Rudolf Walther Hess: Nazi -Duitsland - Geskiedenis Podcasts - 2021
Rudolf Hoess, die seun van 'n winkelier, is gebore in Baden-Baden, Duitsland, op 25 November 1900. Hoess onthou later: "Ek is deur my ouers grootgemaak om respekvol en gehoorsaam te wees teenoor alle volwassenes, en veral bejaardes, ongeag hul sosiale status. Ek is geleer dat my hoogste plig was om behoeftiges te help. Daar is voortdurend op my sterk indruk dat ek onmiddellik die wense en bevele van my ouers, onderwysers, priesters, ens. ., en inderdaad van alle volwassenes, insluitend bediendes, en dat niks my van hierdie plig moet aflei nie. Wat hulle ook al gesê het, was altyd reg. "
Sy pa, 'n vroom Katoliek, het gehoop dat sy seun 'n priester sou word. In plaas daarvan, op vyftienjarige ouderdom, het hy by die Duitse leër aangesluit en tydens die Eerste Wêreldoorlog aan die Turkse front gedien. Op die ouderdom van 17 was hy die jongste onderoffisier in die weermag. Hy is verskeie kere gewond en het die Ysterkruis vir dapperheid gewen.
Na die oorlog het hy by die Freikorps aangesluit waar hy met Martin Bormann geveg het. Nadat hy Adolf Hitler in 1922 in München hoor praat het, het Hess by die National Socialist German Workers Party (NSDAP) aangesluit. Op 31 Mei 1923, in Mecklenburg, het Hoess en lede van die Freikorps die vermeende kommunis Walther Kadow doodgeslaan. In 1923, nadat een van die moordenaars die verhaal van die moord aan 'n plaaslike koerant gegee het, is Hoess gearresteer en verhoor as die leier van die bende wat die misdaad gepleeg het. Hoess is skuldig bevind en op 17 Mei 1924 tot 10 jaar gevangenisstraf in Brandenburg -gevangenis gevonnis.
Hoess is in Julie 1928 vrygelaat as deel van 'n algemene amnestie en het plaasarbeider geword. Op 17 Augustus 1929 trou hy met Hedwig Hensel en oor die volgende paar jaar het hulle vyf kinders saam gehad. Hy het Heinrich Himmler ontmoet in die jaar van sy huwelik en in 1934 het hy by die Schutzstaffel (SS) aangesluit. Kort daarna word hy 'n wag by Dachau. Dit was die eerste konsentrasiekamp wat in Nazi -Duitsland gebou is.
Theodor Eicke, die kampkommandant, onthou later: "Daar was tye dat ons geen jasse, stewels, sokkies het nie. Sonder soveel as 'n gemor het ons mans hul eie klere aan diens gedra. Ons word algemeen beskou as 'n noodsaaklike euwel dit het net geld gekos; klein mannetjies sonder 'n gevolg wat agter doringdraad waghou. Die loon van my offisiere en manne, al was dit maar skraal, moes ek by die verskillende staatsfinansiekantore smeek. As Oberführer verdien ek in Dachau 230 Reichmark per maand en was gelukkig, want ek het die vertroue van my Reichsführer (Himmler) geniet. Aan die begin was daar nie 'n enkele patroon nie, nie 'n enkele geweer nie, laat staan ​​nog masjiengewere. Slegs drie van my manne het geweet hoe om 'n masjiengeweer te bestuur. Hulle het geslaap oral was armoede en gebrek. Destyds was hierdie manne in die SS -distrik -suid. Hulle het dit aan my oorgelaat om na die probleme van my mans om te sien, maar hulle het ongevraagde mans gestuur van wie hulle in München wou ontslae raak. een of ander rede. Hierdie wanaanpassings besoedel d my eenheid en versteur sy gemoedstoestand. Ek moes worstel met ontrouheid, verduistering en korrupsie. "
Hoess sê: "Ek kan my duidelik onthou van die eerste geseling wat ek gesien het. Eicke het bevele uitgereik dat 'n minimum van een onderneming uit die waakeenheid die lyfstraf moet bywoon. Twee gevangenes wat sigarette uit die kantine gesteel het, is gevonnis vyf-en-twintig wimpers elk met die sweep. Die troepe onder die arms is gevorm op 'n oop plein in die middel waarvan die sweepblok gestaan ​​het. Twee gevangenes is deur hul blokleiers vorentoe gelei. Toe kom die kommandant. Die bevelvoerder van die beskermende Die Rapportfiihrer het die vonnis voorgelees en die eerste gevangene, 'n klein onbedwingbare boosdoener, moes langs hom lê; die lengte van die blok. Twee soldate het sy kop en hande en twee blokleiers vasgehou het die straf uitgevoer en afwisselende beroertes gelewer. Die gevangene het geen geluid gesê nie. Die ander gevangene, 'n professionele politikus met 'n sterk liggaamsbou, gedra hom heel anders. kom by die eerste slag uit en probeer loskom. Hy skreeu tot die einde toe, hoewel die kommandant op hom skree om stil te bly. Ek het in die eerste rang gestaan ​​en was verplig om die hele prosedure te kyk. Ek sê verplig, want as ek agter was, sou ek nie gekyk het nie. Toe die man begin skree, het ek oral warm en koud geword. Trouens, die hele ding, selfs die slaan van die eerste gevangene het my laat sidder. Later, aan die begin van die oorlog, was ek by my eerste teregstelling, maar dit het my nie so erg geraak as om die eerste lyfstraf te sien nie. "
Theodor Eicke was beïndruk deur Hoess en het hom aanbeveel vir promosie. In 1938 word hy na SS-Hauptsturmführer (kaptein) bevorder en word hy adjudant van Hermann Baranowski in die konsentrasiekamp Sachsenhausen gemaak. Die jaar daarna het hy by die Waffen-SS aangesluit. In Mei 1940 word hy bevelvoerder van Auschwitz in die besette Pole.
In Junie 1941 beveel Heinrich Himmler aan dat Auschwitz aansienlik groter word en die jaar daarna word dit 'n uitwissingskamp. Badhuise wat as gaskamers vermom is, is bygevoeg. Hess het Zyklon-B-gas bekendgestel, wat die Nazi's in staat gestel het om 2 000 mense op 'n slag dood te maak. Hess is bevorder tot adjunk -inspekteur -generaal en het die leiding geneem oor die departement Schutzstaffel (SS) wat die Duitse konsentrasiekampe bestuur het. In 'n SS -verslag van 1944 word Hoess beskryf as ''n ware pionier op hierdie gebied vanweë sy nuwe idees en opvoedkundige metodes'.
Sy biograaf, Louis L. Snyder, het daarop gewys: "Die persoonlikheid en karakter van Hoess het studente van abnormale sielkunde gefassineer. Hy beskou homself as 'n volkome normale man wat 'n rustige gesinslewe gelei het terwyl hy sy opdragte na die beste van sy uitvoering uitgevoer het. Omdat hy geglo het dat hy meer sensitief as die meeste mense was, het hy probeer om hierdie gebrek te verberg met 'n ysige buitekant.Hy het gevoel dat hy 'n moeilike, maar noodsaaklike taak het om te verrig en dat hy die opgedra taak sonder simpatie en sonder medelye moes verrig. "
Hoess erken dat lede van die Rooi Leër gereeld uitgevoer word: 'Dit is bekend gemaak dat hierdie maatreëls getref is omdat die Russe alle Duitse soldate vermoor het wat gedeeltelik lede was of aan spesiale afdelings van die NSDAP behoort, veral lede van die SS, en ook omdat die politieke amptenare van die Rooi Leër beveel is om, indien hulle gevange geneem word, elke soort versteuring in die krygsgevangenekampe en hul werksplekke te veroorsaak en waar moontlik sabotasie uit te voer. Die Rooi Leër wat so geïdentifiseer is, is na Auschwitz gebring vir likwidasie. Die eerste, kleiner vervoer daarvan is deur vuurpanne uitgevoer. "
Gevangenes is gebruik om mediese sorg in Auschwitz te verleen. Gisella Perl was 'n Joodse dokter in die kamp: "Een van die basiese doelwitte van die Nazi's was om ons te demoraliseer, te verneder, te vernietig, nie net fisies nie, maar ook geestelik. Hulle het alles in hul vermoë gedoen om ons in die dieptes van agteruitgang te dryf. spioene was voortdurend onder ons om hulle op die hoogte te hou van elke gedagte, elke gevoel, elke reaksie wat ons gehad het, en mens het nooit geweet wie een van hul agente was nie. Daar was slegs een wet in Auschwitz - die wet van die oerwoud - die wet van self Vroue wat in hul vorige lewens ordentlike mense was wat hulself respekteer, het nou die ander gesteel, gelieg, gespioeneer, geslaan en - indien nodig - vermoor om hul ellendige lewens te red. Diefstal word 'n kuns, 'n deug, iets om op trots te wees. "
Hoess het later erken: "Ek moet toegee dat die gasproses 'n kalmerende uitwerking op my gehad het. Ek het altyd 'n verskrikking gehad oor die skietery, gedink aan die aantal mense, die vroue en kinders. Ek was verlig dat ons hierdie bloedbaddens gespaar was. .... Ons het probeer om die slagoffers te mislei deur te glo dat hulle 'n vervelingsproses ondergaan, maar soms het hulle ons ware bedoelings besef en soms het ons onluste en probleme gehad. ons het hulle gevind en ons het die kinders gestuur om uitgeroei te word. Ons moes hierdie uitroeiings in geheimhouding uitvoer, maar die vuil en misselike stank van die voortdurende verbranding van liggame het die hele gebied deurdring en al die mense rondom Auschwitz het geweet wat aan die gang was aan. "
Hoess beweer dat hy grootgemaak is dat antisemitisme 'n vorm van 'plaagbestryding' is. Hy verduidelik: "Toe hy (Hitler) my in die somer van 1941 die bevel gegee het om installasies in Auschwitz voor te berei waar massa -uitroeiings kon plaasvind, en persoonlik om hierdie uitroeiings uit te voer, het ek nie die minste idee gehad van die omvang of gevolge daarvan nie Dit was beslis 'n buitengewone en monsteragtige bevel. Tog het die redes agter die uitroeiingsprogram my reg gelyk. Ek het destyds nie daaroor besin nie: ek het 'n bevel gekry en ek moes dit uitvoer. Of hierdie massa uitroeiing van die Jode was nodig of nie, iets waaroor ek my nie kon toelaat om 'n mening te vorm nie, want ek het nie die nodige siening gehad nie. "
In April 1945 gee Duitsland oor. Hoess het daarin geslaag om gevangenskap te vermy en het op 'n plaas gewerk. Hy is uiteindelik gevange geneem en tydens sy verhoor toegegee: "Ek was bevel oor Auschwitz tot 1 Desember 1943 en skat dat minstens 2 500 000 slagoffers daar doodgemaak en weggegooi is deur vergas en verbrand; ten minste 'n halfmiljoen sterf aan hongersnood en siektes, Dit maak 'n totaal van 3 000 000 dood. Die getal verteenwoordig ongeveer 70 of 80 persent van alle mense wat as gevangenes na Auschwitz gestuur is.
Rudolf Hess is skuldig bevind aan oorlogsmisdade en op 15 April 1947 in Auschwitz tereggestel. Sy outobiografie, Kommandant van Auschwitz, is in 1951 gepubliseer.
Ek is deur my ouers grootgemaak om respekvol en gehoorsaam te wees teenoor alle volwassenes, en veral bejaardes, ongeag hul sosiale status. Wat hulle ook al gesê het, was altyd reg.
Hierdie basiese beginsels waarop ek grootgemaak is, het deel geword van my vlees en bloed. Ek kan nog duidelik onthou hoe my pa, wat vanweë sy vurige katolisisme 'n vasberade teenstander van die Rykregering en sy beleid was, nooit opgehou het om sy vriende daaraan te herinner dat die wette en voorskrifte van die staat, hoe sterk ook al die opposisie is nie. onvoorwaardelik gehoorsaam moes word.
Van my vroegste jeug af het ek 'n sterk pligsbewussyn grootgemaak. In my ouerhuis is daarop aangedring dat elke taak presies en pligsgetrou uitgevoer moet word. Elke lid van die gesin het sy eie spesiale pligte gehad.
Toe hy (Hitler) my in die somer van 1941 die bevel gee om installasies in Auschwitz voor te berei waar massa -uitroeiings kan plaasvind, en persoonlik om hierdie uitroeiings uit te voer, het ek nie die minste idee gehad van die omvang of gevolge daarvan nie. Of hierdie massale uitroeiing van die Jode nodig was of nie, was iets waaroor ek my nie kon toelaat om 'n mening te vorm nie, want ek het nie die nodige siening gehad nie.
Dr. Kauffmann: Is dit waar dat u in 1941 na Berlyn beveel is om Himmler te sien? Gee kortliks wat bespreek is.
Rudolf Höss: Ja. In die somer van 1941 is 1 na Berlyn ontbied na Reichsfuhrer SS Himmler om persoonlike bevele te ontvang. Hy het my iets meegedeel dat die Fuhrer die bevel gegee het vir 'n finale oplossing van die Joodse vraag - ek kan nie die presiese woorde onthou nie -. Ons, die SS, moet die bevel uitvoer. As dit nie nou uitgevoer word nie, sal die Jode later die Duitse volk vernietig. Hy het Auschwitz gekies vanweë die maklike toegang per spoor en ook omdat die uitgebreide terrein ruimte gebied het vir maatreëls om isolasie te verseker.
Voordat die massa -uitwissing van die Jode begin het, het die Rus politruks en politieke kommissarisse is gedurende 1941 en 1942 in byna al die konsentrasiekampe gelikwideer.
In ooreenstemming met 'n geheime bevel uitgereik deur Hitler, hierdie Russiese politruks en politieke kommissarisse is deur spesiale afdelings van die Gestapo uit al die krygsgevangenekampe gefynkam. Toe dit geïdentifiseer is, is dit vir likwidasie na die naaste konsentrasiekamp oorgeplaas.
Dit is bekend gemaak dat hierdie maatreëls getref is omdat die Russe alle Duitse soldate vermoor het wat gedeeltelik lede was of aan spesiale afdelings van die NSDAP behoort, veral lede van die SS, en ook omdat die politieke amptenare van die Rooi Leër beveel is , as gevange geneem, om elke soort versteuring in die krygsgevangenekampe en hul werksplekke te veroorsaak en waar moontlik sabotasie uit te voer.
Die politieke amptenare van die Rooi Leër wat so geïdentifiseer is, is na likwidasie na Auschwitz gebring. Die eerste, kleiner vervoer daarvan is deur vuurpeloton uitgevoer.
Terwyl ek aan diens was, het my adjunk, Fritzsch, die bevelvoerder van die beskermende bewaringskamp, ​​eers gas probeer vir hierdie moorde. Dit was 'n voorbereiding van blousuur, genaamd Cyclon B, wat in die kamp as 'n insekdoder gebruik is en waarvan daar altyd 'n voorraad was. Met my terugkeer het Fritzsh dit aan my gerapporteer, en die gas is weer gebruik vir die volgende vervoer.
Die vergassing is in die aanhoudingselle van blok II uitgevoer. Beskerm deur 'n gasmasker, het ek self na die moord gekyk. Die Russe is beveel om uit te trek in die voorkamer; daarna het hulle rustig die lykshuis binnegegaan, want daar is vir hulle gesê dat hulle verslind moet word. Die deure is toe verseël en die gas het deur die gate in die dak geskud. Ek weet nie hoe lank hierdie moord geneem het nie. 'N Rukkie kan 'n neurie geluid gehoor word. Toe die poeier ingegooi word, was daar 'n geskreeu van "Gas!", Toe 'n groot gebulder, en die vasgekeerde gevangenes gooi hulself teen albei deure. Maar die deure het gehou. Hulle is 'n paar uur later oopgemaak sodat die plek uitgesaai kon word. Dit is toe dat ek vir die eerste keer in die massa vergasde liggame sien.
Die moord op hierdie Russiese krygsgevangenes het my destyds nie veel besorg gemaak nie. Die bevel is gegee, en ek moes dit uitvoer. Ek moet selfs erken dat hierdie gasing my laat rus het, want die massa -uitwissing van die Jode sou binnekort begin en op daardie tydstip was nie ek of Eichmann seker hoe hierdie massamoorde sou uitgevoer word nie.
In die lente van 1942 het die eerste transporte van Jode, wat almal vir uitroeiing bestem was, uit Bo -Silezië aangekom.
Dit was die belangrikste dat die hele aankoms- en uitkledingbedryf in 'n atmosfeer van die grootste kalmte moes plaasvind. Mense wat huiwerig was om hul klere uit te trek, moes gehelp word deur die van hul metgeselle wat reeds uitgetrek het, of deur mans van die Spesiale Afdeling.
Baie van die vroue het hul babas tussen die hope klere weggesteek. Die mans van die Spesiale Afdeling was veral op die uitkyk hiervoor en sou die vrou bemoedigend spreek totdat hulle haar oorreed het om die kind saam te neem.
Ek het opgemerk dat vroue wat geraai het of weet wat op hulle wag, tog die moed gevind het om met die kinders te grap om hulle aan te moedig, ondanks die sterflike skrik wat in hul eie oë sigbaar was.
Een vrou nader my toe sy verbystap, en beduie na haar vier kinders wat die kleinste op 'n rowwe grond manmoedig help, en fluister: 'Hoe kan u uself doodmaak om sulke pragtige, lieflike kinders dood te maak? Het u geen hart nie? "
Een ou man, toe hy by my verbystap, fluister: "Duitsland sal 'n swaar boete betaal vir hierdie massamoord op die Jode." Sy oë gloei van haat toe hy dit sê. Tog stap hy rustig die gaskamer binne.
Ek het Auschwitz tot 1 Desember 1943 beveel en skat dat minstens 2 500 000 slagoffers daar doodgemaak en weggegooi is deur vergas en verbrand; ten minste nog 'n halfmiljoen sterf aan hongersnood en siektes, wat 'n totaal van 3 000 000 dood maak. Baie jong kinders, wat nie in staat was om te werk nie, is prinsipieel doodgemaak. Dikwels het vroue probeer om hul kinders onder hul klere weg te steek, maar toe hulle gevind word, is hulle dadelik doodgemaak.
Hierdie massa -uitwissing, met al die gepaardgaande omstandighede, het, soos ek weet, nie diegene wat daaraan deelgeneem het, geraak nie. Met baie min uitsonderings, is byna almal wat gedetailleerd is om hierdie monsteragtige 'werk' te doen, en wat, net soos ek, genoegsaam daaroor na gedink het, diep gekenmerk deur hierdie gebeure.
Baie van die betrokke mans het my genader terwyl ek deur die uitwissingsgeboue gegaan het, en hulle angs en indrukke vir my uitgestort, in die hoop dat ek dit kon versag.
Tydens hierdie vertroulike gesprekke is ek telkens gevra; is dit nodig dat ons dit doen? Is dit nodig dat honderde duisende vroue en kinders vernietig word? En ek, wat in my innerlike wese by tallose geleenthede myself presies hierdie vraag afgevra het, kon hulle net afskrik en probeer troos deur te herhaal dat dit op bevel van Hitler gebeur het. Ek moes vir hulle sê dat hierdie uitroeiing van Jode moes plaasvind, sodat Duitsland en ons nageslag vir ewig van hul meedoënlose teëstanders bevry kon word.
Daar was geen twyfel by enigeen van ons dat Hitler se bevel ongeag nagekom moes word nie en dat dit die SS se plig was om dit uit te voer. Nietemin is ons almal geteister deur geheime twyfel.
Hoe het Nazi -Duitsland se Rudolf Hess werklik gesterf?
Die geheimsinnige dood van die destydse adjunk-Fuhrer Rudolf Hess in die Spandau-gevangenis het 'n menigte samesweringsteorieë ontlok.
Hier is wat u moet onthou: Die amptelike Britse lêers rakende Hess wat dekades lank geheim gehou word, word in 2016 aan die publiek bekend gemaak. Miskien sal die wêreld uiteindelik die waarheid oor Rudolf Hess leer.
In 1979 kom dr. Hugh Thomas, 'n Britse dokter, uit met 'n baie kontroversiële boek wat die verrassende bewering maak dat Nazi -Duitsland se adjunk -Führer, Rudolf Hess, nie in 1987 in die Spandau -gevangenis in Berlyn selfmoord gepleeg het nie, maar eintlik in 1941 gesterf het, en dat die man wat in die gevangenis gesterf het, in werklikheid Hess se dubbel was!
Sedert 1979 is meer navorsing gedoen oor Thomas se verstommende bewerings, en die kontroversie moet nuut gekyk word.
Rudolf Hess: Hitler se lojale sekretaris
Eerstens, wie was Rudolf Hess? Hy is gebore in Alexandria, Egipte, die seun van 'n Duitse invoerder/uitvoerder, op 26 April 1894.In 1904 verhuis die jong Hess in Switserland en word voorberei op 'n loopbaan in die sakewêreld. Maar die Groot Oorlog het hierdie planne in die wiele gery. Hess het by die 7de Beierse Veldartillerieregiment ingeskryf en is na die voorkant gestuur, waar hy die Ysterkruis, tweede klas, verwerf het. Hy het 'n borswond opgedoen en nadat hy herstel het, is hy na die Imperial Air Corps oorgeplaas. Hy word 'n vlieënier in 'n Beierse eskader en word 'n paar weke voor die einde van die oorlog tot luitenant bevorder.
Heel ontsteld oor die kapitulasie van Duitsland en nog steeds militêr, vestig Hess hom in München en sluit hom aan by twee paramilitêre organisasies. Nadat hy in 1920 die beginner Adolf Hitler hoor praat het, het Hess by die Nazi -party aangesluit en 'n toegewyde volgeling van Hitler geword en die toekomstige Führer -vertroue verdien.
Nadat Hitler en die Nazi's in November 1923 probeer het om die Beierse regering omver te werp, kon Hess en Hitler beide in die Landsberg -gevangenis sit. Daar dikteer Hitler sy outobiografie en toekomsvisie aan Hess, wat sy sekretaris geword het.
Na hul vrylating uit die gevangenis, het Hess, saam met Heinrich Himmler en Hermann Göring, een van Hitler se naaste medewerkers geword. Dit was Hess wat Hitler tydens die Nazi -party se byeenkomste sou voorstel en die skare tot 'n koorshoogte sou laat opkom met langdurige geskreeu van "Sieg, Heil!" ("Wees gegroet, oorwinning!") Soos een of ander demente cheerleader.
Kort nadat Hitler in Januarie 1933 die Duitse kanselier geword het, word Hess verhef tot die pos van adjunk-Führer, maar die titel was meer seremonieel as inhoudelik, vir die kewer-bruis Hess, wat dikwels niks anders was as Hitler se dowwe stokperdjie nie, het nie die intelligensie en listigheid nodig gehad om 'n mag te wees in die hiërargie van die Derde Ryk nie. William Shirer, skrywer van Die opkoms en ondergang van die Derde Ryk, het Hess ingehaal met die 'vreemde verskeidenheid mispassings' wat die leierskap van Nazi -Duitsland kenmerk.
Tog was Hitler so getrou aan sy lojale volgeling as Hess aan hom, en verklaar dat as iets met hom en Göring sou gebeur, Hess volgende in die ry sou word om Führer te word.
Hess se geheime missie
Nadat Duitsland Pole op 1 September 1939 binnegeval het, en Frankryk en Groot -Brittanje albei oorlog teen Duitsland verklaar het, het Hess ontstoke geraak omdat hy gehoop het dat Brittanje Duitsland sou aansluit in 'n oorlog teen hul gemeenskaplike vyand, die Sowjetunie.
In Mei 1941, 'n maand voor die verrassende inval in die Sowjetunie, besluit Hess om die saak in eie hande te neem en 'n geheime missie aan te gaan waarvan nie eers Hitler geweet het of goedgekeur het nie.
Op 10 Mei vanaf die vliegveld van die Messerschmitt-fabriek in die Beierse stad Augsburg, het Hess 'n tweemotorige Messerschmitt Bf 110E solo na Skotland gevlieg in 'n poging om vrede met Brittanje te onderhandel. Toe hy van Hess se vlug verneem, het 'n woedende Hitler Duitse krygers gestuur om hom te onderskep, maar Hess het die Duitse lugruim ontsnap.
Na 'n vier uur lange reis van byna 1000 myl, het Hess die Britse kus oor Ainwick in Northumberland oorgesteek, dit vermy om deur die RAF neergeskiet te word, en daarna gevlieg na sy Skotse doelwit, Dungavel House, die tuiste van die hertog van Vredevoorvreders Hamilton. Met sy brandstoftoevoer wat laag is, val Hess om 23:00 oor 'n valskerm oor Renfrewshire en breek sy enkel by die landing op die Floors Farm naby Eaglesham. 'N Boer het Hess in hegtenis geneem op die punt van 'n vurk.
Hess, wat deur die plaaslike huiswag aangehou is en daarna in die weermag se bewaring oorgeplaas is, het gevra dat die hertog, wat hy hoop simpatiek sou wees vir sy pogings om premier Winston Churchill te bereik, op niks uitgeloop het nie.
Hess het later aan verskeie ondervraers verduidelik dat die doel van sy onaangekondigde besoek bloot was om vrede tussen Brittanje en Duitsland te soek. Churchill het Hess se naïewe pogings bespot as dié van iemand sonder al hul verstandelike vermoëns, en Hitler het ook 'n verklaring uitgereik waarin gesê word dat Hess geestesversteurd is en ''n slagoffer van hallusinasies is.'
Hess het gedurende die oorlog aangehou, meestal in die Militêre Hospitaal van die Maindiff Court in Abergavenny, Wallis, en word steeds paranoïes en glo dat Duitse agente hom probeer doodmaak deur sy kos te vergiftig.
Dood in Spandau
In 1946 is hy saam met die ander oorlewende hooggeplaaste Nazi-amptenare verhoor deur die Internasionale Militêre Tribunaal tydens die oorlogsmisdade in Neurenberg, waar hy tekens van geheueverlies en geestesongesteldheid getoon het. Dit lyk asof hy min belangstelling in die verrigtinge stel, en dikwels onsamehangende verklarings maak en vreemde gedrag in die hofsaal toon.
Hy is skuldig bevind aan 'misdade teen vrede' en 'sameswering met ander Duitse leiers om misdade te pleeg', en is in die Spandau -gevangenis tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis, waar hy, ondanks verskeie versoeke om vrylating op humanitêre gronde, tot sy selfmoord in 1987 oorgebly het.
Die amptelike nuusverklaring oor Hess se dood het gesê: 'Rudolf Hess het homself met 'n elektriese koord van 'n leeslamp aan die venster van 'n klein gebou in die tronktuin gehang. Pogings is aangewend om hom te laat herleef. Hy is na die Britse militêre hospitaal gehaas, waar hy na verskeie verdere pogings om 16:10 plaaslike tyd dood verklaar is. "
So 'n feitelike stelling moes die einde van die verhaal gewees het, maar soos ons sal sien, het 'n nuwe hoofstuk pas begin.
Het Hess 'n tweelingganger gehad?
Hess se vreemde poging om vredesonderhandelinge te bewerkstellig, die vreemde gedrag tydens sy verhoor en sy daaropvolgende lewenslange gevangenisstraf, het tot baie bisarre verklarings gelei oor sy motivering om na Skotland te vlieg, sy lang gevangenisstraf in Spandau as 'gevangene nommer sewe' (die laaste twee gevangenes wat in Spandau aangehou is, behalwe vir Hess, was die voormalige minister van die Derde Ryk se bewapening, Albert Speer en die voormalige Hitler -jeugleier Baldur von Schirach, hulle is in 1966 bevry) en vrae rondom sy dood. Samesweringsteorieë is volop.
Dr. Hugh Thomas, wat 'n dokter in Spandau was en Hess persoonlik by verskeie geleenthede in 1973 noukeurig ondersoek het, het 'n plofbare verduideliking: Spandau -gevangene nommer sewe was eintlik 'n 'dubbel' vir die regte Hess!
Dit is nou bekend dat sommige hooggeplaaste politieke en militêre figure in die Tweede Wêreldoorlog dubbelspel gebruik het-stand-ins wat op die beroemde persoon gelyk het. Die gebruik van look-alikes, "politieke lokwonde" of tweelinggangers het eerstens verskeie voordele; 'n dubbelpersoon kon funksies soos sosiale byeenkomste of hersieningsparades bywoon terwyl die werklike persoon belangriker sake onderneem het. Tweedens kan vyandelike spioene mislei word om te dink dat die regte persoon op een plek was, terwyl hy eintlik heeltemal elders sou wees. Derdens, in die geval van 'n moordpoging, sou dit die dubbelman wees wat gedood of gewond sou word, nie die werklike persoon nie.
Die Britse veldmaarskalk sir Bernard Law Montgomery het 'n dubbelpersoon gehad wat opvallend ooreenstem met hom - 'n Australiese akteur met die naam ME Clifton James (hy het later 'n boek geskryf en in 'n film met dieselfde titel gespeel, I Was Monty's Double). Winston Churchill het blykbaar nie 'n 'body double' gehad nie, maar het, volgens gerugte, 'n 'voice double' - Norman Shelley - - wie se manier van praat so na aan Churchill was dat sommige meen dat hy uitsendings oor die BBC gemaak het asof hy voorgegee het die werklike premier te wees. In Duitsland het die SS -hoof, Heinrich Himmler, na bewering 'n dubbelspel gehad, en na bewering het Adolf Hitler ook verskeie mans gehad wat af en toe 'dubbeldiens' verrig het.
Dr Thomas se twyfel
In sy boek het dr Thomas gesê dat hy eers agterdogtig geraak het toe hy Hess ondersoek het en geen teken kon vind van die letsels wat Hess se wonde in die Eerste Wêreldoorlog op sy bolyf sou gelaat het nie. Volgens Thomas sê Hess se mediese rekords dat hy deur die linkerlong geskiet is, terwyl die koeël net bokant die linkerholte ingekom het en tussen die ruggraat en linkerskouer uitgekom het. So 'n wond sou 'n sigbare merk gelaat het, maar Thomas het niks gevind nie.
(Hierdie bevinding van geen letsels blyk te wees bevestig tydens die twee afsonderlike lykskouings wat op Hess se lyk uitgevoer is, maar toe Hess se volledige mediese rekords vrygestel is, is onthul dat die koeëlwond op 'n ander plek was as wat Thomas beweer het, en dat letsels van die skoon skoot was waarskynlik minimaal.)
Daarna het Thomas gesê dat die gevangene gereeld skielike diarree het as hy deur die owerhede ondervra is, en dat hy op ander tye opgetree het asof hy geheueverlies het. Hy het geweier dat sy vrou en seun hom tot 1969 besoek - miskien 'n ander teken, sê Thomas, dat gevangene nommer sewe in werklikheid nie Hess was nie, hulle sou onmiddellik ongelykhede tussen die werklike Hess en die dubbele tussen die tussenliggende 28 jaar opgemerk het. sou hulle herinneringe verdoof het.
Hitler se adjunk Rudolf Hess, 93, sterf in die Berlynse gevangenis
Rudolf Hess, eens Adolf Hitler se toegewyde assistent en die laaste bekende oorlewende lid van die Nazi -leierskap, is Maandag in die Wes -Berlynse Spandau -gevangenis oorlede vir oorlogsmisdadigers, waar hy 40 jaar in virtuele isolasie deurgebring het. Hy was 93.
Hess se dood is amptelik aangekondig deur die Britse diplomatieke woordvoerder Anderson W. Purdon. Die oorsaak van die dood is nie bekend gemaak nie. Maar Hess, wat Hitler 'n gek vir sy geheimsinnige vlug na Skotland in 1941 op 'n kwiksotiese vredesmissie genoem het, het aan long-, hart- en maagkwale gely.
Na wat verneem word, het hy by minstens drie geleenthede probeer selfmoord pleeg, en later was hy amper blind. Hy was 20 jaar die enigste gevangene van Spandau, in die Britse sektor van Wes -Berlyn.
Gedurende sy gevangenisstraf is dit hom verbied om materiaal van politieke inhoud te lees, te luister of daarna te kyk.
Met die dood van Hess sal die gevangenis afgebreek word om te verhoed dat dit 'n heiligdom vir Nazi -simpatiseerders word, luidens 'n geallieerde verklaring. Ses ander top -Nazi's het tot 20 jaar in Spandau gedien.
Volgens die geallieerde verklaring sal Hess se liggaam vandag veras word tydens 'n privaat gesinseremonie naby die tuisdorp van sy seun naby München, en sy as sal dan gestrooi word.
Hess se lang jare in die gevangenis het sy toewyding aan die Nazi -saak nie geskud nie, ondanks die breuk met Hitler, en hy het nooit in die openbaar hartseer of spyt uitgespreek oor die gruweldade wat gepleeg is tydens die 12 jaar van Nazi -bewind wat geëindig het met die nederlaag van Duitsland in die Tweede Wêreldoorlog nie II.
Hess beklee baie belangrike posisies in die Nazi -hiërargie voor en nadat Hitler die bewind oorgeneem het in 1933. Hy was Hitler se privaatsekretaris voor 1933 en het later adjunk geword führer. Toe Hitler toenemend betrokke raak by regerings- en militêre aangeleenthede, neem Hess die operasionele leierskap van die Nazi -party oor met verantwoordelikheid vir alle partysake.
Hy het Hitler se naaste vertroueling gebly tot sy vlug in 1941 in 'n vegvliegtuig na Brittanje. Die mislukking van die missie het 'n raaisel gelaat wat die wêreld dekades lank boei.
Sy vlug, sy optrede as een van die 21 vernaamste beskuldigdes in die oorlogsmisdaadverhore in Neurenberg 1945-46 en sy lewe agter tralies het aan die lig gebring dat Hess 'n komplekse persoon is van bui en passies wat heftig verander. Hy het, in die woorde van 'n biograaf, "die mees verstandelik ondersoekde man ter wêreld" geword.
Soms lyk dit asof die lang, opvallende Nazi -amptenaar met die hol wange en broeiende oë onder donker woes wenkbroue 'n volwasse, rasionele, hoogs intelligente persoon was. Hy bestee ure lank aan boeke oor wetenskap en tegnologie.
Maar hy het in en uit geheueverlies en ander geestesversteurings gegly, en psigiaters was nooit heeltemal seker of dit eg of vervals was nie. Hy het erken dat hy soms geestesongesteldheid gemaak het as dit sy doel pas.
Terwyl hy in Britse aanhouding was, voor die Neurenberg -verhore, het Hess gesê dat hy oortuig is dat sy gevangenes hom vergiftig het. In Duitsland het hy in die okkulte gedompel, en daar is op 'n keer gevind dat hy 'n groot magneet onder sy bed geplaas het. Hy het gesê die magneet was om slegte humors uit sy liggaam te trek.
Hess was 'n toegewyde man en vader, maar hy het in die eerste 28 jaar van sy gevangenisstraf geweier om sy vrou, Ilse (79) en enigste kind, Wolf-Rudiger (49), 'n argitek te sien.
Hy het gevoel dat sy gesin nie die 'verontwaardiging' van sy gevangenisstraf moet aanskou nie, veral onder 'n gevangenisreël wat gevangenes verbied het om besoekers te omhels of selfs aan te raak.
Volgens biograaf Eugene Davidson was hy ''n versteurde mistikus, 'n idealis, 'n man met 'n aansienlike verskeidenheid eienaardighede. . . . As sy verstand vry was om sonder dwalings te werk, was hy intelligent en dikwels merkwaardig skerpsinnig in sy oordele. "
Onder normale omstandighede, het Davidson geskryf, sou Hess kranksinnig en onbevoeg gewees het om verhoor te word. Die hof in Neurenberg het hom gesond genoeg geag om verhoor te word, maar sy optrede in die hof het groot twyfel getrek oor die uitspraak.
Alhoewel hy 'n wens uitgespreek het om verhoor te word, neem Hess geen deel aan sy verdediging nie. Dit lyk asof die verrigtinge hom verveel, en hy het die tyd in die beskuldigdebank deurgebring om ligromans en reisboeke te lees.
Hess is skuldig bevind aan 'n sameswering om aggressiewe oorlog te beplan en te voer-die enigste man in die geskiedenis wat skuldig bevind is aan so 'n aanklag. Omdat hy ná sy vlug in Britse aanhouding was, kon Hess nie 'n groot rol gespeel het in die vervolging van die oorlog in Duitsland nie. Hy is dus vrygespreek van aanklagte van oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom.
Tog is hy tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis, 'n vonnis wat baie historici as te streng beskou het.
Die Westerse regters, volgens Airey Neave, 'n Britse aanklaer in Neurenberg, het "ongetwyfeld veronderstel dat die lewenslange vonnis. . . sou eendag pendel. "
Die Sowjette wou hom teregstel, maar is deur die Westerse geallieerdes oorheers. Hess het die onophoudelike vyandigheid van die Sowjetunie gely oor wat die Kremlin beskou het as die werklike doel van sy vlug na Brittanje-om 'n Anglo-Duitse alliansie te sluit om die Sowjet-kommunisme te vernietig.
Die vyandskap van die Kremlin het daartoe gelei dat hy alle humanitêre beroepe om die vonnis van die vonnis teweeg gebring het. Baie van hierdie appèlle kom van voormalige geallieerde leiers, waaronder die Winston Churchill van Brittanje.
'Wat ook al die morele skuld was van 'n Duitser wat naby Hitler gestaan ​​het, Hess het myns insiens daarvoor versoen deur sy volkome toegewyde en fanatiese daad van kranksinnige welwillendheid (om na Brittanje te vlieg),' het Churchill eens gesê.
'Hy het uit vrye wil na ons toe gekom. . . het iets van die kwaliteit van 'n gesant gehad. Hy was 'n mediese en nie 'n kriminele saak nie en moet so beskou word. "
Sulke appèlle is deur die Sowjets afgeweer, wat vetoreg gehad het ingevolge die vier-magsooreenkomste wat die administrasie van die huis van Hess betref-die Spandau-gevangenis, 'n rooi baksteen, vestingagtige kompleks wat die Nazi's as versamelingsstasie gebruik het vir mense op pad na Hitler se konsentrasiekampe.
Behalwe vir kort periodes in 'n Britse militêre hospitaal, was Hess alleen in Spandau nadat die minister van Nazi's, Albert Speer, en Hitler-jeugleier Baldur von Schirach op 1 Oktober 1966 vrygelaat is nadat hulle 20 jaar vonnis opgelê het wat in Neurenberg opgelê is. Die ander vier groot oorlogsmisdadigers wat hulle aan Spandau verbind het, is vrygelaat nadat hulle vonnisse van 10 tot 20 jaar uitgedien het.
Terwyl hy die enigste gevangene van Spandau was, is Hess in rotasie bewaak deur troepe uit Brittanje, Frankryk, die Verenigde State en die Sowjetunie. Elke kontingent het bestaan ​​uit 'n offisier en 37 man. Daarbenewens was daar 22 gevangeniswerknemers, waaronder kokke, bewaarders en kelners. Hess se gevangenisstraf kos byna $ 2,000 per dag, en tot tien mense het hom te alle tye bewaak.
Walther Richard Rudolf Hess is gebore op 26 April 1894 in Alexandria, Egipte, waar sy pa, Fritz, 'n handelaar was. Rudolf, een van vier kinders, het in Egipte gebly tot hy 12 was, en is daarna na 'n kosskool naby Bonn gestuur.
Alhoewel hy wiskunde en wetenskap wou studeer, is Hess op 15 -jarige ouderdom na 'n sakeskool in Switserland gestuur om hom voor te berei om die familieonderneming oor te neem. 'N Jaar later word hy vakleerling by 'n kommersiële firma in Hamburg.
Die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het sy pa se planne om hom na Oxford te stuur, verwoes. Hess het onmiddellik by die 1ste Beierse Regiment aangesluit en het aansienlike aksie aan die Westelike Front gesien. Hy is in 1916 en weer die volgende jaar gewond.
Na 'n lang herstel, is hy aangestel as luitenant en dien 'n tyd lank in die beroemde List Regiment, waarin Hitler 'n gestuurde hardloper was. Die twee het nie tydens die oorlog ontmoet nie.
Later is Hess oorgeplaas na die Imperial Flying Corps en het in Oktober 1918 as vlieënier aktief diens gedoen. Die wapenstilstand kom 'n maand later, te gou vir Hess om aksie in die lug te sien.
Vir Hess en vele ander was die massiewe naoorlogse probleme van die land gewortel in wat hulle beskou as die vernederende en wraaksugtige terme van die Versailles-verdrag-die diktee, hulle noem dit-dat Duitsland deur die seëvierende bondgenote gedwing is om te teken.
Radikale groepe het floreer. Sommige van hulle het heftig anti-Semities geword in hul soeke na sondebokke vir die vernedering van Duitsland. Hess, nog in uniform omdat hy nie burgerlike klere kon bekostig nie, het in so 'n groep gedryf. Terselfdertyd het hy by die Universiteit van München ingeskryf om geskiedenis, ekonomie en geopolitiek te studeer.
Hy het blykbaar min tyd aan klaswerk bestee. In plaas daarvan het hy 'n straathoek-redenaar geword, 'n leier van betogings en aanvalle op mededingende politieke faksies. In een bloedige ontmoeting is hy in die been geskiet.
Hess het by die National Socialist (Nazi) Party aangesluit toe dit in Junie 1920 gestig is.
Die ontmoeting met Hitler veroorsaak 'n dramatiese verandering in Hess, nie in sy siening nie, maar in die manier waarop hy gehoop het dat dit uitgevoer sou word. Hy onderdruk sy eie ambisies en word 'n toegewyde volgeling van Hitler, wat hy vereer het as 'n messias wat Duitsers tot grootheid sou lei.
'Daar is een man,' het hy eenkeer verklaar, 'wat altyd bo kritiek staan. Dit is die Führer. Dit is omdat almal weet en voel dat hy altyd reg is en altyd reg sal wees. "
Hess het die Nazi -byeenkomste geopen wat die waansinnige steun vir Hitler opgeblaas het, en hy deel 'n sel met Hitler in die Beierse Landsberg -gevangenis na die abortiewe 1923 putsch teen die Beierse regering. In Landsberg het hy Hitler gehelp om 'Mein Kampf' te skryf, die bloudruk vir Nazi -oorname.
Nadat Hitler in 1933 kanselier geword het, het Hess sy haat teenoor Jode gevoed deur die bevele wat rassevervolging gewettig het, te onderteken.
Hitler se blitzkrieg -oorwinnings in die vroeë stadiums van die Tweede Wêreldoorlog versterk Hess se toewyding, maar daar was een aspek van die oorlog wat hom diep ontstel het. Dit was die feit dat twee 'Teutoniese' nasies-Brittanje en Duitsland-teen mekaar baklei het.
Hess was van mening dat Brittanje en Duitsland bondgenote moet wees, die bewakers van 'n 'superieure' kultuur wat skouer aan skouer staan ​​teen wat Hess beskou as die twee groot euwels wat die wêreld teister-kommunisme en Jood.
Na die val van Frankryk in 1940, probeer Hitler met die Britte onderhandel. Hy het Hess toestemming gegee om kontak te maak met die Britte deur middel van tussengangers in neutrale Portugal. Die poging het misluk, maar Hess het voortgegaan om 'n manier te soek om die Britte te kontak.
John Toland, 'n biograaf van Hitler, noem Hess ''n Parsifal wat die droom van die vlug na die vyand opgetower het, hierdie man van kultuur sonder oordeel, hierdie volkome toegewyde dienskneg wat homself oortuig het dat hy die ware wil van sy meester uitvoer . "
Ander het gesê dat daar 'n selfversorgende element in die vlug was-'n poging om Hess se kwynende invloed te verhoog met Hitler, wat hom uit party- en regeringsake begin bevries het.
Tog het Hess se toewyding nooit wankel nie, en hy bedink wat Toland die 'wollerige plan' genoem het om na Brittanje te vlieg. Op 10 Mei 1941, na uitgebreide geheime voorbereidings, het Hess, 'n vaardige vlieënier, opgestyg in 'n nuwe tweemotorige vegvliegtuig, die Messerschmidt 110, wat hy toegerus was met ekstra brandstoftenks en spesiale radiotoerusting.
Nadat Hess 'n Britse Spitfire oor die Noordsee ontduik het, het Hess na Skotland gekuier en daarna uit sy ongewapende vliegtuig ontsnap naby die huis van die hertog van Hamilton, 'n invloedryke eweknie wat toe diens gedoen het by die Royal Air Force wat toegang gehad het tot Churchill en die koning.
Deur Hamilton, wat hy by die Olimpiese Spele in 1936 in Berlyn ontmoet het, het Hess gehoop om onderhandelinge te begin wat tot vrede kan lei.
Met die nederlaag van Frankryk was Brittanje die enigste land wat oor was in die stryd teen Hitler. Londen en ander stede is byna daagliks deur die Luftwaffe gestamp. Die buitelandse lewenslyne van Brittanje word deur Hitler se U-bote geteister, en die land was gereed vir inval oor die Engelse Kanaal. En daar was 'n klein, informele "vredespartytjie" van invloedryke Britte wat gretig was om oor die weg te kom.
Maar die missie het misluk. In plaas daarvan om met triomf terug te keer huis toe soos hy verwag het, begin Hess, toe 47, die lang jare van gevangenisstraf, eers in Brittanje, later in Neurenberg en uiteindelik in Spandau.
In Duitsland is berig dat Hitler woedend was oor die skynbare verraad van Hess. Hess se vrou, 'n vrou met wie hy getrou het op voorstel van Hitler, is 'n tyd lank in huisarres geplaas. Sy adjudant, Karlheinz Pintsch, is opgesluit en gemartel.
Sommige het die Duitse reaksie gesien as deel van die plan vir die vlug. Volgens hierdie siening het Hitler en Hess ooreengekom dat as die missie misluk, die mislukking gedek sou word deur 'n openbare veroordeling van Hess. Hess het soveel gesê in 'n nota wat hy vir Hitler nagelaat het.
'En as, my Fuehrer, hierdie projek. . . eindig in mislukking. . . dit kan geen nadelige gevolge vir u of vir Duitsland inhou nie; dit sal altyd vir u moontlik wees om alle verantwoordelikheid te ontken. Sê eenvoudig ek is mal. "
Hitler het presies dit gedoen en deelgeneem aan een van sy beroemde woede, waarvan baie koel bereken is vir effek.
'Hess is in die eerste plek 'n woestyn', het Hitler gegrief toe hy van die vlug by sy bergtog by Berchtesgaden verneem het. 'En as ek hom ooit vang, sal hy hiervoor betaal as 'n gewone verraaier.'
Of Hitler vooraf van die vlug geweet het, bly 'n raaisel. Hess het niks gedoen om dit op te klaar nie. Deur die jare het hy daarop aangedring dat niemand anders dit weet nie. Sy ontkenning pas egter in by die mening dat Hess die enigste verantwoordelikheid sou aanvaar vir die mislukking van die missie.
Sommige historici, onder andere Davidson en Toland, is oortuig dat Hess alleen opgetree het, dat sy vlug 'n tribune was.
Ander is daarvan oortuig dat dit met Hitler se volle kennis en goedkeuring as 'n Machiavelliese slenter uitgevoer is om Brittanje uit die oorlog te haal en Hitler 'n vrye hand te gee om die Sowjetunie binne te val, 'n stap wat hy op 21 Junie geneem het, net 42 dae nadat Hess geland het in Skotland.
Sommige het gesê dat daar min twyfel is dat Hess, ondanks sy ontkenning, geweet het van Hitler se plan om die Sowjetunie binne te val. As adjunk -führer en Hitler se naaste hulp, het hulle geredeneer, kon hy beswaarlik vermy het om te weet van 'Operasie Barbarossa', soos die Duitsers die inval noem.
Volgens luitenant -kolonel Eugene K. Bird, wat van 1964 tot 1972 die kommandant van die Amerikaanse weermag in Spandau was, was Hess teenstrydig oor die onderwerp. Bird, wat gedwing is om af te tree weens die oortreding van bevele deur materiaal vir 'n boek oor Hess te versamel, skryf dat Hess duidelik aangedui het dat hy bewus was van die invalsplanne voordat hy na Skotland vertrek het-maar het later daarop aangedring dat hy niks van die planne weet nie.
Oor die algemeen glo historici dat Hess, destyds depressief en beïnvloed deur astrologie, van Operasie Barbarossa geweet het en dat sy vlug duidelik daarop gemik was om Brittanje te oorreed om vrede met Duitsland te sluit en 'n alliansie teen die Sowjetunie te sluit.
Maar Hess het volgehou dat die vlug 'n sending vir vrede was. 'Ek sal in Spandau sterf,' het Hess aan Von Schirach gesê toe Von Schirach uit Spandau vrygelaat is. 'Die Russe wil dit so hê. Hulle glo steeds nie dat ek probeer vrede bring toe ek na Brittanje vlieg nie. "
Vind verligting in oorlog in 1914
Hess is gebore in Egipte, sy pa wat 'n invoer/uitvoer onderneming in Alexandrië bedryf het. Hy is grootgemaak in 'n gegoede omgewing en opgevoed aan die Protestantse Skool in Alexandrië. Op 14 is hy na die Evangelical School in Bad Godesberg in die noorde van Beiere gestuur, naby die gesin se somerhuis in Reicholdsgrün. Sy pa het daarop aangedring dat hy hom sou voorberei om by die familiebesigheid, Hess & amp Co. 'n handelsonderneming in Hamburg.
Hess het gedien as Hitler se persoonlike sekretaris tydens die Führer -gevangenisstraf in die Landsberg -gevangenis. Hier poseer hulle saam met drie ander Nazi's by Landsberg.
Gedwing tot 'n loopbaan waarin hy 'n afkeer gehad het, gedryf deur 'n verre en oorheersende vader, begroet Hess die oorlogsverklaring in 1914 met verligting. Hy het onmiddellik by die 7de Beierse Veldartillerie -regiment aangesluit en op 9 November 1914 oorgeplaas na die 1ste Infanterieregiment. In Januarie 1918 het hy na die Deutsche Luftstreitkräfte (Duitse Lugmag) oorgegaan en opleiding voltooi en promovering na Leutnant der Reserve behaal, hoewel die oorlog geëindig het voordat hy gevegsopdragte gevlieg het. Hy het die oorlog oorleef en is bekroon met die Ysterkruis 2de klas, nadat hy verskeie wonde opgedoen het. (Lees meer oor die voordele van WWI - van beide kante van die gevegte - binne die bladsye van Militêre erfenis tydskrif.)
Belangriker nog, Hess voel verpletter, skaam en woedend oor die nederlaag van Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog en het geglo dat sy land verneder is deur die Verdrag van Versailles. Volgens sy toekomstige vrou, Ilse Pröhl, was hy ''n snaar wat styf gespan was, waarop die noodlottige lied van die nood van Duitsland eindeloos gespeel is'. Hy het by die Ariese fantaseerders aangesluit in die Thule Society, waarvan baie toekomstige Nazi's was, en op Mei 1919, terwyl hy teen die Spartakusbund (Kommunistiese) paramilitaries met Freikorps Epp in die strate van München geveg het, is hy weer gewond.
Rudolf Hess: Die vergete adjunk -Führer
Onder die talle mans wat by die nazi -beweging aangesluit het tydens sy bewind, is die naam van Rudolf Hess een wat opval. Hy was die nommer drie man in Hitler se Duitsland, hoewel sy uiteindelike ontsnapping na Skotland kontroversie veroorsaak het oor beide sy voornemens en sy geestestoestand.
Rudolf Walter Richard Hess is gebore as die seun van 'n Duitse handelaar op 26 April 1894 in Alexandrië, Egipte. Hess het in die Eerste Wêreldoorlog vir die Duitse leër geveg en is twee keer gewond. Hy het later 'n vliegtuigvlieënier geword.
Hy studeer politiek aan die Universiteit van München, waar hy ook aan nasionalistiese propaganda deelneem en beïnvloed word deur die geheime antisemitiese organisasie bekend as die Thule-samelewing.
Rudolf Hess in 1933. Foto: Bundesarchiv, Bild 183-1987-0313-507 / CC-BY-SA 3.0
Hess se eerste ontmoeting met Hitler was in 1920 toe hy Hitler se toespraak in 'n klein saal in München hoor. Daarna besluit hy om op 1 Julie 1920 by die Nazi -party aan te sluit en die sestiende lid te word. Hy is saam met Hitler in 1923 gearresteer tydens 'n Nazi -poging om Duitsland in beslag te neem.
Rudolf Hess (links van Adolf Hitler) was 'n vroeë voorstander van die NSDAP. Foto: Bundesarchiv, Bild 146-1969-054-53A / CC-BY-SA 3.0.
Met sy lojaliteit aan Hitler het Hess die regterhand van Adolf geword. Hy word in 1932 voorsitter van die Sentrale Politieke Kommissie en SS -generaal vir die Nazi -party, en alle belonings wat Hitler hom gegee het vir sy lojaliteit.
In 'n brief aan sy vrou wat aan die begin van 1933 gestuur is, verduidelik Hess sy entoesiasme en sy visie: 'Droom ek of is ek wakker, is dit die kwessie van die oomblik! Ek sit in die kanselier se kantoor in die Wilhelmsplatz. "
Openingseremonie met Rudolf Hess, president van IOC-graaf Henri de Baillet-Latour, en Adolf Hitler tydens die Olimpiese Winterspele 1936. Foto: Bundesarchiv, R 8076 Bild-0019 / CC-BY-SA 3.0
Dit was die opwaartse spiraal van sy loopbaan dat Hitler op 21 April 1933 Hess van sy adjunk -Führer gemaak het. Toe hy in 1934 passievol oor Hitler gepraat het, het hy gesê: 'Ons glo dat die Führer 'n hoër beroep op die Duitse geskiedenis gehoorsaam. Daar kan geen kritiek op hierdie oortuiging wees nie. "
Met so 'n agtergrond kon niemand verwag dat hierdie polities ambisieuse man 'n Duitse vliegtuig sou neem en na Skotland sou vlieg om vrede met die Britte te probeer maak nie.
Hess (eerste van links), Heinrich Himmler, Phillip Bouhler, Fritz Todt, Reinhard Heydrich en ander wat na Konrad Meyer luister tydens 'n Generalplan Ost-uitstalling, 20 Maart 1941. Foto: Bundesarchiv, Bild 183-B01718 / CC-BY-SA 3.0
Teen 1939 het Hess nog verskeie titels gehad, soos die Rykminister, lid van die Geheime Kabinetsraad en lid van die Ministeriële Raad vir Rykverdediging. Hess is vermoedelik Hitler se opvolger na Hermann Wilhelm Goring.
Maar die politieke spel kan uitdagend en vol bedrog wees. Die politieke gety draai, en Hess word verhinder om nader aan Hitler te kom. Geleidelik verloor hy sy belangrike posisie in die oë van die Nazi -leier aan sy uiteindelike opvolger, Martin Bormann.
Rudolf Hess en Benito Mussolini, 1938. Foto: Bundesarchiv, Bild 183-H12954 / CC-BY-SA 3.0
Wat het Rudolf Hess besluit om te doen om Adolf Hitler te beïndruk en sy posisies te herwin? Op 10 Mei 1941, met 'n Luftwaffe -uniform, het hy 'n Duitse vegvliegtuig geneem en na 'n "vredes" sending na Skotland gegaan.
Hess was oortuig dat hy die hertog van Hamilton, wat Hess beweer het, ontmoet het tydens die Olimpiese Spele in Berlyn in 1936. Sy plan het egter nie verloop soos hy verwag het nie, want die Britte behandel hom as 'n gewone krygsgevangene en hou hom in die tronk tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog.
Die wrak van Hess Messerschmitt Bf 110
Aanvanklik wou Hess die Britte oortuig dat Duitsland geen slegte bedoelings teenoor hulle het nie, solank Lebensraum suksesvol was. Maar die Britte het hom as geestelik ongebalanseerd beskou, en Churchill het bevel gegee dat Rudolf Hess as 'n normale krygsgevangene behandel moet word.
Die optrede van Hess het die Duitsers en Hitler self baie skaamte gebring wat sy optrede nie kon verduidelik nie. Hulle het hom geestelik siek verklaar en beskryf dat hy 'vredeswan' het. Hess is deur die Nazi -party ontken.
Hess in sy sel, November 1945 in die Landsberg -gevangenis, verhoorafwagtend
Na die oorlog is Hess tereggestel en het hy geheueverlies probeer vals, om later sy lojaliteit teenoor Hitler te openbaar. Hy is tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis weens misdade teen vrede en sameswering met ander Duitse leiers, waaronder deelname aan die ondertekening van die Neurenbergwette van 1935, wat die Jode van hul regte ontneem het.
Hess is na die Spandau -gevangenis gestuur waar hy sy vonnis uitgedien het totdat hy in 1987 op die ouderdom van 93 jaar selfmoord gepleeg het.
Hess het die derde magtigste man in Duitsland geword, agter Hitler en Hermann Göring. Kort nadat Hitler diktatoriale magte aangeneem het, begin vroeg in 1933, word Hess aangewys as 'adjunk vir die Führer'. Hess het 'n bevoorregte posisie as Hitler se adjunk gehad in die beginjare van die Nazi -beweging en in die beginjare van die Derde Ryk. Byvoorbeeld, hy het die mag gehad om 'genadelose aksie' te neem teen enige beskuldigde wat volgens hom te ligtelik afgekom het, veral vir diegene wat skuldig bevind word aan die aanval op die party, Hitler of die staat. Hess het ook 'n prominente rol gespeel in die totstandkoming van die Neurenbergwette in 1935. Hitler se biograaf John Toland beskryf Hess se politieke insig en vermoëns as ietwat beperk.
Hess het gedurende die dertigerjare uitgebreide onderhandelinge gehad met senior leiers van groot Europese lande. Sy opvoeding, gesinsbeeld, hoë amp en kalm, eerlike manier het alles daartoe bygedra dat hy 'n meer respekvolle en respekvolle verteenwoordiger namens die Nazi's was. In vergelyking met ander Nazi -leiers, het Hess 'n goeie reputasie onder buitelandse leiers gehad. 
Binne Duitsland is Hess ietwat gemarginaliseer namate die 1930's vorder, aangesien buitelandse beleid meer bekend geword het. Sy vervreemding het gedurende die beginjare van die oorlog toegeneem, aangesien aandag en glorie gefokus was op militêre leiers en Hermann Göring, Joseph Goebbels en Heinrich Himmler. Veral die drie Nazi -leiers het baie hoër profiele as Hess. Alhoewel Hess Hitler meer aanbid het as die ander, was hy nie naak ambisieus nie en het hy nie op dieselfde manier as mag gesmag nie. As adjunk -Führer was hy egter beslis nie 'n figuurkop nie. Hess het net soveel mag gehad as die ander Nazi -leiers, indien nie meer nie, onder Hitler. Hy het beheer oor wie 'n gehoor by die Führer kan kry, asook om voorgestelde wetsontwerpe deur te voer en te veto, en om partyaktiwiteite te bestuur.  Hitler het Hess aangewys as "Minister sonder portefeulje". 
Op 1 September 1939, die dag toe Duitsland Pole binnegeval en die Tweede Wêreldoorlog geloods het, het Hitler aangekondig dat as Hess iets sou gebeur met hom en Göring, Hess die volgende in die ry sou wees. 
Die resultate van die Nazi IQ -toetse
Vergelding word verwag na die Tweede Wêreldoorlog. Te veel gruwels is onthul. Meer as honderd Nazi's het tussen 1945 en 1949 verhoor. Neurenberg is gekies as die ligging vanweë die simboliese waarde daarvan. Dit is waar baie van die aanvanklike Nazi -protesoptogte en optogte gehou is:
Die verhore het grafiese foto's en getuienisse van die gruweldade wat gepleeg is, ingesluit. U weet moontlik van die algemene verweer "Ek het net bevele gevolg."
Onder die verhoor was 'n "Neurenberg 21". Hulle was die hoogste amptenare van die groep, 'n wie -is -lys van Nazi -leiers.
Voor hul verhore was daar 'n stoot om sielkundige ondersoeke by hierdie leiers uit te voer. Dit is gedryf deur die belangstelling van die wetenskaplike gemeenskap om te verstaan ​​wat 'n persoon tot sulke dade dryf. Hulle oorlogsmisdade het die aard van die mens en van goed en kwaad in twyfel getrek.
'N Begaafde psigiater, dr. Kelley, en 'n prominente sielkundige, dr. Gilbert, sou die toetse uitvoer deur 'n reeks onderhoude met elke leier.
Dr Kelley, self 'n bekende genie, het die toetse met intellektuele nuuskierigheid benader. Gilbert, ook slim, maar Joods, het geen geheim gemaak van sy afkeer van sommige van die mans met wie hy gepraat het nie. Veral Julius Streicher het 'n verdoemende indruk op hom gelaat. Die man was diep anti-Semities, een van die vokale en onbeskaamde voorstanders van volksmoord. Sy optrede sou hom verdiensteliklik by die tou bring.
As 'n geheel het beide dokters tot relatief soortgelyke gevolgtrekkings gekom oor die een-en-twintig persoonlikhede, en opgemerk dat die mans (meestal) verstandig was, hoewel hulle geneig was tot diepgaande karakterfoute:
Dr Kelly: 'Sterk, dominante, aggressiewe, egosentriese persoonlikhede. Hulle gebrek aan gewete is nie skaars nie. Hulle kan oral in die land gevind word, agter groot lessenaars wat die lot van hul nasies bepaal. "
Dr Gilbert: 'Meedoënloos aggressief, emosioneel ongevoelig, met 'n front van volkome vriendelikheid (soortgelykheid). Narsistiese sosiopate. "¹
Die eerste was die Rorschach -toets. Dit is kaart #2 wat aan die Nazi -leiers voorgelê is. Hulle is gevra om uit te brei oor wat hulle sien.
Frank (senior nazi): Dit is my lieflike bere. Hulle hou 'n bottel vas. Pragtige prima ballerina dans in wit rokke met rooi lig wat van onder af skyn
Rudolf Hess (adjunk -Führer): Twee mans praat oor 'n misdaad. Bloed is in hul gedagtes.
Hermann Göring (Hitler se nommer 2): [lag] Dit is twee dansende figure, baie duidelik, met haar skouers en gesig daar, hande geklap. [sny die onderste deel met die hand af] Die boonste rooi is die kop en die gesig is gedeeltelik wit.
Die dokters het bevind dat die mans, hoewel hulle algemene gebreke met mekaar deel, baie van mekaar verskil.
Die analise bied ook uitdagende filosofiese vrae. Voorheen het die samelewing meestal na die kwaad gekyk as 'n swart en wit konsep. Die toetse versterk die idee van gegradeerde moraliteit, dat ons diep gevorm word deur persoonlikheid en omstandighede.
Nadat hulle hul inherente persoonlikhede getoets het, het hulle hul intelligensie beoordeel en IK -toetse uitgevoer op elk van die 21 Nazi -leiers. IK -toetse is eintlik redelik algemeen in gevalle van doodstraf. Maar dit word gewoonlik gebruik om vas te stel of die beskuldigde verstandelike gestremdheid het (om teregstelling te voorkom).
Min of kwaad, min het vermoed dat hierdie leiers dwase was. En wat fassinerend is aan hierdie toets, is dat dit die enigste bekende IK -toets is van 'n hele tak van regeringsleierskap.
Almal wat getoets is, toon bo -gemiddelde IK's. 'N Paar van hulle het baie hoë tellings behaal. Die gemiddelde van al 21 Nazi -leiers was 128, byna twee standaardafwykings slimmer as die gemiddelde persoon (gemiddelde IK = 100).
Daar is bitter ironie in dit alles, aangesien IK -toetse maar 'n ander meganisme was wat Nazi's gebruik het om byna 'n halfmiljoen mense dood te maak en te steriliseer. En hul hoë tellings in hierdie laaste uur het baie gedoen om hul ego's te bedien.
Hierdie drie was onder die lede met die hoogste telling:
Hermann Göring was Hitler se tweede in bevel. Hy was 'n hoogs charismatiese man wat groot invloed uitgeoefen het op die mense om hom. Selfs binne die gevangenis het hy gevangenes en bewaarders begin beïnvloed, tot op die punt dat hulle sy sel verder van die ander verwyder het.
Hy het selfmoord gepleeg twee uur voordat hy gehang sou word.Hy het 'n sianiedpil ingesluk en hulle weet nog steeds nie presies wie dit aan hom gegee het nie (dit was waarskynlik 'n wag waaroor hy invloed gehad het).
Hy behaal 'n 138 op sy IK -toets
Arthur Seyss-Inquart dien as kanselier van Nederland vir die Nazi -party. Hy was die hoof van die deportasie en moord op tienduisende Jode. Die onvermydelike feite van sy optrede het daartoe gelei dat hy skuldig bevind is aan misdade teen die mensdom. Hy is in 1946 tereggestel.
Hjalmar Schacht het die hoogste van al die getoetses behaal, maar sy verhaal was anders. Hy was die minister van ekonomie en 'n belangrike speler in die massiewe uitbreiding van die Duitse ekonomie.
Hy het 'n uitval gehad met Hitler en Goring in 1939. Hy het nie saamgestem met hul beleid nie en was kritiek op die Nazi -regime. Dit, en sy bande met Hiter se pogings tot moordenaars, het gelei tot sy arrestasie en deportasie na 'n konsentrasiekamp, ​​waar hy jare lank versmag het.
Hy was woedend oor sy inhegtenisneming en verhoor in Neurenberg, aangesien hy so 'n uitgesproke kritikus was en gevange gehou is vir die kritiek. Hy het 'n sterk verweer aangebied en is later vrygespreek.
Die volledige uitslag van al 21 tellings:
Die Nazi -party was 'n blink voorbeeld van hoe gevaarlik 'n gesamentlike poging deur slim, gemotiveerde mense kan wees.
Hul mediese evaluerings het nie wesens met 'n skurkagtige akkedisbrein onthul nie. Hulle was gebrekkige mans, hoog op ego, laag op empatie, in situasies waarin slegte idees floreer. Hulle gebreke verdiep. Hulle harte het swart geword, en op hul beurt is die ergste in hul menswees na vore gebring.
Dit is 'n goeie herinnering daaraan dat ons onsself en diegene rondom ons voortdurend moet polisieer.
In die woorde van Hannah Arendt, "Die hartseer waarheid is dat die meeste kwaad gedoen word deur mense wat nooit besluit of hulle goed of kwaad is nie."
Die gewaagde Israeliese spioenasie -operasie om die Nazi -massamoordenaar Adolf Eichmann te vang
Dit was die enigste drie woorde wat die Israeliese intelligensie, Peter Malkin, in Spaans kon ken, maar hulle wou die loop van die geskiedenis verander.
Malkin het die woorde aan 'n bles Mercedes-Benz-fabriekswerker gesê op 11 Mei 1960 huis toe. En toe die man hom teësinnig erken, het Malkin in aksie gekom. Met die hulp van drie ander geheime agente het hy die man op die grond en in 'n motor gestoei. Terwyl hulle weggejaag het, het hulle hom vasgemaak en hom met 'n kombers op die agterste sitplek toegemaak.
Nazi -amptenaar Adolf Eichmann.
Adam Guz/Getty Images (Pole)
Dit was nie u gemiddelde ontvoering nie. Die man op die agterste sitplek was een van die berugste oorlogsmisdadigers ter wêreld: Adolf Eichmann, 'n Nazi -amptenaar wat Duitsland gehelp het om die massamoord op ses miljoen Jode tydens die Tweede Wêreldoorlog uit te voer. Hy het jare lank die owerhede ontduik en in relatiewe vrede in Argentinië geleef. Nou was hy in die bewaring van die Mossad, Israel se geheime diens, en sy eens geheime misdade was op die punt om openbare kennis te word.
Die vaslegging, ondervraging en verhoor van Eichmann was deel van een van die mees ambisieuse geheime missies van die geskiedenis. Die logistiek [van die opname] was ongelooflik, " sê Guy Walters, skrywer van Hunting Evil: Die Nazi -oorlogsmisdadigers wat ontsnap het en die soeke om hulle voor die gereg te bring. "Dit is soos 'n filmplot wat in die werklike lewe voorkom. En dit het die wêreld wakker gemaak tot die Holocaust. "
Maar daardie ontwaking — en Eichmann 's vang — was dekades in die maak.
Toe hy in 1932 die eerste keer by die Oostenrykse Nazi -party aansluit, sou min kon voorspel dat Adolf Eichmann 'n toekoms as massamoordenaar sou hê. Maar Eichmann was 'n bekwame burokraat en 'n toegewyde antisemiet. Hy het vinnig deur die geledere van die party gestyg, en teen 1935 het hy die party reeds gehelp om sy antwoorde op die sogenaamde "-Joodse vraag, en#x201D Nazi-terminologie te beplan vir 'n debat oor hoe Europese Jode behandel moet word.
Alhoewel hy later beweer dat hy net bevele volg, het Eichmann die Nazi's gehelp om die logistiek van massamoord aan te pak. Hy woon die Wannsee-konferensie by, die vergadering waarop 'n groep hooggeplaaste Nazi-amptenare die besonderhede van wat hulle die 𠇏inal Solution noem, koördineer. data wat deur hoër amptenare gebruik is om presies vas te stel hoe om die Joodse bevolking van Europa te vermoor. Na die konferensie het Eichmann gehelp om die volksmoord te implementeer deur die deportasie en moord op honderdduisende Jode in Duits-besette gebiede te koördineer.
Maar alhoewel baie van die argitekte van die Holocaust gearresteer, in Neurenberg verhoor en tereggestel is na die oorlog, het Eichmann aan die reg ontsnap. Nadat hy gevang is deur Amerikaners toe die oorlog geëindig het, ontsnap hy en verander sy identiteit verskeie kere terwyl hy deur die naoorlogse Europa reis. In Italië het hy hulp verleen deur Katolieke priesters en biskoppe met pro-Nazi-simpatie, en bereik Buenos Aires, Argentinië in 1950.
Eichmann het 'n nuwe identiteit — "Ricardo Klement, " arbeider. Sy gesin het kort daarna by hom in Argentinië aangesluit en 'n relatief rustige lewe gelei terwyl Eichmann probeer om homself te onderhou by verskillende werksgeleenthede. Maar hy was nie die enigste Nazi in die Suid -Amerikaanse land nie, en hy het nie 'n geheim van sy verlede gemaak nie. Eichmann het sosiale bande met ander ontsnapte Nazi's en het selfs gaan sit vir 'n uitgebreide onderhoud met 'n pro-Nazi-joernalis, by wie hy kla dat hy 'n fout begaan het deur nie die hele Jode in Europa te vermoor nie.
Gerugte van Eichmann se aktiwiteite in Argentinië het na die Verenigde State, Europa en Israel gegaan. Maar hoewel beide Wes -Duitse en Amerikaanse intelligensie -operasies wenke oor Eichmann ontvang het, het hulle nie die leidrade opgevolg nie. 𠇍it was nie die taak van die Amerikaners om Nazi's te jag nie, ", sê Walters.
Die identiteitskaart uitgereik aan Adolf Eichmann, onder sy nuwe Argentynse identiteit Ricardo Klemen.
Maar daar was 'n nuwe staat wat baie geïnteresseerd was in die arrestasie van Eichmann: Israel. Danksy Lothar Herrmann, 'n blinde Joodse vlugteling wat na Argentinië gevlug het nadat hy in Dachau gevange gehou is, het hulle verneem van waar hy was en begin met die beplanning van een van die mees ambisieuse gevangenes van die geskiedenis. Toe Herrmann ontdek dat Eichmann in Argentinië was deur sy dogter Sylvia, wat met een van die seuns van Eichmann uitgegaan het, het hy die inligting aan Duitsland geskryf.
'N Duits-Joodse regter, Fritz Bauer, het meer inligting gevra, so met hulp van Sylvia het Herrmann Eichmann se adres gegee. Bauer was bekommerd dat Nazi -simpatiseerders Eichmann sou waarsku oor enige Duitse ondersoek, maar het Mossad, die Israeliese geheime diens, in die geheim bedrieg. Mossad het 'n "snatch -span saamgestel en by die meeste van hulle het hulle hele gesinne tydens die Holocaust uitgewis en Eichmann ontvoer.
Hulle doel was nie net om hom te vang nie, maar om hom terug te bring na Israel waar hy in die openbaar verhoor kan word vir sy misdade. Die plan was eenvoudig genoeg. Terwyl die span Eichmann bespied, besef hulle dat sy roetine uiters voorspelbaar is. Hulle besluit om hom vas te trek toe hy terugstap huis toe nadat hy ná werk uit die stadsbus geklim het.
Die verborge huis van Adolf Eichmann in San Fernando, Argentinië, omstreeks 1960.
Die noukeurig georkestreerde plan om Eichmann op 11 Mei 1960 te ontvoer, is byna in die steek gelaat toe Eichmann nie op die verwagte tyd uit die bus geklim het nie. 'N Halfuur later klim Eichmann egter uit 'n latere bus. Malkin en sy medewerkers het hom in 'n stil, donker straat aangepak. Hulle het hom na 'n � -huis " in Buenos Aires geneem, waar hy dae lank ondervra is voordat hy bedwelm en in 'n vliegtuig na Israel gesit is.
Die daaropvolgende verhoor was een van die eerstes wat in sy geheel op televisie uitgesaai is. Dit het miljoene aangegryp met sy emosionele getuienis en sy eerste-persoon-sienings oor die werklikheid van die Holocaust. By die verhoor het Eichmann dieselfde bedrieglik normale fasade voorgehou as wat hy in Argentinië gehou het, 'n beeld van 'n sagmoedige burokraat wat eenvoudig opdragte gevolg het. Hierdie beeld het daartoe gelei dat die politieke teoretikus Hannah Arendt die term 'banaliteit van die kwaad', en aangevoer het dat Eichmann nie 'n psigopaat was nie, maar 'n normale mens was.
Gebou in 1876 op die Berlynse Wilhelmstrasse in die westelike distrik Spandau
Die gevangenis, wat aanvanklik as 'n militêre aanhoudingsentrum gebruik is, het sedert 1919 burgerlike gevangenes aangehou en is tydens die Nazi -bewind deur die Gestapo gebruik
Afgesien van Hess, het die gevangenis na WW2 ses ander Nazi -gevangenes aangehou - Konstantin von Neurath, Erich Raeder, Karl Donitz, Walther Funk, Albert Speer en Baldur von Schirach
Na die dood van Hess is die gebou onmiddellik gesloop om te voorkom dat dit 'n neo-Nazi-heiligdom word. 'N Winkelsentrum is later op die perseel gebou
Terwyl Le Tissier probeer het om Hess's so gemaklik moontlik te laat bly, het hy byvoorbeeld nuwe stoele vir sy kamer en 'n nuwe bed gereël, maar het hy nie persoonlik saamgestem met die argument dat hy bevry moes gewees het nie. Le Tissier meen Hess het verdien om in die tronk te sterf, vir alles wat hy gedoen het.
"Hy het sy regverdige woestyne," sê hy. Hy was 'n fanatiese Nazi - 'n vyand. Ek het baie sterk gevoel dat hy daar was totdat hy klaar was. & Quot
In Augustus 1987 het Hess homself om die lewe gebring en 'n lampkoord om sy nek gedraai. Sommige het voorgestel dat hy gehelp is, maar Le Tissier is oortuig dat Hess sonder hulp opgetree het. Sekuriteit was uiters streng in Spandau, sê hy. Daar was net een sleutel van die hek, en slegs die hoof bewaarder het dit gehad.
Le Tissier onthou sy reaksie: & quotDit was 'n voldonge feit - dit was verby. & Quot Hy dink dit was 'n goeie ding. & quotDit was so 'n vermorsing van tyd en geld, waarby soveel mense betrokke was. & quot
S op 10 Mei 1941 het dit helder en helder aangebreek. Rudolf Hess, adjunk -führer van Nazi -Duitsland, het wakker geword by sy villa in die voorstad Harlaching, München, met die wete dat dit die dag was. Sy astrologiese adviseur het hierdie datum aanbeveel as die gunstigste vir 'n reis in die belang van vrede, ses planete was in Stier en die maan sou vol wees. Karl Haushofer, 'n vriend en mentor, het aan Hess gesê dat hy hom in 'n droom deur die tapisserie -sale van Engelse kastele sien loop en vrede bring vir twee groot nasies.
Hess het die oggend deurgebring saam met sy 3-jarige seun Wolf, met die bynaam Buz. Daarna het hy alleen saam met Alfred Rosenberg, 'n rasse -ideoloog van die Nazi -party, middagete geëet. Na die vertrek van Rosenberg verander Hess in 'n blou Luftwaffe -hemp en das en broek, en kyk na sy vrou, Ilse, wat die oggend in die bed gebly het. Hy vind haar lees Die vlieëniersboek van Everest deur die Skotse markies van Douglas en Clydesdale, die eerste man wat oor Mount Everest gevlieg het. Engelse vriende het Hess die boek gegee met die opskrif: "Met alle goeie wense en die hoop dat daar uit persoonlike vriendskappe 'n werklike en blywende begrip tussen ons twee lande kan ontstaan." Dit was voor die oorlog een van Hess se hoofdoelwitte.
Kort ná 2:30 die middag is Hess en sy adjudant na die Messerschmitt-vliegtuigwerke in Augsburg gery, waar sy persoonlike Bf 110-vegvliegtuig op die voorskoot was. Dit was aangevuur en toegerus met valtenks vir 'n lang vlug. Hy het die Messerschmitt -personeel hand gevat en in die kajuit geklim. Om 17:45 het hy vertrek en 'n noordwestelike koers na Bonn gevolg, en daarna die Rynrivier na die Wes -Friese Eilande voor die Nederlandse kus gevolg. Daar maak hy 'n dogleg na regs om hom van die Britse radar te distansieer voordat hy 'n noordwestelike koers in die Noordsee hervat. Later, in 'n brief aan Ilse, beskryf hy 'n oorweldigende gevoel van eensaamheid gemeng met ontsag vir die 'fantastiese skoonheid' van die aandlig oor die see.
Hess se bestemming was Dungavel House in Skotland, die tuiste van die hertog van Hamilton - voorheen die markies van Douglas en Clydesdale, wie se boek Ilse die oggend gelees het. Hamilton het vestigingsbande in Londen gehad en, net soos Hess, het hy voor die oorlog vir Anglo-Duitse vriendskap gewerk.
By die breedtegraad van Dungavel het Hess weswaarts gedraai en, nadat hy aan die kus van Northumbria geland het, tot net bo seespieël geduik. Hy is met behulp van 'n radar opgespoor, maar het so laag ingevlieg dat drie Spitfire -vlieëniers hom nie op sy spoor kon sien nie. Dit was 10:25 die aand. Hess stuur wes, maar ondanks volmaan, kon hy Dungavel nie vind nie, en vlieg oor en oor die Firth of Clyde -kuswaters voordat hy die binneland in draai. Teen daardie tyd was sy brandstoftenks droog, en hy moes ontsnap. Hy sweef neer op 'n maanligte Skotse veld, skaars 20 kilometer van die hertog se landgoed, oorweldig, skryf hy later, met ''n onbeskryflike gevoel van opgewondenheid en triomf.' Sy vliegtuig het 'n entjie daarvandaan neergestort en in vlamme uitgebars.
Hess se vlug was 'n prestasie van moed, vaardigheid en uithouvermoë. Maar hoekom het hy dit reggekry? Meer as 70 jaar daarna veroorsaak hierdie merkwaardige gebeurtenis steeds vrae. Het Adolf Hitler Hess op 'n missie gestuur om vrede te maak met sy enigste oorblywende vyand in die weste, om 'n tweefrontoorlog te vermy toe hy sy werklike ideologiese vyand, die Sowjetunie, ooswaarts draai? Die Duitse aanval op Rusland was vir die volgende maand geskeduleer. Hess het altyd ontken dat die führer iets van sy missie weet. Het die Britse geheime inligtingsdiens (MI6) Hess na Brittanje gelok met die vals vooruitsig op vredesgesprekke? Daar is baie bewyse wat die teorie ondersteun.
Sowel die Britse premier, Winston Churchill as Hitler, het die verhaal geplaas dat Hess afwyk en alleen opgetree het, en dit is die konsensus onder historici in Brittanje en Duitsland. Die Britse historikus en Hitler -biograaf Ian Kershaw kom byvoorbeeld tot die gevolgtrekking "daar is nie 'n greintjie oortuigende bewyse nie" om aan te dui dat Hess met Hitler se kennis of aanmoediging opgetree het. In plaas daarvan, skryf hy, het Hess opgetree "in diepe (indien verward) oortuiging dat hy sy wense uitvoer". Kershaw is ewe seker daar was geen Britse plan om Hess na Brittanje te lok nie. Die beste Duitse studie van Hess se missie, deur historikus Rainer F. Schmidt, kom ook tot die gevolgtrekking dat Hitler geen invloed op of kennis van Hess se vlug gehad het nie. Maar Schmidt en ander navorsers, insluitend hierdie skrywer, glo wel dat die Britte
intelligensie het Hess mislei om te vlug - en daar is bewyse wat hierdie bewering ondersteun. Nog ander geloofwaardige nuus dui op 'n verhaal wat nog meer kompleks en verrassend is.
T hy dui aan dat Hess se motivering begin met sy persoonlikheid en sy loopbaan. Hy het in die Eerste Wêreldoorlog as infanteris geveg, en - anders as Hitler - het hy vinnig promoveer. Nadat hy 'n ernstige wond opgedoen het, het hy as vlieënier opgelei en net betyds gekwalifiseer om aan die laaste luggevegte oor die Wesfront deel te neem. Die wapenstilstand het Hess ontnugter en verbitterd gelaat oor die verlore oorlog, maar in 1920 het hy Hitler in München hoor praat en was verheug. Dit was die man wat die Duitse trots sou herstel. Hess het homself geheg aan Hitler se liggaam en siel, met die doel om sy mees lojale assistent en tolk te word. Na die mislukte Beer Hall Putsch in 1923, is die twee saam in die tronk gesit en Hess het Hitler gehelp om sy definiërende manifes te skryf, Mein Kampf. Toe Hitler in 1933 aan bewind kom, maak hy Hess sy adjunk.
Die karakters van die twee mans was egter baie anders. Een van Hess se adjudante verwys na sy "byna vroulike sensitiwiteit", wat die hoof van die organisasie wat Duitsers in die buiteland verteenwoordig het, hom "die grootste idealis wat ons in Duitsland gehad het, 'n baie sagte man." Hitler, aan die ander kant, was genadeloos en vernietigend. Hess herken dit, maar sy lojaliteit het hom verhinder om in te gryp. Die gevolglike spanning het hom fisiek geraak. Hy het maagpyn en slapeloosheid gehad, en het hom toenemend tot kruiedokters, spiritualiste en astroloë gewend vir hulp en leiding. Dit kan help om sy vlug te verduidelik. Dit lyk asof Karl Haushofer dit impliseer toe hy na die oorlog sê dat sy vriend na Brittanje gevlieg het vanweë "sy eie eerbewussyn en sy desperaatheid oor die moorde in Duitsland" - waarskynlik 'n verwysing na roetine -gruweldade teen Jode en Pole in Duits-besette Pole.
Hess het die idee van sy vredesmissie bedink nadat Frankryk in 1940 in Duitsland geval het. In Augustus het hy die seun van Haushofer, Albrecht, wat as sy hoofkenner op Engeland gedien het, gevra om met die Britse kringe in verbinding te tree ten gunste van onderhandelde vrede. Daar was baie, insluitend die groot landbesit -aristokrasie, kapteins van finansies in Londen, mediabaronne en militêre strateë - wat almal die Sowjetunie as 'n groter bedreiging vir die Britse Ryk beskou het as Nazi -Duitsland. Die meeste Britse politici-behalwe die toegewyde anti-fasciste aan die linkerkant-het geweet dat Brittanje in 'n hopelose militêre posisie was, en baie het geglo dat die enigste uitweg was om met Hitler af te handel en hom toe te laat om sy werklike vyand, die bolsjewisme, aan sy oorsprong te verslaan. Rusland.
Winston Churchill en sy volgelinge beskou hierdie "wobblers" as verlange nederlaagse. Churchill verafsku Hitler en alles waarvoor Nazisme gestaan ​​het. Hy het geweet dat die eilandryk oor die eeue heen baie kontinentale tiranne gestuur het, en hy het gehoop en verwag dat - soos in die Eerste Wêreldoorlog - die Verenigde State die konflik aan die kant van Groot -Brittanje sou betree.
Albrecht Haushofer het die toekomstige hertog van Hamilton ontmoet tydens die Somerspele 1936 in Berlyn, en daarna het beide mans kontak gehou. In 1940 is Hamilton aangestel as Lord Steward van die Royal Household, 'n posisie wat hom direkte toegang tot koning George VI gegee het - een moontlike rede waarom Hess Hamilton vir sy vredesmissie geteiken het. Hess het Haushofer gevra om aan Hamilton te skryf en self nog 'n brief opgestel. Maar die brief van Haushofer, wat op 23 September 1940 deur 'n tussenganger gestuur is, is deur Britse sensore onderskep. Hulle het dit aan die Security Service (MI5) gestuur, wat 'n ondersoek na Hamilton se lojaliteit begin het. Hess se eie brief aan Hamilton het verdwyn.Ernst Bohle, wat dit vir Hess in Engels vertaal het, het na die oorlog gesê dat hy die indruk gekry het dat Hess Hamilton in Switserland wil ontmoet, en dat Hitler bewus is van die plan.
Intussen het Hess sy vlieëniervaardighede geslyp. Hy het 'n tweesitplek-tweemotorige vegvliegtuig van sy vriend, Willy Messerschmitt, aangeskaf en begin oefenvlugte maak met die leiding van die hooftoetsvlieënier van Messerschmitt.
T die eerste mens wat Hess nader toe hy op die aarde val naby Hamilton se landgoed was 'n boer wat die vliegtuig bo -oor gehoor het. Hess stel homself in Engels voor as Hauptmann ("Kaptein") Alfred Horn, en gevra om na die Dungavel -huis geneem te word, het hy 'n dringende boodskap aan die hertog van Hamilton gehad. In plaas daarvan het die man Hess na sy huisie in die omgewing begelei en vir hom 'n koppie tee aangebied.
Huiswagte en polisie het spoedig by die huis ingebars. Hess herhaal sy versoek om na die hertog by Dungavel geneem te word, onbewus dat Hamilton nie tuis was nie. Die hertog was die bevelvoerder van die vliegbasis van Edinburgh, RAF Turnhouse, en was die aand aan diens. Die polisie het Hamilton telefonies ingelig oor die vreemde versoek van die Duitse vlieënier, terwyl Hess na die plaaslike hoofkantoor van die huiswag geneem is. Daar is hy ondervra deur 'n Duitssprekende Pool, wat later toestande as chaoties beskryf het, met huiswagte, polisie en offisiere van die Royal Air Force "wat die gevangene en sy besittings op hul gemak inspekteer" en vrae uit alle hoeke skree. Hess bly kalm. Op die vraag waarom hy gekom het, het hy geantwoord dat hy 'n boodskap aan die hertog van Hamilton het - een "in die grootste belang van die Britse lugmag." Hy het niks meer gesê nie, en is uiteindelik na 'n weermaghospitaal in Glasgow gery.
Hamilton het Hess die volgende oggend om 10 by die hospitaal besoek. Hess het vir hom gesê dat hy 'op 'n missie van die mensdom' gekom het. Die führer was oortuig dat Duitsland die oorlog sou wen, maar hy wou nog nooit teen Brittanje veg nie. Van sy kant af, het Hess gesê, wou hy die onnodige slagting wat sou plaasvind as die geveg voortduur, stop en het Hamilton gevra om vooraanstaande lede van sy party byeen te bring om vredesvoorstelle te bespreek.
Hess het op 'n aantal punte gefouteer. Hy het geglo, soos hy later aan Ilse geskryf het, dat toe hy homself aan Hamilton bekend gemaak het as 'n Parlamentär- 'n onderhandelaar - onder 'n wapenstilstandsvlag om vrede te praat, sou hy soos 'n diplomaat behandel word en huis toe gevlieg word. Maar aangesien hy ontken het dat Hitler hom gestuur het, kon hy nie as 'n onderhandelaar beskou word nie. Hess het ook die verkeerde man gekies: Hamilton was lojaal, soos die MI5 -ondersoek tot die gevolgtrekking gekom het. Hy het geen "partytjie" van vredemakers gehad nie. In plaas daarvan het hy Hess se aankoms by sy hoër offisier aangemeld en na die suide gevlieg om persoonlik by Churchill aan te meld.
In plaas van 'n selfverklaarde Parlamentär, Het Hess 'n krygsgevangene geword. Churchill het hom oorgegee aan die hoof van die MI6, wat hom geïsoleer het in 'n spesiaal voorbereide suite, gekyk na klank, in 'n landhuis genaamd Mytchett Place buite Londen. Daar het hy drie "metgeselle" bygewoon - al die MI6 Duitse spesialiste wie se taak was om by Hess alles wat hy van die Duitse bewapening en Hitler se planne weet, te put.
Ek n Duitsland, intussen, die oggend na Hess se vertrek , sy adjudant, Karl-Heinz Pintsch, het by die Berghof, die hoofkwartier van die führer, aangekom. Hy het nuus gehad van Hess se vlug en 'n brief van Hess aan Hitler gedra waarin die missie verduidelik word. Volgens Ilse Hess eindig die brief: 'Moet, mein Führer, my projek eindig met mislukking ..., jy kan jouself altyd van my distansieer - my kwaad verklaar. "
Die volgende dag, nadat hy niks van Brittanje gehoor het nie, het Hitler dit gedoen. 'N Kommunikasie is nasionaal uitgesaai om aan te kondig dat die adjunk -führer op 10 Mei op 'n vlug vertrek het waarvandaan hy nie teruggekeer het nie, en dat' 'n brief wat hy agtergelaat het, ongelukkig spore van geestelike versteuring toon wat die vrees regverdig dat Hess die slagoffer van hallusinasies. " Die volgende dag het die minister van propaganda, Joseph Goebbels, probeer om die skerp indruk van 'n versteurde adjunk -führer te herstel met 'n uitsending wat Hess uitbeeld as '' idealis 'wat' deur persoonlike opoffering en deur persoonlike kontak met voormalige Engelse kennisse hoop om die Engelse van die nutteloosheid te oortuig van verdere stryd. "
Die verhaal van die eensame fantasis was egter moontlik nie die hele waarheid nie. Hess is moontlik vasgevang in 'n desinformasieveldtog deur Britse intelligensie, wat uiteindelik daarop gemik was om Hitler te weerhou van 'n inval in Brittanje. Met behulp van buitelandse agente en kontakte het MI6 vals verhale uitgelek dat die Nazi -bomaanval die Britte gedemoraliseer het en dat vooraanstaande persoonlikhede Churchill wou omverwerp en 'n vredeskompromis bereik. Dit is presies wat Hitler-gretig om 'n tweefrontoorlog te vermy-sou wou hoor. Dusko Popov, 'n dubbele agent vir die Britte, het erken dat die veldtog oor desinformasie in 'n gedenkboek uit 1974 die Duitse ministerie van buitelandse sake bevestig dat dit bestaan.
Die Duitse historikus Rainer F. Schmidt beweer in sy boek oor die Hess -vlug uit 1997 dat MI6 -agente - wat deur Switserland werk - kontak gemaak het met die vertrouelinge van Hess. Ter bewys wys Schmidt op Walter Schellenberg, die Duitse teen -intelligensie -amptenaar wat aangekla is van die ondersoek na Hess se vlug. Na die oorlog het Schellenberg beskryf dat hy 'n tydjie ná Hess se vlug 'n geheime dossier ontvang het wat bewys het dat die de facto-hoof van Hess se persoonlike intelligensie-kantoor, Kurt Jahnke, 'n Britse spioen was. Dit blyk dat 'n MI5 -kommunikasieregister met MI6 dit ondersteun.
Daar is ander aanduidings van Britse betrokkenheid. Op 31 Mei, slegs drie weke na Hess se aankoms in Brittanje, het die sekretaris van die Tsjeggiese ballingskapspresident in Londen 'n 'uiters geheime' verslag gekry wat hom in sy dagboek laat skryf het: 'Dit is duidelik dat die Nazi nr. is in 'n Engelse lokval gelok. "
In September berig 'n Sowjet -agent in Frankryk dat MI6 Hess na Brittanje gelok het. In Oktober 1942 het die hoof van die Tsjeggiese militêre intelligensie in Londen dieselfde bewering gemaak in 'n verslag aan Moskou: Britse intelligensie het Hess mislei om sy reis te onderneem deur hom as korrespondensie met hom as Hamilton voor te stel. En toe Churchill Moskou in 1944 besoek en die etensgesprek na Hess draai, lig Stalin sy glas na, soos hy dit stel, "die Britse inligtingsdiens wat Hess na Brittanje gestuur het."
N. o een wat Hess ontmoet het met sy aankoms in Skotland bevraagteken sy verstandelike balans. Ivone Kirkpatrick, 'n Duitse spesialis wat na sy vlug met Hess 'n onderhoud gevoer het, het geskryf dat hy die vredesinisiatief in sy gedagtes soveel omgekeer het dat dit 'n 'monomanie' geword het. Die eerste dokter wat Hess ondersoek het, beskryf hom as "verbasend gewoon ..., redelik gesond, beslis nie 'n dwelmsmaker nie, 'n bietjie bekommerd oor sy gesondheid en nogal skelm oor sy dieet." Maar Hess het gou besef dat sy missie misluk het, en sy gedrag het wisselvallig geword. Hess beweer dat gifstowwe of dwelms in sy kos was, en het sy bord met etes uitgeruil. Miskien het hy dwelms gekry om hom te laat praat. Hy het uiteindelik 'n volledige geheueverlies geëis.
Toenemend depressief, probeer Hess selfmoord op die nag van 16–17 Junie deur homself in 'n trap te gooi. Hy het 'n reling getref toe hy af was en sy been gebreek. Daarna het 'n psigiater wat gestuur is om hom te monitor, tot die gevolgtrekking gekom dat hy 'beslis' verby die grens tussen geestelike onstabiliteit en waansin gegaan het ', hoewel ander wat met Hess in aanraking was, nie die siening was nie.
Toe die oorlog geëindig het, is Hess as 'n groot oorlogsmisdadiger na Neurenberg gestuur vir verhoor. Sy advokaat het gepleit dat Hess se geheueverlies hom onmoontlik gemaak het om homself te verdedig, maar Hess het opgestaan ​​en aan die hof aangekondig dat sy geheue in volle orde was, sy geheueverlies was suiwer takties. Hy is nie geroep om te getuig nie, maar aan die einde van die verhoor het hy 'n verklaring afgelê waarin hy sy toewyding aan sy ontslape führer, Adolf Hitler, verklaar: "die grootste seun my Volk het sy duisendjarige geskiedenis na vore gebring. " Hy sou nie die tyd wat hy aan hom gewerk het, wil uitvee nie, het hy gesê. "Ek is spyt oor niks."
Hess is lewenslange gevangenisstraf opgelê. Dit was dalk wreder as die tou van die hangman, want hy het die res van sy lang lewe in die Spandau -gevangenis in Berlyn deurgebring as gevangene nr. 7, selfs van sy naam ontneem. Sy paar mede-oorlogsmisdadige gevangenes is met tussenposes ontslaan toe hul termyne verstryk het of op deernisvolle gronde, maar die Sowjette het geweier om Hess se vrylating te bekragtig op grond daarvan dat hy die hoofargitek van die aanval op hul land was. Hy was meer as 20 jaar die enigste bewoner van sy selblok, sy totale tyd in die gevangenis, 46 jaar, oortref alle norme. Dit lyk asof Churchill die feit erken en op 'n stadium gesê het: 'Ek is bly dat ek nie verantwoordelik is vir die manier waarop Hess behandel is en word nie. Hy het uit vrye wil na ons toe gekom en het dus sonder gesag iets van die kwaliteit van 'n gesant gehad. " Hess het oud en swak geword - en uiteindelik, op 17 Augustus 1987, het hy selfmoord gepleeg deur homself met 'n lampkoord aan 'n venstergrendel in die tuinhuisie op te hang. Hy was 93.
W Is daar geheime wat Hess nooit bekend gemaak het nie? Waarskynlik. Een kan wees dat Hitler self die missie begin het en sy adjunk gestuur het om vredesgesprekke met Brittanje te begin voor die staking teen Rusland. Hess se onwrikbare lojaliteit aan Hitler het hom moontlik daarvan weerhou om daardie punt te erken. In 2011 ontdek 'n Duitse historikus 'n verslag van 28 bladsye deur Pintsch, adjudant van Hess, in die Russiese argiewe. Dit is met die hand geskryf in 1948, toe Pintsch 'n Sowjet -gevangene was. Pintsch het geskryf dat Hitler Hess se vlug goedgekeur het, en dat Berlyn en Londen vredesgesprekke gevoer het. Hess se missie, het Pintsch bygevoeg, was om "alle middele tot sy beskikking te gebruik om ten minste die neutralisering van Engeland te bereik." Die Sowjets het Pintsch moontlik gedwing om die bewering te maak, maar hy het moontlik ook geskryf wat hy gedink het - of weet - dat dit waar is.
Hess het papiere op sy vlug na Skotland gedra, en daar is moontlik 'n konsep van vredesverdrag. Daar is geen tasbare bewyse om dit te bewys nie, slegs wenke. Uitgereikte MI5 -lêers toon dat 'dokumente uit 'n sloot in die veld gevind is waar Hess geland het.' En die vrou van die boer in wie se veld Hess beland het, het destyds aan 'n vriend geskryf: 'Die polisie is beveel om 'n waardevolle dokument te soek wat ontbreek, en hy het dit naby die brandwond in die park gevind.'
'N Artikel van 30 September 1945 in die Britte Sondag Versending—Gevind in die lêers van die ministerie van buitelandse sake in die nasionale argief van Brittanje — beskryf hoe die Franse oorlogskorrespondent André Guerber dokumente in die verwoeste kansel van Berlyn ontdek het wat "beslis vasgestel het dat dit Hitler self was wat besluit het om Hess na Brittanje te stuur". In die verhaal beweer Guerber dat hy 'n woordelikse verslag van 'n ontmoeting tussen Hitler, hoof van Luftwaffe, Hermann Göring en Hess op 4 Mei 1941 gevind het - ses dae voor Hess se vlug. Daar het Hess aan Hitler gesê hy is oortuig dat Engeland gereed was om vrede te praat. Guerber het vermoedelik ook 'n vierdelige vredesplan vir Brittanje opgestel. Niemand kon egter Guerber of die dokumente wat hy beweer het, opspoor nie.
Meer suggestief is 'n versending van Oktober 1942 van die Britse ambassadeur in Moskou na die buitelandse kantoor, wat ook in die lêers van die buitelandse kantoor gevind is. Een gedeelte lui: "As hierdie [Hess se] beweerde voorstelle inderdaad was (soos ek destyds voorgestel is) dat ons in ruil vir die ontruiming van sekere van die besette lande ons aan die oorlog sou onttrek en Duitsland 'n vrye hand in die Ooste moes laat , ons verklaarde verwerping van hulle behoort genoeg te wees om die moeilikste en verdagste van die Russe te bevredig. " Tog word daar in geen ander openbare regeringsdossier melding gemaak van 'n Duitse aanbod om besette lande te ontruim nie.
As Hess 'n voorstel vir vredesvoorstel dra wat Brittanje 'n uitweg uit sy militêre situasie bied, en as die voorwaardes 'n Duitse aanbod bevat om sekere besette lande te ontruim, sou Churchill dit sekerlik moes verberg om sy regering bymekaar te hou. Hy sou nie die risiko kon waag dat die aanbod na Britse vredesadvokate sou lek nie, na die hoofde van besette Europese regerings in ballingskap in Londen, en - veral, miskien - na president Franklin D. Roosevelt, wat Brittanje bewapen het. Churchill was vasbeslote om verder te veg.
Tensy die relevante MI6 -lêers vrygestel word, wat onwaarskynlik is, kan daar nie 'n definitiewe weergawe van die Hess -missie wees nie. Wat wel seker is, is dat Hess probeer vrede bring het. In 'n selfmoordbrief aan Ilse, wat in 1941 op Mytchett Place neergeskryf is, voordat hy by die trap neergegooi het, het hy sy wanhopige hoop uitgespreek vir die finale sukses van sy sending: "Miskien is daar vrede, ondanks my dood, of inderdaad daardeur. die gevolg van my vlug. " Hess was vir die res van sy lewe trots op sy moeite, en sy grafsteen op die begraafplaas is opgeteken met sy eie evaluering van sy prestasie: ICH HAB 'S GEWAGT - "I have dared."
Peter Padfield is 'n gevestigde vloothistorikus en biograaf. Sy belangstelling in die Nazi -geskiedenis is aangewakker deur 'n biografie te skryf van Hitler se opvolger, groot -admiraal Karl Dönitz. Sedertdien skryf hy biografieë van Heinrich Himmler en Rudolf Hess, wat in die meeste Europese tale vertaal is. Hy woon saam met sy vrou in Suffolk, Engeland.
Kon die Konfederate beter gevaar het op Gettysburg as hulle kavallerie voor Pickett se beskuldiging geplaas het, eerder as agter?