Gifgolwe - Skrywer Author Book Boek Skryf Writer - Custom
Thiam draai op sy rug. Å‰ Groot skadu beweeg oor die venster en hy sit regop, sy oë stip in daardie rigting. Met Å‰ tongklap skud hy sy kop. Seker die bome se skaduwees. Thiam stap sitkamer toe waar sy ouers televisie kyk. Hier hoor hy ten minste nie die dowwe klanke wat sy kamer binnedring nie. Dis nie net in sy kamer nie. Dis die hele huis vol wanneer alle ander klanke uitgedoof is. Môre gaan hy oorproppe koop. Die apteek behoort te hê.
Thiam sien hoe sy pa se kop statig na ma Sandra draai. Dis bedoel as Å‰ vermaning om nie weer te kla nie. Daar was al baie baklei in die huis oor die vreemde karakters en abstrakte prente teen sy muur. Ma ryg voortdurend die lewenslesse van haar outydse kinderdae uit. Dis net Å‰ fase, trek Pa altyd party. Fase of te nie; dis sy kamer waar hy tuis voel. Behalwe vir die gesuis in sy ore die afgelope paar dae.
“Dis dalk jou ore. Ek sal Å‰ afspraak maak by Å‰ dokter.”
Hy is seker dit het begin net na die mierekwessie. Ma se gekla oor die swart miertjies het die hele gesin meer geïrriteer as die indringers self. Sy het die miere gedurig vermaan dat dit haar huis is en nie hulle eetplek nie. Om te probeer help, het hy voorgestel dat sy op die internet vir rate moet soek, om van dié spesie ontslae te raak. Å‰ Dag later het die resep op die kombuiskas gelê. Meng Numatisoon en Botakisbis met kookwater en gooi dit in Å‰ piering. Waar kry mens die vreemde goed te koop? Dis onskadelik vir mense, het Ma vir Pa beloof, wat fronsend die gif mengwerk bekyk het. Ma het ook gereken dat Isa te klein is om op die kas by te kom. Thiam het stil na hulle geluister. Isa is amper drie. Sy weet hoe om Å‰ stoel nader te trek as sy iets bo-op Å‰ kas wil hê. Aangesien dit onskadelik is, het hy sy kommentaar vir homself gehou.
“Hoor julle nie Pofpoot se geblaf nie?” Lourens kom sleepvoet in. “GÅ‰ mens kan slaap nie. Môre moet ek heeldag krieket speel.”
Luper kom Å‰ rukkie later terug. “Ek sien niks vreemds nie. Het my verbeel daar’s beweging op die muur, maar toe ek om die hoek stap, was daar niks. Vat die hond nou uit.”
Thiam weet sy hou nie van hom nie. Hy kan haar ook nie kwalik neem nie, want hy is nie die grootste kommunikeerder in die klas nie. Hy doen eerder sy eie ding. Pouses is dit hy en hy alleen. Die ander seuns pes hom altyd. “Loser “ of “Sissie, tissie”, noem hulle hom. Die feit dat hy altyd met Å‰ snork omdraai en wegloop, irriteer hulle grensloos. “Chill,” antwoord hy Heidi se kortaf antwoord.
Thiam word net ná middernag wakker. Hy het lanklaas so vas geslaap. Die oorproppe werk. Hy haal dit uit en hyg na sy asem. Die gedruis dring sy skedel binne, veel harder as gewoonlik. Die storie raak nou vergesog. Hy stap kombuis toe om iets te ete te soek. Toe die lig die vertrek sigbaar maak, trek hy sy asem op en lig sy wenkbroue. Wat het hier gebeur? Die kombuiskaste is oop. Suiker, vrugte en lekkernye lê oor die vloer gestrooi. Ma gaan Å‰ asmapomp nodig hê as sy dit sien. Dit tref hom dat dit stil is; geen klik-klak-geluide nie. Die gordyntjie wapper. Dit kan tog nie die wind wees wat die chaos veroorsaak het nie, dink hy terwyl hy soontoe stap en die venster toemaak. Met die omdraaislag, kyk hy in groot ovaalvormige oë en kake vas!
Thiam sak teen die muur af vloer toe. Hy kan nie hardloop nie. Geen spier in sy lyf wil beweging voortbring nie, behalwe dié wat sy ooglede oophou. Sy longe sukkel om suurstof te verwerk. Hy is by sy bewussyn, want dit wat voor hom op die wasbak staan, is ‘n realiteit. Å‰ Tamaaie mier! Die voelers dryf onrustig deur die lug. Die knypers is oopgetrek. Thiam snak na sy asem, hyg dit diep in sonder om oogkontak te verloor. Dis asof daar Å‰ duisend klein venstertjies oop en toe skuif in die monster se groot oë. Toe kom die eerste klik-klak-taal.
“Hier was Å‰ soet sappigheid in pierings die afgelope tyd. Dít het ons groter laat word.” Trots lig die monstermier sy twee voorste pote asof hy spiere wil wys.
Hy met sy groot mond. “Dis nie ek nie. Ek sweer. Dis my ma.” Hy betig homself omdat hy soos Å‰ lafaard klink. Wat moet hy anders sê? Daardie knypers kan sy lyf vir ewig skend.
“Soet sap, sê jy?” Skielik verstaan Thiam. “Ek het verlede week die ligte vloeistof in die ou waterhouer gesien. Gedink dis aanmaak-koeldrank en het dit so ewe verdun. Dit was soet, as ek nou terugdink.” Hy kyk met Å‰ glimlag na die benerige besoeker. “Dit het seker my gehoor aangetas. Dis hoekom ek julle kan hoor en verstaan.” Thiam voel verlig. Daar is niks met sy brein verkeerd nie. “Is baie miere van jul kolonie dood? Luister man, ek is…”
“Nee, inteendeel, ons is massief. Daar is nou baie jaloesie die afgelope tyd, want almal wil groot wees. Selfs die honde is bang vir ons.” Die beteuterde laggie pas nie by die groot liggaam nie. “Ons wou Å‰ klomp sap kom soek, sodat almal kan eet, maar net die klein miertjies kon nog inkom deur die barste en vensterrame. Ons volgroeides moet wag tot hier Å‰ venster oop is, soos vanaand.”
“Thiam,” en hy raak met sy vinger aan die voeler. “Jis, dis cool. Ek praat met Å‰ mier. Is jy manlik of vroulik?”
“Vroulik. Å‰ Werker. Die manlike miere wag vir paring. Wil jy kom kyk waar ons bly? Jy sal dalk bietjie sukkel, maar ek sal jou deurstoot in die gange. Ons moes alles vergroot vir ons groter lywe.”
“Ek weet nie. Dalk is dit Å‰ lokval. Julle kan my versmoor of doodmaak.”
In die hoek van hul tuin, drie meter van sy ouers se slaapkamer, is die opening na die mierkolonie. Die plantegroei is dig en die opening effens onder Å‰ bos. Dis goed so, dink Thiam, anders kan Pofpoot maklik hier inval. Hy begin twyfel.
Skielik praat Å‰ nog-groter weergawe mier agter hulle: “Wat doen jy, Kripa?”
Thiam kruip op sy maag deur die tonnels, sy elmboë help om te beweeg. Hulle beweeg weg van die oppervlak-skag af en by verskeie kamers verby. Sy oë het aangepas by die donkerte. In sommige kamers sou hy kon inpas as hy plat lê. Groter miere sit in Å‰ hoek en kyk na hom, hul oë weerkaatsende poele. Ander kamers is klein; hy kan kwalik deur die opening loer.
Die soldate tree terug en maak hulself plat teen die wande. Å‰ Benoudheid versnel Thiam se hartklop. Wat het hom besiel om hier rond te kom kruip? Hy moet so gou moontlik hier uitkom.
“Hoekom soek julle dan nog groeistof as dit Å‰ probleem is?”
Thiam begin die situasie geniet. Hy kan die emosie in hulle bewegings en oë begin raaksien. “Oukei. Kan dit verstaan. Ons sal Å‰ paar ooreenkomste moet maak voordat ek nog groeistof voorsien.”
Met Kripa as medewerker, is Thiam se lewe nou opwindend. Skynbaar is koningin Tritis ook tevrede met Thiam se dienste. Hy het Å‰ meester-liegbek geword; vir sy ma vertel dat ander kinders se ouers ook sukkel met miere. Ma kry die chemiese middels van Å‰ vriendin wat in Å‰ laboratorium werk en dit van die handelaar self bestel. Die vriendin het ook die gif met sukses aangewend.
Soos Gerjan Å‰ paar dae terug, toe hy die boelie met opset getart en pawiljoen toe gehardloop het. Die swaap het om die hoek gestorm en Kripa het op hom gespring. Hy kyk gereeld na die video wat hy op sy selfoon afgeneem het. Gerjan het sy vriende bleekvel vertel van sy onderonsie met ‘n reuse spinnekop. Thiam glimlag. Hy het dit so geniet toe die spul Gerjan uitgelag het.
Lourens het ook deurgeloop. Sy windgat broer is eintlik Å‰ mamma-seuntjie. Kripa het opdrag gekry om een nag teen sy muur te sit. Thiam het die gordyn sag oopgeskuif sodat die straatlig op Kripa skyn. Thiam het Å‰ toutjie gespan en van agter die lessenaar een van Lourens se prestasiebekers op die houtvloer laat val. Arme Lourens. Hy weier om weer in sy kamer te slaap. Pa is al erg geïrriteerd met die seun van hom.
Kripa het hom al baie van die miere-wêreld geleer. Van die koningin se belangrike rol in reproduksie en manlike miere wat doodgaan na paring. Thiam het self ook opgelees oor miere en Kripa was verstom dat daar na bewering meer as 10 000 soorte spesies is. Soveel as wat daar in hul kolonie bly. Wat hy nog nie vir Kripa vertel het nie, is dat die koningin die geslag van haar nageslag beheer of bepaal. Bevrugte eiers produseer wyfies. Onbevrugte eiers ontwikkel in mans wat nie werk doen nie en â€‹â€‹uitsluitlik bestaan om 'n maagd-koningin te bevrug. Die koningin produseer duisende werkers deur 'n chemikalie af te skei wat ovariumontwikkeling in die vroulike larwes verswak. Maagd-koninginne word slegs geproduseer wanneer daar genoeg werkers is om die kolonie uit te brei. Sou Kripa weet hiervan?
Vroegoggend maak Thiam sy venster vir Kripa oop. “Ek het Å‰ spesiale opdrag vir jou.”
Thiam lag sinies. “Daar is Å‰ gesegde wat sê: Kyk na die miere, luiaard, en word wys. So, ek is lui en ek kyk na die miere om wysheid vir die toets te kry.”
“Ek het Å‰ ooreenkoms met jou koningin dat jy enige iets sal doen.” Thiam kyk neus-in-die-lug af na Kripa. Toe sy nie reageer nie, praat hy voort: “Ek het gesien waar die onderwyser die vraestelle toesluit. Jy moet een vir my gaan uithaal.”
Heidi Rennes kyk teen Thiam se rug vas. Sy het nog nooit erg aan hom gehad nie. Hy lyk altyd belangeloos en emosieloos; hou hom altyd eenkant. Sy het hom nog nooit by na-skoolse funksies gesien nie, wel gereeld slenterend in die dorp met sy swart klere en oorbel. Vreemde karakter. Selfs Pa Steve het gesê dis moeilik om te dink dat die wese in die sagmoedige Luper se huis grootgeword nie. Dalk is hy onseker van homself. Hy is eintlik Å‰ aantreklike ou met sy blas vel en donker bos hare. Hy het beslis sy pa se Portugese gene ge-erf.
Å‰ “Yes!”-uitroep in die skoolbank voor haar, trek haar gedagtes terug na die hede.
Hy trek sy mond in Å‰ effense glimlag en draai summier om.
“Ek gee nie om wat sy sê nie,” skree Thiam. Hy sien hoe Kripa se venster-oë verdonker. Die volgende oomblik ril Å‰ gil deur sy ore.
“Wa… wa… wat's dit die?” vra sy pateties.
“ ‘n Mier. Wat anders?” Dan neem die sadis in hom oor. “ Å‰ Groot mier wat jou strot sal áfknyp as jy moeilikheid maak.”
“As jy jou bek oopmaak, sit ek Å‰ duisend van hulle op jou. Verstaan jy my?”
Thiam gluur haar aan. Sy is eintlik ‘n mooi meisiekind. Hy moet eendag Å‰ blondekop-vrou vat. Saam met sy blas gelaat, kan hulle Å‰ mooi prentjie maak. Hy skud sy kop. Van wanneer af is hy begaan oor meisies? “As jy stilbly, sal ek reël dat Kripa jou help met sekere goed.”
“Nee.” Sy tik met haar voorvinger op sy bors. “Wees jý eerlik met jouself. Was jy voorheen so oneerlik en Å‰ boelie?”
Thiam stap mismoedig by hul tuinhekkie in. Kripa raak opstandig. Daar was nog iets wat hulle moes bespreek het voor Heidi alles opgevoeter het. Dalk was hy nie versigtig genoeg met sy skielike gemaklike lewe nie. Sou iemand anders ook agterdogtig begin raak het, soos Heidi? Nou sal hy wragtig moet neusploeg in sy boeke vir môre se toets. Dit was nogal lekker om almal se verwondering te absorbeer. Wie weet, dalk kan hy steeds wys hy is nié Å‰ dum-punk nie?
“Haai, Ma,” groet Thiam die volgende middag. Dit is honger middae soos die dat hy bly is sy ma werk nie buitenshuis nie. Ten minste wag daar Å‰ lekker bord kos na skool. Dis haar korrel-oog op hul huiswerk en leerdery wat hom sooibrand gee.
Rotte! Hy moet die buitekamer vir Kripa oop los. Thiam roep en soek, maar Pofpoot reageer nie. Hy is nie in die buitekamer nie. Å‰ Ontstellende gedagte flits vir Å‰ sekonde deur se brein. “Nee,” fluister hy. Hulle sal nie. Die onrus wyk nie. Thiam stap na die hoek van die tuin. Miskien sal Kripa weet.
Naby die miernes se opening grom Å‰ gil uit sy maag, met sy hand wat millisekondes daarna die klank smoor. Hy strompel agteruit en val oor sy eie voete. Dit is net Pofpoot wat daardie spesiale powwerige pootjies het. Een daarvan lê by die ingang van die miernes!
“Hulle is te vinnig. Dis te moeilik. Hierdie stukkie vleiserigheid sal ons lank hou. Ten minste is almal vir Å‰ verandering rustig. Die sappigheid gee energie en lewenslus. Selfs ek het siek begin voel van hongerte.”
Die nag is donkerder as gewoonlik. Op Å‰ stadium het hy Kripa by die venster gehoor. Vir nou wil hy Å‰ blerrie mier nie naby hom hê nie. Miskien moet hy sy pa aanmoedig om gif in die gate te gooi om die kastige molle dood te maak. Thiam skuif regop. Dis van Ma se simpel google-gif wat die goed gegroei het. Netnou word hulle so groot soos olifante as Pa gif uitgooi. Wat is dit in ma se brousel wat die groei veroorsaak het?
“Daardie goed wat my ma gemeng het... Ek moet weet wat daarin is.”
“Ek’s in Å‰ poefspul, Heidi.” Sy stembande tril te skril; Thiam besef hy klink soos Å‰ histeriese meisiekind. Kalmer verduidelik hy van Pofpoot se lot. “Boonop was Kripa vanoggend hinkepink by my. Die miere se spiere raak stywer en in hul slimmigheid reken hulle dis die groeistof se skuld. Die koningin is woedend. Ek moet Å‰ plan maak, reken hulle.”
“Nee,” roep Thiam ontsteld uit. “Hulle dreig om Isa aan te val. Hoe moet ek haar heeldag beskerm, hé? Ek sal my ouers moet vertel. Daar sal nie Å‰ klein venstertjie mag oop wees vir die res van ons bestaan nie. Ek sal aan iets moet dink.”
“Die koningin soek Å‰ middel om hulle spiere te herstel en wat die hongerte wegvat.”
“Miere het tog net Å‰ sekere leeftyd. Hulle sal almal een of ander tyd vrek.”
“Die koningin mag nie vrek nie. Sy kan Å‰ paar jaar leef vergelykend met Å‰ paar weke of maande van die ander.”
Heidi skud haar kop. “Laat hierdie vir jou Å‰ les wees. Jy’t gedink jy’t die engel aan die vlerk beet, maar toe het jy eintlik die duiwel aan die stert beet.”
Steve Rennes sit aandagtig en luister. Hy staan op en haal Å‰ voosgebruikte boek van sy rak af. “Numatisoon en Botakisbis, sê jy. Kom ons kyk na die kombinasies met ander grondstowwe.”
Thiam sak terug in die diep leerstoel, sy oë stip op Steve. Dit vat lank. Té lank. Hy is bekommerd oor sy familie. Eers byt hy sy onderlip vas. Dan skuif hy rond op sy stoel. Blaas sy asem Å‰ paar keer hard in en uit.
Toe hy opkyk, maak hy oogkontak met Heidi se kwaai oë wat hom waarsku om nie sy mond oop te maak nie. Sy bui sak dadelik. Meteens wens hy sy lewe is so ongekompliseerd soos hare. Selfs toe sy weg kyk, bly sy blik op haar. Heidi is fyn gebou. Mooi gelaatstrekke. Haar ligblou oë kyk diep. Hoekom sien hy haar nou eers raak? Sy lyk so sonder vernis. Dit is Å‰ meisie wat hy graag sou wou uitneem. Selfbewus laat sak hy sy oë as Heidi na hom kyk. Sy wonder seker hoekom hy haar so aangaap. Hy wonder ook.
Thiam en Heidi wip van skrik toe Steve hard op die boek klap. “Het jou, Stoutgat.” Hy kyk met ‘n glimlag op. “Die chemie is Å‰ wonderlike taal; daar is altyd een of ander verrassing.”
“Numatisoom is die soet smaak waarvan die miere hou, dit gee eintlik energie en krag. Maar as Numatisoon in aanraking kom met kalk, wat ons baie in ons water het, stimuleer dit Å‰ groeihormoon. Dit is nie getoets nie, maar ek vermoed dat dít die miere se groei Å‰ hupstoot gegee het. As jou ma die verhoudinge verkeerd het, sal dit die gifdeel, Botakisbis, oordonder.”
“Ek kan vir jou Å‰ mengsel maak wat hulle gaan uitroei, Thiam. Van hierdie spesie moet ons so gou moontlik ontslae raak.”
“Daarom gaan jy jou ouers dadelik inlig. Julle sal vir Å‰ week moet weg. By iemand intrek of in Å‰ gastehuis gaan bly.”
Die motorhuisdeur staan oop, sien Thiam toe hy honderd meter van die huis is. Dis vreemd, Pa is nooit so vroeg tuis nie. Å‰ Geskree en glas wat breek, bring Thiam se lyf in beweging. Iemand val sy pa aan. Kapers?
Thiam snak na sy asem toe hy klik-klak-woede hoor. Pa se wriemelende lyf word teen sy bakkie vasgepen deur te veel swart pote. Twee stelle knypers is doenig by sy hand wat Å‰ graaf vashou. Thiam besef hy moet iets doen toe sy pa van pyn-uitroep toe die knypers sy vlees binnedring. “Staak dit!” klik-klak Thiam. Hy gryp die graaf as die miere se fokus na hom skuif. “Gaan terug na jul nes, anders vernietig ons die hele kolonie.” Hy is woedend. Of bang? Die adrenalien gee hom waagmoed. Die graaf in sy hand is reg om te tref. “Voertsek!”
Met oop knypers retireer almal stadig, behalwe een soldaat wie se knypers naby sy pa se slagaar oopgetrek is. As hy die mier met die graaf klits, gaan hy sy pa ook tref. “As jy my pa seer maak, kry julle nie die medisyne vir jul seer lywe nie,” waarsku Thiam. Sy mond is op Å‰ tuit getrek. Hy herken die mier aan die bruinerige maag, teen sy andersins swart lyf. Die merrie het vanaf die eerste dag te kere gegaan oor sy teenwoordigheid by die miernes. “Koningin Tritis het die medisyne bestel.”
Thiam trek sy asem diep in toe die mier begin retireer. Hy volg haar tot sy op die vloer langs die bakkie is. Met elke gryntjie krag in sy lenige lyf swaai Thiam die graaf afwaarts. Å‰ Aaklige swart vloeistof sproei teen sy been toe hy die mier plat moker. Thiam haal al sy woede oor die aanvalle op Pofpoot en sy pa op die swart lyf voor hom uit. Die skerp kant van die graaf kap die lyf en seningrige pote in stukke.
Thiam skud sy kop. “Ek het gelieg, dit was net Å‰ verskoning om gif vir die miere te gee.”
“Nee. Jy sal Å‰ nog groter sirkus daarvan maak.”
“Gaan pak Å‰ tas vir jou en Isa. Julle gaan plaas toe. Ons gaan nie vir Isa sê wat hier aangaan nie.”
“Lourens moet bykom. As hy uiterlik Å‰ sportheld wil wees, moet hy dit innerlik ook raak. Gaan jy oom Steve se vloeistof nou miernes toe vat, Thiam?”
“Wag, Pa. Laat ons eers sien wat die gevolge op ons erf is. Gee net Å‰ dag kans voor Pa met hulle gaan praat.”
Luper kyk kwaai op. “Hóór jy my? Jy gaan Å‰ skrikwind aanblaas as jy dit vir die vroue vertel. Ek sal met die nuwe mengsel na almal toe ry en die oplossing in hul hande druk.”
Naby die nes, voel Thiam of sy spiere in ‘n spasma trek. Daar is Å‰ ongedurigheid onder die enkele miere wat wag staan. Hulle kake trek oop toe hul hom sien. Een se been hang slap. Hy hoor hoe Kripa se naam deur die tonnels aframmel.
Thiam probeer rustig terugstap, maar hy is op sy hoede en loer kort-kort agtertoe, vir ingeval Å‰ mier hom van agter bespring.
Thiam glip in sy kamer in. Vir homself het hy Å‰ teelepel van die mengsel uitgehou. Hy hoop dat dit sy gehoor sal normaliseer. Å‰ Klik-klak-gesprek wil hy nooit weer in sy lewe hoor nie.
Daar is nie Å‰ gaatjie waar Å‰ monstermier die huis kan binnekom nie; hy het daarvoor gesorg voor hy die agterdeur toetrek. Vir die res van die oggend by die skool, kan hy ontspan, totdat hy vanmiddag moet kyk wat by die mierkolonie aangaan.
Heidi is reeds by die skool toe hy opdaag. Hy voel opgewonde om haar te sien. Hy sal haar wys dat hy maniere het; dat hy Å‰ meisie goed kan behandel.
Sy trek haar gesig in Å‰ frons. “Wat het gebeur? Was jou pa kwaad?”
Thiam vertel haar van die aanval. “Pa is oukei. Ma het Å‰ bumpy ride gehad.”
Sy grou Å‰ spieëltjie uit haar tas en hou dit voor hom. Å‰ Glimlag speel om haar mond.
Die humor op haar gesig lei tot Å‰ behoorlike leivoor-frons. Sy lippe trek weg van mekaar in Å‰ glimlag, om net so blitsig weer toe te klap. Sy oë is oopgesper. Hy hou weer die spieël voor hom en trek sy lippe weg. Thiam kyk vas in twee groot voortande. Groter as gewone groot.
Besoekers tot datum: 13590