In die tagtigerjare is die Andrew Murray-prys op Wellington ingestel en die heel eerste prys is deur iemand anders gewen. Berta was boos. Sy het respek gehad vir die wenner, maar het gereken my bundel Leviet en vreemdeling (Tafelberg) het dit verdien. Sy het met haar baas Willem gaan praat en hulle het besluit om die Credo-prys in die lewe te roep: daardie tyd al vyfduisend rand plus ’n pragtige geraamde commendatio. Die Murray-prys was ’n medalje.
Natuurlik het ek die heel eerste Credo-prys gewen met Anna M Louw en nog ’n paar beoordelaars. Berta het my verseker dat sy niks met die beoordeling te doen gehad het nie. Maar ek glo sy het tog ’n woordjie laat val. Ek was egter baie dankbaar. Berta het agter die kateder gaan staan en die commendatio gelewer. Ek sien haar nou nog by die glansgeleentheid, hoe sy praat, tussen twee groot kerse, in haar vaste stem. Ek het later die Andrew Murray-prys aanvaar, maar vir my het dit nie naastenby dieselfde gevoel gehad as die Credo-prys nie. Jammer dat die Credo-prys saam met die firma se destydse struktuur gesterf het.
Oor hierdie hele proses sou ek liewer swyg, maar dis ongelukkig onverbiddelik deel van die afloop van my en Berta se verhouding. Ek het my vir Berta se onvergenoegdheid begin vervies, eintlik ook maar vies vir myself dat ek my midde-in die onverkwiklikheid bevind het. Daarby het sy haarself begin terugtrek. Dinge tussen ons was nooit weer dieselfde nie. Dinge tussen ons (ek en Rina) en die ander gay vriendin ook nie. ’n Liefdesdriehoek is ’n emosionele slagveld, ’n verwoester soos ’n tornado, soos Barry Hough eendag vir my gesê het.
Op ’n keer het ek haar by haar woonstel in Kloofnekweg gaan haal en ons was albei bitter oor wat die Regering weer aan die aanvang was. Net daar besluit ons ons sou beter regeer as hulle en hulle almal in die pad steek en sommer ’n paar van hulle hang ook.
Ná die breuk het ons nog af en toe met mekaar kontak gehad. Berta het my gebel toe Juffrou Sophia vlug vorentoe verskyn het. Sy was baie alleen. Vir ’n tyd lank het Rachelle Greeff haar soggens werk toe opgelaai. Later het sy afgetree en by haar suster ingetrek nadat sy ’n ernstige operasie oorleef het. Sowat ’n jaar voor haar dood het ek ’n brief van haar ontvang. “Izak, waar het ons goeie tye heen verdwyn?” het sy gevra. “Ek ween oor soveel dinge. Jy het mos geskryf van Calvyn dat die are langs sy slape dik geword het. Ek kyk nou myne so … maar dis darem bedek! Waar is die dae toe ons saam oor jou verse gepraat het? En oor ander digters? Dat ons saans om die tafel gesit het, ek by jou gesin. En ons etes by die Here XVII smiddags, soms ook met Danie (van Niekerk). Ek troos my aan Goethe: ‘Der Tat is alles, nicht der Ruhm.’ En: ‘Ich kenne mich auch nicht und Gott soll mich auch davor behüten.’”(Ek ken myself nie en mag God dit verhoed dat ek sou.)
Op ’n dag in September 1997 het ek gelees dat Berta ná breinbloeding oorlede is, en ’n soort Wehmut het soos ’n sagte miswolk wat wou breek oor my kom lê. Op my rak het boeke gestaan waaraan ons lank gewerk het. Ek het Jerusalem na Johannesburg ook aan haar nagedagtenis opgedra.