Augustus | 2012 | vlindersag
My tienerdogter h et haar eerste kêrel en dis sommer 'n ernstige storie. As mamma is dit vir my die ergste om na my meisiekind se amper-vrou lyfie te kyk wat so pragtig ontwikkel, en te weet dat daardie lyfie nou begin om gevoelens en sensasies te ervaar wat die kinder-onskuld so stadig maar seker agtertoe skuif. En my hart huil. En ek kyk na die mense om my wat allerhande skimpe gooi oor die jonge liefde en vandag se kinders en statistiek ek sien sommer die mense wat dink ek is naïef as ek dink dat my kind nog so onskuldig is. En ek wil vir hulle skree en sê: dit is nie soos julle dink nie!! Maar ek bly stom, want is dit nie tog maar soos hulle dink nie?
Toe besef ek, wat die mense dalk nie regtig van my weet nie, is dat ek geensins naïef is nie, maar dat mens twee keuses het wanneer dit by moeilike situasies kom: jy kan "devil's advocate" speel waar jou siel voltrek is van donker negatiwiteit oor wat verkeerd kan gaan, of jy kan volkome vertroue hê en met 'n positiewe gesindheid met jou lewe aangaan!
Om "devil's advocate" te speel in hierdie geval, is om hulle te verdink van alles wat jy gedoen het toe jy 'n tiener was. Want "ek was mos daar, ek weet mos". Om dit met 'n tiener te doen, gaan waarskynlik die gevolg hê dat hulle sal reken dat jy hulle in elkgeval nie vertrou nie, so dan kan hulle mos maar doen wat jy gedoen het, want jy het per slot van rekening steeds goed uitgedraai, ten spyte daarvan dat jy die dinge gedoen het wat jy nie moes nie …..
Dus het ek besef dat vertroue gaan baie verder as wantroue. En vertroue in hierdie geval gaan om baie meer as om net my kind te vertrou en al my hoop op haar te plaas dat sy sal sterk staan en versoekings afweer.
Daar is dus meer aan vertroue:
Vertroue in myself en my man:Ek kan nie my kind die wêreld instuur en blootstel en verwag dat sy haar waardes sal behou en sterk sal staan teen versoeking as ek nie vertroue het in die fondament, beginsels en waardes wat ek en my man in haar menswees gevestig het nie? Want as ek eerlik kan sê dat ons 'n stewige fondament gelê het, weet ek dat al haar besluite ten minste op daardie stewige fondament gebou word. As die fondament dus rotsvas is, is die bouwerk reeds halfpad afgehandel en die res bloot detail. Wat as sy die pad byster raak vra jy? Wel, die fondament sal steeds daar wees – onthou 'n rotsvaste fondament sal nie sommer verbrokkel nie, so ons sal bloot net almal dan saamwerk om weer te help om die stene te lê ….
Vertroue in haar krag: As ons 'n rotsvaste fondament neergelê het, kan ons mos nie twyfel in haar krag nie? Sy is dan die produk van die fondament wat vir ons gelê is deur ons ouers en waarop ons weer voortgebou het! Natuurlik sal sy nie sommerso holderstebolder in 'n situasie intuimel sonder om eers te dink nie! As sy dus die pad byster raak, sal dit nie uit onkunde gebeur nie, maar met die volle wete dat sy self aan haar fondamente skud en dit teen haar waardes en beginsels indruis. Sy sal dus op haar innerlike krag moet staatmaak om in te gee, of oor te gee en daarna weer haar vertroue in haarself moet stabiliseer om vorentoe te gaan. Dit sal nie maklik wees nie, maar nooit onmoontlik nie.
Vertroue in die band wat ons bind: Ek en sy het nog altyd 'n baie goeie ma-en-dogter verhouding en sy weet sy kan my enige tyd, enige iets vertel. Ek moet volkome vertroue hê dat sy in haar moeilikste tye, daar waar sy dalk in 'n situasie kom waar sy voel dat sy vir ons en haarself gefaal het, juis die vrymoedigheid sal hê om met my te praat daaroor. Ek vertrou dat sy sal weet dat ek nooit sal oordeel nie en dat ek steeds altyd my meisiekind se hand sal vat daar waar sy struikel, maak nie saak wat nie!
Vertroue in hulle as paartjie: Ek kan nie sit en dagdroompies droom oor al die dingetjies wat hulle sit en doen om mekaar te ontdek nie. Sies! Tot hulle my nie verkeerd bewys nie, mag ek hulle nie om elke hoek en draai wantrou nie. Beide ouerpare stel grense en hulle altwee het genoeg kennis van die blommetjies en die bytjies om te weet en te verstaan hoekom daar grense is. Ten spyte van die tiener hormone, moet ek darem vir hulle eers die voordeel van die twyfel gee dat hulle sal weet wanneerdit tyd is om asem te skep. En as hulle wel in 'n situasie kom waar hulle die grense verbysteek, te vertrou dat hulle twee ten minste genoeg teenwoordigheid van gees sal hou om 'n volwasse besluit daaromtrent te neem!
Vetroue bo alles: 'n Vader God wat alles sien!
Dit is die beste vir laaste. Waarom wantrou ek enigsins as ek weet dat my kind op 'n pad is wat God vir haar aanwys? God is die enigste een wat wéét wat in elkeen se hart aangaan, wat daar is wanneer hulle bymekaar is. Hy het ons dan geskape met al die gevoelens wat ons ervaar! Ek MAG Hom volkome vertrou om Sy altyd wakende oog oor ons kinders te hou en dat Hy vir hulle deur die Heilige Gees die rigting sal aanwys. Ek is ook Sy kind en Hy het dalk ook al Sy hande saamgeslaan oor die stupid goed wat ek al in my lewe aangevang het en die pad wat ek al hoeveel keer byster geraak het, maar Hy vergewe en lei my weer op die regte pad, want Hy bly lief vir my, maak nie saak wat gebeur nie. Hoekom sal ek dit nie vir my kind wil doen nie? Hoekom sal ek my kind wil verwerp as sy dalk nie aan my verwagting voldoen van 'n perfek-voorbeeldige kind nie? God wil die beste vir my hê en Hy wil die beste vir my kind hê. En ek wil die beste vir my kind hê. Hy sal hulle mos nie verlaat in die hitte van die stryd en eers wag dat hulle hulle koppe stamp en dan kom sê: "Whê la ke pêla, ek het julle gesê dit gaan gebeur" nie? Hoekom sal ek en my man dit dan wil doen?
Nee, ek is jammer mense, julle kan maar dink ek is naïef oor hierdie kind van my, maar ek weet, selfs al raak my kind die pad byster, sal haar fondament, haar innerlike krag en haar God vir ons en vir haar stylvol daardeur kry sodat ons dit agter ons kan laat en 'n wonderlike lewe lei!
Ek hoop dat sy en haar kêrel vir nou mekaar sal geniet binne die perke wat hulle eie beginsels en waardes vir hulle stel en as daar ooit 'n tyd kom dat hulle paadjie skei, sal ek dan maar liewer bekommer oor hoe ek 'n gebreekte hartjie moet probeer regplak, tot die volgende kêrel op die horison wink 😉
Mag julle 'n wonderlike dag hê!
This entry was posted on Augustus 28, 2012, in Uncategorized and tagged dink.	1 Kommentaar
This entry was posted on Augustus 28, 2012, in Uncategorized.	1 Kommentaar
This entry was posted on Augustus 28, 2012, in Uncategorized.	Lewer kommentaar
Oral is daar deure. Deure word opgemaak, toegemaak, afgehaal, opgesit.
Deure laat jou in, of sluit jou uit.
Ek het nou die oggend besef dat vir 'n ma is die moelikste deur wat in jou gesig toegemaak kan word sekerlik 'n hospitaal teaterdeur. Maak nie saak of dit 'n groot operasie of 'n klein proseduretjie is nie. Jy sit en staar na daardie deur, met geen gedagtes nie.
Jy is bloot te bang om 'n gedagte te hê, want jy wil amper voel of jy jou kind aan die lewe kan laat vashou as jy aan niks dink nie.
Mens wil natuurlik nie op daardie stadium dink aan wat kan verkeerd loop nie, en veral nie aan daardie gru-stories waar die verkeerde ledemaat afgesaag word of organe ge-oes word (of wat ookal) terwyl hy salig in 'n wêreld tussen lewe en narkose gelê het nie, want dan gaan jy histeries raak en straks deur daardie deure bars en jou kind sommer gaan haal en die vlaktes in hardloop.
Jy wil ook nie noodwendig positiewe gedagtes hê nie, want sênou dit plaas 'n tipe van oordeel oor die operasie en dan loop dinge nie goed af nie? (Ons kan lekker kleingelowig wees as ons in 'n situasie is waar ons nie 'n "comfort zone" kan vind nie)
Dan swaai die teaterdeure skielik oop, en jy skrik, jy is bang … sênou hulle het slegte nuus … die teaterdeure mag nie nou al oopgaan nie, dis nog te vroeg! Wat is fout! Dan is dit iemand heeltemal anders wat uitstap en na jou groot oë kyk en sekerlik simpatie het, of dalk nie eers nie, want dalk sien hulle dit elke dag.
Ek was in 'n situasie waar ek 3 keer in een maand voor die teaterdeure moes sit – my 4 jarige seuntjie het 'n aaklige bakterie gekry wat toksiene afgeskei het en veroorsaak het sy liggaam sy vel verwerp – sy hele vel het begin afpeul van sy lyfie af. Hul moes 'n diep aarvoeding in sy lies onder narkose insit omdat sy vel eenvoudig saam met alles afgeval het wat hulle op hom of in hom probeer sit het en drie dae daarna moes hy weer teater toe om sy vel te behandel en skoon te maak onder narkose. En 'n maand later moes ons die mangels verwyder waarin die bakterie nog gesit en broei het en van so 'n aard was dat ons dit kon gebruik het om 'n toksiese oorlog daarmee te begin.
Die eerste keer was die ergste. Daar het ek alleen gesit – my man moes ons dogter huis toe vat, omdat sy baie getrumatiseerd was en ons het nie die "luxury" van famlie by ons nie. En ek het alleen daar gesit en gestaar. Die teaterdeure was voor my – die ICU waarheen hy moes gaan langs my. En ek het nie geweet watter een is erger nie. Agter die teaterdeur waar sy liggaampie onder skok is van die vel wat al hoe vinniger afpeul en sy lewensdraadjie so vinnig kortgeknip kon word, of die ICU tussen die mense met kunsmatige asemhaling en pype uit hulle kele uit wat sterf terwyl jy daar sit, maar waar ek darem ten minste kan sien dat hy asemhaal, alhoewel hy nie regtig van my bewus is weens die verdowing nie?
Ek dink dit is eintlik waar die verskil inkom. Om te kan sien daar is lewe, al is daardie lewetjie ook maar heeltyd in die land van die saligheid danksy verdowing en morfien, of om agter 'n toe deur te sit en nie te weet wat daar binne aangaan nie. Dit is daardie oeroue vrees vir die onbekende. Die drang in 'n ma om haar kind te kan vashou, te kan beskerm, om net vir haar kind te kan sê: mamma is hier, alles sal regkom, al hoor die kind dit nie.
Een ding wat ek besef het, was dat ek voor daardie teaterdeure te bang was om te bid. Wat bid ek? Dat my kind daar sal opstaan en uitstap en niks makeer nie (wat tog nie op daardie oomblik moontlik was nie)? Dat God se wil geskied, en Sy wil is anders as my wil? Dat hy moet genees terwyl dit dalk nie God se wil is nie? Dat hy liewerster verlos moet word van daardie onnoembare pyn in sy liggaampie?
Die tweede keer was bietjie beter, want toe was die bakterie se rug geknak en was hy op die herstelpad, alhoewel hy gelyk het of hy 'n oorlog oorleef het. Weer moes ek daar voor die teaterdeure sit en wonder hoe gebeur sulke dinge? Sênou hy het permanente skade op sy velletjie? Dit het nie gebeur nie, natuurlik nie, waar was my geloof ??
Die derde keer toe die vrot mangels uitgehaal is, was nie meer snaaks nie. Almal het hom nog herken en my herinner aan daardie aaklige tyd, skaars 'n maand vantevore. Toe het ek na die teaterdeure gekyk en darem geweet dat ons nie weer by die ICU se deur gaan inbeweeg nie, maar ek onthou nou nog elke lyntjie op die grys deur, elke krakie, hoe die muur lyk, hoe die dak lyk. Hoe my boude gevoel het van so vasgekluister sit aan die ongemaklike bank, my mond bitter van die koffie. Maar ek was ontsettend verlig toe ek uiteindelik daar kon opstaan en later met my kind by daardie hospitaaldeure uitstap, in die sonskyn en die lewe in.
Vanoggend moes my suster se seuntjie gaan vir 'n besnydenissie. Hy is amper drie. En alhoewel ek geglimlag het oor al die verskriklike trauma en drama en geskarrel en geskenke koop oor hierdie verskriklike (klein) proseduretjie, kon ek nie help om letterlik in die gees daardie hele 30 minute saam met haar te sit en staar nie. Dit kom vanself. Tussen my werk deur, het ek kort-kort bewus geword van staar teen 'n grys deur, onderdrukte gevoelens, trauma wat mens nie in woorde kon uitdruk nie. En ek het besef – dit vat aan jou diepste menswees soos niks anders nie. En dit sal jou bybly … vir altyd.
Gelukkig weet die Here genadiglik waardeur mense gaan as hulle voor die teaterdeure sit en gee Hy tog die nodige krag. Ek dink dat dit een van die min kere in ons lewens is wat ons werklik die kans kry om doodstil in die Vader se teenwoordigheid te sit,
… totaal en al afhanklik van God ,
… soos ons kinders afhanklik van ons is ..
…. en die wete dat Hy ook by daardie kind daar binne is, wat weer afhanklik is van hande wat moet afsny, uitsny, heelmaak, toemaak, besluite neem, kennis gebruik.
….. Hande wat weer afhanklik is van God se wil wat moet geskied in daardie tyd tussen lewe en vergetelheid…
Maar, na 'n leeftyd, gaan die teaterdeur oop en die dokter loer ewe casual en vrolik uit en vertel in detail wat hulle gedoen het, dat alles goed afgeloop het en verby is, en dan voel dit soos 'n berg van jou skouers af. En dan kan jy weer jou kind vashou en hom 'n soentjie gee en dan is die wêreld weer soos dit moet wees.
En hopelik onthou jy hierdie sit voor die teater met dankbaarheid teenoor God en diepe afhanklikheid, en getuig jy daarvan teenoor almal wat jy ken, want ek weet en jy weet dat jy maar bloot net een van die "gelukkiges" was,