Subperiosteale fraktuur - Kleintjies - 2020
Die subperiosteale fraktuur het 'n paar kenmerkende eienskappe. Vir hierdie besering is daar geen kenmerkende skending van die integriteit van die periosteum nie, met slegs die buitenste ineenstorting, bly die binneste deel onveranderd. Meng die been is ook byna altyd afwesig of onbeduidend.
Sulke skade word dikwels veroorsaak deur hoë druk op die as van die longitudinale been. Kinders jonger as 10 jaar is meer as volwassenes vatbaar daarvoor. In die meeste gevalle word so 'n fraktuur gediagnoseer wanneer die diafise van die voorarm beskadig is.
Fraktuur volgens tipe groen tak word meestal veroorsaak deur die volgende faktore:
val van hoogte af
meganiese aksie langs die lengte-as van die been.
Wat ookal die primêre bron van besering is, word slegs verklaar deur die verhoogde buigsaamheid van die bene by kinders wat nog nie ten volle gevorm is nie.
Aangesien bene op jong ouderdom verskeie kere beter en vinniger groei, is die risiko om ernstige komplikasies in sulke frakture te ontwikkel, bykans heeltemal afwesig.
Behandeling duur gewoonlik van een en 'n half tot 3 maande. Die ouers se vernaamste taak is om die kind betyds na die hospitaal te neem om die gips te pak en die betrokke gebied op te los. Wanneer die bene saam groei en die gips verwyder word, moet die kind ook na 'n spesiale terapeutiese fisiese kultuur gelei word, wat die ondersteuning van die ledemaat ondersteun.
Kenmerke van podnastkostnichnogo fraktuur
Breuk op die beginsel van die groen tak in die kinderjare kan voorkom as die lengte-as van die been sterk druk het. Met so 'n meganiese impak breek die been van 'n volwassene heeltemal af.
Die frakture van die "groen tak" is meer vatbaar vir die bene van die tibia (fibulêre en tibiale), sowel as die voorarm. Fraktuur van die radiale been neem byna die leidende posisie onder alle kinderfrakture. Buitendien is dit soortgelyk aan hoe 'n groen takkie onder die vel buig en krake. Met sulke skade ontstaan ​​nie verplasing van fragmente wat die loop van besering en behandeling vergemaklik nie.
Met al die oënskynlike eenvoud van hierdie besering, kan dit baie gevaarlik wees. Daarbenewens, hoe jonger die kind, hoe meer gevolge kan voorkom na beenskade. Soos die baba groei, kan die been vervorm en verkort word, aangesien die breuklyn deur die middelpunt van groei van die beenweefsel beweeg en dit kan breek.
Onvoltooide fraktuur kom meestal in 'n kind voor tydens aktiewe speletjies, maar die bene van die baba is so broos dat die kind sy arm kan breek, selfs net in 'n droom van die bed af misluk. Die belangrikste faktore wat tot hierdie tipe breuk lei, is rollerblading, skaats, fietsry, skaatsplankry, sportaktiwiteite en dans.
Benewens val, kan die oorsaak van besering verskeie slag tydens gevegte wees, sowel as toevallige blaas van 'n ledemaat teen iets stewig. By motorongelukke kom hierdie tipe besering selde voor, wanneer 'n persoon en veral 'n kind betrokke is by 'n motorongeluk, kom daar meer ernstige beserings voor, byvoorbeeld 'n volledige breuk van 'n been met verplaasde fragmente.
Wanneer 'n baba 'n volledige breuk het, verskil die simptome nie van die besering in 'n volwassene nie. Die simptome van 'n volledige botfraktuur sluit die volgende in:
ontwrigting van motoriese aktiwiteit,
patologiese mobiliteit op die plek van besering,
swelling van omliggende weefsels,
vervorming van 'n gebroke ledemaat
Wanneer daar egter 'n subperiosteale fraktuur voorkom, is daar nie sulke simptome nie, so ouers neem dikwels hierdie besering vir ernstige besering. As 'n reël, die kind ervaar 'n minderjarige pynsindroom na besering, word die ondersteuningsfunksie van die onderste ledemaat bewaar, maar dit word pynlik op die been, die swelsel mag minimaal of afwesig wees. Die vorming van 'n hematoom dui op skade aan die bloedvate ten tye van die skade, maar dieselfde kneusing kan met 'n normale besering voorkom.
As die kind geval het en sy arm of been beseer het, moet 'n ambulans geroep word, maar terwyl sy gaan gaan, verlig die baba se toestand en voorkom die voorkoms van komplikasies. Om die pyn te verminder, moet die kind se parasetamol of ibuprofen gegee word, maak dan die beseerde deel van die liggaam met 'n band vas en pas 'n verkoue op die beskadigde area. Selfs as die ouers dink dat dit net 'n kneusplek is, moet die kind aan die dokter getoon word.
Kinders het 'n goed ontwikkelde subkutane vetterige weefsel, daarom kan die dokter nie eens 'n volledige breuk met behulp van palpasie van die beskadigde area herken nie. Om 'n akkurate diagnose te maak, vra die dokter die kind (as hy kan verduidelik), of sy ma, wat gebeur het. Dit word gevolg deur 'n eksterne ondersoek van die beseringsplek. Sonder radiologiese ondersoek is dit onmoontlik om 'n onvolledige breuk te diagnoseer. In sommige gevalle moet jy selfs 'n prentjie van 'n gesonde ledemaat neem en vergelyk met die prentjie van die een waarop die besering plaasgevind het.
Behandeling van subperiosteale frakture, sowel as ander tipes van hierdie skade, kan konserwatief of chirurgies uitgevoer word. Met konserwatiewe behandeling word 'n kind plaaslike of algemene narkose gegee en word 'n eenstap geslote herposisie van fragmente uitgevoer, waartydens die afbeweiding van die beskadigde been uitgeskakel word. Nadat die gebreekte been in 'n anatomiese posisie is, pas die dokter 'n gips op die plek van die besering toe.
Chirurgiese behandeling kan op een van die volgende maniere uitgevoer word:
Geslote reposisie met geslote fiksasie van fragmente - word uitgevoer as die fraktuurlyn binne die artikulêre kapsule geleë is, indien die femorale nek gebreek het, een van die punte van die humerus of 'n vingerbesering plaasgevind het,
Oop reduksie met geslote fiksasie - indien daar 'n verplasing van die epifise is, 'n onstabiele fraktuur, intraartikulêre skade of 'n oop tipe besering,
Eksterne fiksasie - word uitgevoer met ingewikkelde beserings, wat vergesel word deur brandwonde, bloedvate en senuwees, asook onstabiele frakture.
Na die operasie word die kind in gips geplaas, anti-inflammatoriese en pynstillers word voorgeskryf. As 'n breuk op die been, dan kan die baba op die tweede dag na die aanvang van die behandeling loop, maar doen dit met krukke. Nie alle kinders, veral kleintjies nie, kan dadelik die krukke bemeester en moet lankal lê. Die dokter kan dus spysverteringskanale voorskryf om die ontwikkeling van komplikasies soos longontsteking te voorkom.
Hoe lank breek die fraktuur
In die geval van 'n subperiosteale fraktuur hang die tempo van toevalligheid van fragmente af van die ouderdom van die kind, sowel as op die lokalisering van die fraktuurlyn. By jong kinders groei die been vinniger as by ouer kinders. In gevalle waar die beenbreuk naby die groeisone naby die gewrig voorkom, vind konsolidasie in 'n korter tydperk plaas. As die skade in die gesamentlike kapsule plaasgevind het, sowel as as daar 'n verplasing van fragmente is, sal dit meer tyd neem om so 'n besering te genees.
Die gipsverbande by die subperiosteale fraktuur word ongeveer 1 maand aangewend. Die rehabilitasieperiode, insluitend massage, fisiese terapie en fisioterapie, eindig afhangende van die ligging van die besering:
By die draai van die hand in 'n maand en 'n half,
Met 'n gebroke been in twee en 'n half maande,
By die beurt van die bekkenbene in drie maande.
Hierdie terme is voorwaardelik en kan afwyk in die een en die ander rigting, afhangende van die ouderdom van die kind en sy algemene toestand.
Tipes beenfrakture by kinders
Breuke en frakture van die groen taktipe is te wyte aan die hoë buigsaamheid van die bene by kinders. Die eienaardigheid van so 'n breuk is dat die been effens gebuig is en die integriteit daarvan langs die konvekse oppervlak versteur word, en die been behou sy struktuur langs die konkaaf oppervlak.
Subperiosteale beenfrakture by kinders word gekenmerk deur die integriteit van die periosteum en die afwesigheid van verplasing van beenfragmente.
Epifisiolise, osteoepifisiolise word gekenmerk deur skeiding en verplasing van die epifise vanaf die metafise of verplasing met 'n deel van die metafise langs die lyn van die groeiplaat.
Apofisiolise is die loslating van apofisakse langs die groeekraakbeenlyn.
Die epifise en 'n sekere deel van die metafise van die buisbene by kinders, sowel as die apofise, het 'n kraakbeenstruktuur en is nie-X-straalkontras.
Die teenwoordigheid van spruitplate, wat 'n kraakbeenagtige struktuur het, bepaal dat die epifise en metafise van die buisvormige bene ontkoppel blyk te wees.
Soos dit groei, is daar 'n verandering in die vorm en grootte van die gesifte deel van die been en dus 'n verandering in die X-straalfoto.
Die hoofbeginsel in die behandeling van kinderfrakture is konserwatief, wat insluit 'n vroeë enkelfase-herposisie van beenfragmente, gevolg deur immobilisasie met 'n gips Longuet in die middelfisiologiese posisie, wat 2/3 van sy omtrek dek en twee aangrensende gewrigte bevestig.
Traksie word gebruik vir frakture by kinders van die humerus, shin bones en femur. Tot 3 jaar gebruik gom plastiek, na 3 jaar gebruik skelet traksie.
Chirurgiese behandeling word uitgevoer in gevalle van voortgesette verplasing van fragmente na herhaalde pogings van gelyktydige herposisie.
Die klavikel is 'n S-vormige buisvormige stoombeen wat twee ente het: akromiaal (geheg aan die skouerblad) en baarmoeder (vas aan die baarmoeder). Die middelste deel daarvan word die diafise genoem. Dit is hier dat die sleutelbeen dikwels breek, aangesien dit die mees subtiele plek is.
Ongeveer 2% van die gevalle van klavikelfrakture word gekombineer met haar ontwrigting. Meer selde kom kombinasies van so 'n besering met 'n skedelbreuk en skade aan die neurovaskulêre bondel agter die rug voor.
Die subklaviese ader en slagaar is baie groot vate van die liggaam, en dit is onmoontlik om bloeding van hulle te stop sonder 'n operasie in geval van besering. Daarom is die vinnige erkenning van hul skade baie belangrik om 'n tragiese uitkoms te vermy.
Soorte frakture: verreken, sonder verplasing, en ander
Afhangende van die ligging van die fragmente:
frakture van die klavikel met verplasing. Die klavikelfragmente word verplaas relatief tot mekaar. Op sy beurt is hierdie frakture:
volle fragmente word geskei,
onvolledig - die beenintegriteit word grootliks bewaar,
frakture van die sleutelbeen sonder verplasing. Hierdie frakture groei beter saam.
As die klavikel fragmente die vel beskadig, praat oor 'n oop breuk. Sulke beserings kom voor in ernstige skok, byvoorbeeld in 'n val van 'n hoogte of in 'n motorongeluk. In hierdie moeilike gevalle kan nie sonder operasie gedoen word nie.
Maar meer dikwels is daar geslote frakture, wanneer die vel ongeskonde bly.
Die fraktuur van die klavikelfrakture kan in verskillende tipes verdeel word:
Hierdie skeiding is baie belangrik, aangesien die keuse van 'n voldoende behandelingsmetode afhang van die tipe skade.
Kenmerke van trauma by kinders
By pasgeborenes en kinders van voorskoolse ouderdom het die sleutelbeen die neiging om soos 'n "groen tak" te breek. Die been breek wanneer beseer word, en die periosteum hou fragmente bymekaar in analogie met die groen tak. So by babas is sulke beserings periosteel, dit is onvolledig.
By kinders van skoolgaande ouderdom is die periosteum dun, so het hulle dikwels volledige botbreuke, met verplaasde fragmente.
Voor die aankoms van die ambulans of voordat hulle na hul eie vervoer na die hospitaal gaan, moet ouers die volgende doen:
Gee jou kind 'n drankie van Parasetamol of Nurofen (een keer!) In die ouderdomsdosis vir pynverligting. Die effek sal in 15-30 minute kom. U sal die dokter of 'n paramedikus by die ambulans en by die hospitaal moet inlig oor die dwelm.
Verseker die volledige rus van die beseerde ledemaat: Sit 'n stukkie gevoude weefsel in die oksel, buig die handvatsel van die kind in die elmboog in 'n regte hoek, bind dit met 'n serp aan die nek en bind dit aan die lyf.
Plaas 'n ysborrel of 'n koue waterbottel vir 20-30 minute in plaas van 'n waarskynlike breuk. Die koue sal swelling en pyn verminder.
In die geval van 'n oop breuk, stop die bloed met 'n drukverband, behandel die wond met Chlorhexidine of Furacillin oplossing.
Om 'n kind met 'n gebreekte klavikel te vervoer, is slegs nodig om te sit of half sit.
As die besering by 'n baba jonger as drie jaar plaasgevind het, word 'n Dezo fixatie bandage gewoonlik in die hospitaal toegepas.
Voorafgerol in die oksel of gewatteerde gaasblok.
Die arm buig by die elmboog in 'n regte hoek en word aan die liggaam gelei.
Eerstens maak hulle die skouer aan die ribbekas vas.
Verdere toere verbande voer, soos aangedui in die figuur.
Die bewegings word herhaal tot 'n goeie fiksasie van die ledemaat.
Delbe se ringe, sagtevasverband, gips
By kinders ouer as drie jaar is dit nie altyd moontlik om 'n Deso-aantreklikheid te bied nie, veral vir frakture met verplaasde fragmente. Daarom word ander tipes immobilisasie gebruik:
Delbe se ringe - twee katoen-gaasringe word op die arms geplaas tot by die okselvlak en op die rug word dit byvoorbeeld met 'n rubberbuis vasgedraai. Die verband gee 'n effense strek van die spiere, maar maak nie altyd fragmente van die sleutelbeen vas nie. Delbe-ringe word vir 'n tydperk van drie tot sewe weke aangewend. Nou is hulle gemaak van meer moderne en elastiese materiale. Hierdie ringe word ook as 'n postuur korrektor gebruik.
agt-vormige sagtevasverband - in die vorm lyk soos die figuur "8", is sy punte aan die agterkant vasgemaak. Hierdie verband verseker die behoud van die klavikelfragmente van verplasing, maar dit styf nie vas nie.
stewige gipsgooi - laat jou botfragmente in die korrekte posisie hou, word toegedien met 'n voorlopige narkose vir 'n tyd van 14 tot 21 dae. Voordat die gipsgegooi verwyder word, is 'n x-straal bevestiging van die kraakbeen-adhesie nodig.
Daar is sekere aanduidings vir chirurgie vir die breuk van die sleutelbeen in 'n kind:
die onmoontlikheid om fragmente te kombineer (met 'n sterk verplasing)
skade aan bloedvate, senuwees of long.
Die operasie word uitgevoer onder algemene narkose. Vir ouer kinders is dit moontlik om narkose uit te voer. Plaaslike verdowingsmiddels, novokaïene of lidokain word in die gebied langs die brachiale pleksus ingevoer. Dit laat jou toe om die sensitiwiteit op die chirurgiese plek heeltemal uit te skakel.
Op hierdie tydstip is die algemeenste die volgende metodes van osteosintese (herstel van die klavikel):
gebruik van plate (konvensionele rekonstruktiewe, S-vormige, haakvormige of gespesialiseerde met sluitskroewe - hang af van die fraktuur site),
LCP plaat by breuk van die klavikel diafise
Rockwood Geknipte Speld Voorsien Stabiele Bevestiging
Na osteosintese is dit gewoonlik nodig om 'n Deso-verband te gee en parasetamol of Nurofen toe te ken.
Voordele van chirurgiese behandeling van 'n klavikelfraktuur:
Na die operasie kan die kind sy arm op die tweede of derde dag beweeg,
Die verband word na 2 weke verwyder,
Die operasie verseker die korrekte samestelling van fragmente.
Komplikasies van chirurgie kom voor in 1% van die gevalle:
gesplete van die sleutelbeen (met die verkeerde keuse van die fixer, meervoudige fraktuur),
infeksie (osteomyelitis) - met nie-nakoming van die reëls van asepsis. Om hierdie komplikasie te verhoed, word 'n breëspektrum antibiotika binne 30 minute voor die operasie intraveneus toegedien. In die postoperatiewe periode word dieselfde dwelm mondelings vir 7-10 dae geneem.
Benewens komplikasies, moet jy onthou hoe om die fixers te verwyder. Dit is 'n herhaling wat op verskillende tye plaasvind, afhangende van die tipe metaalkonstruksie (gewoonlik nie vroeër as in 'n jaar nie).
By die besering van ledemate is skade aan die groeisones moontlik, aangesien die ligamente dikwels aan die epifise van die bene geheg word. Maar hulle krag word verhoog deur die perikondrale ringe en interlaced mastoid liggame.
Ligamente en metafise is sterker as groeisones: hulle is meer bestand teen strek. Die erns van die fraktuur (of dit verplaas word) hang grootliks af van die periosteum. As die periosteum dik is, voorkom dit die geslote herposisie van beenfragmente.
Wat jy moet weet oor die besering
Daar moet op gelet word dat by kinders dit byna honderd persent van die gevalle voorkom, aangesien die struktuur van hul beenweefsel aansienlik verskil van die bene van 'n volwassene. Dus, kinders se beenweefsel is baie meer elasties en dun, want dit bestaan ​​uit 'n groter hoeveelheid kollageen en minerale.
Dus, die besering van die periosteum is 'n skending van die integriteit van die element, wat verantwoordelik is vir goeie stoot en stoot van die impak. Die hoofmeganisme vir die voorkoms van bogenoemde besering is die teenwoordigheid van sterk druk wat in plaas van die lengteas van die been gelokaliseer word. Dit is die moeite werd om aandag te skenk aan die feit dat die krag in volwassenheid die oorsaak van die breuk van die hoofbeen word, terwyl dit by kinders net die skending van die integriteit van die periosteum is.
In die meeste kliniese gevalle kan sulke letsels die bene van die tibia (fibulêre en tibiale), sowel as die periosteum van die voorarm beïnvloed. Die leidende posisie onder kinderbeserings is 'n skending van die integrale struktuur van die radiale been. Op die x-straal lyk die skade soos 'n gebukte groen takkie wat onder die vel kraak.
Ten spyte van die feit dat die besering eenvoudig in moderne traumatologie beskou word, is dit nie minder gevaarlik vir die gesondheid van die aangetaste kind as 'n beenbreuk nie. Dit is kenmerkend dat jonger pasiënte aansienlik meer komplikasies ontwikkel ná 'n soortgelyke besering.
Onder die hoofredes wat tot 'n periostale fraktuur kan lei, moet aandag gegee word aan die volgende:
Simptomatiese tekens van periostale fraktuur en hulp
Die instruksie lig in dat die simptomatiese manifestasies van 'n volledige breuk en die subperiosteël aansienlik vir mekaar verskil. Met inagneming van die belangrike rol om korrekte en tydige voor mediese hulp aan 'n beseerde kind te verskaf, is dit nodig om te leer hoe om 'n volledige skending van beenintegriteit te onderskei van skade aan die periosteum sonder verplaasde fragmente van beseerde been in die liggaam.
Die volgende pasiënt klagtes sal 'n volledige breuk in beide 'n volwasse organisme en 'n kind aandui:
die teenwoordigheid van patologiese mobiliteit in die plek van die impak,
die voorkoms van swelling van sagte weefsel om die plek van besering,
visueel vervormde beskadigde ledemaat,
die teenwoordigheid van algemene hiperemie,
vorming van subkutane hematomas en bloeding as gevolg van beroerte of druk,
As jy probeer om te beweeg, is daar 'n klomp beenfragmente (crepitus).
Daar moet op gelet word dat die subperiosteale frakture by kinders nie soortgelyke simptome het nie. Dit is die rede waarom volwassenes hierdie skade ernstig beseer. In die meeste gevalle lei besering tot 'n effense pynsindroom.
Ten spyte van die feit dat die kind steeds op die onderste ledemaat kan staatmaak, sal dit gepaard gaan met sterk pynlike sensasies. In teenstelling met 'n volledige breuk, kan 'n subperiosteale fraktuur met minimale of geen swelling voorkom.
In sommige gevalle, soos aangedui in die video in hierdie artikel, word hierdie besering gepaard met hematoomvorming. Hierdie simptoom word geassosieer met die beskadigde integriteit van die bloedvate as gevolg van die blaas wat ontvang is. Terselfdertyd moet onthou word dat 'n normale kneusplek ook met mindere kneusplekke kan manifesteer.
In die geval van 'n slag of val, moet die kind so spoedig moontlik na 'n trauma sentrum of mediese fasiliteit gered word vir 'n deeglike en gedetailleerde ondersoek.
Soos in die geval van enige ander oortredings van die integriteit van die beenstruktuur in die menslike liggaam, verminder die tydige gekwalifiseerde spesialishulp die risiko van verskeie moontlike komplikasies en voorkom die voorkoming van onomkeerbare gevolge vir die gesondheid en lewe van die aangetaste persoon. Nadat 'n ambulans geroep is, moet alle optrede van ander gerig word om die toestand van die betrokke kind te verlig.
So kom dit na:
die gebruik van kinders se parasetamol of ibuprofen om pyn te verminder (ander beskikbare kinders se narkose kan gebruik word)
die besering van die beseerde deel van die liggaam met behulp van 'n spesiale band of ander geïmproviseerde middel om vas te maak met 'n soliede basis,
Toepassing van 'n verkoue vir lokale narkose en voorkoming van edeemvorming.
Diagnose, behandeling van 'n subperiosteale fraktuur en die gevolge daarvan
As 'n diagnostiese prosedure vir die bepaling van die tipe fraktuur wat plaasgevind het, kan 'n dokter nie net die area van skade versteur nie, aangesien die liggaam se liggaam 'n goed ontwikkelde subkutane vetterige weefsel het.
Na 'n eksterne ondersoek van die pasiënt moet 'n spesialis 'n x-straal ondersoek toegeken word, waarvolgens dit moontlik is om 'n onvolledige skending van die integriteit van die been of 'n periosteum besering te diagnoseer. Kliniese gevalle wat besonder moeilik om te diagnoseer, vergelyk beelde van 'n gesonde ledemaat en een wat beseer is om gestremde integriteit te bepaal.
Vandag kan die behandeling van 'n subperiosteale fraktuur beide konserwatief en operatief wees. 'N Konserwatiewe metode vir die behandeling van bogenoemde diagnose is plaaslike of algemene narkose, waaronder die gelyktydige geslote herposisie van beenfragmente plaasvind.
Dit is dus moontlik om die gevolglike afbuiging van die beseerde beenweefsel uit te skakel. Nadat die spesialis in staat was om die beskadigde been in sy normale anatomiese posisie te herstel, is dit nodig om 'n gipsstuk vir fiksasie toe te pas.
Wat die behandelingsmetodes van behandeling betref, is hul prys, weens die kompleksiteit, relatief hoër as die konserwatiewe herposisie.
Chirurgie kan van die volgende tipes wees:
geslote reduksie met fiksasie van beenfragmente in 'n geslote vorm (indien 'n fraktuur binne die artikulêre kapsule plaasgevind het, word die femorale nek, vingers of die einde van die humerus beseer)
oop reduksie met fiksasie van fragmente van die beseerde been in 'n geslote vorm (in die geval wanneer die epifise verplaas word, word 'n onstabiele fraktuur, intraartikulêre beskadiging of 'n oop subperiostale fraktuur aangetref)
Uitvoering van eksterne fiksasie (dit is nodig vir ingewikkelde beserings wat gepaard gaan met breuke van bloedvate en senuwee-eindpunte, brandwonde met wisselende erns en verswakte integriteit van beenweefsel in 'n onstabiele vorm).
Na die operasie word gips aangewend om die beseerde area op te los. Daarbenewens, die dokter voorskryf die toelating van spesiale kinders se dwelm dwelms anti-inflammatoriese en pynstillende aksie.
Met die hulp van krukke kan kinders op die tweede dag beweeg nadat die behandeling begin het. Ten spyte hiervan, aangesien die moeilikheid om krukke te bemeester, moet kinders dikwels vir 'n lang tydperk lieg om die integriteit van die periosteum te herstel. In sulke gevalle is dit verpligtend om onkruiddoders te gebruik om longontsteking te voorkom weens die langdurige onbeweeglikheid van die kind na die besering.
Die duur van behandeling vir subperiostale besering hang af van hoe oud die slagoffer is, sowel as op die plek van die foutlyn. Dit is kenmerkend dat klein kinders nie so lank moet beweeg dat die periosteum saam vergroei in vergelyking met ouer kinders nie.
As die fout in die periartikulêre sone gelokaliseer word, neem konsolidasie baie minder tyd. Meer tyd is die moeite werd om te wag as die periosteum binne die artikulêre kapsule beskadig word of as daar botafsteepe verplaas word.
Dit word aanbeveel om 'n gipsstuk vir een maand te dra. Wat rehabilitasieprosedures betref, word hul duur geassosieer met die lokalisering van die besering wat plaasgevind het.
So genees 'n subperiosteale armfraktuur binne een en 'n half maande, terwyl 'n soortgelyke beenbesering ongeveer twee en 'n half maande van intensiewe behandeling en herstel benodig. Die langste is die genesing van 'n breuk van die bekkenbene - ongeveer drie maande, maar dit hang alles af van die algemene toestand van die kind en sy ouderdom.
By konsolidasie begin 'n breuk in kinders jonger as tien jaar met meer intensiewe bloed deur die beenweefsel-groeisone, wat die been vinniger sal laat groei as ander. As ons byvoorbeeld oor 'n langbeen praat, byvoorbeeld die femur, dan is die gevolg van die besering die verlenging van een been met 'n paar sentimeter (gewoonlik tot drie sentimeter). Om hierdie komplikasie te voorkom, word die verbinding van beenfragmente op 'n spesiale manier uitgevoer.
In besonder moeilike gevalle kan die groei van die beseerde ledemaat heeltemal stop, wat kan lei tot onomkeerbare veranderinge, ernstige gevolge en probleme met menslike gesondheid.
As ons die bene van 'n kind en 'n volwassene vergelyk, kan ons 'n aantal verskille onderskei, aangesien dieselfde beserings op verskillende maniere manifesteer.
In 'n kind is die bene baie dunner as gevolg van 'n gebrek aan minerale, maar terselfdertyd is hulle meer poreus.
Volwasse been is minder elasties weens gebrek aan kollageen.
'N Hoë digtheid van kinders se bene word deur 'n groot aantal haversov-kanale verskaf.
By kinders word die epifise en die metafisiese gedeelte verdeel deur 'n groot elastiese kraakbeen, wat enige blaas versag.
Die verhoogde dikte van die periosteum, wat vrylik met bloedvate toegedien word, veroorsaak as gevolg van die versnelde groei van callus, buigsaamheid en kussing by kinders se bene.
In die kinders se bene is kraakbeenweefsel.
Byna alle kinderfrakture is in die beeld van die "groen takkie" wat gebuig of gebreek word. By baie jong kinders na 'n besering wat deur die groeisone van die been beweeg, vind nadelige effekte plaas met kromming of verkorting van die been. Daarom is dit veral nodig om te beskerm teen ernstige beserings aan babas.
Al hierdie tekens, saam met lae gewig, vorm spesifieke beserings wat nie kenmerkend van 'n volwassene is nie:
subperiosteale frakture, of met ander woorde die beeld van die "groen tak".
Apophysis is 'n hulp-plek van ossifikasie, geleë agter die gewrig, met 'n rowwe struktuur, dit help om die spier-ligamente apparaat te bevestig. Wanneer apofisiolise apofise langs die grens van kiemkraakbeen loskom. In geval van beserings, ly die gebied van kraakbeenhiperpertie, wat veroorsaak word deur die besering van die epifise, aanvanklik. Die kraakbeengroei-afdeling is baie kwesbaar weens die feit dat die kiemselarea dikwels ongeskonde bly, die bloedtoevoer word nie versteur nie en die gebrek aan beengroei kom nie so dikwels voor nie. Dit is die mees algemene beenafwykings wat in die kinderjare voorkom.
Osteoepifisiolise en epifisiolise vind plaas op die plek waar kraakbeen aan die pols of enkelgewrig geheg word. Sulke frakture kom dikwels voor in die radiale of ulnariese sones as gevolg van 'n sterk blaas of 'n val met die klem op die ledemaat. Hiervan is daar 'n verskuiwing van die distale punte met die vorming van 'n hoek wat oop is in die rigting teenoor die fleksie-oppervlak van die arm.
Breuk van die tipe groen tak word gekenmerk deur onvolledige skrapping van die been, wat deur 'n netwerk van krake gedek word weens die sagtheid van die struktuur. Sulke beserings kom slegs by kinders voor.
In sommige gevalle is hierdie tipe moeilik om te diagnoseer weens die gebrek aan swelling, pyn en die vermoë van die kind om die beseerde ledemaat te beweeg. Daarom word eenvoudige frakture van die tipe groen takke maklik verwar met ontwrigting of kontusie.
As beenweefsel kan alle frakture in 2 groepe verdeel word:
Traumatiese, as gevolg van die impak op die beenstelsel van enige krag. Hulle kan gepaard gaan met skade aan die spiere, sagteweefsels, tendons, senuwees, bloedsomloopstelsel. Hulle is: geslote bene - sonder om die omliggende weefsels van die been te stoor, oop - met 'n wond wat van die beenfragmente na die oppervlak kom.
Patologiese of spontaan is die gevolg van chroniese siekteprosesse in die liggaam wat die integriteit, struktuur en sterkte van die skeletsisteem ontwrig.
Traumatiese frakture by kinders met 'n oorlewende periosteum word subperiosteal genoem.
In die kinderjare voorkom patologiese frakture op die agtergrond van botsiektes met onvolmaakte beenvorming, kraakbeen, veselagtige osteodisplasie, vitamientekort en ontstekingsprosesse van onverklaarbare aard.
Volgens die toestand van die veloppervlaktes word die frakture verdeel in: geslote, die integriteit van die velweefsel waarin dit nie versteur word nie en die fragmente en die hele fraktuurplek buite die omgewing omhein word, as gevolg van 'n skending van die sagte weefsel rondom die besering wat as besmet beskou word omdat dit bakteriële kontaminasie bevat .
Uit die mate van fragmentasie van beenfragmente onderskei frakture: sonder verplasing, met verplasing.
Met betrekking tot die breuklyn word frakture onderskei: longitudinale, skuins, stellate, V-vormige, subostale, dwars-, heliese, T-vormige, periostale, frakture.
Afhangende van die tipe been, word beenfrakture geklassifiseer: plat, buisvormig, sponkerig.
Volgens die beginsel van die aantal beseerde segmente word frakture onderskei: geïsoleer - benebreek in een gebied, breekbene in meer as een gebied, gekombineer - beserings van die bene met beserings aan ander interne organe.
By 'n fraktuur met verplasing van fragmente, is daar 'n uitgesproke vervorming van hierdie gebied met pynlike simptome in 'n passiewe toestand en die onvermoë om selfs die ledemaat te beweeg.
As 'n subperiosteale fraktuur voorkom, word die simptome uitgesmeer:
selfs al is daar swelling, is dit klein,
daar is geen vervorming op die terrein van skade nie,
pyn is nie sterk nie.
Dit is belangrik om 'n breuk van die "groen tak" -tipe korrek te diagnoseer om sodoende die vervorming van die been te vermy weens die verplasing van puin en die verkeerde toename daarvan.
In die kindertyd het die beenweefsel 'n gebrek aan kalsium, en daarom kan enige traumatiese krag maklik skade veroorsaak, insluitend beendeformasie of verplasing van fragmente. Maar die kenmerkende kenmerk is dat hierdie fragmente steeds deur die periosale koevert met mekaar verbind word. Dit is 'n film met 'n vaskulêre stelsel wat die been dek en dit voed.
Hierdie tipe besering herinner jou eintlik aan dat wanneer jy probeer om 'n tone te breek, jy probleme ondervind - dit breek nie heeltemal as gevolg van die sterkte van die bas nie.
Hierdie vergelyking het die naam gegee aan hierdie tipe fraktuur, wanneer die kinders se been breek, maar sy fragmente, tesame met die periosteum, hou vas aan mekaar.
So 'n breuk is kenmerkend van die ouderdomsgroep kinders vanaf geboorte tot skool - die bene van die skoolkinders is nie meer so kwesbaar nie.
As 'n breuk vermoed word, is dit baie belangrik om nie paniekerig te raak nie, om die kind omsigtig te omsingel, dadelik om mediese hulp te vra en indien nodig, 'n spalk op die ledemaat te plaas. In 'n gespesialiseerde instelling moet 'n mens kalm bly sodat die kind nie bang raak deur 'n onbekende omgewing nie.
Selfs as die afbreekbaar nie opspoorbaar is nie, skryf die dokter 'n kinderondersoek voor:
berekende magnetiese resonansie beelding,
ondersoek van kinderspesialiste - traumatoloog, chirurg, kardioloog, neuroloog,
bloed toets vir die opsporing van antinucleêre teenliggaampies, die mate van ESR.
In die geval van 'n breuk van die tipe "groen tak", slegs met behulp van X-strale, kan u die korrekte diagnose akkuraat maak.
Na 'n deeglike ondersoek, diagnostiese prosedures, is die jong pasiënt voorgeskrewe behandeling. Dit kan een van twee tipes wees:
Konserwatiewe behandeling van kinderjare beserings is 'n een-stadium geslote vermindering met die oplegging van 'n gipsgooi. Dit word gebruik vir frakture met 'n effense verplasing: die gewone breuk van die voorarm, enkels, skuins, voete, phalanges van die vingers van albei ledemate.
Die herposisie van frakture is 'n gereelde metgesel van die terapeutiese proses, dokters voer dit onder narkose uit. Daarbenewens is, ten spyte van die moontlike vooroordeel, voorspellings van die proses van toename altyd gunstig.
As gevolg van die gebrek aan verplasing van fragmente, hul verbintenis met mekaar, lyk breuke van bene by kinders van die "groen tak" soort eerder as 'n afbuiging van die been wat tydens reposisie uitgeskakel word.
Chirurgiese tipe behandeling van kinderfrakture is verdeel in:
Geslote reposisie met geslote fiksasie, wat gebruik word vir frakture: intraartikulêre, metafyseale, diafyseale, pineale klier, femorale nek, distale gedeeltes van die skouerafdeling, falanges van die vingers van beide ledemate.
Oop reposisie met geslote fiksasie, wat gebruik word vir beserings: met die verplasing van die epifise, onstabiel, binne-artikulêr, oop.
Eksterne fiksasie word uitgevoer met beserings wat ingewikkeld is deur brandwonde, skending van bloedvate of senuwee eindes, onstabiliteit van besering.
Chirurgiese behandeling van kinders spandeer die mooiste metodes. Gips word toegepas nadat alle diagnostiese prosedures uitgevoer is en verwyder nie 'n hele maand nie, met die proses met behulp van X-strale.
Die toename vind plaas in 'n kort tydjie as gevolg van die feit dat:
by die kind vind alle prosesse in die versnelde modus plaas,
Bloedvoorsiening en voeding van die been en aangrensende weefsels,
kollageen word intensief vervaardig,
ontbrekende of minimaal verplaasde fragmente,
Срастание перелома участка роста дополнительно стимулируется усиленным кровотоком, что может спровоцировать чрезмерный рост детских костей, это характерно для возраста до 10 лет и грозит разновеликостью костей. Om hierdie effek te voorkom, is gebreekte bene met 'n bajonet aan mekaar verbind.
As die frakture nie behandel word nie, dreig dit met 'n verkeerde toename met die vervorming van die been in die beseerde gebied en gevolglik chirurgie. Daarom, vir enige klagtes tydens 'n val, blaas, pyn in die arms, bene of ander dele van die liggaam, moet die kind ondersoek word om ernstige beserings uit te sluit. Behandeling is nodig vir alle tipes kinderfrakture.
Baba bene groei gewoonlik vinnig saam:
handbreuke in 'n maand en 'n half,
been frakture in 2,5 maande,
bekkenbrekings in 3 maande.
Die uitsondering is die behandeling en herstel van kompressie frakture, wat tot 1 jaar kan duur.
Die begin van die rehabilitasieperiode word beskou as die oomblik van verwydering van die vaste dressing. Op hierdie stadium voorskryf die dokter verskeie prosedures vir die klein pasiënt, die ontwikkeling van gewrigte, die versterking van spiere, die herstel van motoriese funksies van die ledemate. Dit is:
Dit is baie belangrik gedurende hierdie tydperk om die kind behoorlik te voed, insluitend in die dieetvoedsel wat ryk is aan minerale, vitamiene, veral kalsium, omring hom met aandag, sorg en vermy oormatige fisiese inspanning.
Die genesing van 'n breuk word eers beïnvloed deur die ouderdom van die kind, asook hoe naby die besering aan die gewrig is en of daar struikelblokke is vir die beweging van die gewrig. Anatomiese herposisie van fragmente in frakture by kinders is nie altyd nodig nie.
Tydens genesing kom beenhervorming voor as gevolg van die resorpsie van die ou beenweefsel en die vorming van 'n nuwe een.
Hoe jonger die kind, hoe groter is die moontlikheid van hermodellering. As die vervorming van die been naby die groeisone in die vlak van die as van die gewrig is, sal die fraktuur vinniger genees. Intraartikulêre frakture met verplasings, rotasiefrakture wat die beweging van die gewrig versteur, frakture van die diafise genees erger.
By die genesing van 'n breuk word die beengroeisone verder gestimuleer deur bloedvloei, so lang bene (soos die femorale been) kan oormatig groei. Dus, by kinders jonger as 10 jaar, kan 'n breuk van die heup en die daaropvolgende genesing hierdie botter in die volgende twee jaar verleng met 1-3 cm.
Om te voorkom dat dit gebeur, word beenfragmente met 'n bajonet verbind. Kinders ouer as 10 jaar doen 'n eenvoudige herposisie van fragmente, aangesien hul oormatige groei nie so uitgespreek is nie.
In die kinderjare genees breuke baie vinniger as by volwassenes. Dit is as gevolg van die dik periosteum en die vermoë van kinders se bene om te groei.
Elke jaar verminder die tempo van genesing van frakture en kom die dosis van beenhelming by volwassenes geleidelik aan. Die meeste frakture by kinders word op 'n geslote manier behandel.
Die aard van beenfrakture by kinders word bepaal deur die fisiologiese, biomeganiese en anatomiese eienskappe van hul beenstelsel.
Chirurgiese behandeling van frakture by kinders word uitgevoer in 2-5% van die gevalle. Stabilisasie word chirurgies uitgevoer met 'n onstabiele fraktuur, met veelvuldige of oop frakture, met 'n intraartikulêre fraktuur of 'n fraktuur van die epifise met verplaasde fragmente.
By die behandeling van frakture by kinders word drie hoof-chirurgiese metodes gebruik:
oop reduksie met interne fiksasie
geslote reduksie met interne fiksasie,
'N Oop reduksie met interne fiksasie word gebruik vir intraartikulêre frakture, vir verplaasde epifise frakture, vir onstabiele frakture, vir vate en senuweeskade, asook vir 'n oop breuk van die tibia of heup.
Geslote reposisie met interne fiksasie word gebruik in metafyseale of diafiseale frakture, in die geval van 'n intraartikulêre of epifise-fraktuur, asook 'n breuk van die femorale nek, falanges van die vingers of die distale deel van die skouer.
Eksterne fiksasie (volledige immobilisering van die fraktuurterrein) word gedoen met frakture vergesel van ernstige brandwonde, met 'n onstabiele bekkenfraktuur, met 'n oop breuk van die 2de of 3de graad, met 'n breuk wat gepaard gaan met skade aan die senuwees en bloedvate.
Outeur van die artikel: Kaplan Alexander Sergeevich, traumatoloog, ortopedkundige
Sommige beserings groei beter as die fragmente herposisioneer word deur 'n oop of geslote metode, gevolg deur interne of eksterne stabilisering. Chirurgiese ingryping vir frakture by kinders word in 2-5% van die gevalle aangetoon. Chirurgiese stabilisering met nog nie geslote groeisones word gewoonlik uitgevoer met:
breuk van die epifise met verplasing van fragmente,
intraartikulêre fraktuur met verplasing van fragmente,
veelvuldige oop breuke.
Die beginsels van chirurgiese behandeling van frakture by kinders verskil aansienlik van dié van adolessente en volwassenes. Herhaalde geslote herposisionering van epifise-fragmente is teenaangedui, aangesien die kiemselle van die groeisones weer beskadig word.
Anatomiese belyning van fragmente is veral nodig in geval van verplaasde intraartikulêre en epifiseale frakture. Interne fiksering van fragmente moet op eenvoudige maniere uitgevoer word (byvoorbeeld, met behulp van Kirschner-draad, wat onmiddellik na fusie verwyder kan word).
Gewoonlik streef hulle nie na rigiede fiksasie wat die beweging van die ledemaat verhoed nie. Dit is genoeg om fragmente te hou met behulp van 'n buigsame verband. Buiteklemme moet so gou as moontlik verwyder word, vervang met spalk, wat gebruik word na herstel van sagteweefselbeserings of na fraktuurstabilisering.
Chirurgiese metodes. By die behandeling van frakture by kinders word hoofsaaklik drie chirurgiese metodes gebruik.
Met verplaasde epifitiese frakture (veral tipe III en IV volgens die Salter-Harris klassifikasie), intraartikulêre en onstabiele frakture by kinders, kan oop reposisie met interne fiksasie vereis word.
Hierdie metode word ook gebruik vir skade aan senuwees, bloedvate en soms - met 'n oop breuk van die heup, onderbeen. Met sommige verplaasde epifise frakture, intraartikulêre en onstabiele metafyseale en diafyseale frakture, word 'n geslote reposisie met interne fiksasie getoon.
Gewoonlik word hierdie metode gebruik vir 'n epicheliese fraktuur van die distale deel van die skouer, 'n fraktuur van die phalanges van die vingers en die femorale nek. Hierdie metode vereis noukeurige anatomiese belyning van fragmente.
As dit nie gedoen kan word nie, maak 'n oop herposisie.
Aanwysings vir eksterne fiksasie:
ernstige oopbreuk II en III graad
'n breuk gepaard met ernstige brandwonde
breuk met verlies van been en sagteweefsel wat rekonstruktiewe bewerkings benodig (ingeënt op die vaskulêre pedikel, veltransplantaat),
breuk wat verlenging vereis (soos met die verlies van 'n groot gedeelte been),
breuk in kinders, gepaardgaande met kraniale trauma en spastiese spiersametrekking,
breuk wat die herstel van die integriteit van senuwees en bloedvate vereis.
Eksterne fiksasie bied soliede immobilisering van die fraktuurplek by kinders, maak dit moontlik om verwante verwondings afsonderlik te behandel en dit maak dit moontlik om die pasiënt na diagnostiese en ander behandelingskamers te vervoer. Die meeste van die komplikasies van eksterne fiksasie wat verband hou met infeksie langs die pen en refraktuur na hul verwydering.
Sulke frakture is die gevolg van verloskundige voordele in die voet- of bekkenpresentasie van die fetus. Tipiese lokalisering is in die middelste derde van die diafise van die buisbeen, langs die vlak beweeg die fraktuur in die dwars- of skuins rigting.
Traumatiese epifiseolise van die proksimale en distale uiteinde van die humerale en femorale bene is skaars. Hierdie omstandighede, sowel as die feit dat radiodiagnose moeilik is weens die gebrek aan ossifikasie-kerne, lei dikwels tot die ontydige diagnose van hierdie letsels.
In diafyseale frakture van die humerus en femur met volledige verplasing van beenfragmente, word patologiese mobiliteit op die vlak van die fraktuur, vervorming, traumatiese swelling en crepitus aangeteken.
Enige manipulasie veroorsaak pyn vir die kind. Frakture van die femur word gekenmerk deur 'n aantal kenmerke: die been is in 'n tipiese fleksie posisie in die knie- en heupgewrigte en word na die maag gebring as gevolg van die fisiologiese hipertensie van die buisspiere.
Radiografie spesifiseer die diagnose.
Daar is verskeie metodes om pasgebore babas te behandel met diafyseale frakture van die humerus en femur.
In geval van fraktuur van die humerus, word die ledemaat geïmmobiliseer vir 'n periode van 10-14 dae. Die hand is vasgemaak met 'n gipsspalk van die rand van 'n gesonde skouer na die hand in 'n gemiddelde fisiologiese posisie of met 'n karton-U-vormige band in die posisie van die skouer tot 90 °.
Tekens van trauma by pasgeborenes
Wanneer die klavikelbreuk of vermoede daarvan verbied word:
Om fragmente onafhanklik te kombineer. Dit kan die neurovaskulêre bondel, wat van die kraagbeen af ​​en terug is, beskadig en bloeding of spierverlamming veroorsaak,
om die kind in 'n staande of liggende posisie te dra,
trek deur die arm
heeltemal reguit beseerde ledemaat.
Fraktuur van die klavikel tussen sy middel- en laterale deel word dikwels by kinders waargeneem. So 'n breuk kan veroorsaak word deur geboorte trauma, word die gevolg van 'n direkte blaas of val op 'n uitgestrekte arm.
Fraktuur van die klavikel veroorsaak gewoonlik nie skade aan die bloedvate of senuwees nie, en die diagnose word maklik op kliniese gronde en 'n X-straal (in die boonste of anteroposterior projeksie) gemaak.
Fragmente op dieselfde tyd word verskuif en is 1-2 cm oor mekaar.
Vir die behandeling van so 'n fraktuur word 'n verband toegepas wat die skouers bedek en die verplasing van fragmente voorkom. Volledige belyning van fragmente in die behandeling van 'n klavikelfraktuur is nie nodig nie. Fraktuur groei oor 3-6 weke. Callus kan na 6-12 maande gepak word.
Hierdie gebrek aan kinders tussen die middel- en laterale deel word gereeld waargeneem. Dit kan 'n gevolg wees van geboortetrauma, maar kom dikwels voor wanneer dit op 'n uitgestrekte arm val, 'n direkte blaas.
So 'n breuk word gewoonlik nie gepaard met skade aan die senuwees, bloedvate nie. Diagnose is maklik om vas te stel op grond van kliniese en radiologiese tekens.
Patologie word gevind in die foto van die sleutelbeen in die anteroposterior, en soms die boonste projeksie. In tipiese gevalle word fragmente verplaas en mekaar met 1-2 cm gevind.
Behandeling. In die meeste gevalle, verband wat die skouers dek en verhoed dat die verplasing van fragmente. Hulle volledige kombinasie word selde behaal, maar dit is nie nodig nie. Dit groei gewoonlik in 3-6 weke. Na 6-12 maande Skinny kinders voel dikwels 'n callus.
By pasgeborenes is 'n breuk van die sleutelbeen die algemeenste en is gewoonlik as gevolg van 'n patologiese geboorte. Skade is moontlik met spontane geboorte in die kop previa, noubokkie, vroeë afvoer van water, ens.
Die fraktuur word gewoonlik in die middelste derde van die diafise gelokaliseer en kan volledig of onvolledig (subperiosteel) wees. In die fraktuurgebied is daar 'n effense swelling as gevolg van edeem, hematoom, verplasing van fragmente en patologiese mobiliteit.
Met volledige frakture hou die kind sy hand in 'n gedwonge posisie en beweeg dit nie, wat dit moontlik maak om 'n diagnose van Erb-tipe verlamming te maak as gevolg van skade aan die brachiale pleksus.
Die mees konstante teken van 'n nuwe klavikelfraktuur in pasgeborenes is die crepitus van fragmente. Wanneer subperiosteale frakture dikwels teen die einde van die 1ste week van die kind se lewe gediagnoseer word, wanneer daar 'n groot callus in die gebied van die sleutelbeen is.
Frakture van die klavikel is een van die mees voorkomende beenbeserings in die kinderjare en is verantwoordelik vir ongeveer 15% van die frakture van die ledemate, tweede slegs vir frakture van die bene van die voorarm en humerus.
By kinders word 'n breuk van die klavikel veroorsaak deur indirekte besering wanneer dit op 'n uitgestrekte arm val, op die area van die skouer of elmbooggewrig. Minder dikwels is die oorsaak van 'n klavikelfraktuur 'n direkte besering - 'n onmiddellike slag vir die klavikel. Die ouderdom van 2 tot 4 jaar verteenwoordig meer as 30% van alle klavikelfrakture.
Met onvolledige klavikelfrakture, is die vervorming en verplasing minimaal.
Die funksie van die arm word bewaar, net sy lood bo die vlak van die boarm is beperk. Subjektiewe klagtes van pyn is klein, daarom word sulke frakture soms nie opgespoor nie en word die diagnose eers na 7-14 dae gemaak, wanneer 'n callus as verdikking op die kraagbeen aangetref word. Vir frakture met volledige verplasing van fragmente, is die diagnose nie moeilik nie.
Klavikelfrakture groei goed saam, en die funksie word heeltemal herstel met enige behandelingsmetode, maar die anatomiese uitkoms kan anders wees. Hoekkromming en oortollige callus onder die invloed van groei oor tyd verdwyn amper sonder 'n spoor.
In die meeste gevalle, vir die fiksasie van fragmente vir die hele behandelingsperiode, is 'n Deso-tipe dressing voldoende. In geval van frakture met volle verplasing by ouer kinders, is 'n sterker fiksasie met skouer terugtrekking en 'n verhoogde eksterne klavikelfragment nodig.
Dit word behaal met behulp van 'n agtvormige bevestigingsband of 'n Kuzminskiy-Karpenko se kostuum-gipsbedekking.
Chirurgiese behandeling word baie selde gebruik en word slegs aangedui met die dreiging van perforasie deur 'n splinter van die vel, besering van die neurovaskulêre bundel en sagteweefsel-interposisie.
Distale skouer fraktuur
Breuk van die proksimale skouer van tipe 2 by kinders word veroorsaak deur 'n val terug wanneer dit op 'n reguit arm rus. So 'n breuk kan gepaard gaan met skade aan die senuwees en bloedvate. Diagnose word uitgevoer met behulp van 'n x-straal van die bo-arm en humerus in die laterale en anteroposterior projeksies.
Een van die mees algemene frakture is 'n distale breuk van die skouer. Hierdie fraktuur kan epifise, epichelous of transmucale wees. Epifise en epikondiele frakture kan veroorsaak word deur 'n val op 'n uitgestrekte arm, en 'n breukfraktuurfraktuur is 'n gevolg van kindermishandeling.
Die diagnose word vasgestel met behulp van X-strale van die ledemaat in die posterolaterale en anterior reguit projeksies. 'N Onderbreking in die verband tussen die skouer en die ulna en radiale bene of die voorkoms van edeem op die posterior oppervlak van die elmboog dui op die teenwoordigheid van 'n transfusie of radiologiese nie-regverdigbare fraktuur.
Met sulke frakture veroorsaak poging om die hand te beweeg pyn en swelling. Neurologiese afwykings kan ook voorkom: as die besering naby die mediaan-, radiale- of ulnarale senuwees voorkom.
Vir die behandeling van 'n distale skouer fraktuur is herposisie van fragmente belangrik. Slegs versigtige herposisie kan die vervorming van die humerus voorkom en die normale groei verseker. Herposisie word op 'n geslote wyse uitgevoer of deur interne fiksering van fragmente. In uiterste gevalle word 'n oop herposisie uitgevoer.
Distale fraktuur van die radius en ulna bene
Dikwels vind 'n kompressiewe fraktuur van die radiale beenmetafese by kinders plaas. Dit word 'n val op die arm met 'n oop hand genoem. Soms kan so 'n fraktuur vir besering verwar word. Daarom word sulke frakture slegs 1-2 dae na die besering in die hospitaal behandel.
Die diagnose word gemaak deur X-straal van die hand in die sy- en anteroposteriorprojeksies. Vir behandeling moet 'n pleister op die polsgewrig en onderarm geplaas word. Dit groei saam in 3-4 weke.
Fractal Falanx fraktuur
Die oorsaak van die fraktuur van die phalanges by kinders is meestal die knyp van die vingers by die deur. Onder die naels by so 'n fraktuur kan hematome gevorm word wat dreinering benodig.
Wanneer bloeding onder die spykerbed oopgemaak word, of met gedeeltelike losmaak van die spyker, kan 'n oop breuk gediagnoseer word. In hierdie geval is dit nodig om die voorkoming van tetanus uit te voer en antibiotika te gebruik.
Die diagnose word gemaak op die x-straal van 'n vinger in die sy- en voorreguitsteekprojeksies. Plaas 'n gips by die behandeling. Geslote reposisie van fragmente is slegs nodig wanneer die phalanx gedraai word of wanneer dit gebuig word.
Fraktuur by kinders van die tipe II proksimale skouer kom dikwels voor wanneer dit agteruit val en op 'n reguit arm rus. Soms word dit gepaard met skade aan die senuwees, bloedvate. Die diagnose word bepaal deur radiografie van die boarm en humerus in die anteroposterior, laterale projeksies.
Vir die behandeling gebruik eenvoudige immobilisering. Minder dikwels is dit nodig om die geslote herposisie van fragmente uit te voer.
Die moontlikheid van beenhervorming in hierdie area is baie hoog (die skouer groei 80% van die proksimale epifise), dus is dit nie nodig om te streef na die volledige eliminasie van die vervorming nie.
Dit is genoeg om 'n verband te dra, maar spalking word soms aanbeveel. Met 'n skerp verplasing van fragmente, is hul herposisie met immobilisasie benodig.
Mondfrakture kan veroorsaak word deur trauma aan die agtervoet. Terselfdertyd swel sagteweefsel in die kind en verskyn 'n kneusplek. Die diagnose word deur die voet X-straal in die laterale en anteroposterior projeksies gevestig.
As 'n behandeling, gebruik 'n gipsgooi, wat die voorkoms van 'n gipsstewel het. By die draai van die diafise van die V-metatarsale been, mag die fraktuur nie saam groei nie. In hierdie geval is dit moontlik om slegs op die been te vertrou net na die radiografiese bevestiging van die teenwoordigheid van tekens van beengroei.
Такой перелом у детей обычно происходит от травмы тыла стопы. После травмы у детей развивается отек мягких тканей, иногда заметен кровоподтек. Пальпация болезненна непосред­ственно над местом перелома. Диагноз устанавли­вают с помощью рентгенографии стопы в переднезадней, боковой проекциях.
Tipes en simptome van besering
Geslote breuk "groen takkie" - een van die mees algemene tipes kinderjare beserings. Dit het sy ongewone naam ontvang as gevolg van sy groot ooreenkoms met die gebroke jong wilgtak - dit kan gebuig word, maar die elastiese vel sal die plek van breek hou.
Die muskuloskeletale stelsel van die kind verskil baie van volwassenes. Hul bene is dunner en meer elasties, terwyl die periosteum dik is. Dit bied 'n goeie kussing effek, en 'n dik laag kraakbeen verminder die impak krag op die been.
In die geval van 'n groen takse besering word 'n breuklyn langs die lengte-as van die been gevorm, terwyl die periosteum self nie beskadig word nie. As gevolg hiervan vind die verplasing van fragmente baie min of glad nie plaas nie. Met so 'n fraktuur is die vervorming van die been minimaal, en sy fragmente word op een plek veilig gehou.
Dikwels kry kinders 'n "groen takkie" fraktuur in die gebied van die voorarm of onderbeen. So 'n besering is veral gevaarlik vir jong kinders: hoe jonger die kind, hoe ernstiger die gevolge van so 'n fraktuur mag wees. Dit is te wyte aan die feit dat die breuklyn baie keer die area van groei van beenweefsel naby die gewrigte oorsteek. Skade aan dit kan lei tot verkorting of buiging van die been soos die kind groei.
Subperiosteale fraktuur is gevaarlik en sy ligte simptome. 'N Soortgelyke besering lyk soos 'n sterk kneusplek:
Die kind is in effense pyn
die motoriese funksie van die beseerde ledemaat word bewaar,
Erge ongemak kom slegs voor as jy op 'n gebreekte ledemaat druk,
Swelling is minimaal of afwesig
'n hematoom vorm op die plek van besering.
Al hierdie tekens kan misleidend wees vir ouers wat nie eens kan raai hoe ernstig die besering in 'n baba is nie. Dit is hoekom dit so belangrik is vir enige besering om 'n kind met 'n ondersoek by 'n trauma sentrum te voorsien.
Daar is verskeie tipes frakture van die "groen takkie" tipe:
Wanneer apofisiolise voorkom, is die skeiding van die rowwe area van ossifikasie - apofise, wat betrokke is by die proses om die muskulo-ligamente apparaat te verbind.
In epifiseolise en osteoepifise, is daar 'n beskadiging van die epifise - die gewrigsoppervlak wat die gewrig met die aangrensende been vorm.
By die geringste vermoede van 'n kind se fraktuur moet jy so gou as moontlik 'n spesialis wys. 'N Subperiosteale fraktuur kan slegs met radiografieë gediagnoseer word.
Frakture "groen takkie" by babas is uiters moeilik om te diagnoseer as gevolg van die laag subkutane vetterige weefsel wat palpasie moeiliker maak. Pyn en swelling, vergesel van koors, kan die ontwikkeling van 'n inflammatoriese proses voorstel - osteomielitis. Daarom is dit so belangrik om betyds 'n X-straal te neem.
As die kind te klein is, en die verplasing as gevolg van besering onbeduidend is, sal selfs radiografie nie altyd 'n akkurate prentjie kan gee nie. In hierdie gevalle, om die diagnose te verduidelik, kan die dokter ander metodes van ondersoek voorskryf: berekende magnetiese resonansie beelding, akkurate meting van die absolute en relatiewe lengte van die ledemate, bepaling van die hoeveelheid beweging in die gewrigte en ander tegnieke. Soms moet jy twee X-strale gelyktydig neem - 'n gesonde en beseerde ledemaat, dan om dit te vergelyk vir die teenwoordigheid van 'n fraktuur.