Vrees en afsku: Hoe die risiko van beserings reisplanne kan belemmer - Inligting
Vrees en afsku: Hoe die risiko van beserings reisplanne kan belemmer
Soms skep die kleinste gevalle die grootste vrees.
Toe ek omdraai oor die stuur van die fiets wat ek in Vancouver, BC, gehuur het, het ek 'n paar indrukwekkende kneusplekke opgedoen, 'n slegte, versierde milt, en nuwe vrese wat my wandelaar versmoor.
Gelukkig is ek slegs 'n paar uur van vriende en familie in Seattle in 'n Engelssprekende land opgeneem. Maar wat as 'n ongeluk soos hierdie op een van my pypdroom-avonture elders in die wêreld gebeur?
Turner Wright het voorheen 'n stuk by BNT gepubliseer oor hoe om mediese noodgevalle op die pad te hanteer. Dit gee goeie advies, soos om die woord vir hospitaal in die moedertaal te leer en geduld te kweek.
Maar selfs al was ek voorbereid op reisversekering en - as ek in 'n nie-Engelssprekende land was - die woorde geleer het wat ek nodig het om te kommunikeer, sou ek steeds die ondersteuningstelsel wat ek tuis gehad het, moes klaarkom.
Om in 'n ander land sonder my vriende en familie te wees, het my probleme meer ingewikkeld gemaak.
Gedurende my vyf aande in die hospitaal het ek gedink hoe my beproewing die toekomstige reis sou beïnvloed - my drome om in afgeleë plekke te gaan toer of 'n jaar in die buiteland te gaan woon. Sou die vrees vir moontlike beserings of siekte my verander?
Ek wissel tussen die gevoel dat ek my gelde aan karma betaal het en moontlik nie meer 'n slegte geluk het nie, en die taamlik skitterende besef van die broosheid van my liggaam.
Soos J. Raimund Pfarrkirchner opmerk in sy stuk, The 5 Deadliest Travel Fears (And How To Theat Them), 'Angst vir die onbekende kom van iets dieper, iets praktiess by tye ... was die dodo bang vir besoekers aan sy geboorteland Mauritius, waar daar geen natuurlike roofdiere was nie, kan die dodo vandag floreer. "
Terwyl ek gretig is om aan te hou reis - en fietsry - het ek eintlik geen planne vir die afsienbare toekoms nie. Ek voel dalk anders as planne en idees meer konkreet word. Inspirasie kom van mense soos Robin Esrock, wat deur 'n motor getref is terwyl hy met sy bromponie gery het, en op 'n brancard beland het in plaas daarvan om die dag te gaan werk.
Pleks van tuis te bly en 'n motor te koop, het Robin besluit om 'n solo-vliegtuigkaartjie en 'n rugsak rondom die planeet te koop.
Die wurggreep van vrees
Dit is waarskynlik dat hierdie vrees sal verdwyn en ek sal terugkeer na my normale reishonger self, maar daar sal waarskynlik altyd 'n deel van my wees wat wonder of dit weer kan gebeur. Fobieë kan enige tyd in 'n mens se lewe gryp; die skrywer Samantha Ang bespreek hoe sy, nadat sy 'gebore is op reis', 'n vrees vir vlieg ontwikkel het, gebaseer op die gehoor van 'n ma se woorde aan die kind oor die gevare van opstyg en landing.
Daar is altyd die moontlikheid van 'n ongeluk, 'n fout. Daar sal altyd faktore buite my beheer wees.
En wat as daar nog 'n ongeluk gebeur? As ek ernstige beserings opgedoen het in 'n eerste wêreld, 'n Engelstalige land, slegs drie uur van vriende en familie, wat is die kans dan dat iets sal gebeur as ek solo reis, na afgeleë plekke of na lande met minder gevorderde mediese tegnologie? Redelik hoog.
Ek hoop dat hierdie vrees my sal leer om so paraat as moontlik te wees, maar daar is altyd 'n moontlikheid van 'n ongeluk, 'n fout. Daar sal altyd faktore buite my beheer wees.
Tragedies kan selfs met die versigtigste mense gebeur.
Het vrees of risiko u ooit verhinder om te reis, of het u planne op een of ander manier verander? Deel u gedagtes hieronder.