Abraham is een van die sentrale figure in die Bybel. As ’n mens regtig die rol van Abraham in die Bybel verstaan, verstaan jy die evangelie self.
Abraham is ’n heiden wat God geroep het uit Haran om die stam vader te word van die nuwe volk wat Hy vir Homself wou vorm (Gen 11:27-12:6; Jos 24:3). Na ’n baie lang geskiedenis van geloofsbeproewing het die Here deur ’n wonderwerk vir hom en Sara ’n seun gegee. Dit was die begin van die nuwe volk wat die Here vir Hom voortgebring het.
Buite die Genesisverhaal oor Abraham en Sara, is die direkte verwysings na Abraham nie so volop in die Ou Testament soos in die Nuwe nie. Maar ’n mens moet jou nie daardeur laat mislei asof hy nie belangrik was nie. Behalwe vir die verwysings wat daar wel is, moet ’n mens kyk na die formule van die Abrahamverbond: “Ek sal vir julle ’n God wees, en julle sal vir My ’n volk wees.” Dit is die sinnetjie wat verreweg die meeste in die Ou Testament voorkom. Kyk maar net na Jeremia (7:23; 11:4; 24:7; 30:22; 31:1, 18, 33; 32:38). Dit alleen maak die verbond met Abraham oorheersend belangrik in die Ou Testament.
Omtrent vyf jaar later herhaal God die belofte baie duidelik en spesifiek (Gen 15). Hy beklemtoon dat Abraham nie op ’n indirekte wyse, byvoorbeeld deur sy slaaf Eliëser, ’n nageslag sal kry nie, maar uit Sara.
Nog vyf jaar later verwek Abraham met Sara se toestemming ’n kind by haar slavin Hagar, wat op ’n breekspul uitloop (Gen 16).
Volgens Paulus het hy aan God die eer gegee. Maar volgens Genesis 16 het hy ’n handjie probeer bysit (as dit maar net ’n handjie was) om die Here te help om sy belofte te vervul.
Volgens Paulus het hy nie aan die beloftes van God getwyfel nie, maar volgens Genesis 15:1-4 het hy eenvoudig aanvaar hy en Sara gaan nie meer ’n kind kry nie, en toe voorgestel dat die Here maar sy slaaf as sy kind beskou.
Hoe werk dit? En onthou, Paulus is nie ’n uitsondering nie. Lees gerus die getuigskrif vol lof wat die Hebreërbrief (11:8-19) oor Abraham het. Hy ryg die geloofsdade van Abraham in soos krale in ’n halssnoer sonder een enkele verwysing na Abraham en Sara se ongeloof en wanhoop.
Twee totaal verskillende prentjies van Abraham en Sara. Sluit die skrywers van die Nuwe Testament eenvoudig hulle oë vir die werklike geskiedenis in die Ou Testament? Maak hulle geloofshelde van twyfelaars?
Iemand het vertel as dit baie droog is in die Karoo sit die boere net brille met groen glase vir die skape op, en dan vreet hulle hulle dik aan die klippe. Omdat dit by ons so droog is aan geregtigheid, sit God vir Jesus as sy bril op en dan sien Hy in Abraham net geloof en moed en hoop.