In Tibetan beteken die woord tonglen letterlik "stuur en neem." Dit verwys na bereidwilligheid om die pyn en lyding van onsself en ander in te neem en om ons almal geluk te stuur. Tonglen, of om jouself vir ander te verruil, is nog 'n bodhichitta-oefening om liefdevriendelikheid en deernis te aktiveer. Die bodhichitta-leerstellings wat Atisha na Tibet geneem het, sluit in die praktyk van tong.
Alhoewel daar baie maniere is waarop ons Tonglen kan benader, is die essensie van die praktyk altyd dieselfde. Ons inasem wat pynlik en ongewenste is met die opregte wens dat ons en ander vry van lyding kan wees. Soos ons dit doen, val ons die storie lyn wat saam met die pyn gaan en die onderliggende energie voel. Ons maak ons ​​harte en gedagtes heeltemal oop vir alles wat ontstaan. Uitaseming, ons stuur verligting van die pyn uit met die bedoeling dat ons en ander gelukkig sal wees.
As ons bereid is om selfs 'n oomblik met ongemaklike energie te bly, leer ons geleidelik om dit nie te vrees nie. Dan, wanneer ons iemand in nood sien, is ons nie huiwerig om die lyding van die persoon in te haal en verligting te stuur nie.
Begin met stilte en openheid wat op medelye beweeg
Die formele praktyk van tonglen het vier fases. Die eerste fase is 'n kort oomblik van stilte of openheid. Die tweede fase is visualisering en werk met die tekstuur, die rou energie, van claustrophobia en ruimtigheid. Die derde fase is die kern van die praktyk: asemhaling in alles wat ongewenste is en 'n gevoel van verligting asemhaal. In die vierde fase brei ons medelye verder uit deur ander wat dieselfde gevoelens ervaar, in te sluit. As ons wil, kan ons die derde fase en die vierde fase kombineer, en terselfdertyd vir self en ander asemhaal.
Dus is die eerste stadium van tonglen 'n oomblik van oop verstand, of onvoorwaardelike bodhichitta. Alhoewel hierdie stadium van kritieke belang is, is dit moeilik om te beskryf. Dit hou verband met die Boeddhistiese leer van shunyata - dikwels vertaal as "leegheid" of "openheid." As ons shunyata op 'n emosionele vlak ervaar, kan ons voel asof ons groot genoeg is om alles te akkommodeer, dat daar nie plek is om dinge vas te steek nie. As ons ons verstand ontspan en opgehou sukkel, kan emosies deur ons beweeg sonder om solied en prolifererend te word.
Die beginsel van openheid is fundamenteel vertroue in die lewenskwaliteit van basiese energie. Ons ontwikkel die vertroue om dit te laat ontstaan, om aan te hou, en dan om deur te gaan. Hierdie energie is dinamies, ongraspaarbaar, altyd in 'n toestand van vloed. So ons opleiding is om eers te sien hoe ons die energie blokkeer of dit vries, hoe ons ons liggame en gedagtes opspan. Dan oefen ons in versagting, ontspanning en opening aan die energie sonder interpretasies of oordele.
Die eerste blits van openheid herinner ons aan dat ons altyd ons vaste idees kan loslaat en met iets oop, vars en onbevooroordeeld verbind. Dan, as ons in die volgende stadiums begin asemhaal die energie van claustrophobia en ongewenste gevoelens, haal ons hulle in die groot ruimte, so groot soos die helder blou lug. Dan stuur ons alles wat ons kan om ons almal te help om die vryheid van 'n oop, buigsame verstand te ervaar. Hoe langer ons oefen, hoe meer toeganklik is hierdie onvoorwaardelike ruimte. Vroeër of later sal ons besef dat ons reeds wakker is.
Baie van ons het geen idee wat flikkerende openheid moet voel nie. Die eerste keer dat ek dit herken, was eenvoudig en reguit. In die saal waar ek mediteer, het 'n groot waaier hardop gejaag. Na 'n rukkie het ek nie meer die geluid opgemerk nie, dit was so aan die gang. Maar toe het die waaier skielik gestop en daar was 'n gaping, 'n wye oop stilte. Dit was my inleiding tot shunyata!
Om openheid te laat flikker, sien sommige mense 'n uitgestrekte see of 'n wolklose hemel - enige beeld wat onbeperkte ekspansiwiteit dra. In groepoefening word 'n gong aan die begin gerangskik. Net luister na die klank van die gong kan optree as 'n herinnering aan oop gees. Die flits is relatief kort, nie meer as wat dit nodig het vir 'n gong om resonerende te stop nie. Ons kan nie so 'n ondervinding hou nie. Ons raak net kortliks aan en gaan voort.
In die tweede stadium van die tong begin ons die eienskappe van claustrophobia inasem: dik, swaar en warm. Ons kan die claustrophobia as steenkoolstof of as geelbruin rookmis visualiseer. Dan haal ons die eienskappe van ruimtigheid uit: vars, lig en koel. Ons kan dit as 'n briljante maanlig beskou, soos 'n fonkelende son op water, soos die kleure van 'n reënboog.
Maar ons visualiseer hierdie teksture, ons beveel hulle in en uit deur al die porieë van ons liggaam, nie net deur ons mond en neus nie. Ons doen dit tot dit voel gesinchroniseer met ons asem en ons is duidelik oor wat ons inneem en wat ons uitstuur. Dit is goed om 'n bietjie meer asem asem te haal, maar dit is belangrik om die asem en die uitstorting gelyke tyd te gee.
Ons kan egter vind dat ons die inasem of die asem haal in plaas daarvan om hulle gebalanseerd te hou. Byvoorbeeld, ons wil dalk nie die varsheid en helderheid van die uitasem onderbreek deur in te neem wat dik, swaar of warm is nie. As gevolg hiervan kan die uitasem lank en vrygewig wees, die inasem kort en bondig. Of ons kan geen moeite hê om met claustrophobia op die asem te verbind nie, maar voel ons het nie veel om uit te stuur nie. Dan kan ons uitbuiting byna onbestaanbaar wees. As ons so armoedig voel, kan ons onthou dat wat ons stuur nie ons persoonlike besit is nie. Ons is net oop vir die ruimte wat altyd hier is en dit deel.
In fase drie begin ons die uitruil vir 'n spesifieke persoon. Ons asem in hierdie persoon se pyn en ons stuur verligting uit. Tradisioneel, die opdrag is om te begin met die tong vir diegene wat spontaan ons medelye vonk. Soos ons inasem, visualiseer ons ons harte wyd oop om die pyn te aanvaar. Soos ons uitasem, stuur ons dapperheid en openheid. Ons hou nie vas aan dit en dink nie. "Ten slotte het ek 'n bietjie verligting in my lewe, ek wil dit vir ewig hou!" In plaas daarvan deel ons dit. Wanneer ons so oefen, word asemhaling oopgemaak en aanvaar wat ongewenste is; Asemhaling word losgelaat en nog verder oopgemaak. Asemhaal of asemhaal, draai ons ou gewoontes af om pyn te maak en vas te hou aan enigiets wat vertroostend is.
Sommige VIGS-hospices moedig pasiënte aan om tong te doen vir ander wat VIGS het. Dit verbind hulle op 'n baie regte manier met almal in hul situasie en help om hul skaamte, vrees en isolasie te verlig. Hospitaalwerkers doen die tong om 'n atmosfeer van duidelikheid te skep sodat die mense rondom hulle hul moed en inspirasie kan vind en vry wees van vrees.
Tonglen vir 'n ander persoon
Om tong vir 'n ander persoon te doen, ventilateer ons baie beperkte persoonlike verwysingspunt, die gesindheid wat die bron van soveel pyn is. Om op te lei om ons vas te hou op self en om vir ander te sorg, is wat ons verbind met die sagte vlek van bodhichitta. Daarom doen ons die tong. Ons doen die praktyk wanneer daar ly - óf van ons of ander. Na 'n rukkie word dit onmoontlik om te weet of ons vir eie voordeel of tot voordeel van ander beoefen. Hierdie onderskeidings begin afbreek.
Byvoorbeeld, miskien oefen ons tong, omdat ons ons maaglike ma wil help. Maar een of ander manier ontstaan ​​ons eie reaktiewe emosies - skuldgevoelens, vrees of opgeknapte woede - en lyk 'n ware uitruiling te voorkom. Op daardie stadium kan ons ons fokus verskuif en asemhaal in ons botsende gevoelens, ons persoonlike pyn gebruik as 'n skakel met ander mense wat stil en bang voel. Om ons harte oop te maak om emosies vas te lê, het die krag om die lug skoon te maak en ook ons ​​ma te bevoordeel.
Soms weet ons dalk nie wat om op die asem te stuur nie. Ons kan iets generies stuur, soos ruimtelikheid en verligting of liefdevriendelikheid, of ons kan iets spesifiek en konkreet stuur, soos 'n boeket blomme. Byvoorbeeld, 'n vrou wat vir haar skisofreniese vader oefen, het geen moeite gehad om asem te haal met die wens dat hy vry van lyding sou wees nie. Maar sy sal op die uitasem raak, want sy het nie geweet wat om hom te stuur wat kan help nie. Uiteindelik het sy die idee gekry om vir hom 'n goeie koppie koffie te gee, een van sy gunsteling genot. Die punt is om enige werk te gebruik.
Opening tot wat ook al ontstaan
Die praktyk gaan oor die opening van wat ook al ontstaan, maar dit is belangrik om nie te ambisieus te wees nie. Ons streef daarna om ons harte oop te hou op die oomblik, maar ons weet dat dit nie altyd moontlik sal wees nie. Ons kan vertrou dat as ons net die beste tong kan doen, ons vermoë om medelye te voel, geleidelik sal uitbrei.
Wanneer ons 'n spesifieke persoon vir 'n spesifieke individu oefen, sluit ons altyd die vierde stadium in, wat die medelye vir almal in dieselfde moeilikheid vergroot. As ons byvoorbeeld vir ons suster praat wat haar man verloor het, kan ons die lyding van ander mense wat vir verlore geliefdes bedroef, asemhaal en hulle alle verligting stuur. As ons vir 'n mishandelde kind oefen, kan ons in en uit vir alle bang, onbeskermde kinders en verder uitbrei na alle wesens wat in terreur woon. As ons met ons eie pyn tonggemaak word, onthou ons altyd diegene wat soortgelyke angs het en hulle insluit as ons inasem en asemhaal. Met ander woorde, ons begin met iets besonders en opreg en breek dan die sirkel sover moontlik.
Ek beveel aan om tonglen as 'n ter plaatse praktyk te gebruik. Om die tong deur die hele dag te doen, kan natuurliker voel as om dit op die kussing te doen. Vir een ding is daar nooit 'n gebrek aan onderwerp nie. Wanneer 'n sterk ongewenste gevoel ontstaan ​​of ons sien iemand seer, is daar niks teoreties oor wat ons sal gebruik om te oefen nie. Daar is nie vier stadiums om te onthou nie en geen stryd om teksture met die asem te sinkroniseer nie. Reg daar as dit baie werklik en onmiddellik is, haal ons die pyn in en uit.
Daaglikse lewenspraktyk is nooit abstrak nie. Sodra ongemaklike emosies opkom, oefen ons onsself in asem hulle in en laat die storie lyn val. Terselfdertyd brei ons ons gedagtes uit na ander mense wat dieselfde ongemak voel, en ons inasem met die wens dat ons almal vry van hierdie spesifieke verwarring kan wees. Dan, as ons uitasem, stuur ons onsself en ander, watter soort verligting ons dink, sal help. Ons oefen ook soos hierdie wanneer ons diere en mense met pyn ervaar. Ons kan probeer om dit te doen wanneer moeilike situasies en gevoelens ontstaan, en mettertyd sal dit meer outomaties word.
Dit is ook nuttig om enigiets in ons daaglikse lewe op te let wat ons geluk bring. Sodra ons daarvan bewus word, kan ons dink om dit met ander te deel, en die taalbegrip verder te kweek.
As krijger-bodhisattvas, hoe meer ons oefen om hierdie houding te kweek, hoe meer ontdek ons ​​ons vermoë om vreugde en ewekansigheid te bewerkstellig. As gevolg van ons dapperheid en bereidwilligheid om met die praktyk te werk, kan ons die basiese goedheid van onsself en ander ervaar. Ons is meer in staat om die potensiaal van alle soorte mense te waardeer: diegene wat ons aangenaam vind, diegene wat ons onaangenaam vind, en diegene wat ons nie eens weet nie. So begin tonglen ons vooroordele te ventileer en stel ons voor vir 'n meer oop en oop wêreld.
Trungpa Rinpoche het egter gesê dat daar geen waarborge is wanneer ons tonglen oefen nie. Ons moet ons eie vrae beantwoord. Verlig dit regtig lyding? Behalwe om ons te help, geniet dit ook ander? As iemand aan die ander kant van die aarde seer, sal dit haar help dat iemand omgee? Tonglen is nie al daardie metafisiese nie. Dit is eenvoudig en baie menslik. Ons kan dit doen en vir onsself ontdek wat gebeur.
Die plekke wat skrik vir: 'N Gids tot vreesloosheid in moeilike tye
Lewenslange leiding vir leer om die manier waarop ons verband hou met die moeilike en moeilike oomblikke van ons lewens, te verander, wys ons hoe ons al ons probleme en vrese kan gebruik as 'n manier om ons harte te versag en ons meer vriendelikheid te maak.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en voorwaardes > Die praktyk om hart en gees oop te maak vir alles wat gebeur
Wanneer veiligheidsmaatreëls tot meer riskante gedrag lei ...