Engelse platteland vanaf B-17, 1945 - Geskiedenis Podcasts - 2022
'N Uitsig oor die Engelse platteland gesien vanaf 'n B-17 wat gebruik word om die grondpersoneel 'n vlugervaring te gee na VE-Day.
Sétif en Guelma bloedbad
Die Sétif en Guelma bloedbad was 'n reeks aanvalle deur Franse koloniale owerhede en pied-noir-setmilies op Algerynse burgerlikes in 1945 rondom die markstad Sétif, wes van Konstantyn, in Frans Algerië. Franse polisie het op betogers op 8 Mei 1945 op 'n betoging afgevuur.  Onluste in die stad is gevolg deur aanvalle op Franse setlaars (dubbelpunt) op die omliggende platteland, wat tot 102 sterftes gelei het. Die Franse koloniale owerhede en Europese setlaars het teruggekap deur tussen 6 000 en 30 000 Moslems in die streek dood te maak. Sowel die uitbraak as die onoordeelkundige aard van die vergelding was 'n keerpunt in die Frans-Algerynse betrekkinge, wat gelei het tot die Algerynse oorlog van 1954–1962. 
Die opkoms van die nasie. Die ontstaan ​​van die nasie het plaasgevind tussen 1200 en 1850. Die eerste tydperk toe 'n kwasi-nasionale gevoel die volk kon verenig, was die Honderdjarige Oorlog met Frankryk in die laat Middeleeue (1337–1453). Alhoewel dit 'n dinastiese konflik was tussen opeenvolgende Engelse en Franse vorste, het hierdie oorlog 'n oorsaak geword waarin die Angelsaksiese en Normandiese kultuur saamgesmelt het tot 'n herkenbare Engelse kultuur.
In die sestiende eeu het nasionalisme 'n ander komponent aangeneem: anti-katolisisme. Henry VIII het die Church of England geskep deur 'n gewilde sentiment te gebruik teen die inmenging van die pous in nasionale aangeleenthede. Elizabeth I, sy dogter, het 'n gevoel van nasionale eenheid geskep deur die konflikte wat sy met die Katolieke Spanje georkestreer het. 'N Ander manifestasie van anti-Katolieke sentiment was die Slag van die Boyne in 1689, waar Willem III die Katolieke opposisie in Ierland gerig het. William bevestig daarna dat Katolisisme in stryd is met die Engelse en Ierse wet. Die Engelse het begin met Skotland en Ierland in die dertiende en veertiende eeu en voortgegaan met kompetisies met die Spanjaarde, die Nederlanders en die Franse tussen 1550 en 1816, en het 'n gevoel van uitbreidende patriotisme gevestig. Die laaste stap in die skepping van 'n nasionale sentiment is geneem in die sewentiende en agtiende eeu toe die middelklasse Engelsheid as 'n positiewe moraliteit gedefinieer het waarop almal hulle kon onderskryf.
Nasionale identiteit. Engelse kulturele wortels lê in 'n samesmelting van die Angelsaksiese, Deense en Normandiese Franse kultuur wat sedert die laat Middeleeue as 'n sintese bestaan ​​het. 'N Onderhandelingsproses was die kern van hierdie kulturele skepping.
Etniese verhoudings. Nadat hulle van hul bates beroof is, het Edward I die Joodse gemeenskap in 1290 verdryf, en Jode het eers in die twintigste eeu volle regte en erkenning ontvang. Die vroegste gaswerkers, Vlaamse lapwerkers, vind gereeld dat hul bydraes deur 'inheemse' arbeid gekritiseer word. Duitse, Franse en Lae Lande Protestantse vlugtelinge in die sestiende tot agtiende eeu is gekonfronteer met etniese vooroordele. Die Iere as Kelte en Katolieke en die Walliesers en Skotte as Kelte het ook 'n wrok teëgekom, veral in tydperke wat oorheers word deur Engelse nasionalisme en Britse imperialisme.
Op die Britse Eilande en in die buiteland is die Engelse rekord in gekoloniseerde gebiede nie beter as dié van ander Europese koloniserende kulture nie. Vanaf die 1960's met die Immigrasiewette en 'n laagtepunt bereik het met die British Nationality Act van 1981, is wette aangeneem om die regte van buitelanders om die land binne te gaan en burgerskap en voordele te verkry, te beperk. Die ondersteuning van Margaret Thatcher se regering vir vryemarkkapitalisme het bygedra tot die agteruitgang van die gebiede waar die meeste etniese minderhede gewoon het, wat gewelddadige protesoptogte in die 1980's veroorsaak het, soos die onluste in Londen in Brixton in 1981. Wetgewing teen antirasisme en die verbeterende ekonomie het openbare en amptenare verminder. aandag aan die nie -blanke bevolking. Ekonomiese migrante en politieke vlugtelinge, hoofsaaklik uit Oos-Asië, Oos-Europa en Afrika, het egter die plek van die nie-blanke bevolking as besorgdheid oor die openbare plek ingeneem.
Die Tweede Wêreldoorlog breek die soektog van vliegtuie in Duitsland voort
Hierbo gaan B-17 "Wee Willie" op 8 April 1945 oor Berlyn, net een maand voor die einde van die oorlog in Europa.
'N Groep in Duitsland gaan voort om te herstel en op te spoor vliegtuigwrakke uit die Tweede Wêreldoorlog nog steeds oor Duitsland versprei. Soms het hulle nog die oorblyfsels van die vlieënier of bemanning binne.
Een van die groeplede, Uwe Benkel, het 'n kaart wat al die vliegongelukke wat hulle opspoor, aandui.
Dit is 'n padatlas - die soort wat jy in 'n motor aantref - en is gehawend, oud en gebruik. Maar as u binne kyk, kan u sien dat dit nie 'n normale kaart is nie. Rooi ink laat die bladsye rommel en die vlekke het oor die hele Duitsland begin versprei. Uwe is vasbeslote om die soektog voort te sit en al die ongeluksterreine te vind ter herdenking van diegene wat hul lewens tydens die oorlog gesterf het.
Alhoewel dit nou 70 jaar is sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog, is tekens van die oorlog steeds oral in Duitsland. Van koeëlgaatjies aan die buitekant van geboue, verskriklike gebrekkige 1950's in die middel van die eeue ou dorpe en gebiede wat swaar gebombardeer is en daarna na die oorlog herbou is, monumente, bomskrikke van onontplofde verordeninge soos 'n bom van 1100 pond wat onlangs sluit die sentrale Unter den Linden -distrik in Berlyn.
Baie van hierdie oorblyfsels van die Tweede Wêreldoorlog is onder die grond geleë, weggesteek. Dit is diegene waarna Uwe soek. Uwe en 'n span vrywilligers, bekend as die Arbeitsgruppe Vermisstenforschung, soek die vermiste oorlog. Hulle het duisende vliegtuie opgegrawe, vermiste vlieëniers gevind en verseker dat hulle 'n behoorlike begrafnis ontvang.
Deur hierdie werk kon die groep gesinne herstel en wonde genees, aangesien familielede dikwels nooit geweet het wat met hul geliefdes gebeur het nie.
Uwe woon naby 'n Amerikaanse weermagbasis in Kaiserslautern en sy soektog neem hom en sy span na die diepste dieptes van die Duitse platteland. Hulle het 15 jaar gelede begin soek en bly soek tot vandag toe.
Uwe se belangstelling in die herstel van die wrakke het begin toe hy teenwoordig was by 'n lugvertoning in 1988. 70 mense is dood en 400 beseer toe drie Italiaanse vegvliegtuie bots en neerstort, berig die Spiegel Online International.
Die oorblyfsels van die ongeluk, insluitend persoonlike besittings, was dae ná die ongeluk oral gestrooi, en Uwe het besef hoe persoonlik die situasie was en hoe belangrik dit was om te herstel wat hulle kon vir die gesinne.
Nie lank na die geleentheid besoek hy die Royal Air Force -museum in Hendon, in Engeland, en was gefassineer deur die wrakke wat deur die RAF teruggevind is en nou te sien was. Sedert Uwe op soek was en sal aanhou totdat soveel wrak as wat hy in 'n leeftyd kan herstel.
Ontruiming na Wallis
Die uitvinding van die langafstand-bomwerper het beteken dat die algemene vrees vir oorlog in die dertigerjare toegeneem het. Die regering beraam dat tot 600 000 burgerlikes in die eerste paar maande van enige konflik vermoor kan word.
Om die chaos van 'n massale migrasie van mense uit stedelike sentrums in die geval van oorlog te vermy, het die regering planne opgestel vir 'n amptelike ontruiming van kinders na dele van Brittanje wat waarskynlik nie deur Duitse bomwerpers geteiken sal word nie. Die grootste deel van Wallis, insluitend die industriële valleie, is aangewys as 'ontvangsgebied'.
Alhoewel die bombardement van Brittanje nooit plaasgevind het op die skaal waarvoor baie mense in die dertigerjare gevrees het nie, is ongeveer 110 000 kinders in die loop van die Tweede Wêreldoorlog na Wallis ontruim. Hierdie getal het kinders ingesluit wat uit Walliese stedelike gebiede na Walliese plattelandse gebiede ontruim is. Glamorgan het die grootste deel ontvang - ongeveer 33 000 kinders - maar daar was min dorpe op die platteland van Wallis wat ontruimers nie verwelkom het nie.
Walliese huise was nie altyd tevrede met hul nuwe aanklagte nie. Daar was vrese dat kieme, luise en siektes uit Engelse krotbuurte na die Walliese platteland gebring sou word.
Vir kinders wat in stedelike krotbuurte grootgemaak is en na landelike gebiede gestuur is, kan ontruiming baie veranderings ten goede meebring. Dit kan beteken dat u nie 'n bed, beter en volop kos en die vreugdes van 'n oop platteland hoef te deel nie. Baie ontruimdes bevind hulself in gesinne wat die finansiële en sosiale las aanvaar. Opregte emosionele bande het ontstaan ​​en sommige ontruimdes het selfs by hul aanneemgesinne permanent in Wallis gewoon. Toe 'n treinvrag ontruimdes in 1945 uit Carmarthen huis toe vertrek, skree twee seuns by die venster uit: "Cymru am byth!" ("Wallis vir ewig!"). Die plaaslike koerant vertel van hul vertrek dat hulle vertrek het, en kyk trots na wat mense vir die ontruimdes gedoen het, nie net om hulle te huisves nie, maar ook om te sien vir hulle, en om selfs sommige van hulle 'dief' te hervorm. Volgens die koerant was dit 'Walliese gasvryheid op sy beste'.
Maar ander ontruimdes het dit moeilik gevind om aan te pas. In Ferryside het Londenaars na bewering geweier om hul bus te verlaat omdat die dorp te stil was. Klein dorpies het ook nie die vryheid gebied om wangedrag te vind wat in anonieme stadsstrate voorkom nie. Die kapel drie keer op 'n Sondag was nog 'n algemene klagte onder die ontruimdes. Engelse kinders bevind hulle dikwels in Wallies-sprekende huise, en soms was die Engels van hul aanneemgesinne baie swak. Die trauma van jong kinders wat van hul ouers weggestuur word, word vererger deur die kommunikasieprobleme om in 'n vreemde land te wees. Een meisie uit Liverpool vind die taal skrikwekkend en dink selfs dat sy na hekse gestuur is nadat sy met 'n groot ketel op 'n vuur in 'n plattelandse huis ingegaan het. Dit was nie verbasend dat bednatmaak gereeld voorkom nie.
Ons het nie veel met die plaaslike bevolking gemeng nie, dit was hulle en ons. Daar was altyd moddergevegte en alles.
Die ontvangers was ook nie altyd tevrede met hul nuwe heffings nie. Daar was vrese dat kieme, luise en siektes uit Engelse krotbuurte na die Walliese platteland gebring sou word. Sommige kinders se eerste smaak van Walliese gasvryheid was 'n bad in ontsmettingsmiddel, met hul koppe geskeer en hul klere verbrand. In Llanrwst was die inwoners so kwaad oor die toestand van ontruimdes dat die ontruimingskoördineerders bang was vir oproer. Dit was nie net die fisiese toestand van kinders wat mense bekommer nie, maar ook hul morele toestand. Buckley Urban District Council het klagtes ontvang dat die ontruimdes nie net 'vuil' was nie, maar dat hulle ook nie die gewone ordentlikheid in die huise in ag neem nie. Gegewe sulke situasies, het sommige mense probeer ontduik om ontruimdes in te neem, en die plaaslike owerhede moes sommige mense in die kamer ontruim om dit te neem.
In die gemeenskappe met 'n groot aantal ontruimdes, was die inkomers geneig om apart van die plaaslike kinders onderrig te word, soms in 'n ander gebou, maar soms in verskillende skofte by die plaaslike skool. Sulke reëlings kan beteken, in die woorde van een ontruimde in Aberystwyth, 'ons het nie veel met die inwoners gemeng nie, dit was hulle en ons. Daar was altyd moddergevegte en alles. ' Maar waar ontruimdes meer versprei was, was daar 'n direkte ontmoeting tussen kinders van twee verskillende taalkulture. In gebiede wat oorweldigend Wallies sprekend was, was die ontruimers geneig om in te pas en het hulle dikwels Wallies geleer. Elders, waar die plaaslike taalkultuur meer verdeeld was, het hulle gehelp om die balans in die rigting van Engels te kry. In 'n 1953 -verslag in die Walliese taal is opgemerk dat kinders na vermenging met ontruimdes 'toegegee het aan die glans en romanse om die vreemdeling se taal aan te leer'. Saunders Lewis, die voormalige president van Plaid Cymru, het vir baie nasionaliste gepraat toe hy ontruiming 'een van die verskriklikste bedreigings vir die voortsetting en die lewe van die Walliese nasie wat ooit in die geskiedenis voorgestel is' genoem het.
Tog het nasionalistiese opposisie teen ontruiming min steun gevind en tienduisende mense, meestal vrywillig, het hul huise oopgemaak om kinders te help wat andersins letterlik in lewensgevaar sou wees as gevolg van bombardemente. Ontruiming het mense uit verskillende streeks-, klas- en taalkundige agtergronde bymekaar gebring op 'n manier wat werklik geen presedent gehad het nie. Dit het sowel Engelse as Walliese mense bewus gemaak van die tradisies, standaarde en lewenswyse van die ander en versterk nie net die gevoel van gedeelde Britsheid nie, maar ook die kulturele diversiteit wat in Brittanje bestaan.
Joseph Stalin en die Tweede Wêreldoorlog
In 1939, aan die vooraand van die Tweede Wêreldoorlog, onderteken Joseph Stalin en die Duitse diktator Adolf Hitler (1889-1945) die Duits-Sowjet-nie-aggressieverdrag. Stalin het daarna dele van Pole en Roemenië, sowel as die Baltiese state Estland, Letland en Litaue, geannekseer. Hy het ook 'n inval in Finland geloods. Toe, in Junie 1941, breek Duitsland die Nazi-Sowjet-ooreenkoms en val die USSR binne, wat beduidende vroeë opgang maak. (Stalin het waarskuwings van die Amerikaners en die Britte, sowel as sy eie intelligensie -agente, oor 'n moontlike inval geïgnoreer, en die Sowjets was nie voorbereid op oorlog nie.)
Toe Duitse troepe die Sowjet -hoofstad van Moskou nader, het Stalin daar gebly en 'n verskroeide aarde se verdedigingsbeleid gelei en alle voorrade of infrastruktuur vernietig wat die vyand kan baat. Die gety het vir die Sowjette gedraai tydens die Slag van Stalingrad van Augustus 1942 tot Februarie 1943, waartydens die Rooi Leër die Duitsers verslaan en hulle uiteindelik uit Rusland verdryf het.
Namate die oorlog vorder, neem Stalin deel aan die groot geallieerde konferensies, insluitend die in Teheran (1943) en Jalta (1945). Sy ystere wil en behendige politieke vaardighede het hom in staat gestel om die lojale bondgenoot te speel terwyl hy nooit sy visie op 'n uitgebreide naoorlogse Sowjet -ryk laat vaar het nie.
B-17 Vliegvestings van die 381ste bomgroep vlieg in formasie tydens 'n oefensending. Die vliegtuie, links na regs, is: (VE-O, reeksnommer 41-107112) met die bynaam "Sleepy Time Gal", (VE-N, reeksnommer 43-37675) met die bynaam "Patches (Flak Magnet)", (VE-K , reeksnommer 42-106994) met die bynaam "Little Guy" en (VP-S, reeksnommer 42-97059) met die bynaam "Marsha Sue". Beeld via Ian MacTaggart.
Personeel van die 381ste bomgroep praat oor hul B-17 Flying Fortress met die bynaam "Martha" vir besoekende Britse tenkbestuurders van die 55ste Royal Armoured Corps. 'N Sensuur het die geweer in die neuskegel van die vliegtuig verduister. Prent gestempel op die agterkant: 'Keystone Press.' [seël], 'Geslaag as gesensureer 1 Sep 1943.' [seël] en '281608.' [Sensornr.] Onderskrif op die agterkant gedruk: 'BRITISH TANK MEN BESOEK "FLYING FORTS". Mans van die 55ste Royal Armoured Corps, waarvan baie saam met die 8ste leër in Libië geveg het, is uitgenooi na 'n Amerikaanse vliegveld "êrens in Brittanje" om die Flying Fortes te sien. Keystone-foto wys:- Die R.A.C. mans dring om 'n vlieënde vesting wat baie aanvalle tot sy eer was, terwyl 'n menigte van sy lugbemanning die masjien aan hulle verduidelik. ABS/F.Keystone. 1,2,3,4, 4A. '
Ingenieurs werk om die aanloopbaan te voltooi, betyds vir die eerste B-17 Flying Fortress (reeksnommer 42-3123) met die bynaam "Ron Chee" van die 96ste Bomb Group om by RAF Andrews Field aan te raak. Prent op agterkant gestempel: 'Planet News.' [seël], 'Hersien en geslaag op 21 Mei 1943.' [seël] en '265190.' [Censor nr.] Onderskrif op die agterkant: 'Foto -vertonings: - Amerikaanse ingenieurs wat die laaste stuk van die vliegveld voltooi - terwyl die eerste' Flying Fortress 'bomwerper op die nuwe veld aankom. Handgeskrewe onderskrif agterop: '381BG Gt Saling.'
'N B-17-vlieënde vesting, insluitend (reeksnommer 42-31761) met die bynaam' Rotherhithe's Revenge 'van die 381ste bomgroep, vlieg tydens 'n missie in formasie. Onderskrif op die agterkant: '65997 Ac Boeing B-17 "Flying Fortresses" van die 381ste bomgroep, wat in noue vorm vlieg, en iewers in Europa na die teiken vlieg. Op die voorgrond is die B-17 "Rotherhithe's Revenge". Foto van die Amerikaanse lugmag. '
B-17 vliegvestings van die 381ste bomgroep vlieg in formasie. B-17's (GD-H, reeksnommer 42-97084) en (GD-K, reeksnommer 42-97076) met die bynaam "Dee Marie" is op die voorgrond sigbaar. Beeld via George J Letzer. Onderskrif met opdruk: 'Boeing B-17G-40-BO.'
B-17 Vliegvestings van die 381ste bomgroep laat damppaadjies agter hulle om 'n missie te onderneem. Onderskrifte opskrif: '65998 AC Boeing B -17 "Flying Fortresses" van die 381ste Bomgroep laat strome kondenserende damp agter terwyl hulle voortdurend na hul doel brul - 'n vyandige installasie iewers in Europa. Foto van die Amerikaanse lugmag. '
'N B-17 vlieënde vesting (MS-O, reeksnommer 42-3177) met die bynaam "The Hellion", van die 535ste bomskader, vlieg 381ste bomgroep oor die platteland. Onderskrif op die agterkant: '65922 USAF - Vanuit die hoogte vlieg hierdie Boeing B -17 "Flying Fortress" van die 381ste bomgroep, die platteland lyk soos 'n lappieskombers. FOTO van die Amerikaanse lugmag. ' Handgeskrewe onderskrif agterop: 'The Hellion.'
'N B-17 Flying Fortress (reeksnommer 42-5725) met die bynaam "This is IT!" van die 381ste bomgroep maak haar bomdeur oop tydens 'n missie. Amptelike onderskrif: Boeing B-17 Flying Fortress "This is It!", Op die voorgrond en ander vestings van die 381ste Bomb Group, ondervind teenkanting wanneer hulle die teiken by Mainz, Duitsland, 30 Desember 1944 nader.
'N B-17 vlieënde vesting van die 381ste bomgroep in vlug.
B-17 Vliegvestings van die 381ste bomgroep word in formasie sien vlieg vanuit die bombaai van 'n ander vesting. Handgeskrewe onderskrif agterop: '11/9/44, USAAF 49A. '
'N Ander manier om ons versamelings te ondersoek, is om deur die AZ-lys te kyk wat ons vir organisasies en individue het. Dit is ons unieke versamelings, en u vind hier skakels na hul individuele bladsye.
Om u te help met u navorsing, het ons gidse opgestel vir boeke en artikels oor gewilde onderwerpe wat in ons biblioteek gevind kan word:
Ons maak 'n selektiewe lys van tydskrif- en boekartikels oor landbougeskiedenis. Die lys word ook gepubliseer in Landbougeskiedenisoorsig:
Lugfoto van die Grafton Underwood -vliegveld in die noordooste, die dorpie Geddington aan die linkerkant, 22 April 1944. Foto geneem deur 7th Photographic Reconnaissance Group, sortie nommer US/7PH/GP/LOC309. Engelse erfenis (USAAF Photography).
Personeel van die 97th Bomb Group kom bymekaar om 'n B-17 Flying Fortress-bomwerper te groet wat teruggekeer het van 'n aanval op Rouen. Prent op agterkant gestempel: 'Associated Press.' [seël], 'Geslaag vir publikasie 18 Aug 1942' [seël] en '216133' [Sensor nr]. Onderskrif op die agterkant: 'U.S. VLIEGENDE VERTROUWE RAID ROUEN IN DAGLICHT Geassosieerde persfoto's wys: Grondpersoneel en beamptes kom vol opgewondenheid bymekaar om die inligtingsaal om die bemanning te groet na hul ondervraging. ARp/ROB 249447/8 I8842 '
Die personeel van die 97th Bomb Group kyk hoe 'n vlug van drie B-17 Flying Fortresss oor die beheertoring by Grafton Underwood vlieg. Prent op agterkant gestempel: 'Foto verskaf deur Photopress.' [seël], 'Geslaag vir publikasie 18 Aug 1942' [seël], '216095' [Sensor nr] en 'USA (BRI) CCC' [skriftelike aantekening]. Onderskrif op die agterkant: 'U.S. VLIEGENDE VERTROUE BOMB ENERMIE TEIKENS. Amerikaanse vlieënde vestings beman deur Amerikaanse bemanningslede en onder leiding van brigadier-generaal Ira C. Eaker, bevelvoerende generaal, die Amerikaanse weermag se lugmagbomaanval, het gistermiddag teikens by Rouen en Caen aangeval, in die vyandelike besette Frankryk. Foto-vertonings- Vliegveldpersoneel op die Control Tower kyk na die terugkeer van die vliegtuie uit die aanval. '
Amerikaanse en Britse amptenare kyk uit na die terugkeer van B-17-vlieënde vestings vanaf die top van die beheertoring by Grafton Underwood na die 8ste lugmag se eerste swaar bomwerpersaanval op 17 Augustus 1942 oor die Marshalling Yards in Rouen. Generaal Carl A Spaatz staan ​​links van die leer, Beirne lê agter die geleide tou en Fred Castle op die hoek naby. Baie ander offisiere van die 8ste lugmagbomaanval is ook teenwoordig. Prent gestempel op die agterkant: 'Photo Supply Photopress Central.' [seël], 'Geslaag vir publikasie 18 Aug 1942.' [seël], 'VSA (BRI) CCC.' [skriftelike aantekening] en '216036.' [Censor nr.] Onderskrif op die agterkant: 'Prent wys: Personeel van die vliegveld op die beheertoring kyk uit na die terugkeer van die vliegtuie uit die aanval.' Handgeskrewe onderskrif agterop: 'USAAF 1, 17/8/42 A.'
Grondpersoneel van die 97th Bomb Group hervul 'n B-17 Flying Fortress (reeksnommer 41-9023) met die bynaam "Yankee Doodle". Prent gestempel op die agterkant: 'Photograph Supplied Photopress Central.' [seël], 'Opnuut en geslaag op 18 Aug 1942.' en '2160091.' [Sensorenr.] 'n Onderskrif was voorheen aan die agterkant van die druk aangeheg, maar dit het verlore geraak en beskadig. Eerste handgeskrewe onderskrif agteruit: 'Grafton Underwood 17/8/42.' Tweede handgeskrewe onderskrif agterop: 'RAF AEC 2500 gallon. hervulder van 8 Group Bomber Command (B/8). Links- Amerikaanse Ford light sedan 5 passasier- Amerikaanse weermag het 10 307 van 1942-vorm alleen. '
B-17 Flying Fortresses van die 97th Bomb Group vertrek vanaf Grafton Underwood. Onderskrif op die agterkant van die druk: '26051 A.C. - Boeing B -17's vertrek op 'n sending oor Europa vanaf hul basis in Engeland. 1942. Foto van die Amerikaanse lugmag. ' Handgeskryf op die agterkant: 'Grafton Underwood.'
'N B-17 Flying Fortress (BK-H, reeksnommer 42-37781) met die bynaam' Silver Dollar 'van die 546ste Bom-eskader, gaan 384ste Bomgroep om nadat hy sy stert verloor het. Beeld via Havelaar. Onderskrifte op die agterkant: 'Silver Dollar, 'n Vliegende Vesting wat vanuit Grafton Underwood werk, het sy volledige stert tydens een van die eerste 8ste lugmagaanvalle op Berlyn afgesny.' Handgeskrewe onderskrif agterop: 'Berlynse missiel, BK-H, Fort gaan af.'
'N B-17 vlieënde vesting van die 97ste bomgroep vlieg oor 'n C-47 Skytrain by Grafton Underwood. Prent gestempel op agterkant: 'Geslaag vir publikasie 28 Aug 1942.' [seël] Handgeskrewe onderskrif op agterkant: 'T/O Grafton Underwood, 97BG. 20/8/42. '
Lugfoto van Grafton Underwood -vliegveld noordwaarts, die hoofbaan loop skuins en die tegniese terrein is aan die regterkant, 24 November 1947. Foto geneem deur nr. 82 -eskader, sortie -nommer RAF/CPE/UK/2405/English Heritage (RAF Photography ).
Lugfoto van Grafton Underwood vliegveld noord, Grafton Underwood dorp links onder Grafton Park hout is regs, 24 November 1947. Foto geneem deur nr. 82 eskader, sortie nommer RAF/CPE/UK/2405/English Heritage (RAF Photography ).
Meer inligting oor: Duitsland bombardeer Britse dorpe en stede
Vrees vir lugaanvalle het Europa in die dertigerjare aangegryp. In die lente van 1939 het Whitehall 'n vyandelike bombardement teen Brittanje voorspel waarin daagliks 700 ton bomme neergegooi kan word wat 600 000 burgerlikes kan doodmaak en 1,2 miljoen beseer kan word.
Dit mag nou wonderbaarlik lyk, maar die aanvalle deur die fascistiese magte - insluitend die Luftwaffe - op die onverdedigde burgers van Guernica tydens die Spaanse burgeroorlog in 1937 was nog vars in die gedagte. Honderde is dood, en die sukses van die aanval het die Luftwaffe se toekomstige taktiek oor lugvoering ingelig.
Toe die Tweede Wêreldoorlog begin het, het 'n nou 'bebloede' Luftwaffe lugbomaanvalle met groot vrug tydens hul vordering deur Europa gebruik. Behalwe dat hulle lugmag gebruik het om militêre magte te oorweldig, het hulle ook burgerlike teikens aangeval. Tydens die inval in Pole in 1939 is huise doelbewus gebombardeer om vlugtelinge op die paaie te dwing en chaos te veroorsaak. Warskou het uiteindelik oorgegee na twee en 'n half weke se voortdurende bombardement.
In Rotterdam, Holland, is in Mei 1940 tapytbomaanvalle gebruik om 'n oorgawe te bespoedig. Die gebruik van lugoorlogsvoering het 'n skrikwekkende sielkundige uitwerking gehad. Vir burgerlikes was dit soortgelyk aan gejag deur meganiese roofvoëls. Die Stuka -duikbomwerpers was toegerus met 'Jericho -trompette' wat huil terwyl die vliegtuie hul skrikwekkende laagduik ingaan. Vlugtelinge en vlugtende burgers is ook met masjiengeweer beskiet.
Dit het by RAF Fighter Command nie onopgemerk verbygegaan nie, en lughoofmaarskalk Hugh Dowding, hoof van Fighter Command, was woedend besig om sy radarstelsel op te stel en genoeg vliegtuie van die geveg op die vasteland te weerhou om Brittanje teen lugaanvalle te verdedig.
Op die grond is intussen honderdduisende kinders in die eerste herfs van die oorlog ontruim. Dit was nie net die stede waaruit die kinders verhuis is nie - ook omdat die regering uit vrees vir 'n inval deur die see baie kinders van kusdorpe verhuis het. Terwyl die Phoney -oorlog begin het en bomme nie onmiddellik begin reën het soos baie verwag het nie, het baie kinders na hul gesinne teruggekeer.
Die eerste dagligaanvalle begin in Julie aan die begin van Julie 1940. Op die eerste van die maand is 15 mense in Wick in Caithness dood toe Duitse bomwerpers die stad se vliegveld aangeval het. Op 9 Julie is 27 mense in Norwich dood tydens aanvalle op fabrieke en ysterwerke. Daar was meer aanvalle gedurende Julie, insluitend strooptogte op Newport, en met die verloop van die maand is baie dorpe aan die suidkus erg getref toe die Luftwaffe die hawens van die Kanaal en hul verdediging as deel van Operation Sealion geteiken het.
Southampton is vanaf Junie erg gebombardeer en die International Cold Storage Depot in die stad het meer as 'n week gebrand. Coventry is in Julie en Augustus gebombardeer met die verlies van etlike dosyne lewens. Liverpool, Wrexham, Bradford en Birmingham is aangeval, asook onderbroke klopjagte op Londen.
Sentraal -Londen word per ongeluk gebombardeer
Die situasie het op 24 Augustus verander toe die Luftwaffe - per ongeluk, word nou geglo - bomme op die middel van Londen in plaas van die dokke laat val het. Nege mense is dood. Tot op hierdie stadium word daar grotendeels gedink dat burgerlike sterftes 'n kollaterale skade was tydens die bombardering van strategiese industriële teikens en bomme wat buite die teiken versprei is om 'n haastige wegbreek te maak.
Einde Augustus is egter meer as 1 000 burgerlikes dood deur bomaanvalle en Churchill het reeds begin dink oor 'n 'absoluut verwoestende uitroeiingsaanval deur baie swaar bomwerpers uit hierdie land op die Nazi -tuisland'. Na die ontruiming van troepe uit Duinkerken, was bomaanvalle die enigste manier om 'n nuwe offensiewe front oop te maak.
Dus, op 24 Augustus, besluit Churchill en die Oorlogskabinet om 'n onmiddellike staking deur Bomber Command op Berlyn te beveel. Die volgende nag het meer as 70 vliegtuie gevlieg om die hart van Nazi -Duitsland aan te val.