Die dood van nostalgie - Reisverhale - 2021
Alhoewel ek altyd graag nuwe bestemmings besoek, as ek regtig 'n plek wil hê, wil ek teruggaan, en ek besoek dikwels plekke. In Februarie het ek teruggegaan na Manuel Antonio, Costa Rica. Die laaste keer dat ek daar was, was in 2003, en ek onthou dit vir sy ongelooflike aantal ape, welige oerwoude en wye wit sandstrande. Terwyl dit weer toeristies was, sou ek nie sê dit was "oorontwikkeld" nie.
Toe ek hierdie jaar teruggekom het, was ek geskok om te vind dat die enigste ding wat ek van die Manuel Antonio kon herken het, was die strand. Die pad tussen Quepos (die naaste hoofstad) en Manuel Antonio het eens 'n enkele restaurant gespog, maar nou is dit gevoer met hotelle, oorde en oorweldigende eetplekke wat Westerse of Amerikaanse geregte bedien. Die strand, wat eens stil was, is nou vol hawkers, kosverkopers en strandparasols.
Een van die dinge wat Manuel Antonio so spesiaal gemaak het, is die park wat op die dorp se rand lê. Om daar in 2003 te kom, moes jy oor 'n riviermonding waai en deur 'n klein hek ingaan. As jy te laat in die park gebly het, het die stygende gety beteken dat jy moes swem! Nou is daar 'n nuwe ingang van die pad en 'n park sentrum. Wat dit nog erger maak, is die groot hotel wat reg langs die ingang van die park opgerig is. Die natuur se rustigheid is versteur.
Toe ek daar in 2003 was, kon ek nie vyf voete loop sonder om oor 'n dier te struikel nie. Monke was oral, en ek het hert, landkruike, voëls en diere gesien met name wat ek nie geweet het nie. Nou kon ek skaars die geluide van die ape in bome hoor en ek het nie een landkreef gesien wat nie dood was nie. Die enigste ape wat ek gesien het, was diegene wat op die strand gewag het om deur toeriste gevoed te word.
Ek was daar saam met Jess en Dani van Globetrotter Girls. Dani was nog nooit daar voor nie, maar Jess het in 2000 besoek, en ons het albei die verandering gekla. "Ons kan net so goed wees in Amerika," het sy gesê. "Dit kan Hawaii, Kalifornië of Florida wees."
Manuel Antonio het my gevra of ontwikkeling te veel van 'n slegte ding kan wees. 'N Ruk gelede skryf ek 'n pos genaamd How Travel is Sleg vir die Wêreld. Daarin het ek gesê:
"Reis is nie die mees eko-vriendelike van aktiwiteite nie. Vlieg, kruis, eet uit en ry rond, het 'n negatiewe impak op die omgewing. Die meeste mense, wanneer hulle gereeld reis, gebruik handdoeke in hotelkamers, laat die lugversorger gaan of vergeet om die ligte af te skakel. Straling rondom die wêreld in vliegtuie of om in 'n RV te ry, dra alles by tot aardverwarming. Tussen afval, ontwikkeling en besoedeling doen ons presies wat Die strand het gesê ons sal doen - ons vernietig die paradys wat ons soek. "
Een van my gunsteling reisboeke is Die strand. Ek hou te veel aan die tema van die boek. Dit gaan oor hoe reisigers, veral backpackers, na die paradys soek wat nie buite hul koppe bestaan ​​nie en hoe selfs wanneer hulle iets goeds vind, ruïneer hulle dit.
Op die pad ontmoet ek dikwels reisigers wat praat oor hoe goed 'n plek 10 jaar gelede was, maar hoe "die toeriste" dit nou verwoes het. Dit word altyd met 'n skrale superioriteit gesê, en ek haat dit. "As jy nie daarvan hou nie, hoekom is jy terug?" Sê ek vir hulle. Nou, nadat ek teruggekom het na 'n plek waar ek nie in sewe jaar gewees het nie, wonder ek of ek soos dié reisigers is. Het ek gelaas geword, of vermaak ek die verlede net?
Sekerlik, die ontwikkeling het baie goeie dinge aan Manuel Antonio gebring. Die plaaslike ekonomie spog nou dat daar baie meer werk vir plaaslike inwoners is. Daar is meer geld vir beter paaie en infrastruktuur. Die water is nou skoon om te drink. Daar is meer akkommodasie opsies vir besoekers. Die besoedeling en omgewingsvernietiging wat jy in so baie stranddorpe sien, is nog nie hier nie. Ek kan steeds in die water swem, die park is nie afgekap nie, en die paaie is nie gevul met vullis nie.
Maar wat van die hart van 'n plek? Het ontwikkeling die siel van Manuel Antonio vernietig? Ek het opgemerk dat pryse baie hoër is, en daar is baie groot hotelle wat op geen manier omgewingsvriendelik is nie. Die pad van die nabygeleë hoofstad van Quepos is nou vol hotelle, en die oerwoud wat daar was, is weg. Die meeste van my was die gebrek aan diere in die park, wat byna seker weggejaag is deur die skielike instroming van mense wat hulle vir die trofee-reisfoto probeer jag.
Ek kan nie help om te dink dat wat my liefgehad het hierdie plek verdwyn het nie. "Daar is te veel mense hier," het ek aan Jess gesê. "Dis nou te toeristies." En nadat ek dit gesê het, het ek terug gedink aan die reisigers wat ek ontmoet het en gedink het, "Ag nee. Het ek geword daardie persoon? Het ek geword wat ek haat? "Maar nou sien ek die groot punt wat die reisigers dikwels so onnodig probeer maak. Dis nie dat die plek nou sleg is nie. Wat daardie reisigers werklik ontsteld oor is, is dat die beeld in hul gedagtes verwoes is. Wat hulle onthou ... waarvoor hulle teruggekom het, is nie meer daar nie.
Die romantiese prentjie wat hulle geverf het, is weg, en daarmee hul onskuld.
Ja, daar is meer van alles in Manuel Antonio. Dit is baie meer ontwikkel, maar dit maak dit nie sleg nie. Dit beteken nie dat dit 'verwoes' is nie. Ek beveel Manuel Antonio aan reisigers aan, en ek sal waarskynlik weer daarheen gaan. Wat my regtig ontstel, is nie die ontwikkeling in Manuel Antonio nie, maar my eie verlies aan onskuld. Dit was die besef dat die romantiese beeld in my kop nie nou realiteit is nie. Plekke verander. Hulle bly nie dieselfde nie. Soveel as wat ons wil hê dat daardie plek altyd sal wees hoe ons dit verlaat het, kan dit nooit gebeur nie. Ons kan ons nooit weer in die verlede en in ons geheue terugbring nie. Die lewe is lineêr. Dit verander.
Op die ou end was Manuel Antonio nooit verwoes nie. My valse beeld van die werklikheid was, maar op die lange duur is dit net beter om plekke te geniet soos hulle is en nie te beklag oor hoe dit was nie.