Hoe lyk ons kinders se erfporsie?Foto: Soledadsnp/Pixabay.com Deur Jannie Pelser Kinders is buitengewoon kosbaar. Ek het soveel mense al hoor sê: “Ons lewe tog maar vir ons kinders.” Die meeste mense sal met hierdie sentiment kan saamstem. Kinders verdien die beste wat ouers kan gee sonder om hulle te bederf of sonder ŉ sin vir en van verantwoordelikheid groot te maak. Ek kan die redevoering dat “omdat ons swaar gekry het, moet ons kinders ook swaar kry” nie verstaan nie. Dit grens aan geprojekteerde masochisme. Kinders moet waardering hê vir die harde werk, opoffering en swaarkry wat hulle ouers “ingesit” het, inderdaad. Om hulle sonder meer aan dieselfde beproewing te wil onderwerp, verstaan ek nie. Uiteraard praat ek van alle kinders. Myne, ons s’n en die land s’n. Ek verwys na kinders ongeag herkoms, taal, kultuur, stand en status. Alle kinders verdien ŉ geleentheid om hul potensiaal voor God en mekaar te optimaliseer. Lukas 18:16: Maar Jesus het die kindertjies nader geroep en gesê: “Laat die kindertjies na My toe kom en moet hulle nie verhinder nie, want die koninkryk van God is juis vir mense soos hulle.” Jesus het die Koninkryk “aarde toe gebring”, weliswaar in sy voorlopige gestalte, tog vol belofte en moontlikhede. Koninkryk herinner aan dit waarheen ons as gelowiges op pad is. Volmaaktheid, waar daar geen gebrek, hartseer, teleurstelling, siekte, en so meer sal wees nie. So beskou, breek die hemel ŉ pad na ons toe oop. (Lees Matteus 11:12.) Sedert die dae van Johannes die Doper tot nou toe breek die koninkryk van die hemel vir homself ŉ pad oop, en mense wat hulle kragtig inspan, kry dit in besit. Dit word elke dag ŉ groter werklikheid vanweë die inspanning en geloof van God se kinders. Laat ek dit weer sê, kinders is belangrik, buitengewoon kosbaar. Juis daarom behoort kinders nie projektiele van ons eie vooroordele, vrese en agendas te word nie. Kinders verdien ŉ gelyke kans om te besluit. Kinders het immers hulle eie breinkrag en vermoë. Dis ouers wat die erfporsie agterlaat, nie kinders aan ouers nie. By die dood van ŉ ouer word die testament voorgelê en aan elke kind volgens die ouer se keuse iets bemaak. Die gedagte met die bemaking is tog dat dit die kind ŉ voorsprong sal gee. Dis ŉ vertrekpunt, ŉ lanseerbaan, dis ŉ “stepping stone” en tree vorentoe. Ouers bemaak tog nie hulle skuld aan hulle kinders nie. Dis ongehoord. Ouers probeer reëlings tref dat by hulle dood alle skuld vereffen is, daar nie sake is wat onopgelos is nie, dat kinders met dankbaarheid en erkentlikheid kan terugkyk en erkenning verleen aan wat hulle ouers, ook ten behoewe van hulle, tot stand gebring het. Ons ry op paaie wat ander gebou het, ons gedenk mense se lewe wat ons voorafgegaan het, ons gee erkenning aan die bydraes wat ander gelewer het. Ons bou voort op dit wat ander by wyse van erfporsies agtergelaat het. Ek wonder oor Suid-Afrika en wat ons vir al die kinders van hierdie land agterlaat. Die meeste van ons wat hier lees, is waarskynlik ouers in die samelewing, ons het ŉ ent gevorder op die lewenspad en baie lesse geleer. Ons het deur swaarkry geleer wat belangrik is, ons het geleer om te prioritiseer, ons het wysheid bekom. Ons het geleer wat liefde beteken, liefde vir al God se mense. Ons het klaargespeel met vrese en vooroordeel, met rassisme en seksisme, ons het die evangelie begin leef, al het dit baie van ons gevra, ons het ons skuld bely en vergiffenis gekry. Ons het onderskeidingsvermoë geleer, ook om ons ore nie vir elke opruiende toespraak uit te leen nie. Ons het geleer dat vrees ons nêrens bring nie, dat ons roeping in hierdie land groter is as die belang van ŉ bepaalde groep, dat ons net ŉ toekoms het as ons dit saam doen. Ons het somme gemaak en gesien dat ons op mekaar aangewese is, dat ons die luuksheid van selfsug nie kan bekostig nie. Ons het begin dink aan die erfporsie wat ons agterlaat en besef dat die boustene daarvan versoenende optrede, die liefde van Christus, die omgee van die Vader en die bemagtiging van die Gees is. Hoe lyk die erfporsie wat ons agterlaat?