Hoe goed ons doen - op die werk of op die sportveld - beïnvloed hoe ons onsself sien. van www.shutterstock.com, CC BY-ND
Ons leef in 'n samelewing obsessie met prestasie. Vir beide jong en oud, kompetisies, toekennings en ranglys is 'n onontbeerlike kenmerk van die lewe.
Hoe goed ons doen - in die klaskamer, by die werk, op die sportveld of selfs in die lewe in die algemeen - beïnvloed hoe ander ons sien, maar ook hoe ons onsself sien. In sommige gevalle kan hierdie invloed so sterk wees dat ons ons prestasie sien as 'n belangrike deel van wie ons is.
ons navorsing fokus op hierdie potensiële identifikasie met hoe goed ons is by wat ons doen, en ons argumenteer dat ons moet erken en beter verstaan ​​wat ons prestasiegebaseerde identiteite noem.
Hoekom bou ons identiteit rondom prestasie
'N Prestasiegebaseerde identiteit ontstaan ​​wanneer 'n persoon nie net weet dat hulle uitblink (of andersyds heeltemal onbehoorlik is nie), maar voel fundamenteel gedefinieer deur daardie prestasievlak. As hulle ophou om dieselfde rede vir dieselfde rede te doen, kan hulle hul eie sin verloor (of 'n groot deel daarvan).
Simpelweg, hulle sal sukkel om daardie ou vraag te beantwoord, "wie is ek?" Dit sal weer allerhande moeilike vrae oor hul plek in die wêreld en hul doel en moontlikhede in die lewe oprig.
Nie almal sal 'n prestasiegebaseerde identiteit ontwikkel nie, maar ons is almal potensiële kandidate. Dit is bloot omdat ons almal in 'n wêreld leef wat voortdurend sê dat ons goed doen, belangrik. Hierdie obsessie met prestasie is deurlopend buite die werkveld en formele prestasie-oorsigte. Dit is deel van ons kultuur.
A onlangse opname van die waardes van meer as 80,000 mense wêreldwyd het bevind dat meer as 65% van die respondente baie suksesvol was of dat ander erken dat hul prestasies belangrik was vir hulle. Ons sien hierdie fokus op prestasie op allerhande maniere in die alledaagse lewe. Die gewildste televisieprogramme gaan oor beter presteer as ander op enige aktiwiteit, sing, kook, skep 'n huis, dateer of selfs 'n huwelik. In die politiek word kiesers toenemend aangetrokke tot kandidate wat hulself as "wenners" kan uitbeeld, ongeag hoeveel die getuienis hul eise regverdig.
Nie 'n nuwe verskynsel nie
Terwyl die konsep van prestasiegebaseerde identiteit nuut is, is die verskynsel self nie. Ongeveer 'n eeu gelede, die vooraanstaande Duitser sosioloog Max Weber ontwikkel die idee van die Protestante werksetiek. Hy het voorgestel dat hierdie godsdienstige gewortelde ry na werk, hard was die sielkundige brandstof van kapitalisme. In die 80s en 90s, Stanford Universiteit se sielkundige Albert Bandura en kollegas het 'n massa van navorsing oor die oorsprong en uitkomste van selfdoeltreffendheid - hoeveel mense (na Bandura se ontsteltenis) weet as vertroue.
Meer onlangs, nog 'n Stanford sielkundige, Carol Dweck, het baie gewildheid vir haar navorsing oor "ingesteldheid"- mense se aannames oor die veranderlikheid van hul eie vaardighede en vermoëns. Al hierdie idees dui daarop dat die impakprestasie kan hê op hoe ons onsself sien en hoe ons optree.
Tog het die idee dat mense sover moontlik kan gaan om met hul prestasie op 'n baie persoonlike vlak te identifiseer, tot dusver die aandag van navorsers en erkenning in die alledaagse lewe ontlok. Ons beoog om dit met ons werk te verander, aangesien ons vermoed dat prestasiegebaseerde identiteite 'n invloedryke deel van baie mense se geestelike make-up kan wees.
Meer dikwels as nie, is ons geneig om positief te dink aan prestasiegebaseerde identiteite en positiewe gevolge te hê. Dink aan die ikoniese status toegeken aan bokser Muhammad Ali, en sy beroemde "Ek is die grootste!"Gedig. Net so, mense bewonder gewoonlik - selfs afguns - die intense selfvertroue gedemonstreer deur die wêreld se top uitvoerende hoofde, rolprentsterre en musikante.
Dit is inderdaad geloofwaardig dat prestasiegebaseerde identiteite baie positiewe gevolge het vir diegene wat hulle hou. Om jouself as buitengewoon goed te definieer, doen vermoedelik wonders vir selfbeeld en vertroue. So 'n identiteit sal ook waarskynlik beskerming bied tydens periodes van swak prestasie of mislukking. As jy en ander weet dat jy 'n toppresteerder is, sal oomblikke van nie so sterre prestasie as tydelike afwykings geborsel word nie.
Prestasiegebaseerde identiteite sal ook waarskynlik teen die goed gedokumenteerde "bedrieërsindroom", Waar mense die rol wat hul eie vaardighede en vermoëns in hul prestasies gespeel het, afslag, wat op sy beurt lei tot gevoelens van selfvertroue en ontoereikendheid.
Tog is daar ongetwyfeld 'n donker kant na hierdie identiteite ook. 'N Positiewe prestasiegebaseerde identiteit kan 'n persoon laat voel asof hulle nie kan verbeter nie oorgerus en selfvoldaan oor oefening en ontwikkeling. Elite-atlete praat soms om te probeer vermy om 'n prestasiegebaseerde identiteit te ontwikkel om hierdie rede.
Probleme kan ook ontstaan ​​as mense hulself as toppresteerders definieer, maar is nie heeltemal seker van hierdie identiteit nie. In sulke situasies kan mense selfs die mees konstruktiewe terugvoering oor hul prestasie ontstel, of vermy hul kollegas (of soms selfs sabotasie) uit vrees dat hulle hul plek bo-aan die hiërargie sou verloor.
Laastens, negatiewe prestasiegebaseerde identiteite - waar individue hulleself nie as toppresteerders uitmaak nie, maar as uitsonderlik armes - sal ook 'n reeks negatiewe uitkomste hê, soos lae selfbeeld en vermyding van uitdagende take.
Meer navorsing wat ondersoek hoe prestasiegebaseerde identiteite ons lewens beïnvloed, is nodig. Intussen het Aristoteles se opmerking dat "jouself weet is die begin van alle wysheid", ons herinner alles hoe ons eie gevoel van self gevorm kan word deur die deurdringende druk om uit te blink.
Ben Walker, Dosent (Bestuur), Victoria Universiteit van Wellington en Dan Caprar, Senior Lektor, Universiteit van Sydney
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Hoe ons obsessie met prestasie ons eie gevoel verander