Waters Waar Rus Is: 2008
Bevry ons van wolf in skaapsklere
Piet Jacobs, ketelmaker van die Vrystaatse goudveld en geestelike leier in Woord in Aksie-geledere, vertel 'n kontemporêr toepaslike storie van die wolf wat, vanweë ouderdom, só maer en uitgeteer was dat hy nie langer meer sy prooi self kon vang nie. Hy móés dus 'n plan maak.
'n Goeie vriend van Wolf gee hom toe raad. Hy moes hom soos 'n skaap laat vermom en só toegang tot Boer se skaaptrop kry. So ontwerp 'n geleerde professor toe vir hom 'n netjiese skaapvermomming. Met dié vervalste skaapkleed aan onder die kudde, kry 'n skaap - ongelukkig vir Wolf - die wolfsreuk, raak benoud aan die blêr, en daar vlug die hele trop.
Die professor moes toe maar wéér help en so verander hy toe Wolf se reuk na dié van 'n skaap s'n. Met Wolf se volgende roofpoging herken een van die skape ongelukkig sy wolfstem, en so misluk dié poging ook.
Wéér moet die professor help, en opereer aan Wolf se stembande en doen so 'n skaapstem-oorplanting op Wolf. Nou is Wolf se voorkoms, sy reuk en sy stem volmaak aangepas by dié van sy prooi. In sy volgende roofpoging, en ongelukkig vir Wolf, sien een van die skape dat dié "skaap" in die skaaptrop dan die spoor van 'n wolf trap, en daar vlug almal weer.
Die les uit dié eenvoudige storie? Ek kan lyk, ruik en praat soos 'n skaap, maar die spoor wat ek nalaat, verraai my ware identiteit as vyand van die kudde. Esegiël 22:23-31 beskryf voortreflik die wolwespektrum van regeerders, priesters, amptenare, profete en burgers in ons land. Heel gepas word dit ook gesê : Ware vrede is nie die afwesigheid van oorlog nie, maar wel die aanwesigheid van God.
Sóós in Jacobs se storie was Suid-Afrika se "wolwe" vanjaar dikwels bedrieglik in skaapsklere vermom. Mag 2008 die einde inlui van die wolwe-in-skaapsklere-era, en 2009 ons nader bring aan die bevryding van wolweregeerders, -amptenare, -burgers en -teoloë, en ons lei na wáre vrede.
Boesak span sy seile na die wind
In eiebelang beoefen jy 'n beroep ; in belang van jou medemens volg jy 'n roeping - so lui die gesegde. In dr. Boesak se geval blyk die winsmotief voorrang bo die diensmotief te geniet ; dat hy veel eerder 'n speler in die politieke beroepsliga as in die kerklike roepingsliga wil wees. Boesak se skaamtelose gelyktydige flankering met die ANC én Cope, gedryf deur eiebelang, is baie opmerklik. Hy bied homself aan die hoogste bieër van dié twee wat hom die grootste persoonlike voordeel bied.
By uitnemendheid 'n opportunis en pragmatis, span Boesak sy seile na dié windrigting waarin die politieke winde van verandering tans die gunstigste vir hóm waai. So word daar berig in "Boesak-betowering" (DB,17.12.2008), dat hy 'n opruiende toespraak by Cope se stigtingsvergadering gehou en 'n helde-ontvangs hom te beurt geval het, en "Die charismatiese Boesak...die skare in beswyming gehad het met sy retoriek."
Vooraf het die ANC hom "met verskeie aanbiedinge genader, (maar hy) Het gesê daar is te veel vervreemding tussen my en die ANC", en tog darem ook nie só 'n groot afstand dat dit hom daarvan weerhou het om die ANC te versoek om in die ambassadeurspos by die Verenigde Nasies aangestel te word nie.
Boesak is by uitstek 'n platform-soeker. As aktivis en opruiende orator wil hy gehóór word. Die beperkende ruimtes van kansel, kerk en teologie pas nie langer sy selfgewaande statuurgrootte nie. Boesak speel baie duidelik 'n dubbele rol - soms die verpolitiseerde geestelike ; dan weer die begeesterde politikus - wat kerk en teologie beslis nie ten goede kom nie. Wil hy nie maar "die skape van Sy weiding" finaal vaarwel toeroep, en so ook die US-kweekskool, en hom voltyds as beroepspolitikus aan die politiek wy nie?
Daar mag seker ook na die "Boesak-fenomeen" verwys word soos wat daar vroeër na die "Buchan-fenomeen" verwys is.
Afrikanervolk, hou Geloftedag in ere!
Het daar enigiets onuitwisbaar gegraveer oorgebly in die historiese geheue van die Afrikanervolk wat betref die verraderlike moord op Retief en sy manne op 6 Februarie 1838 as die aanleidende gebeure tot die vooraf Gelofte en die Slag van Bloedrivier van 16 Desember 1838?
Tot watter mate het ons - nageslag van die Voortrekker-pioniers - ingesuig en verstrengel geraak in 'n samelewing van alkoholmisbruikende, sportmal, TV-benewelde, statusbewuste, geldverslaafde en geloofsontspoorde individue, simptomaties van ons disintegrerende volksolidariteit?
Die nuwe politieke en staatkundige bedeling het Geloftedag gekaap vir die doeleinde van 'n (mislukkende) horisontalisties mensgesentreerde ideologie, gerig op die kwasi-versoening tussen skepsels dikwels juis van 'n onversoenbare aard (sien 2 Korintiërs 6:14-16).
Die eens geestelike lewensaar en transendentale naelstring wat 'n volk-in-wording en sy God innig aan mekaar gebind het, is afgebind, en ons - as nageslag - neem daarmee verlief. Ons staan skuldig voor God aan troubreuk teenoor Hom en die Gelofte voorafgaande tot 16 Desember 1838. Hy sê immers baie duidelik in Sy Woord vir ons : "As jy aan God 'n gelofte gedoen het, moet jy nie versuim om dit te betaal nie. Hy hou nie van ligsinnige mense nie." (Prediker 5:3) En ook verder : "...'n eed in die Naam van die Here moet jy nakom". (Matteus 5:33) Levitikus 19:12 sê dat die aflê van 'n vals eed in Sy Naam die Naam van God ontheilig.
Wil ons 'n ligsinnige nageslag wees? Nee, beslis nie! Wil ons die Gelofte van 16 Desember 1838 tot valse eed maak? Nee, beslis nie! Wil ons die Naam van God ontheilig? Nee, beslis nie! Kom dan, Geloftevolk, laat ons Geloftedag ernstig bejeën en dit in ere hou. Slegs die God van 16 Desember 1838 - die onveranderlike Een - kan ons nakomelinge in hierdie gewelds-geteisterde land laat oorleef en enduit bewaar.
Max benodig 'n Damaskus-ervaring
Murray La Vita sê in sy artikel, "Die bevryding van Max du Preez" (DB,28.11.2008), Du Preez het "...op die stoep van sy huis gesit. En toe begin hy huil. 'n Nag lank (oor) tonele van die volkslagting (in) Rwanda".
Die Rwandese volkslagting was die "sneller" vir Max se tranevloed, en toe word gebeure uit die vorige Suid-Afrikaanse bedeling summier gelyk gestel aan dié van Rwanda - 'n uiters onvanpaste, verwronge en onbillike vergelyking.
Ironies genoeg beroep Du Preez hom op sy stoere Afrikaner-afkoms, maar hy benut tog elke moontlike geleentheid om sy wit mede-Afrikaners te verguis.
Hierteenoor sê prof. Jonathan Jansen, 'n voormalige "struggle"-deelgenoot (Rapport,23.11.2008) : "Hy's siek en sat vir mense wat apartheid die skuld gee vir alles." Met sy aanstelling as dekaan van die fakulteit opvoedkunde aan die Universiteit van Pretoria, het hy "...gegaan om die wit kinders te transformeer. En toe transformeer die wit kinders my." 'n Wit eerstejaarstudent vra hom een oggend voor klas of sy vir hom kan bid. "En ek huil jong, en sê maar natuurlik kan jy vir my bid, kind."
Sowel Du Preez as Jansen het gehuil, maar om uiteenlopende redes. Die verskil tussen dié twee se "gehuil" lê opgesluit in die Damaskus-metafoor. "Saulus" du Preez het nog nie 'n wáre ontmoeting met sy eie mense gehad nie ; "Paulus" Jansen, daarenteen, wel met Du Preez se mense.
Suiwerheid van teologie is op die spel
Suid-Afrika is tegelyk 'n multi-kulturele én multi-religieuse land, bestaande uit verskillende kultuurgemeenskappe wat dinge nié altyd eenders sien en vertolk nie. Een daarvan is die Christelike geloofsterrein.
'n Kritieke vraag is : Durf Protestants-gereformeerde Christene die kultureel-bepaalde interpretasies van die Evangelie binne individuele kultuurgemeenskappe ignoreer?
In sy boek, Dominee, Are You Listening to the Drums?, sê A.S. van Niekerk : "Theology should pay attention to cultures...(and) Communication takes place in a cultural context ; the source of the message, the message itself and the receptor are all part of a cultural framework." Verder : "...the theologies, philosophies and problems of Africa should also be allowed to play a role in shaping a truly South African theology...(and) Africa should become a partner in...this indigenous theology (therefore)...there will have to be co-operation between White (European) and Black (African) theology."
Dit plaas prof. Piet Naudé se vroeëre opmerking in skerper fokus wanneer hy sê : "As Khayelitsha en Stellenbosch, Bloemfontein en Botshabelo, Tukkies en Alexandra nie met mekaar versoen word nie, sien hy (Naudé) nie 'n oplossing nie" (DB,08.10.2008).
Van Niekerk blameer die "wit teologie" - beperk tot 'n oorwegend "wit konteks" - vir "...a Black theology (to) come into existence to reflect a Black context. This theology aims at Black liberation, it rejects Western standards and examines African tradition for an alternative theological framework and for 'a totally new social order'." En verder : "...the desperate suffering of Blacks...are to be blamed not only on the Whites but also on 'the White man's God'."
Is dit Bybels aanvaarbaar dat daar 'n "alternative truly indigenous South African theological framework" vir Christengelowiges ge-"shape" sal word? Is dit waarheen die "nuwe teologie", onder meer, met die kerk op pad is? Indien wel, plaas dit teologiese suiwerheid op die spel, en sê ek nee dankie vir kerklike eenwording op dié sinkretistiese teologiese fondament.
God, of Darwin?
In minder as 'n honderd jaar het die geloofsbehoeftes van Afrikaanssprekendes, deur Jacques Kriel geïmpliseer, "geëvolueer" vanaf die Bybel in Afrikaans tot "Darwin in Afrikaans, asseblief" (BY, 29.11.2008).
Kriel bepleit 'n vertaling van Darwin se Christelik-ondermynende werke, On the Origin of Species en The Descent of Man, in Afrikaans. Kriel oordeel misleidend dat die Christelike geloof (tese) en die evolusieleer (antitese) tot 'n sintese versoen kan word. Hy skroom nie om natuur en Skriftuur van mekaar te skei en sodoende die soewereiniteit van God as Skepper, Sy skepping en Sy Woord te verkrag nie.
Die gesag van die Bybel word ontken volgens 'n prosedure waarvolgens God en werklikheid dualisties van mekaar geskei word; dan die skeiding tussen geloof en wete (kennis) en die deïstiese ontkenning van die reëele verband tussen God en werklikheid; dan die rasionalisme, empirisme en relativisme wat uitloop op 'n horisontalisme waarin die werklikheid ontgeestelik word.
Kriel is 'n goeie voorbeeld van beïnvloeding deur die leermeester; in sy geval prof. Degenaar wat sê "dat die Christendom met sy wêreldbeeld as uitgedien beskou moet word."
Kriel werp die Christelike geloof in een poel met die Judaïsme, Islam, Hinduïsme, Buddhisme en Afrika-godsdienste, want almal werk "met die begrip van 'n skepper-God (of skeppergode) en vertel almal skeppingsverhale." Dit is duidelik dat die evolusie-teorie die beoogde eenwêreld-godsdiens van die toekoms moet bevorder.
Die ruimte ontbreek om volledig op Kriel te reageer. Kriel sluit met die afdreiging dat "Sonder Darwin in Afrikaans sal Afrikaanssprekende studente...aan die agterste wetenskaplike speen moet bly suig!" Kriel, ons suig liewer aan die bors van ons geloofsmoeder, die alomvattende en gesagsvolle Woord van God.
Ons geslag word tans uittartend gekonfronteer deur die Goliats-evolusieleer en die Godloënende kampvegters daarvoor. Ons Christenjeug staan geoffer te word op die brandstapels van die evolusiegeloof terwyl ons geloofsleiers stilswyend toekyk.
Briewe gaan oor volk, nie identiteit
Stef Delport se skrywe, "Afrikaners het verskeie identiteite" (DB,18.08.2008), het betrekking. Reaksie op my brief, "Historici moet help sê wie Afrikaner is" (DB,05.08.2008), was te wagte, omdat die briefopskrif (met die klem op Afrikaner) - en nie deur myself gekies nie - nie korreleer met die inhoud van die brief (wat handel oor die Afrikaner as 'n volk) nie.
Ek respekteer Delport se persoonlike standpunt en definisie van 'n Afrikaner, dog dit sluit hoegenaamd nie aan by die inhoud van my skrywe van 05.08.2008 waarop hy reageer nie. Lees wéér my brief van 05.08.2008 en besef dan dat dit nié daarin gaan oor Afrikaner-identiteit nie, maar wel oor die Afrikanervolk. Daar is, hoewel verwant, 'n verskil in betekenis tussen die begrippe "identiteit" en "volk".
Gemelde brief van my was in antwoord op generaal Muller se vraag : "Het Afrikanervolk ooit bestaan?", (DB,02.08.2008). Muller vra dié vraag na aanleiding van my skrywe, "Wat word van die Afrikanervolk?" (DB,29.07.2008). Die vertrekpunt én fokus van my eie, asook Muller, se skrywes, was "volk" en nié "identiteit" nie.
Is Belharbelydenis godslasterlik?
Volgens die Bybel is dit godslasterlik om te kenne te gee, of te insinueer, dat jy God is. Jesus is van godslastering beskuldig omdat Hy gesê het: "Ek en die Vader is een." (Johannes 10:30,33) en: "Mens, jou sondes is jou vergewe." (Lukas 5:20,21)
Die Belharbelydenis verklaar: "Ons glo...dat geskeidenheid...tussen mense en mensegroepe sonde is...dat 'n weiering om sigbare eenheid...na te jaag, sonde is." Johannes 17:20,23 dien as gewaande Skrifbewys hiervoor.
Ek lees niks van sónde hierin nie; wel van eenheid, maar beslis nie opportunisties-eensydig vertolk as "sigbare eenheid" nie, maar wel volgens 1 Korintiërs 6:17 wat sê: "Wie hom met die Here verenig, is geestelik een met Hom."
Indien 'n persoon of instansie dus sê wát sonde is, moet dit tog geskied op grond van 'n sondemaatstaf. Daar bestaan slegs 'n enkele sondemaatstaf, en dit is die Woord van God. Enigeen wat sigself aanmatig tot self-geïnisieerde, insinuerende sonde-uitsprake van buite, of inlees in, die Woord, gee daarmee te kenne dat hy God-speel, en is derhalwe skuldig aan godslastering.
In die Begeleidende Brief by die Belydenis van Belhar word gesê: "Ons spreek hierdie belydenis uit teen 'n valse leer...wat die Evangelie self in ons Kerk en land bedreig...en...dat vele...daardeur gekondisioneer is" en, daarom, "halwe waarheid leer glo het as die volle waarheid."
Die ken van "volle waarheid" is uitsluitlik 'n Goddelik-unieke eienskap, want Jesus is "die weg en die waarheid en die lewe" (Johannes 14:6). Die mens ken waarheid slegs maar gedeeltelik (1 Korintiërs 13:12b). Wanneer die Belharbelydenis dus 'n "valse leer" herken, wat op 'n "halwe waarheid" gebou is, omdat hyself oor 'n "ware leer" beskik wat, by implikasie, op "volle waarheid" berus, dan is dit ongetwyfeld 'n toekenning van 'n Goddelik-unieke eienskap aan homself.
In die lig van die voorafgaande lyk die Belharbelydenis se sonde- en waarheidsmaatstaf godslasterlik verdag. (ngn)
Distansieer van teologie-tipe
Sonder om Angus Buchan, bekend vir die merkwaardig Christelik-geestelike herlewing wat tans onder sy leiding geskied, by die naam te noem, loods prof. Julian Müller in sy artikel, "Beleef ons 'n godsdienstige verdonkering?" (DB BY 02.08.2008), 'n subtiel-verdagmakende aanval op Buchan.
In sy slotparagraaf sê Müller skaamteloos-blatant: "Ons moet...onderskei...en die moed...hê om...goedkoop godsdienstige propaganda te verwerp en mense daarteen te waarsku." Müller is korrek met sy waarskuwende gedagte, maar dan wel dat Christene dringend teen Müller se eie bepaalde teologiese denke gewaarsku behoort te word.
Enkele voorbeelde uit sy teologiese denkraamwerk: Hy sê: "Dit gaan alles ten diepste oor die verhouding tussen geloof en verstand." Vreemd egter dat my Bybel ten diepste verwys na ons verhouding met God en Sy Seun onder die leiding van die Heilige Gees.
Müller beweer "wetenskaplike teorieë...(het) mense gehelp om nie...slagoffers van godsdienstige manipuleerders te wees nie." Gedeeltelik weer korrek, dog Kolossense 2:8 waarsku ons ook om teen teorieë en argumente te waak wat ons van Hom weglei (deur misleiding soos dié van Müller).
Hy sê deur middel van navorsing is ontdek "dat verskynsels wat in die Bybelse tyd aan duiwelbesetenheid toegeskryf is...siekteverskynsels is waarvoor medikasie 'n oplossing bied." Weer eens gedeeeltelik waar, dog die Bybel word subtiel verdag gemaak en die Goddelike Almag negeer.
Müller konstateer: "Natuurrampe...is gewone natuurverskynsels en nie die straf van God nie", 'n goeie voorbeeld van hoedat hy die Skepper en die skepping dualisties van mekaar skei en die Skepper as onbetrokke by Sy skepping projekteer.
Müller ontmasker homself as evolusionêr ingestel met die stelling: "Ewolusie staan nie in kontras met die skeppingsverhale van Genesis nie" en "kan die gelowige nou dankbaar wees oor argeologiese ontdekkings wat nuwe lig werp op miljoene jare van ewolusionêre ontwikkeling."
Ten slotte betoog Müller: "Ons het opnuut 'n behoefte aan bevryding van bygeloof." Hy beskryf bygeloof as "naïewe, kinderlike geloof." Ek distansieer my beslis volkome van Müller se tipe van teologie. (ngn)
Historici moet help sê wie Afrikaner is
Die vraag in generaal Muller se brief, "Het Afrikanervolk ooit bestaan?" (DB,02.08.2008), het betrekking.
My oupa, 'n burger van die Republiek van die Oranje Vrystaat, was op kommando tydens die Anglo-Boereoorlog (ABO). Hy is gevange geneem en verban na Diyatalawa in Ceylon, vandag bekend as Sri Lanka. By sy tuiskoms, saam met andere, het hy vir twee sjielings en ses pennies per dag met 'n pik en graaf aan paaie moes werk omdat plase deur die Engelse verniel was.
My pa is tussen 1902 en 1910 in die Oranjerivier-kolonie as Britse onderdaan gebore. Ek is in die Kaapprovinsie in die Unie van Suid-Afrika gebore. Vyf geslagte is gebore tydens vyf verskillende staatkundige bedelings. Waar plaas dit my, my kinders en kleinkind wat betref ons volksgenootlikheid? Is ons lede van die Boerevolk of die Afrikanervolk?
In Kaapland en die Tweede Vryheidsoorlog (1937), beskryf C.J.Scheepers Strydom die besondere aandeel van "koloniale" Afrikaners aan die ABO. In So het hulle gesterf! Laaste ure van diegene oor wie die doodsvonnis in die Kaapkolonie uitgespreek en voltrek is gedurende die oorlog van 1899-1902 (1940), versamel deur G.Jordaan, word die verhale vertel van hulle wat in dié kolonie tereggestel is weens hul ondersteuning van hul volksgenote in die Boere-republieke.
Wyle Jopie Fourie het kort voor sy teregstelling op Sondagoggend 20 Desember 1914 gesê : "Moet my tog nie in my gesig skiet nie. Ek het 'n groot Afrikanerhart, daar is genoeg plek om my te skiet."
Alhoewel woorde en hul betekenisse geweldig belangrik is en sowel kan insluit as uitsluit, dink ek tog die begrip Afrikanervolk is meer inklusief om ook volksgenote buite die grense van die toenmalige Boere-republieke in te sluit. Wat van Boere-Afrikanervolk? Historici, help tog!
Staan Boesak voor 'n keuse?
Die Bybel leer ons dat Judas sy Meester verraai het, maar kan 'n meester ook sy volgeling(e) verraai? Dit wil
tog voorkom asof dit die geval is wat betref dr. Boesak en sy ANC-meester(s).
In die artikel, "Boesak pak ANC oor ras" (DB,01.08.2008), verskyn 'n foto van 'n glimlaggende Boesak met gebalde vuis omhoog, die swartmagteken as saluut aan die aanwesiges. Agter dié glimlag skuil egter skerp kritiek teen sy ANC-meester(s) toe hy die Ashley Kriel-gedenklesing aan die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) waargeneem het en Boesak "gevra (het) dat die regering die belofte van nie-rassigheid begin gestand doen." Sy toespraak het "dikwels die grense tussen politieke vergadering en gedenklesing uitgedaag" en "Mcebisi Skwatsha, Wes-kaapse sekretaris-generaal van die ANC, het die saal verlaat tydens die toespraak."
In 'n striemende aanval op ANC-politiek, waarin hy verwys het na "siniese politiek", "arrogansie van magshebbers" en "skaamtelose verwaarlosing van die massas", kom Boesak tot die belangrike gevolgtrekking dat "dit lyk of ons ons misgis het." Erken hy hiermee dat bruin mense ontnugter is en nié regtig die vrugte pluk van hul deelname aan die voor-1994 rewolusie nie?
Dit blyk 'n fase te wees in die lewe van die bruin gemeenskap waartydens hulle hul entoesiastiese steun aan "teoretiese" pre-1994 rewolusionêre slagspreuke moet beoordeel aan die hand van die "praktyk" van die post-1994 samelewing soos deur die ANC gerealiseer.
Ek twyfel of Boesak ooit die held sal word van diegene wat hom slegs doeldienlik wil manipuleer om 'n hansie-my-kneg rol te vervul. Waarom hom nie eerder skaar by sy eie mense en só na "hoër grond" streef deur hom te beywer vir hul algehele opheffing buite die politiek soos wat die Bruin Belange Inisiatief (BBI) beoog nie? Kan die ANC vertrou word met die bevordering van die belange van mense ánders as swart elitisme en nepotisme? Hierdie keuse is Boesak s'n. (ngn)
Hou jou by jou lees, Landman
Ons weet dat omstredenheid 'n wyse is om 'n kompartement in 'n wa van die publisiteitstrein te bespreek. So 'n voorbeeld is prof. Christina Landman ('n vrou) wat nie te lank gelede nie na kerktorings as manlike falliese simbole verwys het.
Nou weer, in haar artikel, "Soet jong mans nuwe toets vir kerk" , in Godsdiensperspektief (DB,18.06.2008), sit Landman haar verdagmaking van Christenmans voort. Sy neem Angus Buchan se saamtrek van 60 000 mans te Greytown as vertrekpunt daarvoor.
Landman sê : "Ek veronderstel die manne van die Greytown-sestigduisend is soet jong mans." Sy bel 'n paar (van dié duisende) en haal dan drie van hulle aan. Is hulle verteenwoordigend van die oorblywende 59 997 Greytown-Christenmans?
Op grond van die kommentaar van dié drie kom sy tot die gevolgtrekking dat "hier 'n nuwe manlikheid onder jong mans aan die opkom is." Belaglik vir 'n teoloog wat as "wetenskaplike" gereken wil word!
Sy gaan egter voort en sê : "Laat ek eers hierdie idee van die 'nuwe manlikheid' kontroleer met 'n groep mans wat bo 50 is." Laasgenoemde groep sê vir haar "maar hulle is nou so lus om 'n bietjie stout te word." Hierdie "stout" herlei Landman na manlike seksuele (wan-) gedrag wanneer sy daarop wys dat "baie meer aborsies op vroue bo 40 verrig (word) as op meisies. En dis nie jong mans wat hulle swanger gemaak het nie."
Teen dié agtergrond vra Landman "hoe die kerk gaan staan teenoor hierdie 'nuwe manlikheid' van die jong mans."
Liewe hemel, prof. Landman, is daar nie véél dringender kwessies waarmee die kerk homself moet besig hou as dat "soet jong mans ('n) nuwe toets vir (die) kerk" sal wees nie? Daar kan géén ander manlikheidsbeeld vir enige Christenman wees as dié een wat God se tydlose Woord aan hom toeken nie. Dit is beslis tyd dat Christenmans vir Landman sê : Skoenmaker, hou jou by jou lees!
Realistiese basis vir bruin uitdagings
Ek het lanklaas 'n artikel gelees wat van soveel hand-in-eie-boesem eerlikheid en nugtere objektiwiteit getuig as Philda Essop se "Só kan bruin mense hul uitdagings self aanpak" (DB,11.06.2008). Synde van 'n uitsonderlike gehalte, onderskei dié artikel sigself in die joernalistieke sfeer.
Essop weet waarvan sy praat en doen dit in reguit taal. Haar mense "ken die kuns van ware integrasie...word misken in die werkplek en politiek...wat weens regstellende aksie sukkel om te vorder...want ons het (kwansuis) nie hard genoeg geveg vir die politieke bevryding van die land nie."
Sy erken dat bruin mense tydens die vorige bedeling "sementblok-huise en 'n beter onderwysstelsel as ons swart broers en susters gehad (het)."
Essop het haar vinger op die pols met haar vraag : "Wat is die probleem in die bruin gemeenskap?" Haar antwoord is ooreenstemmend eerlik : "Dit is gebrek aan leierskap en trots op wie jy is." Vervolgens ontbreek daar "'n sterk gevoel van identiteit" , en, sê Essop : "Ons móét onsself ophef." Vir dié doel het "ons kinders...rolmodelle nodig (sodat) vooraanstaande bruin leiers...aan bruin kinders bekend gestel word."
Essop se artikel styg uit deurdat daar geen aanvallende of kwetsende verwyt daarin te vind is nie. Sodoende skep sy 'n realistiese basis vir bruin uitdagings in 'n veelvolkige samelewing. Só 'n visie bied hoop.
Joubert moet besef soort soek soort
Jan-Jan Joubert, politieke redakteur van Die Burger , hou homself baie opsigtelik besig met 'n futiele oefening waaraan hy met groot toegewydheid werk (DB,04.06.2008). Hy propageer en bemark 'n fiktiewe "produk" met die doel om dit aan al die lesers van Die Burger te verkoop. Hierdie "produk" staan as nie-rassigheid bekend.
Nie-rassigheid is die "produk" van veral die Europees-georiënteerde liberale denkingesteldheid aangaande die mens en sy samelewing ; totaal uit pas met sy Afrika-in-praktyk ekwivalent. Die nie-rassigheidsidee ontspring vanuit die evolusie-gedagte, wat rasseverskeidenheid en rassedifferensiasie verwerp. Daarvolgens is daar net één ras - die menslike ras.
In sy artikel, "Wat is bruin mense se regmatige plek in SA?", wys Joubert, op 'n beterweterige wyse, bruin mense daarop dat "by baie van hierdie (bruin) intellektuele 'n denkfout bestaan wat 'n mens kortliks sou definieer as rasgebaseerde denke" , en waarsku dan "rasgebaseerde denke is selfvernietigend."
Daar is sekerlik baie bruin mense wat vir Joubert sal wil sê om sy neus uit hul sake te hou en sy ongevraagde raad aan hulle ("Jy kerker jou gedagtes in op soek na 'n antwoord wat nie bestaan nie") eerder op homself van toepassing te maak en dit self te volg.
Gaan Jan-Jan Joubert dan nooit tot die insig kom dat die deursnee-mens met sy ewemens op 'n spontane en nié-gedwonge wyse identifiseer, assosieer en konformeer volgens die eenvoudige beginsel van "soort-soek-soort" nie?
Rektor belig nie-rassigheid
Was daar ooit 'n tyd vooraf in die alomvattende geskiedenis van die menslike bestaan waartydens eeue-oue aanvaarde waarhede aangaande die mens en sy wêreld só maklik en met soveel doeldienlikheid as "mites" afgemaak word soos wat dit wel deesdae aan't gebeur is?
Van die begrip "mite" sê die HAT: 1.oorlewering omtrent gode en godsdiens; godeverhaal 2.fabel, storie sonder grond. Binne die konteks van verklaring nommer een is dit wel so dat vele moderne teoloë, ook binne die geledere van die Protestantse Christendom, sekere gevestigde geloofswaarhede - soos die skeppingsverhaal, die bestaan van Abraham, Jona en die vis, Jesus se maagdelike geboorte en die bestaan van die duiwel - vandag op 'n skokkende wyse afmaak as sogenaamde "mites". Dit is in hoofsaak die gevolg van sulke moderne Skrifgeleerdes se aanvaarding van die Darwinistiese evolusieteorie, 'n teorie wat kontemporêr dan kwansuis die maatstaf sou wees vir alle pogings tot aanvaarbare wetenskapsbeoefening.
In verklaring nommer twee van die "mite"-begrip (fabel, storie sonder grond) verstrek die HAT drie verklarings vir die begrip "fabel" as bousteen van 'n "mite", te wete: 1.verdigte vertelling met 'n opvoedkundige doel, 2.versinsel, leuen, verdigsel 3.hoofinhoud.
Met die "fabel"-bousteen as hoofinhoud van die "mite"-begrip, met verklaring nommer twee as besondere betekenis daarvan (versinsel, leuen, verdigsel), kan dit kontemporêr binne 'n wye verskeidenheid van relevante kontekste toegepas word. Een so 'n relevante konteks is dié van nuwe begrippe waarvan die inhoud vaag en ongedefinieerd is soos die "nie-rassigheids"-begrip.
In, "Xenofobie-aanvalle 'toets idee van nie-rassigheid' " (DB,31.05.2008), sê prof. Swartz, rektor van die Nelson Mandela Metropolitaanse Universiteit, "...die term nie-rassigheid is in die laat 1940's en vroeg 1950's gebore, maar dat dit toe net 'n droom was (en)...is die term...steeds relatief 'leeg'. Swartz glo dat die 'mite' , dat daar verskillende rasse bestaan, eers gebreek moet word."
Swartz beweer verder: "Daar is net een ras en dit is die mensdom." (menslike ras) Vir hom is verskille tussen mense "net oppervlakkig" en is hy "sterk oortuig dat die vernietiging van dié mite die eerste steen in die fondament vir nie-rassigheid is." Van besondere betekenis is die "Swartz glo..."-gedeelte in die laaste sin van die vorige paragraaf waarmee daar wetenskaplik net mooi niks bewys word nie.
Mense sal wel verskil van Swartz, maar tog belig hy die waarskynlik fundamenteel onderliggende aanname waarop nie-rassigheid berus, naamlik dat 'n rasse-verskeidenheid 'n (onbewese) "mite" is. (ngn)