Die nuwe werk van Green Labour is een van die mees radikale ter wêreld - maar kan dit teen 2030 gedoen word? - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Michael Jacobs
Die Arbeidersparty-konferensie het gestem 'n Groen Nuwe Deal. Dit is 'n triomf vir die jong aktiviste wat die veldtog daarvoor gelei het, maar dit skep 'n probleem vir die partyleierskap enkele weke voor 'n waarskynlike algemene verkiesing.
Die idee van 'n Green New Deal - 'n staatsbeheerde beleggingsprogram om verminder kweekhuisgasvrystellings en ekosisteme te herstel terwyl werk te skep en ongelykheid te verminder - het die afgelope jaar die wêreld gevee.
In Duitsland is 'n Green New Deal (GND) die grootste eis van die Groen Party ry hoog in die stembus. In die VSA is al die voorste aanspraakmakers op die Demokratiese nominasie as president ondersteun 'n Green New Deal. In Brussel het die (konserwatiewe) president van die Europese Kommissie, Ursula von der Leyen, verklaar dat sy 'n "Europese groenooreenkoms" wil hê om die EU se "kenmerk" -beleid te wees.
Maar hierdie voorstelle is nie almal dieselfde nie. Die Duitse Groenes en die Europese Kommissie streef na meer of minder volledige ontknoping van die ekonomie deur 2050. In die VSA - en nou die Arbeidersparty - is die rooster dramaties na vore gebring, met die GND-kongresresolusie vra vir 'n "mobilisasie van tien jaar" om "netto nul" kweekhuisgasvrystellings te bereik, en die Arbeidsbeweging wat 2030 stel as die datum om dieselfde doel te bereik. Die 'netto' deel laat toe dat sommige emissies opgeneem en gestoor word, of deur plantegroei opgeneem word of ondergronds gesetreer word.
In die VSA is die GND nie net 'n groen beleggingsplan nie. Dit bevat eise vir 'n universele werkswaarborg, uitgebreide vakbonde regte en universele gesondheidsorg. Die Arbeidsbeweging eis dat alle "wette teen die unie" en die openbare besit van die energie- en vervoerstelsels herroep moet word. Met ander woorde, die GND het 'n baie breër doel as bloot die vermindering van vrystellings. Dit is vir baie van sy ondersteuners 'n simbool en 'n voertuig vir die radikale transformasie van die ekonomie.
Arbeid en die Green New Deal
As 'n vurige eis van party- en omgewingsaktiviste, was die GND verbasend suksesvol. 'N Jaar gelede was klimaatsverandering skaars op die Amerikaanse politieke agenda. Nie net is dit een van die belangrikste probleme in die Demokratiese wedloop nie, maar die veldtog vir 'n GND het sigbaar geword het die party na links aangedryf. Diegene wat agter die Arbeidsbeweging staan, het op dieselfde manier 'n oorwinning vir ekososialisme verklaar. Maar die partyleierskap sal waarskynlik nie so gelukkig wees nie. Want Arbeid is waarskynlik net 'n paar weke vanaf 'n algemene verkiesing, en die GND-mosie lyk nie na 'n haalbare program vir die regering nie.
Dit is nie dat die leiers van Arbeid nie op die klimaat wil reageer nie. Inteendeel, hulle was reeds verbind tot 'n grootskeepse groen beleggings- en werkskeppingsprogram om dit aan te pak - wat die party 'n "groen industriële rewolusie".
Die probleem is dat die 2030-datum waarop die konferensiebeweging ingestel is om netto-nul-emissies te bereik, een is wat geen ernstige kenner van klimaatsbeleid dink nie tegnologies of polities uitvoerbaar. Die onafhanklike Komitee oor klimaatsverandering het aanbeveel dat netto nul in die Verenigde Koninkryk deur 2050 behaal kon word. Die parlement het dit sedertdien ingevolge die Wet op Klimaatsverandering ingestel.
Arbeidsaktiviste voer aan dat die Verenigde Koninkryk vinniger as ander lande moet optree vanweë sy historiese uitstoot en dat ontwikkelende lande latere teikendatums kan stel. Maar selfs Vriende van die Aarde is net vol vertroue dat die Verenigde Koninkryk netto nul teen 2045 kan bereik.
Arbeid wil beslis so vinnig moontlik groen werk skep. Belegging in energie-doeltreffende huise en sonkrag-aangedrewe huise, die uitbreiding van die land en die buitelandse wind, die versnelling van die bekendstelling van elektriese voertuie, 'n groot program vir die aanplant van plante en die herstel van die habitat, is waarskynlik die belangrikste aspek van die party. En soos die ekonoom Ann Pettifor in 'n nuwe boek, dit is alles bekostigbaar. Met reële rentekoerse negatief, kan die regering sinvol vir baie daarvan leen en saam met die privaatsektor deur die voorgestelde Nasionale Beleggingsbank saam te belê.
"Groen werk" is nie die probleem nie. Dit is die 'bruin' kinders. Netto nul beteken die sluiting van 'n groot deel van die Britse olie- en gassektor, tensy tegnologieë vir opvang en opberging van koolstofstof op skaal toegepas kan word. Deur dit te doen deur 2030 hou dit 'n onmiddellike bedreiging in Werk 280,000 na raming deur die sektor ondersteun word.
Die 2030-teiken sou die totale omset van die land se voertuigvoorraad oor 'n dekade beteken, met groot gevolge vir die Verenigde Koninkryk se motorbedrywe, en nie van bestuurders nie. En dit sal ernstige vliegtuigbeperkings verg, omdat brandstof met 'n lae koolstofvloei waarskynlik nie op daardie stadium op skaal gereed sal wees nie.
Dit is 'n reuse-ooreenkoms: een van die eerste belangrike politieke party-aannemings van 'n #GreenNewDeal as 'n amptelike beleidsplan.
Ons toekoms maak staat op die vraag of ons leiers kies om nou op te tree.
Dankie @UKLabour en alle mense in die beweging om die wêreld met AKSIE te lei. 🌹🌎 https://t.co/XhhfZzxwpv
- Alexandria Ocasio-Cortez (@ AOC) September 24, 2019
Voorstanders van 'n GND het voorgestel dat 'net oorgang"Om werkers uit hoë-koolstofindustrieë soos olie en gas in nuwe, groen ondernemings oor te plaas. Niemand het nog gewys hoe so 'n oorgang binne 'n dekade kon bewerkstellig word en dat daar voldoende werkgeleenthede met gelykwaardige vaardighede en lone geskep kan word nie.
Die Arbeidsbeweging bevat 'n klein ontslagklousule as gevolg van die druk van die vakbonde: die 2030-teiken moet slegs in die wet geplaas word "as dit 'n regverdige oorgang vir werkers bewerkstellig". Dus kan die Arbeidersleierskap dit gebruik om nie 2030 in die verkiesingsmanifes van die party te spesifiseer nie. Maar hulle sal in elk geval op die haak wees. Óf die manifes sal gesien word as 'n verraad van die konferensiestem, of 'n Arbeidsregering sal gesien word as onvoldoende toegewyd as dit nie die 2030-teiken bereik nie.
Dit is geen twyfel dat aktiviste aan beide kante van die Atlantiese Oseaan 'n reuse-oorwinning behaal het deur die klimaatdebat op die gebied van ekonomiese geregtigheid te dwing nie. Maar as hulle die wêreld moet verander, is radikale simboliek nie genoeg nie. Die Green New Deal moet 'n ernstige program vir die regering word. Die werk begin net.
Michael Jacobs, professorale medewerker, Sheffield politieke navorsingsinstituut (SPERI), Universiteit van Sheffield