'N Huldeblyk van die geboorteplek van moderne reis - Versamelings
ONS WAS DIE PASIËNT VAN DIE DRIVE WORD. Maar êrens rondom die sesde uur regoor Noord-Carolina, nadat hulle van die hooglande na die Piemonte tot by die kusvlakte gedaal het, verby die klam wintervelde van katoenstoppels, verby die eindelose stukkies dennehouthout, het die kinders rusteloos geword. Niemand kon wag om na die Buitenbanke te kom nie.
Ons het ons voorberei vir hierdie reis. Ek het boeke oor die Wright Brothers, wat karakters in die kleuterverhale van kleuterjare geword het, uitgekyk vir boeke. Ek het gewonder hoe oud Orville en Wilbur hierdie pad sou gesien het op hul eerste rit vanaf Dayton in 1900. Watter vlakke van afwagting moes hulle gehad het in die laaste paar dosyn?
Die ketting van versperrings-eilande wat bekend staan ​​as die buitenste banke - of OBX, soos dit algemeen verkort word - loop langs die kus van Noord-Carolina, met die Albemarle-klank wat dit distansieer van enige groot stede (die naaste is Norfolk, Virgina, ongeveer 'n uur en 'n half weg). Dit was een van die redes waarom die Wright Brothers dit oorspronklik gekies het as die tuiste van hul vlugeksperimente. Behalwe net winde en sagte duine, was dit 'n gebied buite die openbare oog.
Hierdie afstand maak OBX 'n soort mini-pelgrimstog vir baie reisigers, veral Oos Coast surfers en hengelaars. Vir ons en om verskillende redes, is die buitenste banke so goed as wat dit in ons wêrelddeel kan kom. Die grootste deel van die Atlantiese Oseaan word gekenmerk deur 'n vlak kontinentale rak wat die golfkrag verminder, maar die geografie en die steil afdraand van OBX laat swellings harder toe, soos die Stille Oseaan. Kelly Slater het oor die rol van Hatteras (die oostelikste punt van OBX) in sy branderplankry-ontwikkeling gesê: 'Hatteras was my pyplyn, my Mekka.'
Maar OBX se posisie in die Atlantiese Oseaan is ook 'n konvergensiesone van twee belangrike seestrome - die Labrador wat suid vanaf die Arktiese gebied vloei en die warm Golfstroom wat noord vloei - wat lei tot 'n ongelooflike biodiversiteit van die seelewe en van die beste visvang in die Atlantiese Oseaan. .
Ek het gewonder hoe oud Orville en Wilbur hierdie pad sou gesien het op hul eerste rit vanaf Dayton in 1900. Watter vlakke van afwagting moes hulle gehad het in die laaste paar dosyn?
Net toe dit lyk of ons nie meer kon ry nie, was ons op die brug oor die Alligatorrivier en in 'n soort terrein wat ek nog nooit vantevore gesien het nie. Dit lyk soos mossies in Florida, maar met verskillende plantegroei. Dit was pocosins, oplandse moerasse vol tupelobome, damme en venus flytrap. Ek was deels in die versoeking om in een van die sanderige ingange na die Alligator River Wildlife voort te gaan - maar het oor 'n ander lang brug na Roanoke-eiland gegaan, in 1587, Sir Walter Raleigh se Engelse kolonie - later bekend as die 'Lost' Colony. Ek het probeer om hierdie ietwat arcane stuk geskiedenis aan my vrou ('n boorling van Argentinië) en kinders te verduidelik. 'Waarheen het die koloniste gegaan?'
Ek het saam met historici geglo wat glo dat hierdie koloniste uiteindelik geïntegreer is met die nasate van die plaaslike Roanoke-Indiane, wat op hul eerste ontmoeting in die Nuwe Wêreld vriendelik was met die Engelse (en hulle waarskynlik gehelp het om te oorleef).
Die laaste brug het ons oor Roanoke Sound geneem en na die Outer Banks. Die vroeë middag was daar 'n vreemde lig toe die digte wolkbanke wat heeldag oorhoofs was, na die see gestoot het. Na 'n ietwat somber Februarie-oggend, van die reuse duine by Jockey's Ridge tot die lae plattelandse geboue van Nags Head en Kill Devil Hills, het dit gelyk asof alles warm gloei. Verby verskeie vlieërwinkels, waarvan die vaandels en windkouse sterk na die see geklop het, het ek baie opgewonde geraak oor die vooruitsig op buitelandse wind en moontlik goeie golfomstandighede.
In die volgende vier dae het ons verskillende sakke van die Buitenbanke, van die noorde naby die Virginia-grens, op 'n 4 × 4 strandpad verby Corolla, tot suidwaarts langs die National Seashore tot Kaap Hatteras, verken. Ek het baie dele van die reis vreemd beweeg. Van die vroeë kontak van die Engelse met die Indiane hier, tot die lang stukke oop kus waar Swartbaard en soveel ander seerowers (insluitend binnelandse seerowers wat 'n hinderlaag op die vlug geslaan het) verdwyn en uiteindelik omgekom het, blyk daar soveel samestellings van die geskiedenis te wees - veral die geskiedenis van reis - in hierdie ruwe rand van die Amerikaanse kus.
Miskien is die meeste van alles, as reisigers wat ons almal vanselfsprekend aanvaar, dat die beginsels van vlug, die stelsel van beheermaatreëls wat vandag deur vlieëniers gebruik word, weer terugkeer na die Wright Brothers. Hulle het dit uitgepluis. Die hele konsep om aan te pas by die veranderende windtoestande deur 'vleuelvorming', gaan terug na hul somers om sweeftuie, en dan uiteindelik vliegtuie, by Kill Devil Hills te toets. Dit voel soos 'n heilige grond daarbuite, wat kragtiger gemaak word deur die feit dat dit nie 'n geslote museum is nie, maar dieselfde wye oop velde waar hulle kampeer en gevlieg het. U kan op dieselfde plekke stap en dieselfde winde voel.
Hier was 'n paar van ons hoogtepunte:
Die stel beelde gee u 'n idee van die omvang van hierdie plek. Die klipmerk in die middelste afbeelding wys die lanseringsplek (insluitend 'n replika van die spoor wat deur die Wright Brothers gebruik is om hul vliegtuig te loods). Die kleiner merkers wat op verskillende afstande uiteengesit is, toon die landingsplekke van die eerste vier vlugte op 17 Desember 1903. Die vierde vlug was 852 voet, met die "vliegblad" 59 sekondes in die lug.
Dit was die vierde jaar dat die Wright Brothers na die Buite Banke gekom het ('n kopie van hul kampgebou en hangar is in die onderste hoek). In die eerste drie jaar het hulle duisende proefvlugte in verskillende sweeftuie gedoen - albei beman en die sweeftuie as vlieërs gebruik - om die konsep wat hulle 'vleuelvorming' genoem het, stadig te laat ontwikkel, om aan te pas by veranderende windtoestande en om die vaartuig aktief te draai / vlieg.
'N Week voordat ons daar aankom, was daar 'n groot sneeu-geleentheid in die suide van die VSA; meer as 6 duim het in Kill Devil Hills geval, en die plaaslike bevolking het na die monument vir slee / sneeuplank gekom.
'Ek wens ek kon 'n rekenaarmodel skep van wat ek gesien het toe ek elke oggend op die afrit kom.' Dit is hoe Chris Crockett (op die foto links) beskryf hoe hy die water sien - en die altyd veranderende strome, getye, wind, weer, selfs sandkomposisies langs die strand - wat almal met mekaar verband hou en help om te verstaan ​​waar en hoe om te hengel. Hy is gebore in Emerald Isle en het sy hele lewe as waterboer aan die oewers van Noord-Carolina deurgebring. Hy is nou 'n buitelug-opvoeder wat duisende Noord-Carolina-jeugdiges wat jaarliks ​​na Jennette's Pier kom, leer op die branderplankry-toer as 'n grom, en leer bootbou en hengel "van die ou tyd af". Jennette's is 'n staatsbeheerde fasiliteit wat 'n werkende oseanavorsingsentrum en 'n opvoedkundige fasiliteit is wat programme in visbiologie, alternatiewe energie aanbied (Jennette's Pier word self deur wind en sonkrag aangedryf), strandondersoek, waterafloop, plankton en Crockett se voor die hand liggend gunsteling, visvang.
Die vis het die oggend nie gebyt nie, en daarom het hy Layla (6) en Micael (3) 'n beginnersles gegee oor die identifisering van algemene plaaslike spesies (trommel, vlek) en die giet van oefening.
'As mense net na my sou luister,' het hy gesê, 'en almal 'n jaar lank net van binnelandse nette en visvang geneem het, sou dit die beste vissery ter wêreld wees.'
Die eiland Corolla, Noord-Carolina, is slegs 4 × 4 toeganklik. As u genoeg tyd spandeer om langs die strand te ry en die verskillende strandhuise wat oor die eiland versprei is, sal u wilde perde uiteindelik sien. Gestel dit is die enigste plek in Noord-Amerika met hierdie perd, wat geen huishoudelike bloed het nie, maar almal afstam van dieselfde volbloedfamilies van koloniale Spaanse Mustangs wat al 575 jaar op die eiland was. Die perde is nie bang vir mense nie en dwaal eintlik net die eiland wei en skuiling neem waar en wat hulle ook al wil.
Daar was nie genoeg swel terwyl ons daar was nie, maar ek het baie kortpad in my kajak gehad. Watertemp was 39 grade, wat beteken kort sessies, leë pouses. Dit is net jy en dolfyne.
Let op die bandspore. Mense met ORV-passe kan langs verskillende strande in die buitenste banke ry. Dit het my aanvanklik gegooi: ek is nie gewoond daaraan om voertuie te sien as ek op die strand is nie. Maar later het ek besef hoe goed dit die plaaslike bevolking maak (en die potensiaal vir epiese verkenning as u die regte voertuig het). Daar is 'n groot gemeenskap van hengelaars en branderplankryers wat presies kan skakel waar hulle wil branderig of visvang, en om op die strand te kan ry, bied hulle toegang tot die volgende vlak.
Nog 'n paar dinge oor die buitenste banke: (1) Wees versigtig daar buite. Die steil afdraai is baie anders as die meeste ander strande langs die Atlantiese Oseaan, en dit sou maklik wees om dieper in die water uit te vee as wat u teen die kusbreedte kan opstaan. (2) Brandstoestande in OBX is geen grap nie; dit kan afgaan met so perfekte golfomstandighede as wat u kan dink. Kyk na hierdie opname van verlede jaar se Outer Banks Pro by Jennette's Pier vir verwysing. Beeld via WRV:
Jockey's Ridge State Park bevat die grootste sandduine aan die Atlantiese Oseaan, en strek ooswaarts tot by Roanoke Sound, sodat u van die duine terug na die tydlande kan verken. Die oggend wat ons besoek het, was helder en sag, perfek om vlieërs te vlieg en soos ons gesien het om te leer vlieg 'n para-sweeftuig (verskeie plaaslike uitrusters gebruik Jockey's Ridge as 'n oefenveld vir sweefvliegtuie.) As jy bo is, duine, jy het lieflike uitsigte na die Atlantiese Oseaan sowel as terug na die klank. Ons kon die hele dag maklik hier verken.
Kaapse Hatteras nasionale strand
Hatteras is een van slegs tien federale beskermde nasionale seestrome in die VSA. Dit het die gevoel om na 'n nasionale park te ry, met dag-gebruik / piekniekareas en badkamers langs die pad en vier kampeerterreine, wat elkeen 'n epiese opstelling gee vir uitgebreide branderplankry- / vis- / kajak-uitstappies. Die kampeerterreine is ongelukkig in die winter gesluit, maar die Frisco Woods-privaat kampterrein is die hele jaar oop.
Ons het 'n ton wild op Hatteras gesien, insluitend hierdie takbokke wat teen skemer uitgekom het. Die dolfyne voed die hele dag net langs die kusbreuk. Dit was taamlik windstil en koud, wat 'n soort knarsige gevoel gegee het, wat dit nie moeilik gemaak het om hierdie gebied voor te stel as die "Begraafplaas van die Atlantiese Oseaan" nie - 'n naam wat toegeken is aan die honderde en moontlik duisende skeepswrakke by die Diamond Shoals, 'n twaalf- kilometer lange sandstaaf van hierdie kusstreek waar die suidwaartse skip deur die stroom aangedryf word.
Meer as iets daaraan om hier te wees, het dit neergekom op 'n gevoel van eensaamheid en die vermoë om net as 'n gesin te groepeer. Ek was gelukkig om hierdie plek vir die eerste keer in die winter te sien, toe die bevolking slegs 7,000 in Kill Devil Hills is (dit groei tot 40 000 in die somer), en die gesprekke in lyne by die kruidenierswinkels en vulstasies was altyd traag. en gesentreer rondom visvangplekke en swelvoorspellings. Op pad uit het ek weer aan Wilbur en Orville gedink, en my verwonder aan die internasionale roem en die gekke baan wat hul lewens ná hul uitvindsel geneem het. Ek wonder hoeveel hulle terugdink aan die duine en winde, die plek waar hulle - buite sig van die res van die wêreld - uiteindelik van die grond af is.