Nuuskommentaar: ‘Welkom terug’, politieke korrektheidVerskeie gebeure laat dit lyk of politieke korrektheid weer besig is om vinnig veld in die Suid-Afrikaanse samelewing te wen. Kan iets gedoen word om te keer dat Suid-Afrikaners so sito-sito op ’n stel historiese bog weer denkeslawe van die absurde word? ’n Politiek inkorrekte voëlvlug baie kort opgesom Twee (en veel meer as die prominensie nie bygereken word nie) onlangse gebeure onderstreep in hoe ’n mate politieke korrektheid weer hard aan die deur timmer om in te kom. Op sommige plekke is die deure reeds tipies van Suid-Afrikaanse protes en toe-eiening afgeskop. Die nuuswaardighede is die kritiek wat AfriForum in die parlement en elders kry oor die wyse waarop sy voorlegging oor grondonteiening sonder vergoeding aangebied is, en die ander oor die SAUK sy TV-lisensiegeld wil verhoog terwyl bitter min mense wel betaal. (Tydens ’n busrit verby De Doorns wys ’n mede-passasier op die talle en talle skottel-antennas teen plakkerhuise – wie betaal daarvoor?) Met die oorname van bewind van oud-pres. Thabo Mbeki na Jacob Zuma het die gerekende Tim du Plessis in ’n rubriek openlik bly skryf oor politieke korrektheid wat die trekpas onder die land se redakteurs gekry het. Veral swart redakteurs is geloof, en wit redakteurs is gekomplimenteer dat hulle die sluise verder kom oopbeur sodat ook húlle van politieke korrektheid bevry kon word. Hul name is in ’n lang lys soos ’n heldegalery gepubliseer. Skielik het politiek korrekte boeke nie net daarin geslaag om uitgewers wat meer soos sensors opgetree het se koppe te draai nie, verskeie boeke het juis hul politieke inkorrektheid benut om hulself te bemark. Dit was egter nie lank nie, toe is dit duidelik dat die aanvanklike wegbreek van politieke korrektheid takties as ’n rewolusionêre handeling gesien is in die stryd om Mbeki te pos, en Zuma aan bewind te stel. Die hek is hierna gesluit, die parameters vir ’n nuwe generasie helde bepaal, en met demokratiese spraakvryheid (om veral die waarheid te uiter) het dit min te make gehad. Kort voor lank was daar weer ’n lys, dié keer van redakteurs en ander soos dr. Nico Smith, wat waarsku dat die benutting van hierdie politieke inkorrektheid, soos kritiek op die ANC, so sleg opgeneem word dat daar ’n gevaar van ’n bloedbad was. Verskeie van die “ou lys” se redakteurs se name het soos regte g*tswaaiers op die nuwe lys verskyn. Die oop deur vir politieke inkorrektheid was kortstondig en bloot ’n rewolusionêre taktiese aanwending. Politieke inkorrektheid het egter nie sommer verdwyn nie. Terwyl die voorstanders van politieke korrektheid weer hul gemaksone ingeneem, het die “ou garde” van selfs liberale kruipers (’n goeie gros akademici ingeslote) weer hergroepeer. Die denke wat die EFF onderskraag, het hieruit muteer. AfriForum en politieke inkorrektheid AfriForum het hom eerder in die ruimte teen politieke korrektheid, soos wat op die oog af deur die grondwet gewaarborg word, ingewurm. Dit sou oor ’n wye spektrum teenspoed kry. Die lys is lank, maar die belangrikstes is seker: Wat is politieke korrektheid? In 2014 neem PRAAG ’n definisie van prof. Anton van Niekerk onder die loep. Van Niekerk se definisie lui soos volg: “Die begrip ‘politieke korrektheid’ verwys na ‘n soort geveinsdheid in spreke en optrede wat daarvan wegskram om vermeende onreg en onbevoegdheid by die naam te noem, en wat daarom, bloot ter wille van gedienstigheid aan aanvaarde sosiale konvensies, sake só voorstel dat die waarheid omtrent wat verkeerd loop in die samelewing, verdoesel word deur wat ons sê en soms ook doen.” Volgens ’n artikel van André van den Berg in Gelofteland het politieke korrektheid sy ontstaan in 1923 in Europa. Hy skryf (brokkies van ’n langer skrywe is nie altyd in volgorde ingelas nie): “Politieke korrektheid het in 1923 in die Frankfurt Skool van Denke (Duitsland) ontstaan en sou aanvanklik die ‘Instituut van Marxisme’ genoem word. Daar is toe op die ‘Instituut van Sosiale Navorsing’ besluit ten einde die bose wortels van Marxisme te verbloem… Politieke korrektheid poog om stabiele volke se trotse geskiedenis te herskryf as vergoeding vir sogenaamde onregte van die verlede. Ironies genoeg, het dit nêrens ter wêreld enige onreg herstel nie, maar dit eerder help skep. Bestendige regerings is ontwrig en polities korrek-vertrapte lande is geskep.” Meer in die huidige konteks verskyn ’n aantal artikels in 2018 op Maroela Media (en elders): Die tirannie van politieke korrektheid: https://maroelamedia.co.za/debat/meningsvormers/die-tirannie-van-politieke-korrektheid/ Die politieke korrektheid en feitlike geskiedenis: https://www.litnet.co.za/die-politieke-korrektheid-en-feitlike-geskiedenis/ Die teenkant van politieke korrektheid: https://maroelamedia.co.za/debat/meningsvormers/die-teenkant-van-politieke-korrektheid/ Scholtz skryf dat die konsep van politieke korrektheid in die jare tagtig onder veral linksgesinde akademici en studente ontwikkel om “afwykende” – dus regsgesinde en konserwatiewe studente – onder druk te plaas. Hierdie lys is geensins volledig nie, en die skrywers stem ook nie oral ooreen nie. Tog lyk dit of die idee dat dit iets negatiefs is ’n redelike breë basis vorm. En, so lyk dit, baie mense is bereid om hulle “ter wille van die vrede” te verslaaf aan ’n praktyk wat hom verslaaf en ondemokraties inbind, ver verwyder van die werklikheid. In die era van fopnuus, alternatiewe denke, onverdraagsame ideologieë en politieke styl is politieke korrektheid nié aan te beveel nie. Ongelukkig lê eenvoudige oplossings ook nie die wêreld vol nie.