Marxisme - Verloop van Geskiedenis - 2021
Historiese materialisme is die idee dat ontwikkeling ooreenstem met die opkoms van die handhawing van sosiale klasse. Historiese materialisme beskou die geskiedenis as progressief, maar verwerp die idee dat dit die handelinge van individue is. Marxiste sien dat die belangrikste dinamika ekonomiese ontwikkeling is. Historiese materialisme is 'n teorie van historiese ontwikkeling deur ekonomiese of materiële kragte eerder as politieke of sosiale kragte.
In die 'Ekonomiese en Filosofiese Manuskripte' van 1844 identifiseer Marx vier soorte vervreemding in arbeid onder kapitalisme:
Daar is die vervreemding van die werker van die werk wat hy lewer, van die produk van sy arbeid. Die ontwerp van die produk en die manier waarop dit geproduseer word, word nie bepaal deur die werklike produsente nie, en ook nie deur diegene wat die produkte verbruik nie, maar eerder deur die kapitalistiese klas, wat arbeid bewillig - ook ontwerpers en ingenieurs insluit - en dit wil vorm verbruikers se smaak om die wins te maksimeer. Die kapitalis verkry beheer oor die werker - insluitende intellektuele en kreatiewe werkers - en die voordelige gevolge van sy werk deur 'n stelsel daar te stel wat die werker se pogings omskakel nie net in 'n bruikbare, konkrete ding wat verbruikers kan bevoordeel nie, maar ook tot 'n illusie, konsep - iets wat 'werk' genoem word - wat vergoed word in die vorm van lone teen 'n so laag as moontlik koers om 'n maksimum opbrengskoers op die beleggingskapitaal van die nyweraar te behou. Binne hierdie illusoriese raamwerk word die uitruilwaarde wat gegenereer kan word deur die verkoop van produkte wat aan die werkers in die vorm van winste gegenereer kan word, ook nie deur die bestuurslede en kapitalistiese klasse toegestaan ​​nie.
Dit is gekoppel aan die vervreemding van die werker van werk, van die daad om homself te vervaardig. Hierdie soort vervreemding verwys na die patroonvorming van werk in die kapitalistiese produksiemiddele in 'n eindelose reeks diskrete, herhalende, triviale en betekenislose bewegings, wat min, indien enige, intrinsieke bevrediging bied. Die arbeid van die werker word in die vorm van lone self omgeruil in ruilwaarde. Sodanige lone is dus vervreemd van die onverwante verhouding tot sy aktiwiteit.
Kapitalisme verwyder die reg van die werker om beheer uit te oefen oor die waarde of gevolge van sy arbeid, en beroof hom van die vermoë om die produk wat hy direk vervaardig te verbruik, óf die volle waarde van die produk te ontvang wanneer dit verkoop word: dit is die eerste vervreemding van die werker van die produk.
Daar is die vervreemding van die werker van homself as produsent, van sy 'spesie wese' of 'wese as 'n spesie'. Vir Marx is hierdie menslike wese nie apart van aktiwiteit of werk nie, en ook nie staties nie, maar bevat dit die aangebore potensiaal om as 'n menslike organisme te ontwikkel. Die waarde van 'n man bestaan ​​in sy vermoë om die eindpunte van sy handeling te bedink as doelgerigte idees wat onderskei is van enige gegewe stap om dit te verwesenlik: die mens is in staat om sy opsetlike pogings te objektief in 'n idee van homself (die onderwerp) en 'n idee van die ding. wat hy produseer (die voorwerp).
Daar is die vervreemding van die werker van ander werkers of produsente. Kapitalisme verminder arbeid tot 'n kommersiële kommoditeit wat op die mark verhandel moet word, eerder as 'n sosiale verhouding tussen mense wat betrokke is by 'n gemeenskaplike poging om te oorleef of te verbeter. Die mededingende arbeidsmark word in die nywerheidskapitalistiese ekonomieë opgerig om soveel moontlik waarde in die vorm van kapitaal te verkry van diegene wat werk aan diegene wat ondernemings besit en ander bates wat die produksiemiddele beheer. Dit bring mee dat die produksieverhoudinge op konflik berus… dit wil sê dat dit die werker teen die werker uitsteek en lede van dieselfde klas vervreem van hul wedersydse belang, 'n effek wat Marx 'n vals bewussyn noem.
Marx het geglo dat kapitalisme slegs kan floreer met die uitbuiting van die werkersklas.
Marx het geglo dat daar 'n werklike teenstrydigheid bestaan ​​tussen die menslike aard en die manier waarop ons in 'n kapitalistiese samelewing moet werk.
Volgens Marx vorm kapitalisme die onderwysstelsel grootliks. Sonder die onderwysstelsel sou die ekonomie 'n enorme mislukking word, want sonder onderwys is ons sonder werk en werk, wat die samelewing aan die gang hou. Onderwys help om die bourgeoisie en die proletariaat in stand te hou, sodat daar werkers kan wees wat goedere en dienste produseer en ander wat daarby baat vind. Skole dra 'n ideologie oor wat sê dat kapitalisme billik en redelik is. Die heersende klas projekteer hul wêreldbeskouing wat die konsensusbeskouing (hegemonie) word.
Tweedens berei skole leerlinge voor vir hul rolle in die arbeidsmag. Die meeste word opgelei om hul toekomstige uitbuiting te aanvaar en van kwalifikasies vir volwassenes voorsien om by hul toekomstige werksrolle te pas. Bowles en Gintis het hul korrespondensie-teorie bekendgestel dat daar noue korrespondensie bestaan ​​tussen die onderwysstelsel en die arbeidsmag. Dit is noodsaaklik vir sosiale voortplanting. Marx het ook geglo in die mite van meritokrasie deurdat mense gelei word om te glo dat ons volgens meriete in die samelewing presteer. Dit kan egter verband hou met klas en welvaart.
Marxiste glo nie dat die samelewing op 'n waardekonsensus berus en dat hulle tot voordeel van almal sal wees nie. Die gesin word gesien as een van 'n aantal instellings wat dien om die posisie van die regerende klas te behou. Die gesin word gevorm deur die vereistes van kapitalisme om dit te dien, te ondersteun en te onderhou. Aangesien die gesin 'n eenheid van verbruik is, maak die ekonomie grotendeels staat op die finansiering van die gesin, en koop hulle dinge wat 'n kapitalistiese samelewing grootliks bevoordeel. Dit hou ook verband met ekonomiese determinisme, wat 'n ander rede is waarom die gesin noodsaaklik is, sonder die gesin sou daar geen ekonomie wees nie. Die gesin reproduseer ook 'n arbeidsmag, iets anders wat die ekonomie bevoordeel, en die gesin het gesag as hulle kinders grootmaak en hulle aanpas by hul samelewingswyses.
Marx het voorspel dat die werkersklas armer sou word (pauperisasie); dat die rykes ryker sou word en dat die samelewing sou verhuis na twee verskillende diametries teenoorgestelde gebiede (polarisasie); Marx het geglo dat die middelklas in een van hierdie gebiede ingesuig sou word, maar nie 'n afsonderlike entiteit sou bly nie en dat 'n klassestryd tussen ryk en arm sou lei tot 'n rewolusie waarin die armes die rykes sou verwyder.