Wat 'n drag queen-karaoke-kompetisie my oor die Filippyne geleer het - Inligting
Sy het die gehoor gevra om tussen Whitney Houston en Mariah Carey te kies en 'n gegeurde gegiggel op die halfvol kroeg voor die verhoog te gooi terwyl sy haar hare omgooi.
'Ek kan alles doen, skat,' skree sy en soen op 'n solo-buitelander wat agter 'n tafel neersak, met 'n leë emmer vol San Miguel-bottels voor hom. Hy het net dronk geglimlag.
'Ek weet wat jou minder skaam kan maak: Lady Gaga.'
Ons het pas in die kroeg van die hoofdrol in Puerto Princesa, op die Filippynse eiland Palawan, rondgedwaal om 'n broodnodige bier na die ete te kry. Dit was 'n besonder warm nag en 'n bier of twee sou net genoeg wees om ons te laat slaap in die swaar aandlug.
Ons het dus die lyn vir die bier-spyskaart gevoer, en sy het skielik bewus geword toe sy 'n volledige weergawe van 'Bad Romance' begin. My kakebeen sak. Sy slaan nie juis die note nie, maar sy hou die liedjie met haar hele siel uit. Ons wange spoel van haar energie en gees ... maar dit was nie alles nie.
'N Oostenryker wat ek in die koshuis ontmoet het, het na my toe neergebuig. 'Hoe doen hy ... doen sy dit? Ek bedoel dit wegsteek? "
My oë het na die suide gesoek, en seker genoeg êrens onder waar die slinkende verbande rok aan haar heupe gegryp het, was sekerlik iets wat terugtrek.
Sy vang my agter die spyskaart aan en staar met haar oortuigendste slaapkamer-oë om van die verhoog af na my toe te beweeg voordat sy skielik stop en haar kop in 'n hartstogtelike "Oh-oo-oh-oo-ohhhhhh…" kantel.
Dit was toe haar lewensmaat wat na die verhoog stap, 'n buitengewone groot dameskind met 'n sieraad met 'n rok en 'n gekrulde pruik wat harmonieër met die lied. 'Gee dit op vir Tina!' skree hy oor die liedjie terwyl Tina gesing en gesing en gesing het.
So het ons gedoen. Homoseksuele en lesbiese paartjies hang in die uithoeke. 'N Tiener verjaarsdagpartytjie is net terloops ingedien. Ons buitelanders het natuurlik direk in die middel van die kamer gesit. Maar sonder versuim het almal hul San Miguels na Tina grootgemaak.
'En ek is Marcos,' het Tina se geliefde aangekondig toe die liedjie dood is. 'Maar jy kan my ook Beyoncé noem.' Marcos flits met 'n tandige grynslag en lig sy liggaam op na 'n tafel en kruis sy bene verleidelik.
Ek het gelag, en Marcos het my oë toegesluit.
'Ag skat, my grappies is kort, maar my penis is baie lank.'
Die hoeveelheid persoonlikheid in die kamer het verdubbel met die toevoeging van Marcos, maar Tina het voortgegaan om die verhoog te oorheers. Ek het selde iemand gesien met soveel vertroue, soveel stamina om presies te wees soos sy wou wees. Dit klink 'n drietal, maar 'n deel van my het haar bewonder.
Daar word van hulle verwag om entertainers, kunstenaars of in die kreatiewe beroepe te wees, en daar word verwag dat hul verhoudings tradisionele geslagsrolle sal naboots. Hul leefstyl word geduld solank hulle aan hierdie stereotipes voldoen.
Aan die einde van die eerste een (van wie weet hoeveel), het ons teruggedwaal na die koshuis om aan die slaap te raak van die motorfietsryke en skreeuende hane. Tina het ons almal individueel gesmeek terwyl ons uitgereik het (sy het toe al ons name verneem), en ons het nog 'n paar gay paartjies verlaat wat op pad was in 'n gesin met 'n paar klein kinders.
'Sekerlik 'n familie-aangeleentheid,' het my vriend gesê.
Maar die feit is dat die Filippyne in die algemeen buitengewoon verdraagsaam is teenoor LGBT-lewenstyle (in werklikheid, na bewering die vriendelikste in Asië), iets wat veral verbasend is, gegewe die mate waarin die land se etos gevorm word rondom Katolisisme, patriargie, konserwatiwisme en tradisie. . Uit 'n ondersoek wat in 2013 deur die Pew-navorsingsentrum vrygestel is, het dit aan die lig gebring dat 73% van die Filipinos wat ondervra is, van mening is dat 'homoseksualiteit deur die samelewing aanvaar moet word', 'n syfer groter as die land se Asiatiese eweknieë - Japan was 54%, Korea. teen 39%, en Maleisië op 9% - en selfs 'n groot deel van die Westerse wêreld ingehaal (die Verenigde State was 60%). Die resultate strook ook heeltemal met die wêreldwye neiging dat die belangrikheid van godsdiens in mense se lewens negatief gekorreleer word met die voorkoms van LGBT-aanvaarding.
Natuurlik het die land nog steeds 'n aandeel aan LGBT-aangeleenthede, veral op wettige / regeringsvlak - gays kan byvoorbeeld steeds nie trou nie, en haatmisdade word dikwels nie aangeteken nie omdat die polisie nie die hulpbronne het om dit as sodanig aan te meld nie. Sedert 2011 lê 'n anti-diskriminasie-wet in die Kongres in slaap. Boonop beweer lede van die LGBT-gemeenskap in die Filippyne dat hoewel hulle aanvaarding van die groter bevolking ervaar, dit beperk is tot 'n sekere stel parameters. Daar word van hulle verwag om entertainers, kunstenaars of in die kreatiewe beroepe te wees, en daar word verwag dat hul verhoudings tradisionele geslagsrolle sal naboots. Hul leefstyl word geduld solank hulle aan hierdie stereotipes voldoen.
Maar selfs in lande waar homoseksuele persone deur die wet beskerm word, is die groter stryd om 'n samelewing te kweek wat homoseksualiteit as 'n aanvaarbare lewenstyl beskou, en dit verwarm tot voortdurende liberale verandering. Hierdie sosiale klimaat groei in die Filippyne, met 'n progressiewe gees wat wortel skiet. Onlangs is 'n wetsontwerp op reproduktiewe gesondheid goedgekeur om vroue toegang tot reproduktiewe gesondheidsorg te gee, en daar is nou ook 'n politieke party vir LGBT-Filipino's - albei reuse-vordering vir 'n tradisioneel konserwatiewe, ontwikkelende Suidoos-Asiatiese land.
Homoseksuele beroemdhede, in die openbaar sigbare ondernemers, professore en politici het 'n baie dominante teenwoordigheid in die Filippyne, wat help om die houding van die land teenoor homoseksualiteit te vorm, gepaard met verhoogde opvoeding oor seksuele oriëntasie. Selfs die nasionale polisie het LGBT-sensitiwiteitswerkswinkels ondergaan.
LGBT-lede word wêreldwyd teen diskriminasie ondervind, en dit is moeilik om lofbetuigings aan 'n land toe te ken omdat hulle verbetering toon as die werklikheid is dat soveel daaglikse onregte ondervind om bloot hulself te wees. Maar met die groeiende verdraagsaamheid en duidelike veranderinge wat vir die konserwatiewe, Katolieke volk van die Filippyne uiteengesit is, is daar geen sosiale of antropologiese verskonings vir menseregte nie.
Hel, selfs ek het 'n bietjie bloos, my kop effens geklap en gek soos 'n gek toe Tina haar melodieë die eerste keer uitgesteek het, maar hoekom sou 'n drag queen-karaokekompetisie nie net nog 'n uitvoering wees wat die gesin kan speel nie? Ten minste as hulle 'n bietjie ligter raak op die grappies van die penis.
Kyk die video: That Time Aja Did One Last Drag Show at Her Favorite Bar
Copyright © jorgemolder.com | Wat 'n drag queen-karaoke-kompetisie my oor die Filippyne geleer het...