Daarom het U u oordeel oor hulle gebring asof oor kinders wat nie mooi kan dink nie. So is hulle tot spot gemaak.
Die mense wat hulle nie wil steur aan hierdie ligte waarskuwings nie, sal hulle verdiende straf van God kry.
Terwyl hulle hierdie dinge gely het, het hulle kwaad geword vir die skepsele wat hulle gedink het hulle gode is - hulle is immers deur hierdie einste skepsele gemartel. Toe het hulle eers gesien en besef dat die God waarvan hulle voorheen niks wou weet nie, die ware God is. Daarmee het die uiterste van strawwe oor hulle gekom.
Alle mense wat God nie ken of van Hom weet nie, is van nature dwaas. Hulle kon nie uit al die goeie dinge wat 'n mens sien die Een wat bestaan, leer ken nie. Nog minder het hulle die kunstenaar uit sy werke herken.
Hulle het gedink dat al die dinge in die skepping gode is wat die wêreld regeer - die vuur of wind of die vinnige luggie wat verbytrek, die sterre rondom hulle of die stormwater, of die ligte wat die hemel verlig.
Hulle het aangeneem dat hierdie dinge gode is omdat dit vir hulle so indrukwekkend was. As dit die geval is, laat hulle dan besef hoeveel beter die Here is. Hy wat die Oorsprong van alle skoonheid is, het hulle gemaak.
Terwyl hulle tussen sy skeppingswerke leef, bly hulle op soek. Die dinge wat hulle sien, is egter so pragtig dat hulle daarop vertrou.
'n Houtwerker kan 'n geskikte boom afsaag en sy bas met vaardigheid afstroop. Met kunstige vaardigheid kan hy dan dinge maak wat 'n mens vir alledaagse behoeftes kan gebruik.
Hy kan dan 'n vuur maak van die stukkies hout wat oorgebly het, sy kos daarop gaarmaak en lekker eet.
Dan kan hy 'n onbruikbare krom stuk afvalhout vol knoetse tussen die ander stukke afvalhout uit kies. Hy kerf dan daaraan as tydverdryf. Uit verveeldheid kerf hy iets daaruit in die vorm van 'n man,
of maak iets wat lyk soos 'n nuttelose dier. Hy sit dan 'n paar lae rooi verf oor en smeer al die lelike plekkies toe.
Hy maak dan 'n behoorlike plek daarvoor om te staan, sit dit in 'n holte in die muur en maak dit met 'n stuk yster vas -
hy moet doodseker maak dat dit nie sal omval nie, want hy weet die stuk hout kan homself nie help nie. Dit is mos maar net 'n beeld wat gehelp moet word.
Wanneer hy nou bid oor sy besittings en sy huwelik en kinders, is hy nie skaam om met so 'n lewelose ding te praat nie.
Oor sake wat sy gesondheid raak, vra hy so 'n kragtelose ding om hom te help. Vir lewe bid hy tot 'n ding wat dood is. Hy smeek iets om hulp wat glad nie weet hoe om te help nie. Vir 'n voorspoedige reis bid hy tot 'n ding wat self nie 'n enkele tree kan loop nie.
Vir sy geldsake en werk en sukses wat hy deur sy handewerk moet bereik, vra hy krag van 'n ding in wie se hande daar self geen krag is nie.
Ja-nee, iemand wat regmaak om weg te seil op 'n tog oor stormwaters roep 'n stuk hout aan wat baie broser is as die skip wat hom moet dra.
U versorging, o Vader, is die gids op die tog. U gee daarvoor 'n pad deur die see en 'n veilige weg deur die golwe.
U het gewys dat U dit veilig kan hou teen alle gevaar sodat selfs 'n onervare seeman op die see kan vaar.
U wil nie hê dat die werke van u wysheid onbenut moet bly nie. Daarom vertrou mense hulle lewens aan die kleinste stuk hout toe. Op 'n skip steek hulle die stormwaters veilig oor.
Lank, lank gelede, in die tyd van Noag, is die arrogante reuse vernietig. Tog het Noag, die hoop van die wêreld, sy toevlug tot 'n ark geneem. So het hy 'n toekoms vir sy mense in hierdie wêreld verseker, natuurlik onder u leiding.
Daarom sal ook die heidense afgode 'n besoek van God nie vryspring nie. Hoewel hulle deel is van God se skepping, het hulle veragtelik geword. Hulle het strikke vir mense geword en 'n val vir die voete van die dwase.
Hulle het immers nie van die begin af bestaan nie, net soos hulle ook nie vir altyd sal bly bestaan nie.
'n Pa was bitter hartseer omdat sy kind skielik van hom weggeneem is. Hy maak toe 'n beeld van sy kind en eer dit as 'n god; ja, 'n dooie mens. Aan sy nageslag lewer hy nou geheime rites en spesiale godsdienstige gebruike oor.
Die massas mense wat deur die werk van die kunstenaar beïndruk is, het spoedig begin dink dat die konings aanbid moes word, dit terwyl hy nog kort tevore net as 'n mens vereer is.
Dit het 'n groot gevaar vir mense ingehou: wanneer mense deur ongeluk oorval word of onder tirannie beland het, het hulle aan klippe of stukke hout die Naam gegee wat met niks en niemand gedeel mag word nie.
Asof dit nie genoeg was dat hulle hulle heeltemal misreken het met hulle kennis van God nie, het hulle ook nie verstaan wat vrede is nie. Uit blote onkunde was hulle in 'n stryd gewikkel en het tussen die booshede deur gedink hulle het vrede.
Hulle het nie meer hulle lewens of hulle huwelike rein gehou nie. Hulle het óf mekaar op 'n verraderlike manier doodgemaak, óf mekaar die duiwel in gemaak deur by mekaar se vrouens te slaap.
Mense sal regverdig gestraf word vir die sonde wat hulle gedoen het. Die afgode waarby hulle so hoog en laag sweer, het geen mag nie.
Ons is nie mislei deur die kunstige verbeeldingsvlugte van mense nie; ook nie deur die vrugtelose geswoeg van kunstenaars of 'n beeldjie wat met verskillende kleure verf versier is nie.
'n Pottebakker brei die sagte klei en vorm met moeite elke ding vir ons gebruik. Uit dieselfde klei maak hy voorwerpe wat bedoel is vir skoon gebruik, maar ook vir teenoorgestelde gebruik. Hy maak dit op presies dieselfde manier. Daarna besluit hy watter voorwerp vir watter doel gebruik gaan word.
Wanneer hierdie werkers uit dieselfde klei 'n nuttelose god maak, het hulle hulle tyd gemors. Hierdie pottebakker self was nog maar 'n kort rukkie gelede uit die stof van die aarde gemaak en na 'n rukkie sal hy terugkeer na die aarde waaruit hy geneem is. Dan moet hy die siel wat aan hom geleen is, weer teruggee.
Die gedagte van sy hart is soos as, 'n krieseltjie stof is meer werd as sy hoop. Sy lewe se waarde kan nie eers met dié van klei vergelyk word nie,
want hy ken nie die Een wat hom gemaak en vir hom 'n aktiewe siel gegee en 'n lewende gees in hom ingeblaas het nie.
Hy sien egter ons bestaan as 'n speletjie en ons lewe as een groot fees om wins te maak, want hy redeneer dat 'n mens geld in die hande moet kry, maak nie saak hoe nie. Jy kan selfs verkeerde metodes gebruik.
Want 'n mens het hulle gemaak - iemand wie se gees aan hom geleen is, het hulle gevorm. Niemand kan gode maak wat soos hulleself is nie.
Mense is sterflik en wat hulle met hulle wettelose hande maak, is dood; hulle is beter as die goed wat hulle aanbid, want hulle het lewe, iets wat die afgode nooit gehad het nie.
Maar in plaas van straf was U baie goed vir u mense. U het aan hulle kwartels voorsien om te eet - 'n baie spesiale dis om hulle honger te stil.
Die Egiptenare sal as hulle honger word alle lus vir kos verloor want hulle sal aan die veragtelike gedrogte dink wat U na hulle toe gestuur het Maar u mense, nadat hulle 'n kort rukkie swaargekry het, sal aan die spesiale kos smul.
Hulle het vir 'n klein rukkie swaargekry, net om hulle te waarsku. So het hulle 'n teken - 'n koperslang op 'n paal - gekry en besef dat U hulle red. Daaraan kon hulle vashou en altyd weer dink aan u wette en wat dit vra.
Dis so anders as 'n mens: 'n mens kan iemand uit boosheid wel doodmaak, maar nie die gees wat die liggaam so verlaat het weer terugbring nie; hy kan nie die siel uit die gevangenis van die dood bevry nie.
Op 'n keer het die vlamme teruggesak sodat die gedrogte wat teen die goddelose mense gestuur is, nie sou verbrand nie. Toe hulle dit gesien het, moes hulle besef het dat dit die oordeel van God is wat hulle tref.
By 'n ander geleentheid het die vuur in die water nog sterker as voorheen gebrand om so die oeste van die bose land te vernietig.