliteit wat u van plan is om te gebruik.
Deel alle gesondheidsinligting (bv. Mediese toestande, medisyne, allergieë) met u dokter voor u operasie.
Kry internasionale reisversekering wat mediese ontruiming na die Verenigde State en terugkeer van oorskot dek. Vir meer inligting, sien: https://wwwnc.cdc.gov/travel/page/insurance.
Raadpleeg ten minste 4-6 weke voor u reis 'n professionele professionele in reisgeneeskunde in die Verenigde State om gesonde reis te bespreek en meer te wete te kom oor spesifieke risiko's wat verband hou met u operasie en reis. Vir meer inligting oor die risiko's van mediese toerisme, sien: https://wwwnc.cdc.gov/travel/page/medical-tourism.
U regsopsies in die geval van wanpraktyke is baie beperk in die Dominikaanse Republiek.
Kraanwater: Kraanwater is onveilig om te drink. Gebottelde water en drank word as veilig beskou. Let daarop dat baie restaurante kraanwater vir ys gebruik.
Die volgende siektes kom algemeen voor:
Besoek die Amerikaanse sentrums vir siektebeheer en -voorkoming vir meer inligting oor hulpbronne vir reisigers oor spesifieke kwessies in die Dominikaanse Republiek.
Padtoestande en veiligheid: Bestuurstoestande wissel oor die hele land. Ry verdedigend en met groot omsigtigheid.
Oorweeg om 'n professionele bestuurder aan te stel in plaas daarvan om self te bestuur. U kan gelisensieerde bestuurders huur wat vertroud is met plaaslike paaie deur plaaslike motorhuuragentskappe. In geval van ongelukke, word gewoonlik slegs die bestuurder in hegtenis geneem. In 2019 sterf ses mense per dag weens verkeersongelukke in die Dominikaanse Republiek.
ander bestuurders gebruik nie kopligte en/of agterligte na donker nie
diere in die pad
ontbrekende mangatdeksels en groot slaggate
bromponies en motorfietse ry onreëlmatig en skeur bane
ry op sypaadjies of teen die verkeer
kruisings sonder stoptekens
ongereguleerde en drukke verkeerspatrone
spoed of die stop van die stopligte
swaar stedelike verkeer
Verkeerswette: Verkeerswette word nie konsekwent toegepas nie. Na 'n ongeluk wat ernstige beserings of die dood veroorsaak, sal die owerheid die bestuurder dikwels in hegtenis neem, selfs al is die bestuurder verseker en blykbaar nie die skuldige te wees nie. Bewarings duur gereeld totdat 'n geregtelike beslissing geneem is of totdat 'n kwytskelding deur die beseerde onderteken is.
Veiligheidsgordels en helms vir motorfietsryers word deur die wet vereis. Oortreders kan 'n boete opgelê word. Daar is geen wette vir motorsitplekke nie. Die polisie keer dat bestuurders selfone gebruik sonder 'n handvrye toestel.
Publieke vervoer: Openbare vervoer sluit 'n metro- en openbare busstelsel in, sowel as gedeelde bus- of bussies wat bekend staan ​​as "guaguas" (omskepte bussies of mikrobusse, dikwels sonder deure). Guaguas loop gereelde roetes binne stedelike gebiede en tussen dorpe op die platteland. Openbare busse en guaguas wat in die hoofstad ry, voldoen nie aan Amerikaanse veiligheidstandaarde nie.
Vermy ongereguleerde taxi's, wat ook dikwels nie basiese veiligheidskenmerke het nie. Gebruik 'n betroubare taxidiens, óf een wat deur u hotel aanbeveel word, óf 'n bekende, gekeurde onderneming. Rideshare -dienste soos Uber is in baie dele van die land beskikbaar. Privaat buslyne ry tussen groot stede en na gewilde toeristebestemmings.
Sien ons padveiligheidsbladsy vir meer inligting. Besoek die webwerf van die Dominikaanse Republiek se ministerie van toerisme en INTRANT (Instituto Nacional de Transito y Transporte Terrestre) die nasionale owerheid wat verantwoordelik is vir padveiligheid.