Mure (deel 2) | SkalkSkryf
Familiefees 2014 »
Mure (deel 2)
Die storie van Louwie se muur word voortgesit.
Hy staan op sy muur van twaalf uur die nag tot ses uur die Saterdag oggend. Vandag gaan hy strand toe saam met sy maters, meisies toe. Hy kyk hoe die son opkom. Hy sien hoe die nuwe wagte aangemarseer kom om hom af te los. En toe verdwyn hulle skielik in ´n swart waas. Hy hoor hoe sy geweer op die beton ver onder hom val. Die negentienjarige, hormoongedrewe soldaat se laaste gedagtes was moontlik aan die kaal meisies wat op die strand vir hom lê en wag, en toe volg hy sy geweer na benede, kop eerste.
Toe hy wakker word lê hy in ´n spierwit bed met die mooiste witgeklede meisies met engel gesiggies rondom hom. Hy dog hy is in die Hemel.
Hy is toe nie. Hy lê en pyn in ´n hospitaal. Die dokter staan met ekstraal plate in sy hand en bestook hom met vrae: Kry jy greeld sulke floutes? Het jy aandete gehad voor jy op wag gegaan het? Ly jy aan epilepsie? Suikersiekte? Hoogtevrees? Het jy gesuip voor jy op wag gegaan het? Enige hartkwale? Pa se hart, Oupa se hart? Beroertes in die familie? Senuwee toestande en selfs sielsiektes word sy voorgeslagte nie gespaar nie. Einde ten laaste stoot hulle hom weer terug teater toe en neem nog plate, die keer van kop tot tone en vind weereens gaan skade aan sy lyf nie. Om breinskade op te doen met so ´n val moet jy in die eerste plek meer as twee breinselle hê. By gebrek aan te veel grysstof word hy dié skade gespaar.
Ek is gatvol vir die Army, ek wil huis toe gaan, sê hy vir die dokter.
En skielik bevind hy hom weer op ´n trein, die keer op pad na 1 Mill in Pretoria. Hy is alleen in ´n kompartement met sy groen army trommel en sy groot swart kitbag. Hoe hy daar beland het weet hy nie. Hy vrek van die pyn. Om te lê is onheilig seer en om te sit op die harde treinbanke is onmoontlik. As hy staan wil hy flou word van pyn en hulle het hom nie van pynpille voorsien nie.
Hy oorleef dit tot op Pretoria stasie, sonder kos en sonder slaap. Omdat daar niemand is om hom te help nie sleep hy sy trommel uit die trein tot op die peron, strompel terug en sleep die groot swart sak ook uit. Toe gaan lê hy op ´n houtbankie op die stasie en huil vir die eerste keer. Dit was vroeg die oggend, een of ander dag van die week, een of ander week van ´n maand wat hy nie kon onthou nie. Skuins na vier die middag daag ´n weermag verpleër op en skel hom uit omdat hy die goddelike dag voor die stasie in sy ambulans gesit en wag het. Waarom lê jy hier. Jy mors my f**kn tyd troep! Skel hy.
By die hospitaal word hy in die bed gestop. Voor vyf die volgende oggend dog hy die hospitaal word aangeval soos daar geskreeu en geskel en geraas word. Hy word uit die bed geskel en aangesê om sy gat te loop was en sy bed op te maak. So gaan dit vir drie dae. Jy mag nie lê nie, jy moet loop troep! En toe, op die vierde dag kom staan die dokter voor sy bed, kyk na die stapel ekstraal plate en beveel die suster terstond om toe te sien dat die pasiënt vir die volgende drie weke nie sy voet uit die bed mag sit nie. Hy mag nie eers op sy sy lê nie. Plat op sy rug, bene reguit. Dit blyk dat een stuk van sy pelvis afgebreek het en dit lê los van die res, terwyl die pelvis self van bo tot onder in die middel deur gekraak is. Die man is siek en behoort in erge pyn te wees, reken die dokter toe.
Hier besoek sy ma en pa hom en ry sy broer van Onderstepoort in Pretoria Noord tot by Vootrekkerhoogte met sy dikwiel fiets om vir hom ´n storieboek te bring; “Die Nege Susters” wat toe sy rug-lê dae meer draaglik maak. Nagte lê hy wakker en luister hoe die ou PF sersant in die hoek en die suster wat bedags so skel, agter die toe gordyn die katel laat kraak. Oor naweke smokkel die Sarge se vriende vir hom drank in, en in die nag woel hy en die suster die lakens ekstaties deurmekaar.
Toe is hy weer op die trein terug Bloemfontein toe. Die enigste manier om uit die Army ontslaan te word is om dood te gaan, en selfs dan sal hulle jou lyk moontlik in die lykhuis se yskass bewaar tot jou nege maande dienstyd verby is voor hulle jou sal laat begrawe. Intussen sal een of ander idioot met ´n streep of ´n ster op sy skouer elke dag op jou kom skel om seker te maak jy weet jy is steeds in die weermag en dus eiendom van die Staat.
Hy daag by Een Pantser op toe die Oumanne gereed maak om uit te passeer. Nou is dit so dat ´n Ouman wat op die punt is om huis toe te gaan, nie meer lus is vir die weermag se str*nt nie. Om inspeksie te staan grief hom oneindig. Om gereed te maak vir inspeksie maak hom die moer in, daarom doen hy dit nie. Hy staan ook nie wag nie. Hoekom sal hy in die middel van die nag, in die reën gaan wagstaan. Die Blougatte sal dit alles vir hom doen. En so, pas na sy aankoms uit die hospitaal by die kamp, kruis sy paaie met ´n barbaar van `n Ouman, ´n groot sterk myner uit Welkom se agterstrate. “Twaalfuur vannag sal jy by die wagkamer aanmeld in my plek en jy sal my beat vir my staan,” sê hy en gluur die Blougat voor hom aan.
“Ek sal nie,” sê die Blougat dapper en loop weg. Soos ´n brullende leeu storm die Ouman op hom af, gryp hom voor die bors, tel hom van die grond af op en druk hom teen die muur vas sodat sy voete heen en weer in die lug rondswaai. “Wat het jy gesê?” brul die myner woedend.
“Ek sal nie,” herhaal die Blougat hees, maar steeds dapper. “Jy kan jou eie beat loop staan.”
Gelukkig vir die arme donder wat teen die muur hang, loop daar toevallig ´n offisier verby en dié red sy lewe, anders was hy weer terug in die hospitaal.
Uiteindelik oorleef hy die weermag. Na nege maande voltooi die Korporaal sy diensplig en keer terug na civies, ontnugter met sy medemens, effens mank en heelwat dower as toe hy daar aangekom het.
Posted in Louwie | Tagged Army, Blougat, Bluff, Roof, Weermag | 2 Kommentaar
op April 27, 2014 at 8:57 vm Joh
Nou’s die waarheid uit. Grote genugtig
op Mei 19, 2014 at 2:39 nm Son
Die laaste deel is eintlik net sad. Daar is te veel mans wat agter ‘n uniform skuil terwyl hulle dink hulle kan maak soos hulle wil.