Sondagmiddag twaalfuur sit ek plat op die sypaadjie in die parkeerterrein oorkant die Kalahari Sands.
Maar die mooi aan weerskante van die suisende bande oor die gruis praat te hard en in stille eerbied aanbid ons die land.
Na die tyd is ons kenners van gediertes en uit dankbaarheid klink ons 'n laaste bier. Al wil Absalom die City Boy met mening op 'n dak klim om net één sms vir die meisie in Windhoek te stuur.
Ek deel die stort met motte en onbekende goggas en 'n eksotiese sprinkaan met 'n verweefde kunswerk in sy ragfyn vlerke.
En van daar af is alles 'n droom. In die bloedige son is vreemde wetenskaplikes vereer vir die gehol agter torre aan. Daar is geëet en gedrink en rondgewys en met verwondering gekyk in watter anderste wêreld dié Gobabebbers bly.
Toe ons wegry, het ons vir lank halflyf by die vensters uitgehang om vir Helen te waai en te waai en 'n laaste verlangende kyk oor die Namibsand te gee.
En ons was stil, want ons het stukkies van ons siele daar agtergelaat in ruil vir die stukkies wat ons daar langs die Kuiseb opgetel het.
Al is ons 'n boer en 'n plaasmeisie, 'n city boy van Oshakati, 'n drywer van Khomasdal, 'n Ingilsman wat kaarte verkeerd lees, 'n afgetrede ambassadeur of 'n Duitse Afrikaner met 'n liefde vir macaroni.
‘Habba, habba,’ is al wat hy uitkry toe ek vra hoe dit gaan. Ek sien die man is nie lekker nie en laat kom suikerwater. Eers toe die geelheid sy stram wange verlaat, kan ek uitvind wat pla.
Of so het ek geglo totdat ek Vrydag, van alle plekke op ‘n oondwarm dag in die RY by die BANK in die MIDDESTAD moes gaan staan.
Ha-ah, skud mnr. Freeman vriendelik dog ferm sy koel kop en verduidelik vir die stem aan die ander kant hoe dit nou eintlik werk. En jou werklik, die magtige Suid-Afrika staan terug, sien die lig en gee in.