Volunteer in nepal Nepal - List of Nepal Volunteer in nepal companies
Volunteer in nepal, Nepal
Looking companies by tag Volunteer in nepal in Nepal? Find in our directory the list of companies by tag Volunteer in nepal in Nepal.
ORACLE SOFTWARE INSTITUTE
Volunteer Visitor Center The Mountain Fund
Lainchour, P.O. Box: 7736, Ktm, Kathmandu
Volunteers Nepal, Volunteer in Nepal, Volunteering placement, Volunteer Internship Placement, Internship Program, Voluntary work, Volunteering service, Homestay Nepal, Volunteer Travel Services, Help ... PressReader - Weg! Platteland: 2018-12-01 - Só is die le­we Die dag toe Charles Ja­co­bie op ons dorp kom sing het
Só is die le­we Die dag toe Charles Ja­co­bie op ons dorp kom sing het
In die ja­re ses­tig het be­faam­de kuns­te­naars nog van plat­te­land­se ge­hug­gie tot ge­hug­gie ge­toer. By ’n kon­sert van die co­w­boy­san­ger Charles Ja­co­bie op ’n Ka­roo­dor­pie het Fa­nie S­mit die wa­re be­te­ke­nis van “bo blink, on­der stink” ge­leer...
Weg! Platteland - 2018-12-01 - Inhoud - IL­LUS­TRA­SIE DIEK GRO­BLER Fa­nie S­mit is ’n Plat­te­land- le­ser van Ri­vers­dal in die Wes-kaap.
By­na 45 jaar ge­le­de het Neil Di­a­mond bo en be­hal­we die 5 870 aan­han­gers in die ge­hoor by ’n o­pe­lug­kon­sert in Los An­ge­les ook die “tree pe­op­le” wel­kom ge­heet. Dit was ’n ver­wy­sing na die “roof­ky­kers” wat in die bo­me om die G­riek­se am­fi­te­a­ter ge­klou­ter het en na­tuur­lik nie vir dié “sit­plek­ke” be­taal het nie.
“And you tree pe­op­le out the­re,” hoor jy hom dui­de­lik in ’n op­na­me van die kon­sert sê, “God bless you. I’ll sing it for you too.”
El­ke keer as ek na daar­die op­na­me luis­ter, is ek skie­lik weer ’n kind op ’n klein dor­pie in die Ka­roo. Dit was die ja­re ses­tig, en g’n snot­neus het toe ge­weet wie Neil Di­a­mond is nie; voor die koms van te­le­vi­sie was daar net één san­ger op al­mal se lip­pe: Charles Ja­co­bie, die een wat in die volks­mond as “Die sin­gen­de bees­boer” be­kend was. Jy kan maar sê Charles was “wor­ld fa­mous in South A­fri­ca” en van­dag nog word hy as die va­der van coun­try­mu­siek in Suid­a­fri­ka be­skou.
Só ge­beur dit toe dat Charles Ja­co­bie so­waar ons dor­pie aan­doen! Hoe­wel an­der kuns­te­naars ook soms ge­sig ge­wys het by ons dorp se e­nig­ste ve­nue, die Kerk­saal­tjie – ’n sterk­man en sy ewe sterk dog­ter wat ’n Volks­wa­gen Ke­wer se voor­kant met haar be­ne kon op­lig; ’n to­we­naar wat men­se kon hip­no­ti­seer; en die buik­spre­ker
Jan­nie de Bruin met sy pra­ten­de pop, Tom­my T­homp­son – was Charles Ja­co­bie vir ons seuns dié ou. Nie net het hy 56 glin­ste­ren­de co­w­boy-uit­rus­tings ge­had wat sy vrou vir hom ge­maak het nie, maar hy kon sing en jo­del dat die bie­sies be­we met ’n reg­te Colt-re­wol­wer op sy heup.
We­ke voor sy koms het ad­ver­ten­sie­plak­ka­te teen pa­le en win­kel­ven­sters al die kon­sert ge­ad­ver­teer. ’n Mens sou ver­wag dat man en muis daar sou wees, maar des­tyds was die mees­te huis­ge­sin­ne groot (daar was mos nie te­le­vi­sie nie...) en die mees­te vroue was vol­tyd­se tuis­ver­sor­gers wat nie ’n in­kom­ste ver­dien het nie. Die Jou­berts het ne­ge kin­ders ge­had, die En­gel­brechts kon hul­le eie rug­by­span be­gin, en in ons en die do­mi­neehul­le se huis was daar se­we in die ge­sin. Soos Pa was die mees­te men­se maar ge­wo­ne sa­la­ris­trek­kers vir wie kaar­tjies vir die he­le ge­sin on­be­kos­tig­baar was. Ou­sus was ge­luk­kig om­dat haar kê­rel haar saam­ge­nooi het, en row­we oom Koos en sy twee dog­ters was heel voor in die koor om kaar­tjies te koop.
DIE KON­SERT IS OP ’N SNIKHETE so­mers­aand in Fe­bru­a­rie ge­hou. Lug­re­ë­ling was daar­die ja­re nog ’n on­be­ken­de luuk­se en ge­volg­lik moes al die ven­sters van die Kerk­saal­tjie met e­ni­ge by­een­koms wa­wyd oop bly. Na­tuur­lik het ons klom­pie “min­der­be­voor­reg­tes” dit al­te goed ge­weet en reeds vroeg­aand voor die saal­tjie by­me­kaar ge­kom om vir ons ’n plek­kie in ’n ven­ster­bank te kry. Ek het be­sef daar sal ho­pe­loos te veel van ons vir die ge­tal ven­ster­ban­ke wees en ek het vroe­ër as die an­der ge­gaan om vir my ’n plek in die heel voor­ste ven­ster na­by die ver­hoog te kry. Toe die an­der klomp la­ter daar op­daag, was ek al goed in­ge­bur­ger en ná ’n ge­stry en ge­stoei het die mees­te da­rem ’n bra on­ge­mak­li­ke plek­kie ge­kry, al moes par­ty staan of hurk.
Só sit en staan en hang ons toe soos ’n klomp hoen­ders op ’n stel­la­sie. Heel voor in die saal het ’n paar van Charles se groot­ste be­won­de­raars in hul­le Son­dag­kle­re ge­sit – van ryk tant Pe­tru tot die on­ge­trou­de tan­nie Pop­pie van die sen­tra­le. ’n Paar rye ag­ter­toe, reg voor Ou­sus en haar kê­rel, het oom Koos en sy dog­ters ge­sit, en die laat­kom­mers moes maar te­vre­de wees met ’n plek­kie heel ag­ter in die saal langs die kom­buis. Op die een punt van die heel ag­ter­ste ry was oom Nieklaas van die krag­sta­sie wat eers moes toe­sien dat die dorp se krag­op­wek­ker ge­noeg die­sel in het, en op die an­der punt was Mou­ton, die po­li­sie­man, nog in sy u­ni­form. Die plek was ge­pak, maar daar pas mos baie mak ska­pe in ’n kraal... die kon­sert kon be­gin!
Die hit­te het be­gin op­bou en uit­kom­plek soek, maar ons klomp wat die ven­sters ge­blok het, het ver­seg om te roer. Wie sal so dom wees om die gra­tis sit­plek waar­voor jy so hard ge­werk het, vir só ’n on­be­nul­lig­heid prys te gee?
Skie­lik be­gin die mu­siek ál har­der speel en daar ver­skyn ons co­w­boy op die ver­hoog in een van sy skit­ter­blink uit­rus­tings. Al­mal klap spon­taan han­de, Charles vat-vat aan sy swart co­w­boy­hoed, waai met sy hand deur die lug en be­gin sing son­der om ’n woord te sê: “For a bi­rd in a tree will sing a me­lo­dy...” Hy wieg ge­mak­lik heen en weer en ons klomp in die ven­ster­ban­ke wat die “Mockin’ Bi­rd Song” uit ons kop ken, raak só mee­ge­voer dat ons soos een man be­gin saam sing en jo­del.
Charles moet ge­ïr­ri­teerd ge­raak het, want toe hy klaar is met sy tref­fer, maak hy ’n min­der vrien­de­li­ke op­mer­king as Neil Di­a­mond in Los An­ge­les: “Lyk my daar’s van­aand meer men­se bui­te die saal as hier bin­ne,” sê hy en wys na ons. Steeds roer ons nie. Die kon­sert het dan maar pas eers be­gin – net ’n a­toom­bom sou ons van ons plek­ke laat af­sien!
HY SING DIE EEN LEK­KER LIEDJIE ná die an­der, maar skie­lik is daar ’n be­roe­ring by een van die ven­sters toe twee van die roof­ky­kers stry kry. Ou Dik­kes wat tot nou toe op sy jon­ger boe­tie se skou­ers ge­staan het, wil nie vir hom ’n kans gee om ook te kyk nie, ter­wyl die ar­me klein­tjie suk­kel om vir Dik­kes in die lug te hou! Sy be­ne knak en die twee slaan op die har­de Karoo­grond tus­sen die klip­pe neer... net mooi toe daar ’n stink­bom in die saal “ont­plof” en met die reeds be­nou­de lug meng.
Oom Koos en sy ge­sin staan lag­gend op en vlug by die naas­te sy­deur uit ter­wyl die an­der kon­sert­gan­gers hul­le pro­gram­me heen en weer rond­swaai om die stank te ver­dryf. Charles moet iets ag­ter­ge­kom het, maar hy bly pro­fes­si­o­neel en sing lus­tig voort ter­wyl ál meer men­se hul­le uit die voe­te maak. Toe ek la­ter be­sluit om ook maar bes te gee, sing hy nog net vir die tan­nies in die heel voor­ste ry en vir Ou­sus-hul­le wat die pro­gram nou ver­be­te heen en weer voor hul­le neus swaai!
Bui­te die saal drom die men­se saam en be­spie­gel oor wie die skul­di­ge kan wees. Na­tuur­lik wys al­le vin­gers na oom Koos-hul­le wat heel eer­ste ver­kas het. Selfs die goeie tant Ge­sie wat nooit sleg van an­der praat nie, be­duie in die rig­ting van die oom se huis en ou Dik­kes is só vies dat hy die tan­te be­lo­we om al vier ban­de van oom Koos se Ford-bak­kie af te blaas!
Daar­die aand het ons ou dor­pie ’n reg­te li­ve ver­to­ning op en van die ver­hoog af be­leef, maar nie­mand kon ooit uit­vind wie vir die stink­bom ver­ant­woor­de­lik was nie. Ek weet nie of Charles Ja­co­bie ooit weer op ons dorp kom sing het nie, maar ná dié ein­ste aand het Ou­sus haar kê­rel ge­los.
Eers ja­re la­ter het sy ver­klap dit was hý wat op daar­die nood­lot­ti­ge aand nie een nie, maar twéé stink­bom­me reg on­der oom Koos se stoel stuk­kend ge­trap het. En sy moes die heel­aand saam met hom bly sit om sy on­skuld te be­wys!
‘Die klein­tjie suk­kel om vir Dik­kes in die lug te hou! Sy be­ne knak en die twee slaan op die har­de Karoo­grond tus­sen die klip­pe neer... net mooi toe daar ’n stink­bom in die saal “ont­plof”.’