Versindaba sekstoerisme Archives : Versindaba
Posts Tagged 'sekstoerisme'
Desmond Painter. 'En die skrapse klimaks aan die einde van elke nag.'
Hier volg 'n lusmaker uit Catherine du Toit en haar medewerkers se vertaling van Michel Houellebecq se gedigte, Tagtig gedigte en twee essays, wat in hierdie dae op die rakke behoort te verskyn. Die boekbekendstelling vind vanaand in Stellenbosch plaas; sien die besonderhede hier.
Diegene wat al Houellebecq se romans gelees het, veral Platform, sal weet dat sekstoerisme nogal 'n terugkerende motief in sy werk is. Dit is 'n komplekse tema: 'n mens is nie altyd seker of Houellebecq se uitbeelding van die konsumpsie van nie-Westerse liggame deur die Westerse toeris as kultuurkritiek of 'n vorm van kulturele bevryding, 'n soort gesekulariseerde verlossing in vleeswording in en deur die Ander, gelees moet word nie. Miskien iets van beide, afhangende watter teks van Houllebecq jy lees…
Die seksuele stelsel in Martinique – Michel Houllebecq
Daar is 'n witterige agtergrond bewimpel
Waarteen mense kan leef en hulle lywe liefkoos
Ons is nie met vakansie om te dink aan die dood nie
In 'n liberale sisteem, tussen al die basters
En onder causarinas, sweet die velle
Die dag is uiters wit, ons besmeer onsself met olie
Ons organiseer speletjies, die publiek is gewillig
En snags eet ons skilpadtjops.
Ons moet 'n orgastiese onderhandeling beplan
Sodat elkeen kan pret hê, dit op video vaslê
Die vryery, sarongdanse
En die skrapse klimaks aan die einde van elke nag.
So ruil die mense slym uit
Voor alles weer weggepak word in veseltasse,
So bevestig hulle hul status as vrye wesens
En hulle uitgekalfde, verhandelbare menslikheid.
Tags: Martinique, Michel Houellebecq, sekstoerisme
Posted in Binneblik | Comments Off on Desmond Painter. 'En die skrapse klimaks aan die einde van elke nag.'
Andries Bezuidenhout. Auguste Comte en sekstoerisme
Van die boeke van Michel Houllebecq wat ek tot nou toe gelees het, het ek die meeste van Platform gehou. Lanzarote was interessant, maar eerder weens die vreemde kultus wat daarin beskryf word. Beide Atomised en The Possibility of an Island is grootse idees, wat op 'n manier by mekaar aansluit, maar het nie vir my die menslike tekstuur wat in Platform te vinde is nie. Dalk is dit maar omdat ek Platform eerste gelees het.
Vir my as sosioloog is Houllebecq deels interessant omdat daar 'n invloed van Auguste Comte (in die prent hier bo) op sy werk blyk te wees. Ek dink hy haal Comte direk aan in Atomised of Platform. Die futuristiese elemente in Atomised vat Comte se siening van die ontwikkeling van menslike samelewings in sekere stadia 'n stappie verder, iets wat uit die mode is in tye waarin die geskiedenis as nie-lineêr gelees word.
Ek het lank gelede 'n boek gelees oor die onstaan van sosiologie en die idee dat 'n mens die metodes van die wetenskappe – spesifiek statistiese metodes – op die bestudering van menslike samelewings kan toepas. Comte was 'n voorganger hiervan, maar Emile Durkheim was die eerste professor in sosiologie in 'n tyd toe die studie van samelewings, die humaniora, geskoei was op die uitlê van klassieke en religieuse tekste. Die kloof tussen sosiale en geesteswetenskappe was dus nie so groot as wat dit deesdae is nie (Die hoofstuk waarin Elizabeth Costello se suster haar toekenning van die universiteit in Johannesburg ontvang is ook nogal insiggewend hier!). Durkheim se aanstelling by die Sorbonne was 'n revolusie in die kleine, met letterkundiges en klassisiste wat bekommerd was oor die vervlakking van universiteits-curricula met die bestudering van sosiologie en statistiek.
Op 'n manier het die sogenaamde linguistiese keerpunt hierdie kloof begin oorbrug, maar veral ekonome patrolleer steeds die brug tussen letterkunde en die sosiale wetenskappe met streng formules.
Maar ek dwaal nou af. Die boek waarna ek verwys is Between Literature and Science: The Rise of Sociology, deur Wolf Lepenies. Meer daaroor hier. Lepenies ontleed byvoorbeeld die liefdesbriewe van mense soos Auguste Comte en wys hoe hulle as individue gesukkel het om buite die droë wetenskaplike register te beweeg. In Comte se geval was die liefdesbriewe aan Clothilde de Vaux. Comte was 'n wetenskaplike ateïs, maar De Vaux 'n godsdienstige katoliek, wat interne spanning vir die obsessiewe Comte veroorsaak het. Comte het op 'n stadium byvoorbeeld opgehou om ander mense se boeke te lees, omdat dit sy eie idees sou besoedel. Daar was ook 'n spieël teen die muur voor sy lessenaar. Elke keer wat hy geskryf het, het hy vir homself gekyk.
Ek kan maar net hoop en bid dat Comte se lompheid nie deur my sosiologiese opleiding onder my vel beland het nie!
Maar wat sê dit alles oor Houllebecq? Ek is nie seker nie. Die punt wat ek wil maak is dat letterkunde soms vrae vra op maniere wat dit vir sosiale wetenskaplikes onmoontlik of onaanvaarbaar is. Houllebecq pleeg vele transgressies, en het al in die hof beland oor sy sienings. Platform gaan deels oor kapitalisme se impak op menslike intimiteit, veral in die konteks van die Europese postmoderne malaise – spesifiek sekstoerisme. Hoekom verkies Europese mans byvoorbeeld vroue uit Asië, en Europese vroue mans uit Afrika? Die blote stel van so 'n vraag sal enige sosioloog in haar oggendpap laat stik.
Nietemin, met my vroeëre besoek aan die Swahili-kus kon ek nie anders as om hierdie sekstoerisme – die sogenaamde beach boy-fenomeen – op te merk nie. Die volgende gedig gaan daaroor. Dit sluit by die vorige paar bloginskrywings aan.