Die moderniseringsteorie en geskiedenis is eksplisiet gebruik as riglyne vir lande wat ywerig is om spoedig te ontwikkel, soos Sjina. Modernisering is selfs voorgestel as die nuttigste raamwerk vir wêreldgeskiedenis in Sjina omdat een van die ontwikkelende lande wat laat begin ontwikkel het die volgende gesê het: "Sjina se modernisering moet gebaseer word op ervarings en lesse van ander lande."
Modernisering het in die laat 19de eeu na vore gekom en was veral gewild onder geleerdes in die mid-20ste eeu. Een van die bekendste voorspraakmakers was die Harvard-sosioloog Talcott Parsons. Die teorie het die belangrikheid van gemeenskappe wat oop is vir verandering beklemtoon en het reaktiewe kragte beskou as 'n verhindering tot ontwikkeling. Om tradisies te bewaar slegs omdat dit tradisies was, is ook beskou as afbrekend tot die ontwikkelingsproses. Voorstaanders van modernisering het in twee kampe verdeel: optimiste en pessimiste. Die optimiste het geargumenteer dat dit wat 'n moderniseerder sal beskou as 'n vertraging van die teorie (gebeure soos die Irannese rewolusie of die moeilikhede in Libanon) slegs tydelike vertragings is, maar dat die moontlikheid van modernisering steeds bestaan. Pessimiste het geargumenteer dat sulke nie-moderne areas nie daartoe in staat is om modern te word nie.
↑ Qian Chengdan, 2009. Constructing a New Disciplinary Framework of Modern World History Around the Theme of Modernization. Chinese Studies in History, 42(3):7-24, Lente; in EBSCO