Lascaux -grot - Geskiedenis Podcasts - 2022
Lascaux -grot is 'n paleolitiese grot in die suidweste van Frankryk, naby die dorp Montignac in die Dordogne -streek, met enkele van die bekendste voorbeelde van prehistoriese grotskilderye. Byna 600 skilderye - meestal van diere - pryk aan die binnemure van die grot in indrukwekkende komposisies. Perde is die talrykste, maar hert, aurokke, steenbokke, bisons en selfs sommige katte kan ook gevind word. Behalwe hierdie skilderye, wat die meeste van die belangrikste beelde verteenwoordig, is daar ook ongeveer 1400 gravures van 'n soortgelyke orde. Die kuns, gedateer op c. 17 000 - c. 15 000 vC val binne die Bo -paleolitiese tydperk en is geskep deur die duidelik vaardige hande van mense wat op daardie stadium in die omgewing gewoon het. Dit lyk asof die streek 'n brandpunt is; baie pragtig versierde grotte is daar ontdek. Die presiese betekenis van die skilderye op Lascaux of op enige van die ander terreine is nog steeds onder bespreking, maar die heersende siening heg 'n ritualistiese of selfs geestelike komponent daaraan, wat dui op die gesofistikeerdheid van hul skeppers. Lascaux is in 1979 by die UNESCO -werelderfenislys gevoeg, tesame met ander prehistoriese terreine in die omgewing.
Op 12 September 1940 het vier seuns die jakkalsgat wat hul hond op die heuwel van Lascaux geval het, ondersoek. Nadat hy die ingang vergroot het, was Marcel Ravidat die eerste een wat heeltemal na die onderkant gly, en sy drie vriende het hom gevolg. Nadat hulle 'n tydelike lamp gebou het om hul weg te verlig, het hulle 'n groter verskeidenheid diere gevind as wat verwag is; in die Axial Gallery het hulle eers die voorstellings op die mure teëgekom. Die volgende dag keer hulle terug, hierdie keer beter voorbereid en verken dieper dele van die grot. Die seuns, met ontsag vir wat hulle gevind het, het dit vir hul onderwyser vertel, waarna die proses om die grot uit te grawe, aan die gang gesit is. Teen 1948 CE was die grot gereed om vir die publiek oopgemaak te word.
Beroep deur mense
Rondom die tyd dat die Lascaux -grot versier is (ongeveer 15 000 v.C.), anatomies moderne mense (homo sapiens) was al 'n goeie rukkie tuis in Europa, sedert minstens 40 000 vC. Na aanleiding van die argeologiese rekord, lyk dit asof hulle oorvloedig voorkom in die gebied tussen Suidoos -Frankryk en die Cantabriese berge in die noorde van Spanje, wat Lascaux insluit. Die grot self toon slegs tydelike besetting, waarskynlik gekoppel aan aktiwiteite wat verband hou met die skep van kuns. Dit is egter moontlik dat die eerste paar meter van die ingangsportaal van die grot - die ruimte wat die daglig nog kan bereik - bewoon was.
Die kuns by Lascaux is albei geverf op en gegraveer in die ongelyke mure van die grot, die kunstenaars werk met die rande en krommes van die mure om hul komposisies te verbeter.
Uit die vondste uit die grot, weet ons dat die dieper dele van die grot verlig is deur sandsteenlampe wat dierlike vet as brandstof sowel as kaggels gebruik het. Hier werk die kunstenaars in rokerige toestande, en gebruik minerale as pigmente vir hul beelde. Rooi, geel en swart is die oorheersende kleure. Rooi word deur hematiet verskaf, rou of soos gevind in rooi klei en oker; geel deur ysteroksiedhidroksiede; en swart, óf deur houtskool óf mangaanoksiede. Die pigmente kan voorberei word deur te maal, te meng of te verhit, waarna dit op die grotmure oorgedra word. Verftegnieke sluit in teken met vingers of houtskool, pigment aanbring met 'borsels' gemaak van hare of mos, en blaas die pigment op 'n stensil of direk op die muur met 'n hol been.
Die opvang is dat daar geen afsettings van die spesifieke mangaanoksiede by Lascaux in die omgewing van die grot voorkom nie. Die naaste bekende bron is ongeveer 250 kilometer weg, in die sentrale Pireneë, wat kan dui op 'n handels- of toevoerroete. Dit was nie ongewoon dat mense in daardie tyd geleef het om hul materiaal 'n entjie verder, tientalle kilometers verder, aan te skaf nie, maar die afstand hier kan daarop dui dat die kunstenaars van Lascaux baie moeite gedoen het.
Benewens die skilderye, is baie gereedskap by Lascaux gevind. Hieronder is baie vuurwerktuie, waarvan sommige tekens toon dat hulle spesifiek gebruik is om gravures in die mure te sny. Daar was ook beenwerktuie. Die pigmente wat by Lascaux gebruik word, bevat spore van rendiergeweer, waarskynlik geïntroduceer óf omdat die geweer reg langs die pigmente gesny is, óf omdat dit gebruik is om die pigmente in water te meng. Die oorblyfsels van skulpdierdoppe, waarvan sommige deurboor is, sluit goed aan by ander bewyse van persoonlike versiering wat tydens die Bo -Paleolitiese in Europa in die mensdom gewoon het.
Die kuns by Lascaux is op beide die ongelyke mure van die grot geverf en gegraveer, die kunstenaars werk met die rande en krommes van die mure om hul komposisies te verbeter. Die indrukwekkende uitstallings toon hoofsaaklik diere, maar ook 'n beduidende hoeveelheid abstrakte simbole, en selfs 'n mens. Van die diere oorheers perde die beelde, gevolg deur takbokke en aurochs, en dan steenbokkies en bisons. 'N Paar vleiseters, soos leeus en bere, is ook teenwoordig. Die argeologiese verslag van die gebied toon dat die afgebeelde diere die fauna weerspieël wat aan hierdie paleolitiese mense bekend was.
Die ingang van die grot lei van die daglig af en reguit in die hoofkamer van die grot, die Hall of the Bulls. Hierdie ruimte bevat die meeste aurochs, 'n nou uitgestorwe soort groot beeste. In 'n ronde dans toring vier groot bulle bo vlugtende perde en takbokke uit, terwyl die reliëf van die mure sekere dele van die skilderye beklemtoon. Die diere word in 'n sy-aansig getoon, maar met hul horings gedraai, gee die skilderye 'n lewendigheid wat dui op groot vaardigheid. Tot dusver is hierdie diere maklik identifiseerbaar, maar ander is minder duidelik. Kyk byvoorbeeld na die oënskynlik dragtige perd met 'n horing op sy kop. 'N Ander geheimsinnige figuur word uitgebeeld met 'n pantervel, 'n takbokke se stert, 'n bizon se bult, twee horings en 'n mannetjie. Kreatiewe gedagtes het voorgestel dat dit 'n towenaar of towenaar is, maar dit is moeilik om vas te stel wat dit werklik verteenwoordig.
Buiten die Hall of the Bulls lê die Axial Gallery, 'n doodloopstraat, maar 'n skouspelagtige een. Dit word die 'Sistine Chapel of Prehistory' genoem, aangesien die plafon die tuiste is van verskeie opvallende komposisies. Rooi aurokke staan ​​met hul koppe 'n sirkel, terwyl die hooffigure van die galery teenoor mekaar staan: 'n magtige swart bul aan die een kant, 'n vroulike auroch aan die ander kant, skynbaar spring op 'n soort rooster wat onder haar getrek is hoewe. Daar is perde in baie vorms, waaronder een wat bekend staan ​​as die 'Chinese perd', met sy hoewe effens agterop, wat 'n perspektief gebruik wat sy tyd ver vooruit toon. Teen die agterkant van die gang galop 'n perd met sy maan in die wind terwyl sy metgesel omval met bene in die lug.
'N Tweede uitgang uit die Hall of the Bulls lei na die Passage, wat meestal gravures bevat, maar ook 'n paar skilderye van 'n groot verskeidenheid diere. In die Nave, na die Passage, val 'n groot swart bul sowel as twee bisons op as gevolg van hul wilde krag, wat skynbaar vlug. Hierteenoor sien 'n vriespunt vyf hertjies wat blykbaar swem. Na die Nave gooi die Chamber of Felines 'n paar roofdiere in die mengsel, met gravures van leeus wat die kamer oorheers. In 'n ander tak van die grot voeg die kamer, bekend as die skag, nog meer materiaal by vir bespreking. Hier, behalwe die gewonde bison met sy ingewande wat uit die ingewande uitstrek, is 'n wollerige renoster, 'n voël op 'n stok en 'n naakte man met 'n regop lid. Hierdie beeld vertel duidelik 'n verhaal, hoewel dit moeilik is om presies te weet wat die verhaal kan wees.
Die grot vandag
Die oorspronklike grot is in 1963 na die publiek vir die publiek gesluit nadat dit duidelik geword het dat die talle besoekers onder meer die groei van alge op die grotmure veroorsaak het, wat die skilderye onherstelbaar beskadig het. Ondanks die sluiting het swamme binne die grot versprei, en pogings om hierdie kwessies te beheer en die kuns te beskerm, word voortgesit. Diegene wat op soek is na 'n alternatiewe ervaring, kan Lascaux II besoek, 'n replika van die Great Hall of the Bulls en die Painted Gallery -gedeeltes, wat in 1983 nC geopen is en op slegs 200 meter van die oorspronklike grot geleë is.
Ontdekking van die Lascaux -grotskilderye
Die paleolitiese illustrasies is op 12 September 1940 gevind.
Een van die opwindendste ontdekkings van argeologie is gemaak deur vier Franse tieners en moontlik 'n hond. Versies van die verhaal verskil in detail, maar Marcel Ravidat, Jacques Marsal, Georges Agnel en Simon Coencas het op 'n gat in die grond in die bos naby die dorpie Montignac in die Dordogne-streek in die suidweste van Frankryk afgekom. Of hulle 'n hond met die naam Robot by hulle gehad het en 'n haas in die gat gejaag het, is onseker. In 'n ander weergawe vind Ravidat die gat op 8 September en neem die ander drie terug op die 12de.
Daar was 'n plaaslike verhaal oor 'n geheime tonnel wat tot begrawe skatte gelei het, en die seuns het gedink dit kan dit wees. Nadat hulle klippe in die gat gegooi het om 'n idee te kry van hoe diep dit was, het hulle een vir een versigtig afgegaan in 'n smal as. Dit lei 15 meter (byna 50 voet) af na 'n grot waarvan die mure bedek was met verstommende skilderye. Marsal het later gesê dat die afdraande van die skag afskrikwekkend was, maar die skilderye was ''n kavalkade van diere groter as die lewe' wat 'skynbaar beweeg het'. Die seuns was bekommerd om weer op te staan, maar hulle het dit met hul elmboë en knieë reggekry. Uiters opgewonde beloof hulle mekaar om hul ontdekking geheim te hou en verken dit die volgende dag weer. Daarna besluit hulle om dit vir 'n klein toegangsgeld aan vriende te wys.
Die nuus het vinnig versprei en soveel mense het die grot kom sien dat die seuns hul skoolmeester, Leon Laval, wat 'n lid van die plaaslike voorgeskiedenisvereniging was, geraadpleeg het. Hy het vermoed dat dit 'n kuns was om hom in die gat vas te vang, maar toe hy versigtig afklim en die skilderye sien, voel hy onmiddellik seker dat hulle prehistories is en dring daarop aan dat niemand daaraan mag raak nie en dat hulle teen vandalisme beskerm moet word. Die jongste van die seuns, die 14-jarige Marsal, het sy ouers oorreed om hom te laat tent opslaan naby die ingang om wag te hou en besoekers rond te wys. Dit was die begin van 'n verbintenis tot die skilderye wat tot sy dood in 1989 geduur het.
Die woord van die ontdekking het die Abbé Breuil bereik, 'n vooraanstaande prehistorikus, wat gestaan ​​het vir die egtheid van die skilderye. Die opspraakwekkende nuus het deur Europa en die res van die wêreld versprei en in 1948 het die gesin wat die grond besit het daaglikse toere gereël wat uiteindelik elke jaar duisende besoekers gebring het om self te gaan kyk.
Daar was meer skilderye in galerye wat uit die hoofgrot gelei het, en hulle het vorige ontdekkings bevestig, wat getoon het dat, anders as ander diere, die eerste mense in godsdiens, magie en kuns geglo het. Hulle begrawe hul dooies formeel met toerusting vir 'n ander lewe en hulle het moontlik geglo in 'n groot moedergodin, die bron van alle lewe. Dit lyk asof hulle 'n diep gevoel het van die verstommende, van iets buite die mens wat kragtig, geheimsinnig en vreemd is.
Die skilderye dra dit oor. Gedateer tot ongeveer 15 000 v.C., hoewel hulle moontlik oor 'n langer tydperk geskep is as wat vroeër besef is, toon hulle bulle van die nou uitgestorwe aurochspesies, osse, perde en takbokke asook pyle en lokvalle. Vroeë mense was jagters en een van die doelwitte van die skilderye was moontlik om suksesvolle jag in die regte lewe te bewerkstellig. Daar is 'n figuur van 'n man met 'n voëlkop, miskien 'n sjamaan, wat rituele in die grot uitgevoer het. Onlangse teorieë verbind sommige van die skilderye met sterrebeelde in die lug, insluitend die Pleiades en Taurus, of verbind dit met rituele dans, wat transe kan veroorsaak en visioene kan veroorsaak.
Die duisende besoekers aan Lascaux wou nie die skilderye benadeel nie, maar dit was eenvoudig deur daarop te blaas. Die af en toe besoeker het flou geword omdat die atmosfeer so dik was. Kondens ontstaan ​​op die mure en plafonne, vog loop oor die skilderye en korstmossels en vorm ontwikkel. Beligting met hoë krag het die skade vererger en die skilderye het begin verdof. Lascaux is in 1963 deur die Franse minister van kultuur, André Malraux, vir die publiek gesluit, en slegs kenners is toegelaat. 'N Replika van die terrein is in 1983 vir die publiek gebou en lok 300 000 besoekers per jaar. Pogings om die skade aan die oorspronklike skilderye te stuit, duur voort. In 2009 het die Franse ministerie van kultuur byna 300 kundiges uit baie verskillende lande in Parys byeengebring om maniere te oorweeg om die agteruitgang te stop. Hulle aanbevelings is in 2011 gepubliseer, maar twyfel oor die webwerf is nie verdwyn nie.
Op 12 September 1940 is die ingang van die Lascaux-grot deur die 18-jarige Marcel Ravidat ontdek toe sy hond, Robot, in 'n gat val. Ravidat het saam met drie vriende, Jacques Marsal, Georges Agnel en Simon Coencas, na die toneel teruggekeer. Hulle het die grot binnegegaan deur 'n 15 meter diep skag wat volgens hulle 'n legendariese geheime gang na die nabygeleë Lascaux Manor kan wees.    Die tieners het ontdek dat die grotmure bedek is met afbeeldings van diere.   Galerye wat kontinuïteit, konteks voorstel of bloot 'n grot voorstel, het name gekry. Dit sluit die Hall of the Bulls, die Deurgang, die Skag, die Nave, die Apsis, en die Kamer van Felines. Hulle het saam met die Abbé Henri Breuil op 21 September 1940 teruggekeer. Breuil sou baie sketse van die grot maak, waarvan sommige vandag as studiemateriaal gebruik word weens die uiterste agteruitgang van baie van die skilderye. Breuil is vergesel deur Denis Peyrony, kurator van Les eyzies (Prehistory Museum) by Les Eyzies, Jean Bouyssonie en dr Cheynier.
Die grotkompleks is op 14 Julie 1948 vir die publiek oopgemaak, en 'n jaar later het aanvanklike argeologiese ondersoeke begin, met die fokus op die skag. Teen 1955 het koolstofdioksied, hitte, humiditeit en ander besoedeling wat deur 1200 besoekers per dag vervaardig is, die skilderye sigbaar beskadig. Namate die lugtoestand versleg het, het swamme en korstmos al hoe meer die mure besmet. Gevolglik is die grot in 1963 vir die publiek gesluit, die skilderye is in hul oorspronklike toestand herstel en daagliks 'n moniteringstelsel ingestel.
Bewaringsprobleme in die oorspronklike grot het die skep van replika's belangriker gemaak.
Lascaux II, 'n presiese afskrif van die Great Hall of the Bulls en die Geverfde galery is in die Grand Palais in Parys vertoon, voordat dit vanaf 1983 in die grot se omtrek (ongeveer 200 m of 660 voet van die oorspronklike grot) vertoon is, 'n kompromie en poging om 'n indruk te gee van die skaal en komposisie van die skilderye vir die publiek sonder om die oorspronklikes te benadeel.   'n Volledige reeks van Lascaux se pariëtale kuns word op 'n paar kilometer van die terrein aangebied. Sentrum vir Prehistoriese Kuns, Le Parc du Thot, waar daar ook lewende diere is wat die ystydelike fauna verteenwoordig. 
Die skilderye vir hierdie webwerf is gedupliseer met dieselfde tipe materiale, soos ysteroksied, houtskool en oker, wat vermoedelik 19 duisend jaar gelede gebruik is.     Ander faksimile van Lascaux is ook deur die jare vervaardig.
Lascaux III is 'n reeks van vyf presiese reproduksies van die grotkuns (die skeef en skag) wat sedert 2012 oor die hele wêreld gereis het sodat kennis van Lascaux ver van die oorspronklike gedeel kon word.
Lascaux IV is 'n nuwe kopie van al die geverfde dele van die grot wat deel uitmaak van die International Center for Parietal Art (Centre International de l'Art Pariétal). Sedert Desember 2016 word hierdie groter en akkurater replika wat digitale tegnologie in die vertoning integreer, aangebied in 'n nuwe museum wat deur Snøhetta gebou is op die heuwel met 'n uitsig op Montignac.  
Aardewerk en afdrukke wysig
Franse aardewerk uit die streek - versier met afbeeldings van die Lascaux -skilderye - is eens in oorvloed in die omliggende streke vervaardig en verkoop objet d'art en aandenkings, is nou moeilik om te vind, aangesien die beelde onder kopiereg is. Afdrukke van die beelde kan slegs in die Lascaux -museumwinkel gekoop word.
In sy sedimentêre samestelling beslaan die Vézère -afvoerbak een kwart van die departement van die Dordogne, die noordelikste streek van die Swart Périgord. Voordat die Vézère by die Dordogne-rivier naby Limeuil aansluit, vloei dit in 'n suidwestelike rigting. Op die middelpunt word die rivierloop gekenmerk deur 'n reeks kronkels wat omring word deur hoë kalksteen kranse wat die landskap bepaal. Stroomop van hierdie steil helling, naby Montignac en in die omgewing van Lascaux, versag die kontoere van die land aansienlik dat die valleivloer verbreed word en die oewers van die rivier hul steilheid verloor.
Die Lascaux -vallei is 'n entjie van die belangrikste konsentrasies versierde grotte en bewoonde plekke geleë, waarvan die meeste verder stroomaf ontdek is.  In die omgewing van die dorp Eyzies-de-Tayac Sireuil is daar nie minder nie as 37 versierde grotte en skuilings, asook 'n nog groter aantal woonplekke uit die Bo-Paleolitiese, in die oopte, onder 'n skuiling oorhang, of by die ingang na een van die gebied se karstholtes. Dit is die hoogste konsentrasie in Europa.
Die grot bevat byna 6 000 figure, wat in drie hoofkategorieë gegroepeer kan word: diere, menslike figure en abstrakte tekens. Die skilderye bevat geen beelde van die omliggende landskap of die plantegroei van die tyd nie.  Die meeste groot beelde is op die mure geverf met rooi, geel en swart kleure uit 'n komplekse veelheid van minerale pigmente : 110 , insluitend ysterverbindings soos ysteroksied (oker), [22 ]: 204 hematiet en goetiet,   asook mangaanbevattende pigmente.  : 208 Houtskool is moontlik ook gebruik : 199 maar skynbaar in 'n spaarsamige mate.  Op sommige van die grotmure is die kleur moontlik aangebring as 'n suspensie van pigment in dierlike vet of kalsiumryke grotgrondwater of klei, met verf,  wat opgevee of afgevee is, eerder as toegedien deur kwas.  In ander gebiede is die kleur toegedien deur die pigmente te spuit deur die mengsel deur 'n buis te blaas.  Waar die rotsoppervlak sagter is, is 'n paar ontwerpe in die klip ingesny. Baie beelde is te flou om te onderskei, en ander het heeltemal agteruitgegaan.
Meer as 900 kan as diere geïdentifiseer word, en 605 hiervan is presies geïdentifiseer. Uit hierdie beelde is daar 364 skilderye van perde sowel as 90 skilderye van hertjies. Beeste en bisons word ook verteenwoordig, wat elk 4 tot 5% van die beelde verteenwoordig. 'N Paar ander beelde sluit in sewe katte, 'n voël, 'n beer, 'n renoster en 'n mens. Daar is geen beelde van rendier nie, al was dit die belangrikste voedselbron vir die kunstenaars.  Daar is ook meetkundige beelde op die mure gevind.
Die bekendste deel van die grot is The Hall of the Bulls waar bulle, perde, aurochs, hertjies en die enigste beer in die grot uitgebeeld word. Die vier swart bulle, of aurochs, is die dominante figure onder die 36 diere wat hier voorgestel word. Een van die bulle is 5,2 meter lank, die grootste dier wat tot dusver in grotkuns ontdek is. Daarbenewens blyk die bulle in beweging te wees. 
'N Skildery waarna verwys word as "The Crossed Bison", gevind in die kamer genaamd die Nave, word dikwels voorgehou as 'n voorbeeld van die vaardigheid van die paleolitiese grotskilders. Die gekruiste agterpote skep die illusie dat die een been nader aan die kyker is as die ander. Hierdie visuele diepte in die toneel toon 'n primitiewe vorm van perspektief wat veral destyds gevorderd was.
Pariëtale verteenwoordiging Redigeer
Die Hall of the Bulls bied die mees skouspelagtige komposisie van Lascaux. Die kalsietmure is nie geskik om te graveer nie, daarom is dit slegs versier met skilderye, dikwels met indrukwekkende afmetings: sommige is tot vyf meter lank.
Twee rye aurokke kyk na mekaar, twee aan die een kant en drie aan die ander kant. Die twee aurochs aan die noordekant word vergesel deur ongeveer tien perde en 'n groot raaiselagtige dier, met twee reguit lyne op sy voorkop wat dit die bynaam "eenhoring" gekry het. Aan die suidekant is drie groot aurokke langs drie kleiner, rooi geverf, asook ses klein takbokke en die enigste beer in die grot, op die maag van 'n auroch gelê en moeilik leesbaar.
Die Axial Diverticulum is ook versier met beeste en perde vergesel van takbokke en steenbokke. 'N Tekening van 'n vlugtende perd is 2,50 meter bo die grond met mangaanpotlood geborsel. Sommige diere is op die plafon geverf en lyk asof hulle van die een muur na die ander rol. Hierdie voorstellings, wat die gebruik van steierwerk vereis het, is verweef met baie tekens (stokke, kolletjies en reghoekige tekens).
Die Passage het 'n sterk verswakte versiering, veral deur lugsirkulasie.
Die Nave het vier groepe figure: die Empreinte -paneel, die Black Cow -paneel, die Deer -swempaneel en die Crossed Buffalo -paneel. Hierdie werke word vergesel van baie raaiselagtige geometriese tekens, waaronder gekleurde damme wat H. Breuil 'wapens' genoem het.
Die Feline Diverticulum het sy naam te danke aan 'n groep katte, waarvan een blykbaar urineer om sy gebied te merk. Dit is baie moeilik om toegang te verkry, en daar is gravures van wilde diere in 'n taamlik naïewe styl. Daar is ook ander diere wat met tekens geassosieer word, insluitend 'n voorstelling van 'n perd van voor gesien, buitengewoon in paleolitiese kuns waar diere oor die algemeen in profiele of vanuit 'n "verdraaide perspektief" voorgestel word.
Die apsis bevat meer as duisend gravures, waarvan sommige op skilderye aangebring word, wat ooreenstem met diere en tekens. Daar is die enigste rendier in Lascaux.
The Well bied die mees raaiselagtige toneel van Lascaux aan: 'n ithyfalliese man met 'n voëlkop lyk asof hy op die grond lê, miskien neergeslaan deur 'n buffel wat deur 'n spies aan sy sy gesny is, 'n langwerpige voorwerp wat deur 'n voël oorkom word, aan die linkerkant voorgestel 'n renoster beweeg weg. Verskeie interpretasies van wat voorgestel word, is aangebied.  'n Perd is ook teen die teenoorgestelde muur. Twee groepe tekens moet in hierdie samestelling opgemerk word:
tussen die mens en renosters, drie pare gedigitaliseerde leestekens wat onder in die Cat Diverticulum gevind word, in die mees afgeleë deel van die grot
onder man en bison, 'n ingewikkelde doringbord wat byna identies op ander mure van die grot aangetref kan word, en ook op roeipunte en op die sandsteenlamp in die omgewing.
Die interpretasie van paleolitiese kuns is problematies, aangesien dit beïnvloed kan word deur ons eie vooroordele en oortuigings. Sommige antropoloë en kunshistorici teoretiseer dat die skilderye 'n verslag kan wees van die sukses van jag in die verlede, of 'n mistieke ritueel kan wees om toekomstige jagpogings te verbeter. Laasgenoemde teorie word ondersteun deur die oorvleuelende beelde van een groep diere in dieselfde grot as 'n ander groep diere, wat daarop dui dat een deel van die grot meer suksesvol was om 'n oorvloedige jaguitstappie te voorspel. 
Deur die ikonografiese analise metode op die Lascaux-skilderye toe te pas (studie van posisie, rigting en grootte van die figure organisasie van die komposisie skildertegniekverspreiding van die kleurvliegtuigenavorsing van die beeldsentrum), probeer Thérèse Guiot-Houdart die simboliese funksie van die diere, om die tema van elke beeld te identifiseer en uiteindelik die doek van die mite wat op die rotswande geïllustreer is, te herkonstrueer.  [ verdere verduideliking nodig ]
Julien d'Huy en Jean-Loïc Le Quellec het getoon dat sekere hoek- of doringtekens van Lascaux as 'wapen' of 'wonde' ontleed kan word. Hierdie tekens beïnvloed gevaarlike diere - groot katte, aurochs en bisons - meer as ander en kan verklaar word deur 'n vrees vir die animasie van die beeld.  'n Ander bevinding ondersteun die hipotese van halflewende beelde. By Lascaux word bison, aurochs en steenbokke nie langs mekaar voorgestel nie. Omgekeerd kan 'n mens kennis neem van 'n bison-perde-leeusisteem en 'n aurochs-perde-takbok-stelsel, wat gereeld met hierdie diere verband hou.  So 'n verspreiding kan die verband tussen die spesies op die foto en hul omgewingstoestande toon. Aurochs en bison veg teen mekaar, en perde en takbokke is baie sosiaal met ander diere. Bison en leeus woon in oop vlaktes, aurochs, takbokke en bere word geassosieer met woude en moerasse. Die habitat van die steenbokkies is rotsagtige gebiede, en perde is baie aanpasbaar vir al hierdie gebiede. Die ingesteldheid van die Lascaux -skilderye kan verklaar word deur 'n geloof in die werklike lewe van die spesies op die foto, waarin die kunstenaars probeer het om hul werklike omgewingstoestande te respekteer. 
Minder bekend is die beeldarea wat die Bly weg (Apsis), 'n ronde, halfsferiese kamer soortgelyk aan 'n apsis in 'n Romaanse basiliek. Dit is ongeveer 4,5 meter in deursnee (ongeveer 5 meter) en bedek op elke muuroppervlak (insluitend die plafon) met duisende verstrengelde, oorvleuelende, gegraveerde tekeninge.  Die plafon van die apsis, wat wissel van 1,6 tot 2,7 meter hoog (ongeveer 5,2 tot 8,9 voet) gemeet aan die oorspronklike vloerhoogte, is so volledig versier met sulke gravures dat dit aandui dat die prehistoriese mense wat hulle eerste uitgevoer het 'n steier gebou het om dit te doen.  
Volgens David Lewis-Williams en Jean Clottes wat albei vermoedelik soortgelyke kuns van die San-mense van Suider-Afrika bestudeer het, is hierdie soort kuns geestelik van aard met betrekking tot visioene wat tydens ritualistiese transe-dans ervaar word. Hierdie transvisies is 'n funksie van die menslike brein en is dus onafhanklik van geografiese ligging.  Nigel Spivey, professor in klassieke kuns en argeologie aan die Universiteit van Cambridge, het verder gepostuleer in sy reeks, Hoe kuns die wêreld gemaak het, dat punt- en roosterpatrone wat die voorstellingsbeelde van diere oorvleuel, baie ooreenstem met hallusinasies wat veroorsaak word deur sensoriese ontneming. Hy postuleer verder dat die verbindings tussen kultureel belangrike diere en hierdie hallusinasies gelei het tot die uitvinding van beeldvorming, of die tekenkuns. 
André Leroi-Gourhan bestudeer die grot vanaf die 1960's, sy waarneming van die assosiasies van diere en die verspreiding van spesies binne die grot het hom 'n strukturalistiese teorie ontwikkel wat die bestaan ​​van 'n werklike organisasie van die grafiese ruimte in paleolitiese heiligdomme voorgehou het. Hierdie model is gebaseer op 'n manlike/vroulike tweeledigheid - wat veral waargeneem kan word by die bison-/perd- en aurochs/perdepare - wat in beide die tekens en die diervoorstellings herken kan word. Hy het ook 'n deurlopende evolusie gedefinieer deur vier opeenvolgende style, van die Aurignacian tot die laat Magdalenian. Leroi-Gourhan het nie 'n gedetailleerde ontleding van die grot se syfers gepubliseer nie. In sy werk Préhistoire de l'art occidental, gepubliseer in 1965, het hy nietemin 'n ontleding van sekere tekens voorgelê en sy verduidelikende model toegepas op die verstaan ​​van ander versierde grotte.
Die opening van die Lascaux -grot na die Tweede Wêreldoorlog het die grotomgewing verander. Die uitaseming van 1,200 besoekers per dag, die teenwoordigheid van lig en veranderinge in die lugsirkulasie het 'n aantal probleme veroorsaak. Lichene en kristalle het aan die einde van die vyftigerjare op die mure begin verskyn, wat gelei het tot die sluiting van die grotte in 1963. Dit het daartoe gelei dat die toegang tot die regte grotte tot 'n paar besoekers elke week beperk is, en dat 'n replika -grot vir besoekers geskep is Lascaux. In 2001 het die owerhede wat verantwoordelik was vir Lascaux die lugversorgingstelsel verander, wat die temperatuur en humiditeit reguleer het. Toe die stelsel tot stand gekom het, het 'n besmetting van Fusarium solani, 'n wit vorm, begin vinnig versprei oor die plafon en mure van die grot.  Daar word geglo dat die vorm in die grotgrond voorkom en blootgestel is deur die werk van vakmanne, wat gelei het tot die verspreiding van die swam wat met kalk behandel is. In 2007 het 'n nuwe swam, wat grys en swart letsels veroorsaak het, in die regte grot begin versprei.
Vanaf 2008 bevat die grot swart vorm. In Januarie 2008 het die owerheid die grot vir drie maande gesluit, selfs vir wetenskaplikes en bewaarders. 'N Enkele individu is toegelaat om een ​​keer per week twintig minute lank die grot binne te gaan om die klimaatstoestande te monitor. Slegs 'n paar wetenskaplike kundiges mag slegs 'n paar dae per maand binne -in die grot werk, maar die pogings om die vorm te verwyder, het 'n tol geëis, wat donker kolle gelaat het en die pigmente op die mure beskadig het.  In 2009 is die vormprobleem stabiel verklaar.  In 2011 lyk dit of die swam terugtrek na die bekendstelling van 'n bykomende, selfs strenger bewaringsprogram.  Twee navorsingsprogramme is by die CIAP ingestel oor hoe om die probleem die beste te behandel, en die grot beskik ook nou oor 'n klimatiseringstelsel wat ontwerp is om die invoer van bakterieë te verminder.
Op 26 en 27 Februarie 2009, onder voorsitterskap van Jean Clottes, is 'n internasionale simposium onder die voorsitterskap van Jean Clottes, georganiseer op inisiatief van die Franse ministerie van kultuur, onder leiding van Jean Clottes 'n internasionale simposium met die titel "Lascaux and Preservation Issues in Subterranean Environments" gehou in Parys. Dit het byna driehonderd deelnemers uit sewentien lande byeengebring met die doel om navorsing en intervensies wat sedert 2001 in die Lascaux -grot gedoen is, te konfronteer met die ervarings wat in ander lande opgedoen is op die gebied van bewaring in ondergrondse omgewings.  Die verrigtinge van hierdie simposium is gepubliseer in 2011. Vier-en-sewentig spesialiste op verskillende gebiede soos biologie, biochemie, plantkunde, hidrologie, klimatologie, geologie, vloeistofmeganika, argeologie, antropologie, restourasie en bewaring, uit talle lande (Frankryk) , Verenigde State, Portugal, Spanje, Japan en ander) het tot hierdie publikasie bygedra. 
In Mei 2018 Ochroconis lascauxensis, 'n swamspesie van die Ascomycota -filum, is amptelik beskryf en vernoem na die plek van sy eerste opkoms en isolasie, die Lascaux -grot. Dit het gevolg op die ontdekking van 'n ander naverwante spesie Ochroconis anomala, die eerste keer in 2000 in die grot waargeneem. Die jaar daarna het swart kolle tussen die grotskilderye begin verskyn. Daar is nog nooit 'n amptelike aankondiging gemaak oor die effek of vordering van pogings tot behandeling nie. 
Die probleem is aan die gang, asook pogings om die mikrobiese en swamgroei in die grot te beheer. The fungal infection crises have led to the establishment of an International Scientific Committee for Lascaux and to rethinking how, and how much, human access should be permitted in caves containing prehistoric art. 
What is home? This is a deceptively simple question. Is it the place where you were born? Is it where you happen to live right now? Does it have to be a dwelling, or can it be a spot on. LEES MEER