Dis nie lank nie of Tertia is betrokke in ‘n ongeluk. Het sy Buddah se magie gekielie? ‘Aha! Ek het, ja.’ Dink jy hy is verantwoordelik vir jou ongeluk? ‘O, my got! Ja!’ Wel ek het jou gewaarsku toe jy hom gaan optel en saamgevat het. “Dís ék! Dit was nog altyd ék! Ek kon nog nooit iets cutes weggegooi sien nie.” Tertia gee Buddah toe maar vir haar suster Heila en binnekort word dit by háár toe ingebreek en sy word rot en kaal besteel…Tertia gooi Buddah’tjie weg, hee-hee! Ek lag: ‘O, my got! Ek is bly ek is van hom ontslae, regtigwaar!’ Ek dink egter Hotei-Buddah lag ook op hierdie oomblik, ja. Hy lág! ‘Aha! Ja, hy lag díép en tévrede.’
Ten eerste, neem ‘n baie klein sippie. Whiskey is bedoel om stadig geniet te word soos ek vir jou sou wys as jy my kon gesien het. Sodra die klein sippies jou tong slaan sal beide jou tong én oë begin water. Jy mag dalk bang raak as die tintelinde sensasie in jou mond ontwikkel. Dit is maar net ‘n redelike reaksie tot die bastard drank se aanvanklike aanslag op die delikate weefsels binne-in jou mond. Moenie bekommerd wees nie, dinge kan vanhier af net slegter gaan en daar’s net mooi fôkkol wat jy daaraan kan doen nie.
Toe ek by die huis met komberse voor die vensters kom, oor ‘n hóë hek moet klouter en bowendien deur ‘n gebreekte venster aan die kant van die huis wat nie die straat face nie, moes inklim, word ek suspisieues dat Frikkie agter die huis kyk vir die Twig-familie. Ek vra toe en hulle gee tóé dat hulle ingebreek het. Ek word daar en dan stokstyf en yskoud van skok en dring daarop áán om huitoe, na my ouerhuis gevat te word. “Jy’s ‘n regte nancy, Freddie. “ sê Aubrey, ‘n ietwat bekommerd want hy weet ek kan gedetermineerd raak.
Ek verduidelik vir Mamma dat Aubrey en Frikkie my soontoe geneem het sonder dat ek geweet het dit was ‘n inbraak en dat Frikkie volgens hulle, kwansuis agter die Twig’s se woning gekyk het terwyl hulle op vakansie see toe is. Die speurder sê daar was ‘n sterk vermoede dat Aubrey, Frikkie en ek betrokke was, aangesien Marielle Twig se Pa my herken het, eerstens deur sy buurman se beskrywing en tweedens deur die foto wat hyself geneem het vir sy buurman te wys en díé het toe gesê dit is definitief ek. Die onmiddelike assosiasie met Frikkie en Aubrey het gevolg omdat ons aldrie altyd saam was by die skool: Die 3 ‘Kriminele’-Musketiers.
Sy gee hom toe die toegevoude servet en wag dat hy dit oopmaak en lees. Die volgende oomblik bars hy nou behóórlik uit van die lag en wys die briefie, steeds laggend vir sy vrou. Sy is ‘n ex-Zimbo en verstaan nie Afrikaans nie(!), so vra hom om dit vir haar te vertaal. Estelle het dan ook soos volg daarop geskryf:
Sy vra toe vir Estelle om haar te help die pastries by die trappe opdra na die volgende vloer toe waar die hoofbestuur haar beste stukke roompastries sou kry…
‘n Paar weke later is Estelle saam met Tertia Durban toe waar die twee toe ouens ontmoet en uitgevat word deur hulle. Tertia is na ‘n restaurant toe en Estelle se date vat haar op die tugboat, wat hy toegang tot het, vir ‘n rit die half-skemer see in. Kort voor lank stop die Hawepolisie hom en beveel hom streng om die passasier af te laai of ‘n boete te kry. Hy besluit toe saam met Estelle om haar naby ‘n skip in die hawe af te laai, waarna hy die tugboot vas sou gaan meer en haar dáár by die skip dan weereens te kry. Hy laai Estelle af en stuur inderhaas die boot terug na sy geregtelike plek. Die oomblik wat Estelle egter afklim, word sy saam met ‘n menigte ander vrouens wat swets en skree, (hulle rooi lang naels en lippe en oor-gegrimmerde gesigte asook hulle skrapse kledingstukke, wys duidelik hulle professie aan,) agter in ‘n polisievan ingeboender word. Ja, ‘n klopjag. En estelle is aangesien vir ‘n hoer. Wééreens op hulle beat gewees, en weereens vir een van hulle aangesien. Meng jou met die semels…haha! Shame, arme Stellie. Gelukkig vir haar is die restaurant waar Tertia en haar date gaan eet net, naby en hulle kon haar toe darem by die polisie verontskuldig en losgelaat kry…
Nouja, terwyl ek wég is om drankies te kry, hou Johan aan met dans op sy eie. En soos die noodlot dit wil hê seker, peuter ‘n ander ou met hom deur aan sy gat te vat. Johan, altyd maar oordrewe in sy reaksies, gooi sy drankie in die ou se gesig en ‘n ou wat aan die kant staan en kyk, donner die offender met ‘n paar goeie houe wat hom laat neerval, opstaan en die dansvloer wil verlaat…maar tóé arriveer ek, drankies in my hande. Johan huil-kla by my soos hy maar is en wys my die ou wat nou oppad, af vanaf die vloer af, gaan. Ek gee Johan die drankies om vas te hou en druk tussen die dansende massa in om die ou in te haal. Ek vat hom aan sy arm en verduidelik in sy oor vir hom dat Ek en Johan ‘n ‘item’ (wel, dis ál hoe hy ons vriendskap sal kan verstaan) is en dit die rede is dat Johan ontsteld was. Hy knik dat hy verstaan en loop aan, deur na die kroeg toe.
Ek besluit dan ook om nou ‘n bietjie vars lug te gaan skep na al die drama buite, op die balkon verby die kroeg. Ek beduie vir Johan, wat maar net voortdans dat ek buitetoe gaan. Hy glimlag net en knik sy kop en swaai sy lyfie. Tsk! Heheh! Genoegsame vars lug geskep, keer ek toe terug deur die kroeg na die dansvloer waar Johan nog steeds dansende moet wees.
Ek lees díé gisteraand op 'n briefie wat die rondte gedoen het by die Garden City Kliniek, terwyl ek op dialise was (ek is nie seker hoekom ék juis een gekry het nie,) en in my Recormoninspuiting-sakkie gebêre het:
Aan die aandete tafel vra Dedda en Mamma ons elkeen wát ons vandag gedoen het. Ek is laaste: “Alida Bekker het my ‘n grappie vertel,” bloos ek bloedrooi, “Maar ek mag dit bie oorvertel nie. Ek het belowe.” sê ek plegtig.
Maar ek deel in hierdie dae van lekker 'goddeloosheid' en vryheid van spraak én skuldgevoelens, ‘n grap wat my sussie Annette my eerste vertel het: Gatiep is baie lústig en sy katoolsheid maak hom byna mál! Hy sien toe vir Meraai bydie grondpad afkom met 'n emmer melk, oppad terug na die hoofhuis toe, nadat sy die koei gemelk het. "Meraai!" skree hy vir haar, "Ek is vreeslik lús man, kan jy my níé máár uithélp nie? "Nei, jou bliksem,"skel sy hom, "Djei moet betaal!" "Maar Meraai, ai jai, Meraai ek het nét 50c aan my, ek's 'n arm man, jy wéét dit! Wat kan ek by jou kry vir 50 cents?" hy hou sy broek voor by sy gulp vas van belustigheid. "Djei kan nét die punt natmaak, djou donner, hóór!" "Ek hoor jou goed Meraai…" Hy vat haar aan die hand en forseer haar om die emmer nét dáár in die middel van die pad te los en trek haar die naaste bos in waar hy haar rok oplig, sy gulp losmaak en liggies bo-op haar lê, nét die punt binne soos die deal wat hulle gemaak het, spesifiseer…
Sy huil saggies en verdriedig in haar eensaamheid en isolasie asook oor die feit dat sy juis nou, wanneer dit reeds baie laat-aand is eerder moet rondbeweeg, want mense het selfs al klippe na haar toe gegooi wanneer sy bedags te ná aan hulle beweeg het. Ek voel werklik soos die melaatses moes gevoel het in Jesus se dae. Verworpe! Sy sug en sien dat sy naby 'n Klein Kerkie is en sy besluit om binne bietjie warmte te verkry asook miskien 'n bietjie te bid...miskien sal IEMAND tog hierdie keer luister. Binne neem sy dan ook die bakkie Heilige Water en terwyl sy voor die Kruis kniel, besprinkel sy haarself...dáár...maar selfs dít hélp nie en sy begin al self náár raak vir haar eie reuk. Sy besluit ook dan daar en dan dat as haar gebed nou niks gaan oplewer om haar van haar aaklige onontbeerlike ellendigheid te ontneem nie, dan sal sy maar 'n einde maak aan hierdie nuttelose, onverduurbare bestaan van haar...
eter wééreens: Apostel Petrus voel ellendig omdat hy sy Meester verloën het, die drie kere wat die haan gekraai het in Gethsemane. HY wil graag daarvoor opmaak deur Jesus wat op die kruis op Golgotha hang te vertroos of op enige moontlike manier sy lyding te vergemaklik, maar daar is soveel Romeinse soldate in die pad en hulle skroom nie om hulle swaarde en spiese te gebruik as jy durg nadertree nie!
k vra dikwels vir mense: "Sou dáár tien (10) eende op 'n draad sit en jy skiet één dood hoeveel bly oor, dink jy?" Ek kry verskillende antwoorde vanaf die doodeenvoudige "Nege?" - díé antwoord word áltyd as 'n vraag gemaak, heheh! "Nege! Die ander vlieg wég as jy die één doodskiet!" - altyd uiters selfvoldaan gesê. *lol* Nog 'n antwoord is: "Hang af..." - en die persoon lyk dan asof hy/sy baie diep dink en 'n antwoord meë gaan opkom wat selfs vir Einstein sal beīndruk! Bah humbug! 'n Ander sal nou weer sê: "Laat ek sien, jy sê daar was oorspronklik 10 nê? En 1 word doodgeskiet, sê jy? Jy reken definitief dood geskiet? Geskiet sê jy, nê? "Hmm, die oorspronklike 10 sit op 'n draad het jy gesê as ek reg onthou? Urghh!
En tóg gaan ándere voort: Maar dit is nie wat jy gevra het nie! Jy't níé gevra of eende op 'n draad kan sit nie. Nee, ek het nie. Ek het óók níé gesê 'as' 10 eende op 'n draad sit...nie. Ek het duidelik gesê: 'Sou' daar 10 eende op 'n draad SIT...!
Mamma gebruik die poker om die vratte "af" te brand en ons hou braaf en vertrouend ons hande uit na haar toe. Die bloedrooi poker lyk gevaarlik, maar ons Ma se hande is stewig en doelgerig soos díé van 'n chirurg wat 'n delikate, presiese operasie verrig. Nou-en-dan brand sy 'n bietjie diep, maar ons hou maar ons gille in want anders maak sy dalk meer foutjies...
Vratte word veroorsaak deur 'n Adeno virus. Dit is gewoonlik 'n aanduiding dat die pasiënt se immuunstelsel 'n bietjie onderaktief is. Dit is natuurlik 'n probleem as daar baie vratte is wat dit moeiliker maak om daarvan ontslae te raak op die maniere wat ons gewoonlik gebruik. Dit sluit in vries of brand van die vratte.
Kopluise wéér, is nou vir jou 'n 'n netelige situasie!! Heh! Maar ek kan eerlik nie onthou dat ons dit ooit as kinders gehad het nie. Daar was eenkeer sprake daarvan by Jozua Naudé se Laerskool maar ons was onaangetas. Scabies en Escabiol, is twee woorde wat ek wél onthou... en nou ignoreer ek duisend stappe tussenin en neem jou reguit na die kern van díé ding: Scabies is 'n aansteeklike velsiekte wat deur baie klein vlerklose insekte genaamed 'mites' veroorsaak word. Die vroulike 'mite' grou diep in jou vel gaatjies waarin sy twee of drie eiertjies 'n dag lê, die bitch. En intense gejeukery en gekrappery is die onmiddelike gevolge. Spesiaal aan die kante van en tussen-in vingers, op elmboë ens. Gelukkig het Mamma ons s'n dadelik behandel en die goed is toe vrek. Maar om weer terug te kom na 'reguit praat' -
Nou praat ek nie van 4 misgewassies wat met hulle tingerige ou lyfies in 'n vinnig-vloeiende rivier dálk mág dompel nie OK. Intééndeel, die Camel-expeditioning Du Plessis/Grenfell is toe 'n dier wat hom- en haarself op die aardkors vastrek voor hy en sy daaruit losskeur met die geweld van 'n blok graniet wat uit een suiwer soliede stuk gekerf is. Iets soos 'n volmaak-geslypte meteoor, vól oer-aggressie. En daar gaan ons! Andrew, Estelle, Louise en ek. Op Andrew se Oom se plaas in die diep beboste berge - ek dink altyd aan ’n klomp reuse wat van hulle groen pruike ontslae geraak het as ek aan bebosde gebiede dink - géén leiding nie, net so ’n bos wilde hare wat uitloop. Daarom is dit toe vir my baie opwindend en hou ek duim vas vir interessante dinge. Ek sien dat Estelle en Louise ook my opgewondenheid deel. Wulps van voor tot agter gekurf met boude wat rond in hul volheid was, of vol in hul rondheid, pak Estelle die rotse, afgronde, hoogtes, bome en struike, rivierswem en álles aan soos 'n pro! Daar bestaan 'n vervlegtheid tussen die 4 van ons wat ek vandag huiwer om 'n naam te gee, maar miskien gaan dit oor ons as mense: ’n Klein ou bietjie gesukkel en jy kry karakter! 'n Tipe desolasie en tydlose stilte heers hier diep in die bos. Die voëlgesang is asof dit vêr weg is...jy hoor dit net vaagweg,
et my laaste hospitalisering hoor ek toe 'n man met sy familie praat en hulle probeer oortuig om hom te veras, sou hy tot sterwe kom. Hy argumenteer toe dat sou jou as verstrooi word, keer jy tog onmiddellik terug tot die aarde: 'Ashes to ashes and dust to dust." Op dié wyse dra jy dan ook nog by tot die vrugbaarheid en die groei van die plantewêreld, omdat jou liggaam saamgestel is uit dieselfde elemente wat ook in die aarde aangetref word. Hy reken ook dat grafte nie vir 'n onbepaalde tyd in hulle oorspronklike toestand gelaat word nie. Na sowat twintig jaar of vroeër selfs, word die grafte ontruim. Die menslike oorblyfsels wat dán nog aanwesig mag wees, word nou bymekaargemaak en in 'n gemeenskaplike gat gegooi of meestal verbrand. Dáár verbranding in die meeste gevalle dus tog die eind-resultaat word, is dit heelwat beter om eerder die kortpad na die uiteindelike verbranding te neem deur sy wens te vervul en hom tog maar te veras...Ek luister aandagtig, met my oë styf toe op my bed oorkant syne. Die saal is stil en ek kon hom dus duidelik hoor. Ek besef toe dat dit is wat ek ook graag wil he, maar herinner myself daaraan dat my familie terdeë daarvan bewus is in alle geval. Anyway, Johnny, die Leerling AGS-Pastoor wat saam met my dialise kry by Garden City kom kuier toe vir my een aand in die Rehab hospitaal en ek sien sy kop het 'n grrot sny in. Ek toe: "En toe, Johnny wát het gebeur hmm?" Johnny: "Ag, Fred man, hulle het my opgeneuk in die bar, en toe moes ek tien steke kry by die hospitaal." Terg hy my toe en knik vir my. Ek's ôk toe nou nie stadig nie en sê so al asof ek baie beïndruk is, sê ék toe: "Wow Johnny! Ek is al weke hier, en ek het nog nie eers 'n soentjie gekry nie." Hy't so lekker gelag dit was 'n plesier heheh!
s ek sou redeneer my gediggie en ander Afrikaans is soms 'n tipe stywe bo-lip weergawe van Afrikaans, sou jy dit in alle geval as byna vinger-lek-lekker en F*k die Kenfucky Tried Chicken, beskryf? Heheh! Dankie, man. Ékself is nie baie lief vir die see (die nou om in die branders en water te swem) nie. Éérder dat dit so mooi lỷk, die scénery, die wit strande en die seelewe daar diep binne die see, ja. Maar om in die oseaan te swem is nou net nie deserdae my ding nie, dankie. Miskien is ek maar net aan die oud word, maar ek onthou tog dat Claudine altyd gekla het, ek en Estelle bly bedags uit die son (en saffier!) uit en waag dit net snags buite, heheh! Claudine onthou jy by Boulder Bay, toe 'n bloublasie jou gebrand het en ek net gesê het, terwyl jy skree van die pyn, dat jy moet na Estelle toe gaan om jou te help? Daai Donald was saam met ons, die dommie *lol*
Ja wel, "Kyk regs kyk links, kyk regs nog 'n keer. So het Daantjie Kat ons mooi geleer" Partykeer dink ek dat ek "weet so min" daarvan om myself op vakansie te geniet soos" 'n kat van safraan.."
el, mensies, daar gebeur nou skielik opwindende dinge ná Dedda se dood, toe Marie Golden besluit sy gaan die arme weduwee, Inatjie, bỷstaan tydens haar beproewing... Ek dag áltỷd Antie Marie is hierdie tótále non-disturbing teenwoordigheid, want sy’s soos 'n wandelende gees by húlle eie huis. Sy loop of drafstap nie soos ander huisvroe nie, sy sweef behóórlik oor die vloere heen. Sy sweef dan ook altyd by haar huis te Nr. 53 Agste Laan deur die woning en maak beddens op en was skottelgoed en wasgoed, stryk díé dan dieselfde dag, en stof af en kook kos óók, sovêr as wat sy gaan. En regtig, sy skep orde waar ek nooit kon droom órdelikheid kon heers nie. Ek onthou net dat ek 'n bietjie in haar begin twyfel het toe ek hoor haar metode om bednatmaak te bekamp was om 'n streepmuis te vang, af te slag en te braai en dán te gee vir die kind om te eet, maar, reken sy, moenie vir hom se dis 'n streepmuis nie, hy sal nie meer bednatmaak nie. Verder, soos ek onthou het sy glo Aubrey se lintwurms gecure: Jy eet vir 'n dag niks om die wurms uit te honger, plaas dan op jou nugter maag 'n stukkie brood op die tong om hule na bo te lok, neem dan 'n sopie brandewyn om hulle dronk te maak en dan pergasie om hulle uit te werk en siedaar! Hmmm...sy't ook insist dat dronkenskap genees kan word deur ongemerk 'n bietjie perdesweet in die drank te gooi *lol* Én sy't daarop aangedring dat vir hik 'n mens hoendervere moet rook!! Maar oor die algemeen was sy nogal op die ball met haar organisasie-vermoëns.
"Is die fôkking spook nou weg, dink jy Ina?" vra sy en gooi nog 'n tot brandy in haar koffie. Aubrey bekyk haar en sy trek haar mond en gooi vir hom ook nog 'n tôt in. Ek is verbaas dat sy so wakker kan lyk en wees na al haar pille wat sy gedrink het! Maar hoe dit ookal sy, Ma en Marie is weer bed toe, hierdie keer met die ligte aan en ek en Aubrey moet die bank maar weer regop tiep en probeer slaap...dit was 'n lang nag...
Dáár aangeland is ons nogal beĭndruk want Antie Marie ken so waar as wragtig 'n menigte van hulle en gaan selfs in een se agterkant van die winkel om daar meer spices in hulle kos in te gooi nadat sy die deksel gelig het en geproe het uit 'n lepel uit wat sy daarin gedip het. Die vrou het geskok gelyk maar net beleefd geglimlag en toe Marie haar rug draai tiep sy die volle pot kos in 'n vuilgoed drom in uit! Dit ten spyte verkry Marie uitstekende pryse vir wit rokkies met swart verfraaĭnge daarop vir die meisies en daarmee swart skoentjies met wit kousies vir elkeen. Vir my is daar 'n deftige swart pak met with hemp, das belt en skoene. Mamma kry 'n swart rok en hoed wat haar skraal laat lyl toe sy dit aanpas. Marie betaal met haar kredietkaart en glimlag en lỷk soos 'n filmster - die maníér wat sy aangetrek en gegrimmeer is en haar hare gedoen is. Onmiddelik met haar terugkeer na die kar vroetel sy in haar handsak en haal 'n bottel Mainstay Cane uit, skroef die prop af en drink uit die bottel uit. Sy skop haar skoene uit en laat haar hare los en vee unknowingly haar een getekende oogbrou heeltemal af met haar hand. Stadig maar séker verdwyn die movie-star en in haar plek is die ermm...dronkie. ☺Díé metamorfose was indrukwekkend maar rééds bekend aan my, so ek't net gegaap en gewonder of my nuwe skoene my sou blase gee? Tuis het Oom Chris Golden 'n draai kom maak omdat hy sy vrou mis en wil sien hóé dinge gaan. Sy sien hy is dáár toe ons stilhou op die onramp by die huis...die bottel Cane, nou halfleeg gedrink, gooi sy na my kant-toe om weg te steek en sy trek vinnig met 'n swart potlood weer 'n wenkbrou, sit haar hare op, trek haar skoene aan en drink sewe slukke van haar Revlon parfuum wat haar asem behoorlik wegslaan! Nóú klim sy die kar uit en loop statig soos 'n filmster op 'n rooi tapyt, binne toe. Ek en Ma volg haar en sien hoedat sy Oom Chris lingeringly soen en hy haar boude so 'n...drukkie gee. Hy mis haar obviously báíé...Hulle glimlag vir mekaar en dis duidelik dat haar, dáár wéés vir Ina en haar kinders, 'n goeie ding is. Kort-daarna gaan hy en hulle soen weer en sy sê: " Moenie worry nie Tollie, ek het alles onder beheer. Die verassingsdiens is môre in Krugersdorp by die Krematorium en dan is dit nog net die onthaal, waarvoor ek kerrie-sop bestel het by Raja se vrou...en dan is ek by die huis!" "Reg so, skat. Bye skat." sê Tollie en lyk 'n bietjie gelukkiger.
Ons het almal buitegewoon goed gelyk toe ons aangetrek is en die diens was nét verby, toe's Marie op die bottel. Terug by die huis gooi sy van haar cane in 'n medisynebottel en gooi dan gerééld daarvan in haar koffie of tee en partykeer in 'n eetlepel maar láter drink sy dit sommer uit die bottel uit. Mense klik hulle tonge in simpatie vir die arme kroeplyer wat tóg té charming is! Wat lỷk soos 'n menigte hongerige mense het op ons woningkie toegesak en kyk afwagtend na wat dan bedien sal word vir 'n eetdingetjie? Gaan die weduwee hulle dan net met tee en koffie en 'n paar beskuitjies voer? "Daar is die állérhéérlíksté kerriesop oppad van Raja se vrou af, dis nou-nou hier...hou net 'n rukkie aan!" glimlag-se Marie en almal lyk of hulle nóú nét níé kán wág nie. Ek sien sommiges hulle lippe aflek en ekself maak ook so. Ek hou báíé van kerrie en sop het ek nog nóóít ge-kerrie geproe nie! Die manier wat Antie Marie dit beskryf klink dit soos koningskos! Intussen besluit Oom Rassie, wat homself hoog godsdienstig ag, om 'n gebed te doen. Dit was nie vêr in die gebed in nie, toe neem Marie oor en bid self harder as Oom Rassie vir die dinge wat syself as belangrik sien. "Kos, klere en 'n Ma! Wat meer wil die Ouman van Jou af hê, Here? Verskoon hom asseblief..." 'n Doodse stilte sak neer op die gaste en familie en toe praat almal tegelyk en Marie loop buite toe om 'n sluk kosbare medisyne te vat...
ulu was gebore op 22 Junie 1987 en is dadelik deur my in 'n venster in 'n Hillbrowse petshop uitgeken as 'n klein prinses, toe ek síén hoe sy die wit maltese saam met haar in die hok régsien en op hulle plék sit, die mongrels! Sy't hulle lelik gekarnuffel en toe ek die eienaar vra om haar vir my aan te gee, het sy my 'n ietwat afsydig en uit die hoogte uitgekyk. Ek wonder toe of sy haar houding sou verander as ek myself as 'n Prins of iets voordoen. Ek sê toe maar vir die man: "Ek is Prins, aangename kennis, meneer" Dádélík waai daai pofstertjie, haha! Dádélík is ek dolverlief. "Hoeveel?" En ek druk haar oortjies toe dat sy nie kan hoor dis nét R 150-00 nie. Béter as sy dink die prys vir haar was ultra-hoog en het my sak gerúk al is ek 'n prins. Ek dra haar na my nuwe wit BMW toe, wat sy uit die kant van haar oog tevrede na loer (was my Company kar maar sy hoef dit nie op daardie stadium te weet nie, my nuwe girl.) Beginnings are so...tender *sigh* Gelukkig is sy 'n bloubloed Afrikaanse meisie ermmm...hond en weier om Engels te blaf, óf te verstaan. Haar naam sal Lulu wees besluit ek. Dis 'n Franse naam vir 'n Franse Poedel. En sy sal "reggemaak" word so gou moontlik. Ek's te jaloers om haar met ander mans te deel. Dis 'n Franse naam vir 'n Franse Poedel. (Die 'May' gedeelte het Estelle jare later bygevoeg. Het altyd vir my geklink na 'n poging om díé stréng-Afrikaanse hond te verengels, aangesien haar en Louise se ander honde Engels is, gmmmfff! ;-) ) Lulu het oor die langhaarmat in die sitkamer, áf in die gang tot in Estelle se kamer, waar sy op haar bed gelê en studeer het, geskuifel. 'n Klein, plat wollerige dingetjie wat mens aan Plum (daai veerdingetjie) op TV herinner het, het sy toe ook onmiddelik in Estelle se hart ingekruip en is op die bed gelig en gedruk en amper gesoen. Mens kon sien daar was 'n oombliklike mutual liking tussen díé twee meisiemense, want Lulu het so gelek-lek na Estelle se mond toe, iets wat díé afsydige enigste kind maar min in haar lewe gedoen het vir énige een, indien ooit! Haar potty training was flink en sy't gereageer op my kamtige 'houtjies' op haar voluptueuse boudjies, deur te tjank wanneer sy gesien het my mood is donkerig en vir my te knor wanneer ek in 'n goeie bui was. Sy't dan ook dadelik besef 'n mat en hout- of sement- én teëlvloer binne 'n vertrek is taboe vir piepie en méér. Haar speelgoed was 'n rubberslang en spinnekop en natuurlik 'n bal. Nee, 'n ball. 'Lulu, waarsie ball?' - het haar rasend gemaak om 'n bal tussen haar klein muistandjies, wat nooit groter geword het nie, vas te knel. Sy's dan liggies begin tjank om te sê: "Maar daar issie 'n ball nie, jou idioot!' óf ás daar dan 'n bal was het sy hom gaan haal en na jou toe gevring, maar níé oorhandig nie, o, nee! Jy moes altyd sê: 'Gee daai ball!' dan het sy hom vasser gebyt asof dit absoluut nét háár eiendom is en jy moes hom afvat as jy durf waag! Mens moes dan die bal tussen haar gedetermineerde tandjies loswoel en dan gooi...en sy hardloop dan en gaan haal hom en dáár is dan weer 'n volle re-enactment van die vorige keer toe sy in besit van die ball was. Maar ignoreer haar nou en sy tjank alweer! "Sweeties" of die ritsel van 'n papier wat dálk 'n lekker kan wees het onmiddelik ál haar aandag verkry. Albei Estelle en Lulu = 'Sweet-toothed' dis nou altemit en aljimmers wáár, ou swaer. Toffies, Chocolate Eclairs was Lulu se gunsteling, wat Estelle leter, toe haar tandjies effe seker begin ingee of gepyn het, eers vir haar moes kou.
Kaas het sy dan ook vreeslik geniet en daar was nie 'n káns om kaas te eet en háár nie 'n paar ordentlike stukkies af te sny nie! 'Tata' het beteken ons gaan óf in die motor ry of nét stap iewers, en sy't gethrive op sulke uittogte, gló my! Na waters waar rus is, lei hy my heen...Ha! Nie met Lulu nie! Sy is geen gepamperlangde poedeltjie wat op 'n satyn of fluweel kussinkie heeldag lê en mooilyk nie. Sy wil g'n rus nie. Sy duik in daai water in soos 'n egte waterhond en haal klippe uit of swem vêr ente agter 'n floating ball - wat jy vir haar ingegooi het naruurlik! - áán om hom wal toe te bring, al slúk sy nogal baie water in haar poging! Lulu was 'n waterliefhebber (die woord poodle beteken dan ook 'waterhond', alhoewel ek nie juis enige poedel ooit regtig sien die water aandurf soos ons Lulu nie! Poedels lê mos maar gewoonlik op duur kussinkies en word gevoer met cordon-bleu geregte, dan nie?) Dit was 'n groot plesier om Lulu die see te sien aandurf en ek dink sy't méér getravel as enige hond ooit haha! As dit nie ék was wat haar in die motor iewers heen gevat het vir 'n 'tata' nie dan was dit Estelle. Sy was uiters soet in die kar en het stil gelê en wag dat ons, ons destinasie bereik het, waarna sy met daai waaiende stertjie uitgespring het en dadelik aksie wou hê! 'Waar's die ball, Lulu?' en sy raak mál, *lol!*
Dit is verwonderend hoe 'n Franse Poedeltjie soos Lulu (en dan later Frankie óók - van wie ek 'n bietjie verder aan skryf,) presies weet wat jy níé wil hê hulle moet dóén nie, maar by tye het sy uiters instinktief gereageer...tipiese brakkie. Beide Lulu en haar destydse boetie Frankie het die hoofbank in die sitkamer asook Claudine se fiets-saal behoorlik opgevreet, om nie te nóém die toiletpapier wat soos kersfeesversiering die héle huis vol gesleep is totdat daar eenvoudig niks meer aan die vol rol oor was nie. Huisraad, kleredrag en menige huishoudelike item is hoog op die lys van 'dinge' wat lekker mee gespeel kan wôrre indien ons dan so simpel sal wees om te besluit om ons jong poedeltjies alleen tuis te los vir 'n paar ure... Verveeldheid neem nogal gou oor en 'n Poedeltjie (of twee?) is uiters effektief daarin om maniere te vind om haar/sy eienaars se aandag te trek, heheh! Néé, ek was wél kwaad maar ek het geen tugtiging toegepas nie. Ek het selfs 'n bietjie later heerlik daaroor gelag ☺
Fifi, 8 jarige poedel van die Postmasburg DBV reken dat 'n duitse herdershond die "James Bond" onder die honde is. (Hy laat die tewe bewe!) Hy is intelligent, dapper, handsome, sterk en vat nie kak nie. Hy is ook een van die min honde wat 'n professionele loopbaan kan beoefen as polisiehond, gidshond ens..
Sy word baie gemis deur ons almal, Lulu-May. Maar dáár waar sy sekerlik is, is 'n menigte van mense wat wéét sy's eintlik een van hulle en hulle voer haar gereeld sweeties, kasies en biltong, soos díé wat ek altyd spesiaal vir haar by die Chinese butcher in Newlands gekoop het. O, ja, en hulle vat haar vir tatas en swem in 'n menigte riviere, damme en swembaddens en die see, ja! Sy blaf dan gelukkig en demand die ball moet aanhoudend gegooi word - en hulle lag en doen dit dan ook... ☺
y was móóíer as mooi en jy was mỷne. Ek mis jou iets vérskrikliks en wónder waar jy jouself vandag bevind, My Liefde? Is hy só lief vir jou soos ék vir jou was? Hanteer hỷ jou so liefderik en versígtig so ál asof jy van die eertydse adelstand afkomstig is en bloubloed vloei deur jou koppelaar en remme, jou krágstuur en automatiese ratkas? Speel hy óók dan die sagte muskiek van gekóse, uitverkorene sang- en musiekkunstenaars wat rondsweef in jou pragtige kajuit en géén ínbraak maak op die stéwige hartklop van jou krágtige enjin nie? Is hy óók so trots soos ek was as mense na jou gewys of gestaar het en 'n vêraf amper-liefdevolle blik in hul oë was. Ek het dan onbewustelik my bors 'n effe uitgestoot en nónchálant probeer lyk, heheh! Hou hy jou vol brandstof soos ek het? Word jy darem nog onder 'n seil gehou sodat die son jou nie kan uitdroog en kraak en jou binneste ruim ook nie skade aan berig kan word nie? Miskien het hy 'n garage. Maak my skoon jaloers, maar ek is dan tóg bly vir jou. Wéét jy dat ek al splínternúwe Audi's en BMW's gery het en steeds bly jy nommer een in my hart? Laat hy jou gereeld skoonmaak en polleer? Ek stuur maar net vir jou positiewe energie my karretjie, dis die beste wat ek onder die omstandighede kán doen. Mag jy steeds en altyd OK wees, wáár jy óókál is. Ek mis jou, jong!
Ns: Dankie tóg jy was nie soos daai klein rooi Datsun/Nissan van Mamma nie. Sy't so waar as wraggies deur daai dingetjie se vreeslike klein agterruit deurgeskuur ermm..geskiet eintlik of dan gevlieg, buite toe van die slag? Dit was nou met daai logge lyfie toe sy per ongeluk by 'n hoë wal af bestuur het!
Fred moet ook ietsie skryf oor die party wat ons gehad het by die tennis klub, dink dit was vir Stel se birthday - toe Fred Dracula was, Arnold kan nou nog nie ophou praat oor díé party nie.
Gerhard/Gert en ek was nog altyd die naaste aan mekaar as enige van die ander niggies en nefies, is darem maar so lief vir my ou neef...ek het nét begin kar ry, wél leer om kar te ry, hy het seker net sy kar gekry, en het vir ons kom kuier, hy het met die bike gekom , dink dat was 'n 250, weet nie baie van bikes af nie, ek het my ma genág en genág, kan ons gaan ry? Ons is toe begrafplaas toe, ek en Gert in my ma se kar en sy en Johnny ry die begrafplaas vol met die bike.
Gert was baie geduldig, het gerook soos 'n stóómtrein, musiek wat blêr in die begrafplaas, leer Gert my om te bestuur, (natuurlik weet ek mos hoe om te bestuur want ek hét mos toe Fred nog met Tannie Isabel uitgegaan het, in Brakpan Fred se Volksie gedryf.-FdP) Ek kán dryf: my famous last words: 'ek kan bestuur' - jaag soos 'n mal mens verby die grafte, so aan die regter kant van die straat staan 'n ou kar geparkeer, die ou oom en tannie is besig om blomme op die graf te sit, Gert skreeu: 'Jy gaan die kar stamp!" "Hou jou mond, ek kan bestuur!" sê ek so om't ewe. Die tweede keer wat ons dáár verby ry stap die oom en tannie na die kar toe en Gerhard skree weer: "Claudine jy gaan die kar stamp!" Natuurlik skreeu ek weer iets terug, en my woorde was skaars koud, toe hoor ons hierdie slag, ek het die ou oom se kar gestamp...My ma gaan my dood maak! Ek en Gerhard kyk beide vir mekaar en ek jaag weg. Ons ry op en af, probeer die ou oom vermy - die kar kom tot 'n stilstand, iemand moet kyk na die skade van my ma se kar...Gert kan nie ophou rook nie, rook een na die ander sigaret.
Ek klim uit, maar sien géén merke op die kar nie, dink ons het die net die ou Oom se kar se spieëltjie afgery... maar ons kar makeer niks! Sjoe!!!!!
Chérie Chérie Lady van Modern Talking is seker een van die songs wat ek die meeste haat - nadat my pa my ma "moertoe" geslaan het, het hy my gewoonlik in die kar gegooi, 'n bottel drank tussen sy bene neergesit en op die musiek "Chérie Chérie Lady" afgejaag in die straat met hierdie rooi Nissan 1400 bakkie wat hy tot vandag toe nóg het, Die eerste stop was by die winkel en my troos prys was gewoonlik hierdie pakkies sherbert met 'n vampier voor op - het jou bek so rooi gemaak, 'n koeldrank en enigeiets anders wat my sou laat vergeet dat my mammie by die huis lê... pap geslaan.
Dan was daar ook die goeie tye, soos as hy by die huis gekom het in die aande, ek het vir hom buite by die hekkie gewag. Wanneer ek hom sien aankom het, het ek agter op die bakkie geklim en tot by die garage gery.
'n Goeie memory van my was dat ek was baie rof, het 'n BMX Bike gehad sónder brieke, het ramps gebou soos seuntjies en eendag was ek nie so gelukkig nie: kom so om die draai, vang die ramp skeef en dáár is ek in 'n alwynboom in! Dit was eina, hoor!!!!! Dan was daar die tyd toe Stel kom kuier het, ons het in Vanderbijl gebly en sy het by my geslaap. Dit was slaaptyd vir my en ek mag nie sweets geëet het nie, maar Stel het 'n hele groot geel sak (dink dit was 'n Checkers sak) vol Wispers vir ons uitgehaal en ons het die hele aand skelm gelê en smul daaraan.
My pa het ook altyd vir my daardie klein geel hoendertjies gekoop. 'Cheep cheep's', soos ek hulle genoem het. Hulle het nie baie lank gehou nie - ek onthou hoe hartseer ek was toe ek die dag vir hulle 'n bed gemaak het in my laai sodat die kat hulle nie kon bykom nie en hulle wou nét nie gaan slaap nie! As as ek die laai wil toemaak, dan steek daar 'n koppie uit. En ek was klein en wou gaan speel en hierdie fokken hoendertjies wil nét níé slaap nie...na 'n lang gesukkel het 'n paar van hulle gaan slaap...later nadat ek nou klaar gespeel het en dis weer tyd om met my hoendertjies té speel, bly hulle slaap, en slaap en slaap. Ek hardloop na my mammie toe en sę so ewe: "Mamma my cheep cheep's cheep nie meer nie!" Hulle nekkies was af... Ek het hulle in die laai vasgeslaan toe hulle moes slaap en nie wóú nie!
Die éérste keer toe ek 'n pannekoek ge-eet het, het ek dit oop gerol en my gesig gewas daarmee...Só sê my ma.
Fred moet tog iets insit van die dag toe Stel my pa se Tumbledrier in Greymont, toe ons almal saam gebly het by die dubbel-verdieping, van die balkon afgegooi het omdat hy soos 'n vark geskree het oor die tumbledrier. Dis altyd so funny as hulle daaroor praat. Onthou Fred daardie huis? Fok-of-Santana hulle het nog oorkant die straat gebly...
(Ek onthou die huis baie goed. Ek skryf dan ook iewers 'n stukkie oor díé gebeurtenis, OK. Kyk solank vir nou onder Sê-goed van die Fandamily. FdP)
Die mooiste ding wat my Ma altyd vir my gesê het, was dat sy het my so lief soos 'n toutjie om die weręld sonder 'n knoop.
Ek het toe besluit om jou skrywe in te plaas in myne in nét soos jy dit vir my gestuur het, eerder as om dit oor te skryf asof dit my eie stories is - want dis so vreeslik charming en cute, my Engel. En só sal dit bly. - FdP Dinsdag 13 Desember, 2005, Westdene, Johannesburg