Pendel-familie | Leon von Moltke se blog
« Stakers en vakbonde – hier is wat ek dink
19/07/2011 deur leonvonmoltke
Toe my pain 1982plaas gekoop het was daar nie genoeg geld dat my ma ook kon ophou skoolhou nie, so ons was toe vir so twee jaar lank ‘n pendel-familie.
Die eerste paar maande het my pa nog skool gehou so almal, behalwe die beeste en skape, het nog saam-saam op die dorp gebly. Elke Vrydagmiddag pak ons die tien of wat Leghorn henne in ‘n boks, pak die lek en kos en honde en kinders en alles agter op die bakkie en daar gaan ons. 116km uit Grootfontein uit plaas toe. Sondagmiddag is dit weer ‘n groot storie om al die hoenders te vang, want hulle hou veel meer daarvan om vry op die plaas rond te loop as om in hulle hok in die dorp te bly. Later het my pa so ‘n bloudraad met ‘n herdershaak aan gemaak, die hoenders nader gelok met mielies en hulle dan aan hulle pote gevang, want gevang kon jy hulle later nie meer gevang kry nie.
Die volgende jaar het my pa toe formeel ophou skoolhou en is hy permanent plaas toe. Die onderwysdepartement het besluit my ma is nie die gesin se broodwinner nie (as hulle maar geweet het hoe dit met ons gegaan het finansieel), so ons moes uit ons staatshuis op die dorp uit waar ons vir jare lank gebly het. Eerste het ons ‘n plekkie gekry in ‘n “prefab” huisie in die Waterwese-kamp. Diegene wat met die Weermag saam tyd in Grootfontein spandeer het sal weet hoe ver dit van die skool af is – ons het aanvanklik moes loop elke dag, want ons het nie fietse gehad nie. Ek dink nie my ma kon dit later meer uithou tussen daardie klomp mense nie, so na ‘n paar maande het ons getrek en in ‘n woonstel agter in ander mense se erf gaan bly. Daar was dit lekker – in die dorp, die kinders was dieselfde ouderdom as ons, ons het intussen fietse gekry en dinge het maar net oor die algemeen beter uitgewerk.
In elk geval, elke naweek moes ons inpak om plaas toe te ry (die hoenders was teen die tyd al plaas toe). My ma se Bernina naaimasjien was altyd die belangrikste ding om in te pak (sy het omtrent al ons klere gemaak). Dan nog die kos, altyd goed wat op die plaas kort, en die kat*. Gryskat het glad nie omgegee om kar te ry nie, so dit was darem nie ‘n probleem nie. Na paktyd dan moet ons eers al die omgewing se kinders gaan haal, sodat hulle kan saamry plaas toe. Ons het so ‘n stokou Mercedes gehad, hy was amper so groot soos ‘n Fordbakkie agterin en daar was altyd spasie vir nog ‘n kindjie wat wil huis toe gaan.
Sondagmiddag na middagslapie is dit weer oppak vir die terugtog. Weer ander mense se kinders oplaai oppad dorp toe, maar nou is almal ‘n bietjie meer gedemp, magies vol van Sondagmiddagete en niemand is regtig lus vir nog ‘n week van skool nie.
Dit was opwindende jare daai paar jare voor ons koshuis toe is, maar sjoe, dit vat maar aan ‘n mens, aan jou gesin se organisasie en hoe dinge werk. Veral met tienerseuns wat maar altyd hier en daar ‘n kans probeer vat.
* Ek sal ander dag oor haar skryf.
op 19/07/2011 at 9:31 vm | Antwoord demoerin
Onthou is darem maar die lekkerste lekker.
op 19/07/2011 at 12:15 nm | Antwoord MaanKind
Dis so belangrik om hierdie dinge neer te skryf, dit moet absoluut bewaar word vir kinders en mense wat niks van hierdie lewe geweet het nie.