Hersiening van die Franse geskiedenis - Geskiedenis Podcasts - 2022
Hersiening van die Franse geskiedenis
Kronologie van die Eerste Wêreldoorlog
Franse politici: 1900-1920
Chronologie van die Tweede Wêreldoorlog
Franse politici: 1920-1945
Militêre leiers: 1900-1920
Franse politici: 1945-1970
Militêre leiers: 1920-1945
Franse weermag: 1914-18
Franse weermag: 1939-45
Franse revolusie, ook genoem Revolusie van 1789, revolusionêre beweging wat Frankryk tussen 1787 en 1799 geskud het en sy eerste klimaks daar bereik het in 1789 - vandaar die konvensionele term 'Revolusie van 1789', wat die einde van die ou regime in Frankryk aandui en ook dien om die gebeurtenis te onderskei van die latere Franse revolusies van 1830 en 1848.
Wat was die Franse Revolusie?
Die Franse Revolusie was 'n tydperk van groot sosiale omwenteling wat begin het in 1787 en eindig in 1799. Dit het probeer om die verhouding tussen die heersers en diegene wat hulle regeer heeltemal te verander en om die aard van politieke mag te herdefinieer. Dit het voortgegaan in 'n heen-en-weer-proses tussen revolusionêre en reaksionêre kragte.
Waarom het die Franse Revolusie plaasgevind?
Daar was baie redes. Die bourgeoisie - handelaars, vervaardigers, professionele persone - het finansiële mag gekry, maar is uitgesluit van politieke mag. Diegene wat sosiaal onder hulle was, het baie min regte, en die meeste is ook toenemend verarm. Die monargie is nie meer as goddelik bepaal nie. Toe die koning probeer om die belastinglas op die armes te verhoog en uit te brei na klasse wat voorheen vrygestel was, het revolusie alles behalwe onvermydelik geword.
Waarom het die Franse Revolusie tot oorlog met ander nasies gelei?
Koning Lodewyk XVI van Frankryk het toegegee aan die idee van 'n nuwe grondwet en aan die soewereiniteit van die mense, maar het terselfdertyd afgevaardigdes na die heersers van buurlande gestuur om hul hulp te soek om sy mag te herstel. Baie revolusionêre, veral die Girondins, was van mening dat die revolusie in Europa moes versprei om te slaag. 'N Oostenryk-Pruisiese leër het Frankryk binnegeval, en Franse rewolusionêre magte het na buite gestoot.
Hoe het die Franse Revolusie geslaag?
In sommige opsigte het die Franse Revolusie nie geslaag nie. Maar die idees van verteenwoordigende demokrasie en basiese eiendomsreg het posgevat, en dit het die saad gesaai van die latere revolusies van 1830 en 1848.
Die geskiedenis van die Franse rewolusie klas IX SST: belangrike vrae
1. Wie was Lodewyk XVI?
Louis XVI was die koning van Frankryk. Hy was van die Bourbon -familie. Hy het die troon bestyg in 1774. Hy trou op 20 -jarige ouderdom met die Oostenrykse prinses Marie Antoinette.
2. Waarom was die tesourie van Frankryk leeg en wat was die redes wat gelei het tot die verhoging van belasting?
Die volgende punte verduidelik waarom die tesourie leeg was en die koning 'n verhoging van die belastinghulpbronne sou voorstel.
Die skatkis was leeg weens die langdurige oorloë waarin Frankryk die 13 kolonies gehelp het om onafhanklikheid van Brittanje te verkry.
'N Ander groot rede was die buitensporige uitgawes wat aangegaan is om die funksionering van die hof in die paleis van Versailles te behou.
Die skuld as gevolg van die oorlog het tot meer as 2 miljard lewens gestyg en die leners het 10% rente op staatskrediet begin hef.
Die ander gereelde uitgawes sluit die koste van die instandhouding van 'n weermag, die hof, bestuur van regeringskantore of universiteite in.
3. Wat was die ou regime?
Die heerskappy van die monargie voor die Franse revolusie word ou regime genoem.
4. Beskryf die struktuur van die Franse samelewing tydens die ou bewind.
4. Die struktuur van die Franse samelewing voor die Franse revolusie word hieronder gegee:
sakemanne, handelaars, hofbeamptes, prokureurs, ens
5. Noem die verskillende tipes belasting gedurende die ou regime.
Die belastingstelsel was hoogs onregverdig en onprakties op die manier om inkomste in te samel, duur en korrup te kyk. Die adel en geestelikes wat 40% van die nasionale rykdom gekoop het. Die minimum en die grootste las van die Texas en val op die onbevoorregte klasse - die derde boedel. Die volgende twee hooftipes belasting is betaal.
Taille -Die direkte belasting is aan die staat betaal. Daar is ander indirekte belastings gehef op produkte wat daagliks gekombineer word, soos sout, tabak, ens.
Tiende - sulke belasting is deur die kerk verwag en dit het 1/10 van die landbouprodukte beslaan.
Feodale gelde - die edeles het feodale voorregte gehad waardeur agente verplig was om diens aan die Here te lewer - om in sy huis in die veld te werk - om in die weermag te dien of om paaie te bou.
6. Wat verstaan ​​u onder die 'bestaans -krisis'?
Die gaping tussen die armes en die rykes het toegeneem namate Frankryk aan die vooraand van die uitbreek van die Franse Rewolusie onder groot invloed van inflasie was. Dit het gelei tot die stryd om te oorleef. Die volgende punte verduidelik die redes vir die lewensbestrydingskrisis.
Die bevolking van Frankryk het gestyg van ongeveer 23 miljoen 1715 tot 28 miljoen in 1789 en dit het gelei tot 'n vinnige toename in die vraag na voedselkorrels. Die produksie van graan kon nie tred hou met die stygende vraag nie.
Die broodprys, die basiese dieet van die meerderheid, het vinnig gestyg, terwyl die werkers in diens was, terwyl hul lone vasgestel was en nie tred kon hou met die stygende broodpryse nie.
Daar was gereelde droogte of hael wat die oes verminder, wat bydra tot die lewensbestaanskrisis wat gereeld tydens die ou regime in Frankryk plaasgevind het.
7. Wat was die visie van die groeiende middelklas in Frankryk?
'N Middelklas het gegroei uit die derde boedel wat opgevoed is. Hulle was welvarend omdat hulle hul rykdom verdien het deur 'n groeiende oorsese handel en die vervaardiging van goedere soos wol en sytekstiele wat deur die oorspronklike lede van die samelewing uitgevoer of verveeld was.
Behalwe handelaars en vervaardigers, het die derde boedel ook beroepe soos advokate, dokters, onderwysers en administratiewe amptenare ingesluit.
Hulle was opgevoed en ontvanklik vir nuwe idees en was liberaal in hul gedagtes se bevoorregte voorregte en sosiale posisies gebaseer op verdienste en nie hoofsaaklik op geboorte nie. Hulle het die visie van 'n samelewing gebaseer op vryheid en gelyke wette en geleenthede vir almal.
8. Watter filosowe het die Franse Revolusie geïnspireer?
Daar word gesê dat 'n idee 'n revolusie kan veroorsaak of dat die pen die mag kan verander en die samelewing of die denke van die mense kan verander. Dit geld ook vir die Franse Revolusie wat deur die groot filosowe beïnvloed is. Die bydrae van sommige filosowe word hieronder gelys.
John Locke - hy was 'n Britse filosoof wat in sy 'Two Treatises of Government' die leerstelling van die goddelike en absolute regte van die monarg weerlê het. Hy het beklemtoon dat geen groep in die samelewing bevoorreg moet wees nie. Dit moet die basis van 'n persoon se sosiale posisie wees. Want sy liberale sienings word ook die vader van liberalisme genoem.
Jean Jacques Rousseau - Hy is in Switserland gebore. Stel in sy boek 'sosiale kontrak' die idee voor van 'n regeringsvorm wat gebaseer is op sosiale kontrak tussen mense en hul verteenwoordigers. Hy het gesê dat die koning op die troon bly sonder om die kontrak te volg. As hy sy plig versuim, is die kontrak verbreek en word dit deur die algemene, dws die wil van die mense, afgesit.
Montesquieu - Hy is in Frans gebore. In sy boek 'spoed van wette' val hy die absolute monargie van Frankryk openlik aan, wat hy die konstitusionele monargie bepleit en stel 'n verdeling van mag binne die regering voor tussen die wetgewende, uitvoerende en die regbank. Hierdie model was 'n oefening in die VSA nadat die 13 kolonies onafhanklikheid van Brittanje verkry het.
Voltaire - Hy was 'n Franse filosoof wat 'n kruisvaarder was en die korrupsie en die euwels wat in die kerk heers, blootgelê en die bygelowe, tirannie en onreg aangeval. Hy kritiseer die regering en die samelewing en veroordeel bitterlik die siektes wat hulle teister. Hy het die vryheid van spraak, godsdiensvryheid en skeiding van kerk en staat voorgestaan.
9. Hoe is die Nasionale Vergadering in Frankryk voor die Franse Revolusie van 1789 gevorm?
Die koning het 'n vergadering van die Boedel -generaal belê om nuwe belasting voor te stel, en die Derde Boedel het ook sy 600 mees welvarende en opgevoede lede as verteenwoordiger gestuur om die griewe van die mense in ongeveer 40 000 briewe oor te dra.
Die lede van die Derde Boedel het gevra om die Three Estates as 'n enkele vergadering te beskou vir individuele stemme oor demokratiese ter vervanging van die tradisionele stemstelsel, gebaseer op een stem vir elke boedel.
Die koning verwerp die voorstel van nuwe stemprosedures wat deur die Derde Landgoed vereis word.
Die lede van die Derde Landgoed stap uit die vergadering. Hulle beskou hulleself as die woordvoerders van die hele Franse nasie.
Op 20 Junie ontmoet hulle mekaar in die saal van 'n binnenshuise tennisbaan op die terrein van die Versailles.
Hulle verklaar hulleself as die Nasionale Vergadering en het 'n eed afgelê om nie te verdwyn voordat hulle 'n grondwet vir Frankryk opgestel het om die magte van die koning te beperk nie.
Die Nasionale Vergadering duur van 17 Junie 1789 tot 30 September 1789.
Bladsy - 9 , 10, 11, 13
10. Wat was die belangrike prestasies van die Nasionale Vergadering (1789-1791)
The Third Estate het 'n revolusionêre besluit geneem toe dit homself op 17 Junie 1789 as die Nasionale Vergadering verklaar het, aangesien hulle hulself as die woordvoerders van die hele land beskou. Die volgende punte skat die werke van die Nasionale Vergadering.
Die regte van die bevoorregte klasse word afgeskaf - Op 4 Augustus 1789 word 'n besluit uitgevaardig om die feodale stelsel van verpligtinge en belasting af te skaf. die edeles het hul feodale regte en voorregte vrywillig oorgegee, soos jag-, visvang- en belastinginvorderings. Tiendes is afgeskaf en grond wat in besit was van die Kerk is gekonfiskeer.
Verklaring van die regte van mens en burger - dit was een van die belangrikste werke van die Nasionale Vergadering wat in Augustus 1789 'n paar fundamentele regte aan sy burger verklaar het. Dit is op 5 Oktober 1789 deur die koning onderteken.
Frankryk word 'n konstitusionele monargie - die konstituerende vergadering het die Grondwet in 1791 voltooi met die hoofdoel om die magte van die monarg in te kort. Die wetgewende bevoegdhede is versprei aan die wetgewende vergadering wat indirek gekies is.
Ons kan dus sê dat die konstituerende vergadering die feodalisme, diensbaarheid en voorregte van die elite afgeskaf het. Dit beëindig die era van absolutistiese monargie en klasgebaseerde samelewing, klasgebaseerde samelewing. Dit het die grondslag gelê vir die moderne samelewing op grond van individuele regte.
11. Verduidelik die rol van National Convention '(Okt. 1792-Okt. 1793) en die prestasies daarvan.
Die Nasionale Vergadering is vervang deur 'n verkose 'Nasionale Konvensie'. Dit het op 21 September 1792 begin werk.
Die nasionale konvensie het die monargie beëindig en Frankryk op 22 September 1792 tot Republiek verklaar.
Keiser Lodewyk XVI is weens verraad verhoor en op 21 Januarie 1793 tereggestel, gevolg deur sy koningin Marie Antoinette in Oktober 1793.
12. Wat was die 'Reign of Terror' wat van 1793 tot 1794 geduur het?
Miskien was dit die verskriklikste tyd gedurende die revolusionêre tydperk in Frankryk, aangesien Maximilian Robespierre die beleid van burgerlike beheer en straf aangeneem het om die vyande van die Republiek te straf om Frankryk te red van die magte wat die Demokratiese en openbare stelsel in Frankryk teenstaan.
Al die plaaslike spanwerk word beskou as 'n middel van die Republiek. Hulle is deur die Revolusionêre Tribunaal gearresteer, in die tronk gestop en verhoor.
As die Revolusionêre Tribunaal die beskuldigdes skuldig bevind, is hulle op 'n guillotine -bevel.
Die skrikbewind het ondraaglik geword en selfs sy eie partymanne het matigheid in beleid begin eis.
Die skrikbewind het geëindig met die teregstelling van Robespierre. Hy is op 27 Julie 1794 gearresteer en is die volgende dag tereggestel.
13. Wat was die prestasies van die Robespierre -regering?
Wette is uitgevaardig wat die maksimum plafon op lone en pryse bepaal.
Boere moes u Grange na die stede vervoer en teen vaste pryse verkoop.
Die verbruik van duurder wit vloer is beperk en ook streke is gevra om gelykheidsbrood van volkoring te eet.
Vleis en brood is gerantsoeneer.
Gelykheidsnorme is ingestel in spraak- en aanspreekwyses. Die tradisionele Mosieur (Sir) is vervang deur Citoyen en die term Madame (Madam) deur Citoyenne, dit wil sê burgers.
Kerke is gesluit en omskep in kaserne of kantore.
14. Skryf 'n kort aantekening oor die vorming en die reël van die 'Directory' in Frances.
Die skrikbewind het tot 'n einde gekom met die teregstelling van Robespierre in Julie 1794. Die nuwe grondwet is in Oktober 1795 opgestel. Hierdie stelsel is aangeneem as 'n beskerming teen die konsentrasie van mag by eenman-uitvoerende gesag.
Die rol van die gids was onstabiel omdat die lede van die gids en die wetgewende vergaderings met mekaar bots en dit ongewild geraak het onder die Franse mense.
Dit is in 1799 deur 'n staatsgreep deur Napoleon Bonaparte omvergewerp.
15. Hoe was die toestand van vroue in Frankryk?
Die meeste vroue in die derde landgoed moes werk. Hulle het as naaldwerker of wassery gewerk, blomme, vrugte en groente verkoop. Hulle het as huisknegte in welvarende huise gewerk.
Die meeste vroue het nie toegang tot opleiding of werksopleiding gehad nie, maar die welgestelde gesinne kon by 'n klooster studeer.
Werkende vroue versorg ook hul gesinne en doen daaglikse take soos kook, water gaan haal, brood toustaan ​​en na die kinders omsien.
Hulle loon was laer as dié van vroue.
16. Het vroue aan revolusionêre aktiwiteite deelgeneem? Wat was hul eise?
Van die begin af was die vroue baie aktief in al die gebeure rakende die revolusie. Toe die mans besig was om aan die voorkant te baklei, het die vroue die verantwoordelikheid geneem om 'n bestaan ​​te verdien en vir die gesinne te sorg.
Die skare wat die Bastille op 14 Julie 1789 bestorm het, het 'n groot aantal vroue ingesluit
Op 5 Oktober 1789 vertrek 'n groot aantal vroue na die koninklike paleis in Versailles en dwing die koning en sy gesin om Versailles na Parys te verlaat.
Vroue het ongeveer 60 politieke groepe in verskillende stede van Frankryk gestig. Die genootskap van revolusionêre en republikeinse vroue was die bekendste klub wat in 1793 in Parys gestig is.
Hul belangrikste politieke eise was die stemreg, die verkiesing tot die vergadering en die beklee van politieke ampte.
Voorbeelde van enkele prominente revolusionêre vroue is die name van Olympe de Gouges, Charlottee Corday en Marie Jeanne Ronald.
17. Wat was die stappe wat die revolusionêre regering geneem het om die lewens van vroue te verbeter?
Staatskole is gestig en elementêre onderwys is verpligtend gemaak vir alle meisies.
Hulle kon nie gedwing word om teen hul wil te trou nie en die huwelik is gesluit in 'n kontrak wat vrylik aangegaan is. Dit is onder burgerlike reg geregistreer. En egskeiding is wettig gemaak.
Vroue was geregtig om opleiding te kry vir werk, kunstenaars te word of klein ondernemings te bestuur.
18. Noem verskillende stappe om slawerny in die Franse kolonies af te skaf.
Daar was wydverspreide slawerny in die Europese kolonies van die Karibiese Eilande en die Amerikas. Martinique, Guadeloupe en Domingo (Dominikaanse Republiek) was in die 17de eeu die belangrikste Franse kolonies in die Karibiese Eilande.
Die Nasionale Vergadering het lank gedebatteer oor die kwessie van die afskaffing van slawerny, maar dit het geen wette aanvaar nie, maar die slawerny in die Franse kolonies is afgeskaf uit vrees vir die opposisie van sakelui se voordele en inkomste wat van die slawehandel afhang.
Die afskaffing van slawerny was een van die mees revolusionêre prestasies van die Jakobynse bewind toe die Nasionale Konvensie wette in 1794 aan vrye slawe van Franse kolonies aanvaar het, maar dit was 'n tydelike maatreël, aangesien dit in 1802 deur Napoleon Bonaparte heringestel is.
Dit was in 1848 dat die slawerny uiteindelik in die Franse kolonies afgeskaf is.
19. Wat was die driehoekige slawehandel?
Die slawehandel het in die 17de eeu begin en die driehoekige slawehandel is tussen Europa, Afrika en Amerika gevoer.
Die Europeërs wou nie in verre en onbekende lande gaan werk nie, sodat slawe uit Afrika gekoop en aan plantasie -eienaars van suiker, koffie, indigo en tabakplantasies verkoop is om aan die vraag na arbeiders te voldoen.
Die Franse handelaars vaar uit die hawens van Bordeaux of Nantes na die Afrikaanse kus, waar hulle slawe van plaaslike hoofmanne gekoop het. Daar was styf verpakte boeie in die skepe wat ongeveer drie maande gevaar het om die Karibiese eiland te bereik waar die slawe aan die plantasie -eienaars verkoop is.
20. Wat was die erfenis van die Franse Revolusie? Hoe het dit die wêreld en veral Europa beïnvloed?
Die gevolge van die Franse rewolusie van 1789 was nie net verreikend vir Frankryk nie, maar ook vir die hele wêreld. Dit het 'n nuwe era van vryheid, gelykheid, broederskap begin, en dit is die wagwoorde wat hy in heel Europa herhaal het.
Uitwerking op Frankryk
Die revolusie het die ondergang van die monargie teweeggebring. Eers is dit 'n konstitusionele monargie gemaak en op 22 September 1792 tot republiek verklaar.
Die ou sosiale stelsel gebaseer op feodalisme en die voorregte van die edeles en die geestelikes het tot 'n einde gekom en 'n nuwe sosiale orde gebaseer op die grondslae van vryheid en gelykheid het gestalte gekry.
Die Verklaring van die Regte van die Mens verleen individuele vryheid en fundamentele regte op 26 Augustus 1789.
Uitwerking op die wêreld
Liberty, Equality and Fraternity, die toekenningswoorde van die Franse Revolusie het 'n bron van inspirasie geword vir verskillende lande in Europa. Die mense het bewus geword van die mag van massas om 'n absolutistiese monargie in 'n konstitusionele monargie of 'n republiek te omskep.
Die massas in ander Europese lande het ook bewegings begin om individuele vryheid, eiendomsreg, die vestiging van 'n verantwoordelike regering en die vryheid van die skryf van 'n toespraak in publikasie ensovoorts te bewerkstellig.
Opkoms van Napoleon Bonaparte
Die Franse Revolusie het aanleiding gegee tot Napoleon Bonaparte. Na die ontbinding van 'Directory' word hy eers die eerste konsulaat en dan uiteindelik die keiser van Frankryk in 1804. Hy word die 'revolusiekind' genoem.
Hersiening vir die mensdom
Een van Gaudin se belangrikste finansiële hervormings was om 'n gesentraliseerde organisasie te stig wat verantwoordelik is vir belastinginvorderings.
Gedetailleerde belastingregister gemaak met doeltreffende grondregisters - die betaalde bedrag is baie meer eweredig versprei.
250 miljoen frank per jaar (29% van die staatsuitgawes)
6 Januarie 1800 - Bank of France word gestig wat daarop gemik is om die doeltreffendheid van staatsfinansies te verbeter
28 Maart 1803 - franc de germinate het die basis van sy geldstelsel geword
Het Frankryk destyds die stabielste geldeenheid in Europa gegee - 120 jaar lank gebly
Suksesvolle gevegte het Frankryk broodnodige inkomste gebied - Pruise moes 311 miljoen betaal ná sy nederlaag by Jena in 1806
Ekonomies het Napoleon die mense van Frankryk groot voordeel gebring, alhoewel belasting verhoog is, dit baie meer eweredig versprei was tussen die klasse oor 'n landstelsel en verder geld aan die staat verskaf het om die ekonomie te help stabiliseer. Dit was 'n belangrike faktor wat Napoleon in staat gestel het om so 'n lang tydperk aan bewind te bly ondanks die diktatoriale aard van sy regime.
12 Maart 1804 - Burgerlike Wetboek. Basis van die regstelsel, gebaseer op die werk van opeenvolgende revolusionêre regerings.
Alhoewel dit feodalisme afgeskaf het en titel gegee het aan diegene wat biens nationoux gekry het, het dit ook aan die mens totale gesag oor sy vrou en kinders gegee - owerspelige vrou of uitdagende kind kan tronk toe gestuur word.
Gewone mense is slegs 'n 'morele opvoeding' toegelaat - primêre onderwys.
Sekondêre onderwys is byna heeltemal beperk tot seuns van bekendes - hoogs gesentraliseerd.
16 Julie 1801 - Concordat. Dit was voordelig omdat mense hul eie godsdienste kon hê, maar ook kerk en staat gebind het, wat baie as 'n beperking van godsdiensvryheid beskou het.
1810 - Willekeurige gevangenisstraf sonder verhoor word weer ingestel.
Joseph Fouche - minister van polisie - stel gendarmes voor, 'n geheime polisie wat sensuur ingestel het en berig het dat iemand 'n bedreiging vir die veiligheid van die staat is.
Voortgesit deur prefekte wat in Februarie 1800 ingestel is - hoogs gesentraliseerde burokrasie.
Sensuur - 1811 provinsiale koerante verminder tot een per departement, met sensure op elke koerant.
Alle nuwe boeke moes voor die publikasie deur die polisie ondersoek word.
1810 - meer as die helfte van die drukperse is gesluit.
Ondanks die minimale voordele soos die afskaffing van feodalisme en godsdiensvryheid, weeg die negatiewe hervormings wat Napoleon ingebring het, swaar as die voordele in terme van sosiale welvaart, aangesien die outoritêre diktatuur van Napoleon in wese die vryheid van baie Franse burgers beperk.
Die Franse revolusie het 'n meer verteenwoordigende stem vir die mense gevestig, veral na die afskaffing van die monargie en die aflewering van verkose liggame soos die gids.
Napoleon se Grondwet van 1799 bied 'algemene stemreg' waar 6 miljoen kon stem.
Dit is tot 'n mate gewilde soewereiniteit, maar slegs 6000 daarvan was 'geskik vir openbare diens'
Eerste konsul het die mag om die senaat aan te stel, alle wetgewing te begin en die senaat te manipuleer deur hulle aansienlike salaris te gee en sy ondersteuners aan te stel.
Plebiscite van 1800 - baie beperkte verteenwoordigende demokrasie.
50% van die kiesers het vermoedelik 'ja' gestem, maar in werklikheid was dit ongeveer 20%, soos Lucien (minister van binnelandse sake) bygevoeg het.
1801 - Napoleon bied konsulsie aan vir lewenslank - eerste stap in die rigting van oorerflike beginsel
1802 - Tribunaat word ontken omdat hy die burgerlike wetgewing gekritiseer het - slegs 'n rubberstempel.
Polities was daar baie min voordele vir die mense van Frankryk, alhoewel daar 'n idee was van algemene stemreg en verkose beheerliggame, het hulle slegs as vyeblaar van die demokrasie gedien en het die mense 'n minimale sê.
Oor die algemeen het Napoleon gedurende sy bewind 'n baie minimale voordeel aan Frankryk gebied; die voordeel blyk veral te wees in die aspek van ekonomiese hervorming, wat gehelp het om die land te versterk en hom in staat te stel om sy bewind voort te sit. Ander aspekte van sy regime, soos die Grondwet van 1799 en die Burgerlike Wetboek, het egter die fasade van vryheid en gelykheid gegee, maar was eintlik net 'n hulpmiddel om die mense te onderdruk sodat sy Ryk kon groei sonder om te kla of teë te staan.
Die uitbreek van die rewolusie
Wat bedoel u met boedelgeneraal?
Dit was 'n politieke liggaam. Dit het 300 verteenwoordigers van edele en geestelikes en 600 verteenwoordigers van die derde boedel.
Elke boedel het een stem gehad. Hierdie vergadering van die landgoedgeneraal is deur die monarg opgeroep. Verlede keer is dit in 1614 gehou.
Verduidelik die vergadering van die boedel van generaal op 5 Mei 1789? (imp.)
Die vergadering is deur Louis XVI in die saal van Versailles belê.
Die vergadering het ten doel gehad om nuwe belasting te besluit.
Daar was 300 verteenwoordigende edele en geestelikes en 600 verteenwoordigers van die derde boedel.
Boer, kunstenaar en vroue is nie toegelaat om aan die vergadering deel te neem nie. Elke staat het een stem.
Maar 3de boedel vereis dat elke persoon een stem het (hierdie idee van Russo volgens sy boek The Social Contract).
Die monarg het die eis van die derde boedel geweier.
Die derde landgoed stap uit die saal en sit in protes.
Wat was die tennisbaan -eed (20 Junie 1789)? (imp.)
Na die mislukking van 'n vergadering van die boedel -generaal, vergader die derde boedel in 'n tennisbaan by 'Versailles'.
Hulle het hulself as 'n 'Nasionale Vergadering ' verklaar.
Hulle het besluit om 'n grondwet op te stel. Die swaard om nie te verdwyn nie, was nie 'n konsep nie.
Dit is gelei deur Mirabeau (edel) en Abbe Sieyes.
Skryf 'n kort aantekening van die opstand van 'n boer?
As gevolg van ernstige winter is die oeste vernietig.
Die prys van die brood het dus gestyg. Bakers het arm mense uitgebuit.
Bakers het hul winkels gesluit en nie die brood verkoop nie.
Nadat hulle ure lank in die ry gestaan ​​het, het die mense die winkels binnegegaan en die winkel vernietig.
Die koning beveel sy troepe om na die stad (Parys) te trek.
Mense het dit verkeerd verstaan ​​en hulle het op die Bastille aangeval.
Wat was die val van Bastille in detail? (V. imp.)
Die oorsaak van die Franse revolusie was die val van Bastille.
Daar was soveel oorsake van die Franse revolusie, maar die hoofrede was die verhoging van die belasting.
Die belastingstelsel was nie goed nie weens belasting wat slegs deur die derde boedel betaal is.
Die regeringsvorm was 'n monargie.
Tiende- en Taille -belasting is deur die boer betaal.
Predikante en edeles was werwing vir die hoër pos.
Om bogenoemde oorsake het die mense op 14 Julie 1789 in opstand gekom.
Die oggend, 14 Julie 1789, beveel die koning sy troepe om in die stad (Parys) in te gaan.
Mense het dit verkeerd verstaan, en hulle het gedink dat hulle beveel is om hulle dood te maak.
Hulle het voor die stadsaal vergader en 'n#8216Militia ' gevorm en op die regeringsgebou aangeval.
Mense het wapens (gewere, bomme) by regeringsgeboue versamel.
En beweeg na die ooste van die stad en val op die Bastille aan ('n fort, simbool van die neerslag van die koning).
Hulle het die bevelvoerder van Bastille vermoor en die tronke bevry.
Hulle het die voedselkorrels en duur klippe soos goud, silwer, diamant, ens. Gebuit en hierdie klippe in die mark verkoop.
Val van Bastille
Feit:- Val van Bastille was die begin van die Franse Revolusie
Wat het gebeur op die nag van 4 Augustus 1789?
Op hierdie dag het die nasionale vergadering 'n 'Graad ' goedgekeur.
Dit het die feodale stelsel afgeskaf.
Al die voorregte wat aan geestelikes en edeles gegee is, is afgeskaf.
Die tiende is afgeskaf. Grond wat deur die kerk besit is, is gekonfiskeer.
As gevolg hiervan het die regering 2 miljard Livre (sy geldeenheid) verkry.
Die mag van Monarg is beperk.
Die monarg aanvaar al die voorwaardes van die nasionale vergadering.
Hersieningsnotas en sleutelpunte van CBSE Klas 9
CBSE -nota vir vinnige hersiening vir klas 9 sosiale wetenskap, chemie, wiskunde, biologie en ander vakke is baie nuttig om die hele leerplan tydens eksamendae te hersien. Die hersieningsnotas dek alle belangrike formules en konsepte wat in die hoofstuk gegee word. Selfs as u 'n oorsig van 'n hoofstuk wil hê, is 'n vinnige hersieningsaantekening hier vir u. Hierdie aantekeninge sal u tyd bespaar tydens stresvolle eksamendae.
Om die Franse Revolusie klas 9 -notas af te laai, kyk na vraestelle vir klas 9 Wiskunde, Sosiale Wetenskappe, Wetenskap, Engels Kommunikasie, kyk na myCBSEguide -app of webwerf. myCBSEguide bied voorbeeldvraestelle met oplossing, toetsvraestelle vir hoofstukgewyse oefeninge, NCERT-oplossings, NCERT-voorbeeldoplossings, vinnige hersieningsaantekeninge vir gereed verwysing, CBSE-raaiskrifte en belangrike CBSE-vraestelle. Voorbeeldpapier word almal beskikbaar gestel die beste app vir CBSE -studente en myCBSEguide -webwerf.
Die Franse Revolusionêre Oorloë was 'n reeks militêre vyandighede tussen Frankryk en ander Europese moondhede wat van 1792 tot 1802 geduur het. Nadat koning Lodewyk XVI en Marie Antoinette in die Franse Revolusie tereggestel is, is ander monargieë in Europa bedreig. Brittanje het by die alliansie teen Frankryk aangesluit. Om sy oorlogspogings te handhaaf, het Frankryk die eerste nasionale diensplig aangewend en oorlog teen Oostenryk verklaar. Die Franse leër kon 'n oorwinning oor Oostenryk en Pruise verseker en die eerste republiek is gestig. Die jong en ambisieuse Napoleon Bonaparte het sterk na vore getree en het bekend geword na sy rol in die Parys -konvensie, die oprigting van die Cisalpine Republiek in Noord -Italië en die verowering van Wene en die vestiging van 'n voorlopige demokrasie. Nadat hy in Egipte misluk en in Sirië gewen het, keer Napoleon terug na Parys en lei 'n militêre staatsgreep, wat daartoe lei dat hy die eerste konsul word.
Kom meer te wete oor die vloei van gebeure tydens die Franse Revolusionêre Oorloë, koning Lodewyk XVI, koningin Marie Antoinette en Napoleon Bonaparte, en die oorsaak en gevolge van die Franse rewolusie met ons KS3 -hulpbronne. Hieronder vind u studente -aktiwiteite, lesaanbieding en hersieningsnotas gereed om af te laai. KS3-bronne is ideaal geskik vir jare 7, 8 en 9, of ouderdomme 11-14.
Die term "negasie"négationnisme) is die eerste keer geskep deur die Franse historikus Henry Rousso in sy boek uit 1987 Die Vichy -sindroom wat kyk na die Franse gewilde herinnering aan Vichy France en die Franse verset. Rousso het aangevoer dat dit nodig was om te onderskei tussen legitieme historiese revisionisme in Holocaust -studies en polities gemotiveerde ontkenning van die Holocaust, wat hy negatiwisme noem. 
Gewoonlik is die doel van historiese ontkenning om 'n nasionale, politieke doel te bereik deur oorlogsskuld oor te dra, 'n vyand te demoniseer, 'n illusie van oorwinning te bied of 'n vriendskap te behou.  Soms is die doel van 'n hersiene geskiedenis om meer boeke te verkoop of om aandag te trek met 'n koerantopskrif.  Die historikus James M. McPherson het gesê dat negatiwiste wil hê dat revisionistiese geskiedenis verstaan ​​moet word as "'n bewustelik vervalsde of verwronge interpretasie van die verlede om partydige of ideologiese doeleindes in die hede te dien". 
Ideologiese invloed Redigeer
Die belangrikste funksies van die negasie -geskiedenis is die vermoë om ideologiese invloed te beheer en politieke invloed te beheer. In "History Men Battle about Britain's Future" het Michael d'Ancona gesê dat historiese negatielede "skynbaar 'n gesamentlike taak in die kulturele ontwikkeling van 'n land gekry het, waarvan die volle betekenis eers nou na vore kom: [nasionale] herdefinieer status in 'n veranderende wêreld ".  Geskiedenis is 'n sosiale hulpbron wat bydra tot die vorming van nasionale identiteit, kultuur en die openbare geheue. Deur die bestudering van die geskiedenis word mense deurdrenk van 'n besondere kulturele identiteit, en deur die geskiedenis negatief te hersien, kan die negatis 'n spesifieke ideologiese identiteit skep. Omdat historici erken word as mense wat die waarheid alleenlik nastreef, maak negatistiese historici gebruik van die historiese professionele geloofwaardigheid en stel hulle pseudohistorie voor as ware geleerdheid.  Deur 'n mate van geloofwaardigheid by die werk van die hersiene geskiedenis te voeg, word die idees van die negatistiese historikus makliker in die openbare gedagte aanvaar.  As sodanig erken professionele historici die revisionistiese praktyk van historiese negasie as die werk van 'waarheidsoekers' wat verskillende waarhede in die historiese rekord vind wat pas by hul politieke, sosiale en ideologiese kontekste. 
Politieke invloed Redigeer
Die geskiedenis bied insig in die politieke beleid en gevolge van die verlede, en help mense dus om politieke implikasies vir die hedendaagse samelewing te ekstrapoleer. Historiese negatiwisme word toegepas om 'n spesifieke politieke mite te kweek-soms met amptelike toestemming van die regering-waardeur selfgeleerde, amateur- en andersdenkende akademiese historici historiese verslae manipuleer of verkeerd voorstel om politieke doelwitte te bereik. In die Sowjet -Rusland en die USSR het die ideologie van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie en die Sowjet -historiografie die werklikheid en die partylin behandel as dieselfde intellektuele entiteit  Sowjet -historiese negasie het 'n spesifieke, politieke en ideologiese agenda oor Rusland en sy plek in die wêreldgeskiedenis. 
Historiese negatiwisme pas die tegnieke van navorsing, aanhaling en aanbieding toe vir misleiding van die leser en ontkenning van die historiese rekord. Ter ondersteuning van die 'hersiene geskiedenis' -perspektief, gebruik die negasie -historikus vals dokumente as ware bronne, gee dit redes aan om egte dokumente te wantrou, gebruik gepubliseerde opinies deur uit historiese konteks aan te haal, statistieke te manipuleer en tekste in ander tale verkeerd te vertaal.  Die hersieningstegnieke van historiese negationisme werk in die intellektuele ruimte van openbare debat vir die bevordering van 'n gegewe interpretasie van die geskiedenis en die kulturele perspektief van die 'hersiene geskiedenis'.  As 'n dokument word die hersiene geskiedenis gebruik om die geldigheid van die feitelike, dokumentêre rekord te ontken, en omskryf dus verduidelikings en persepsies van die bespreekte historiese gebeurtenis, om die leser, die luisteraar en die kyker dus te mislei, historiese negatiwisme funksioneer as 'n tegniek van propaganda.  In plaas van om hul werke vir ewekniebeoordeling voor te lê, herskryf negatistiese historici die geskiedenis en gebruik hulle logiese dwalinge om argumente te konstrueer wat die gewenste resultate sal behaal, 'n "hersiene geskiedenis" wat 'n agenda ondersteun - polities, ideologies, godsdienstig, ens. [6 ] In die praktyk van geskiedskrywing beskryf die Britse historikus Richard J. Evans die tegniese verskille tussen professionele historici en negatistiese historici:
Bekende en professionele historici onderdruk nie dele van aanhalings uit dokumente wat in hul eie saak stry nie, maar neem dit in ag, en verander, indien nodig, hul eie saak dienooreenkomstig. Hulle lê nie as egte dokumente voor wat hulle weet dat hulle vervals is nie, net omdat hierdie vervalsings toevallig ondersteun wat hulle sê. Hulle bedink nie vindingryke, maar onwaarskynlike, en heeltemal onondersteunde redes vir die wantroue van egte dokumente, omdat hierdie dokumente weer in stryd is met hul argumente, wysig hulle hul argumente, as dit die geval is, of laat dit inderdaad heeltemal weg. Hulle skryf nie hul eie gevolgtrekkings bewustelik toe aan boeke en ander bronne nie, wat eintlik by nadere ondersoek eintlik die teenoorgestelde sê. Hulle soek nie gretig die hoogste moontlike syfers in 'n reeks statistieke nie, onafhanklik van hul betroubaarheid, of andersins, bloot omdat hulle om watter rede ook al die betrokke syfer wil maksimeer, maar hulle beoordeel eerder al die beskikbare syfers, so onpartydig as moontlik om 'n getal te bereik wat die kritieke ondersoek van ander sal weerstaan. Hulle vertaal nie willens en wetens bronne in vreemde tale nie, om dit vir hulself meer bruikbaar te maak. Hulle versin nie opsetlik woorde, frases, aanhalings, voorvalle en gebeure waarvoor daar geen historiese bewyse is nie, om hul argumente meer aanneemlik te maak. 
Misleiding sluit in die vervalsing van inligting, die verduistering van die waarheid en leuens om die openbare mening te manipuleer oor die historiese gebeurtenis wat in die hersiene geskiedenis bespreek word. Die negasie -historikus pas die tegnieke van misleiding toe om óf 'n politieke óf 'n ideologiese doel te bereik, of albei. Die geskiedenisveld onderskei tussen geskiedenisboeke gebaseer op geloofwaardige, verifieerbare bronne, wat voor publikasie deur eweknie-beoordelaars beoordeel is en misleidende geskiedenisboeke, gebaseer op onbetroubare bronne, wat nie vir ewekniebeoordeling ingedien is nie.  Die onderskeid tussen tipes geskiedenisboeke berus op die navorsingstegnieke wat gebruik word om 'n geskiedenis te skryf. Verifieerbaarheid, akkuraatheid en openheid vir kritiek is sentrale beginsels van historiese geleerdheid. As hierdie tegnieke omseil word, kan die aangebied historiese inligting doelbewus misleidend wees, 'n 'hersiene geskiedenis'.
Ontkenning beskerm die inligting op 'n defensiewe manier om nie met ander historici gedeel te word nie en beweer dat feite onwaar is - veral ontkenning van die oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom wat tydens die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) en die Holocaust (1933-1945) gepleeg is ). Die negasie-historikus beskerm die historiese-revisionisme-projek deur af en toe skuldverskuiwing, sensuur, afleiding en media-manipulasie, ontkenning deur beskerming sluit risikobestuur in vir die fisiese veiligheid van revisionistiese bronne.
Relativisering en trivialisering Redigeer
Om sekere historiese gruweldade met ander misdade te vergelyk, is die praktyk van relativering, interpretasie deur morele oordele, om die openbare opvatting van die eerste historiese gruweldade te verander. Alhoewel sulke vergelykings dikwels in die negasie -geskiedenis voorkom, is die uitspraak daarvan gewoonlik nie deel van revisionistiese bedoelings oor die historiese feite nie, maar 'n mening van morele oordeel.
Die Holocaust en Nazisme: Die historikus Deborah Lipstadt sê dat die konsep van 'vergelykbare geallieerde ongeregtighede', soos die verdrywing van Duitsers na die Tweede Wêreldoorlog uit Nazi-gekoloniseerde lande en die formele Geallieerde oorlogsmisdade, die middelpunt is van 'n voortdurend herhaalde tema van hedendaagse ontkenning van die Holocaust, en dat sulke relativering 'immorele ekwivalente' bied. 
Voorstanders van die Verlore Oorsaak van die Konfederasie gebruik dikwels historiese voorbeelde van slawerny sonder 'n losbandjie om valslik te beweer dat wit mense onder dieselfde slawerny-omstandighede as swart mense te staan ​​gekom het. Alhoewel ander vorme van slawerny afskuwelik is, behels dit nie generasieslawerny soos in slawerny nie.
Die biblioteke van Alexandrië, die Groot Biblioteek van Bagdad is deur die geskiedenis heen geteiken op literatuuropslagplekke, en die liturgiese en historiese boeke van die St. Thomas -Christene verbrand deur die aartsbiskop van Goa Aleixo de Menezes,  insluitend onlangs soos die 1981 Burning of Jaffna -biblioteek en die vernietiging van Irakse biblioteke deur ISIS tydens die val van Mosul in 2014. 
Chinese boekverbranding Redigeer
Die Brand van boeke en begrawe van geleerdes (tradisioneel Chinees: 焚書坑儒 vereenvoudigde Chinees: 焚书坑儒 pinyin: fénshū kēngrú aangesteek. 'verbranding van boeke en begrawe (lewendig) van (Confuciaanse) geleerdes'), of 'Fires of Qin', verwys na die verbranding van geskrifte en die slag van geleerdes tydens die Qin -dinastie van antieke China, tussen die tydperk 213 en 210 vC . 'Boeke' verwys op hierdie stadium na geskrifte oor bamboesstroke, wat dan saamgebind is. Dit het bygedra tot die verlies van die geskiedenis van baie filosofiese teorieë oor behoorlike regering (bekend as "die honderd denkrigtings"). Die amptelike regeringsfilosofie ("wettisisme") het oorleef.
Geskiedenis van die Verenigde State Redigeer
Konfederale revisionisme Redigeer
Die historiese ontkenning van Amerikaanse burgeroorlogsevisioniste en Neo-Konfederate beweer dat die Konfederale State (1861–65) eerder die verdedigers as die aanstigters van die Amerikaanse burgeroorlog was, en dat die konfederasie se motivering vir afskeiding uit die Verenigde State die handhawing was van die regte van die suidelike state en beperkte regering, eerder as die behoud en uitbreiding van losbandige slawerny.   
Oor die Neo-Konfederale revisionisme van die Amerikaanse burgeroorlog, sê die historikus Brooks D. Simpson dat:
Dit is 'n aktiewe poging om die historiese geheue te hervorm, 'n poging van blanke Suidlanders om historiese regverdigings vir die huidige optrede te vind. Die ideoloë van die neo -Konfederale beweging het begryp dat as hulle beheer hoe mense die verlede onthou, hulle sal beheer hoe mense die hede en die toekoms benader. Uiteindelik is dit 'n baie bewuste oorlog vir geheue en erfenis. Dit is 'n soeke na legitimiteit, die ewige soeke na regverdiging. 
In die vroeë 20ste eeu het Mildred Rutherford, die historikus -generaal van die United Daughters of the Confederacy (UDC), die aanval gelei op Amerikaanse geskiedenishandboeke wat nie die Verlore oorsaak van die konfederasie (c. 1900) weergawe van die geskiedenis van die Amerikaanse burgeroorlog. Vir die pedagogiese doel het Rutherford 'n 'massiewe versameling' dokumente saamgestel wat 'opstelwedstryde oor die heerlikheid van die Ku Klux Klan en persoonlike hulde aan getroue slawe' insluit.  Oor die historiese negasie van die United Daughters of the Confederacy sê die historikus David Blight:
Alle lede en leiers van die UDC was nie so rassisties soos Rutherford nie, maar almal het in die naam van 'n versoende nasie deelgeneem aan 'n onderneming wat 'n groot invloed gehad het op die blanke oppergesag van die burgeroorlog. 
Volksmoord in Kalifornië, wysig
Tussen 1846 en 1870, tydens en na die verowering van Kalifornië deur die Verenigde State, het die inheemse Amerikaanse bevolking van die streek gedaal van ongeveer 150,000 tot ongeveer 30,000, hoofsaaklik as gevolg van gedwonge verwydering, slawerny en slagtings wat deur beide regeringsmagte en deur wit setlaars gepleeg is die meeste historici beskou dit as 'n daad van volksmoord.    Ondanks uiters goed gedokumenteerde bewyse van wydverspreide massamoord en ander gruweldade wat deur Amerikaanse setlaars gedurende hierdie tydperk gepleeg is, ignoreer en laat die openbare skoolleerplan en geskiedenisboeke wat deur die California Department of Education goedgekeur is, die geskiedenis van die volksmoord in Kalifornië.  Alhoewel baie historici sterk aangedring het op erkenning van die volksmoord in leerplanne vir openbare skole, ontken handboeke wat deur die regering goedgekeur is dit vanweë die oorheersing van konserwatiewe uitgewersondernemings met ideologiese stukrag om die volksmoord te ontken, en die vrees dat uitgewersmaatskappye as 'gemerk' word on-Amerikaans 'vir die bespreking van die volksmoord en die onwilligheid van staats- en federale regeringsamptenare om die volksmoord te erken weens die moontlikheid dat hulle vergoeding moet betaal aan inheemse gemeenskappe wat daardeur geraak word. 
Japannese oorlogsmisdade Redigeer
Die naoorlogse minimalisering van die oorlogsmisdade van die Japanse imperialisme is 'n voorbeeld van 'buite-egtelike' historiese revisionisme  'n paar hedendaagse Japannese revisioniste, soos Yūko Iwanami (kleindogter van generaal Hideki Tojo), stel voor dat Japan se inval in China en World Oorlog II was self geregverdigde reaksies op die rassistiese Westerse imperialisme van die tyd.  Op 2 Maart 2007 het die Japanse premier, Shinzō Abe, ontken dat die weermag vroue tydens die oorlog tot seksuele slawerny gedwing het, en gesê: "Die feit is dat daar geen bewyse is dat daar dwang was nie". Voordat hy gepraat het, wou sommige wetgewers van die Liberale Demokratiese Party ook die verskoning van Yōhei Kōno in 1993  aan die voormalige troosvroue hersien . 
Shinzō Abe het die Japanese Society for History Textbook Reform gelei en was aan die hoof van die Diet -antenna van Nippon Kaigi, twee openlik revisionistiese groepe wat Japannese oorlogsmisdade ontken het.
Hoofredakteur van die konserwatiewe Yomiuri Shimbun Tsuneo Watanabe het die Yasukuni -heiligdom gekritiseer as 'n bastion van revisionisme: "Die Yasukuni -heiligdom bestuur 'n museum waar hulle items wys om militarisme aan te moedig en te aanbid. Dit is verkeerd dat die premier so 'n plek besoek".  Ander kritici [ who? ] let op dat mans, wat destyds as 'Koreaans' en 'Chinees' beskou sou word, vasgelê is vir die militêre optrede wat hulle as Japannese keiserlike onderdane uitgevoer het. [ aanhaling nodig ]
Hiroshima en Nagasaki bombardemente Redigeer
Die Hibakusha ("mense wat deur ontploffing geraak word") van Hiroshima en Nagasaki vra vergoeding van hul regering en kritiseer dit omdat hulle nie 'verantwoordelikheid aanvaar het om 'n aggressiewe oorlog te begin en dan te verleng lank nadat Japan se nederlaag duidelik was, wat 'n groot tol in Japannese tot gevolg gehad het, Asiatiese en Amerikaanse lewens ".  Historici Hill en Koshiro het gesê dat pogings om die belangrikheid van die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki te verminder, 'n revisionistiese geskiedenis is.  EB Sledge het sy kommer uitgespreek dat so 'n revisionisme, in sy woorde 'versagtend', die harde feite uit die geskiedenis wat tot die bombardemente gelei het, kan vergeet. 
Kroaties oorlogsmisdade in die Tweede Wêreldoorlog Wysig
Sommige Kroate, waaronder enkele hooggeplaaste amptenare en politieke leiers gedurende die negentigerjare en lede van die verregse organisasie, het probeer om die omvang van die volksmoord op Serwiërs en ander etniese minderhede in die poppestaat van die Tweede Wêreldoorlog in Nazi-Duitsland, die Onafhanklike staat van Kroasië.  Teen 1989 het die toekomstige president van Kroasië, Franjo Tuđman (wat tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n partydige was), die Kroaties nasionalisme  aangeneem en gepubliseer Horrors of War: Historical Reality and Philosophy, waarin hy die amptelike aantal slagoffers wat tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die Ustaše vermoor is, bevraagteken, veral in die konsentrasiekamp Jasenovac.  Joegoslaviese en Serwiese geskiedskrywing het die aantal slagoffers in die kamp lank oordryf.  Tuđman het die jarelange syfers gekritiseer, maar die kamp ook as 'n "werkkamp" beskryf, met 'n skatting van tussen 30 000 en 40 000 sterftes.  Tuđman se regering se verdraagsaamheid teenoor Ustaša -simbole en hul misdade word dikwels in die openbaar verwerp, dikwels gespanne betrekkinge met Israel. 
Die verregse regse van Kroasië pleit dikwels vir die valse teorie dat Jasenovac 'n 'arbeidskamp' was waar massamoord nie plaasgevind het nie.  In 2017 is twee video's van die voormalige Kroaties president, Stjepan Mesić uit 1992, bekend gemaak waarin hy verklaar dat Jasenovac nie 'n doodskamp was nie.   Die verregse NGO "The Society for Research of the Threefold Jasenovac Camp" is ook 'n voorstander van hierdie onbetwiste teorie, benewens die bewering dat die kamp na die oorlog deur die Joego-Slawiese owerhede gebruik is om Ustasha-lede en gewone Tuismag se troepe tot 1948, dan beweerde Staliniste tot 1951.  Die lede sluit in die joernalis Igor Vukić, wat sy eie boek vir die teorie, Katolieke priester Stjepan Razum en akademikus Josip Pečarić geskryf het.  Die idees wat deur sy lede bevorder word, is versterk deur algemene media -onderhoude en boektoere.  Die laaste boek, "The Jasenovac Lie Revealed" wat deur Vukić geskryf is, het die Simon Wiesenthal -sentrum aangespoor om Kroaties owerhede aan te spoor om sulke werke te verbied, en het opgemerk dat dit "onmiddellik in Duitsland en Oostenryk verbied sou word".   In 2016 het die Kroaties filmmaker Jakov Sedlar 'n dokumentêr vrygestel Jasenovac - Die waarheid wat dieselfde teorieë bepleit en die kamp as 'n "versamelings- en arbeidskamp" bestempel het.  Die film bevat beweerde vervalsings en vervalsings, benewens ontkenning van misdade en haatspraak teenoor politici en joernaliste. 
Serwiese oorlogsmisdade in die Tweede Wêreldoorlog Wysig
Onder verregse en nasionalistiese groepe word ontkenning en revisionisme van Serwiese oorlogsmisdade uitgevoer deur die vermindering van die rol van Milan Nedić en Dimitrije Ljotić in die uitroeiing van Serwië se Jode in konsentrasiekampe, in die deur Duitsland besette gebied van Serwië deur 'n aantal Serwiese historici.   Serwiese samewerkende gewapende magte was, hetsy direk of indirek, betrokke by die massamoorde op Jode sowel as Roma en die Serwiërs wat enige anti-Duitse weerstand en die moord op baie Kroate en Moslems ondersteun het.   Sedert die einde van die oorlog was Serwiese samewerking in die Holocaust die onderwerp van historiese revisionisme deur Serwiese leiers.  In 1993 het die Serwiese Akademie vir Wetenskap en Kuns Nedić onder die lys gestel Die 100 mees prominente Serwiërs.  Daar is ook ontkenning van Chetnik -samewerking met asmagte en misdade wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gepleeg is. Die Serwiese historikus Jelena Djureinovic redeneer byvoorbeeld in haar boek Die geheue -politiek van die Tweede Wêreldoorlog in die hedendaagse Serwië: samewerking, weerstand en vergelding, dat "gedurende die jare is die nasionalistiese Chetniks van die Tweede Wêreldoorlog herskryf as 'n anti-fascistiese beweging gelykstaande aan Tito's Partisans, en as slagoffers van kommunisme". Die verheerliking van die Chetnik -beweging het nou die sentrale tema van Serwië se geheue -politiek van die Tweede Wêreldoorlog geword. Chetnik -leiers wat onder kommunistiese bewind skuldig bevind is aan samewerking met die Nazi's, is deur Serwiese howe gerehabiliteer, en televisieprogramme het bygedra tot die verspreiding van 'n positiewe beeld van die beweging, wat 'die werklike beeld van wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gebeur het, verdraai'. 
Serwiese oorlogsmisdade in die Joego -Slawiese oorloë Redigeer
Daar was 'n aantal verregse en nasionalistiese skrywers en politieke aktiviste wat in die openbaar nie saamgestem het met die algemene sienings van Serwiese oorlogsmisdade in die Joego-Slawiese oorloë van 1991-1999 nie. Sommige hooggeplaaste Serwiese amptenare en politieke leiers wat kategories beweer het dat daar glad nie 'n volksmoord op Bosniese Moslems plaasgevind het nie, sluit in die voormalige president van Serwië, Tomislav Nikolić, die leier van die Bosnisse Serwië, Milorad Dodik, die Serwiese minister van verdediging, Aleksandar Vulin, en die Serwiese regse leier Vojislav Šešelj. Onder die twispunte is of die slagoffers van slagtings soos die Račak -slagting en Srebrenica -bloedbad ongewapende burgerlikes of gewapende versetstryders was, of sterftes en verkragting opgeblaas is, en of gevangeniskampe soos Sremska Mitrovica -kamp plekke was van massa -oorlogsmisdade . Hierdie skrywers word deur geleerdes en organisasies, soos ICTY, 'revisioniste' genoem.
Die Verslag oor Case Srebrenica deur Darko Trifunovic,  in opdrag van die regering van die Republika Srpska,  word deur die Internasionale Strafhof vir die voormalige Joegoslavië beskryf as 'een van die ergste voorbeelde van revisionisme in verband met die massa teregstellings van Bosniese Moslems wat in Srebrenica in Julie 1995 ".  Verontwaardiging en veroordeling deur 'n groot verskeidenheid Balkan- en internasionale figure het die Republika Srpska uiteindelik gedwing om die verslag te verwerp.   In 2017 is wetgewing wat die onderrig van die volksmoord in Srebrenica en die beleg van Sarajevo in skole verbied het, ingestel in Republika Srpska, geïnisieer deur president Milorad Dodik en sy SNSD -party, wat verklaar dat dit "onmoontlik is om die handboeke hier te gebruik" ... wat sê dat die Serwiërs volksmoord gepleeg het en Sarajevo onder beleg gehou het. Dit is nie korrek nie en dit sal nie hier geleer word nie ".  In 2019 het Republika Srpska -owerhede die Israeliese historikus Gideon Greif - wat al meer as drie dekades by Yad Vashem gewerk het - aangestel om sy eie revisionistiese kommissie aan die hoof te sit om 'die waarheid' oor Srebrenica te bepaal. 
Turkye en die Armeense volksmoord Redigeer
Turkse wette soos artikel 301, wat lui: "'n persoon wat Turksheid in die openbaar beledig, of die Republiek of [die] Turkse Groot Nasionale Vergadering van Turkye, kan met gevangenisstraf gestraf word", is gebruik om die skrywer Orhan Pamuk strafregtelik te beskuldig dat hy Turkye nie respekteer nie , omdat hy gesê het dat "Dertigduisend Koerden en 'n miljoen Armeniërs in hierdie lande vermoor is, en niemand, behalwe ek, durf daaroor praat".  Die polemiek het plaasgevind toe Turkye die eerste keer om lidmaatskap van die Europese Unie (EU) geveg het, waar die onderdrukking van andersdenkendes neergesien word.  Artikel 301 was oorspronklik deel van strafhervormings wat bedoel was om Turkye volgens die EU-standaarde te moderniseer, as deel van die onderhandeling oor Turkye se lidmaatskap aan die EU.  In 2006 is die aanklagte laat vaar weens druk van die Europese Unie en die Verenigde State op die Turkse regering. 
Op 7 Februarie 2006 is vyf joernaliste verhoor omdat hulle die regterlike instellings van die staat beledig het en 'n hofsaak probeer benadeel het (volgens artikel 288 van die Turkse strafwet).  Die verslaggewers het tereggestaan ​​omdat hulle kritiek uitgespreek het oor die sluiting van 'n konferensie in Istanbul rakende die Armeense volksmoord in die tyd van die Ottomaanse Ryk. Die konferensie het elders voortgegaan en plekke van 'n staat na 'n private universiteit oorgeplaas. Die verhoor duur voort tot 11 April 2006, toe vier van die verslaggewers vrygespreek is. Die saak teen die vyfde joernalis, Murat Belge, duur tot 8 Junie 2006, toe hy ook vrygespreek is. Die doel van die konferensie was om die amptelike Turkse siening van die Armeense volksmoord in 1915, 'n taboe -onderwerp in Turkye, krities te ontleed.  Die verhoor was 'n toetssaak tussen Turkye en die Europese Unie. Die EU het daarop aangedring dat Turkye 'n groter vryheid van uitdrukking moet gee, as 'n voorwaarde vir lidmaatskap.  
Tydens die bestaan ​​van die Russiese Sowjet -Federatiewe Sosialistiese Republiek (1917-1991) en die Sowjetunie (1922-1991) het die Kommunistiese Party van die Sowjetunie (CPSU) gepoog om ideologies en polities die skryf van akademiese en populêre geskiedenis te beheer. Hierdie pogings was die suksesvolste in die periode 1934-1952. Volgens Klaus Mehnert probeer die Sowjette om akademiese geskiedskrywing (die skryf van geskiedenis deur akademiese historici) te beheer om ideologiese en etno-rassige imperialisme deur Russe te bevorder.  [ beter bron nodig ] Gedurende die periode 1928–1956 is die moderne en hedendaagse geskiedenis oor die algemeen saamgestel volgens die wense van die CPSU, nie die vereistes van die aanvaarde historiografiese metode nie. 
Tydens en na die bewind van Nikita Chroesjtsjof (1956–1964) was die Sowjet -historiografiese praktyk ingewikkelder. Alhoewel dit nie heeltemal beskadig is nie, is die Sowjet-historiografie gekenmerk deur komplekse mededinging tussen Stalinistiese en anti-Stalinistiese marxistiese historici.  Om die professionele gevaar van verpolitiseerde geskiedenis te vermy, het sommige historici voormoderne, middeleeuse geskiedenis of klassieke geskiedenis gekies, waar ideologiese eise relatief verslap was en gesprekke met ander historici op die gebied kon bevorder word,  ten spyte van die potensiaal die gevaar dat ideologie daardeur verbied word dat geskiedkundiges se werk kan beskadig, maar nie alle Sowjet -geskiedskrywing was korrup nie. 
Beheer oor die partygeskiedenis en die regstatus van individuele oud-partylede het 'n groot rol gespeel in die dikteer van die ideologiese diversiteit en dus die faksie aan bewind binne die SVG. Die geskiedenis van die Kommunistiese Party is hersien om verwysings te verwyder na leiers wat uit die party gesuiwer is, veral tydens die bewind van Joseph Stalin (1922–1953). [nota 1]
In die geskiedskrywing van die Koue Oorlog bestaan ​​daar 'n polemiek oor negatiewe historiese revisionisme, waar talle revisionistiese geleerdes in die Weste daarvan beskuldig word dat hulle die misdade van Stalinisme afgewas het, met inagneming van die Katyn -slagting in Pole, wat die geldigheid van die Venona -boodskappe verontagsaam het. Sowjet -spioenasie in die Verenigde State,    sowel as die ontkenning van die Oekraïense hongersnood wat gedurende 1932–1933 plaasgevind het (ook bekend as ontkenning van die Holodomor).
Met betrekking tot Armenië Edit
Baie geleerdes, onder wie Victor Schnirelmann,   Willem Floor,  Robert Hewsen,  George Bournoutian   en ander beweer dat daar in die Sowjet- en post-Sowjet-Azerbeidjan sedert die 1960's 'n gebruik om die primêre bronne in die Suid -Kaukasus te hersien waarin enige vermelding oor Armeniërs verwyder word. Byvoorbeeld, in die hersiene tekste word die woord "Armeens" eenvoudig verwyder of vervang deur die woord "Albanees". hierdie gebied.
Willem M. Floor en Hasan Javadi in die Engelse uitgawe van "The Heavenly Rose-Garden: A History of Shirvan & amp Daghestan" deur Abbasgulu Bakikhanov wys spesifiek op die gevalle van verdraaiings en vervalsings wat Ziya Bunyadov in sy Russiese vertaling van hierdie boek gemaak het .  Volgens Bournoutian en Hewsen kom hierdie verdraaiings wydverspreid voor in hierdie werke; daarom raai hulle die lesers in die algemeen aan om die boeke wat in Azerbeidjan geproduseer is in die Sowjet- en post-Sowjet-tyd te vermy as hierdie boeke nie die faksimileekopie van oorspronklike bronne bevat nie.   Shnirelman meen dat hierdie praktyk volgens die staatsbevel in Azerbeidjan toegepas word. 
Philip L. Kohl bring 'n voorbeeld van 'n teorie wat deur die Azerbeidzjaanse argeoloog Akhundov aangevoer is oor die Albanese oorsprong van Khachkars as 'n voorbeeld van vals mites oor kulturele oorsprong. 
Die Armeense begraafplaas in Julfa, 'n begraafplaas naby die stad Julfa, in die Nakhchivan -eksklave van Azerbeidjan, het oorspronklik ongeveer 10.000 begrafnismonumente gehuisves.  Die grafstene het hoofsaaklik uit duisende bestaan khachkars - uniek versierde kruisstene wat kenmerkend is van die Middeleeuse Christelike Armeense kuns. Die begraafplaas het nog in die laat 1990's gestaan ​​toe die regering van Azerbeidjan 'n stelselmatige veldtog begin het om die monumente te vernietig.
Verskeie appèlle is deur beide Armeense en internasionale organisasies ingedien, wat die Azerbeidzjaanse regering veroordeel en 'n beroep op hom doen om van hierdie aktiwiteit af te sien.In 2006 het Azerbeidjan lede van die Europees Parlement belet om die bewerings te ondersoek, 'n "bevooroordeelde en histeriese benadering" van die saak aan te kondig en te verklaar dat dit slegs 'n afvaardiging sou aanvaar as dit ook die gebied wat deur Armeens beset was, besoek.  In die lente van 2006 het 'n joernalis van die Institute for War and Peace Reporting wat die gebied besoek het, berig dat daar geen sigbare spore van die begraafplaas agtergebly het nie.  In dieselfde jaar het foto's wat uit Iran geneem is, getoon dat die begraafplaas in 'n militêre skietbaan verander is.  Die vernietiging van die begraafplaas is wyd beskryf deur Armeense bronne, en sommige nie-Armeense bronne, as 'n daad van 'kulturele volksmoord'.   
Na bestudering en vergelyking van satellietfoto's van Julfa wat in 2003 en 2009 geneem is, het die Amerikaanse Vereniging vir die Bevordering van Wetenskap in Desember 2010 tot die gevolgtrekking gekom dat die begraafplaas gesloop en gelykgemaak is. 
Nadat die direkteur van die Hermitage Museum Mikhail Piotrovsky sy protes uitgespreek het oor die vernietiging van Armeense khachkars in Julfa, word hy deur Azerbeidjani beskuldig dat hy die "totale vervalsing van die geskiedenis en kultuur van Azerbeidjan" ondersteun. 
Volgens die instituutdirekteur van die Azerbaijan National Academy of Sciences, Yagub Mahmudov, was daar voor 1918 "nooit 'n Armeense staat in die Suid -Kaukasus nie".  Volgens Mahmudov, die verklaring van Ilham Aliyev waarin hy dit gesê het Irevan is ons [Azerbeidjan] se historiese land, en ons, Azerbeidjanse, moet terugkeer na hierdie historiese lande, was gebaseer op "historiese feite" en "historiese werklikheid".  Mahmudov verklaar ook dat die bewering dat die Armeense die oudste mense in die streek is, gebaseer is op propaganda, en beweer dat Armeniërs nie-inboorlinge van die streek is, wat eers in die gebied aangekom het na Russiese oorwinnings oor Iran en die Ottomaanse Ryk in die eerste helfte van die 19de eeu.  Die instituutdirekteur het ook gesê: 
Die Azerbeidjanse soldaat moet weet dat die land onder die voete van uitlokkende Armeniërs Azerbeidjanse land is. Die vyand kan Azerbeidjanse nooit op Azerbeidjanse grond verslaan nie. Diegene wat vandag die Armeense staat regeer, moet hul politieke koers fundamenteel verander. Die Armeniërs kan ons nie verslaan deur in ons historiese stad Irevan te sit nie.
In Azerbeidjan word die Armeense volksmoord amptelik ontken en word dit as 'n bedrogspul beskou. Volgens die staatsideologie van Azerbeidjan het 'n volksmoord van Azerbeidjanse, wat deur Armeniërs en Russe uitgevoer is, vanaf 1813 plaasgevind. Mahmudov het beweer dat Armeniërs in 1828 die eerste keer in Karabakh verskyn het.  Azerbeidjanse akademici en politici het beweer dat buitelandse historici vervals die geskiedenis van Azerbeidjan en kritiek is gerig op 'n Russiese dokumentêr oor die streke Karabakh en Nakhchivan en die historiese Armeense teenwoordigheid in hierdie gebiede.   
Met betrekking tot Iran Edit
Historiese vervalsings in die Republiek van Azerbeidjan, met betrekking tot Iran en sy geskiedenis, word "gesteun deur nie-regeringsorganisasies wat deur die staat en die staat gesteun word", wat strek "van die laerskool tot die hoogste vlak van universiteite". 
As gevolg van die twee Russies-Iraanse oorloë van die 19de eeu, is die grens gevorm tussen die huidige Iran en die Republiek van Azerbeidjan.  Alhoewel daar in die geskiedenis nie 'n historiese Azerbeidjanse staat was om oor te praat nie, het die afbakening, wat by die Aras -rivier was, 'n aansienlike hoeveelheid van die wat later 'Azerbaijanis' gemaak is, noord van die Aras -rivier gelaat.   Tydens die bestaan ​​van die Azerbeidjanse SSR, as gevolg van historiese revionisme in die Sowjet-era en mitesbou, is die idee van 'n "noordelike" en "suidelike" Azerbeidjan geformuleer en versprei oor die hele Sowjetunie.  Tydens die Sowjet-nasiebouveldtog is elke gebeurtenis, in die verlede en die hede, wat ooit in die huidige Azerbeidjanse Republiek en die Iraanse Azerbeidjan plaasgevind het, hermerk as verskynsels van "Azerbeidjanse kultuur".  Enige Iraanse heerser of digter wat in die omgewing gewoon het, is toegewys aan die nuut hermerkte identiteit van die Transkaukasiese Turkofone, met ander woorde "Azerbaijanis".  Volgens Michael P. Croissant: "Daar word aangekla dat die" twee Azerbeidjane ", eens verenig, kunsmatig geskei is deur 'n sameswering tussen die keiserlike Rusland en Iran".  Hierdie idee wat op onwettige historiese revisionisme gebaseer was, pas goed by die Sowjet-politieke doeleindes (gebaseer op "anti-imperialisme"), en het die basis geword vir irredentisme onder Azerbeidjanse nasionaliste in die laaste jare van die Sowjetunie, kort voor die oprigting van die Azerbeidjan in 1991. 
In die Republiek van Azerbeidjan word periodes en aspekte van die Iraanse geskiedenis gewoonlik beweer dat dit 'n 'Azerbeidjanse' produk is in 'n verdraaiing van die geskiedenis, en historiese Iraanse figure, soos die Persiese digter Nizami Ganjavi, word 'Azerbaijanis' genoem, in teenstelling met algemeen erken feit.   In die Azerbeidjanse SSR is vervalsings soos 'n "Turkse" divan"en vervalste verse is gepubliseer om Nizami Ganjavi te" Turkify ".  Alhoewel hierdie tipe irredentisme aanvanklik die gevolg was van die nasieboubeleid van die Sowjets, het dit 'n instrument geword vir" bevooroordeelde, pseudo-akademiese benaderings en politieke bespiegelinge "in die nasionalistiese aspirasies van die jong Azerbeidjanse republiek.  In die moderne Azerbeidjanse Repuiblic word historiografie geskryf met die doel om baie van die volke en koninkryke wat bestaan ​​het voor die aankoms van Turke in die streek, met terugwerkende krag, met terugwerkende krag te maak, insluitend die Iraanse Mede. 
Volgens professor in geskiedenis George Bournoutian: 
"Soos opgemerk, om 'n Azerbeidjaanse nasionale geskiedenis en identiteit te bou op grond van die territoriale definisie van 'n nasie, sowel as om die invloed van Islam en Iran te verminder, het die Azeri -nasionaliste, wat deur Moskou aangevoer is, 'n 'Azeri' alfabet opgestel In die dertigerjare het 'n aantal Sowjet-historici, waaronder die prominente Russiese Oosterse, Ilya Petrushevskii, deur die Kremlin opdrag gegee om die totaal ongegronde idee te aanvaar dat die gebied van die voormalige Iraanse khanate (behalwe Jerevan, wat Sowjet -Armenië geword) was deel van 'n Azerbeidzjaanse nasie. Petrushevskii se twee belangrike studies oor die Suid -Kaukasus gebruik die term Azerbeidjan en Azerbeidjan in sy werke oor die geskiedenis van die streek van die sestiende tot die negentiende eeu. Ander Russiese akademici het gegaan nog verder en beweer dat 'n Azeri -volk van oudsher bestaan ​​het en tot vandag toe voortgeduur het. Byna al die negentiende-eeuse Russiese primêre bronne verwys na die Moslems wat in die Suid-Kaukasus gewoon het as "Tatars" en nie "Azerbaijanis" nie, maar Sowjet-historici het Tatars eenvoudig deur Azerbeidjan vervang. Azeri-historici en -skrywers, wat in 1937 begin, volg die voorbeeld en begin die drieduisendjarige geskiedenis van die streek as dié van Azerbeidjan beskou. Die voor-Iraanse, Iraanse en Arabiese tydperke is verwyder. Almal wat op die gebied van die Sowjet -Azerbeidjan gewoon het, word as Azeri geklassifiseer, vandaar dat die groot Iraanse digter Nezami, wat slegs in Persies geskryf het, die nasionale digter van Azerbeidjan geword het. "
Alhoewel Stalin se doodsargumente ontstaan ​​het tussen Azerbeidzjaanse historici en Sowjet -Iranoloë wat oor die geskiedenis van die streek in die ou tyd handel (spesifiek die era van die Mede), het geen Sowjet -historikus dit gewaag om die gebruik van die term Azerbeidjan of Azerbeidjan in die moderne tyd te bevraagteken nie. So laat as 1991 publiseer die Institute of History van die Akademie van Wetenskappe van die USSR 'n boek van 'n Azeri-historikus, waarin dit die "Tatare" gelykstel met die huidige Azeri's, maar die skrywer wat die bevolking bespreek syfers in 1842, ook Nakhichevan en Ordubad in "Azerbeidjan". Die skrywer het, net soos Petrushevskii, die feit heeltemal geïgnoreer dat Nakhichivan en Ordubad tussen 1828 en 1921 eers deel was van die Armeense provinsie en daarna deel van die Jerevan guberniia en eers agt dekades later deel geword het van die Sowjet -Azerbeidjan (.) Alhoewel die oorweldigende aantal negentiende-eeuse Russiese en Iraanse sowel as huidige Europese historici die Iraanse provinsie Azarbayjan en die huidige Republiek van Azerbeidjan as twee afsonderlike beskou geografies en politiese entiteite, moderne Azeri -historici en geograwe beskou dit as 'n enkele staat wat in 'noordelike' en 'suidelike' sektore geskei is en wat in die toekoms verenig sal word. (.) Sedert die ineenstorting van die Sowjet-Unie het die huidige Azeri-historici nie net die terme "noordelik" en "suidelik" van Azerbeidjan bly gebruik nie, maar het hulle ook beweer dat die huidige Armeense Republiek deel was van Noord-Azerbeidjan. In hul woede oor wat hulle beskou as die 'Armeense besetting' van Nagorno-Karabakh [wat toevallig 'n outonome Armeense gebied in die Sowjet-Azerbeidjan was], ontken Azeri-politici en historici enige historiese Armeense teenwoordigheid in die Suid-Kaukasus en voeg by dat alle Armeense argitektoniese monumente geleë in die huidige Republiek van Azerbeidjan, is nie Armeens nie, maar [Kaukasies] Albanees. "
Noord -Korea en die Koreaanse oorlog wysig
Sedert die begin van die Koreaanse Oorlog (1950–53) het die regering van Noord -Korea deurgaans ontken dat die Demokratiese Volksrepubliek Korea (DPRK) die aanval geloods het waarmee die oorlog begin is vir die Kommunistiese eenwording van Korea. Die geskiedskrywing van die Noord -Korea beweer dat die oorlog deur die oproep van die Verenigde State deur Suid -Korea ontlok is:
Op 17 Junie het Juche 39  die destydse Amerikaanse president [Harry S.] Truman [John Foster] Dulles as sy spesiale gesant na Suid-Korea gestuur om die anti-Noord-oorlogsscenario te ondersoek en 'n bevel te gee om met die aanval te begin. Op 18 Junie het Dulles die 38ste parallel en die oorlogsvoorbereiding van die 'ROK Army' -eenhede ondersoek. Daardie dag het hy Syngman Rhee aangesê om die aanval op Noord-Korea te begin met die teen-propaganda dat Noord-Korea die suide eers binnegeval het. 
Verdere uitsprake van Noord-Korea sluit die bewering in dat die VSA die Koreaanse skiereiland as 'n brughoof nodig gehad het om die Asiatiese kontinent binne te val en as 'n strategiese basis om te veg teen nasionale bevrydingsbewegings en sosialisme, en uiteindelik om te bereik wêreldheerskappy. "  Net so ontken die Noord -Korea die oorlogsmisdade wat die Noord -Koreaanse weermag in die loop van die oorlog gepleeg het, maar in die periode 1951–1952 het die Arbeidersparty van Korea (WPK) privaat erken dat hulle 'buitensporig' was vorige veldtog teen Noord -Koreaanse burgers wat tydens die Amerikaanse -Suid -Koreaanse besetting van Noord -Korea met die vyand saamgewerk het - hetsy of na bewering. Later blameer die WPK elke gruweldaad in die oorlog op die Amerikaanse weermag, bv. die Sinchon-bloedbad (17 Oktober-7 Desember 1950) het plaasgevind tydens die terugtrekking van die Noord-Koreaanse regering uit die Hwanghae-provinsie, in die suidweste van Noord-Korea.
Die veldtog teen 'medewerkers' word toegeskryf aan politieke en ideologiese manipulasies deur die VSA, die hoë leier Pak Chang-ok het gesê dat die Amerikaanse vyand ''n nuwe metode begin gebruik het, naamlik dat dit 'n linkse aantrek aangetrek het, wat 'n aansienlike invloed gehad het die onervare kaders van die Party en regeringsorgane. "  Kathryn Weathersby's Sowjet -doelwitte in Korea en die oorsprong van die Koreaanse oorlog, 1945–1950: nuwe bewyse uit Russiese argiewe (1993) het bevestig dat die Koreaanse Oorlog op bevel van Kim Il-sung (1912–1994) begin is en het ook die bewerings van die Noord-Korea van biologiese oorlog in die Koreaanse oorlog weerlê. Die Koreaanse Sentrale Nuusagentskap het die historiese rekord van Sowjet -dokumente as 'pure vervalsing' afgemaak. 
Holocaust -ontkenning Redigeer
Holocaust -ontkenners verwerp gewoonlik die term Holocaust ontkenner as 'n onakkurate beskrywing van hul historiese standpunt, in plaas daarvan om die term te verkies Holocaust -revisionis  nietemin, geleerdes verkies dat "Holocaust -ontkenner" die verloëners onderskei van wettige historiese revisioniste, wie se doel is om historiese bewyse akkuraat te analiseer met gevestigde metodes. [nota 2] Historikus Alan Berger berig dat Holocaust -ontkenners argumenteer ter ondersteuning van 'n vooropgestelde teorie - dat die Holocaust nie plaasgevind het nie of meestal 'n hoax was - deur uitgebreide historiese bewyse te ignoreer. 
Toe die skrywer David Irving [nota 3] sy Engelse laster -saak teen Deborah Lipstadt, en haar uitgewer, Penguin Books, verloor en sodoende in die openbaar gediskrediteer en as 'n Holocaust -ontkenner geïdentifiseer is,  het die verhoorregter, regter Charles Gray, tot die gevolgtrekking gekom dat :
Irving het om sy eie ideologiese redes aanhoudend en doelbewus historiese bewyse wanvoorgestel en gemanipuleer dat hy om dieselfde redes Hitler in 'n ongegronde gunstige lig uitgebeeld het, hoofsaaklik met betrekking tot sy houding teenoor en verantwoordelikheid vir die behandeling van die Jode dat hy 'n aktiewe Holocaust-ontkenner is dat hy antisemities en rassisties is, en dat hy assosieer met regse ekstremiste wat neo-nazisme bevorder. 
Op 20 Februarie 2006 is Irving skuldig bevind en tot drie jaar gevangenisstraf gevonnis weens ontkenning van die Holocaust, ingevolge die Oostenrykse wet van 1947 wat Nazi -herlewing verbied en die 'openbare ontkenning, verkleining of regverdiging van nasionale sosialistiese misdade' kriminaliseer.  Benewens Oostenryk het elf ander lande  - waaronder België, Frankryk, Duitsland, Litaue, Pole en Switserland - die ontkenning van die Holocaust gekriminaliseer as strafbaar met gevangenisstraf. [nota 4]
Die Wet op die Institute of National Remembrance - Kommissie vir die vervolging van misdade teen die Poolse nasie is 'n Poolse wet van 1998 wat die Institute of National Remembrance geskep het. Die 2018 -wysiging, artikel 55a, wat deur kritici onder meer verwys word as die 'Poolse Holocaust -wetsontwerp', die 'Poland Holocaust law', ens., Het internasionale opspraak veroorsaak.  Artikel 55a verbied die nadeel van die 'goeie naam' van Pole, wat volgens kritici debat oor Poolse samewerking met Nazi -Duitsland sou versmoor.  Artikel 2a, wat handel oor misdade wat deur Oekraïense nasionaliste teen Pole of Pole gepleeg is, het in die Oekraïne onenigheid veroorsaak. 
Poolse nasionaliste het stelselmatige pogings aangewend om die aantal Pole wat deur Nazi -Duitsland vermoor is, te oordryf. Dit sluit die samesweringsteorie in dat die konsentrasiekamp in Warskou 'n uitwissingskamp was waarin 200 000 hoofsaaklik nie-Joodse Pole met gaskamers vermoor is.  Die Wikipedia -artikel oor die kamp is geredigeer om hierdie bewerings te weerspieël, 'n hoax wat 15 jaar geduur het voordat die eise opgespoor en verwyder is. 
1989 Betogings op die Tiananmen Square wysig
Die protesoptredes op die Tiananmen Square in 1989 was 'n reeks demonstrasies pro-demokraties wat op 4 Junie 1989 gewelddadig neergelê is deur die Chinese regering via die People's Liberation Army, wat lei tot meer as 10 000 sterftes en 40,000 beseerdes, wat verkry is deur later gedeklassifiseerde dokumente .  
Noord -Masedonië Redigeer
Volgens Eugene N. Borza, is die Masedoniërs op soek na hul verlede om hul onseker hede te legitimeer, in die wanorde van die Balkan -politiek.  Ivaylo Dichev beweer dat die Masedoniese geskiedskrywing die onmoontlike taak het om die groot leemtes tussen die antieke koninkryk Masedonië, wat in die 2de eeu vC, die 10de tot 11de eeu van die Cometopuls ineengestort het, en die Joegoslaviese Masedonië wat in die middel van die 20ste eeu.  Volgens Ulf Brunnbauer word die moderne Masedoniese geskiedskrywing hoogs verpolitiseer, omdat die Masedoniese nasiebouproses nog in ontwikkeling is.  Die onlangse nasiebouprojek stel die idee voor van 'n 'Masedoniese nasie' met 'n ononderbroke kontinuïteit van die oudheid (Ou Masedoniërs) tot die moderne tyd,  wat deur sommige plaaslike en buitelandse geleerdes gekritiseer is  moderne etniese onderskeidings in die verlede projekteer ahistories.  Op hierdie manier is generasies studente opgevoed in pseudohistorie. 
In handboeke wysig
Die geskil in die geskiedenishandboek fokus op die geskiedenisboek van die hoërskool Atarashii Rekishi Kyōkasho ("New History Textbook") om die aard van Japannese militarisme in die Eerste Sino-Japannese Oorlog (1894–1995), in die anneksasie van Korea in 1910, in die Tweede Sino-Japannese Oorlog (1937–45) en in die Pacific Theatre of World War II (1941–45). Die konserwatiewe Japanese Society for History Textbook Reform het die Atarashii Rekishi Kyōkasho handboek met die doel van tradisionele nasionale en internasionale siening van die Japanse historiese tydperk. Die Ministerie van Onderwys ondersoek alle geskiedenisboeke, en die wat nie die Japannese oorlogsmisdade en gruweldade noem nie, word nie getoets nie [ aanhaling nodig ] egter die Atarashii Rekishi Kyōkasho beklemtoon aggressiewe Japannese keiserlike oorlogsgedrag en die saak van Chinese en Koreaanse troosvroue. Dit is selfs ontken dat die Nanking-slagting ('n reeks moorde en verkragtings wat die Japannese weermag tydens die Tweede Sino-Japannese Oorlog gepleeg het) ooit plaasgevind het (sien ontkenning van Nanking-slagting).  In 2007 het die Ministerie van Onderwys gepoog om handboeke oor die Slag van Okinawa te hersien, wat die betrokkenheid van die Japannese weermag by die burgermoord van selfmoord in Okinawa verminder het.  
Bewerings van historiese revisionisme is aangaande Pakistanse handboeke gemaak deurdat dit gevul is met Indofobiese en Islamitiese vooroordeel. Pakistan se gebruik van amptelik gepubliseerde handboeke is gekritiseer omdat dit skole gebruik om godsdienstige ekstremisme subtieler te bevorder, die verowering van Moslem-verowerings op die Indiese subkontinent en die bevordering van 'uitgestrekte pan-Islamitiese verbeeldings' wat 'die begin van Pakistan tydens die geboorte van Islam op die Arabier' bespeur. skiereiland ".  Sedert 2001 het die Pakistaanse regering verklaar dat kurrikulumhervormings deur die ministerie van onderwys aan die gang is.   
12 Oktober 2015 het die regering van Suid -Korea omstrede planne aangekondig om die geskiedenishandboeke wat in sekondêre skole gebruik word, te beheer ondanks die opposisie van mense en akademici dat die besluit geneem word om die geskiedenis van diegene wat die keiserlike Japanse regering bedien het, te verheerlik (Chinilpa).Afdeling en die outoritêre diktature in Suid-Korea gedurende die 1960's-1980's. Die Ministerie van Onderwys het aangekondig dat dit die handboek oor die sekondêre skool onder staatsbeheer sal plaas "Dit was 'n onvermydelike keuse om historiese foute reg te stel en die sosiale geskil te beëindig deur ideologiese vooroordeel in die handboeke, "het Hwang Woo-yea, minister van onderwys, op 12 Oktober 2015 gesê.  Volgens die plan van die regering sal die huidige geskiedenishandboeke van Suid-Korea vervang word deur 'n enkele handboek wat deur 'n paneel van die regering geskryf is -aangestelde historici en die nuwe reeks publikasies word onder die titel uitgereik Die korrekte handboek vir geskiedenis en word in 2017 aan die openbare en private laerskole en hoërskole uitgereik.
Die stap het hewige kritiek uitgelok deur akademici wat beweer dat die stelsel gebruik kan word om die geskiedenis te verdraai en die geskiedenis te verheerlik van diegene wat die keiserlike Japanse regering (Chinilpa) en van die outoritêre diktature gedien het. Boonop het 466 organisasies, waaronder die Koreaanse Unie vir Onderwysers en Onderwyswerkers, in solidariteit die History Act Network gevorm en protesoptogte gelewer: 'Die besluit van die regering laat die staat te veel beheer en mag toe, en daarom is dit in stryd met politieke neutraliteit wat beslis die fundamentele beginsel van onderwys. " Baie Suid-Koreaanse historici veroordeel Kyohaksa vir hul teks wat diegene verheerlik wat die keiserlike Japanse regering (Chinilpa) en die outoritêre diktatuur gedien het met 'n verregse politieke perspektief. Aan die ander kant het ondersteuners van New Right die handboek verwelkom en gesê dat 'die nuwe handboek uiteindelik historiese waarhede beskryf wat in stryd is met die geskiedenishandboeke wat deur linkse uitgewers gepubliseer is', en dat die handboekkwessie verskerp het as 'n geval van ideologiese konflik.
Trouens, daar was 'n tyd in die Koreaanse geskiedenis dat die geskiedenisboek onder staatsbeheer geplaas is. Dit was tydens die outoritêre bewind onder Park Chung-hee (1963–1979), die vader van Park Geun-hye, voormalige president van Suid-Korea, en is gebruik as 'n manier om die Yushin-regime (ook bekend as Yushin-diktatuur) te behou ). Daar was egter deurlopende kritiek op die stelsel, veral sedert die 1980's toe Korea 'n dramatiese demokratiese ontwikkeling beleef het. In 2003 het die liberalisering van die handboeke begin toe die handboeke oor die Koreaanse moderne en hedendaagse geskiedenis gepubliseer is, alhoewel die Textbook Screening System, wat toelaat dat handboeke vir die eerste keer nie deur 'n enkele regeringsliggaam nie, maar deur baie verskillende ondernemings gepubliseer word.
Onderwys in Turkye is gesentraliseer: sy beleid, administrasie en inhoud word elk deur die Turkse regering bepaal. Handboeke wat in skole geleer word, word óf direk deur die Ministerie van Nasionale Onderwys (MEB) voorberei, óf moet deur die Onderwys- en Onderwysraad goedgekeur word. In die praktyk beteken dit dat die Turkse regering direk verantwoordelik is vir wat handboeke in skole in Turkye geleer word. 
In 2014 skryf Taner Akçam vir die Armeense weekblad, bespreek 2014–2015 Turkse laer- en laerskoolhandboeke wat die MEB op die internet beskikbaar gestel het. Hy het gevind dat die Turkse geskiedenishandboeke gevul is met die boodskap dat Armeniërs mense is "wat deur buitelanders aangehits word, wat daarop gemik is om die staat en die land uitmekaar te breek, en wat Turke en Moslems vermoor het." Die Armeense volksmoord word die 'Armeense aangeleentheid' genoem en word beskryf as 'n leuen wat gepleeg word om die waargenome verborge agenda van Armeniërs te bevorder. Erkenning van die Armeense volksmoord word gedefinieer as die "grootste bedreiging vir die Turkse nasionale veiligheid". 
Akçam het een handboek opgesom wat beweer dat die Armeniërs hulle tydens die oorlog by die Russe geskaar het. Die Adana -slagting in 1909, waarin tot 20 000–30 000 Armeniërs vermoor is, word geïdentifiseer as "The Rebellion of Armenians of Adana". Volgens die boek het die Armeense Hnchak- en Dashnak -organisasies opstand in baie dele van Anatolië ingestel, en 'het nie gehuiwer om Armeniërs dood te maak wat nie by hulle sou aansluit nie', en instruksies uitgereik dat "as jy wil oorleef, moet jy jou buurman doodmaak eers. " Eise deur Akçam uitgelig: 
[Die Armeniërs vermoor] baie mense wat in dorpe woon, selfs kinders, deur Turkse dorpe aan te val, wat weerloos geword het omdat al die Turkse mans op die oorlogsfronte geveg het. . Hulle het die Ottomaanse magte in die rug gesteek. Hulle het hindernisse vir die werking van die Ottomaanse eenhede geskep deur hul toevoerroetes af te sny en brûe en paaie te vernietig. . Hulle het vir Rusland gespioeneer en deur in opstand te kom in die stede waar hulle geleë was, het hulle die weg vergemaklik vir die Russiese inval. . Aangesien die Armeniërs wat in samewerking met die Russe besig was met bloedbad 'n gevaarlike situasie geskep het, het hierdie wet die migrasie van [Armeense mense] na die dorpe waarin hulle gewoon het, na Sirië, 'n veilige Ottomaanse gebied, vereis. . Ondanks die feit dat hy in die oorlog was, het die Ottomaanse staat voorsorg en maatreëls getref wat die Armeniërs betref wat migreer. Hulle belastingbetalings is uitgestel, hulle is toegelaat om enige persoonlike eiendom te neem wat hulle wil, regeringsamptenare is aangestel om te verseker dat hulle tydens die reis beskerm word teen aanvalle en dat daar aan hul behoeftes voldoen word, polisiestasies is gestig om te verseker dat hul lewens en eiendom veilig was.
Soortgelyke revisionistiese bewerings wat in ander handboeke van Akçam gevind is, sluit in dat Armeense "rugsteek" die rede was waarom die Ottomane die Russies-Turkse oorlog van 1877–78 verloor het (soortgelyk aan die na-oorlogse Duitse steek-in-die-rug-mite), dat die Hamidiaanse bloedbad nooit plaasgevind het nie, dat die Armeniërs tydens die laat Eerste Wêreldoorlog deur die Russe gewapen was om teen die Ottomane te veg (in werklikheid was hulle op hierdie punt byna uit die gebied uitgeroei), dat Armeniërs tydens die oorlog 600 000 Turke vermoor het, dat die deportasie Armeniërs sou red van ander gewelddadige Armeense bendes, en dat Armeniërs wat gedeporteer is, later ongedeerd na Turkye kon terugkeer en hul eiendomme kon herwin. 
Vanaf 2015 beskryf die Turkse handboeke die Armeniërs steeds as 'verraaiers', noem die Armeense volksmoord 'n leuen en sê dat die Ottomaanse Turke 'die nodige maatreëls getref het om die Armeense separatisme teen te werk'.  Armeniërs word ook gekenmerk as 'oneerlik en verraderlik', en studente word geleer dat Armeniërs met geweld verplaas is om Turkse burgers teen aanvalle te beskerm. 
Alhoewel Tito gedurende die naoorlogse era die nasionalistiese sentimente in die geskiedskrywing aan die kaak gestel het, het hierdie neigings voortgegaan met Kroaties en Serwiese akademici wat mekaar soms beskuldig het dat hulle mekaar se geskiedenis verkeerd voorgestel het, veral met betrekking tot die Kroaties-Nazi-alliansie.  Kommunistiese geskiedskrywing is in die 1980's uitgedaag en 'n rehabilitasie van Serwiese nasionalisme deur Serwiese historici het begin.   Historici en ander lede van die intelligentsia wat deel uitmaak van die Serwiese Akademie vir Wetenskap en Kuns (SANU) en die Skrywersvereniging het 'n belangrike rol gespeel in die verduideliking van die nuwe historiese verhaal.    Die proses om 'n 'nuwe Serwiese geskiedenis' te skryf, is parallel met die opkomende etno-nasionalistiese mobilisering van Serwië met die doel om die Joegoslaviese federasie te herorganiseer.  Deur idees en konsepte uit die Holocaust -geskiedskrywing te gebruik, het Serwiese historici saam met kerkleiers dit op Joegoslavië in die Tweede Wêreldoorlog toegepas en die Serwiërs gelykgestel aan Jode en Kroate met Nazi -Duitsers. 
Chetniks saam met die Ustashe is verneder deur die historiografie van die Tito -era in Joego -Slawië.  In die 1980's het Serwiese historici begin met die proses om die verhaal van die Tweede Wêreldoorlog in Joego-Slawië te vertel, wat gepaard gegaan het met die rehabilitasie van Četnik-leier Draža Mihailović.   Monografieë met betrekking tot Mihailović en die Četnik -beweging is vervaardig deur 'n paar jonger historici wat ideologies teen die einde van die 1990's daaraan was.  Omdat hulle besig was met die era, wou Serwiese historici die geskiedenis van die Chetniks bevestig deur hulle voor te stel as regverdige vryheidsvegters wat die Nazi's veg, terwyl hulle die dubbelsinnige alliansies met die Italianers en Duitsers uit die geskiedenisboeke verwyder het.     Terwyl die misdade wat Chetniks teen Kroate en Moslems in Serwiese geskiedskrywing gepleeg het, in die algemeen "in stilte bedek is".  Gedurende die Milošević -era is die Serwiese geskiedenis vervals om die rol van Serwiese medewerkers Milan Nedić en Dimitrije Ljotić te verduister in die reiniging van die Joodse gemeenskap van Serwië, hulle in die land dood te maak of na Oos -Europese konsentrasiekampe te deporteer. 
In die 1990's na 'n massiewe Westerse mediadekking oor die Joego -Slawiese burgeroorlog, was daar 'n toename in die publikasies wat die aangeleentheid oor historiese revisionisme van voormalige Joegoslavië oorweeg. Een van die mees prominente skrywers op die gebied van historiese revisionisme in die negentigerjare, met inagneming van die nuutgevormde republieke, is Noel Malcolm en sy werke Bosnië: 'n kort geskiedenis (1994) en Kosovo: 'n kort geskiedenis (1998), wat 'n sterk debat onder historici beleef het na hul vrylating na die vrylating van laasgenoemde, was die meriete van die boek 'n uitgebreide debat in Buitelandse sake. Kritici het gesê dat die boek 'bederf is deur sy simpatie met die etniese Albanese separatiste, anti-Serviese vooroordeel en illusies oor die Balkan'.  Einde 1999 het Thomas Emmert van die geskiedenisfakulteit van die Gustavus Adolphus College in Minnesota die boek hersien in Journal of Southern Europe and the Balkan Online en terwyl die aspekte van die boek geprys word, word ook beweer dat dit 'gevorm is deur die skrywer se oorheersende vasberadenheid om Serwiese mites uit te daag', dat Malcolm 'partydig' was, en het ook gekla dat die boek '' 'n deursigtige poging aangewend het om te bewys dat die belangrikste Serwiese mites ' vals is ".  In 2006 het 'n studie deur Frederick Anscombe gekyk na kwessies rondom studie oor Kosovo, soos die werk van Noel Malcolm Kosovo: 'n kort geskiedenis.  Anscombe het opgemerk dat Malcolm '' 'n gedetailleerde kritiek op die mededingende weergawes van Kosovo se geskiedenis '' bied en dat sy werk 'n 'merkwaardige ommekeer' was van die vorige aanvaarding deur Westerse historici van die 'Serwiese verslag' rakende die migrasie van die Serwiërs ( 1690) uit Kosovo.  Malcolm is gekritiseer omdat hy 'anti-Servies' en selektief was soos die Serwiërs met die bronne, terwyl ander meer ingehoue ​​kritici daarop let dat 'sy argumente nie oortuigend is nie'.  Anscombe het opgemerk dat Malcolm, net soos Serwiese en Joego -Slawiese historici wat sy gevolgtrekkings langs die kantlyn geïgnoreer het en nie inheemse bewyse soos die uit die Ottomaanse argief wil oorweeg tydens die opstel van nasionale geskiedenis nie. 
Franse wet erken die positiewe waarde van kolonialisme Edit
Op 23 Februarie 2005 het die konserwatiewe meerderheid van die Union for a Popular Movement (UMP) by die Franse Nasionale Vergadering 'n wet gestem wat geskiedenishandboeke en onderwysers dwing om "veral die positiewe rol van die Franse teenwoordigheid in die buiteland, veral in Noord -Afrika, te erken en te erken" .  Dit is gekritiseer deur historici en onderwysers, onder wie Pierre Vidal-Naquet, wat geweier het om die Franse parlement se reg te erken om die manier waarop die geskiedenis geskryf word te beïnvloed (ten spyte van die Franse Holocaust-ontkenningswette, sien Loi Gayssot). Die wet is ook uitgedaag deur linkse partye en die kritici van die voormalige Franse kolonies het aangevoer dat die wet gelykstaande is aan die weiering om die rassisme van die Franse kolonialisme te erken, en dat die regte reg 'n vorm van historiese revisionisme is. [nota 5]  
Marcos krygswet ontkenning in die Filippyne Edit
In die Filippyne is die grootste voorbeelde van historiese negatiwisme gekoppel aan die Marcos -familie -dinastie, gewoonlik Imelda Marcos, Bongbong Marcos en Imee Marcos spesifiek.    Hulle word daarvan beskuldig dat hulle die skending van menseregte tydens krygswet ontken of trivialiseer het terwyl Ferdinand Marcos president was.    
Ontkenning van die Moslem -verowering van die Iberiese skiereiland Edit
'N Afknypsel van die geskiedenisvisie wat die "inklusiewe Spaanse nasionalisme", wat in teenstelling met die nasionaal-katolieke merk van die Spaanse nasionalisme was, ondersteun, is eers deur Ignacio Olagüe ('n dilettante historikus verbonde aan die vroeë Spaanse fascisme) bedink, veral in eersgenoemde se werk uit 1974 La revolución islámica en Occidente ("Die Islamitiese revolusie in die Weste").  Die negasie -postulate van Olagüe is later deur sekere sektore binne die Andalusiese nasionalisme aangeneem.  Hierdie idees is in die vroeë 21ste eeu deur die Arabier Emilio González Ferrín opgewek.  
Sommige lande het historiese hersiening van historiese gebeure soos die Holocaust gekriminaliseer. Die Raad van Europa definieer dit as die "ontkenning, growwe minimalisering, goedkeuring of regverdiging van volksmoord of misdade teen die mensdom" (artikel 6, Bykomende protokol tot die konvensie oor kubermisdaad).
Internasionale reg Redigeer
Sommige raadslidlande het 'n bykomende protokol voorgestel aan die Konvensie oor kubermisdaad van die Raad van Europa, waarin materiaal en "dade van rassistiese of xenofobiese aard wat deur middel van rekenaarnetwerke gepleeg is" aangespreek is, wat van laat 2001 tot vroeg in 2002 onderhandel is, en op 7 November 2002 Raad van Europa se komitee van ministers het die finale teks van die protokol  met die titel goedgekeur Bykomende protokol tot die konvensie oor kubermisdaad, rakende die kriminalisering van rassistiese en xenofobiese dade wat deur rekenaarstelsels gepleeg word, ("Protokol").  ​​Dit is op 28 Januarie 2003 geopen en het op 30 Maart 2011 op 1 Maart 2006 van krag geword, 20 state het die protokol onderteken en bekragtig, en 15 ander het dit onderteken, maar nog nie bekragtig nie (insluitend Kanada en Suid -Afrika) . 
Die protokol vereis dat deelnemende state die verspreiding van rassistiese en xenofobiese materiaal, en van rassistiese en xenofobiese bedreigings en beledigings deur middel van rekenaarnetwerke, soos die internet, kriminaliseer.  Artikel 6, afdeling 1 van die protokol dek spesifiek Holocaust -ontkenning en ander volksmoorde wat as sodanig erken is deur internasionale howe, wat sedert 1945 ingestel is, deur relevante internasionale regsinstrumente. Artikel 2 van artikel 6 laat 'n party by die protokol na goeddunke slegs die oortreder vervolg as die misdaad gepleeg is met die doel om haat of diskriminasie of geweld aan te wakker of 'n voorbehoud te gebruik, deur 'n party toe te laat om nie artikel toe te pas nie 6 - gedeeltelik of heeltemal.  Die Raad van Europa Verklarende verslag van die protokol sê dat die 'Europese Hof vir Menseregte dit duidelik gemaak het dat die ontkenning of hersiening van' duidelik vasgestelde historiese feite - soos die Holocaust - uit die beskerming van artikel 10 deur artikel 17 'van die Europese Konvensie oor Menseregte "(sien die Lehideux en Isorni uitspraak van 23 September 1998) 
Twee van die Engelssprekende state in Europa, Ierland en die Verenigde Koninkryk, het nie die bykomende protokol onderteken nie (die derde, Malta, onderteken op 28 Januarie 2003, maar het dit nog nie bekragtig nie).  Op 8 Julie 2005 het Kanada die enigste nie-Europese staat geword wat die konvensie onderteken het. Suid -Afrika het hulle in April 2008 by hulle aangesluit. Die Amerikaanse regering glo nie dat die finale weergawe van die protokol in ooreenstemming is met die grondwetlike regte van die Verenigde State en het die Raad van Europa meegedeel dat die Verenigde State nie 'n Party by die protokol.  
Binnelandse reg Redigeer
Daar is huishoudelike wette teen negasie en haatspraak (wat negasie kan insluit) in verskeie lande, insluitend:
(Artikel I §3 Verbotsgesetz 1947 met sy opdaterings van 1992 en paragraaf §3h bygevoeg).  (Belgiese Holocaust -ontkenningswet). .  (Gayssot -wet). (§130 (3) van die strafkode ). . . . .  (Artikel 55 van die wet tot oprigting van die Institute of National Remembrance 1998). . . .  (Artikel 261bis van die Strafwet). 
Boonop beskou Nederland die ontkenning van die Holocaust as 'n haatmisdaad - wat 'n strafbare oortreding is.  'n Groter gebruik van binnelandse wette sluit die Franse in 1990 in Gayssot -wet wat enige 'rassistiese, antisemitiese of xenofobiese' toespraak verbied,  en die Tsjeggiese Republiek  en Oekraïne  het die ontkenning en die minimalisering van misdade uit die kommunistiese tydperk gekriminaliseer.
In die roman Negentien vier en tagtig (1949), deur George Orwell, hersien die regering van Oseanië voortdurend historiese rekords in ooreenstemming met die hedendaagse politieke verklarings van The Party. As Oseanië in oorlog is met Eurasië, dui die openbare rekords (koerante, rolprente, televisie) aan dat Oseanië nog altyd in oorlog was met Eurasië, terwyl Eurasië en Oseanië nie meer teen mekaar veg nie, word die historiese rekords dus onderworpe aan negatiwisme, die bevolking word gebreinspoel om te glo dat Oceanië en Eurasië altyd bondgenote teen Eastasia was.
Die protagonis van die verhaal, Winston Smith, is 'n redakteur in die Ministerie van Waarheid, verantwoordelik vir die voortgesette historiese revisionisme wat die teenstrydighede van die verlede op die hedendaagse wêreld van Oseanië sal ontken.   Om die sielkundige spanning van die lewe tydens oorlog te hanteer, begin Smith 'n dagboek waarin hy waarneem dat "Hy wat die hede beheer, die verlede beheer. Hy wat die verlede beheer, die toekoms beheer", en illustreer so die vernaamste, ideologiese doel van historiese negasie. 
Franz Kurowski was 'n uiters produktiewe regse Duitse skrywer wat sy hele loopbaan gewy het aan die vervaardiging van Nazi-militêre propaganda, gevolg deur na-oorlogse militêre pulpfiksie en revisionistiese geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog, wat beweer dat die menslike gedrag en onskuld van oorlogsmisdade van die Wehrmacht, die verheerliking van oorlog as 'n wenslike staat, terwyl hy ooggetuieverslae opstel van gruweldade wat na bewering deur die Geallieerdes gepleeg is, veral Bomber Command en die lugaanvalle op Keulen en Dresden as 'n beplande volksmoord op die burgerlike bevolking. 
Gevalle van ontkenning Redigeer
^ 'N Voorbeeld van veranderende visuele geskiedenis is die party wat gemotiveer is om foto's te verander.
^ Om die terminologie van ontkenning versus "revisionisme" duidelik te maak:
'Dit is die verskynsel van wat bekend staan ​​as' revisionisme ',' negasieïsme 'of' ontkenning van die holocaust ', waarvan die belangrikste kenmerk óf die ware waarheid van die Nazi -volksmoord op die Jode is, of ten minste 'n gesamentlike poging om die omvang en belangrikheid daarvan tot 'n minimum te beperk. Bartov, Omer. Die Holocaust: oorsprong, implementering en nadraai, Routledge, pp. 11–12. Bartov is John P. Birkelund, hoogleraar in Europese geskiedenis aan die Watson -instituut, en word beskou as een van die wêreld se voorste owerhede oor volksmoord ("Omer Bartov" geargiveer op 16 Desember 2008 by die Wayback Machine, The Watson Institute for International Studies).
"Die twee belangrikste kritieke uiteensettings van die ontkenning van die Holocaust in die Verenigde State is geskryf deur historici Deborah Lipstadt (1993) en Michael Shermer en Alex Grobman (2000). Hierdie geleerdes maak 'n onderskeid tussen historiese revisionisme en ontkenning. Revisionisme behels volgens hulle mening 'n verfyning van bestaande kennis oor 'n historiese gebeurtenis, nie 'n ontkenning van die gebeurtenis self nie, wat kom deur die ondersoek van nuwe empiriese bewyse of 'n herondersoek of herinterpretasie van bestaande bewyse. "konvergensie van bewyse" wat daarop dui dat 'n gebeurtenis - soos die swart plaag, Amerikaanse slawerny of die Holocaust - in werklikheid plaasgevind het (Lipstadt 1993: 21 Shermer & Grobman 200: 34). Ontkenning, aan die ander kant, verwerp die hele fondament van historiese bewyse. "Ronald J. Berger. Die verdediging van die Holocaust: 'n benadering tot sosiale probleme, Aldine Transaction, 2002, ISBN0-202-30670-4, p. 154.
"Op hierdie tydstip, in die middel van die sewentigerjare, het die spook van Holocaust Denial (gemasker as 'revisionisme') sy kop in Australië begin lig. 'Bartrop, Paul R.' A Little More Understanding: The Experience of a Holocaust Educator in Australië "in Samuel Totten, Steven Leonard Jacobs, Paul R Bartrop. Onderrig oor die Holocaust, Praeger/Greenwood, 2004, p. xix. 0-275-98232-7
"Pierre Vidal-Naquet dring daarop aan dat ontkenning van die Holocaust nie 'revisionisme' genoem moet word nie, want 'om die geskiedenis te ontken, is nie om dit te hersien nie'. Les Assassins de la Memoire. Un Eichmann de papier and autres essays sur le revisionisme (The Assassins of Memory-A Paper-Eichmann and Other Essays on Revisionism) 15 (1987). "Aangehaal in Roth, Stephen J." Ontkenning van die Holocaust as 'n regskwessie "in die Israel Jaarboek oor Menseregte, Jaargang 23, Martinus Nijhoff Uitgewers, 1993, 0-7923-2581-8, p. 215.
"Hierdie opstel beskryf vanuit 'n metodologiese perspektief sommige van die inherente gebreke in die 'revisionistiese' benadering tot die geskiedenis van die Holocaust. Dit is nie bedoel as 'n polemiek nie, en probeer ook nie om motiewe toe te skryf nie. Dit wil eerder verduidelik die fundamentele fout in die 'revisionistiese' benadering, sowel as waarom die benadering van noodsaaklikheid geen ander keuse laat nie; dit kom tot die gevolgtrekking dat 'revisionisme' 'n verkeerde benaming is omdat die feite nie strook met die standpunt wat dit stel nie, en, nog belangriker, die Metodologie keer die gepaste benadering tot historiese ondersoek om. "Revisionisme" is verplig om af te wyk van die standaardmetodologie van historiese strewe omdat dit feite wil vorm om by 'n vooropgestelde resultaat te pas, dit ontken gebeurtenisse wat objektief en empiries bewys is dat dit plaasgevind het, en omdat dit agteruit werk van die gevolgtrekking tot die feite, wat die vervorming en manipulasie van die feite noodsaaklik maak waar dit van die voorafbepaalde gevolgtrekking verskil (wh wat hulle byna altyd doen). Kortom, "revisionisme" ontken iets wat bewysbaar gebeur het, deur middel van metodologiese oneerlikheid. "McFee, Gordon." Why 'Revisionism' Isn't ", The Holocaust History Project, 15 May 1999. Ontsluit 15 Augustus 2016.
"Van deurslaggewende belang om Holocaust -ontkenning te verstaan ​​en te bekamp, ​​is 'n duidelike onderskeid tussen ontkenning en revisionisme. Een van die meer verraderlike en gevaarlike aspekte van hedendaagse Holocaust -ontkenning, a la Arthur Butz, Bradley Smith en Greg Raven, is die feit dat hulle probeer om hul werk as 'n betroubare beurs onder die dekmantel van 'historiese revisionisme'. Die term 'revisionist' deurdring hul publikasies as beskrywend van hul motiewe, oriëntasie en metodologie. Trouens, ontkenning van die Holocaust is in geen sin 'revisionisme' nie, dit is ontkenning. Ontkenners. Hulle motivering spruit uit hul neo-nazi-politieke doelwitte en hul hewige antisemitisme. "Austin, Ben S." Deniers in Revisionists Clothing "Gearchiveer 21 November 2008 by die Wayback Machine, The Holocaust Shoah Page, Middle Tennessee State University. 2007.
"Ontkenning van die slagoffers kan 'n besonder verraderlike vorm van antisemitisme wees, juis omdat dit dikwels probeer om hulself te vermom as iets heel anders: as 'n ware wetenskaplike debat (byvoorbeeld in die blaaie van die onskadelik klinkende Journal for Historical Review). verwys na hulself as 'revisioniste', in 'n poging om legitimiteit vir hul aktiwiteite op te eis. gaan voort oor onderwerpe soos byvoorbeeld die omvang en aard van gewone Duitsers se betrokkenheid by en kennis van die beleid van volksmoord, en die tydsberekening van bevele vir die uitroeiing van die Jode, maar die geldige strewe van historiese revisionisme, wat behels die herinterpretasie van historiese kennis in die lig van nuut opkomende bewyse, is 'n heel ander taak as om te beweer dat die noodsaaklike die Holocaust -dade en die bewyse vir hierdie feite is versinsels. " Die aard van Holocaust -ontkenning: Wat is Holocaust -ontkenning? Gearchiveer op 12 Maart 2012 by die Wayback Machine, JPR -verslag nr. 3, 2000. Ontsluit 16 Mei 2007.
^ Verdere inligting oor hoe Irving as historikus gediskrediteer is:
'In 1969, nadat David Irving die steun van Rolf Hochhuth, die Duitse dramaturg wat Winston Churchill daarvan beskuldig het dat hy die Poolse leier van die oorlog, generaal Sikorski, beskuldig het, het The Daily Telegraph 'n memorandum aan al sy korrespondente uitgereik. beskryf David Irving as 'n historikus. In die toekoms moet ons hom as 'n skrywer beskryf. '"Ingram, Richard. Irving was die skrywer van sy eie ondergang, Die Onafhanklike, 25 Februarie 2006.
"Dit lyk miskien 'n absurde semantiese geskil om die benaming van 'historikus' te ontken aan iemand wat twee dosyn boeke of meer oor historiese onderwerpe geskryf het. Maar as ons met historikus iemand bedoel om die waarheid oor die verlede te ontdek en gee 'n so akkurate voorstelling daarvan as moontlik, dan is Irving nie 'n historikus nie. Diegene wat weet, is inderdaad gewoond om die term heeltemal te vermy as hulle na hom verwys en gebruik eerder 'n omseiling soos 'historiese skrywer'. Irving is in wese 'n ideoloog wat die geskiedenis vir sy eie politieke doeleindes gebruik, is nie in die eerste plek gemoeid met die ontdekking en interpretasie van wat in die verlede gebeur het nie; hy wil slegs 'n selektiewe en tendentiewe weergawe daarvan gee om sy eie ideologiese doelwitte in die hede te bevorder. Die ware historikus se grootste bekommernis is egter oor die verlede. Daarom is Irving uiteindelik nie 'n historikus nie. " Irving vs. (1) Lipstadt en (2) Penguin Books, Expert Witness Report deur Richard J. Evans FBA, professor in moderne geskiedenis, Universiteit van Cambridge, 2000, hoofstuk 6.
"Staatsaanklaer Michael Klackl het gesê: 'Hy is nie 'n historikus nie, hy is 'n vervalser van die geskiedenis.'" Traynor, Ian. Irving gevangenisstraf opgelê omdat hy Holocaust ontken het, Die voog, 21 Februarie 2006.
"Een van Brittanje se mees prominente sprekers oor Moslem -kwessies word vandag blootgestel as 'n ondersteuner van David Irving.. Bukhari het die geskrewe historikus, wat vanjaar tot drie jaar gevonnis is vir die ontkenning van die Holocaust, gekontak nadat hy sy webwerf gelees het." Doward, Jamie. "Moslemleier het geld aan Irving gestuur", Die voog, 19 November 2006.
"David Irving, die gediskrediteerde historikus en Nazi-apologeet, het gisteraand 'n gevangenisstraf van drie jaar in Wene opgelê omdat hy die Holocaust en die gaskamers van Auschwitz ontken het." Traynor, Ian. "Irving gevangenisstraf opgelê omdat hy Holocaust ontken het", Die voog, 21 Februarie 2006.
"Gevolgtrekking oor betekenis 2.15 (vi): dat Irving as historikus gediskrediteer word." David Irving v. Penguin Books en Deborah Lipstadt/II.
"DAVID Irving, die gediskrediteerde revisionistiese historikus en die mees uitgesproke Britse Holocaust -ontkenner, het nog meer brandstof bygedra tot die twis oor sy vroeë vrylating uit 'n Oostenrykse gevangenis deur sy hofverklaring van spyt oor sy siening terug te trek." Crichton, Torcuil. "Holocaust -ontkenner verloën spyt", Die Sunday Herald, 24 Desember 2006.
"Die Britse Britse skrywer David Irving het verlede Maandag voor 'n klein teater op Szabadság tér voor 250 mense gepraat." Hodgson, Robert. "Holocaust -ontkenner David Irving trek 'n vriendelike skare in Boedapest", Die Budapest Times, 19 Maart 2007.
"'N Oorsig van die lasterverhoor 2000-2001 in die hooggeregshof van die nou gediskrediteerde historikus David Irving, wat die agtergrond vorm vir sy onlangse skuldigbevinding in Wene omdat hy die Holocaust ontken het." Programbesonderhede-David Irving: The London Trial 2006-02-26 17:00:00, BBC Radio 4.
"Tog word Irving, 'n gediskrediteerde regse historikus, deur 'n hooggeregshofregter na 'n lang lasterverhoor beskryf as 'n rassistiese antisemiet wat die Holocaust ontken het." Edwards, Rob. "Anti-groen aktivis in bande met die Nazi-skrywer onthul: kampvegter", Die Sunday Herald, 5 Mei 2002.
'' Die vonnis teen Irving bevestig dat hy en sy standpunte in die gedrang kom, maar as 'n algemene reël dink ek nie dat dit die manier is waarop dit hanteer moet word nie, 'het Antony Lerman, direkteur van die London Institute of Jewish, gesê. Beleidsnavorsing. 'Dit is beter om ontkenning deur opvoeding te bestry en goeie spraak te gebruik om slegte spraak uit die weg te ruim.' "Gruber, Ruth Ellen. "Tronkstraf vir die ontkenning van die Holocaust veroorsaak debat oor vrye spraak", j., 24 Februarie 2006.
"Deborah Lipstadt is Dorot -professor in moderne Joodse en Holocaust -studies en direkteur van die Rabbi Donald A. Tam Institute for Jewish Studies aan die Emory Universiteit. Sy is die skrywer van twee boeke oor die Holocaust. Haar boek Ontkenning van die Holocaust: die groeiende aanslag op waarheid en geheue het gelei tot die hofsaak van 2000 waarin sy die Holocaust -ontkenner David Irving verslaan en gediskrediteer het. "Understanding Auschwitz Today, Task of Justice & Danger of Holocaust Deniers, Openbare uitsaaidiens.
"Nadat die gediskrediteerde Britse historikus David Irving in Oostenryk tot drie jaar tronkstraf gevonnis is as 'n straf vir die ontkenning van die Holocaust, het die liberale gewete van Wes-Europa verdwaal en gekwel." Glover, Gillian. "Irving kry presies wat hy wou hê - sy naam in die opskrifte", Die Skot, 23 Februarie 2006.
"is 'n dissipel van die gediskrediteerde historikus en Holocaust -ontkenner David Irving." Horowitz, David. Die professore: die 101 gevaarlikste akademici in Amerika, Regnery Publishing, 2006, 0-89526-003-4, p. 175.
"As die saak vir bevoegdheid van toepassing is op diegene wat nie spesialiskennis het nie, geld dit nog verder vir diegene wat as onbevoeg gediskrediteer is. Waarom moet ons byvoorbeeld David Irving insluit in 'n debat met die doel om die waarheid oor die Holocaust vas te stel, na 'n het die hof bevind dat hy die geskiedenis manipuleer en verkeerd interpreteer? " Lank, Graham. Relativisme en die grondslae van liberalisme, Imprint Academic, 2004, 1-84540-004-6, p. 80.
"Ironies genoeg is Julius ook 'n gevierde advokaat wat bekend is vir sy verdediging van Schuchard se kollega, Deborah Lipstadt, teen die aanklag van laster wat deur die gediskrediteerde historikus David Irving gebring is toe Lipstadt hom beskuldig het dat hy die Holocaust ontken het." "T S Eliot se antisemitisme word sterk gedebatteer terwyl geleerdes oor nuwe bewyse argumenteer" Gearchiveer 24 Oktober 2007 by die Wayback Machine, Universiteit van York, kommunikasiekantoor, 5 Februarie 2003.
"Irving, 'n gediskrediteerde historikus, het daarop aangedring dat Jode in Auschwitz nie vergas word nie." "Irving belowe om voort te gaan met ontkenning", Breaking News, Joodse telegrafiese agentskap, 7 Februarie 2007.
"David Irving, die gediskrediteerde historikus en nazi-apologeet, het Maandagaand 'n gevangenisstraf van drie jaar in Wene begin nadat hy die Holocaust en die gaskamers van Auschwitz ontken het." "Historikus gevange geneem omdat hy Holocaust ontken het" Gearchiveer 1 Oktober 2007 by die Wayback Machine, Mail & amp voog, 21 Februarie 2006.
"Irving, 'n gediskrediteerde historikus, het daarop aangedring dat Jode in Auschwitz nie vergas word nie." "Irving Geloof om voort te gaan met ontkenning" Gearchiveer 2 Januarie 2007 by die Wayback Machine, Die Joodse Week, 29 Desember 2006.
"Die twee bekendste hedendaagse Holocaust-ontkenners is die diskrediteerde historikus David Irving, wat verlede jaar in Oostenryk weens die oortreding gevange geneem is, en die Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad, wat Israel van die kaart wil afvee." Wills, Clair. "Ben Kiely en die 'Holocaust -ontkenning'", Iers Onafhanklike, 10 Maart 2007.
"[Irving] beweer dat Lipstadt se boek hom daarvan beskuldig dat hy historiese feite vervals het om sy teorie dat die Holocaust nooit gebeur het nie, te ondersteun. hy kwalifiseer as 'n Holocaust-ontkenner en antisemiet, en as sodanig verdraai hy die geskiedenis om sy held, Adolf Hitler, te verdedig. " Wyden, Peter. Die Hitler -virus: die verraderlike nalatenskap van Adolf Hitler, Arcade Publishing, 2001, 1-55970-532-9, p. 164.
'Noudat die holocaust -ontkenner David Irving in diskrediet gebring is, wat is die toekoms van die geskiedenis?' Kustow, Michael. "History after Irving" Gearchiveer 16 April 2007 by die Wayback Machine, Rooipeper, Junie 2000.
"In Brittanje, wat nie 'n Holocaust -ontkenningswet het nie, is Irving reeds deeglik gediskrediteer toe hy historikus Deborah Lipstadt in 1998 sonder sukses gedagvaar het omdat hy hom as 'n Holocaust -ontkenner beskryf het." Callamard, Agnès. "Debat: kan ons sê wat ons wil?", Le Monde diplomatique, April 2007.
"Holocaust -ontkenner en gediskrediteerde Britse historikus David Irving beweer byvoorbeeld dat Auschwitz -gaskamers na die Tweede Wêreldoorlog gebou is." "Webwerwe vir haatgroepe is gerig op kinders, tieners", Psigiatriese Nuus, American Psychiatric Association, 2 Februarie 2001.
"Holocaust -ontkenner: 'n Oostenrykse hof hoor dat die Britse geskiedskrywer David Irving die appèl teen sy gevangenisstraf in die gedrang bring omdat hy die Nazi -volksmoord op die Jode ontken het.", "The world this week", BBC News, 20 Desember 2006.
"Die Britse Britse historikus David Irving het gister drie jaar in 'n Oostenrykse gevangenis begin dien omdat hy die Holocaust, 'n misdaad in die land waar Hitler gebore is, ontken het." Schofield, Matthew. "Omstrede Nazi -verontskuldiger val terug, maar word steeds drie jaar tronk toe gestuur", Die ouderdom, 22 Februarie 2006.
^ Wette teen die ontkenning van die Holocaust:
Philip Johnston "Britte staar uitlewering in die gesig (na Duitsland) vir 'denkmisdaad' op die internet" Die Daily Telegraph, 18 Februarie 2003
Brendan O'Neill "Irving? Laat die ou huis toe gaan" [van Oostenryk] BBC 4 Januarie 2006
Malte Herwig Die Swastika Wielding Provocateur in Der Spiegel 16 Januarie 2006
"Die Duitse neo-Nazi-revisionis Zuendel gaan tereg". Europese Joodse Pers. 12 Februarie 2006. Gearchiveer uit die oorspronklike op 22 Februarie 2006. Besoek op 12 Februarie 2006.
"Roei oor anti-revisionistiese wette". 4 Januarie 2006. Gearchiveer uit die oorspronklike op 2 Maart 2006. Besoek op 12 Februarie 2006.
"Belgiese Holocaust -ontkenner op Schiphol". Expatica Nuus. 5 Augustus 2005. Gearchiveer uit die oorspronklike op 16 Mei 2006. Besoek op 12 Februarie 2006. Gearchiveer 25 Oktober 2007 by die Wayback Machine deur die Stephen Roth Instituut vir die studie van antisemitisme en rassisme
Philip Johnston, "Blair se belofte oor die ontkenningswet op die Holocaust laat vaar" Die Daily Telegraph, 21 Januarie 2000 en Litaue.
^ In weerwraak teen die wet het die president van Algerië, Abdelaziz Bouteflika, geweier om 'n voorbereide 'vriendelike verdrag' met Frankryk te onderteken. Op 26 Junie 2005 verklaar Bouteflika dat die wet "geestelike blindheid, negatiwisme en revisionisme benader". In Martinique, Aimé Césaire, skrywer van die Négritude literêre beweging, geweier om die leier van die UMP, Nicolas Sarkozy, die huidige president van Frankryk, te ontvang.
^ Die term 'negasie' kom van die Franse neologismenégationnisme, wat Holocaust -ontkenning aandui (Kornberg, Jacques. The Future of a Negation: Reflections on the Question of Volocide. (Review) (boekresensie), Shofar, Januarie 2001). Dit word nou ook soms gebruik vir meer algemene politieke historiese revisionisme as (PDF) UNESCO teen rassisme wêreldkonferensie 31 Augustus - 7 September 2001 "Gegewe die onkunde waarmee dit behandel word, behels die slawehandel een van die mees radikale vorme van historiese negasie. . "
Pascale Bloch het geskryf Internasionale reg: reaksie op professor Fronza se The penalty of Negationism (Toegang verkry tot ProQuest -databasis, 12 Oktober 2011) wat:
'[R] evisioniste' word as 'negasieiste' verstaan ​​om hulle van 'historiese revisioniste' te onderskei, aangesien hulle doel is om te bewys dat die Holocaust nie bestaan ​​het nie, of om verwarring in te bring met betrekking tot die slagoffers en Duitse teregstellers, ongeag historiese en wetenskaplike metodologie en bewyse. Om hierdie redes word die term 'revisionisme' dikwels as verwarrend beskou, aangesien dit misleidende ideologieë verberg wat beweer dat hulle afkeuring moet vermy deur 'hersienings' van die verlede op grond van pseudo-wetenskaplike metodes aan te bied, terwyl dit werklik deel uitmaak van negatiwisme.
Opstelvrae oor die Franse Revolusie
'N Satiriese Britse tekenprent wat' franse geluk '#8221 en " Engelse ellende uitbeeld
Hierdie versameling opstelvrae van die Franse rewolusie is geskryf en saamgestel deur skrywers van Alpha History, vir gebruik deur onderwysers en studente. Dit kan ook gebruik word vir vrae met kort antwoord, huiswerkaktiwiteite en ander navorsing- of hersieningstake. As u 'n opstelvraag op hierdie bladsy wil lewer, kontak Alpha History.
Frankryk voor 1789
1. Evalueer die Franse koninklike hof in Versailles, waarom dit bestaan ​​en die bydrae wat dit tot die Franse regering en die samelewing gelewer het.
2.Die Franse adel het nie veel gedoen nie, behalwe vir ontspanning, lekkerny, dekadensie, aangeleenthede en intriges. In watter mate is hierdie stelling waar in die konteks van Frankryk in die laat 18de eeu?
3. Die teenwoordigheid van dinge soos lettres du cachet en die Bastille gee die indruk dat die pre-revolusionêre Frankryk 'n outoritêre samelewing was wat persoonlike vryheid en vryheid onderdruk het. In watter mate was dit waar?
4. Ondersoek die rol van godsdiens in Frankryk uit die 18de eeu, beide ideologies en prakties. Hoe het gewone Franse mense die Katolieke kerk en sy geestelikes beskou?
5. Identifiseer en bespreek spanning tussen die Drie Landgoed wat moontlik bygedra het tot revolusionêre sentiment in Frankryk van die 18de eeu.
6. In watter mate was feodalisme die oorsaak van die Franse Revolusie? Beskryf hoe die feodale verbintenisse en gelde die gewone mense van Frankryk gedurende die 18de eeu beïnvloed het.
7. Verduidelik waarom die belastingregime en die invordering van belastinginkomste in Frankryk uit die 18de eeu nie aan die fiskale vereistes van die land voldoen het nie.
8. Sommige historici voer aan dat handel en handel in Frankryk beperk is deur regulasies wat aanmatigend, kompleks en inkonsekwent was. Wat was die griewe van die handelaar en kapitalistiese klas in die pre-revolusionêre Frankryk?
9. Bespreek hoe die spanning en spanning van die imperialisme die binnelandse regering in Frankryk van die 18de eeu kon verswak het, wat die weg gebaan het vir revolusionêre sentiment.
10. Beskou die politieke, ekonomiese en sosiale posisie van vroue in die 18de eeu in Frankryk. Het die vroue van Frankryk meer motivering of potensiaal vir revolusie gehad as die mans?
Regering en koninklikes in die ou regime
1. Daar word een keer berig dat Louis XIV sê:#8220L 'etat, c 'est moi " ('The state is me '). In watter mate was dit waar, beide van Louis XIV en sy twee opvolgers?
2. Beskryf die verhouding tussen die Bourbon -monargie en die Franse mense in die eeu voor 1789. Hoe het Franse konings hul wil op die volk afgedwing?
3. Op watter maniere het die Rooms -Katolieke godsdiens die Bourbon -monargie ondersteun en hoe is die kerk self deur die staat ondersteun?
4. Bespreek die verhouding tussen die Bourbon -monargie en die Tweede Landgoed. Hoe het spanning tussen die koning en sy edeles die politieke landskap gevorm?
5. Evalueer Louis XVI en sy karakter, persoonlike vermoëns en sy geskiktheid vir leierskap. Was hy 'n gebrekkige koning, of bloot 'n slagoffer van omstandighede?
6. Kyk krities na die verhouding tussen Lodewyk XVI en sy predikante gedurende die 1780's.
7. Verduidelik waarom Marie Antoinette 'n teiken was vir intrige, skinder en propagandiste. In watter mate was haar reputasie verdien?
8. Die uitspattige besteding van die koninklike familie word dikwels as 'n belangrike oorsaak van die Franse Revolusie gevorder. In watter mate was dit waar?
9. Verduidelik hoe die ideologiese grondslae van die Franse monargie uitgedaag en moontlik ondermyn is deur Verligting -filosowe en skrywers.
10. Volgens Simon Schama word die Bourbon -monargie bedreig deur " fluisterveldtogte ". Waarna verwys hy, en hoe het hulle die monargie in gevaar gestel?
Die onrustige 1780's
1. Gee aandag aan spesifieke skrywers en verduidelik hoe die Verligting die ou regime in Frankryk uit die 18de eeu uitgedaag en ondermyn het.
2. Watter bydrae het gelewer salonne, kafees en ander sosiale byeenkomste tot die stygende revolusionêre sentiment van die 1780's?
3. "Die libelles en politieke pornografie van die 1780's bevat geen beduidende politieke idees nie, en het dus min invloed op die ou regime gehad. In watter mate was dit waar?
4. Identifiseer en bespreek twee individue wat gedurende die 1780's probeer het om fiskale en politieke hervorming in Frankryk te bewerkstellig. In watter mate was hulle suksesvol?
5. Verduidelik hoe die betrokkenheid van Frankryk by die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog in morele, ideologiese en praktiese terme op die land beïnvloed het.
6. Bespreek die optrede van die parlemente en die Assembly of Notables in die laat 1780's. Hoe het hierdie liggame bygedra tot die ontwikkelende revolusie?
7. Verduidelik die gebeure van 1788 wat daartoe gelei het dat Lodewyk XVI 'n beroep op die byeenkoms van die Boedels-generaal gedoen het.
8. Wat was die Cahiers de Doleances en wat het hulle voorgestel oor die stemming van die Franse volk aan die vooraand van die revolusie?
9. Waarom het Franse oeste in die laat 1780's misluk, wat gelei het tot 'n afname in landbouproduksie? Watter impak het dit op die lewens van gewone mense gehad?
10. Watter faktore en kragte het daartoe gelei dat die reformistiese beleid in die 1780's misluk het? Het hierdie hervormings misluk as gevolg van weerstandbiedende konserwatiewe belange of 'n ongeïnteresseerde, onbevoegde koninklike regering?
Die drama van 1789
1. Wie was die Abbe Sieyes en watter bydrae het hy tot ideologiese en praktiese terme tot die Franse Revolusie gelewer?
2. Wat het gebeur in die Reveillon -fabriek in Parys in April 1789? Watter griewe, vrese en gerugte van die werkersklas het hierdie gebeurtenisse veroorsaak?
3. Verduidelik hoe kwessies oor seremonie, prosedure en stemming verdeeldheid in die Boedel-Generaal geskep het toe dit middel 1789 vergader het.
4. Om watter redes het die Nasionale Vergadering in Junie 1789 gestig? Was die vorming van hierdie liggaam onvermydelik of het dit plaasgevind as gevolg van toeval en omstandighede?
5. Vanaf die begin van 1789 het die strewe na ekonomiese en fiskale hervorming in Frankryk 'n stoot vir politieke hervorming geword. " Verduidelik die betekenis van hierdie stelling, met verwysing na sleutelgedagtes en gebeure van 1789.
6. Bespreek die konteks, redes en uitkomste van die afdanking van Jacques Necker op 11 Julie 1789. Watter impak het dit op die ontvouende revolusie gehad?
7. Waarom het die bestorming van die Bastille die bekendste gebeurtenis van die Franse Revolusie geword? Wat was die uitkomste van hierdie gebeurtenis, in werklike en simboliese terme?
8. Wat was die oorsake en gevolge van die Groot Vrees? Was hierdie gebeurtenis 'n bewys dat die Franse boerdery 'n revolusionêre klas was?
9. Waarom het die nuutgestigte Nasionale Grondwetgewende Vergadering besluit om die feodalisme in Frankryk op 4 Augustus af te skaf? Hoe opreg was hierdie hervormings en het dit geduur?
10. Op die oog af lyk die verskuiwing van die koninklike familie van Versailles na Parys, 'n paar kilometer verder, 'n geringe gebeurtenis. Was dit werklik die geval? Waarom het die koning en sy gesin verhuis en watter impak het dit op die rewolusie gehad?
Die skep van 'n nuwe samelewing
1. Ondersoek die agtergrond, motiewe en politieke waardes van diegene wat tussen 1789 en die ontbinding daarvan in 1791 in die Nasionale Grondwetgewende Vergadering gesit het.
2. Watter stappe het die Nasionale Grondwetgewende Vergadering geneem om die politieke instellings en sosiale ongelykhede van die ou regime?
3. Alhoewel baie aspekte van die Franse Revolusie vergete of gediskrediteer is, het die Verklaring van die Regte van Mens en Burger bestaan. Som die politieke waardes en idees in hierdie kritiese dokument op.
4. Die mees invloedryke politieke figuur van 1789-1791, meen baie historici, is die Marquis de Lafayette. Beskryf die agtergrond, eienskappe en politieke waardes van Lafayette. In watter mate het hy die revolusie in Frankryk werklik verteenwoordig?
5. Evalueer die politieke leierskap van Honore Mirabeau in die rewolusie tussen Junie 1789 en sy dood in April 1791. Het Mirabeau probeer om revolusionêre veranderinge te bevorder of om dit te beperk?
6. Wat was die politieke, sosiale en ekonomiese doelwitte van die Burgerlike Grondwet van die Geestelikes? Bespreek die impak wat hierdie hervorming op die geestelikes, die koning en die Franse mense in die algemeen gehad het?
7. Hoe suksesvol was die Nasionale Grondwetgewende Vergadering om die ekonomiese en fiskale probleme van die ou regime? Verwys na drie spesifieke beleide in u antwoord.
8. Evalueer die verhouding tussen die Nasionale Grondwetgewende Vergadering en die Franse boere- en werkersklasse. Het die Vergadering beleid ingestel wat lewens- en werksomstandighede vir gewone mense verbeter?
9. In watter mate het die revolusie teen 1790 volksondersteuning in Frankryk geniet? Watter mense, groepe of streke het die revolusie daadwerklik gekant?
Die afdaling in radikalisme
1. Wat was die oorsake en uitkomste van die Champ de Mars -slagting? Hoe en waarom het hierdie gebeurtenis die ontwikkeling van die nuwe samelewing verander?
2. Evalueer die kort lewe en politieke impak van die Wetgewende Vergadering. Het hierdie liggaam aan interne gebreke gely, of was dit bloot 'n slagoffer van verraderlike tye?
3. Bespreek die lot van die gematigde leiers Mirabeau, Lafayette en Bailly gedurende die radikale tydperk. Wat was die gebeure en faktore wat hul leierskap ondermyn het?
4. Hoe het Frankryk hom sedert 1792 in 'n oorlog met ander Europese moondhede bevind? Watter impak het oorlog op die regering gehad?
5. Verduidelik hoe radikale skrywers soos Jean-Paul Marat en Camille Desmoulins die ontwikkeling van die nuwe samelewing tussen 1789 en 1794 beïnvloed het.
6. Wat was die politieke klubs en watter rol het hulle gespeel in die ontwikkelende nuwe samelewing? Bespreek drie spesifieke klubs in u antwoord.
7. Waarom word 10 Augustus 1792 tydens die rewolusie as 'n deurslaggewende dag beskou? Watter impak het die gebeure van hierdie dag op die Franse regering en die samelewing gehad?
8. Evalueer die lot van die koning tussen Junie 1791 en sy teregstelling in Januarie 1793. Kon Louis XVI homself gered het of was hy reeds gedoem?
9. Wie was die sans culottes en wat was hul griewe? Met verwysing na ten minste drie spesifieke gebeure, verduidelik hoe dit die nasionale regering tussen 1791 en 1793 beïnvloed het.
10. Verduidelik die samestelling van die Nasionale Konvensie en sy verskillende politieke afdelings en faksies.
Die Terreur en verder
1. Op watter maniere is die Franse samelewing tussen 1792 en 1794 hervorm en herontdek? Identifiseer en bespreek vyf elemente van die ou regime en sy samelewing wat deur die Nasionale Konvensie afgeskaf of hervorm is.
2. Wat was die Komitee vir Openbare Veiligheid? Hoe het hierdie liggaam arbitrêre mag besit en wat het dit met hierdie krag gedoen?
3. Identifiseer en bespreek drie gebeurtenisse of faktore wat u glo die belangrikste oorsake van die Reign of Terror was.
4. Verduidelik die doel en werking van die Paryse Revolusionêre Tribunaal. Hoe het hierdie veranderinge ontstaan ​​namate die terreur laat in 1793 en 1794 toegeneem het?
5. Bespreek die argumente van Robespierre en sy volgelinge om die gebruik van revolusionêre terreur te regverdig.
6. Wat was die kultus van die opperwese en hoe suksesvol was dit om sy doelwitte te bereik?
7. Volgens 'n historikus het die rewolusie begin om sy eie kinders te begin eet vroeg in 1794. Verduidelik die betekenis en geldigheid van hierdie stelling.
8. Identifiseer en bespreek redes vir die arrestasie en teregstelling van Robespierre en sy ondersteuners in Julie 1794.
9. Watter stappe het die Thermidoriaanse leiers geneem om die terreur terug te keer en Frankryk van Jacobinisme te suiwer?
10. "Die leiers van Thermidor het probeer om Frankryk terug te keer na die politieke, ekonomiese en sosiale waardes van 1789. In watter mate is dit waar? Bespreek met verwysing na spesifieke beleide.
In 1774 bestyg Louis XVI, 'n 20 -jarige jongeling uit die Bourbon -dinastie, die troon van Frankryk. Hy is deur leë skat verwelkom. Frankryk het onder 'n geweldige skuld beland wat tot 2 miljard lewens opgelewer het. Vir die nakoming van hierdie uitgawes was verhoging van die belasting onvermydelik.
Die Franse genootskap was verdeel in drie boedels. Eerstens het twee alle voorregte geniet.
Derde boedel: Groot sakemanne, handelaars, hofamptenare, kleinboere, ambagsmanne, grondlose arbeiders, bediendes, ens.
Sommige in die Derde Landgoed was ryk en sommige arm.
Die las van die finansiering van die bedrywighede van die staat deur belasting word alleen deur die Derde Boedel gedra.
Die stryd om oorlewing: Die bevolking van Frankryk het toegeneem en die vraag na graan ook. Die gaping tussen ryk en arm word groter. Dit het tot lewensonderhoudskrisisse gelei.
Bestaanskrisis: 'N Uiterste situasie waar die basiese lewensmiddele in gevaar is.
Die groeiende middelklas: Die 18de eeu was getuie van die opkoms van die middelklas wat opgevoed was en geglo het dat geen groep in die samelewing by geboorte bevoorreg moet word nie. Hierdie idees is deur filosowe soos Locke die Engelse filosoof en Rousseau, Franse filosoof, voorgehou. Die Amerikaanse grondwet en die waarborg daarvan vir individuele regte was 'n belangrike voorbeeld van politieke teorieë van Frankryk. Hierdie idees is intensief in salonne en koffiewinkels bespreek en deur mense deur boeke en koerante versprei. Dit is selfs voorgelees.
DIE UITBREEK VAN DIE REVOLUSIE
Die Franse Revolusie het deur verskillende fases gegaan. Toe Lodewyk XVI in 1774 koning van Frankryk word, erf hy 'n leë skatkamer. Daar was toenemende ontevredenheid in die samelewing van die Ou Regime.
1789 – Louis XVI het die boedel -generaal ontbied om die voorstelle vir nuwe belasting te aanvaar. Die Derde Landgoed vorm die Nasionale Vergadering, die Bastille word bestorm, die boereopstand op die platteland.
1791 – Die nasionale vergadering het die konsep van die grondwet voltooi. Dit het die magte van die koning beperk en die basiese reg vir alle mense gewaarborg. Frankryk het die konstitusionele monargie geword.
1792-93 – Frankryk het die monargie afgeskaf en 'n republiek geword. Die nasionale vergadering is deur konvensie vervang. Koning en koningin is tereggestel.
1793 – 94 – Dit word die skrikbewind genoem. Robespierre het 'n beleid van streng beheer gevolg. Hy het al die sogenaamde '-vyande ' van die republiek uitgevoer.
1795 – Jacobin Republiek omvergewerp, 'n Gids regeer Frankryk. 'N Nuwe konvensie het 'n direktoraat van vyf mans aangestel om die staat vanaf 26 Oktober 1795 te bestuur.
1799 – Die rewolusie eindig met die opkoms van Napoleon Bonaparte.
Tyd Reël: Die Franse Revolusie
1770's-1780's-Ekonomiese agteruitgang: Franse regering het diep skuld.
1788-1789-Slegte oes, hoë pryse, onluste in voedsel
1789, 5 Mei-Boedels-generaal belê, eis hervormings.
1789, 14 Julie - Nasionale Vergadering gevorm. Bastille storm op 14 Julie die Franse rewolusie begin.
1789, 4 Augustus - Nag van 4 Augustus eindig die regte van die aristokrasie.
1789, 26 Augustus - Verklaring van die menseregte
1790 - Burgerlike grondwet van die geestelikes nasionaliseer die kerk.
1792 - Grondwet van 1791 verander absolute monargie in 'n konstitusionele monargie met beperkte magte.
1792 - Oostenryk en Pruise val revolusionêre Frankryk aan
1793 - Louis XVI en Marie Antoinette word tereggestel.
1792-1794-Die skrikbewind begin. Oostenryk, Brittanje, Nederland, Pruise en Spanje is in oorlog met Frankryk.
- Robespierre se komitee vir openbare veiligheid stoot buitelandse indringers af.
Doen baie "vyande van die mense" in Frankryk self.
1794 - Robespierre word tereggestel. Frankryk word beheer deur 'n gids, 'n komitee van vyf mans.
1799 - Napoleon Bonaparte word die leier.
VROUE se revolusie
Van die begin af was vroue aktief deelnemers aan die gebeure wat soveel veranderinge in die Franse samelewing teweeggebring het. Die meeste vroue van die derde boedel moes werk en hul lone was laer as mans.
Om hul belange te bespreek en uit te spreek, het vroue hul eie politieke klubs en koerante begin. Een van hul belangrikste eise was dat vroue dieselfde politieke regte as mans moet geniet. Sommige wette is ingestel om die posisie van vroue te verbeter. Hulle stryd duur steeds in verskeie dele van die wêreld voort.
Dit was uiteindelik in 1946 dat vroue in Frankryk stemreg gekry het.
DIE afskaffing van slawerny
Daar was 'n driehoekige slawehandel tussen Europa, Afrika en Amerika. In die 18de eeu was daar min kritiek op slawerny in Frankryk. Geen wette is daarteen aangeneem nie. Dit was in 1794 dat die byeenkoms alle slawe bevry het. Maar tien jaar later is slawerny weer deur Napoleon ingestel. Dit was uiteindelik in 1848 dat slawerny in die Franse kolonies afgeskaf is.
DIE REVOLUSIE EN ALLEDAGSE LEWE
Die jare na 1789 in Frankryk het baie veranderinge in die lewens van mans, vroue en kinders plaasgevind. Die rewolusionêre regerings het dit aanvaar om wette te aanvaar wat die ideale van vryheid en gelykheid in die alledaagse praktyk sou vertaal. Een belangrike wet wat in werking getree het, was die afskaffing van sensuur.
Die idees van vryheid en demokratiese regte was die belangrikste erfenis van die Franse Revolusie. Dit het gedurende die 19de eeu van Frankryk na die res van Europa versprei.
In 1804 het Napoleon homself tot keiser van Frankryk gekroon. Hy was van plan om die buurlande van Europa te verower, dinastieë te onteien en koninkryke te skep waar hy lede van sy familie plaas. Hy beskou sy rol as 'n moderniseerder van Europa. Hy het baie hervormings ingestel wat 'n langdurige uitwerking op Europa gehad het. Hy is uiteindelik in 1815 in Waterloo verslaan.