The Virgin Crown: verskyn op 13 Maart in Madrid, 'n dag voordat Spanje in 'n sluimering was. Ernesto Muñiz
Terwyl miljoene mense dwarsoor Europa en verder tydens die COVID-19-pandemie tot stilstand gedwing is, het sommige kunstenaars hul tyd in isolasie gebruik om werk te skep met godsdienstige beelde as 'n manier om die verhaal van die krisis te vertel. Op die strate van Madrid, graffiti-kunstenaar Ernesto Muñiz het die beeldmateriaal herbegin wat verband hou met die Onbevlekte Hart van Mary as 'n manier om die huidige situasie te interpreteer.
Die maagd se hart word 'n weergawe van die virus, die oorsaak van die wêreld se lyding. Die Maagd self dra 'n gasmasker, maar tog is haar hartseer oë, houding en kledingstukke onmiddellik herkenbaar. Hierdie beeld van die Maagd dui daarop dat ons ons vertroue in wetenskap moet plaas, ons maskers moet dra en die lyding sal verbygaan.
Sy is nie meer die ikoon wat ons roep om te bid nie, maar sy vra ons steeds om geloof te hê - hierdie keer in die wetenskap.
Hierdie beroep op die beeld van die Maagd moet veral nie verras nie. Vir Katolieke is sy die perfekte inkarnasie van lyding, hoop en liefde. Westerse kulture het lankal na die beeld van die Maagdmoeder gekyk om vertroostend te wees of om idees oor onvoorwaardelike liefde uit te druk. Dit is waarom Beyoncé het haar op die foto's ingeroep sy het byvoorbeeld vrygelaat om die geboorte van haar kinders te merk.
Gedurende die 20ste eeu, beïnvloed deur denkers soos Marx, Nietzsche en Freud, het die plek van godsdiens in die samelewing verander. Mense bevraagteken die rol en doel daarvan. Hulle het ook die diversiteit daarvan begin ondersoek, aangesien kulture idees verander en verruil het, aangehelp deur verskuiwings in geopolitieke mag, die demokratisering van onderwys en die vooruitgang in tegnologie. Die krisisperiode wat uitgeloop het op twee wêreldoorloë en die ontploffing van 'n atoombom, het die soeke na nuwe maniere van spirituele behoort vinniger gemaak.
Kuns en spiritualiteit in die Spaanse wêreld
Raquel Forner: haar uitbeeldings van die gruwel van oorlog het gelei tot vergelykings met El Greco. arte-online.net via Wikipedia
Ons werk aan 'n projek wat kyk na die manier waarop godsdiens en spiritualiteit wyer gebruik word deur vroulike kunstenaars en skrywers regoor die Spaanssprekende wêreld. Al is godsdiensbeoefening en geloof verswak, is die kulturele potensiaal vir geestelike beelde wat probeer om die fundamentele vraag aan te spreek oor watter doel ons lewens kan hê, steeds baie duidelik.
Die Argentynse kunstenaar Raquel Forner was tyd in Europa en was getuie van die tweede wêreldoorlog. in El Drama, 'n reeks skilderye wat sy tussen 1939 en 47 voltooi het, gebruik Forner 'n tradisie van godsdienstige beeldspraak om sin te maak uit die gruwels van oorlog.
Haar werke het vergelykings getref met dié van die Spaanse godsdienstige skilder El Greco danksy die kleure wat sy gebruik, asook die maniere waarop sy van haar figure in hierdie spesifieke reeks vertolk. Toe, van 1957 tot haar dood in 1988 aan skilderye gewerk wat bevraagteken wat dit beteken om menslik te wees, veral in die lig van ons uitbreiding na die ruimte.
'N Ander kunstenaar wat die potensiaal vir moderne transformasies van geestelike gevoel erken het, was die Mexikaanse kunstenaar Remedios Varo. Sy het geglo dat die ritualistiese praktyke van die beplanning en uitvoering van 'n skildery die vertroosting wat deur baie ander mense deur godsdienstige geloof gevind is, aangebied het. Verplaas deur oorlog, ontkoppel van haar familie en vriende en onseker oor die toekoms, het sy 'n persoonlike geestelike visie begin weef, gebaseer op 'n uiteenlopende reeks leringe, van Jungiaanse psigoanalise tot heksery en GI Gurdieff's Fourth Way.
'La Huida' (The Runaway) deur die Spaanse kunstenaar Remedios Varo by Mexi can Museum of Modern Art (MAN), September 2016. EPA / Mario Guzmàn
Die skildery word Varo se metode om die transformatiewe impak van die idees wat sy teëgekom het, te ondersoek. Kuns was nie 'n plaasvervanger vir godsdiens nie, soos vir baie moderniste. Vir Varo het dit 'n alternatiewe godsdienstige praktyk geword, bevry van die beperkings van gesentraliseerde, hiërargiese instellings.
Bou u eie spiritualiteit
Om te sien hoe wydverspreide sulke verskuiwings in godsdienstige geloof en praktyk in die 20ste en 21ste eeu was, hoef ons net die ongemak van pous Benedictus XVI met sulke geestelike vryheid te onthou. In 'n toespraak aan jong Duitse Katolieke in 2005 waarsku hy teen "doen-dit-self" -godsdiens, wat soms minagtend verwys word as “Kafeteria” Katolisisme of 'pick-n-mix' Christendom.
Benedictus reageer natuurlik op die wyses waarop godsdiensbeoefening oor eeue heen verander het toe dit grense tussen plekke, volke en dissiplines oorgesteek het, en waarsku dat: 'As dit te ver gedruk word, word godsdiens amper 'n verbruikersproduk. Mense kies wat hulle wil, en sommige kan selfs daaruit wins maak. ” Beide Forner en Varo het die vloeiende simboliese krag van sodanige godsdienstige evolusie selfs in 'n meer sekulêre tyd verstaan.
Tydens die huidige krisis gebruik baie mense - soos Muñiz, die graffiti-kunstenaar uit Madrid - steeds godsdienstige en geestelike beelde om ons te help om sin te maak van wat gebeur. Selfs binne die godsdiensinstellings moes die estetika van aanbidding aanpas by die huidige ineenstorting.
Ons het gesien selfies neem die plek in van die gemeente in 'n kerk in Valencia en die beeld van Virgin del Pilar via webkamera beskikbaar gestel vir aanbidding deur mense wat gewoonlik die Basilica del Pilar in Zaragoza, noord-oos van Spanje, sou bywoon.
The Guardian het 'n beeld van 'n groep Colombiaanse vroue wat bid in maskers voordat hulle kosuitdelings by Amigos Misión Colombia in Bogotá ontvang het, onder 'n verskeidenheid beelde wat wys hoe Latyns-Amerika by die krisis aanpas.
Dit blyk dat die koronavirus baie mense aangespoor het om weer 'n pleisterwerk van godsdienstige en artistieke praktyke aan te wend - om dit saam te weef om vorm te gee aan hul vrees, maar ook om hul behoefte aan kreatiewe gemeenskapsbou te oefen.
Dit maak nie saak hoe sekulêre en rasionele moderniteit of post-moderniteit soms mag lyk nie, dit wil voorkom asof ons steeds moet draai na die een of ander vorm van spiritualiteit en selfs tradisionele godsdienstige beelde om ons te help. Ons het dit nodig om sin te maak uit die wêreld rondom ons, veral as ons lewens meer gevaarlik lyk en aan die genade van 'n onsigbare en onstuitbare virus voorkom.
Eamon McCarthy, dosent in Spaanse studies, Universiteit van Glasgow en Ricki O'Rawe, dosent in Latyns-Amerikaanse studies, Koningin se Universiteit Belfast
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Hoe kunstenaars in die Spaanse sprekende wêreld hulle tot godsdienstige beeldmateriaal wend om hulself in 'n krisis te help