Lesersbrief: Het my tradisies, taal en identiteit nog ŉ plek in ons land?Argieffoto: Adéle Changuion Henko Pienaar van Centurion skryf: Hierdie vrae word al hoe moeiliker om te beantwoord. Is ek as Afrikaner ŉ bedreigde spesie? Ons as Afrikaners se identiteit, taal en kultuur word bedreig. In die skole word ons nie geleer van ons geskiedenis nie. Ons word geleer Zoeloes is by Bloedrivier vermoor. Ons hoor nie van Piet Retief nie. Die Groot Trek word beskou as ŉ intog en aanval op Suid-Afrika. Ons geskiedenis word uitgebeeld in die slegste lig moontlik. Met die aanbreek van demokrasie was ek nog nie eens op skool nie, maar ek word vertel dat ek “White Privilege” het. Dat alles wat ek gekry het, ek nie verdien het nie. My pa was ŉ polisieman. My ma is ŉ onderwyser wat koekies gebak het om ons deur universiteit te kry. Ek het self van 15 jaar oud gewerk. Hard gewerk vir enige iets. Niks word gegee nie, maar alles word gevat. Die jaar het sommer afgeskop met die hele Hoërskool Overvaal-debakel. Die nie-so-eerbare-nie Lesufi het hier ŉ geleentheid gesien en volstoom die skool aangeval. Die hof se hamer nog nie eens geslaan nie toe begin dit al. “Ons sal die reëls verander om by ons te pas, kom ons ‘betoog’ voor die skool.” (“Betoog” beteken “breek alles af en intimideer mense kleiner en swakker as jy om jou sin te kry”.) Voor die skool het dit soos ŉ oorlogsone gelyk en elke dag het die Afrikaner-gemeenskap maar net skoongemaak om net weer die volgende dag vernietig te word. Ons taal is nie eens veilig op akademiese vlak nie. RAU was die eerste wat geval het, Tukkies, Maties en Kovsies was volgende. Die hof het self beslis dat die Universiteit van die Vrystaat se raad reg was om Afrikaans basies in alle opsigte te skrap. Die laaste sogenaamde Afrikaanse universiteit het hierdie jaar ook geval. Prof Dan Kgwadi (van die Noordwes-Universiteit) se wens het waar geword. Die Puk is amper nie meer nie. Die Puk se identiteit is weggevat met die unitêre model. Die stem van die student en alumni is geïgnoreer en die kleur is na pers verander en koshuisdrag mag nie op kampus gedra word nie. Die naam “Puk” word nie eens meer gebruik nie en die jaar was tien teen een die laaste jool wat die Puk gesien het. Geen identiteit, geen kultuur, geen Afrikaans. Quo vadis Afrikaans? Waarheen nou Afrikaans? Dit is nie meer ŉ vraag nie, dit is ŉ uitroep: ŉ kreet van jong Afrikaners wat op soek is na ŉ identiteit. ŉ Kreet van jong Afrikaners wat wil weet waarheen gaan ek nou? Ek is gebore in Suid-Afrika, maar ek word ŉ “immigrant” genoem. Ek is lief vir die land, maar ek weet regtig nie wat om te doen nie. Ek is trots om Afrikaans te wees, ek is trots om ŉ oud-Puk te wees, maar alles waarop ek trots is, word afgebreek. My trots word saam met my identiteit, taal en kultuur vernietig. Ons moet nie meer stilbly nie. Jy moet trots wees om Afrikaans te wees. Ek is trots om Afrikaans te wees en alles wat ek kan doen om my identiteit, taal en kultuur te beskerm en te bevorder. Ek wil nie meer stilbly nie. Ek wil nie meer sien hoe alles waarop ek trots is, vernietig word nie. Ek is ŉ Afrika-kind.