Coronavirus, SARS-CoV-2-uitbraak in Afrika, sal ons skuld wees
By Nood Live	 On Maart 20, 2020
Een van die kwessies wat die grootste kommer oor SARS-CoV-2 betref, is dat die koronavirus op 'n kontinent wat reeds deur ander probleme geteister is, kan versprei: Afrika.
Maar laat ons begin met 'n gegewens oor die coronavirus: tans (bronne van die WIE en uit die Italiaanse burgerlike beskerming) 'n kontinent met 1.2 miljard inwoners, Afrika, het minder individue wat positief is vir die SARS-CoV-2 van die Lazio-streek, nie eens 6 miljoen inwoners nie: 728 teenoor 741.
Coronavirus in Afrika: redes vir die kommer
Dit was 6 Maart van hierdie jaar, presies twee weke gelede, toe die Demokratiese Republiek van die Kongo is tevrede aangekondig dat die laaste Ebola-pasiënt genees is. Nie eens die tyd om te juig nie, in vergelyking met 'n geveg wat duisende onskuldige sterftes gesien het.
In hierdie perspektief is die ontstelde woorde van Don Dante Carraro, direkteur van CUAMM Dokters met Afrika is maklik verstaanbaar SARS-COV-2: "In Afrika is daar geen intensiewe sorgeenhede nie, het hy aan die media gesê, en geen toegewyde eenhede vir herlewing, en so baie narkotiseurs nie. Die spesifieke eksamens is letterlik nutteloos omdat daar baie min laboratoriums is, slegs een vir elke individuele hoofstad, en sommige is daarsonder: as die infeksie van Coronavirus moontlik kan versprei, sou dit 'n bloedbad wees.
Nou is hy in Italië en vir die oomblik is hy nie terug in Afrika nie, uit vrees vir besmette mense. Hy ken Afrika redelik goed: behalwe dat hy priester is, is hy 'n kardioloog wat 26 jaar in Afrika woon, en hy spandeer binne 'n aktiewe NRO, met sy 23 hospitale, in Suid-Soedan, Ethiopië, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Uganda, Tanzanië, Mosambiek, Angola. So besluitelose gebiede, ten opsigte van toewyding.
Die redes vir kommer is dus toe te skryf aan die vermoë om 'n pandemie te “verduur”, eerder as aan 'n werklike uitbraak: vir die 1.2 miljard mense wat hierbo genoem word, is die ellende van 270 beddens wat beskikbaar is, verdeel tussen 54 Afrika-lande.
SARS-CoV-2 in Afrika, die redes vir hoop
Dit is in wese gekoppel aan 'n ongewone “geskiedenis” van koronavirus, wat nie gebore is nie en nie ontwikkel het nie, juis vir die ongewone, in die mees afgeleë en armste uithoeke van die aarde, maar in die sigbaarste en rykste.
Hierdie gegewens het Afrika-regerings, wat nie altyd oorheers deur die konsep van demokrasie nie (ondanks die naam)), in staat gestel om hulself te organiseer, ook bevoordeel deur 'n relatiewe gebrek aan infrastruktuur: in baie lande in Sentraal-Afrika en verder is daar geen spoorwegstelsel nie, en die toegangsroetes na 'n land word deur baie min snelweë gedefinieer. Dit gebeur dus dat die meeste gedoen word nadat jy die lughawens (wat net in die hoofstad voorkom) en die snelweg-toegang gekontroleer het.
SARS-CoV-2, die moderne lande is die probleem: ons onverskilligheid, ons onkunde
Die groot probleem op die vasteland van Afrika is weereens onverskilligheid in die Westerse gebied. Dit is ons, met ander woorde. Diegene wat die koronavirus in Afrika gebring het (pasiënt-nul), was Europese of Chinese ekonomiese of maatskaplike ondernemers. In veel mindere mate keer studente en werkers terug na die moederland.
In Burundi is die saak van die Italiaanse entrepreneur uit Napels nogal bekend. Hy is positief gevind vir die ondersoek van koronavirus, en die ernstigste saak is dat hy deeglik daarvan bewus was.
Hy het 'n vliegtuig na Afrika geneem, rustig en verbaas deur die opposisie van die plaaslike owerhede, in Bujumbura. Vir ons baie dom landgenoot was dit absoluut normaal om die infeksie na daardie land te bring sonder dat iemand moes kla. Hy is nou in kwarantyn, in 'n bekende hotel aan die oewer van die Tanganyika-meer.
En die lys soortgelyke anekdotes kan vermeerder en uitgebrei word na China. Die oorspronklike land SARS-CoV-2 het ten minste 'n dekade kragtige ekonomiese belange in Afrika gehad, en daarom is daar baie ekonomiese ondernemers. Die sensitiwiteit van Chinese ondernemings sal ook afhang van 'n moontlike massa-besmetting in Afrika.
Coronavirus in Afrika, 'n blik op die toekoms
Watter mate van indringing sal koronavirus in Afrika hê? Dit is moeilik om te sê. Die feit dat die meeste van die 728 gevalle in die Westerse lande gekonsentreer is (Egipte 210, Suid-Afrika 150, Algerië 82), dui daarop dat moontlike massa-uitwissing van koronavirus afhang van die mate van sosiale bewustheid wat getoon word deur diegene wat nie Afrikaan is nie, dit wil sê Westerlinge. Ook as gevolg van die teenwoordigheid in die noorde van 'n soort 'natuurlike cordon sanitaire' wat deur die Sahara-woestyn voorgestel word.
Dit is 'n bitter laggie as ons tien jaar hier die toon en inhoud van die boodskappe van vreemdelingehaatpolitiek in verskillende lande, insluitend Italië, in ag neem.
In vergelyking met SARS-CoV-2, is Afrika min of meer soos 'n immuunonderdrukte pasiënt met 'n goeie algemene gesondheid, en ons is 'n besoekende en besmette familielid wat, wetend en om onduidelik redes, besluit om 'n sakdoek in sy gesig te smeer.
As Afrika massaal siek word met die koronavirus, is dit noodsaaklik om hierdie rede.