Ek het verlede jaar enkele gedigte deur die Kanadese digter Andrew Suknaski gelees en omdat ek nogal ‘n sagte plekkie vir die prêriedigkuns troetel wou ek meer oor hom uitvind. Al die gewone daaglikse doen en late het egter tussenbeide getree en ek het eintlik min of meer van hom vergeet totdat Glen Sorestad, wie se gedigte ek al hier geplaas het, my laat weet het dat Suknaski in Meimaand in my tuisdorp Moose Jaw oorlede is, sowat twee maande voordat hy sy sewentigste verjaardag sou vier.
Na sy swerftogte het hy tydelik na Wood Mountain teruggekeer, sy loopbaan in die kunste voortgesit en begin om beelde uit was en klei te skep. Ongelukkig kon ek geen voorbeelde van hierdie kunswerke op die internet opspoor nie. Mettertyd het hy die woorde van haikoes wat hy geskryf het op die oppervlak van kleipotte ingebed. Gedurende die sestiger- en sewentigerjare het hy visuele poësie geskryf en sy eie Elfin Plot Press op die been gebring. Hy het van sy gedigte in sy vriend en mededigter Al Purdy se sigaarhouers opgerol en dit in die North Saskatchewan River laat afdryf, een keer het hy ‘n uitgawe van Elfin Plot Press in papiervliegtuigies gevou en dit uit ‘n vliegtuig losgelaat. Ander gedigte is op bergkruine begrawe of in tabletvormige kerse (tabletvormig soos in iPad) ingebed en op strande agtergelaat vir vreemdelinge om te vind, waarskynlik met die bedoeling dat die gedig sowel as die kersvlammetjie die pad vorentoe sal verlig. Of so neem ek aan.
Ek kon nie van Suknaski se visuele poësie in die hande kry nie want blykbaar bestaan daar min voorbeelde daarvan, heel waarskynlik omdat hy teen die einde van sy kreatiewe loopbaan baie van sy geskrifte verbrand het. Hy het hierdie genre later min of meer vaarwel toegeroep en ‘n baie sterker narratiewe styl het in sy werk posgevat. Hy was ‘n groot luisteraar, die groot luisteraar, altyd toegerus met ‘n notaboek en pen. Dikwels het hy iemand onderbreek en die persoon gevra om ‘n sin of frase te herhaal en dit dan neergeskryf. Die storie was wel vir hom belangrik maar hy het ook baie fyn opgelet hoe dit oorgedra is en die verteller se eie persoonlike kadanse, infleksies en uitdrukkings word met dieselfde energie en lewenskrag as die verteller in sy gedigte gevind.
Homestead, die eerste en langste gedig in die bundel mag mens dalk die indruk laat kry dat baie van die verse outobiografiese gegewens bevat maar dit is nie die geval nie – die ander gedigte handel byna uitsluitlik oor ander mense en gebeure in en om Wood Mountain.
Leon, dankie vir hierdie insigryke inskrywing. Dit is gedigte wat “maklik” lyk, maar met ‘n vuishou tref.