Heinkel He 111Z - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die He 111Z was die mees ongewone variant van die vliegtuig wat ooit ontwikkel is. Dit is gebou om die massiewe Me 321 te sleep Gigant sweeftuig, wat geweeg het tot 75,000 pond wanneer dit vol was. Heinkel se oplossing vir hierdie probleem was om twee He 111H-6's te neem, dit langs mekaar te plaas en dit dan met 'n nuwe sentrale vleuelafdeling te verbind. 'N Vyfde enjin is in die middel van die nuwe sentrale vleuel geplaas, met 'n vyfmotorige vliegtuig met twee vol romp, met die sewe man wat tussen die twee kante verdeel is. Die hawe-romp het die hoofvlieënier (en die gashendel), sowel as 'n werktuigkundige, radio-operateur en kanonnier gedra, terwyl die stuurboord-romp die stuurman saam met 'n tweede werktuigkundige en kanonnier gedra het.
Die saamgestelde vliegtuig kan die Me 321 na 'n teiken sleep tot 1000 myl van sy beginpunt af. Dit tree vroeg in 1943 in diens tydens 'n missie om Duitse troepe wat in die suidweste van Rusland geleë was, weer te voorsien. Slegs tien He 111Z's is gebou, voordat die produksie gestaak is nadat enjins direk op die Me 321 gemonteer is om die Me 323 -aangedrewe vervoervliegtuie te vervaardig. Slegs een eenheid (LLG 2) het die He 111Z gebruik, tussen Februarie 1943 en September 1944, toe slegs twee vliegtuie oorgebly het.
Ontwikkeling - Combat - He 111A - He 111B - He 111C - He 111D - He 111E - He 111F - He 111G - He 111H - He 111J - He 111P - He 111R - He 111Z
Die Heinkel He-111Z was 'n vyf-enjin, tweeling rompvliegtuig van die Luftwaffe, waarmee groot vragvliegtuie gesleep is.
Met die bekendstelling van die Me-321 Gigant swaarvrag-sweeftuig in 1940 het die Luftwaffe 'n behoefte aan geskikte sleepvliegtuie. Om die behoefte op te los, is twee bestaande bomwerpers verbind deur hul hoofvleuel te deel en 'n middelste gedeelte by te voeg.
In 1941 is die eerste twee prototipe Heinkel He-111Z (Zwilling – Twin) vliegtuie vervaardig, met 'n vyfde enjin by die middelste gedeelte van die vleuel.
Die sweeftuig was baie suksesvol, baie geliefd by die span, en het 'n probleemlose loopbaan geniet.
'N Totaal van 12 Heinkel He-111Z sweeftuie is vervaardig, met agt wat óf neergeskiet is óf deur bomaanvalle vernietig is. Die lot van die oorblywende vier is onduidelik.
Heinkel He-111Z Spesifikasies
Sleep 2 Go-342:
Jaar ontplooi: sweeftuig sleep
5- V 1,350 pk ea.
32 500 voet
Radio beheer vliegtuig
RC Heinkel He-111Z van Traplet-planne.
Hierbo is die rc Heinkel He-111Z van Traplet Publications-planne. Die radiobeheervliegtuig verskyn in die tydskrif Electric Flight International in Maart 2001. Spanwydte is 96 ″. Aanbevole drywing kan van vyf Speed ​​480 tot Speed ​​600 -tipe ratmotors kom. Die totale gewig sal ongeveer 14 pond wees.
Die eerste foto hieronder is van 'n wonderlike He-111 radiobeheervliegtuigkrap wat deur Johnr van die Watt Flyer-forum gebou is. Dit het 'n vlerkspan van 100 ″. Krag kom van twee AXI 4130/16 motors. Dit weeg ongeveer 15 pond.
As u op soek is na tekeninge met drie aansigte om u rc Heinkel He-111Z radiobeheervliegtuig te bou, kyk dan na Pic Mosaic.
Vir diegene wat graag plastiese skaalmodelle wil bou, is die volgende prentjie van die plastiekmodel van 1/72 wat deur Bob Bartolacci uit 'n Italiari -kit gebou is. Bob het opgemerk dat die vlerke en tenks ten minste nodig is om met hul onderskeie dele behoorlik te pas. Bob berig egter dat die plakkers baie goed is.
Laaste op die foto is die Heinkel He-111Z-stel van 1/72 wat te koop is deur Hasegawa. Dave Johnson het die kit hersien en 286 skerp gedetailleerde stukke gevind wat goed bymekaar pas. Plakkate is uitstekend. Hy merk op dat die kit nie moeilik sal wees om te bou vir almal met vorige modelbouervaring nie.
Stuur 'n e-pos aan ons as u 'n rc Heinkel He-111Z gebou het of as u weet van ander bronne daarvoor.
Wizzsim.com - Flight Sim -aflaai en nuus
Kry al die nuutste Flight Sim-aflaai vir MSFS, FSX, FS2004, FS2002, FS2000, FS98, Prepar3D / P3D en X-Plane.
'Ons glo dat freeware altyd gratis moet wees'
Hallo gas, welkom by wizzsim.com.
Word 'n gratis geregistreerde lid en kry al die beste funksies wat wizzsim bied, waaronder vinniger aflaai tot 2000kbps, onmiddellike aflaai, kommentaar op u gunsteling downloads, gratis oplaai en meer.
U kan nou 'n nuwe rekening aanmeld, die aktiverings -e -pos kan na u strooiposvouer gestuur word.
U het opgemerk dat wizzsim.com die afgelope paar dae nie opgedateer is nie; ek was baie siek en kon nie wizzsim.com onderhou nie. Ek is nou weer op my voete en het begin om wizzsim.com opgedateer te kry. U sal sien dat die volledige webwerf die volgende paar dae opgedateer word.
Ek het die nuus nou volledig opgedateer, sodat u die aflaai -afdeling oor die volgende paar dae sal sien opdateer.
Dankie dat u die vriendelike groete verstaan ​​het, Matt.
Om wizzsim te vertaal, kan u steeds die vertaalkassie aan die linkerkant gebruik.
Laai opsomming af
Word 'n gratis geregistreerde lid en kry al die beste funksies wat wizzsim bied, waaronder vinniger aflaaie tot 2000 kbps, onmiddellike aflaai, kommentaar op u gunsteling downloads, gratis oplaai en meer.
Die Heinkel He111Z, hoewel dit die laaste alfabetiese subtipe verteenwoordig, was nie regtig die laaste He 111 -reeks wat ontwikkel is nie. Die ontwikkeling van die He111Z was 'n direkte gevolg van die sukses van 'n Messerschmitt -ontwerp. Messerschmitt het 'n groot vragvliegtuig, die Me321, ontwikkel, en daar was ongelukkig nie te veel Duitse vliegtuie in die Luftwaffe wat groot en kragtig genoeg was om dit te sleep toe die Me 321 vol gelaai was nie. Die vliegtuie wat die taak kon verrig, het ander pligte gehad waaruit hulle nie gespaar kon word nie.
Daar is 'n idee gekry om 'n stewige vliegtuigraam wat reeds in produksie was, te neem en meer krag daaraan toe te voeg, in die vorm van ekstra enjins, sodat dit die Me 321 kon sleep. Die voor die hand liggendste manier om aan hierdie idee te voldoen, was om 'n bestaande vliegtuig te ontwikkel verder deur die vlerke uit te brei sodat dit meer enjins kan hou. Die personeel van Heinkel het die probleem aangepak, maar nie op die duidelikste manier nie. Die herontwerp van 'n bestaande vliegtuig sal baie tyd verg met die toets en vervaardiging van nuwe en herontwerpte onderdele. Die personeel van Heinkel het eenvoudig twee He111H-6-bomwerpers geneem, die stuurboordvleuel van die enjin afgesny tot by die een van hulle en die bakvleuel van die enjin na die vlerktip van die ander kant af, 'n vleuelgedeelte met 'n geïnstalleerde enjin tussen die twee verkorte vlerke en verbind die drie dele. Die resultaat was twee He 111 -romp, twee stertkonstruksies, twee vlerke en vyf groot Jumo -enjins. Aangesien 'n gemeenskaplike vleuel met die twee romp verbind is, steek die bynaam 'tweeling' vas, en die He111 -variant kry die benaming He111Z, 'Zwilling', wat 'tweeling' beteken. Die vyf Jumo -enjins het altesaam 7.500 perdekrag meer as genoeg ontwikkel om die yslike Me 321 -sweeftuig te sleep.
Die ontwerp was radikaal, maar tog eenvoudig en lugwaardig. Dit het nie veel koste nodig vir toetsing, ontwerp en herverwerking nie. Dit is deur 'n standaardbemanning uit die hawe -romp gevlieg en kon 270 myl per uur ry. Dit is vanaf 1942 in klein getalle gebruik om beide Me321 -sweeftuie en Gotha Go 242 -sweeftuie te sleep. Twee volgelaaide Go 242's kon byna 1 000 myl gesleep word. Die reeks is uitgebrei deur die sweeftuie self, sodra hulle van die He 111Z losgemaak is en toegelaat is om in te gly vir hul landings.
Nie eintlik 'n reeks Heinkel-bomwerpers nie, maar slegs een vliegtuig-die reuse He111Z-sweeftuig wat al vyf sy Jumo 211F-2-enjins en groot eksterne buiktenks pronk. Hierdie He 111Z het 'n 20 mm MG/FF kanon in sy regter neus en 'n MG15 masjiengeweer in sy linker neus, waaruit die vliegtuig geloods is.
'N Groot He 111Z -saamgestelde vliegtuig begin haar vyf enjins op hierdie ysige Russiese vliegveld opwarm. Die eerste, derde en vyfde enjin draai reeds stadig. Net so sigbaar is die buikval tenks, soortgelyk aan dié wat deur Bf110's gedra word en die tipiese geel vlerkpunte en buikbande van vliegtuie wat aan die oostelike front werk.
Na die suksesvolle loopbaan van Ernst Heinkel as hoofontwerper vir die Hansa-Brandenburg-lugvaartfirma in die Eerste Wêreldoorlog, is Heinkel se eie firma in 1922 in Warnemünde gestig, nadat die beperkings op Duitse lugvaart wat deur die Verdrag van Versailles opgelê is, verslap is. Teen 1929 was die lugdruk-katapulte van die firma in gebruik op die Duitse Norddeutscher Lloyd-seevaartuie SS Bremen en Europa om kortafstand posvliegtuie vanaf die voeringdekke te begin.  Die eerste sukses van die vliegtuigontwerp na die Eerste Wêreldoorlog was die ontwerp van die metaal, enkelmotorige Heinkel He 70 Blits hoëspoedposvliegtuig en vliegtuig vir Deutsche Luft Hansa in 1932, wat 'n aantal lugspoedrekords vir sy klas gebreek het. Dit is gevolg deur die tweemotorige Heinkel He 111 Doppel-Blitz, wat tydens die Tweede Wêreldoorlog as 'n bomwerper 'n steunpilaar van die Luftwaffe geword het. Heinkel se belangrikste ontwerpers op hierdie stadium was die tweeling Günter -broers, Siegfried en Walter, en Heinrich Hertel. Die firma se hoofkwartier was in Rostock, later bekend as Heinkel-Nord (Heinkel-Noord), geleë in die destydse naam Rostock-Marienehe omgewing (vandag Rostock-Schmarl gemeenskap, langs die westelike oewer van die riviermonding van Unterwarnow), waar die firma ook 'n fabrieksvliegveld langs die kuslyn in die Rostock/Schmarl-woonbuurt, ongeveer drie kilometer noord-noordwes van die hoofkantore, besit het. Heinkel-Süd ingenieurs- en vervaardigingsfasiliteit in Schwechat, Oostenryk, na die Anschluss in 1938.
Die Heinkel -maatskappy is die naaste verbonde aan vliegtuie wat die Luftwaffe tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik het. Dit het begin met die aanpassing van die He 70 en in die besonder die He 111 om as bomwerpers gebruik te word. Heinkel verskaf ook die Luftwaffe se enigste operasionele swaar bomwerper, die Heinkel He 177, hoewel dit nooit in groot getalle ontplooi is nie. Die Duitse Luftwaffe het albei hierdie bomwerpers toegerus met die Z-Gerät, Y-Gerät, en Knickebein, ontwikkel deur Johannes Plendl, en dus was hulle een van die eerste vliegtuie met gevorderde nagnavigasietoestelle, wat vandag in alle kommersiële vliegtuie voorkom.
Heinkel was minder suksesvol in die verkoop van vegontwerpe. Voor die oorlog is die Heinkel He 112 verwerp ten gunste van die Messerschmitt Bf 109, en Heinkel se poging om die ontwerp van Messerschmitt met die Heinkel He 100 te verbeter, misluk weens politieke inmenging binne die Reichsluftfahrtministerium (RLM - Reich Aviation Ministry). Die maatskappy het die Luftwaffe ook voorsien van 'n uitstekende nagvegter, die Heinkel He 219, wat ook gebuk gegaan het onder die politiek en slegs in 'n beperkte hoeveelheid vervaardig is, maar die eerste Luftwaffe-vliegtuig was wat intrekbare driewielers gebruik het vir die ontwerp van die onderstel, en die eerste militêre vliegtuig ter wêreld wat uitwerpstoele gebruik het. Daarteenoor is die enigste swaar bomwerper wat met die Luftwaffe gedurende die oorlogsjare - die Heinkel He 177 Greif -dit was een van die moeilikste Duitse oorlogstydvliegtuigontwerpe, geteister deur talle enjinbrande vanweë die onvoldoende ontwerp van die enjinkompleks en die algemene ontwerp van die vliegtuigraamwerk vir 'n spanwydte van 30 meter (100 voet), gebou word om duikbomaanvalle met matige hoek te kan uitvoer vanaf die oomblik dat dit goedgekeur is deur die RLM vroeg in November 1937, wat eers in September 1942 herroep sou word. 
Van 1941 tot aan die einde van die oorlog is die onderneming saamgesmelt met die motorvervaardiger Hirth om te vorm Heinkel-Hirth, wat die onderneming in staat stel om sy eie kragsentrales te vervaardig, insluitend sy Heinkel Strahltriebwerke vervaardigingsfirma vir turbojetmotors.
Die Heinkel -naam was ook agter baanbrekerswerk in die ontwikkeling van vliegtuigmotors en vuurpyle, en ook die Duitse lugvaartfirma wat probeer het om die gebruik van intrekbare driewieler -landingsgestel te populariseer, 'n relatiewe seldsaamheid in die vroeë Tweede Tweede Wêreldoorlog -ontwerp. In 1939, deur Erich Warsitz gevlieg,  word die Heinkel He 176 en Heinkel He 178 die eerste vliegtuigontwerpe wat onderskeidelik onder vuurpyl- en turbojagkrag vlieg.
Heinkel was die eerste wat 'n straaljagter ontwikkel het om 'n prototipe te ontwikkel, die Heinkel He 280, die eerste Heinkel -ontwerp wat gebruik is en met intrekbare driewieler -toerusting gevlieg het. Vroeg in 1942 het die fotografiese interpretasie -eenheid by RAF Medmenham die eerste keer bewyse gesien van die bestaan ​​van die 280 in lugverkenningsfoto's wat geneem is na 'n bomaanval op die Rostock -fabriek. Daarna het die Geallieerdes intensiewe lugverkenning begin met die doel om meer te wete te kom oor die Duitse vliegtuigprogram. 
Die He 219 -vegvliegtuigontwerp was die eerste Duitse gevegsvliegtuig in die voorste linie met terugtrek -driewielers, en die eerste operasionele militêre vliegtuig oral om uitwerpstoele te gebruik. Heinkel's He 280, die firma se enigste tweevliegtuigontwerp om te vlieg, het egter nooit produksie bereik nie, aangesien die RLM wou hê dat Heinkel hom op bomwerperproduksie moes toespits en eerder die ontwikkeling van die mededinger Messerschmitt Me 262 bevorder het. Heel laat in die oorlog het 'n Heinkel 'n enkelstraal aangedrewe vegvliegtuig het uiteindelik die lug opgevaar as die Heinkel He 162A Spatz (mossie) as die eerste militêre straalvliegtuig wat 'n intrekbare driewiel -landingsstel gebruik het, 'n turbo -enjin van sy eerste vlug gebruik en 'n uitwerpstoel van die begin af gebruik het, maar dit was skaars in diens tydens die oorgawe van Duitsland.
Slawe tydens die Tweede Wêreldoorlog Wysig
Heinkel was 'n groot gebruiker van Sachsenhausen -konsentrasiekamparbeid en gebruik tussen 6 000 en 8 000 gevangenes op die He 177 -bomwerper. 
Na die oorlog is Heinkel verbied om vliegtuie te vervaardig en het hy eerder fietse, bromponies (sien hieronder) en die Heinkel -mikrokar gebou. Die maatskappy het uiteindelik teruggekeer na vliegtuie in die middel van die vyftigerjare, met die lisensiebou F-104 Starfighters vir die Wes-Duitse Luftwaffe. In 1965 is die onderneming geabsorbeer deur Vereinigte Flugtechnische Werke (VFW), wat in 1980 weer deur Messerschmitt-Bölkow-Blohm geabsorbeer is en later deel van Airbus geword het.
Die maatskappy het 'n VSTOL -vliegtuig ontwerp wat die Heinkel He 231 (VJ 101A) genoem is, wat bedoel was om Wes -Duitsland se vliegvelde te beskerm teen Sowjet -aanval. 
lae-vlerk vlotvliegtuig (monoplane) verbetering op die HE 1 verkenning (monoplane) verkenning (monoplane) verkenning (monoplane)
bomwerper + afrigter verkenningsvegter (tweedekker) verkenning + duikbomwerper (tweedekker) vegter + naby-ondersteuning (tweedekker) Reier verkenning (tweevliegtuig watervliegtuig) skipverkenning verkenning (tweevliegtuig watervliegtuig) verkenning watervliegtuig afrigter tweevliegtuig sportvliegtuig "Blitz" (weerlig), enkelmotorige vervoer + posvliegtuig, 1932 enkel sitplek eenvliegtuig Kadett (Kadet), afrigtervegter + gevorderde afrigter (prototipe) vegvliegtuigvliegtuigvliegtuig (fiktiewe alternatiewe benaming vir He 100D-1) verkenningsvliegtuig seevliegtuig vir algemene doeleindes + verkenning enkelmotorige hoëspoed-bomwerper (prototipes), verkenningsvliegtuie, 1937 vier motor lange afstand passasiersvliegtuig (projek), 1938 Spatz (mossie), Volksjäger (People's Fighter) ontwerpkompetisie keuse, vegvliegtuig (jet-motor) afrigter (prototipe) baanbrekerswerkende vuurpyl-aangedrewe eksperimentele vliegtuie (prototipe) Greif (Griffon), die Derde Ryk se enigste langafstand swaar bomwerper ter wêreld se eerste vliegtuigmotor Uhu (Eagle-Owl), nagjagter viermotorige langafstand passasiersvliegtuig (projek), 1939 hoë-hoogte bomwerper, Hy 177 ontwikkeling, twee prototipes voltooi na-oorlog in Frankryk vier-enjin bomwerperprojek slegs swaar bomwerper, slegs papier Amerikaanse bomwerper Hy ontwikkel 177 (teen Februarie 1943) met vier BMW 801E radiale enjins, bou nooit 'n viermotorige turboprop-bomwerperprojek nie slegs vegvliegtuig (straalmotor) viermotorige bomwerper (straalmotorprojek), 1944, hoëspoed-bomwerper (He 119 slegs afgeleide projek), 1944 - He 111 vir diens by die IJNAS He 112 ontwikkeling vir die IJAAS He 100 ontwikkeling vir die IJNAS
Heinkel P.1075, 'n byna konvensionele ontwerp van 1944, met effens vorentoe gevee vlerke en kontra-roterende propellers aan die voorkant. Julia vuurpyl-aandrywing punt-verdediging onderskepper, vegter (straalmotor) (projek), stertlose vegter (straalmotor) (projek), stertlose vegter (straalmotor) (projek), 1944, tweemotorige nagvegter (straalvliegtuig) -motor) (projek), swaar vegvliegtuig vir alle weersomstandighede (ontwerp met vlieënde vleuels) (straalmotor), swaar vegvliegtuig vir alle weersomstandighede (ontwerp met vlieënde vleuel), 1945
Heinkel stel die "Kabine" borrelmotor bekend in 1956. Dit ding mee met die BMW Isetta en die Messerschmitt KR200. Dit het 'n eenheidsbak en 'n vierslag-enkelsilinderenjin. 
Heinkel stop in 1958 met die vervaardiging van die Kabine, maar die produksie word onder lisensie voortgesit, eers deur Dundalk Engineering Company in Ierland en daarna deur Trojan Cars Ltd., wat die produksie in 1966 gestaak het.  
Heinkel het in die vyftigerjare die 'Tourist' bromponie bekendgestel wat bekend was vir sy betroubaarheid. Dit was 'n groot en relatief swaar toermasjien en bied goeie weerbeskerming met 'n volledige kuip en die voorwiel draai onder 'n vaste neusverlenging. Die 'Toeris' het effektiewe vaartbelyning gehad, miskien nie verbasend nie in die lig van die vliegtuie se afkoms, en hoewel dit slegs 'n viertaktmotor van 174 cc (10,6 cu in), 9,5 pk, was, kon dit 'n snelheid van tot 70 myl per uur handhaaf uur (110 km/h) (amptelike syfers 58 myl per uur (93 km/h)), gegewe tyd om daar te kom.
Heinkel het ook 'n ligter bromponie van 150 cc (9,2 cu in), die Heinkel 150, gemaak. 
Heinkel het die Perle -brommer van 1954 tot 1957 gebou.  Die Perle was 'n gesofistikeerde siklus met 'n gegote aluminiumraamwerk, agtervering, 'n volledig ingeslote ketting met 'n deel van die kettingomhulsel en 'n verwisselbare wiel. Hierdie hoë vlak van gesofistikeerdheid het 'n hoë prys beloop.   Soos met die meeste brommers, het dit 'n tweeslag-enjin met 'n verplasing van 50cc gehad wat op 'n mengsel van petrol en smeerolie werk.  Ongeveer sewe en twintig duisend Perles is verkoop. 
Heinkel He 111Z - Geskiedenis
Die He 111Z Zwilling was basies twee standaard He 111's wat by die vleuel aangesluit het en met 'n ekstra enjin tussenin. Dit is oorspronklik ontwerp om sweeftuie te sleep, veral die groot Messerschmitt Me 321. Die He 111Z Zwilling sou die vorige sleepvliegtuig vir die Me 321 vervang, wat bestaan ​​uit 'n drietal Bf 110 swaarvegters wat in 'n V -formasie vlieg.
Ten spyte van sy vreemde voorkoms, is die Heinkel He 111Z Zwilling hoog aangeslaan deur sy vlieëniers. Vier vliegtuie is oorspronklik bestel, met nog 10 later gebou, terwyl nog 5 gebou is uit bestaande standaard He 111's.
Aangedryf deur vyf Jumo 211F -enjins wat elk 1340 perdekrag lewer, het die Heinkel He 111Z Zwilling 'n reikafstand van 2500 myl afgelê en kon hy tot tien uur lank 'n Me 321 of die kleiner Gotha Go 242 -sweeftuig sleep.
Benewens die sleep van sweeftuie, is daar ook 'n variant gebou wat vier geleide missiele teen skeepvaart, sowel as 7 200 kg bomme kan dra, hoewel dit nooit opgetree het nie. 'N Derde weergawe, 'n langafstandverkenningsvliegtuig, is laat in die oorlog beplan, maar nooit gebou nie.
Alhoewel die vliegtuig twee identiese romp gehad het, het slegs die linkerkantse romp 'n vlieënier gehad. Die bemanning van sewe het bestaan ​​uit 'n vlieënier, werktuigkundige, radiooperateur en kanonnier aan die linkerkant, en 'n waarnemer, werktuigkundige en skutter in die romp aan die regterkant.
Oor die algemeen het die Heinkel He 111Z Zwilling baie min operasionele aksie beleef. Die grootte beteken dat dit slegs vanaf groot vliegvelde kon werk, en hoewel dit oorspronklik geskeduleer was om te help met 'n inval in Malta, en voorraad te voorsien tydens die Slag van Stalingrad, is dit nooit gebruik nie.
Geskryf deur: Langley Hester | Laaste wysiging: 04/03/2017 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
As gevolg van die beperkings wat Duitsland na die einde van die Eerste Wêreldoorlog (1914-1918) opgehoop het, is die militêre opbou daarvan na die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) meestal in geheimhouding hanteer. Tanks is ontwikkel onder die dekmantel van boerderytoerusting en vliegtuie is onder burgerlike motiewe ontwikkel. Laasgenoemde bewys die geval vir die Heinkel 59, 'n maritieme tweedekker wat die Duitse weermag gedurende die grootste deel van die Tweede Wêreldoorlog bedien het. 142 van die tipe is vervaardig met 'n eerste vlug wat in September 1931 aangeteken is, 'n diensinleiding in 1935 en 'n formele uittrede in 1944. Die He 59 was ook 'n veteraan van die Slag van Brittanje (1940).
Die Heinkel-onderneming van Duitsland is in 1922 gestig tydens die na-Wêreldoorlog 1 jaar deur Ernst Heinkel self. In die dertigerjare herstruktureer en ontwikkel die Duitse weermag sy vermoëns op verskillende maniere. Aan die begin van die dekade was Heinkel besig om 'n nuwe tweedekker te ontwikkel om die Duitse vloot (Reichsmarine) te interesseer onder die dekmantel (vir die wêreld wat kyk) dat dit 'n burgerlike passasier/vragmotor was. Hierdie produk het die He 59 geword en het beide 'n seevliegtuig en 'n landgebaseerde prototipe gekry, onderskeidelik die He 59a en He 59b. Die land-gebaseerde b-modelproduk was die eerste wat vlug tussen die twee bereik het, hoewel die a-model op see die definitiewe vorm geword het.
Die vliegtuig het 'n tradisionele tweevlerkvleuelreëling wat 'n boonste en onderste vlerkgedeelte bevat, omhul deur 'n netwerk van stutte en kabels. Die romp was oor die algemeen buisvormig, maar het sybladpanele. 'N Konfigurasie met twee enjins is aanvaar en hierdie nacelle is buite die romp binne die baaie van die tweedelige vlerkvlugstel geplaas. Buitelug-kajuit was beskikbaar vir die standaard werkerspersoneel van drie tot vier personeel. Die sterteenheid het 'n enkele vertikale vin vertoon met 'n lae vlak horisontale vlak. Dimensioneel het die He 59 'n relatief groot watervliegtuig geword met 'n vlieglengte van 57 voet, 'n vlerkspan van 77,8 voet en 'n hoogte van 23,3 voet. Die vlotvliegtuigweergawe het twee groot pontons as onderstel gehad en dit bevat ook brandstofopslag. Die algehele konstruksie van die vliegtuig was van stof, staal en hout. Daar is ook 'n interne bombaai aangebring.
Die Duitse Luftwaffe het die He 59 as 'n torpedobomwerper en maritieme verkenningsplatform aangeneem. Mettertyd het hierdie rolle uitgebrei tot ook mynlegging, algemene vervoer, soek/redding en vlieëniersopleiding. 'N Versameling van hierdie vliegtuie is gebruik deur die Duitse Condor Legion wat tydens die Spaanse Burgeroorlog (1936-1939) bedrywig was, en die oorlog was 'n soort toets vir nuwe Duitse toerusting, soos die beroemde Messerschmitt Bf 109-vliegtuig. Toe die Tweede Wêreldoorlog Europa weer in September 1939 vind, word die vliegtuig weer gedruk in sy basiese torpedo-aanvalrol, ook met die lê van pligte. Verkenningsondersoeke is gedurende die vroeë diensloopbaan gepeper voordat die lyn in die ander gelyste rolle in 1942 gebruik is. In 1944 het die reeks sy tegnologiese en operasionele doel bereik - swaar uitgeklasseer deur nuwe rasse vlotvliegtuie en onderskepe eenvliegtuigvegters van die vyand.
In die praktyk word die He 59 as 'n vliegtuig met goeie hantering beskou, maar nie sonder foute in die ontwerp daarvan nie. Die enjins - 2 x BMW VI ZU V12 -vloeistofgekoelde enjins van elk 660 perdekrag - word as ondermagtig beskou vir die vliegtuigraamwerk en die prestasie was dus nooit op peil nie. Prestasiespesifikasies bevat 'n maksimum snelheid van 137 myl per uur met kruissnelhede in die 115mph -reeks. Operasionele reekse (585 basismyl, 950 myl veerboot) was 'n ander beperkende kwaliteit wat die vertroue op hulpbrandstoftenks gedwing het om meer diens te bereik. Die diensplafon van die vliegtuig bereik 11.480 voet. Bewapening was 'n ander tekort aan die produk - 3 x 7,92 mm MG 15 -masjiengewere is in verdedigingsposisies by die neus-, dorsale en ventrale gebiede gebruik. Die aanvallende bomlading was gelykstaande aan 2,200lb konvensionele valbomme of 'n enkele 1,764lb torpedo. Oor die algemeen traag en bewerig, kan die He 59 maklik die slagoffer word van geallieerde vegters of oorlogskepe wat dit teëkom.
Heinkel het verskeie variante van sy He 59-produk gebou onder leiding van die He 59a en He 59a 'eenmalige' prototipes. Hy 59A was veertien toetsvliegtuie. Hy 59B-1 het gedien as sestien voorproduksies. Die He 59B-2 was 'n verbeterde vorm en He 59B-3 het 'n verkenningsvariant geword. Hy 59C-1 was 'n ongewapende afrigter gevolg deur He 59C-2 as 'n Air-Sea-reddingsvliegtuig met die nodige toerusting. Hy 59D-1 was 'n 'kombinasie'-merk wat die fasiliteite en funksionaliteit van beide die C-1 en C-2 variante insluit. Hy 59E-1 was 'n toegewyde torpedobomwerper-afrigter en He 59E-2 'n verkenningsafrigter. Op dieselfde manier het Hy 59N diens gedoen in navigasie-opleiding en is omgeskakel deur 'n voorraad bestaande He 59D-1-vliegtuie.
U kan slegs die MG 15 of die MG 81 of die MG 131 gebruik.
Een buigsame voorwaartse vuur 0,79 duim MG FF-kanon in die boogposisie in die regte romp,
een buigsame 0,31-duim MG 15-masjiengeweer in die boogposisie in die linker romp,
een buigsame, agterwaarts afvuurde 0,51 duim MG 131-masjiengeweer in die rugposisies in albei romp,
een buigsame 0,31-duim MG 15-masjiengeweer wat in die ventrale posisies in albei rompe, na agter geskiet word,
een buigsame 0,31-duim MG 15-masjiengeweer wat in die syposisies in albei rompies sywaarts afskiet.
Produksie nr. -
Taktiese nasien / Imatriculation -
Drukgrootte / 300 DPI -
Gepubliseer met outeurs toestemming -
Německý pětimotorový vlečný letoun He 111 Z-1 zcela jistě patřil k velmi nevšedním letounům, které používala německá Luftwaffe. Vir die eerste keer kan Ernst Udet, 'n groot aantal van die beste motorvoertuie van Ernsta Heinkela en Rostoku gebruik word. Ons kan 'n groot aantal lugversorgers vir die Messerschmitt Me 321 kry, maar dit is ook moontlik om Messerschmitt Bf 110 te ontvang. Die profesor Heinkel het 'n goeie idee om die prototipe van 1941 te gebruik, en hy het die 111Z V-1 "Zwilling" (Dvojčata).
Vele čný letoun He 111 Z vznikl spojením dvou letounů He 111 H-6, spojeny byly pouze křídlem, ocasní plochy zůstaly zachovány, stejně jako kompletní podvozky obou původních letadel. Spojení křídel, nebylo určitě jednoduchou záležitostí, jak by se na první pohled zdálo, celá vnitřní část křídel musela být nově přepracována, původní vzepětí muslo být ons in 'n motor in die stad, maar ons kan nou 'n porselein in 'n motor sit. Ons kan 'n vlieënier met 'n lewendige motor in 'n motorhuis of 'n motorhuis, 'n vlieënier of 'n vlieënier na 'n swaaipan oor 'n groot aantal motorvoertuie stuur. Ons kan u 'n meganika, 'n motor of 'n motor gebruik, maar ook 'n groot aantal tegnieke en tegnologieë.
Die prototipe van V-1 en V-2 kan waarskynlik 'n probleem wees, maar dit is ook moontlik om 'n motor te gebruik.
Op dieselfde tyd 1941 het Luftwaffe 'n spesiale ontwerp vir die latere tydskrif Heinkel A. G. na 'n goeie 1942-tydperk, maar dit is ook 'n goeie idee om He 111 H-6 en He 111 H-16 te sien. Ons kan nie meer 'n operasie hê nie.
Heinkel He 111 Z-1 versnel die Messerschmittem Me 321 vir die motor van Walter. "Zwilling" is 'n goeie idee om Gotha Go 242 te bereik. Prodlouhé přelety bylo možno podvěsit pod oba trupy letounu celkem čtyři přídavné palivové nádrže po 900 litrits, celková zásoba paliva potomč
Vlečné letouny spolu s kluzáky Me 321 Gigant byly poměrně dlouho na základně ve Francii, kde se připravovala operace Herkules, což mělo být obsazení ostrova Malta, později probíhaly přípravy na obsazení Ańzow en Baznow, Stazomu en Baznow, Stázów en Baznow, Stázow en Báznovie nakonec se zúčastnily zásobování německého předmostí na Kubáni, na zpáteční cestu odvážely raněné vojáky, vlečný letoun pojal 30 vojas en 'n kluzák sto en více. Na 1943 is dit moontlik dat ons 'n goeie plek vir Německa en 'n později zase vir Francie kan hê. U kan ook 'n operasie op Sicílii gebruik, maar dit kan ook 'n nuwe funksie wees. Jednotka "Zwillinge" byla rozpuštěna v roce 1944, en t e době měla ve výzbroji pouhé čtyři letouny He 111 Z.