Jacob Riis - Geskiedenis Podcasts - 2021
Jacob Riis, die derde van vyftien kinders, is op 3 Mei 1849 in Ribe, Denemarke, gebore. Hy het as timmerman in Kopenhagen gewerk voordat hy in 1870 na die Verenigde State geëmigreer het. Hy kon nie werk kry nie en was dikwels gedwing om nag in polisiestasie huisies.
Riis het verskillende werk gedoen voordat hy in 1873 by 'n nuusburo in New York City werk gekry het. Die jaar daarna is hy deur die South Brooklyn News gewerf. In 1877 word Riis 'n polisieverslaggewer vir die New York Tribune. Riis was bewus van hoe dit was om in armoede te leef, en was vasbeslote om van hierdie geleentheid gebruik te maak om sy joernalistieke vaardighede te gebruik om dit aan die publiek oor te dra. Hy het voortdurend aangevoer dat die "armes die slagoffers was eerder as die makers van hul lot".
In 1888 is Riis in diens as foto-joernalis by die New York Evening Sun. Riis was een van die eerste fotograwe wat flitspoeier gebruik het, wat hom in staat gestel het om binne en buite die krotbuurte in die nag te fotografeer. Hy het ook verband gehou met wat later bekend geword het as 'n vieslike joernalistiek.
In Desember 1889 verskyn 'n verslag oor die stadslewe, geïllustreer deur foto's Scribner's Magazine. Dit het groot belangstelling geskep en die volgende jaar 'n volledige weergawe, Hoe die ander helfte lewe, gepubliseer is. Die boek is gesien deur Theodore Roosevelt, die polisiekommissaris van New York, en hy het die stadspolisiehuisies wat in die boek verskyn, laat sluit.
Harold Evans, die skrywer van Die Amerikaanse eeu: mense, mag en politiek (1998) het daarop gewys: "Jacob Riis het beraam dat daar in Dickensian London 175.816 mense op elke vierkante kilometer van sy ergste krotbuurte gewoon het, maar New York se Lower East Side teen die negentigerjare daarenteen ongeveer 290.000 per vierkante kilometer, wat dit miskien die ergste was krotbuurt in die geskiedenis van die Westerse wêreld .... Hy teken 'n woonhuis op met 1324 Italiaanse immigrante wat in altesaam 132 kamers woon.In een kamer van 12 by 12 voet het hy vyf gesinne, 20 mense, met twee beddens gevind Een derde van die hele stad se bevolking - ongeveer 1,2 miljoen - het in 43 000 woonhuise soos hierdie gewoon sonder lopende water of spoeltoilette binne ... ongeveer 40 persent van hulle het tuberkulose gehad. eerste verjaardag. "
Gedurende die volgende vyf-en-twintig jaar het Jacob Riis oor die probleme van die armes geskryf en lesings gegee. Dit het magiese lanternvertonings ingesluit en een waarnemer het opgemerk dat "sy kykers kreun, sidder, flou raak en selfs praat met die foto's wat hy geprojekteer het, en reageer op die skyfies nie as beelde nie, maar as 'n virtuele realiteit wat die krotbuurtwêreld van New York direk na die lesing vervoer het saal. "
Die werk van Riis het Lincoln Steffens geïnspireer, die man wat beskou word as die 'peetvader' van ondersoekende joernalistiek Outobiografie (1931): "Hy (Riis) het nie net die nuus gekry nie; hy het omgee vir die nuus. Hy het alle tirannies, mishandeling, ellende en passie gehaat, en hy het dit beveg. Hy was 'n terreur vir die verantwoordelike amptenare en eienaars, soos hy gesien het dit, vanweë die desperate toestand van die huise waar die armes gewoon het. Hy het dit in artikels, boeke en openbare toesprake en met resultate blootgelê. Al die filantrope in die stad het Riis, wat toe in staat was, as hervormer geken en ondersteun ook 'n verslaggewer om die aanstelling van 'n huurkommissie te dwing wat hy sagkens gelei het en hard na 'n ondersoek en 'n verslag gery het, wat - opgevolg deur hierdie verskriklike verslaggewer - gelei het tot die uitwissing van hele blokke rookerye, klein parke en die regulering van die huurhuise. "
As u hierdie artikel nuttig vind, kan u dit gerus op webwerwe soos Reddit deel. U kan John Simkin op Twitter, Google+ en Facebook volg of inteken op ons maandelikse nuusbrief.
Riis het ook meer as 'n dosyn boeke geskryf, insluitend Kinders van die armes (1892), Uit Mulberrystraat (1898), 'n outobiografie, Die maak van 'n Amerikaner (1901), Die stryd met die krotbuurt (1902), en Kinders van die Huur (1903).
Jacob Riis is op 26 Mei 1914 in Barrie, Massachusetts, oorlede.
Wat is 'n huurhuis? Die wet definieer dit as 'n huis "wat deur nog drie of vier gesinne bewoon word, onafhanklik woon en kook op die perseel; of deur meer as twee gesinne op 'n vloer, so woon en kook en het 'n gemeenskaplike reg in die gange, trappe , werwe, ens. "
Die woonstel is oor die algemeen 'n baksteengebou van vier tot ses verdiepings hoog op straat, gereeld met 'n winkel op die eerste verdieping, wat gebruik word vir die verkoop van drank, 'n syopening ten bate van die gevangenes en om die Sondagwet te ontduik ; vier gesinne beslaan elke verdieping, en 'n stel kamers bestaan ​​uit een of twee donker kaste, wat as slaapkamers gebruik word, met 'n sitkamer twaalf voet by tien. Die trap is te dikwels 'n donker put in die middel van die huis, en daar is geen direkte ventilasie moontlik nie; elke gesin word deur die skeiding van die ander geskei.
Weerskante van die smal ingang na Bandits 'Roost is "die buiging". Misbruik is die normale toestand van 'die buiging', moord is 'n alledaagse gewas, en die huurders is nie altyd die misdadigers nie. In hierdie blok tussen Bayard-, Park-, Mulberry- en Baxterstraat, "the Bend", het die laat Tenement House Commission 155 sterftes van kinders in 'n modeljaar getel (1882). Hulle persentasie van die totale sterftesyfer in die blok was 68,28, terwyl die persentasie vir die hele stad slegs 46,20 was. In nommer 59 langs Bandits 'Roost sterf daardie jaar veertien mense, en elf van hulle was kinders; in nommer 61 elf, en agt van hulle nog nie vyf jaar oud nie.
Sedert die burgeroorlog ontvang New York die oorvloed van bruin bevolking uit die suidelike stede. In die afgelope dekade het hierdie migrasie so groot geword dat na raming ons swartes sedert die tiende sensus redelik verdubbel het. Of die ruil vir die neger tot voordeel was, kan wel bevraagteken word. Ambagte waarvan hy praktiese beheer in sy suidelike huis gehad het, staan ​​hom nie hier oop nie. Ek weet dat daar geantwoord kan word dat daar nie 'n industriële kleurbepaling is nie; dat dit 'n kwessie van keuse is. Miskien so. Hy kies dit in elk geval nie. Hoeveel gekleurde timmermanne of messelaars het iemand by die werk in New York gesien?
Netheid is die kenmerk van die neger in sy nuwe omgewing, want dit was sy deug in die ou. In hierdie opsig is hy uiters die opperhoof van die laagste van die blankes, die Italianers en die Poolse Jode, onder wie hy in die verlede op die huurderskaal ingedeel is. Dit is bewys deur 'n ondersoek wat die Real Estate Record verlede jaar gedoen het. Dit het bewys dat agente feitlik eenparig was in die onderskrywing van die neger as 'n skoon, ordelike en winsgewende huurder.
Armoede, mishandeling en onreg aanvaar die neger met onstuitbare vrolikheid. Sy filosofie is van die aard wat geen ruimte het om te verfyn nie. Of hy nou in 'n barak van die agtste wyk woon of in 'n woonstel met 'n bruin klipfront en pretensies teen die teël van 'plat', hy kyk na die sonnige kant van die lewe en geniet dit. Hy is baie lief vir goeie klere en om 'n goeie lewe te hê as vir 'n bankrekening.
Die huise van die Hebreeuse wyk is ook die werkswinkels daarvan. U word daarvan deeglik bewus gemaak voordat u die lengte van 'n enkele blok in enige van hierdie East End-strate afgelê het, deur 'n duisend naaimasjiene wat onder hoë druk gewerk het vanaf die vroegste dagbreek totdat die gees en spiere saam uitgegee het. Elke lid van die gesin, van die jongste tot die oudste, steek 'n hand vas, toegesluit in die luukse kamers, waar maaltye gekook word en klere gewas en gedroog word, die dag van die lewe. Dit is nie ongewoon om 'n dosyn persone - mans, vroue en kinders - in 'n enkelkamer aan die werk te kry nie.
Die Vereniging vir die Voorkoming van Wreedheid teenoor Kinders het vyf van hierdie seunshuisies, en een vir meisies, in die stad. Die Duane Street -losieshuis alleen het sedert sy stigting in 1855 byna 'n kwartmiljoen verskillende seuns beskut. In al die losieshuise saam was 12 153 seuns en dogters verlede jaar beskut en onderrig. Daarbenewens het die Genootskap een en twintig industriële skole gestig en bedryf in die woonbuurte, wat met die gesaghebbende openbare skole koördineer, vir die kinders van die armes wat nie plek kan vind in die stad se skoolhuise nie, of wat te slap is. om daarheen te gaan; twee gratis leeskamers, 'n kleremaak- en tikskool en 'n wassery vir die onderrig van meisies; 'n siek kindersending in die stad en twee aan die kus, waar arm moeders hul babas kan neem; 'n huisie by die see vir kreupel meisies, en 'n kwasfabriek vir kreupel seuns in vier-en-veertigste straat.
Die Italiaanse skool in Leonardstraat alleen, het verlede jaar gemiddeld meer as seshonderd leerlinge bygewoon. Die daaglikse gemiddelde bywoning by almal was 4 105, terwyl 11 331 kinders geregistreer en onderrig was. As die feit dat daar onder hierdie 1 132 kinders van dronk ouers was, en 416 wat gevind is dat hulle bedel in die straat, in teenstelling is met die vertoning van $ 1,337,21 wat deur 1,745 leerlinge in die skool se spaarbanke gestort is, kry iets soos 'n voldoende idee die omvang van die Genootskap se werk in die stad.
Jake Riis was 'n Deense Amerikaner wat die polisie se hoofkwartier, die departement van gesondheid, wat toe in dieselfde gebou was, en 'die East Side', ''n kort naam vir die armes en die buiteland van die stad was. En hy het nie net die nuus gekry nie; hy gee om vir die nuus. Hy was 'n 'terreur' vir die amptenare en verhuurders wat, soos hy dit gesien het, verantwoordelik was vir die desperate toestand van die huise waar die armes gewoon het. Hy het dit in artikels, boeke en openbare toesprake "blootgelê", en met resultate. Al die filantrope in die stad het Riis geken en ondersteun, wat toe ook as hervormer en verslaggewer die aanstelling van 'n huurhuiskommissie kon dwing wat hy saggies gelei het en hard na 'n ondersoek en 'n verslag gestuur het wat daarna gevolg het deur hierdie vreeslike verslaggewer het gelei tot die uitwissing van hele blokke rookhuise, die maak van klein parke en die regulering van die huurhuise. Hy het hierdie euwels ontdek as 'n verslaggewer, wat byvoorbeeld 'n selfmoord, 'n brand of 'n moord aangemeld het. Dit was die nuus wat al die verslaggewers gekry het; net Riis het dit as stories geskryf, met hart, humor en begrip. En nadat hy die menslike kant van die misdaad of die ramp 'gesien' het, het hy ook kennis geneem van die huis of die blok of die straat waar dit gebeur het. Hy het teruggegaan en dit ook beskryf; het hy 'n beroep op die offisiere en verhuurders gedoen wat die voorwaardes toegelaat het, en 'afpers' hulle tot hervormings.
Verken die geskiedenis van Jacob Riis Park, die 'mense se strand'
Die mees onlangse onderdrukkende somerhitte is genoeg om New Yorkers die stad te wil verlaat op soek na 'n ontspannende bestemming aan die see - en gelukkig bestaan ​​daar so 'n idilliese ontsnapping in Queens. Jacob Riis Park dien al 'n eeu lank as 'n welkome ontsnapping vir baie inwoners, en ervaar tans 'n herlewing wat tot 'n groot skare gelei het. Maar dit is meer as net 'n strand, dit is ook 'n artefak uit die dikwels omstrede Robert Moses-era van NYC-ontwikkeling wat vandag nog resoneer.
Die grond wat Riis Park nou beset, was eens die tuiste van Naval Air Station Rockaway, een van die oorspronklike stasies van die Amerikaanse vloot. Die eerste transatlantiese vlug eindig hier in 1919, wat deur die Amerikaanse vloot bestuur word met behulp van die Curtiss NC-vliegboot (NC-4). Die NAS Rockaway bly in werking tot 1930, toe dit gesloop is om die bou van die park moontlik te maak. Die NAS is egter nie uitgeroei nie, dit is eerder oor die Jamaica Bay -inham na Floyd Bennett Field verplaas.
Die park is vernoem na Deens-gebore fotojoernalis en sosiale hervormer Jacob Riis, wat die skelm lewensomstandighede van die armste bevolkings in die stad gedokumenteer het. Sy bekendste werke - die publikasies Hoe die ander helfte lewe (1890) en Kinders van die armes (1892)-geïnspireerde destydse polisiekommissaris Theodore Roosevelt om "die ergste losies te sluit en stadsamptenare aangespoor het om die stad se behuisingsbeleid te hervorm en toe te pas." Riis was ook 'n voorstander van speelgronde en oop ruimtes, sowel as 'n inwoner van Jamaika, Queens. Hy het 'n prominente rol gespeel in die verkryging wat vroeër Telawana Park bekend gestaan ​​het, en die ruimte is na sy dood in 1914 vir hom hernoem.
Die park is miskien die bekendste vir sy Art Deco-badhuis, wat in 1932 geopen is. Ontwerp deur John L. Plock vir die argitekfirma Stoughton & Stoughton, is die gebou van kalksteen, baksteen en gegote klip, en voltooi vir $ 530,000. Die paviljoen het 8 000 strandgangers gehuisves en 'n kafeteria op die grondvloer en op die tweede verdieping, 'n restaurant wat na 'n terras lei (Ballon en Jackson, 2007).
Moses se betrokkenheid het in 1934 begin toe hy 'n reeks opknappings en aanbouings van die park ter waarde van $ 1,7 miljoen uitgevoer het. Toe hy die aantreklike badpaviljoen ondersoek, kom hy tot die gevolgtrekking dat dit te ver na die strand strek, en merk op dat die water tydens hoogwater die voorkant van die gebou loop. Sy oplossing: om honderd voet van die voorkant van die struktuur af te verwyder, asook 'n paar van die argitektoniese besonderhede van die gebou. In die boek van Hillary Ballon en Kenneth Jackson, Robert Moses en die moderne stad: die transformasie van New York, beskryf hulle die aftrekkings en byvoegings van Moses soos volg:
"Hy het die deel van die gebou wat op die strand uitgestrek is, uitgeskakel en dit vervang met 'n opvallende onbetaamlike betonfasade met hurk kolomme wat 'n konvekse boonste verdieping ondersteun, met 'n lintvenster. Hy het twee vlerke vir kleedkamers aan weerskante van die paviljoen en het die fynheid van die oorspronklike torings bederf deur dit te bedek met 15 voet donker, onopgesmukte baksteen.
Moses het 'n nuwe badhuis laat bou ten weste van die bestaande, opgeknapte struktuur. Dit is ontwerp deur Aymar Embury II, wat gereeld saam met Moses aan openbare projekte saamgewerk het. Hierdie baksteen- en betonstruktuur wat in 1937 voltooi is, bevat 'vereenvoudigde en afgeplatte klassieke vorms', waarin Embury 'die klassieke tradisie van klipkolomme speels naboots sonder om die aard van sy ekonomiese materiaal te probeer bedek', volgens Ballon en Jackson . 'N Wagtoring aan die westekant van die gebou is ook bygevoeg.
Moses se plan bevat ook 'n 40 voet breë promenade en uitgestrekte parkeerterrein vir 14 000 voertuie. Boonop is 'n verskeidenheid geriewe en ontspanningsaktiwiteite vir strandgangers bygevoeg, waaronder speelgronde vir tafeltennis, handbal en shuffleboard en 'n pitch-and-putt-gholfbaan. Die landskapargitek Gilmore Clarke, wat gereeld met Moses saamgewerk het, het grasse en struike langs die ontspanningsgeriewe geplant om 'n duidelike versperring van die promenade te skep. Die parke -afdeling is uitsluitlik verantwoordelik vir alle toegewings en dienste, tot groot ergernis van plaaslike ondernemings wat voorheen toegelaat is om hul voorraad en ware sonder beperking te verkoop.
Riis is ontwerp om te herinner aan Moses se persoonlike gunstelingprojek - Jones Beach, op Long Island - maar met die voordeel dat dit meer toeganklik is vir inwoners van New York. Met die opening van die Marine Parkway -brug in 1937, was 'n besoek aan die strand net 'n motorrit of 'n busreis. Moses wou ook hê dat Riis Beach die teenstelling sou wees van die oorvol en amusementgedrewe Coney Island. Soos in Ballon en Jackson se boek gesê is, die New York Times beskryf dit as die volgende:
"Alhoewel Riis Park net ses myl oos van Coney Island lê, is dit 'n miljoen myl weg van die sogenaamde Coney Island-tradisie. Donderende sproei, in plaas van ratelende achtbane, maak die belangrikste musiek van die strand."
New York sou die eienaarskap van die park tot 1974 behou, toe die stad se ernstige finansiële krisis daartoe gelei het dat dit na die National Park Service oorgeplaas is. Riis is opgeneem in Gateway National Recreation Area, wat 27.000 hektaar kus -eiendomme insluit, waaronder die naburige Jamaica Bay Wildlife Refuge, Fort Tilden en Floyd Bennett Field. In die 21ste eeu het die gewildheid van Riis Park weer toegeneem, deels te danke aan die strandbazaar van Riis Park, wat in dele van die bestaande historiese geboue gevestig is. Die onderneming het Riis verstewig as 'n benydenswaardige, maar tog haalbare, somerbestemming.
Riis, wat grootgeword het in Brooklyn net oorkant die Marine Parkway Bridge, was 'n gereelde someruitstappie. Jare later is ek verheug om te kan sê dat dit nog steeds so is. Met elke jaar wat verbygaan, word die toenemende gewildheid van my tuisstrand al hoe duideliker. Die skilderagtige natuurskoon en herstellende eienskappe waarvan ek altyd geweet het dat dit waar is, het nou waarheid geword vir ander.
Die gebied om die Riis -huise te word, is in Augustus 1943 vernietig deur stedelike vernuwing, maar die bouwerk is vertraag weens die Tweede Wêreldoorlog.   Die Riis -huise is op 17 Januarie 1949 voltooi en is vernoem na fotograaf Jacob Riis, wat die lewensomstandighede van woonhuisbewoners aan die Lower East Side blootgelê het. 
Die speelterrein is ontwerp om vier "buitekamers" vir 'n verskeidenheid aktiwiteite te hê en is ontwerp deur Pomerance & Breines met M. Paul Freidberg & amp Associates as landskapargitekte.  Dit is gefinansier deur 'n toekenning van die Victor Astor -stigting en is in 1966 geopen met die bywoning van Ladybird Johnson.  Later dieselfde jaar het dit 'n eerbewys -toekenning ontvang vir uitnemende ontwerp deur die Departement van Behuising en Stedelike Ontwikkeling.  Vier nuwe speelgronde in die stad is in 1967 daaruit gemodelleer.  In 2018 is die speelgrond daarvan deur NYCHA geïnspekteer en gevind dat dit gevaarlik is. 
Tydens orkaan Sandy in 2012 is die ontwikkeling getref deur 'n stormvloed wat dit sonder elektrisiteit en ander dienste gelaat het.   In 2018 ontvang NYCHA 'n toelae van $ 7,1 miljoen om die nodige infrastruktuurherstelwerk te finansier van Sandy wat na verwagting in 2022 sal begin. Opgraderings sluit in: noodopwekkers, elektriese verspreidingstoerusting, waterdigting van strukture en afwerkings, opgraderings na riool/storm bestuurstelsels, nuwe paaie, voetgangersbeligting, rehabilitasie van ingange en voorportale. 
^"Jacob Riis Huise Bevolking".
"Jacon Riis huise gebied". Besoek op 7 November 2019.
"MyNYCHA Developments Portal". my.nycha.info . Besoek op 23 Julie 2019.
"DIE LAER OOSKANT VERANDER". New York Times . Besoek op 23 Julie 2019.
"CORNERSTONE HET IN DIE RIIS -HUISE VERTROU Hernuwing van die federale hulp word by die laaste projek aangemoedig met hulp van FPHA". New York Times . Besoek op 23 Julie 2019.
"Ontwerpers van 7 ontwikkelings vereer deur die Amerikaanse agentskap JACOB RIIS HUISE WIN HIER TOEKENNING". New York Times . Besoek op 23 Julie 2019.
"Mev. Johnson maak Riis -speelterrein oop. Mev. Johnson kom hierheen om die eksperimentele Riis -speelterrein oop te maak". New York Times . Besoek op 23 Julie 2019.
"Stad bou 12 beweegbare speelgronde wat ontwerp is vir vryheid in die vorming". NY Times. 28 Januarie 1967. Besoek op 23 Julie 2019.
Otterman, Sharon (4 April 2018). "Oudit vind speelplekgevare in die ontwikkeling van behuisingsowerhede". Die New York Times. ISSN0362-4331. Besoek op 23 Julie 2019.
Buckley, Cara Wilson, Michael (2 November 2012). "In openbare behuising na orkaan Sandy, vrees, ellende en heldhaftigheid". Die New York Times. ISSN0362-4331. Besoek op 23 Julie 2019.
'Die lewe na Sandy bly moeilik vir armes in New York'. Die Onafhanklike. 2 November 2012.
"WDF kondig $ 71 miljoen aan die herstelprojek van Jacob Riis -huise aan". www.businesswire.com. 5 Desember 2018. Besoek op 23 Julie 2019.
Kleinfield, N. R. Sengupta, Somini (8 Maart 2012). "Hacker, Informant en Party Boy of the Projects". Die New York Times. "Hector Xavier Monsegur, oftewel Sabu, het in woonstel 6F in laan D 90 in die Jacob Riis -kompleks in Manhattan gewoon."
Hierdie artikel oor 'n gebou of struktuur in Manhattan is 'n stomp. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.
Jacob Riis - Geskiedenis
Hou jy van hierdie galery?
En as u van hierdie plasing gehou het, kyk gerus na hierdie gewilde plasings:
Van die vele foto's wat na bewering 'die wêreld verander' het, is daar foto's wat eenvoudig nie het nie (alhoewel hulle wonderlik is), die wat so het, en dan die wat werklik het.
Die foto's wat die wêreld verander het, het dit waarskynlik gedoen net soos ons almal gemaak het voel iets. Die foto's wat die wêreld werklik op 'n praktiese, meetbare manier verander het, het dit gedoen omdat dit genoeg van ons gemaak het doen iets.
En min foto's het die wêreld werklik verander soos dié van Jacob Riis.
Die stad New York waarheen die arme jong Jacob Riis in 1870 uit Denemarke geëmigreer het, was 'n stad wat ongelooflik gedy. In die drie dekades voor sy aankoms het die stad se bevolking, meedoënloos opwaarts gedryf deur intense immigrasie, meer as verdriedubbel. Oor die volgende drie dekades sou dit byna viervoudig wees.
Dit is nie verbasend nie dat die stad soveel nuwe inwoners tegelyk kon opneem. Net so verbasend, die armes van die stad was diegene wat aan die buitewyke oorgebly het om te veg vir enige brokstukke.
Die immigrante-armes van New York, wat beperk was tot oorvol, deur siektes geteisterde woonbuurte vol rampokkerige woonplekke wat 12 volwassenes in 'n kamer van 13 meter kon huisves, het 'n stryd geleef-maar 'n stryd beperk tot die krotbuurte en dus weggesteek vir die groter publiek oog.
Jacob Riis het dit alles verander. Werk as 'n polisieverslaggewer vir die New-York Tribune en ontevrede oor die mate waarin hy die krotbuurte met woorde kon vasvang, het Riis uiteindelik gevind dat fotografie die hulpmiddel was wat hy nodig gehad het.
Vanaf die 1880's het Riis die New York aangedurf waar min aandag aan gegee het en die harde realiteite daarvan gedokumenteer vir almal om te sien. Teen 1890 kon hy sy historiese fotosameling publiseer waarvan die titel perfek beskryf hoe openbaar sy werk sou wees: Hoe die ander helfte lewe.
'N Ontstellende blik op 'n wêreld wat moeilik is om te verstaan ​​vir diegene wat nie daartoe gedoem is nie, Hoe die ander helfte lewe Daar is foto's van die armes van immigrante in New York en die woonplekke, sweetwinkels, strate, dokke, stortingsterreine en fabrieke wat hulle in besonderhede huis toe genoem het.
En so treffend soos hierdie beelde, lê hul ware nalatenskap nie in hul estetiese krag of dokumentêre waarde nie, maar eerder in hul vermoë om verandering te bewerkstellig.
'Ek het u boek gelees, en ek het u kom help', het die destydse raadslid van die New Yorkse polisiekommissaris, Theodore Roosevelt, in 1894 aan Riis gesê. En Roosevelt was getrou aan sy woord.
Hoewel dit nie die enigste amptenaar was wat die saak wat Jacob Riis aan die lig gebring het, aangeneem het nie, was Roosevelt veral bedrywig in die behandeling van die armes. As stadsamptenaar en later as staatsgoewerneur en vise -president van die land het Roosevelt 'n paar van die ergste huise in New York laat afbreek en 'n kommissie ingestel om te verseker dat die onleefbare nie weer gebou word nie.
Met hierdie nuwe regeringsdepartement, sowel as Jacob Riis en sy groep burgerhervormers, het nuwe konstruksie opgegaan, strate skoongemaak, vensters ingekap in bestaande geboue, parke en speelgronde is geskep, ongeskikte skuilings vir haweloses is toegemaak, en aan en aan en aan.
Alhoewel die huurprobleem van New York beslis nie daar eindig nie, en hoewel ons nie al die hervormings hierbo aan Jacob Riis en Hoe die ander helfte lewe, min fotografiewerke het so 'n duidelike impak op die wêreld gehad. Dit is geen verrassing dat Roosevelt eens gesê het dat hy in die versoeking was om Riis 'die beste Amerikaner wat ek ooit geken het' te noem nie.
Sien hierdie visuele opname van die Five Points -bendes vir meer foto's van Jacob Riis uit die era van How the Other Half Lives. Kyk dan hoe die lewe was in die krotbuurte wat deur die immigrante van New York om die begin van die 20ste eeu bewoon is.
Die harde lewens van straatkinders in New York, vasgevang - in 'n japtrap - deur Jacob Riis (The Alienist)
GESKIEDENIS AGTER DIE Toneel Wat is die ware verhaal agter die historiese toneel uit u gunsteling TV -program of rolprent? As 'n semi-gereelde funksie op die Bowery Boys-blog, sal ons hierdie reeks herleef terwyl ons volg met TNT se beperkte reeks Die vreemdeling. Kyk hier na ander artikels oor ander televisieprogramme met 'n historiese tema (Mad Men, The Knick, The Deuce, Boardwalk Empire en Koper). En volg saam met die Bowery Boys op Twitter by @boweryboys vir 'n meer historiese konteks van u gunsteling programme.
Kyk na die einde van die vierde episode van Die vreemdeling, en jy sien 'n verrassende eerbetoon aan 'n ikoniese, hartverskeurende foto.
Genoem 'Straat -Arabiere in die omgewing van Mulberrystraat', Die beeld wat in 1889 geneem is, beeld drie hawelose seuns uit wat slaap oor 'n verhitte vent op die onderste verdieping van 'n woonstel (in die omgewing van vandag se Klein Italië).
Hulle name is onbekend. Aan die einde van die 19de eeu het honderde kinders in die strate van New York gewoon, uit hul huise gegaan of van hul geliefdes geskei. Baie het eintlik liefdevolle gesinne gehad, maar die lewensomstandighede in die huise was so bedompig dat sommige verkies om op straat te slaap.
Ons het hierdie beeld - en baie, baie soortgelyke - danksy joernalis en sosiale hervormer Jacob Riis.
Op 12 Februarie 1888 het Jacob Riis sy eerste ondersoek vir die New York Sunonthul die ellendige toestande van die ergste krotbuurte in New York deur gebruik te maak van 'n eksperimentele tegnologie - flitsfotografie. Die verbysterende foto's, deur Riis en 'n span ander fotograwe, is aanvanklik in lyntekeninge weergegee, maar die effek was nietemin diep.
Die hele artikel is aanlyn beskikbaar, maar die gedeelte is van toepassing op die foto hierbo:
"'N Ander uitskakeling van die welwillende doel van mnr Riis ... is sy vertoning van 'n aangrypende prentjie van straat -Arabiere in slaapplekke wat dit seker moes gaan soek het. Hierdie jongmense het klaarblyklik hul verblyfgeld vir galerystoele by die skou bestee en het skuiling gevind op die agterstoep van 'n ou woonhuis. "
Hieronder: 'n illustrasie uit die koerant van 12 Februarie 1888 en die Riis -foto (van Bandit's Roost) wat dit voorstel.
Die foto's is meer as sosiale aktivisme, dit is die geskiedenis self, die eerste flitsfotografie wat ooit op hierdie manier gebruik is. Riis wys New Yorkers 'n lewendige blik op armoede - weeskinders in die geut, straatbendes in die stegie - met behulp van 'n tegniek waaraan min mense, behalwe portrette, gereeld blootgestel word.
Riis het homself nooit as 'n professionele fotograaf beskou nie. Later in sy loopbaan het hy selfs die fotografiese werk aan ander uitgewerk terwyl hy op skryfwerk en sosiale aktivisme gefokus het. En tog sou moderne fotojoernalistiek nie regtig wees soos dit vandag was sonder sy eerste uitstappies in krotbuurte, opiumdunne en biersale met sy lywige en duur toerusting nie. Sy vroeë werk beïnvloed 'n hele gebied van sosiale fotograwe wat probeer om die gesegde te bewys "'n foto is duisend woorde werd" ('n frase wat aan die einde van Riis se leeftyd verskyn het).
Sy werk sou uiteindelik in 1890 as 'n boek gepubliseer word - Hoe die ander helfte leef: Studies onder die huurhuise van New York - en Riis sou die dekade feitlik bestee namens die behoeftiges van die stad.
In daardie boek gee hy 'n uiteensetting van die toestand van die 'straat -Arabier', oftewel straat -egel.
'Hulle is oral in die stad, hierdie straat -Arabiere, waar die woonbuurt 'n kans bied om bedags in die lewe te kom en in die nag' in te draai 'met 'n belofte van veiligheid uit verbasing. In warm weer maak 'n vragmotor in die straat, 'n gerieflike buitekamer of 'n opgegrawe in 'n hooibak by die kaai goeie stapelbeddens. Twee is gevind dat hulle nes gemaak het aan die einde van 'n groot ysterpyp by die Harlem -brug, en 'n ou ketel aan die Oosrivier het as 'n elegante woonstel vir 'n ander paartjie gedien.
Onder: Twee seuns slaap om 02:00 in die perskamer van die New York Sun -koerant.
Die meeste straatkinders is koerantseuns of bootblacks, wat veg vir afval en 'n paar sent. In 'n ander afdeling skryf Riis:
'Ons het ses,' sê 'n egel van twaalf of dertien wat ek in die Newsboys 'Lodging House teëgekom het,' en ons het geen pa nie. Sommige van ons moes gaan. " En so het hy gegaan om 'n bestaan ​​te maak deur swart stewels te maak. Die gang is maklik genoeg. Daar is baie min om die seuntjie vas te hou wat nog nooit iets anders as 'n huis in 'n woonhuis geken het nie. Binnekort hou die wilde lewe in die strate hom vas, en daarna kan daar deur sy eie poging nie ontkom word nie. Hy alleen vind homself spoedig genoeg plek in die polisieboeke, en daar sou geen ander antwoord wees op die tweede vraag: "wat word van die seun?" as wat elke dag in die week deur die strafhof gegee word. "
"Het nêrens gebly nie." MCNY
Hieronder is meer foto's van kinders op die strate van New York in die laat 1880's en vroeë 1890's, geneem deur Riis en sy medewerkers, met vergunning van die Museum of the City of New York.
"Shooting Craps: The Game of the Street," Bootblacks and Newsboys, 1894, MCNY 'N Reeks seuns in 'n steeg in Mulberrystraat. 1890, MCNY 'N Jong seun wat 'n baba vashou, 'n vrou reik na hulle. 1890, MCNY 1890, MCNY The Mott Street Boys, "Hou van die gras af". 1890. MCNY
Hierdie artikel maak 'n gedeelte uit ons resensie van die Museum of the City of New York se 2015 -uitstalling oor Riis.
Die baanbreker van die sosiale hervormer Jacob Riis onthul hoe die ander helfte in Amerika lewe
In 1870, toe Jacob August Riis uit Denemarke op die stoomskip na Amerika immigreer Iowa, ry hy in die bestuur met niks anders as die klere op sy rug nie, 40 geleende dollars in sy sak en 'n kissie met 'n enkele hare van die meisie wat hy liefgehad het. Dit moes vir die 21-jarige Riis moeilik gewees het om hom voor te stel dat hy binne 'n paar kort jare saam met 'n toekomstige president sou wees, 'n pionier in fotojoernalistiek sou word en die behuisingsbeleid in New York sou help hervorm. .
Jacob Riis, wat hierdie maand 100 jaar gelede oorlede is, sukkel deur sy eerste paar jaar in die Verenigde State. Hy kon nie 'n vaste werk kry nie, maar werk as 'n boer, ysterwerker, baksteen, timmerman en verkoopsman, en beleef die ergste aspekte van die Amerikaanse verstedeliking-misdaad, siekte, swaarmoedigheid-in die huurhuise en losies. dit sou uiteindelik die jong Deense immigrant inspireer om hom toe te wy aan die verbetering van die lewensomstandighede vir die stad se laer klas.
Deur 'n bietjie geluk en baie harde werk het hy 'n pos as joernalis gekry en 'n platform om die nood van die laer klasgemeenskap bloot te lê. Uiteindelik het Riis 'n polisieverslaggewer geword vir Die New York Tribune, sommige van die stad se mees misdaadgeteisterde distrikte, 'n werk wat tot roem sou lei en 'n vriendskap met polisiekommissaris Theodore Roosevelt, wat Riis 'die beste Amerikaner wat ek ooit geken het' genoem het. Riis het geweet wat dit is om te ly, om honger te ly en om haweloos te wees, en hoewel sy prosa soms sensasioneel was en selfs soms bevooroordeeld was, het hy wat Roosevelt noem "die groot gawe om ander te laat sien wat hy sien en voel wat hy voel . "
Maar Riis wou letterlik aan die wêreld wys wat hy sien. Om sy lesers te help om die ontmenslikende gevare van die immigrantebuurte wat hy maar te goed ken, werklik te verstaan, het Riis homself fotografie geleer en 'n kamera saamgeneem tydens sy nagtelike rondtes. Die onlangse uitvinding van flitsfotografie het dit moontlik gemaak om die donker, oorvol huise, grimmige sitplekke en gevaarlike krotbuurte te dokumenteer. Riis's pioneering use of flash photography brought to light even the darkest parts of the city. Used in articles, books, and lectures, his striking compositions became powerful tools for social reform.
Jacob August Riis, 󈫼 year old boy at work pulling threads. Had sworn certificate he was 16—owned under cross-examination to being 12. His teeth corresponded with that age," c. 1890, 7 x 6″, from How the Other Half Lives: Studies Among the Tenements of New York, Charles Scribner's Sons: New York, 1890 (The Museum of the City of New York)
H. e arrived on America's shores in 1870 virtually penniless. Twenty-one-year-old Jacob Riis had traveled from his native Denmark to find a better life. He spent the next few years on the brink of starvation as he went from job to job, never finding anything lasting. His big break came in 1877 when he was hired as a police reporter by the New York Tribune newspaper.
Jacob Riis. &ldquoThe Tenement House Exhibition.&rdquo Harper & rsquos Weekly, February 3, 1900, page from Riis&rsquos scrapbook. Jacob A. Riis Papers, Manuscript Division, Library of Congress (006.00.00)