Dit is wel die geval met ’n Wêreld sonder grense. Van Coller (1984:6) noem byvoorbeeld dat die slotverhaal funksioneel vir die siklus is omdat dit die eerste verhaal in reliëf plaas, en dat die sikliese aard van die bundel
Die resepsie van ’n Wêreld sonder grense belig ook ’n ander kwessie oor die kortverhaalsiklus. Aucamp (1984:12) noem in sy resensie van die teks ’n aantal voorbeelde van “aaneengeskakelde kortverhale” in die Engelse en Duitse letterkunde, onder andere Winesburg, Ohio van Anderson en Dubliners van Joyce. Alhoewel Aucamp nie spesifiek die term gebruik nie, beskou teoretici van die kortverhaalsiklus hierdie twee Engelstalige kortverhaalbundels as voorbeelde van die kortverhaalsiklus. Aucamp is egter huiwerig om ’n Wêreld sonder grense met hierdie vorm te verbind, aangesien die spanning tussen outonomie en koherensie in Strachan se teks anders is as in dié van Anderson en Joyce:
Volgens Bruwer (2003:5) is “[e]enheid versus outonomie [...] ’n konsep wat byna sonder uitsondering deur alle ondersoekers van siklusse aangeraak word, hetsy dit op kortverhaal-, poësie- of prosasiklusse betrekking het”. Hierdie eienskappe en moontlikhede van die kortverhaalsiklus word in die volgende afdeling breedvoerig bespreek. Soos duidelik blyk uit die verskillende uitsprake oor ’n Wêreld sonder grense, kan daar wel afgelei word dat die term eenheidsbundel nie geskik is vir tekste waarin die spanning tussen outonomie van die korter tekste en koherensie van die groter geheel so sentraal is nie. Gevolglik word die term kortverhaalsiklus vir hierdie tipe tekste gebruik.
Omdat daar die afgelope ruk ’n aantal tekste verskyn het waarin die kwessie van outonome korter tekste in ’n groter geheel ’n rol speel (opmerklik as produkte van skryfskole aan universiteite), is dit ook nodig om ’n ander moontlikheid van skakels tussen tekste hier te belig.
Die beweging in die rigting van die roman se groter omvang word verder onderstreep deur die delikate wyse waarop van die verhale by mekaar inhaak. Só leer ken ’n mens in “Proviand” die man van die vrou in “Piekniek in die park” wat nie van haar gestorwe kind kan afskeid neem nie, terwyl die klein sigeunerdief in eersgenoemde verhaal terugkeer as ’n wrokkige trekarbeider in ’n later verhaal. Dit is egter veral in “Die konsert”, “Het begin” en “Witbroodjie”, wat gesamentlik die verhaal van ’n suksesvolle konsertpianis en haar dwelmverslaafde broer vertel, waarin die samehang besonder sinvol is.
Ek het aanvanklik gedink ek gaan die boek so struktureer dat élke storie in die boek ’n verbintenis het tot een of ander storie in die boek sodat dit amper ’n sirkelbundel is, maar op die ou einde het ek daarteen besluit. So ek het maar net soos wat die gier my gevat het ’n ou karakter gebruik, of iemand met wie ek nog nie klaar was nie weer êrens anders ingedruk. (Hugo en Jaekel Strauss 2010)
’n Soortgelyke geval kan gevind word in Grové se bundel Jaarringe, waarin die Kersverhale sterker met mekaar skakel as met die res van die bundel (Smuts 2003). Ook in Breyten Breytenbach se bundel Katastrofes (1964) is daar ’n aantal verhale wat baie nouer by mekaar aansluit as met die res van die verhale in die bundel.
Uit hierdie oorsig is dit duidelik dat outonome kort tekste op ’n verskeidenheid wyses met mekaar kan skakel en dat elk van hierdie beginsels ’n ander impak op die koherensie van die geheel het. In die geval van die eenheidsbundel bestaan daar skakels tussen die verskillende verhale wat veroorsaak dat die bundel ’n bepaalde geheelindruk skep op grond van die tema of motiewe wat in die teks aan bod kom. In die kortverhaalsiklus is die skakels tussen die verhale meer prominent en word die interpretasie van die enkelteks beïnvloed wanneer dit binne bundelverband gelees word. In die geval van die kortverhaalreeks kan die effek soortgelyk wees aan dié van die eenheidsbundel óf die kortverhaalsiklus, veral as die reeks binne ’n enkele kortverhaalbundel aangebied word. Die kortverhaalreeks beïnvloed egter nie noodwendig bundeleenheid nie (ook omdat opeenvolgende tekste in ’n reeks nie noodwendig in dieselfde bundel voorkom nie), hoewel verhaalreekse dikwels in eenheidsbundels – waarin die eenheid op ’n bykomende aspek van die hele bundel berus – voorkom.
In die Afrikaanse letterkunde kan die volgende tekste benewens ’n Wêreld sonder grense ook as kortverhaalsiklusse beskou word: Barnard se Duiwel-in-die-Bos, Phillips se Sewe-en-sewentig stories oor ’n clown en Herfsverhale, Pelser se Soveel nagte plotseling, Weideman se Die donker melk van daeraad, Botha se Groot vyf, en ook ’n aantal onlangse tekste, insluitend Die dag toe ek my hare losgemaak het (Brümmer), Alle paaie lei deur Die Strand (Fourie), In die mond van die wolf (Venter), Op reis met ’n hond (Kemp) en Die sneeuslaper (Van Niekerk).