Austrian Gun verdedig Bergpas, 1916 - Inligting
Austrian Gun verdedig Bergpas, 1916
Hier sien ons 'n Oostenrykse artillerie wat 'n bergpas êrens aan die Trentino- of Isonzo -front verdedig, waarskynlik gedurende 1916.
White Friday 1916 – History 's Deadliest Avalanche het tydens WWI plaasgevind
Die dodelikste stortvloed in die geskiedenis het plaasgevind op die slegste moontlike tyd op die slegste moontlike plek. Honderde Oostenrykse en Italiaanse soldate is naby 'n kragtige stortvloed doodgemaak Die berg Marmolada van Italië op 13 Desember 1916 in die middel van die Eerste Wêreldoorlog. Gedurende die volgende paar weke het meer lawines in die Alpe na raming 10 000 Oostenrykse en Italiaanse soldate doodgemaak Natuur sowel as mekaar. Sommige beweer dat die lawines doelbewus teen die vyand veroorsaak is, maar ons sal nooit seker weet nie.
Eerste Wêreldoorlog begin in 1914, met die sluipmoord op die Oostenrykse aartshertog Franz Ferdinand in Sarajevo deur 'n tiener Serwiër. Europese nasies het standvastig gestaan ​​en oorlog teen mekaar verklaar. Oostenryk, Hongarye en Duitsland teen Rusland, Frankryk en Brittanje. Italië, aan die ander kant, het nie dadelik by die oorlog aangesluit nie. Volgens die Triple Alliance van 1882 was Italië, Duitsland en Oostenryk-Hongarye bondgenote. Met die bepalings kon Italië egter ten minste aan die begin van die oorlog neutraal bly.
Namate die gevegte in 1915 voortgeduur het, het die Geallieerdes die Italianers begin aanmoedig om aan te sluit hul kant. Die lokmiddel vir Italië was die belofte van Oostenryk-Hongaarse lande, veral die Italiaanssprekende Tirol-streek, in die suidweste van Oostenryk. Na twee maande se onderhandelinge het Italië uiteindelik ingetree en oorlog verklaar teen Oostenryk-Hongarye in 1915.
Die grens en voorkant was hoog in die Alpe, waar jammerlike soldate sou veg vir die volgende twee jaar.
In die lente van 1916 het die Oostenrykse leër in 'n groot offensief suidwaarts deur die berge gevee. As hulle die Italiaanse vlakte bereik het, kon hulle na Venesië opgeruk en 'n groot deel van die Italiaanse leër omsingel en 'n lang dooiepunt verbreek het. Maar die Italianers was gereed, marsjeer noord en stop hulle in die Alpe.
In enige geveg het die kant met die hoë grond die voordeel. Elke kant het dus probeer om al hoe hoër in die Alpe te klim, hulle swaar artillerie saam te sleep. Weermagte het so hoog as moontlik geklim en daarna ingegrawe. Tunnels word teen die gletsers en berghange gestamp, terwyl kaserne gebou is om soldate teen die ysige koue te beskerm.
Na raming sou 600 000 Italianers en 400 000 Oostenrykers tydens die oorlog aan die Alpynfront sterf, baie in hewige gevegte langs die Isonzo -rivier. Maar die voorkant zigzag 400 myl- byna so lank as wat Frankryk/België met Duitsland front, meestal in ruwe berge, waar die geveg net so helse soos die loopgrawe was.
Baie leërs het deur hierdie hoë Alpe -passe gemarsjeer, terug na die Romeinse tyd.
Maar nog nooit die berge gehad nie hulself was die slagveld, of die geveg op moderne skaal, met vreesaanjaende nuwe wapens daarbo op die ' Dak van die Wêreld. ' So bloedige gevegte het te midde van die koue, sneeu, berge van Tirol gewoed. Die toestande was dikwels erger as die werklike gevegte. Dit was beslis waar in Desember 1916 toe vreeslik swaar sneeuval in die Alps geskep toestande ryp vir lawines. Terwyl die ysige koue en vyandelike vuur ooglopende gevare was, was die swaar sneeu-gepakte pieke net bo hul koppe nog dodeliker.
Die honderde Oostenryk-Hongaarse troepe was in 'n kaserne naby die Gran Poz -beraad van die berg Marmolada was veral in gevaar. Die kamp was goed geplaas om dit teen die Italiaanse aanval te beskerm, maar dit was ongelukkig reg onder 'n steil berge van onstabiele sneeu. Die Kaiserschützen Kaserne is in Augustus 1916 ongeveer 11 000 voet gebou om die huis te huisves 1ste Bataljon, Imperial Rifle Regiment. Die ligging op 'n rots krans was goed geleë om dit teen Italiaanse mortier te beskerm. Hulle was nou op een van die mooiste plekke op aarde EN een van die dodelikste.
Die winter van 1916/17 was die swaarste sneeu van die Alpe van die 20ste eeu.
Een meter het net daardie winter 143 cm aangeteken. Dit het toestande geskep wat ryp is vir lawines. Aan die begin van Desember was die sneeu 8-12 meter diep by die kruin. Die Oostenryk-Hongaarse bevelvoerder, Kaptein Rudolf Schmid, kon dit deur sy verkyker sien en was deeglik bewus van die gevaar wat sy onderneming in die gesig staar. Hy skryf aan sy meerdere, Veldmaarskalk Ludwig Goiginger van die 60ste Infanterie wat onmiddellike vader by die berg versoek. Sy appèl om te ontruim is geweier. Gedurende die volgende 8 dae, selfs meer sneeu geval, telefoonlyne laat sak en elke grenspos gelaat sonder voorraad of kommunikasie.
Aan Woensdagoggend, 13 Desember 1916, om 05:30, 'n massiewe gedreun het die slapende soldate in hul verduisterde kaserne wakker gemaak. 'N Paar kon die geluid herken het en 'n tweede skreeu gehad het, "Lawine! " Maar dit is al die tyd wat hulle gekry het. 'N Stortvloed van meer as 200 000 ton (1 miljoen kubieke meter) sneeu, ys en rotse het teen die berge gestort. Die houtkaserne vol troebel soldate, is onder die gewig van die lawine vergruis, die 332 insittendes begrawe. 229 was Kaiserschützen -berginfanterie en 102 was 'n Bosniese steunkolom. Slegs 'n fraksie is na veiligheid gebring. Die ander 270 is lewend begrawe. Slegs 40 lyke is ooit gevind. Onder die oorlewendes was 'n verdwaasde kaptein Schmid wat met beserings ontsnap het.
Die aand van 13 Desember was net so erg, maar vir die ander kant.
'N Tweede stortvloedgetref 'n Italiaanse afdeling van die 7de Alpini, wat hul bergbarakke net in die suide oorval, en honderde ook dood is. Op 13 Desember was Saint Lucia, 'n godsdienstige vakansie vir Italiaanse katolieke. Die Italianers sou die rampspoedige dag van die 'Valanga Grande ' noem La Santa Lucia Nera, Saint Lucy 's Day.
Gedurende Desember 1916 het die ontploffings van tonnelbou en artillerievuur het sy tol geëis en talle ander lawines veroorsaak, groot sowel as klein. Volgens sommige berigte het albei kante doelbewus skulpe in die verswakte sneeupakke bo mekaar afgevuur in 'n poging om die vyand te begrawe. Hele regimente het in 'n oogwink verlore gegaan. Die lyke van sommige slagoffers is eers in die lente ontdooi.
'N Volledige skatting van die aantal ongevalle sedert Desember 1916 is nie moontlik nie. Historiese rekords dui daarop dat minstens 2 000 Italianers en Oostenrykers daardie maand tussen soldate en burgerlikes gesterf het. Alhoewel die stortvloed op Woensdag die 13de begin het, het die kwartaal 'Wit Vrydag ' is gebruik om die rampspoedige reeks dae wat daarop gevolg het, te beskryf. Die beste skatting is dat tussen 9 000 en 10 000 soldate aan die einde van die winter weens sneeustortings gesterf het.
Die vernietiging van die Eerste Wêreldoorlog is oorweldigend. In totaal nege miljoen dood. Een en twintig miljoen gewondes.
Slootoorlogvoering – die sogenaamde Geen man se land nie – en die futiele frontaanvalle het hul tol geëis. Daarteen was die bergoorlog in Italië 'n reeks kleiner gevegte. In temps onder nul het mense kilometers se tonnels deur ys gegrawe. Hulle het touleertjies teen rotswande opgehang om soldate op hoër en hoër pieke te beweeg, en 'n arsenaal swaar artillerie, masjiengewere, vlamwerpers en mosterdgas opgetel. Die stortvloed "Wit dood"Het duisende doodgemaak. Tog bly die Alpiene oorlog een van die minste bekende slagvelde van die Eerste Wêreldoorlog, wat oorskadu is deur die loopgrawe van die Westelike Front.
Dodelike gevegte het tot in 1918 voortgeduur, met 'n totaal van 12 gevegte in hierdie bevrore terrein, meestal in Tirol naby die Isonzo -rivier. Toe die Eerste Wêreldoorlog uiteindelik op 11 November 1918 om 23:00 eindig, die oorblywende, moeë en koue troepe van beide kante, klim stadig die berge af vir hul huise en laat hul toerusting en grafte agter. Altesaam het White Friday die meeste sterfgevalle in ons wêreld se geskiedenis veroorsaak.
Maar aangesien milities teen die Britte onvoldoende was, het die Grondwetlike Konvensie die nuwe federale regering die mag gegee om 'n staande weermag te stig, selfs in vredestyd.
Teenstanders van 'n sterk sentrale regering (bekend as Anti-Federaliste) het egter aangevoer dat hierdie federale weermag state hul vermoë ontneem het om hulself teen verdrukking te verdedig. Hulle was bevrees dat die kongres sy grondwetlike mag van die organisasie, bewapening en dissipline van die Militia kan misbruik deur nie te sorg dat milisies met voldoende wapens toegerus is nie.
Kort nadat die Amerikaanse grondwet amptelik bekragtig is, het James Madison die tweede wysiging voorgestel as 'n manier om hierdie staatsmilisies te bemagtig. Alhoewel die Tweede Wysiging nie die groter antifederalistiese besorgdheid dat die federale regering te veel mag gehad het, nie beantwoord het nie, het dit wel die beginsel vasgestel (wat deur beide federaliste en hul teenstanders gehou word) dat die regering nie die gesag het om burgers te ontwapen nie.
Die verwoeste soldaat
Ek het gedink ek sal 'n speletjie probeer met die onlangse 'For Shame' reëls van Arthur Harman uit die tydskrif uitgawe 457 van Miniature Wargames (daarop gewys dat 'SHAME' = Eenvoudige perde- en muskietverloënings - dankie, Martin S!). Soos beskryf in 'n vorige pos, het my veldtog van die sewe jaar -oorlog se 'Soldier King' 'n interessante geveg by Wittingen ingelui. Ek hoop dat die veldtog 'n rooi draad kan wees waarop gevegte aangewend kan word, en dat dit so buigsaam is dat ek verskillende reëls en metodes kan opstel om scenario's op te stel namate elke ontmoeting plaasvind.
En so, na die geveg: ek het die aanvallende Pruise en die (swaar getalle) Oostenrykers voorheen gewys, nou het ons 'n slagveld nodig. Gegewe die ongebalanseerde magte, wou ek 'n opset hê wat dinge vir die aanvallers uitdagend kon maak - die verdedigende Oostenrykers sou immers 'n goeie posisie ingeneem het as wat hulle kon. Ek het deur 'n paar boeke met scenario's gekyk, en ek het nee gesê. 21 van Neil Thomas 'One Hour Wargames', getiteld 'Twin Objectives'. 'N Groter aanvallende mag moet beide 'n beboste heuwel en 'n dorp (wat ons sal bevorder om die stad Wittingen te verteenwoordig) beveilig - en nogal aangenaam was die oorspronklike inspirasie uit 'n sewejarige oorlog, die van Lobositz. Gegewe die Pruisiese oorheersing van kavallerie, het dit besonder gepas gelyk. Nog 'n massale aanklag, miskien?
Die scenario vereis dat die verdedigers 'n eenheid op die beboste heuwel in die Noordooste, en die res van hul magte naby die suidelike tafelrand, op die stad veranker (let op dat 'Noord' in die scenario eintlik suid is in my veldtog) , en alle rigtings hier volg die belyning van die veldtog - Pruise wat suidwaarts beweeg). Die Pruise kom uit die noorde, en die belangrikste is dat hulle die beboste heuwel en die stad aan die einde van die vyftiende beurt moet beheer om die wedstryd te wen (natuurlik, as 'n veldtog, is dit net minder belangrik om 'die wedstryd te wen' as die toestand van die leërs aan die einde ..). So het die Oostenrykers een dapper bataljon op die heuwel geplaas, en 'n ander, plus hul geweer, in die stad (sonder twyfel in 'n haak en versper), met hul derde bataljon wes van die stad en hul ligte kavallerie in die ooste die aanvaller se flank. Die Pruisiese horde het die oorwinnaars van Rahden binnegedring, gelei deur hul drie baie gewilde Guard Heavy Cavalry-eenhede: infanterie aan die linkerkant, gereed om die heuwel aan te val.
Die reëls is 'aangepas', maar slegs 'n bietjie - ek het Arthur se voorgestelde vierkantige rooster na hekse vertaal, met afstande en afstande dieselfde. Vervolgens het Arthur se reëls vir kavallerie -aanvallende infanterie 'n baie Napoleontiese smaak, in die veronderstelling dat die voet in die vierkant sou probeer - ek het die gedissiplineerde lineêre infanterie van die 7JW -periode 'n beter kans gegee deur een aanval dobbelsteen van die kavalerie af te trek as ek frontaal laai - en natuurlik hoef die voet nie vierkantig te vorm nie. In plaas daarvan om 'rond te vloei', het ek gereken dat 'n kavallerie -eenheid wat nie hul infanterieteiken breek nie, 'n paar heksies na hul beginposisie sou terugslaan wat aanneemlik was. Aangesien dit vir my nuwe reëls was, was daar 'n bietjie nadenke, en ek gee 'n bietjie meer detail oor die eerste paar bewegings, om 'n bietjie te wys hoe (ek dink) dit werk, maar ek hoop nie dat dit maak 'n te lang pos. Die latere bewegings kan meer galop wees!
Cuirassiers geskud, Horse Grenadiers laai - op beurt 1!
Dit was van die begin af werklik 'n aksie - in Arthur se reëls het die artillerievuur aan die begin van elke draai, en die Oostenrykse geweer onmiddellik groot oefening gemaak. Met die vuur in die Pruisiese 1ste Cuirassiers, gooi die drie dobbelstene van die kanonne twee 'vlae vlae' - wat 'n behoorlike skok in die moraal van die teiken veroorsaak het, wat hulle moes stop. 'N Mens sou kon dink dat hul senior offisier 'n afronding in die pad gesteek het! Die Pruise se imposante Heavy Cavalry het dus onmiddellik 'n knou gekry. Dit het miskien die oorblywende Heavies gesteek - hul Horse Grenadiers het onmiddellik 'n aanklag op die 1ste Bataljon Botta d'Adorno infanterie, wes van die stad, geloods. Aangesien kavallerie (gewoonlik 4 dobbelstene) van 'Guard' kwaliteit infanterie frontaal gevorm het (minder as een dobbelsteen) het hulle drie dobbelstene gegooi en een 'vlag' toegedien, maar geen 'Sabre' nie, dus geen Combat Value (CV) vermindering nie. Die infanterie was dus ietwat geskud, maar het orde gehou - vuur met slegs een dobbelsteen. Dit het -1 CV van die kavalerie geneem. Omdat ek nie die infanterie gebreek het nie, het ek besluit die aanklag het 'teruggespring'.
Intussen het die Pruise met die beboste heuwel begin omgaan en hulle twee Jaeger -eenhede gestuur om op die 2de Botta -infanterie frontaal te vorder, terwyl die twee Von Kleist -voeteenhede om die heuwel beweeg, die flanke van die verdedigers bedreig en ook hul kamerade afskerm van die dreigement van die Oostenrykse kavallerie. Die verdedigers van die heuwel (2de bataljon Botta) het 'n eerste vlug gegee aan 1ste bataljon Jaeger, hul drie dobbelstene wat een 'vlag' en een CV -vermindering behaal het - nie 'n slegte skietery nie, en die 'vlag' beteken dat die Jaeger 'n dobbelsteen minder kry as hulle reageer .
Uit die bogenoemde kan u miskien sien hoe gevegseffekte in hierdie reëls werk: ek dink ons ​​kan ons voorstel dat eenhede in werklikheid ongevalle ly (CV -vermindering) en/of moraal ('Fallen Flags') geskud word. Slagoffers dra hulle stadig af - verloor meer as die helfte van hul aanvanklike CV, en 'n eenheid kan nie beweeg of aanvallend vuur nie, en as CV nul bereik, moet hy uittree. 'Fallen Flags' verminder die moraal, verswak die vuur/gevegskrag, wat moontlik veroorsaak dat hulle stop of nie kan aanval nie, en as die aantal Fallen Flags die kwaliteit van die eenheid bereik (3 vir opgeleide/veterane, 4 vir wagte/elite) dan weer moet hulle aftree. Bevelvoerders kan probeer om Fallen Flags af te haal, maar dit is nie maklik nie - moet 'n 6 rol. Nie een van my bevelvoerders het dit reggekry gedurende die hele wedstryd nie!
In beurt 2 is die stryd behoorlik op die heuwel aangesluit, met 2de Botta wat nog 'n steekvlug aan 1ste Jaeger gegee het (nog 2 van hul CV, nou reeds af na 4 van aanvanklike 7), en die vlug van die Jaegers was nogal onstuimig (en die Oostenrykers op die beboste heuwel was bedek, so 'n dobbelsteen minder) - geen effek nie. 2de Jaegers het koue staal probeer - laai die heuwel op! Minder een dobbelsteen as gevolg van die omslag, maar hulle het Botta een 'vlag' toegedien, wat die verdediger se vuurdobbe met een verminder het en op sy beurt slegs 1 CV -vermindering gekry het. Die Jaegers wat nie gestop of gebreek word nie, sal noue gevegte voortduur.
Die stryd om die beboste heuwel
Wes van die stad het die Oostenrykse artillerie meer uitstekende oefening uitgevoer deur te vind dat die Pruisiese perdgranadiers binne die bereik van die houers gekom het, en dit onmiddellik met 2 CV -punte vir die kavalerie afgemaak. Om belediging toe te voeg, stap 1st Botta vorentoe en gebruik hul muskiete, en die Horse Grenadiers het ook een vlag verloor! Dit het 'n woedende reaksie gelewer, en beide die 2de Cuirassiers en die Horse Grenadiers het die 1ste Botta agtereenvolgens gehef. Maar die vasberade Bottas het standvastig gestaan, albei aanklagte het teruggesak, en die voet het net 1 CV verloor, wat elkeen van hul aanvallers -1 CV toegedien het. Stewige ouens!
Op draai 3 het dinge Pruise se gang begin gaan. Die Oostenrykse geweer het die perde -grenadiers met meer houer (-1 CV) besprinkel, maar die Pruisiese geweer het nou losgemaak en 'n vuurbattery oopgemaak en onmiddellik 'n 'gevallen vlag' op hul teenoorgestelde getalle behaal (ondanks hul bedekking in die stad - goeie skietery), sodat die Oostenrykse geweer met 'n verminderde effek sou skiet. Op die heuwel het beide Jaeger -eenhede dit reggekry om met 2de Botta, wat nog 'n 'vlag' ondergaan het, 'n einde te kry. Nog een, en hulle sal moet uittree. Intussen, wes van die stad, trek die Horse Grenadiers terug van die verdorende vuur, 2de Cuirassiers laai weer 1st Botta aan - en spring weer af - maar stap nou vorentoe met die Pruisiese Guard Fusiliers met 'n botsende vlug, en Botta het een vlag en 2 CV -verliese gely. In reaksie hierop het hul eie musketry die Fusiliers - een Fallen Flag - ontstel. 1ste Botta het tot dusver ''n blinder gespeel' ', maar die Fusilier -vlugslag het hulle redelik hard getref na die slytasie van die kavallerie -aanklagte.
Dapper Botta vs Guard Cavalry en Fusiliers
Alhoewel die posisies van die eenhede in beurt 4 min verander het, het die situasie dit wel gedoen. Die gelukstreep van die Oostenrykse geweer het voortgegaan toe hulle die Pruisiese Fusiliers nog 'n 'vlag' toegedien het, maar Pruisiese muskiete en bajonette was deurslaggewend. Op die beboste heuwel het die Jaegers in noue geveg 'n derde vlag op 2de Botta toegedien, en in die muskiet -tweegeveg in die weste het die Fusiliers dieselfde gedoen aan 1st Botta. Beide Oostenrykse bataljons het nou net soveel 'Fallen Flags' as hul troepkwaliteitwaarde - dus moet albei uit die stryd tree. Dit sou die heuweldoelwit in Pruisiese hande laat, en hulle in staat stel om te fokus op doelwit nommer twee, die stad - en dit het slegs drie Oostenrykse eenhede in die spel gelaat.
Gekonfronteer met hierdie terugslag, het die enkele Oostenrykse Grenze Hussars-eskader op draai 5 besluit om beslissende aksie te neem, met 'n pittige lading in die hart van die Pruisiese skikking, gerig op hul kanonne! Ek hou van die aanklagprosedure - die aanvallers gooi hul dobbelsteen, en dit bepaal die verdedigers se reaksie. Die kavalerie het een 'vlag' en 'sabel' gerol - nie genoeg om die skutters te verwoes nie, maar dit het hulle gedwing om vinnig te skiet en dan skuiling te neem met die nabygeleë von Kleist -voet, die kavallerie te verlaat, hoewel dit ook een vlag gely het, en die geweerposisie (hmmm .. ek dink nie daar is 'n reël om die gewere te 'spike' nie?). In ruil daarvoor het die Pruisiese 2de Cuirassiers omgedraai en die Grenzers van agter aangekla - maar hul dobbelstene was baie swak en het die Huzars toegelaat om te laai. Ook hulle het geen invloed gehad nie, en onder die reëls gaan die strydende eenhede deur mekaar en draai om, gereed vir 'n volgende aanklag, as hulle wil.Nogal 'n vlaag van aksie, en dit was 'reg' vir aanklag en teen-aanklag.
Draai 5, die wervelende kavalerie -geveg: Huzaren jaag Gunners af, maar word van agter deur Cuirassiers aangekla (meer Cuirassiers na voor word steeds deur artillerievuur gestuit en kan nie deelneem nie, frustrerend vir Pruise!)
Die volgende draai het die Huzars verstandig besluit om terug te keer na die stad, terwyl beide die eerste en tweede verslete Botta-bataljons begin uittree, sodat die Pruisiese Jaegers die beboste heuwel in besit kon neem. Hulle een oorblywende kavallerie -eenheid met volle sterkte het die Huzaren bedreig, en die twee Von Kleist -bataljons het begin vorder met die finale doel - die verdedigde stad.
Die Pruisiese kanonniers het hul geweer teruggekry en 'n tweegeveg met hul teenoorgestelde getalle hervat, en dit het ondanks die posisie van die Oostenrykse in die voorkant van die stad herstel - so op draai 7 het die Oostenrykse Light Horse 'n ander desperate aanklag vir die gewere probeer '(ongelukkig slegs 'n eskader, nie 'n ligte brigade nie ...), maar min effek. Arme dobbelstene het gesien hoe hulle 'bons', en hulle word dadelik aangeval deur die Pruisiese 2de Cuirassiers. Dit het die doeltreffendste gerol, met 1 CV -punt en twee vlae van die Huzaren, wat deurslaggewend was - die Oostenrykse ligte het nou drie vlae verloor, en ook hulle moet uittree. Slegs een bataljon en 'n geweer (ook twee vlae neer danksy vuurbatterye) het die stad aangehou. Dinge het sleg gelyk vir die Oostenrykers.
Pruisiese voet val die stad aan - verdedigers hou vas
Die Pruise kon nou twee bataljons Von Kleist en een van Jaegers na die enigste Botta-bataljon wat in die beboude gebied versper was, gooi, en hul generaal het gehoop om 'n vlag te versamel en sy Guard Fusiliers ook weer aan die gang te kry, terwyl die gewere het hul artillerie -tweestryd voortgesit. MAAR hy (dit is natuurlik ek) het die fout gemaak om die drie bataljons stukkend in te gooi terwyl hulle opkom, eerder as 'n gelyktydige massa -aanval. Gegewe die kragtige voordeel van die verdediging van 'n 'BUA' in beide muskietduels (verminder vuur met TWEE dobbelstene) en bajonetladings, kan die Oostenrykse voet op slaagbeurte 1st von Kleist (verminder tot CV van 3, nie verder aanval nie), 2de von Kleist (ook tot CV van 3) en 2de Jaegers (verminder tot CV 4, gevaarlik naby aan uittrede). Die 1ste Jaeger het vroeër 'n storm geslaan om die heuwel aan te val, sodat hy dit veilig kon inneem. Alle pogings om die Fusiliers weer aan die gang te kry, het misluk, en kavallerie mag nie 'n beboude gebied aanval nie, so teen die einde van draai 10 het die aanval op die stad effektief gestop.
Hoe dit eindig - Bottas hou net vas!
Uiteindelik, aan die begin van draai 11, het die Pruisiese kanonniers die gewonde trots van hul bevelvoerder gered deur die artillerie -tweestryd te wen. Hulle het 'n derde 'Fallen Flag' op die Oostenrykse gewere toegedien - wat nou uit die veld moet tree. Dit het die 3de Botta d'Adorno -bataljon as die enigste oorblywende Oostenrykse eenheid gelaat. Die Pruisiese voet sou hulle nie kon los nie, maar die gewere kon hulle uiteindelik onderdanig maak, maar vir eers het hulle die Pruisiese aanval gestuit. In terme van 'scenario' het dit gelyk asof 'n Oostenrykse oorwinning sou lei as hulle na Turn 15. speel. In 'veldtog'-terme het die Oostenrykers vier vyfdes van hul eenhede uit die geveg, en die oorblywende bataljon is aangeraai om te wag duisternis en wegglip, wat die uitgeputte Pruise in besit van die stad laat.
"Dit was die Guns wat dit nie gewen het nie."
Ek is seker dat ek my welkom nou oorskry het, sodat ons dit daar kan laat. Ek hoop dat ek 'n behoorlike indruk gegee het van hoe ek met Arthur se reëls gegaan het, waarvan ek gehou het, in die algemeen - dit het gevoel soos 'n soort mengsel van 'Portable Wargame' en 'Command and Colors'. Die aksie was vinnig en woedend, soos belowe, en ek hoop dat ek die meganismes min of meer reg verstaan ​​het. 'N Paar vrae het opgeduik, en 'n bietjie geknoei is moontlik om hulle meer aangepas te maak vir gevegte voor Napoleon. Ek dink dit kan die onderwerp van my volgende pos wees.
Intussen hoop ek dat u hierdie rekening geniet het, aangesien ek die spel veilig gehou het, almal.
Oostenrykse geweer wat die bergpas verdedig, 1916 - Geskiedenis
W wêreldoorlog 1 op see
Kaiserlich und Koniglich of k.u.k Kriegsmarine
deur Gordon Smith, Naval-History.Net
Vlootoorlog in omtrek
Oorlogskipgetalle en ampverliese, 1914-18
Verliese per jaar
Die belangrikste kenmerke, waaronder die Oostenrykse torpedo en geweerkalibre
Belangrikste tipes skepe - Dreadnoughts to Submarines
Afgesien van 'n groot vlootsortie op die oorlogsverklaring tussen Oostenryk en Italië op 23 Mei 1915, en 'n afgebroke een in Junie 1918 toe die vreeslike 'Szent Istvan' verlore gegaan het, het die Oostenrykse swaar skepe die hele oorlog as 'n vloot deurgebring -binne die Adriatiese See, 'n groot deel van die Italiaanse en Franse gevegsvlote sowel as eenhede van die Royal Navy. Die grootste deel van die aksie in die Adriatiese See het plaasgevind by die goed hanteerde vernietigers, duikbote en in mindere mate ligte kruisers van die Oostenrykse vloot.
Die aanvanklik klein Oostenrykse duikbootmag kon geen rol buite die Adriatiese See speel nie, en vroeg in 1915 stuur die Duitsers U-bote na die Middellandse See, deels om die Geallieerde vloot van die Dardanelle aan te val. Aangesien Italië oorlog teen Oostenryk-Hongarye verklaar het, maar nie Duitsland nie, het die Duitse bote onder die Oostenrykse vaandel gevaar en is hulle tydelik in diens van die Oostenrykse vloot. Nadat Duitsland en Italië in Augustus 1916 oorlog gemaak het, het Duitse U-bote onder hul eie vlag gevaar. Alhoewel die Oostenrykse duikbootvloot nie groot geword het nie, het dit 'n indrukwekkende rekord gehad - die Franse dreadnought 'Jean Bart' beskadig en gesink:
Gepantserde kruisers - Frans 'Leon Gambetta', Italiaans 'Giuseppe Garibaldi'
Destroyers - Britse 'Phoenix', Franse 'Fourche' en 'Renaudin', Italiaanse 'Impetuoso' en 'Nembo'
Onderzeeërs - Frans 'Circe', Italiaans 'Nereide'
Sleutel tot Oostenrykse titels
Erzherzog - Aartshertog Kaiser - Keiser Kaiserin - Keizerin Konigen - Koningin Kronprinz - Kroonprins Sankt - Saint
OORSKRIFNOMMERS en VERLIES - 1914-18
Augustus 1914 Sterkte
VERLIES JAAR - (In volgorde binne elke jaar)
Jaar - Skepte verloor (alles in die Adriatiese See, behalwe 'Kaiserin Elisabeth' in die Verre Ooste)
1914 - beskermde kruiser 'Kaiserin Elisabeth', lig/verkenner cruiser 'Zenta'
1915 - duikbote 'U.12', 'U.3', vernietigers 'Lika', 'Triglav'
1916 - duikbote 'U.6', 'U.16'
1917 - duikboot 'U.30', vernietiger 'Wildfang', kusverdedigingsskip 'Wien'
1918 - duikboot 'U.23', vernietiger 'Streiter', duikbote 'U.20', 'U.10', dreadnoughts 'Szent Istvan', 'Viribus Unitis'
Sleutel tot hoofkenmerke
Tonnage - standaard verplasing Spoed - ontwerpte snelheid by standaard verplasing, selde bereik tydens diens Hoofbewapening - soms verander namate die oorlog vorder, sekondêre bewapening het gewoonlik verander Aanvulling - normale vredestyd. Oorskry in oorlog met gevolglike vermindering van leefruimte en groter slagoffers Jaar - jaar of jare klas voltooi en gewoonlik in diens geneem. Sluit slegs skepe wat tot aan die einde van die oorlog voltooi is, in Verliesposisies - geskat vanaf ligging, tensy dit verkrygbaar is uit betroubare bronne Ongevalle - die totale aantal mans wat verlore geraak het, of oorlewendes en gered is, sal dikwels die aanvullings van vredestyd oorskry.
Oostenrykse torpedo en geweerkalibre in duim:
Torpedo's: 53,3 cm - 21 cm 50 cm - 19,7 duim 45 cm - 17,7 duim
Gewere: 30.5cm - 12in 24cm - 9.4in 19cm - 7.5in 15cm - 5.9in 12cm - 4.7in 10cm - 3.9in 8.8cm - 3.5in 7.5cm - 2.9in 6.6cm - 2.6in
Augustus 1914 Sterkte (3)
1. TEGETTHOFF klas, PRINZ EUGEN, TEGETTHOFF, VIRIBUS UNITIS, klas van vier, 1 verlore, 1 voltooi in 1915)-20,000t, 20 knope, 12-30,5cm/12-15cm/20-6,6cm, 1912-14
SMS Viribus Unitis, glo 'n voorwaartse rewolwer afvuur (Fotostuur)
In Augustus 1914 vorm die drie voltooide 'Tegetthof'-dreadnoughts en drie' Radetzky 'pre-Dreadnoughts die Eerste Slag-eskader, wat die grootste deel van die oorlog as 'n in-vloot deurbring
VIRIBUS UNITIS ('met gesamentlike kragte'), 1 November 1918, noordelike Adriatiese See by Pola (Pula) se vlootbasis (c 44-45 'N, 13-45 'E)-Italiaanse 'Mignata' (of bloedsuier) selfaangedrewe myne. Met die val van die Oostenryk-Hongaarse Ryk, is die staat Joego-Slawië gevorm deur die suidelike Slawiërs en aan die kant van die Geallieerdes verklaar. 'Viribus Unitis' (kapt Janko Vukovic de Podkapelski, ook voorlopige bevelvoerder van die Joegoslaviese vloot) is op 31 Oktober deur die Joego -Slawiese nasionale raad as vlagskip van die nuwe vloot oorgeneem. Die Italianers het blykbaar die nuwe politieke situasie geïgnoreer, maar het 'n beplande aanval op Pola aangepak. Vroeg in die oggend van die 1ste November en met min verdedigende voorsorgmaatreëls, het twee Italiaanse paddas, majoor van die marine -ingenieurs Raffaele Rossetti en doktor Lt Raffaele Paolucci, in die vlootbasis ingeglip en myne aan die dreadnought en voering 'Wien' vasgemaak. Albei skepe sak, 'Viribus Unitis' omslaan en gaan teen dagbreek af. 'N Honderdtal mans is dood, waaronder die nuwe kaptein.
1. Laaste van Tegetthof klas, SZENT ISTVAN, verlore - soos hierbo
SZENT ISTVAN (Koning Stephen 1 van Hongarye), 10 Junie 1918, noordelike Adriatiese See, suidoos van Pola (Pula), nege myl suidwes van die eiland Premuda (c 44-15 'N, 14-30 'E)-2 torpedo's van Italiaanse motor boot 'Mas.15'. Sy verlaat Pola op die 9de en sy en die drie ander 'Tegetthof'-dreadnoughts van die 1ste Slagafdeling, en vaar die Eerste Slag eskader om 'n beplande kruisaanval op die Otranto Barrage te ondersteun, wat volgens die Duitsers 'n ernstige hindernis vir U-boot is bewegings. Twee Italiaanse anti-duikboot-motorbote-'Mas.15' en 'Mas.21', albei 16 ton en gewapen met twee-45 cm torpedo's, was toevallig in die noordelike Adriatiese See, daarheen gesleep vir 'n mynevee-sending. 'Mas.15' (Cdr Luigi Rizzo, wat in Desember 1917 onder die kusverdedigingsskip 'Wien' gesink het) het op die 10de om 03:30 die 'Szent Istvan' te midde van die 10de skip getref. Sy rol om en sak om 06:00 met 89 mans verlore. 'Mas.21' mis die 'Tegetthoff', maar beide Italiaanse bote het ontsnap en die Oostenrykse operasie teen die Otranto Barrage is afgelas.
(nuutste navorsing toon die moontlikheid dat 'Szent Istvan' deur 3 torpedo's getref is - twee keer deur MAS 15 en een keer deur MAS 21. Weens die omstandighede - skemer, het MAS 21 haar waarskynlik aangeval en nie 'Tegetthof' soos hierbo aangedui nie. inligting is nie amptelik bevestig nie. Meer kan gevind word onderaan http://www.geocities.com/tegetthoff66/szent.html en http://www.beyondmagazine.co.uk/wreck/svent.htm. weer met vergunning van Danijel Zavratnik uit Slowenië)
2. RADETZKY -klas, ERZHERZOG FRANZ FERDINAND, RADETZKY, ZRINYI, 3 skepe-14.500t, 20 knope, 4-30.5cm/8-24cm/20-10cm, 890 bemanning, 1910/11
SMS Radetsky (Fotostuur)
In Augustus 1914 vorm die drie 'Radetzky 's' en drie voltooide 'Tegetthof' dreadnoughts die Eerste Slag -eskader
Al drie die skepe, wat as die 2de Slagafdeling dien, Eerste Slag-eskader, het met die drie dreadnoughts deelgeneem aan 'n oewerbombardement van die Italiaanse kus in Mei 1915, maar het daarna onaktief gebly by Pola as 'n vloot-in-syn
Augustus 1914 Sterkte (6)
3. HABSBURG -klas, ARPAD, BABENBERG, HABSBURG, 3 skepe-8,230t, 18 knope, 3-24cm/12-15cm, 625 bemanning, gelanseer 1900-02
In Augustus 1914 vorm al ses die pre-dreadnoughts die Tweede Slag-eskader. Die drie 'Habsburg 's' het gedien as die 4de Slagafdeling, maar is later uit diens gestel as hawewagte
4. ERZHERZOG KARL klas, ERZHERZOG FERDINAND MAX, ERZHERZOG FRIEDRICH, ERZHERZOG KARL, 3 skepe-10,500t, 19 knope, 4-24cm/12-19cm, 750 bemanning, gelanseer 1903-05
In Augustus 1914 vorm die drie 'Erzherzog Karl 's' die 3de Slagafdeling van die Tweede Slag -eskader
Augustus 1914 Sterkte (4)
5. KRONPRINZ ERZHERZOG RUDOLF, KRONPRINZ ERZHERZOG RUDOLF, Plaaslike verdedigingsskip, Cattaro (Kotor) Baai - 6,830t, 16 knope, 3 ou 30,5cm/6-12cm, 455 bemanning, gelanseer 1887
6. MONARCH -klas, BUDAPEST, MONARCH, WIEN, 3 skepe, 1 verlore-5.500t, 17 knope, 4-24cm/6-15cm, 435 bemanning, 1897
Al drie skepe vorm die 5de Slagafdeling, maar bly in reserwe
WIEN (Wene), 10 Desember 1917, noordelike Adriatiese See, by Muggia in die Baai van Triëst (c 45-30 'N, 13-45 'E)-getorpedeer deur die Italiaanse motorboot 'Mas.9'. Gebaseer op die 'Boedapest' in Triëst en gebruik ter ondersteuning van die Oostenrykse weermag wat aan die Italiaanse front geveg het, was die twee ou skepe besig om voor te berei om 'n walbombardement uit te voer. Twee van die 16 ton, 2-45 cm torpedo-gewapende motorbote, 'Mas.9' en 'Mas.13' is met torpedobote 9PN en 11PN van Venesië af gesleep tot binne 10 myl van Trieste. Die twee vaartuie het deurgesny en die torpedo's gelanseer. 'Mas.9' (Lt Luigi Rizzo - sien die 'Szent Istvan' hierbo) tref die 'Wien' wat vinnig afgaan, maar 'Mas.13' mis 'Budapest'. Hulle het albei veilig teruggekeer na Venesië. Die meeste van die bemanning van 'Wien 's' is gered
7. KAISERIN UND KONIGEN MARIA THERESIA tipe, KAISERIN UND KONIGEN MARIA THERESIA, KAISER KARL VI, SANKT GEORG, 3 skepe-5,330-7,300t, gelanseer 1893-1903
Hierdie skepe het die 1ste Cruiser -afdeling gevorm, maar Kaiserin en Konigen Maria Theresia 1914-16 deurgebring as hawewag, Sebenico (Sibenik) en vanaf 1917 as Duitse U-boot-akkommodasie skip, Pola
8. KAISER FRANZ JOSEPH I klas, KAISER FRANZ JOSEPH I, KAISERIN ELISABETH, 2 skepe, 1 verlore - 4.000 ton, 6-15 cm, 1892
Kaiser Franz Joseph I binnekort gestaak as hawe -verdedigingsskip
KAISERIN ELISABETH, 2 November 1914, Chinese waters, buite Tsingtao (Qingdao) in Kiaochowbaai (c 36-00 'N, 120-15 'E)-opgeblaas en gestamp. Verteenwoordig die Oostenrykse vloot op die Verre Ooste -stasie in Tsingtao. Die meeste van haar gewere en gewere -bemannings is as die 'Elisabeth' -battery geland vir die verdediging van die Duitse vlootbasis tydens die Japannese beleg. Die ou vaartuig wat grootliks ontwapen is, is vyf dae voor die finale oorgawe op 7 November afgeskud
9. ZENTA -klas, ASPERN, SZIGETVAR, ZENTA, 3 skepe, 1 verlore, oorlewendes het vanaf 1918 gedien as verblyf of teikenskepe - 2.300t, 8-12cm, 300 bemanning, 1899
ZENTA (Oostenryk-Ottomaanse Slag van Zenta), 16 Augustus 1914, suidelike Adriatiese See, voor Antivari (Bar), Montenegro (c 42-00 'N, 18-30 'E)-Franse swaar geweervuur. 'Zenta' (Cdr Paul Pachner) en die begeleider vernietiger 'Ulan' versper die Montenegraanse kus in mistige toestande toe hulle verras word deur die belangrikste Franse slagvlug onder Adm Lapeyrere, nou gevestig in Malta met die doel om die Oostenrykse vloot in die Adriatiese See te sluit. 'Ulan' het na die noorde ontsnap, maar 'Zenta' is afgesny en het ten minste twee swaar dop treffers van die dreadnought 'Courbet' gekry. Sy is erg beskadig en blaas op en sink ongeveer tien minute later, maar die meeste van haar bemanning van 300 het na bewering in hul bote aan wal gekom
10. ADMIRAAL SPAUN - 3.500t, 27 knope, 7-10cm, 330 bemanning, 1910
11. Gewysigde ADMIRAL SPAUN -klas, HELGOLAND, NOVARA, SAIDA, 3 skepe-3,500t, 27 knope, 9-10cm, 340 bemanning, 1914-15
Helgoland neem deel aan die inval in Desember 1915 in die Adriatiese See om in te meng by die ontruiming van Serwiese magte deur die Geallieerdes
Al drie kruisers het deelgeneem aan die aanval in Mei 1917 op die Britse swerwers wat die Otranto -netversperring patrolleer.
Augustus 1914 Sterkte (25)
12. METEOR - 430t, bekendgestel in 1887
13. BLITZ -klas, BLITZ, KOMET, MAGNET, PLANET, SATELIT, TRABANT, 6 skepe-380-605t, gelanseer 1888-1896
14. HUSZAR klas, CSIKOS, DINARA, HUSZAR, PANDUR, REKA, SCHARFSHUTZE, STREITER, TURUL, ULAN, USKOKE, VELEBIT, WILDFANG, 12 skepe, 2 verlore-390t, 28 knope, 6-6.6cm/2-45cm tt, c 70 bemanning, gelanseer 1906-10
STREITER (Fighter), 16 April 1918, noordelike Adriatiese See by Laurana in die Quarnero-kanaal (nou The Kvarner, Kroasië) (c 45-00 'N, 14-15 'E)-botsing met SS 'Petka'. 'Streiter' begeleide konvooi insluitend die 'Petka'
WILDFANG (Tomboy), 4 Junie 1917, noordelike Adriatiese See, wes van Peneda -eiland, Brioni -eilande (Brijuni) by Pola (Pula) se vlootbasis - ontgin. Glo destyds in Cattaro (Kotor). Op verkenningspatrollie wanneer dit deur 'n drywende myn gesink word
15. TATRA klas, BALATON, CZEPEL, LIKA, ORJEN, TATRA, TRIGLAV, 6 skepe, 2 verlore-850t, 32 knope, 2-10cm/6-6.6cm/2-45cm tt, 105 bemanning, gelanseer 1912-13
LIKA (streek in Kroasië), 29 Desember 1915, suidelike Adriatiese See, buite Durazzo (Durres), Albanië (c 41-15 'N, 19-15 'E)-Italiaanse myne. Daar is berig dat twee Italiaanse verwoesters troepe na Durazzo vervoer het ten tyde van die ontruiming van die Servië, te midde van die stadig gevorderde Oostenrykse leër. 'N Oostenrykse mag van die verkenner' Helgoland 'en vyf' Tatra' -vernietigers is beveel om na die Italianers te soek en indien dit nie slaag nie, 'n skeepvaart in Durazzo te vernietig. Nadat hy die Franse duikboot 'Monge' gesink het met die suide. die verwoesters het met dagbreek die hawe binnegegaan, drie klein skepe gesink en toe die batterye oopgemaak het, verander dit in 'n mynveld. 'Triglav' en 'Lika' ontplof myne, 'Lika' sink dadelik, oorlewendes is deur haar susterskepe opgetel
TRIGLAV (berg in Slowenië), 29 Desember 1915, suidelike Adriatiese See, voor Kaap Rodini, Albanië (c 41-30 'N, 19-00 'E)-gestamp nadat hy die Italiaanse myn van Durazzo getref het. Op dieselfde missie as 'Lika' is 'Triglav' erg beskadig in dieselfde mynveld. 'Czepel' het probeer om haar op sleeptou te neem, maar 'n skroef beskadig en die taak is deur 'Tatra' oorgeneem. Toe die verlamde Oostenrykse mag stadig noordwaarts op 6 knope terugkeer, het geallieerde skepe tussen hulle en hul Cattarro -basis gekom. 'Triglav' is laat vaar, maar pogings om haar te ontwrig het misluk. Sy is klaargemaak deur vyf Franse vernietigers van die 'Casque' -groep, waaronder' Casque 'self
16. WARASDINER -390t, 30 knope, 6-6.6m/4-45cm tt, 75 bemanningslede, van stapel gestuur in 1912
17. Ersatz (ekwivalent) TATRA klas, DUKLA, LIKA (2), TRIGLAV (2), UZSOK, 4 skepe-880t, 32 knope, 2-10cm/6-6.6cm/4-45cm tt, 115 bemanning, gelanseer 1917
Augustus 1914 Sterkte (5)
18. U.1-klas, U.1-U.2, 2 bote - 230/250t, 10/6 knope, 3-45cm tt, 17 bemanning, gelanseer 1909
19. U.3-klas, U.3-U.4, 2 bote, 1 verlore - 240/300t, 12/8 knope, 2-45cm tt, 21 bemanning, gelanseer 1909
U.3 , 13 Augustus 1915, Suidelike Adriatiese See, NE van Brindisi (41-00 'N, 18-15 'E)-geweervuur ​​van die Franse verwoester 'Bisson'. Die Italiaanse AMC 'Citta di Catania' wat aan die noordelike punt van die Straat van Otranto patrolleer, is op die 12de aangeval deur die in Duitsland geboude 'U.3' (Lt Cdr Karl Strnad), maar nie getref nie. Daar word vermoed dat 'U.3' in ruil daarvoor gestamp en erg beskadig is, maar kon nie onderdompel nie. Geallieerde vernietigers is ontbied en die volgende oggend op die 13de is sy op die oppervlak gesien en gesink deur 'Bisson' se geweervuur.
U.4 het in Julie 1915 die Italiaanse pantserkruiser 'Giuseppe Garibaldi' in die sentrale Adriatiese See getorpedeer en gesink
20. U.5-klas, U.5-U.6, klas van 3 bote, 2 voltooi voor die oorlog, 1 verloor - 240/275t, 8/6 knope, 2-45cm tt, 19 bemanning, 1910/11
U.5 het in April 1915 die Franse pantserkruiser 'Leon Gambetta' in die suidelike Adriatiese See getorpedeer en gesink
U.6 , 13 Mei 1916, Suidelike Adriatiese See in Straat van Otranto, 12m OOS van Kaap Otranto (40-10 'N, c 18-45 'E)-Britse dryfnette en geweervuur. In 'n poging om snags deur die Otranto -spervuur ​​te breek, het 'U.6' (luitenant -generaal Hugo von Falkenhausen) die nette van die patrolleerende vissersdrywer 'Calistoga' besoedel, opgeduik en is beskiet deur haar en die 'Dulcie Doris' en 'Evening Star II '. Die Oostenrykse boot is gestamp en al 15 bemanningslede is gered. Een bron gee die datum as die 10de Mei. Gedurende die oorlog is bevestig dat slegs twee U -bote in die Otranto Barrage gesink het - Oostenrykse 'U.6' op hierdie tydstip en Duitse 'UB.53' in Augustus 1918
21. U.7-klas, U.7-U.11, in aanbou in Duitsland en verkoop aan die Duitse vloot in November 1914. In opdrag as Duitse U.66-70
20. (bo - afgesluit) U.5-klas voltooi 1914 met 'U-12'
O.12 het in Desember 1914 die Franse dreadnought 'Jean Bart' in die Adriatiese See getorpedeer en beskadig
O.12 , 8 Augustus 1915, noordelike Adriatiese See, voor Venesië, NE, Italië - Italiaanse myne. Die meeste bronne veronderstel dat sy op myne op die 11de of 12de plek verlore geraak het terwyl sy probeer het om die hawe -verdediging van Venesië binne te dring. Kemp se 'U -Boats Destroyed' is meer spesifiek - 'U.12' (luitenant -generaal Egon Lerch) was op patrollie buite Venesië en op 6 Augustus beskadig deur die Italiaanse vernietiger 'Rossolina Pilo'. Twee dae later is 'n ontploffing in 'n verdedigende mynveld waargeneem en duikers gestuur. Die wrak van 'U.12' met haar agterstewe beskadig, is gevind 7.6 myl wat 104 grade van die Punta Sabbioni -vuurtoring in die Venesiese strandmeer af was, en al 13 bemanningslede het saam met haar verlore geraak
22. Kusbote van die U.10-klas, U.10-U.11, U.15-U.17, 5 bote, 2 verlore - 125/140t, 6/5 knope, 2-45cm tt, 17 bemanning, gelanseer 1915.
Vervoer van Duitsland na Pola in afdelings, 'U.10' was aanvanklik in gebruik as Duits 'UB.1', 'U.22' as 'UB.15'
U.10 (voormalige Duitse 'UB.1'), beskadig op 9 Julie 1918, noordelike Adriatiese See, voor Caorle, NE, Italië in die Golf van Venesië (c 45-30 'N, 13-00 'E)-Italiaanse myne. 'U.10' (luitenant -generaal Johann von Ulmansky), wat erg beskadig is deur 'n myn, is tussen Caorle en die monding van die Tagliamento -rivier gestrand. Sy is gered en na Trieste gesleep, maar nie voor die einde van die oorlog herstel nie, is al haar bemanning van 13 gered
O.16 , 17 Oktober 1916, suidelike Adriatiese See, buite Valona (Vlore), Albanië (c 40-45 'N, 19-00 'E)-Italiaanse konvooi skepe en begeleide. Tydens 'n konvooi -aanval het 'U.16' (luitenant -president Oerst von Zopa) die Italiaanse verwoester 'Nembo' getorpedeer, maar is daarna self gesink. Sy is moontlik deur een van die konvooi -skepe, die Italiaanse stoomboot 'Borminda' (of 'Bermida'), gestamp en erg beskadig en geskud. Of andersins ingesink deur die ontploffende dieptekoste van 'Nembo' wat nie 'veilig' was voordat sy 11 van die 'U.16 ''s' se bemanning ondergaan het nie, insluitend haar CO het verlore geraak en twee oorlewendes opgetel
23. O.14 -400/550t, 12/9, 1-53.3cm tt/6-53.3cm eksterne torpedo's/agteruit met 1-8.8cm, 28 bemanning, hergebruik 1915.
Oud-Franse 'Curie', het in Desember 1914 van Pola afgesink, grootgemaak en herstel
24. Kusbote van die O.20-klas, O.20-23, 4 bote, 2 verlore-175/210t, 12/9 knope, 2-45cm tt/1-6.6cm, 18 bemanning, gelanseer 1916/17
O.20, 4 Julie 1918, noordelike Adriatiese See, voor die monding van die Tagliamento-rivier, wes van Trieste (45-29 'N, 13-02 'E)-een keer deur die Italiaanse duikboot 'F.12' getorpedeer. Die aanval op 'U.20' (luitenant -generaal Ludwig Muller) deur die 'F.12' wat opgedaag het, het die aand van die 4de/5de plaasgevind van 'n afstand van 650 meter. Ander bronne gee die datum as die 6de of 9de Julie 1918 al haar bemanning verlore. 'U.20 's' geborgde middelskepgedeelte en die toring word vertoon in die Heeresgeschichtliches Museum, Wene
U.23, 21 Februarie 1918, suidelike Adriatiese See, voor Valona (Vlore), Albanië in die Straat van Otranto (40-26 'N, 19-02 'E)-Italiaanse torpedoboot 'Airone'. 'U.23' (luitenant -generaal Klemens von Bezard) is die eerste keer op die oppervlak gesien deur 'Airone' wat probeer het om te ram. Sodra dit onder die water was, het die vernietiger haar met 'n gesleepte plofbare paravaan laat sak. Bronne verskil tans oor die aktiwiteite van 'U.23 's - sy het óf 'n geallieerde konvooi aangeval óf probeer om deur die Straat van Otranto te breek, of dalk het al haar bemanning verlore gegaan
25. Kusbote van die U.27-klas, U.27-U.32, U.40-U.41, 8 bote, 1 verlore-265/300t, 9/7 knope, 2-45cm tt/1-7.5cm geweer, 23 bemanning, gelanseer 1916/17, gebou by Pola volgens die Duitse 'UB-II'-ontwerp
U.30 , vroeg in April 1917, moontlik suidelike Adriatiese See in die Straat van Otranto - vermis. 'U.30' (luitenant -generaal Friedrich Fahndrich) het op 31 Maart 1917 vanuit Cattaro (Kotor) gevaar vir mediterrane patrollie tussen Malta en Kreta, en is nooit weer gesien nie. Sommige bronne dui daarop dat sy om die 1ste of 2de verdwyn het, 'n onbekende oorsaak, maar moontlik ontgin in die Otranto Barrage of 'n ongeluk langs Kaap Otranto. Sy het moontlik ook in die Middellandse See gegaan, een van die min U-bote wat in 1917 in die omgewing verlore gegaan het, al haar bemanning het verlore geraak
26. Kusbote van die U.43 -klas, U.43, U.47, 2 bote-265/290t, 9/6 knope, 2-50cm tt/1-8.8cm geweer, 22 bemanning, 1917.
Oorspronklik Duits 'UB.43' en 'UB.47' vanaf 1916, maar verkoop aan die Oostenrykse vloot en in Julie 1917 weer in gebruik geneem
Let op - My dank aan Danijel Zavratnik uit Slowenië omdat hy opgemerk het dat die meeste plekname Italiaanse spellings is en dat baie sedert die Eerste Wêreldoorlog verander het.
Die ou Italiaanse name en die moderne Kroaties, Montenegraanse en Albanese ekwivalente is soos volg:
ITALIAANS = KROATIËN:
ITALIAANS = MONTENEGRAN:
ITALIAANS = ALBANIES:
Memoires en dagboeke - 'n Oostenrykse amptenaar se herinnering aan die Slag van die Karpaten
Die gevegte in die Karpaten het te danke aan die moeilikhede van die grond en die erns van die seisoen, die grootste inspanning en lyding vereis wat ons leër ooit in staat was.
Diegene wat nie daaraan deelgeneem het nie, kan geen idee hê van wat 'n mens in staat is nie. Die hulpbronne van lewensbelangrike energie wat in ons organisme versamel is, is eenvoudig wonderbaarlik. Ons Roemeense soldate het veral die bewondering van almal gedwing deur hul sterkte. Hierdie kwaliteit in hierdie land van berge en winter het hulle tot eersteklas troepe gemaak.
Die groot Napoleon het gesê: & quotLa premiere qualite du soldat est la constance a supporter la fatigue et la privation. La pauvrete, les privations et la misere sont l'ecole du bon soldat.Die hoogste kwaliteit van 'n soldaat is volharding in moegheid en ontbering. Armoede, ontbering en ellende is die skool van die goeie soldaat. & Quot]
U kan wed dat ons ons opleiding goed gedoen het, selfs tot die eksamens, en as die gewaagde Korsikaan by ons was en ons 'n ideaal gehad het om te verdedig, moes ons beslis as troepe gereken gewees het ondanks ons foute.
Maar ons leiers was alles behalwe Napoleons, maar in werklikheid was die majoor van die 22ste gebiede verheug oor die naam van Napoleon. Ek het geen mening oor sy militêre vermoë nie, aangesien ek nooit naby hom was nie, maar ek het nooit gehoor dat hy hom in enige aksie onderskei nie.
Ons het vanoggend vreeslike nuus gekry. Die strydende Hongaarse luitenant Szinte se geselskap was verstrooi, en hy het self met sy hoogste spoed vasgebout en sodoende een van sy voete vergruis en al die vel van sy neus afgehaal.
Michaelis, die boekhandelaar, het met vyftig man op 'n beboste hoogte vorentoe gegaan. 'N Paar mans van my geselskap, insluitend sersant Corusa, het vir my gesê dat hulle 'n dertig Russe voor hul lyn sien steel het. Hulle het begin roep, & quotFeuer einstellen - Tuzet seuntes& quot (& quotStaak vuur! & quot).
By hierdie dubbele opdrag, in Duits en Hongaars, staan ​​ons manne op en verlaat hul skuiling agter die bome. Toe word die Russe gehoor fluister: & quotBrzo, brzo!& quot (& quot; Vinnig, vinnig!
Binne 'n paar sekondes het ons net dooies en gewondes oor, want skaars vyftien het onaangeraak teruggekom. Arme Michaelis, wat in die linker skouer getref is deur 'n koeël wat anderkant uitgekom het, is dood en op die grens begrawe. 'N Roemeense draagbaardraer het hom op strooi neergelê onder in 'n loopgraaf en 'n paternoster oor hom opgesê. Dit was 'n ware goeie siel, in 'n man wat toegewy was aan sy plig. God rus dit. Hy is broer, die ingenieur, se voorkop is deur 'n koeël geskraap. Twee ander beamptes is ernstig gewond.
Ek het alleen oorgebly, van almal wat Fagaras met die bataljon verlaat het. Michaelis, my laaste metgesel, het my net vir altyd verlaat.
In die namiddag het ek vyftig man geneem om 'n helling vas te hou, bedek met jenewerbome. Die mans het vinnig loopgrawe gegrawe, en ek het 'n skuiling van takke en takke gemaak. Weer sneeu dit, en daar was geen sprake van vuurmaak nie.
Alles was toegedraai in 'n sneeukleed, waarvan die maagdelike witheid ons kalmeer het en ons gedagtes rustig na die dood laat draai het, waarna ons soos nooit tevore verlang het nie. Die mans het kisvormige loopgrawe gegrawe, sodat ek die aand in die slote wat met jenewer bedek was, kon ondersoek, asof hulle lewendig begrawe was. Arme Roemeniërs!
'N Onvergeetlike dag. Ek twyfel of fiksie ooit nog meer komiese en interessanter tonele as dié van 20 November opgeteken het.
Eerstens is 'n beskrywing van die situasie nodig.
Ons hou die heuwels vas tussen die pad van Radoszyce in Hongarye en dit wat deur Dolzyca tot by die grens gaan.
Die terrein was baie ongelyk en dik beboste. Hier en daar kan 'n oopte of gras gesien word, alhoewel selfs hierdie deur jenewerbome binnegeval is. Die lyn van ons posisies is verleng oor die beboste hoogte oorkant ons, sodat ons regs deur die bos links moes skiet sonder om iets te sien.
Die verslae van ons patrollies het ons nie in staat gestel om 'n baie duidelike idee te kry van die omvang van ons front nie, daarom het ek en majoor Paternos uitgegaan om hul nuus ter plaatse te bevestig.
Die woud begin voor ons, dertig of veertig tree teen die helling af. Ons het daarin gekom en 'n stroom bereik. Aan die ander kant van die stroom het die bos dikker geword, en ons kon slegs teen die helling opklim met behulp van pluisies en takke.
Buiten die top het ons 'n bataljon, ongeveer 300 sterk, van die 47ste infanterie gevind. Hulle het almal grond toe gegaan, en hul Kaptein het ons dertig tree weg gewys, die helmteken bedek met jenewer, en vir ons gesê: & quotDie Russe is daar. & Quot
Maar die ondergroei was so dik dat niks gesien kon word nie en niemand daardeur kon kom nie. Hierdie kaptein was wanhopig en het gevoel dat hy geen kans het om weg te kom nie. Ons het dit verstaan. Sy situasie was baie moeilik. Ons het gebewe terwyl ons luister.
Ons sektor was regs gebreek, maar aan ons linkerkant, driehonderd tree verder, het die volgende sektor goeie loopgrawe, wat in 'n draai na die Dolzyca -pad draai. Die gapings was te wyte aan ons gebrek aan mans.
Die oggend was die 12de Kompanjie aan diens. Myne rus in skuilings in die bos, en ons word bedien met brood, blikkieskos, winteronderklere, stewels, selfs kinders se elastiese pantoffels, en ander luukshede.
Die mans, koud of nie koud nie, het geen tyd verloor om uit te trek om hul linne om te ruil nie. Ek sien toe menslike liggame wat net een groot seer was van die nek tot by die middellyf. Hulle was absoluut opgeëet met luise. Vir die eerste keer het ek die gewilde frase regtig verstaan: "Mag die luise jou eet!"
Een van die mans, toe hy sy hemp uittrek, het korsies droë bloed weggeskeur, en die ongediertes woel in vuil lae in die kledingstuk. Die arme boer het dun geword hieroor. Sy uitsteek kake en versonke oë was die opvallendste kenmerke van hom.
Selfs ons offisiere was gewone korwe. Fothi het gister vyftig getel. Hy trek hulle een vir een uit die voue van sy hempskraag. Hy tel hulle, gooi hulle in die vuur, en terwyl ons ons tee drink en rook, krap ons onsself en lag.
Teen die middag het ek besluit om ook te verander. Ek het begin was, want ek was vuil en swart. Sedert ons aankoms in Laszki-Murowane, ses weke tevore, het ek nie geweet wat dit was om my mond te was nie.
Die pos het vir my 'n tandeborsel en pasta uit Hongarye gebring. Wat 'n vreugde om weer wit tande en 'n skoon mond te hê! In die daaglikse lewe tuis kan 'n mens nie dink dat sulke plesier kan bestaan ​​nie. Een ding leer die oorlog ons ten minste - om die vreugde van vrede as nooit tevore te waardeer nie!
Ek het pas weer my hemde aangetrek - ek het altyd twee of drie gedra - toe ek 'n geskree van alle kante hoor: & quotDie Russe is op ons! & Quot
Private Torna het na ons skuiling gekom om aan te kondig: 'quotSir, die Russe breek ons ​​lyn bo -aan!'
Ek het dit nog nie geglo nie, maar ek het my vriend Fothi ten alle koste gevra om die geselskap na die loopgrawe te bring. Intussen trek ek my stewels vinnig aan, neem my geweer en sluit weer by die geselskap aan terwyl dit uit die hout kom.
Daar het ek gestop. Ek kon my oë amper nie glo nie. Wat het ek gesien? Langs die hele front was die Russe en ons manne in aanraking, hulle staar, dreig (met bajonette vasgemaak), skreeu en plekkies op mekaar af.
Onder die junipers, naby die sloot wat ons drie dae terug gegrawe het, het die Russe en ons manne saamgejaag en geveg en geskop om 'n voorraad brood wat vir die 12de Kompanjie bedoel was. Hierdie stryd om honger diere om voedsel te eet, duur net 'n paar sekondes. Hulle staan ​​almal op, elke man het ten minste 'n stukkie brood, wat hy ysig verslind het.
Met 'n vinnige blik tel ek die Russe. Hulle was nie meer as ons nie, en ek het gesien hoe hulle ons manne een vir een wegtrek deur aan die hoeke van hul komberse te trek - want ons herders het hul komberse in jasse verander.
Een of twee van hulle, 'n bietjie meer weet as die res, het hierdie bedekkings losgemaak en met 'n skud van die skouers dit in die hande van die Russe gelaat. Laasgenoemde, tevrede met hul prys, het gelag terwyl ons manne na ons toe teruggekeer het. Ek het by myself gedink dat dit immers nie veel erger in Siberië kon wees as hier nie.
Sommige van die Russe het ons nou probeer omring. Een rou jong rekruut kom baie naby ons en lig sy geweer op my. Ek het myne gereed gehou in reaksie. Dit was 'n opwindende oomblik. Ek weet nie wat dit was nie, maar iets in my voorkoms het hom verhinder om te skiet, en ek het my ook weerhou.
Hy vat op sy hakke en vlug. Maar die skok was te veel vir my, en soos 'n woeste het ek in woede geskreeu: & quotDesarm them! & Quot
Ek het na die groep naaste aan ons gegaan, en ek en Fothi het saam die gewere uit die hande van die twee Russiese soldate geruk. Hulle het almal dadelik oorgegee soos lammers. Ons het sestig van hulle geneem. Al ons mans wou die gevangenes begelei.
Ek het drie gekies as 'n wag, die derde om agter te loop en die Rus se geweer te dra. Ek was verplig om van dreigemente gebruik te maak voordat ek hulle kon lok om die loopgraaf te betree, en ek het dit dan in lêer na die opperbevelhebber gelas.
En dit is hoe brood, heilige brood, mense versoen, nie net in die vorm van nagmaal voor die heilige altaar nie, maar selfs op die slagveld. Die kleinboere, wat in hul eie huise, hetsy in Rusland of elders, bloed sweet om die rypwording van die goue koringoor te verseker wat hul meesters moet voed, vergeet sodra hulle op die slagveld is, die opdragte van hierdie meesters wat het hulle uitgestuur om hul genote te vermoor, en hulle maak vrede oor 'n stukkie brood.
Die brood wat hulle geproduseer en geoes het, maak hulle broers. Na hierdie toneel het nie een skoot die bos versteur nie, en diegene wat 'n hele brood kon bewaar, het dit vinnig broederlik met die gevangenes gedeel, laasgenoemde het tabak in ruil daarvoor aangebied. Dit alles het natuurlik voor ons bivak in die hartjie van die woud plaasgevind.
Ek het Fothi na die majoor gestuur om versterkings te vra, aangesien ek 'n tweede aanval verwag het. Die gevangenes het my vertel dat die Russe ongeveer vierhonderd sterk was.
Ek het nie lank gewag nie. 'N Uur later, op die rand van die bos, verskyn 'n groepie Russe. Hulle staan ​​met hul gewere by die helling en wink vir ons om nader te kom. Een van ons manne het sy party verlaat en ons kom vertel dat die Russe wou oorgee, maar dat ons hulle moet omsingel.
Dit was ongetwyfeld 'n vars manier. 'N Kwartier voordat ek 'n patrollie van twee mans gestuur het - 'n Roemeniër en 'n Sakse - en hulle het nie teruggekeer nie. Die Roemeniër het oorgegee en die Sakse is doodgemaak.
My versterkings het aangebreek, sestig man van die 10de Kompanjie, onder Tweede Luitenant Szollosy, die man wat altyd die beste hand was om ons Roemeniërs te vervloek en te beloon. Ek het sy sersant-majoor, 'n brutale en deeglik afstotende Saks, saam met twintig man, regs gestuur om die Russe te omsingel.
Ek het hulle beslis tot die dood veroordeel. Ek het gereken dat as die Russe wil oorgee, hulle nie sal wag dat ons hulle eers omsingel nie. Hulle sou hul arms neerlê en hulself prysgee. Aan die ander kant, as hulle op ons manne skiet, sou almal wat na die hoek van die bos uitgegaan het, slagoffers word. Maar berekeninge is baie goed op die veld, dit is misleidend.
Oorgawe was die laaste ding ter wêreld wat die Russe teen wie ons manne met vaste bajonette vorder, in gedagte gehad het.
Ek het bo -oor geklim en oor die liggaam van 'n man geklim wie se brein by sy kop uitgesteek het, en ek het hulle geteken om oor te gee - hulle was hoogstens 200 meter ver.
Maar hulle het steeds na ons gebel sonder om te probeer beweeg. Ek gee toe die opdrag, "Vuur!" En hou my eie geweer gereed. Op hierdie stadium het my berekeninge gebreek. My Roemeniërs het geweier om te vuur, en wat meer was, het my ook verhinder om te skiet. Een van hulle het sy hand op my geweer gesit en gesê: "Moenie vuur nie, meneer, as ons vuur, sal hulle ook vuur. En waarom moet Roemeniërs Roemeniërs doodmaak? & Quot (Hy dink aan die Bessarabiërs.)
Ek het my derhalwe weerhou, maar, behalwe myself met woede, probeer ek weer by my regtervleuel aansluit, waar ongelooflike dinge gebeur.
Die skoolmeester Catavei en Cizmas keer my weg en roep uit: & quotStop, moenie ook gaan skiet nie! & Quot
Ons manne het gevorder na die Russe, en met hul arms teen die helling, het hulle hande gevat en het die broederlike sake weer begin.
& quotSurrender, en ons sal ook oorgee. Ons is heeltemal gereed. & Quot
Ons manne het Russe ingebring, en omgekeerd. Dit was 'n aangrypende gesig.
Ek het gesien hoe een van my Roemeniërs, in die rigting van Saliste, 'n Rus soen en hom terugbring. Hulle arms was om mekaar se nekke asof hulle broers was. Hulle was ou vriende wat saam in Bessarabia herders seuns was.
Ons het negentig Russe op hierdie manier as gevangenes geneem terwyl hulle dertig van ons mans geneem het.
Maar dit was nie die laaste van die avonture van daardie wonderlike dag nie.
Ek was bang vir 'n derde aanval.'N Moldawiër uit Bessarabië, wat agterkom hoe handig ons is, sê vir my: & quot
Ek het weer by die majoor aansoek gedoen om versterkings en 'n masjiengeweer. Terwyl dit gebeur het, het hy pas 'n kompanie van die 96ste Infanterieregiment opgeroep wat hulle byna onmiddellik aangekom het - 125 man, onder luitenant Petras - en ons regtervleuel gaan verleng.
Wat my betref, het die majoor my na 'n bank aan die linkerkant gestuur om twee masjiengewere te rig waarheen om te skiet om die terugtog van die Russe wat in die bos gebly het, af te sny. Ek het skaars honderd meter gevorder voordat ek 'n geskreeu van "Hurrah!" In my sektor gehoor het.
Ek het die majoor geroep om uit te vind wat dit beteken, en het aangegaan. In 'n holte vind ek 'n veldoffisier - ongelukkig het ek sy naam vergeet - wat 'n luitenant gestuur het om my na die masjiengewere te vergesel.
Maar dit was 'n Russiese masjiengeweer wat ons verwelkom het sodra ons by die loopgrawe kom. Die koeëls suis verby, dik en vinnig. Een het my been gevreet, en 'n ander een binne 'n handbreedte van my kop.
Die Russe gebruik afdelings van skerpskutters, wat in gevorderde posisies kruip en slegs offisiere afhaal. Majoor Paternos het die vingers van sy linkerhand in sy waarnemingspaal laat afskiet. Dit is wonderlike skote. Ek het my respek vir hulle getoon deur nie die sloot te verlaat tot die aand toe ek terugkeer na my sektor nie.
Luitenant Petras het die Russe in die bos aangeval. Dit was die betekenis van die gejuig wat ek gehoor het, waarvan die meeste patentresultaat die vermindering van die verligende geselskap van die 96ste na vyf-en-twintig man was. Diegene wat die bos binnegegaan het, het nooit teruggekeer nie en het beslis 'n prooi geword vir die Russe.
Ek het weereens ontsnap aan die gevare van daardie noodlottige dag, wat die opperbevelhebber ons verseker het in 'n spesiale weermagorde, op die geskiedenisblad sou staan.
Ons afval met die Russe was miskien uiters komies, maar ons het ten minste ons posisies beklee - en dit alleen was 'n oorwinning. Ons het die taak gekry om die helmteken te behou, vanwaar die Russe ons lyn in die agterkant en op die flank sou bedreig het as hulle dit kon gryp, en ons het dit bereik.
Majoor Paternos het ons aangesê om 'n lys op te stel van die mans wat hulself onderskei het. Ons het almal die tweedeklas medalje vir dapperheid ontvang, en drie offisiere - Fothi, Szollosy en ek - is ook bekroon met Signum Laudis kroeg.
Die Hongaar verdien dit miskien die minste van enigeen van ons. Hy was nie eens teenwoordig toe ons die gevangenes geneem het nie, maar hy het die vrymoedigheid om na die majoor te gaan en voor ons almal te verklaar dat dit die eerste Rus was.
Ons marsjeer deur 'n groot bos na Hocra, waar die bevel van die twintigste afdeling was. Ons het eers laat in die nag daar aangekom, en ons krag het afgeneem tot 'n kwart van wat ons aan die begin gehad het.
Ons klein Boedapest -here het die pad soos vlieë besaai gelê. Baie van hulle het in die bos agtergebly en gehuil, en niemand het hulle daaroor gepla nie. Sommige van ons veterane het ook agter geraak. Dit was deur die genade van God as hulle aan die ryp en die wolwe kon ontsnap.
Al hierdie dorpe van die grens van Galicië was vol Joodse vlugtelinge van die grens van Galicië. Ons het kamers gevind met dertig tot veertig persone, mans, vroue, dogtertjies, kinders en natuurlik 'n speserye van soldate. slaap almal saam in 'n hoop. Dit is moeilik om 'n meer volledige beeld van ellende voor te stel.
Ons getalle is so ernstig verminder dat ons verplig was om twee kompanie te stig, 'n halfbataljon, die laaste eenheid wat sy individuele voorraadreëlings behou het, want hoewel ons verbonde was aan die 1ste Regiment van Honveds, was ons deurmekaar.
Hier is my geselskap ontbind, want dit het nou net die sterkte van 'n peloton, waarvan ek nog die bevelvoerder was. Daar was slegs twee offisiere wat my voorrang geniet, en albei was Hongare - Szinte en Szollosy - sodat ek, ondanks die spyt van my manne en die verontwaardiging van baie van my vriende, steeds 'n subalterne was.
Die verspreiding van my onderneming was die laaste strooi. Ek het besluit om afskeid te neem van die slagvelde, want ek was niks anders as 'n skaduwee nie en dit was al wat ek kon doen om myself saam te sleep.
Saans keer ons terug na Havaj. Ons vertrek vroeg na Stropka-Polena in 'n dik mis, koud en deurdringend. Om te marsjeer was 'n moeilike onderneming, want die mans was uitgeput.
By Polena, stilstand. Maar die Oostenrykse burokrasie kon ons nie eens alleen in die veld laat nie. Ons moes 'n opgawe kry van al die mans se besittings wat vermis is, en wat ooit sou wees.
Wat het ons armes nie ontbreek nie? Alles wat hulle gehad het, was in lappe, en vuil bo woorde. Luise wemel oor hulle soos bye in 'n korf. Die meeste van hulle was kaalvoet en het hul voete toegedraai in lappe wat om hul stukkende sokkies vasgemaak was.
Baie mense se voete was erg geskeur en seer, maar dit was nutteloos om na die dokters te gaan. Daar is streng bevele uitgereik dat slegs die halfdood in die hospitaal opgeneem moet word. Een van ons mans het twee weke lank in aksie gebly met sy linkerarm gebreek deur 'n stuk granaat, so het hy gesê. Hy was eintlik bang om dokter toe te gaan. Daar was eintlik geen twyfel dat die been van sy voorarm gebreek was nie, maar dat daar geen vleeswond was nie.
Teen die middag het ons weer die noordwestelike pad na Galicië geneem. Ons het heuwels geklim wat deur die Russiese artillerie goed geploeg is. Om deur 'n bos te kom, moes ons by die bome swaai. Bo -aan is ons deur kolonel Gombosh gestop.
Dit was nutteloos om hom te vertel dat ons die bevel van ons majoor gehad het om nog 'n heuwel te beset. Hy sou nie daarvan hoor nie. Hy het 'n reservaat nodig gehad, en ons moet bly. Alle soorte doppe val dik en vinnig in die woud, en daar is oral gewelddadig geveg, terwyl die swaai van masjiengeweerkoeëls opvallend is.
Kolonel Gombosh het Szinte gestuur om 'n huis te neem ongeveer 1000 meter agter die Russiese frontlyn. Toe wys hy my 'n draai, waarna ek moes kyk hoe hy terugkeer en sy onderneming in die groothandel skiet as hy daarmee terugkeer. Ons het toe begin besef dat ons te doen het met een wat sy verstand verloor het. Maar Szinte se manne het na die Russiese loopgrawe gegaan - en min van hulle het teruggekom.
Nagsgevegte in woude, waar dit byna onmoontlik is om selfs bedags te sien, het iets heel onwerkliks daaraan. Alles is verwarring, en vrees heers hoog. Slegs die flitse kan gesien word, en dit is deur hulle wat die vyand, sy sterkte en posisie, kan sien. Groep veg met groep. Dikwels kom jy van agter op jou vyand af sonder om te weet dat dit jou vyand is. Ek het eenkeer 'n luitenant ontmoet wie se pet absoluut agteraan gesny was. Hy het opgestaan ​​by die Russe, kruip op volle lengte. Koeëls het deur sy klere gesny. Maar hy het gekom en hom van boom tot boom gesleep.
Die manne het die nag deurgebring in 'n breë loopgraaf, spesiaal vir die reservaat gegrawe, en ek het myself skuil agter 'n boom, sidderend van koue. Die koeëls tref die boomstamme met 'n geluid soos die gekraak van 'n sweep. Ons het gehoor dat die Russe plofbare koeëls gebruik het.
Die oomblik toe u opstaan ​​of van u beskermende boom af beweeg, dobbel u met u lewe. Dit was inderdaad 'n nag van afgryse. Om tweeuur die oggend het sekere peloton 'n bevel ontvang om bajonette reg te maak en die Russe uit 'n sloot te verdryf. Hulle kom nader, stuur verkenners vorentoe en vind die sloot vol van die - 24ste gebiede!
Hulle was binne 'n aas van die uitvoering van hul bevele en die doodmaak van elke insittende. Die inligting van die kolonel was gebrekkig. Die loopgraaf is slegs gedeeltelik deur die Russe beset, en is eintlik deur ons mans en hulle gehou. Trouens, hulle het 'n skietwedstryd in dieselfde kommunikasiegraaf gehad. Die oggend keer ons terug na Havaj.
Ons is terug na die loopgrawe. Teen vyfuur die middag was die Russe by Stropko-Polena. Hulle het ons gegroet deur vier skulpe te stuur wat om die dorpskerk bars. Ons het die nag loopbaan gedoen en mekaar elke twee uur verlig.
In die nag het een van ons patrollies vir ons drie Russiese soldate ingebring, goed geklede, gesonde jong mans, waarvan twee Russe was, die derde 'n Jood, en 'n meester van die Hebreeuse taal. & Quot Ek kan nie sê waar hy vandaan kom nie. Dit was hy wat die ander oorreed het om oor te gee.
Ons gewilde majoor Paternos het ons uiteindelik verlaat. Hy het vergiftiging in die wond op sy hand gekry en het skerp koors gehad.
Daardie aand het ek self siek geword: ek was verminder tot vel en bene - ek kon skaars opstaan. Ek het genoeg gehad van soldate, en ek het besluit om te gaan.
Die oggend met trane in my oë het ek van my manne afskeid geneem. Nadat ek al die formaliteite ondergaan het, het ek tot by Bukocz geloop en binne twee dae na Eperjes gery en van daar af die laaste trein na Boedapest geneem.
Beide Eperjes en Cassorie was leeg vir inwoners. Ek was die laaste offisier van die eenheid wat met die bataljon uit Fagaras begin het en die gevegsgebied verlaat het. Na myself was daar niemand meer nie, behalwe dr. Schuller.
Van ons regiment van meer as 3500 man het ek slegs 170 by Havaj verlaat. Van die 11de Kompanie, wat Fagaras 267 sterk gelaat het, het daar nou net vyf oorgebly, en ses tel myself.
God wou dat ek lewendig sou terugkeer.
Bron: Bronrekords van die Groot Oorlog, Vol. III, red. Charles F. Horne, National Alumni 1923
Saterdag, 22 Augustus, 2009 Octavian Taslauanu
Duck-Boards bestaan ​​uit latten houtplank wat gebruik word vir die vloere van slote of modderige grond.
Van links na regs: grenadier, 'Duits' fusilier,
twee 'Hongaarse' versamelaars
'Oor die algemeen is ek met enkele uitsonderings nie tevrede nie
met die gedrag van die infanterie. Die beamptes het nie gedoen nie
hulle bes om orde te behou en om te skree was so algemeen dat
bevelvoerders kon nie gehoor word nie '. In die toekoms, die kolonels
moet hulle regimente stil hou, of hulle sou wees
die kassiere, het die beamptes ontslaan. "
- Aartshertog Charles na die Slag van Wagram
in Rothenberg se "The Emperor's Last Victory" p 217
'Die groot verwarring van nasionaliteite
is 'n ernstige euwel. "
Op die foto: foto van die Oostenrykse fusilier wat die vroeë helm dra in plaas van shako. Hy is gewapen met muskiet en bajonet, en dra helm in plaas van shako.
"Die groot verwarring van nasionaliteite is 'n ernstige euwel. In die Britse weermag kan elke man ten minste Engels praat, maar met die Oostenrykers kan selfs die onderoffisiere van die nie-Duitse regimente skaars Duits praat. Dit skep natuurlik 'n verwarring, moeilikheid en tolking, selfs tussen die offisier en die soldaat. Dit word deels reggestel deur die noodsaaklikheid dat gereelde wisseling van kwartiere die beamptes ten minste iets van elke taal wat in Oostenryk gepraat word, plaas, maar tog is die ongerief word nie vermy nie.
Die infanterie, en in hierdie opsig is dit soortgelyk aan die Engelse, word meer onderskei deur sy optrede in massas, as deur sy behendigheid in ligte infanteriediens. Ons moet egter behalwe die grenstroepe (Grenzers) en die jagers. Die eerste is meestal effektief in skermutselinge, veral die Serwiërs, wie se gunstelingoorlog een van die hindernisse is. Die jagers is hoofsaaklik Tirole en eersteklas skutters.
Maar die Duitse en Hongaarse infanterie stel oor die algemeen hul soliditeit op, en. meer as een keer kavallerie in die ry ontvang het sonder om te besluit om vierkante te vorm, en waar hulle ook al vierkante gevorm het, kon die vyand se kavallerie hulle selde opbreek - sien Aspern. "(" The Armies of Europe "in Putnam's Monthly, nr. XXXII , gepubliseer in 1855)
Oostenrykse infanterie is in twee groepe 'Duitse' en 'Hongaarse' regimente verdeel.
Die 'Hongaarse' regimente Hulle was bekend vir hul harde veggees, en hul grenadiers was die beste van hulle. "Die Hongare was een van die 'warm' nasies van Europa, saam met die emosionele Engelse en Italianers. Die Hongaarse infanteriste was op hul beste toe hulle in die onmiddellike teenwoordigheid van die vyand was, wat Armfeldt aangemoedig het om hulle te beskryf as onder die die beste van Maria Theresa se voetsoldate. Die probleem was nie om hulle te laat veg nie, maar om in die eerste plek in te skryf. Hulle was oortuig dat hulle nie geskik was vir diens wat afgeskakel is nie. " (Duffy - "Instrument of War" Vol I, bl. 237)
Die 'Duitse' regimente was die bes opgeleide en gedissiplineerde deel van die infanterie. "Duitse pligsbesef het veroorsaak dat hulle na 'n verlore stryd saamtrek om weer te veg."
Miskien is die belangrikste van die hervormings wat deur aartshertog Charles uitgevoer is, die nuwe Dienst-Reglemet. Dit het ten doel gehad om dissipline te vermenslik en troepemoraal te verhoog deur beter behandeling. Dit veroordeel wreedheid skerp. Die bekendstelling van die kode het gepaard gegaan met 'n verkorte termyn of diensplig. (Rothenberg - "The Emperor's Last Victory" p 46) Die inskrywings was 6 jaar vir infanteriste en 10 vir kavalleriste. Volgens John Stallaert "Opleiding was inkonsekwent terwyl die gereelde persone goed gedissiplineerd was, maar die getal onopgeleide mans was dikwels teenwoordig in eenhede wat vergroot is tot oorlogstyd, en die gewone parsimonie belemmer die praktyk. Byvoorbeeld, in 1805 het aartshertog Ferdinand berig," Aangesien baie van die nuut aangekomde troepe moet nog opgelei word in musketry, ek keur die kwessie van ses lewendige rondes goed om deur elke so 'n man afgevuur te word! grenadiers het eintlik teen mekaar begin veg, en 3 dooies en 60 gewondes gelaat, weerspieël nie goed die sentrale bevel nie, nóg die metode van opleiding! "
Die Oostenrykse troepe was goed voorsien en toegerus. Elke soldaat het 'n bont bedekte leer rugsak gedra Tornister. Daar was 1 tent vir elke 5 man, 1 wa vir elke kompanie, 4-6 karre en waens en 30 pakwaens met ammunisie (gemiddeld 36 rondes vir elke soldaat) vir elke bataljon van 6 kompanie. Beamptes is ook toegelaat om individuele pakperde. Die senior offisiere en generaals het egter buitensporige bagasie, talle karre en perde saamgebring. Dit het die weermag se bewegings vertraag. In 1809 het infanterie -regiment 26 pakhorse gehad, terwyl Grenzer -regiment slegs 7. Die Jger -bataljon het 12 en geen kavalerieregiment nie. Die voorraad vir infanterieregiment is op 13 waens (4 perde elk) en 26 pakdiere gedra.
Sterkte van die infanterie
Regimentele sterkpunte het gedurende die tydperk gewissel, terwyl die algemene organisasie standaard gebly het. Die infanterie bestaan ​​uit 63 lynregimente, ingedeel in volgorde 18 Grenz -infanterieregimente vanaf die grens van die Balkan, - waarby talle onreëlmatige Frei -korps bygevoeg is, wat gewoonlik slegs in oorlogstyd opgevoer is om die ligte infanteriefunksie te vervul.
In 1805 het die Oostenrykse leër 305 lyn-, 3 jager- en 51 Grenzer -bataljons. Daar was ook 'n bykomende 10 garnisoen en 61 reserwe bataljons, 12 bataljons van Tiroolse milisie en 12 vrywillige jager of gratis bataljons. Volgens Robert Goetz ("1805: Austerlitz" pp 35-36) was die verdeling van hierdie kragte soos volg:
. . . . . . . . Weermag van Italië (aartshertog Charles) - 171 bataljons
. . . . . . . . Weermag van Duitsland (aartshertog Ferdinand) - 88 bataljons
. . . . . . . . Army of Tyrolia (aartshertog John) - 65 bataljons
. . . . . . . . Garrisons/Interior - 45 * bataljons ( * bevat die 5de en 6de Reg., Elk van 5 btns)
In Maart 1809 het Oostenryk 46 'Duitse' en 15 'Hongaarse' infanterieregimente. Die grenadiers is losgemaak en in 21 grenadierbataljons gevorm.
In 1812-1813 was daar 52 infanterieregimente. Die grenadiers is losgemaak en in 19 grenadierbataljons gevorm.
Oostenryk het ook een infanterieregiment (van 10 onafhanklike koeie) vir die wag en begeleiding van personeel. Hierdie troepe is Personeelinfanterie genoem. Die 5de en 6de regiment is in 1807 ontbind en het as garnisoene gedien.
'Toe kom die bataljon Oostenrykse grenadiers,
vlag ontvou, met hul offisiere te perd
ry aan hul voorkant. Hulle aanval het alle strate skoongemaak. "
- Slag van Aspern/Essling 1809
Rothenberg - "Die keiser se laaste oorwinning" p 217
Grenadiers - Elite Assault Infanterie
Die Hongaarse grenadiers is oorweeg
as goeie vegters en het die
Op die foto: Oostenrykse grenadiers, herontwerp.
"Die eerste Oostenrykse grenadiers het in 1700 tot stand gekom, op die hoogtepunt van die Europese mode vir granaatwerende swaargewig-infanterie. Die mode het gou genoeg verbygegaan, want die granate was omslagtig, lastig om aan te steek, en. Net effens minder gevaarlik vir die werper. Maar die grenadiers self het oorleef omdat hulle uit hul eie elite -troepe was, en hulle word gekenmerk deur hul gestalte, hul swarte gelaatstrekke, hul borrelende snorre, hul arrogante houding, hul grenadieroptogte (gekenmerk deur afwisselende gange) op die rand en die vel van die trommel) en hul grenadierkappe. "(Duffy -" Instrument of War "Vol I bl 234)
Grenadiers was die elite van lyninfanterie. Hulle word onderskei deur statuur en groot snor. Die vereistes vir kandidate op grenadiers was: dapperheid en skerpskut, ten minste 5 jaar diens en een veldtog. Hulle was langer as die res van die infanterie (terloops, die minimum hoogte vir die Oostenrykse infanteris was 165 cm, en aartshertog Charles was slegs 153 cm lank). Soldate van die 3de rang het die grootste kans gehad om grenadiers te word - hulle is as skermutselinge gebruik en het dus gereeld hul skootvaardighede bemeester en hul moraal verhard. Hulle was ook die fisies fiksste.
Die grenadiers was elite -troepe en word meestal in reserwe gehou. Hulle is in beslissende oomblikke gebruik as 'n deurbraakkrag of om die wankellyn te stabiliseer. Die grenadiers het by elke moontlike geleentheid bajonette gebruik. In 1807 is 'n bevel uitgereik wat hulle verbied om as skermutselinge te veg. Ek weet nie hoe lank hierdie bevel nagekom is nie.
Die Hongaarse grenadiers word beskou as goeie vegters en dit is nie verbasend dat hulle die vyand se verbeelding aangegryp het nie. Dikwels sal 'n verslane party van die Oostenrykse infanterie waarskynlik as bataljons van die gesnakte Hongare aangemeld word. Byvoorbeeld, in die amptelike verslag na die slag van Engen (Mei 1800) het die Franse beweer dat hulle 8 bataljons Hongare uit die bos gedruk het, hoewel daar geen was nie. Generaal Kellerman beweer dat hy 6.000 Hongaarse grenadiers by Marengo gevang het, maar daar was hoogstens 3.000 in die laaste fase en niemand was Hongaars nie.
In 1809 op Aspern-Essling beveel Napoleon Young Guard om die dorp Essling te herower. Almal het geweet wat om te verwag, aangesien daar verskeie bataljons Oostenrykse grenadiers was. Die Guard Tirailleurs "het die opmars van Oostenrykse grenadiers gestop", maar hul eie stukrag het ook tot stilstand gekom. Napoleon ondersteun die tirailleurs met Guard Fusiliers. Saam het hulle die grenadiers uit die dorp gestoot. Die wag het egter 'n duur prys betaal, generaals Mouton, Gros en Curial is gewond. Ongeveer. 25 % van die geslagsdele is óf dood óf gewond. Sulke ongevalle was genoeg om al hul ambulanse vol te maak.Die Young Guard was so woedend oor die groot verliese dat hulle die gewonde granaatjers in bajonet geslaan het.
Die jagers beweeg deur 'n hael koeëls en 'n houer
en spring in die sloot. Hulle druk op die palissade,
dit afbreek en oor en in die redout klim.
Na 'n warm bajonetgeveg is die Franse verslaan en gevlug
die hospitaaltuine binne. (Nafziger - "Napoleon in Dresden")
J gers - Ligte Infanterie
Oostenrykse generaals "verstaan ​​nie
hierdie soort gevegte [skermutseling] "
- Generaal Radetzky
Op die foto: Oostenrykse jager, herontwerp. Foto vanaf http://fp2k.redshift.com/memirr/index.htm. Ongelukkig ken ons nie die outeur van hierdie foto nie.
"Die opkoms van ligte infanterie was een van die belangrikste ontwikkelings in die Europese oorlogvoering in die tweede helfte van die 18de eeu." (Duffy - "Instrument of War" Vol I bl 240) Die Oostenrykers het bataljons jagers gevorm. Generaal Daun was van mening dat die bataljon die ideale grootte was vir 'n eenheid van die manne, want kompanie was te klein om vir 'n lang tyd aan die gang te bly, terwyl volle regimente sonder moeite duur was. Generaal de Ligne het geskryf: 'U moet nie vir 'n rekruut sê nie:' Ek sal van u 'n jager maak! ' U moet hulle eerder uit die woude haal, hulle weet hoe om op 'n rots te sit, hoe hulle hulself kan verberg in een van die splete wat na 'n groot droogte in die grond oopgaan, of wegkruip agter 'n magtige eikebome. saggies om geen geluid te maak nie, en op so 'n manier kan hulle op 'n paal kruip en dit verras, of die vyandelike generaals neerskiet. "
Die ligte troepe het terrein, bome en huise as bedekking gebruik. In 1809 by Wagram het die hele jigger bataljon 100 tree voor die dorp in 'n dreineringsloot dekking geneem. Toe die Franse kolomme na hierdie dorp marsjeer, staan ​​die jagers op en lewer 'n volley van naby. In 1813 in Dresden gebruik die Oostenrykers skermutselinge op 'n interessante manier dat die 'Erzherzog' Rainier Infanterieregiment skermutselinge vorentoe stuur en tussen flanke (perde -skermutselinge) afkomstig van 'n huzarregiment.
By sommige geleenthede was die jagers ook gewoond om veldwerke aan te val. Byvoorbeeld, in 1813 in Dresden val die I en II Jeger Bataljon op redoubt #3 wat deur die Franse verdedig is. Die jagers beweeg deur 'n hael koeëls en 'n houer en spring in die sloot. Hulle druk teen die palissade op, skeur dit af en klim oor en oor in die dak. Na 'n hewige bajonetgeveg is die Franse verslaan en na die hospitaaltuine gevlug. Die jagers het 6 kanonne en die redout gevang.
Die jagers was uitstekend opgelei in Leipzig "Die 5de Jager -bataljon het vierkantig gevorm tydens 'n hardloop (!), 'N volley gelewer en sy lot met bajonette gereed gewag." (Nafziger - "Napoleon in Leipzig" p 229)
Nie net jagers is as skermutselinge gebruik nie. Die 3de rang van infanterie het ook geraak. Die eerste wat na vore gestuur is, was die 3de ranglys wat van beide flanke -kompagnies van bataljon geneem is. Toe, indien nodig, het die skermutselinge van ander maatskappye gegaan. Die skermutselinge is streng beheer deur beamptes en onderoffisiere en het met 6 tree tussenposes van 300 tree van hul ouerbataljon gewerk. Daar word beraam dat 60-80 skermutselinge voldoende was om 'n bataljon te ondersteun.
Die kwaliteit van die Oostenrykse skermutselinge was uiteenlopend, maar was oor die algemeen onder die gemiddelde Franse skermutseling. In 1800 het die stafhoof, generaal Zach, instruksies gekry teen die gebruik van swerms skermutselinge, veral tydens aanvalle. Generaal Radetzky het geskryf dat "te veel oefening" die oorsaak was van die swakker gevegsdoeltreffendheid van die Oostenrykse skermutselinge. Hy het ook bygevoeg dat Oostenrykse generaals "hierdie soort gevegte nie verstaan ​​nie". In 1810 word "Instruksie vir skermutselinge" uitgereik.
Die groter liggame van infanterie is eers in 1813 heeltemal in skermutseling gebruik. In 1813 bedek die Oostenrykse skermutselinge die veld tussen Lauer en Leipzig in Leipzig. "Oral, op die paaie, op die oewer van Pleisse en Elster, was 'n groot skermutseling." "Op die suidelike gedeelte van die westelike rand van die Lamboy Woods het die 2 bataljons van die Szekler Grenzer Regiment in skermutselorde ontplooi. Binnekort was hulle sterk betrokke by Franse skermutselinge." (Nafziger in "Napoleon in Leipzig").
Bataljon van die Italiaanse wag verskyn op die Oostenrykse flank
en Oberst Milutinovich het 1 1/2 maatskappy van hulle losgemaak.
Die Grenzers het 'n volley gelewer en met koue staal aangeval.
Die een kompanie het die Guard -bataljon weggejaag!
Geveg by St.Marein, September 1813
Grenzers - Grensinfanterie.
"die mees entoesiastiese troepe" en die enigste
lyk oorlogsugtig in die hele Oostenrykse infanterie.
"Die Grenzer was nie 'n passiewe diensplig nie, maar het 'n lewendige gevoel van hul waardigheid en wat hulle toekom, en in hierdie opsig kan dit vergelyk word met die boeiende boogskutters van laat -Middeleeuse Engeland." (Duffy - "Instrument of War" Vol I, p 304)
Hul uniforms en felle optrede het hulle 'n brigandagtige lug gegee, wat groot dade op die slagveld voorspel het. Die Grenzers kom uit 'n militêre grens tussen Oostenryk en Turkye wat deur Christelike vlugtelinge gevestig is. Gedurende vredestyd het die Grenzers elke jaar sewe maande lank die grens bewaak. Hulle is as milisie grootgemaak, maar word deur weermagamptenare beskou as iets tussen ligte en lyninfanterie. Die Grenzers is opgelei in skerpskut en skermutseling en basiese beginsels van lineêre taktiek. Toe pogings aangewend is om die Grenzer as lyninfanterie op te lei, blyk dit dat hulle nie so goed in hierdie rol was as die gewone regimente nie.
Kwaliteit van Grenzers
Die Grenzers het nie wapens, uniforms, opleiding en dissipline gehad nie. Om hierdie redes beskou die Oostenrykse generaals hulle as iets wat ver onder die gewone infanterie was. Ten spyte van die tekortkominge het hulle egter baie goed gevaar in die geveg (Malgaboreth, Eggmuhl, Wagram). Toe baie Oostenrykse stamgaste by Austerlitz vlug, het die Grenzers hard geveg en 66 % ly. Volgens sommige kenners, waaronder Christopher Duffy, was hulle 'die mees entoesiastiese troepe' van die Oostenrykse leër. Tydens die terugtog na Marengo (1800) toe alle orde breek, het twee bataljons Grenzers (Warasdin-Kreuz en Ottocac) alle aanvalle afgeweer en die grenadierbataljonne toegelaat om na die Bormida te marsjeer. Saam met die grenadiers het hulle een van die laaste optredes in Marengo geveg.
Die Franse het 'n goeie mening oor die Grenzers gehad en beskou hulle as die enigste wat oorlogsugtig lyk in die hele Oostenrykse leër. Napoleon het nie getwyfel om hierdie wilde manne te gebruik nie. Na die nederlaag in 1809 het Oostenryk 'n paar gebiede afgestaan ​​en het die 1ste, 2de, 3de, 4de, 10de en 11de Grenzer -regiment in Franse diens gegaan. Hulle het tot 1814 vir Napoleon gedien.
Organisasie van Ausstrian Infantry.
Regiment, Bataljon en Kompanjie
"Haastige hervormings is in 1805 deurgedring, so kort voor die weermag 'n veldtog begin het, het dit net verwarring veroorsaak (aartshertog Charles het die gevaar besef en blykbaar nooit die nuwe regulasies vir sy eie magte toegepas nie). Die belangrikste verandering was vir elke infanterieregiment. Dit moet in een grenadier en vier fusilier bataljons ingedeel word, elke bataljon uit vier kompagnies van elk 160 man elk. hulle manne. Die 1807 -regulasies, onder toesig van die aartshertog Charles, keer terug na die vorige organisasie (drie bataljons en twee grenadierkompagniee per regiment, veldbataljons van ses kompanie en garnisoenbataljons van vier), terwyl oorlogstyd nou dieselfde is as vredestyd vir die uitbreiding van die derde bataljon tot ses kompanies en die losmaak van die grenadiers na saamgestelde bataljons. "(John Stallaert)
Infanterieregiment het drie veld- en een depotbataljon. Oostenrykse bataljon was waarskynlik die grootste bataljon in Europa. Dit het bestaan ​​uit ongeveer. 1.200 man, terwyl die Franse bataljon slegs 840 man sterk was. Na 1808 het elke Oostenrykse bataljon 1 vlag gedra.
Na 'n nederlaag in 1809 is die 3de bataljons ontbind, alle kompanie's is teruggebring tot 60 soldate in 'Duits' en 100 in 'Hongaarse' infanterie. Oostenryk het ook werwingsgebiede verloor en 6 regimente wat van Wallone gewerf is, is na Boheme verskuif. Toe sommige gebiede in 1814 herstel is (dele van Noord -Italië), is nuwe regimente gevorm (1ste, 2de, 3de en 4de Voorlopige Infanterieregiment en vier bataljons van ligte infanterie). Die voorlopige regimente het gereelde eenhede geword en was genommer: 13de, 23ste, 38ste en 43ste. Die vier bataljons ligte infanterie het die nuwe 45ste Infanterieregiment gevorm.
Regiment tydens vredestyd
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Personeel
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3 Senior beamptes: Inwoner, Oberst (kolonel) en Oberstleutenant
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2 hoofvakke
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1 Regiment -adjudant
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 6 'Kaiserliche Kadetten' (Beamptes seuns gekies deur Hofkriegsrat.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Die meer bekwame is aangestel as onderoffisiere in ondernemings.)
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1 Trom-majeur
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Nie-kam: proef, kapelaan, ouditeur, rekenmeester, chirurge, musikante
. . . . . . . . . . Grenadier Company. . . . . . . Grenadier Company
(In oorlogstyd was die grenadiermaatskappye losgemaak van ouerregimente.)
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . Ek Leib Bataljon
. . . . . . . . . Fusilier Company. . . . . . . . . . . . . . . . Fusilier Company
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . II Oberst Bataljon
. . . . . . . . . . . . . . . III Oberstleutenant of Depot Bataljon
(Tot 1809 het die Depot Btn. Slegs 2 kompagnies gehad. In oorlogstyd het die bataljon
toegeneem tot 6 kompanie en het dikwels as die 3de veldbataljon in die veld gedien.)
Maatskappy in oorlogstyd
. . . . 3 Beamptes: Hauptmann, Oberleutnant, Unterleutnant
. . . . 1 Vaandel
. . . . 2 Senior onderoffisiere <'Prima Plana'>: sersant-majoor en fourier
. . . . 6 (4 in vredestyd) Sersante
. . . . 12 (8 in vredestyd) Korporaals
Volgens Dienst Reglement (fur die kaiserliche konigliche Infanterie, Wien 1807) was daar 12 korporaals (6 in vredestyd) in die fusilier- en Grenzer-onderneming, 13 (6) in die grenadiermaatskappy, 12 (8) unter-jagers in die jager-onderneming.
. . . . 7 Vize-Korporals (in oorlogstyd het hulle die rang van 'Korporalen' aangeneem)
. . . . 1 Sapper
. . . . 2 trommels
. . . . 150-200 privaat persone.
Die 'Duitse' fusilier -onderneming het 180 man gehad, terwyl die 'Hongaarse' geselskap 200.
'Duitse' grenadiermaatskappy het 120 man gehad, terwyl 'Hongaar 150-160 man.
As die 'Inwoner' wou, is daar ook verskeie opgevoede seuns van edeles aanvaar. Hierdie jong manne het gedien as 'privaat kadette' (Ordinaire Kadet) en het saam met die staatsamptenare gedien.
Ontplooiing van die onderneming (4 'Zugs') met getoonde posisies van onderoffisiere en beamptes.
c ooooooooo. . . ooooooooo c c ooooooooo. . . ooooooooo c
. . . . . c. . . . . . . . . . . . c. . . L E. . . . c. . . . . . . . . . . . c
C - Kaptein
L - Luitenant
E - Vaandel
In 1809 het die onderneming in vredestyd bestaan ​​uit:
- 2 beamptes
- 7 onderoffisiere
- 10 'patrollieleiers' (status van korporaals)
- 1 horingspeler
- 60 privaat persone.
In 1807 was die Grenzer-onderneming 'n eenheid van 200 man.
Grenz -regiment tydens vredestyd
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Personeel (40 mans)
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Skerpskutters (256 man)
Die Karlstadt- en Banal -regimente het ook 200 Seressaner -verkenners.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . I Veldbataljon
. . . . . . . . . . . Soms is 2 liggewere (3pdrs) aangeheg
. . . . . . . . . Grenz Company. . . . . . . . . . . . . . . . Grenz Company
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . II Veldbataljon
. . . . . . . . . . . . . . . III Veld of Depot of Reserwe Bataljon
Toe die regiment na die veldtog vertrek, het daar slegs 'n reserwe van 400 man oorgebly
ongeskik vir velddiens. Sommige bataljons was egter sterker.
Ek is nie seker hoeveel ondernemings dit gehad het nie, 2, 4 of die gewone 6.
B. Girandoni bekendgestel Repetierwindbusche M 1780
'n herhalende luggeweer met 'n tydskrif van 20 skote!
Muskiete en bajonette
Elke soldaat van die 'Duitse' en Grenzer-regiment het 'n musket (+ 60 rondes ammunisie), driehoekige bajonet en 'Fusilier-sabel' (lem van 43 cm) gedra.
Elke soldaat van die 'Hongaarse' regiment en Grenadier-bataljons het 'n muskiet (+ 60 rondtes ammunisie), driehoekige bajonet en 'Grenadier-sabel' (63 cm lang lem) gedra.
Die mikpunt was buitengewoon beperk tot die rigting van die musket in die algemene rigting van die vyand, op die tydstip waarop die sneller ingedruk was, en die hamer vorentoe gestuur het sodat die vuursteen 'vonke' op die 'frizzen' slaan terwyl die 'frizzen' teruggedwing word op sy skarnier, is die voorpan ontbloot en die vonke val op die poeier, wat in vlam uitbars. Die vonk is via die raakgat aan die poeier in die vat gekommunikeer, wat met 'n harde geluid, 'n wolk van dik rook en 'n bose terugslag ontplof het toe die bal van die punt van die snuit afgevuur is. Die muskiet is daarna laat sak en die hele proses het nuut begin. 'Alle muskiete is met 'n snuit gelaai, wat vereis dat die lading via die snuit ingevoeg moet word stuitwapens bestaan ​​slegs in baie klein getalle, feitlik die enigste een wat die diens gesien het as die Oostenrykse 'Crespi', toegerus met 'n ietwat bisarre bajonet met spies, maar die gebruik daarvan was weereens baie beperk. "(John Stallaert, Kanada)
B. Girandoni bekendgestel Repetierwindbusche M 1780 'n herhalende luggeweer met 'n tydskrif van 20 skote! Hierdie wapen is tot 1797-1800 deur Jgers gebruik en is dan teruggetrek weens tegniese probleme.
Handleiding van aartshertog Charle van 1807,
gemik op die vervaardiging van infanterie
'kan veg op elke tipe terrein'.
Taktiek van die Oostenrykse infanterie.
'Vir laai word die lyn beskou as' die regte vorming vir infanterie,
wat die beste gebruik van sy wapens moontlik maak, dit is die muskietmusket
veg op lang afstand en die bajonet vir close-in '.
Volgens John Stallaert ". Het die Oostenrykse weermag geloof behou in die beperkte maneuver van die 18de eeu ten koste van die minder geformaliseerde bewegings wat deur die Franse gebruik is, en die Oostenrykse regulasies was tot 1807 gebaseer op die stelsel van 1769. Ligte infanterietaktiek bly grotendeels die beskerming van die Frei-korps en Grenzers, en in sommige gevalle eintlik in die gewone leër ontmoedig. Ten spyte van die latere bewering dat die Oostenrykse leër teen 1798 in ope orde kon veg (soos dit in November 1799 by Novi probeer is, wat 'n nederlaag tot gevolg gehad het), in April 1800 spreek Melon se stafhoof, Baron Zach, die algemene vertroue uit op outydse, noue en lineêre formasies, 'n vooruitgang 'moedig in gesloten formatie, met bands wat speel en die vorming behouden', volgens hom 'n waarborg vir sukses 'Onnodige skermutseling kan slegs nadelig wees.' N vasberade heffing wat in 'n noue volgorde afgelewer word, sal beslis 'n oorwinning met baie min ongevalle tot gevolg hê. '
Een ooggetuie het beskryf hoe die Oostenrykse infanterie die dorp 'n sterk punt gemaak het: "Die Oostenrykers het al die ingange na die dorp [Seifertshain] geblokkeer, al die bome in die omliggende velde is afgekap en as versperrings gebruik. Die strate was met karre versper. , ploeë en ander werktuie. 'n Pistool is in die hek van die pastorie opgerig en 4 ander gewere is by die herberg by die brug geplaas. " (Digby_Smith - "1813: Leipzig" p 126)
Die Oostenrykse infanterie het die volgende formasies gebruik: lyne, kolomme, massas en skermutselingsketting.
Lyne, kolomme en Massas.
Die 3-rang diep lyn word beskou as die beste formasie vir infanterie. Die langste manne het in die eerste rang gestaan, die kortste in die 2de en die bekwaamste in die 3de, elkeen se elmboë het sy bure aangeraak. Die afstand tussen geledere was een pas. In 1794 het GM Mack's Instructionspunkte aanbeveel dat die 3de rang gebruik word om die infanterielin te verleng en dit is bepaal deur omstandighede en terrein.
Die regulasies wat in 1805 ingestel is (Abrichtungsverordening vir die K. en K.K. Infanterie 1806 ) het die gebruik om die eerste rang van infanterie te kniel tydens die vuur afgeskaf. Dit bevestig dat die 3de rang tydens skommeling met skouerarms gestaan ​​het en dat slegs die 1ste en 2de afgevuur is. Die 2de rang het na regs gestap sodat die linkerskouer van elke soldaat agter die regterskouer van die man aan die voorkant was. Aartshertog Charles het opdrag gegee dat muskietery moet ophou wanneer die vyand binne 50 treë was - dit was in teenstelling met verskeie ander Europese leërs wat daarop aangedring het om die vyand te breek deur 'n verwoestende vlug op baie kort afstand te lewer.
Aartshertog Charles beskou die 3-posisie dieplyn as die beste formasie vir aanval en verdediging, hoewel aanvalskolomme gebruik is wanneer dit nodig was (byvoorbeeld in 1809 by Wagram.) Schwarzenberg verkies kolomme en massas. Tydens die aanval is hulle deur skermutselinge vertoon, tydens verdediging het die kolomme of massas in die bordvorming gestaan. Die Oostenrykse infanterie beweeg in verskillende snelhede: 90-105-120 treë per minuut, afhangende van die situasie, terrein en behoefte.
Sommige van die Oostenrykse troepe het neergelê in plaas van onder staande vuur en onder swaar artillerievuur. Dit het hul slagoffers aansienlik verminder. Een van sulke aksies word beskryf deur offisier Carl Varnhagen von Ense en sy 47ste Regiment by Wagram. [Bron: "Die Schlacht von Wagram."] So 'n truuk was egter onmoontlik as die Franse baie aggressiewe kavallerie gehad het.
Teen kavallerie is die infanterie in bataljonmassa gevorm, aangesien die vierkant op 3-rye diep nie as sterk genoeg beskou is nie. Die bataljonmassa was 'n digte kolom, een kompanie breed en ses kompanie diep. Die massa kan, as dit stadig is, in geslote of oop volgorde beweeg. By Aspern-Essling en by Wagram het die bataljonmassas herhaaldelik aanklagte van Napoleon se swaar kavallerie weerstaan. Maar hierdie baie diep formasies was baie kwesbaar vir artillerievuur.
'N Ander vorming teen kavallerie was verdeling-massa. Twee maatskappye het by 4 halfmaatskappye ingebreek, hulself agter die ander aangesluit en hul geledere tot ongeveer 3 voet tussen die halfmaatskappye gesluit.
In die 18de eeu was die Oostenrykers vernuwers wat die gebruik van ligte troepe betref. Die Oostenrykse ligte infanterie [Pandours tydens die sewejarige oorlog] was die, lank voor die Amerikaanse boere en Franse tirailleurs, wat die taktiek van die toekoms getoon het. Die kwaliteit van die Oostenrykse skermutselinge was uiteenlopend, maar was oor die algemeen onder die gemiddelde Franse skermutseling. In 1800 het die stafhoof, generaal Zach, instruksies gekry teen die gebruik van swerms skermutselinge, veral tydens aanvalle. Generaal Rosemberg het geskryf: "[Oostenrykse troepe] is nie ten volle voorbereid en te onbekwaam om hulself te help. Hulle is te gewoond daaraan om in geslote lyne te wees en outomaties op die bevel te reageer, maar hulle moet op eie inisiatief kan staatmaak. . " Generaal Radetzky het geskryf dat "te veel oefening" die oorsaak was van die swakker gevegsdoeltreffendheid van die Oostenrykse skermutselinge. Hy het ook bygevoeg dat Oostenrykse generaals "hierdie soort gevegte nie verstaan ​​nie". In 1810 word "Instruksie vir skermutselinge" uitgereik.
Die Oostenrykse skermutselinge was gemaak van jagers, Grenzers, Free-Corps en manne wat uit die 3de rang van bataljons gekom het. Op hierdie manier is skermutselings per lyninfanterie gedoen; die eerste wat na vore gestuur is, is dié wat van beide flankkompagnieë van bataljon geneem is. Toe, indien nodig, het die skermutselinge van ander maatskappye gegaan. Die skermutselingsketting het tot 300 tree voor die bataljon in 'n boog ontplooi en bestaan ​​uit 3 Zge uit die 3de rang. Ongeveer. 100 treë agter die skermutselinge was die stutte, bestaande uit 3 verdere Zge in twee geledere. Die stutte is, indien nodig, deur die skermutselinglyn gedraai. Ongeveer. 100 tree agter die stutte was die reserwe wat bestaan ​​uit die oorblywende 6 (middel) Zge van die 3de rang, ook in twee geledere. Ongeveer. 100 tree agter die reservaat was die bataljon in twee geledere.
Die skermutselinge is streng beheer deur beamptes en onderoffisiere en het met tussenposes van 6 tree en soos hierbo gesê, 300 treë van hul ouerbataljon opereer. Daar word beraam dat 60-80 skermutselinge voldoende was om 'n bataljon te ondersteun.
Daar word gesê dat die groter liggame van Oostenrykse infanterie nooit heeltemal in skermutselinge ontplooi is nie. Maar sover ons weet is dit 'n valse aanname. Byvoorbeeld, in 1813 in Leipzig het die Oostenrykse skermutselinge die velde tussen Lauer en Leipzig bedek. "Oral, op die paaie, op die oewer van Pleisse en Elster, was 'n groot skermutseling." "Op die suidelike gedeelte van die westelike rand van die Lamboy Woods het die 2 bataljons van die Szekler Grenzer Regiment in skermutselorde ontplooi. Binnekort was hulle sterk betrokke by Franse skermutselinge." (Nafziger - "Napoleon in Leipzig"). By die slag van Tournai in 1794, met die uitsondering van die grenadiers, was byna al die Oostenrykse infanterie in oop orde, en hul vuur duur 15 uur.
Die ligte troepe het terrein, bome en huise as bedekking gebruik. In 1809 by Wagram het die hele jigger bataljon 100 tree voor die dorp in 'n dreineringsloot dekking geneem. Toe die Franse kolomme na hierdie dorp marsjeer, staan ​​die jagers op en lewer 'n volley van naby. In 1813 in Dresden gebruik die Oostenrykers skermutselinge op 'n interessante manier dat die Erzherzog Rainier Infanterieregiment skermutselinge vorentoe en tussen flanke (perde -skermutselinge) uit 'n huzarregiment gestuur het!
Die Oostenrykers het vooraf wagte gemaak van ligte troepe. Die Franse het 'n goeie mening gehad oor hierdie troepe, generaal Duhesme het geskryf: "Hierdie gevorderde wagte, goed hanteer, betwis net lank genoeg om ons tyd en mense te laat mors. Hulle het ons van die een posisie na die ander gebring totdat hulle dit bereik het wat hulle werklik bedoel om te verdedig. Daar laat hulle ons toe om ons laaste bataljons te gebruik en te versprei, waarvan die vurigheid in die algemeen teen hul intrinsies verbrysel het. Daarna het nuwe troepe van hulle in die volmaakte volgorde uitgegee en op hul beurt skermutsels op ons flanke uitgegooi en sodoende hulle het met voordeel aangekla dat troepe wat verspreid en moeg was, korps in wanorde was en nie in staat was om die meeste van hulle te versamel nie. "
Uniforme van Infanterie.
"Wit het die tradisionele kleur gebly
vir die Oostenrykse infanterie -uniform. "
Die Oostenrykse infanteriste het een van die eenvoudigste uniforms in Europa gedra. Hulle was egter goed gemaak en elegant. Die Oostenrykse en Britse jasse was een van die beste doelwitte vir vyandelike skerpskutters, want wit en rooi is die sigbaarste kleure van ver af.
"White het in die veld opgemerk, toe een van die funksies 'n goeie vertoning was. Met verloop van tyd het bloublare erg vervaag, dié van snoekgrys het 'n vuil aserige kleur geword, en die van groen het 'n geel tint gekry. , terwyl herstelwerk maar al te duidelik op geverfde jasse van enige aard was, en bygevoeg tot 'n algemene voorkoms van onstuimigheid. Wit jasse, aan die ander kant, kon altyd met kryt opgewerk word om dit 'nuut en briljant' te laat lyk. " (Duffy - "Instrument of War" Vol I bl 130)
Jeger se uniform
Die uniforms van Oostenrykse soldate is in verskeie Europese leërs nageboots. Toetse wat Hamilton Smith in 1800 uitgevoer het, dui daarop dat die minste merkbare kleur en dus die beste geskik vir skermutselinge die ligte ystergrys (effens blouerige) kleur is wat deur die Oostenrykse jagers gebruik is. Die joggers het grys broekies en swart skoene aan. Tydens die veldtog het hulle 'n los wit of liggrys broek gedra (soos uitgebeeld op p 168 in Nafziger se "Napoleon's Dresden Campaign"). Beamptes was skoon geskeer, onderoffisiere en privaat persone het snorre gedra.
Grenzer se uniform
Die Grenzers het velstrak, baie gevlegte, helderblou broek.
Wit rokke is in 10 regimente gedra: 1ste, 3de, 5de, 7de, 8ste, 9de, 13de, 14de, 16de en 17de. Bruin jasse is in 7 regimente gedra: 2de, 4de, 6de, 10de, 11de, 12de en 15de. In 1808 is alle regimente beveel om shakos, bruin jasse en ligblou broek te dra. Die Siebenburgen Grenzer -regimente het in koue weer 'n pels gedra klobuk (en nie kolpack nie!) 26 cm hoog, in die somer het hulle shakos gedra.
Line Infanterie se uniforms
Alle voetsoldate het wit jasse gedra (eintlik was dit spierwit of liggrys). Die jas was enkelbors en tot by die middel gesluit. Sien prent (uit. Skakel) Die Oostenrykse jas was die een wat aan die begin van die eeu deur die Britse infanterie gekopieer is. Gedurende koue dae het die infanterie wit, ligbruin, liggrys of bruingrys grys jasse aangehad.
Die 'Duitse' infanteriste het 'n wit langbroek en kort swart voetgangers aangehad. Die 'Hongaar' het 'n ligblou en stywe broek gedra met geel-koringvlegsels. Geen voetgangers nie.
In 1806 is shako bekendgestel, maar slegs 'n deel van die infanterie het dit gedra. Die 'Duitse' infanterie het die veldtog in 1809 met die shako geveg. Die Oostenrykse shako was gemaak van lap of lap op leer en was 20,5 cm hoog. Nadat 1810 nuwe shako gebruik is, is dit van vilt gemaak.
Die grenadiers het die pelsdoppe met 'n metaalplaat aan die voorkant behou. Die pelsdop was 30 cm hoog aan die voorkant en 12,5 cm aan die agterkant. In 1805 het die grenadierbataljon van 4 kompagnieë die helfte van hul manne (2 kompagnies) met die pelsdoppe en die ander helfte (2 kompanie) die helms van lyninfanterie. Diegene met pelsdoppe was die 'ou grenadiers' en diegene met helms was 'jong grenadiers'. Tydens diens het die grenadiers hul pelsdoppe met bedekkings beskerm.
disb. - ontbind
1 - later herdoop tot Hiller
11 - later Baillet -Latour
In 1885 was daar groot vooruitgang in artillerie. Swaarder en meer gevorderde skulpe met kalibers van meer as 150 mm het die ou rotse en klip versterkte katioene uitgedien. As gevolg hiervan sou alle nuwe Oostenrykse versterkings gedeeltelik ondergronds of in rots gebou word met dakke van 2 tot 5 meter dik beton en versterk met staal.
Oostenrykse versterkings het 'n paar interessante eienskappe gehad. Hulle was altyd verdedigend van aard en ontwerp om die omliggende gebied te beheer. Die meeste was gewapen met 100 mm haubits in staaltorings, 6 of 8 cm gewere en baie swaar masjiengewere. Die skietafstand was kort en die kalibers was te klein om die vestings in die verte te beskadig.
Elke Oostenrykse vesting is ontwerp om heeltemal onafhanklik te wees. Hulle het groot ondergrondse ammunisievoorrade, kos, water en kragopwekkers gehad om elektrisiteit te vervaardig. Troepe is spesiaal opgelei om lang tydperke onder die grond en in volle duisternis te leef. Hulle kan selfs wapens in die donker laai, mik en vuur, as gevolg van 'n 'brail' -tipe raakstelsel van merke op die gewere, skulpe en ontstekers.
Twee groot militêre skole, Festungsari Trient ('n artillerieskool) en Pioniergenie Trient ('n versterkingsskool), was verantwoordelik vir die beplanning van die verdediging van die Suidelike Front. Van 1900 tot 1915, in Trento (wat strategies uitgevoer is), is 'n verdedigingstelsel ontwikkel wat bestaan ​​uit meer as 70 forte en 60 gepantserde posisies wat almal langdurige weerstand teen dopvuur kon weerstaan. 'N Ander strategiese gebied, Lavorone Sperrgurtel, is ook op soortgelyke wyse beskerm.
Op 23 Mei 1915 het die Italiaanse Fort Verena die eerste skote op die Oostenrykse Fort Luserna afgevuur. Fort Verena, hoër in hoogte en gewapen met 149G langafstandkanonne, was nie in staat om vuur met presisie te rig nie, weens wind op hoë hoogte en wapens van swak gehalte.
Baie doppe val op die klein stad Lusern. Die mense van Lusern het baie ongevalle gely en vroue, kinders in die dorpe. en bejaardes moes inderhaas ontruim word.
Aan die begin van die Italiaanse/Oostenrykse oorlog het die meeste Oostenrykse eenhede reeds op die Russiese front geveg. As gevolg hiervan is die Oostenrykse grens met Italië meestal beskerm deur vrywilligers wat nie eens deel was van 'n gewone weermag -eenheid nie. Soldate se ouderdomme wissel van 16 tot 80. Die oudste is Boer Senn van die vrywillige bataljon van Meran. Hulle was dikwels gewapen met ouer gewere en toerusting en logistiek so verskriklik dat soldate se vrouens dikwels kos vir die mans in die loopgrawe sou bring.
Die openingsgeveg het begin met 40 000 ou mans en seuns teen 230 000 gewone Italiaanse troepe. Golf na golf van Italiaanse aanvalle is gestop deur slegs 'n paar Oostenrykse verdedigers bo -op die berge. Italiaanse troepe was veral kwesbaar vir die Oostenrykse vuurwapen en skerp skieters. tog. 'N Gevange Italiaanse offisier is gevind met 'n dokument wat hom waarsku oor die Oostenrykse skerpskutters van die Meraner Standschutzen -bataljon.
Na die tragiese en heeltemal vermybare verliese het Italiaanse bevelvoerders besluit om die Oostenrykse verdediging met swaar artillerie te probeer vernietig. In sommige maande het duisende skulpe van alle kalibers op die Oostenrykse posisies gereën. By die Oostenrykse Fort Lusern is kommunale katione vernietig, daar was geen elektrisiteit nie, water en voedsel was te min en die troepe het in dae nie geslaap nie. Luitenant -kommandant Nebesar het sy senuwees verloor en 'n wit vlag opgesit ondanks die besware van sy goed opgeleide groep. Toe vrywilligers op 'n uitsigheuwel die wit vlag sien, het al die Oostenrykse forte in die omgewing op Fort Luserna begin skiet !! 'N Jong 18 -jarige vrywilliger wat op 'n fiets gery het, het onder sterk vyand EN vriendelike vuur na die fort gegaan en die wit vlag van 'n gebou se dak verwyder. Ongeveer dieselfde tyd het vrywillige eenhede die Italiaanse aanval gestaak. Oostenrykse pioniers het die fort binnegegaan en Nebesar en 'n ander offisier van die mag verwyder. Nebesar is voor 'n tribunaal gestel, maar die oorlog het geëindig voordat hy veroordeel is. Die jong vrywilliger wat die wit vlag afgehaal het (Otto Jochler van die Meraner Standschutzen -bataljon) het 'n silwer medalje ontvang vir sy dapperheid.
Die nuwe Italiaanse strategie om reuse hoeveelhede artillerie -skulpe op Oostenrykse posisies te reën, het 'n ernstige situasie veroorsaak. Oostenrykse bevelvoerders het tot die gevolgtrekking gekom dat die oplossing van die probleem die gebruik van die Top Secret M11 sou wees.
Slegs een van die mees gesofistikeerde en moderne mobiele haubits van die Oostenrykse leër. Dit was 'n geheime wapen wat die eerste keer gebruik is om die Belgiese forte te vernietig en is deur die Italiaanse hoë bevel min opgemerk of geïgnoreer. Die M11 se reikafstand was meer as 11 km en dit kon 'n 305 mm -dikte van 384 kg met dodelike presisie afvuur. Dit het uit drie hoofkomponente bestaan ​​en kon binne slegs 50 minute saamgestel word!
Oostenrykers was fanaties oor topografie en het die Italiaanse posisies reeds presies uitgevoer. In Junie 1915 kon Oostenrykse vrywilligers die gebrul van Skoda Daimler -trekkers hoor wat die swaar gewere vervoer. 'N Drievoudige HURRAY begroet die aankoms van' Schlanke Emma '(lang Emma). Daar was nie 'n tekort aan troepe wat gehelp het om die gewere in posisie te plaas en swaar doppe en poeierblikke af te laai nie. Junie 1915 was die begin van die einde vir Italiaanse forte en artillerieposisies.
Die voordeel het teruggeskuif na die Oostenrykers ..
Geredigeer deur Jim Haugh-Pennsylvania/USA
Die swaar Oostenrykse mortier 30,5 cm/M11
Hierdie geweer was voor en tydens die Eerste Wêreldoorlog een van die mees gesofistikeerde en moderne mortiere ter wêreld. Dit is op alle fronte van oos na wes en veral aan die suidfront gebruik teen Italiaanse versterkings en artillerieposisies.
Die ontwikkeling van hierdie arm begin in 1906. Die Oostenryk-Hongaarse hoë bevel het 'n mortier beveel om nuwe betonvestings wat in België en Italië gebou is, te kan binnedring en vernietig.
In Italië was hierdie nuwe ontwerpte vestings Fort Verena, Fort Campolongo en Fort Campomolon. Hierdie nuwe versterkingskatte was reg voor die Oostenryk-Hongaarse vestingketting van Lavarone ('n hoogvallei naby die vestingstad Trento).
Skoda-Werke by Pilsen 'n beroemde en goed toegeruste wapenmaker is gekies om die nuwe wapen te ontwikkel.
Ontwerpstudies van hierdie nuwe mortier is in 1908 voltooi en in 1909 is die eerste prototipe getoets.
Tot 1911 is hierdie wapen in die geheim in Hongarye getoets. Alle toetse het die enorme potensiaal van hierdie nuwe wapen getoon, dit kon (met sy spesiale dop van 384 kg gewig) meer as 2 meter van soliede gewapende beton deurdring en kon presisievuur op lang afstande. Ondanks 'n paar klein meganiese probleme het Oostenryk-Hongaarse militêre soldate 24 wapens bestel, amptelik '30,5 cm-Mortar/M11' genoem.
Dit was die begin van een van die wonderlikste wapens wat tydens die Eerste Wêreldoorlog ontwikkel is.
Die mortier was 'State of the Art' en was die modernste ontwerp wat tans vervaardig word.
Met drie hoofkomponente is dit vervoer deur 'n spesiale Skoda-Daimler-padtrekker. Die geweer kon slegs 50 minute lank bymekaargemaak en gereed wees om te skiet.
Die buis van soliede staal is vasgemaak met twee hidroulies verstelbare stange en meganiese bediening van die terugslag aan die wa, terwyl die mortier self op 'n stabiele platform gemonteer is.
Die geweer het baie presiese verstellings vir hoek en hoogte gekombineer met 'n optiese teikensoeker.
Hidra uli c semi -outomatiese stelsels sou die geweer laat sak nadat dit in 'n horisontale posisie geskiet is, wat dit maklik maak om te laai; 'n Beveiligingsstelsel wat voorkom dat die toevallige stuit van die geweer per ongeluk oopmaak wanneer die geweer gelaai word. Alle meganiese verstellings vir hoek en hoogte is volgens die hoogste toleransies vervaardig en kon deur die span aangepas word tydens onderhouds- en monteerprosedures.
Al drie die dele is vervoer deur 'n spesiale padtrekker van 15 ton, vervaardig deur Skoda Daimler, aangedui as model 12. Die trekker kon nie hoë snelhede maak nie, maar kon die onderdele na hoë bergposisies op of van die pad af vervoer.
Padtrekker en geweerbuismotor
Twee motors van die geweertrein
Van 1912 tot 1914 is een van hierdie mortiere gebruik om die weerstand van nuwe Oostenrykse versterkingsbande in Alpe -berggebiede te toets.
Toetse op die nuwe gepantserde betondakke is gedoen deur dit direk met 'n dop van die M11 -mortier te slaan. Hierdie toetsing het die Oostenryk-Hongaarse weermagte in staat gestel om baie verbeterde versterkingstegnologieë te ontwikkel.
Die eerste gebruik van die mortier is gemaak aan die begin van die oorlog in België aan die Westelike front.
Saam met swaar Duitse artillerie (Krupp 38 cm haubits) is dit gebruik om die Belgiese vestings by Luik te vernietig.
Duitse weermagte was baie beïndruk met die mobiele M11 -mortier. Op 'n dag met sy baie presiese vuur het die grootste deel van die Belgiese versterkingsisteem vernietig.
Karl Skoda is uitgenooi om die omgewing te besoek en die resultate te sien met behulp van die nuwe tipe M11 -dop.
M11 op betonplatform, 'n presiese voorbereide posisie!
Die mortier was toegerus met twee soorte skulpe, die 'lig' wat met 'n normale ontploffing op die grond toegerus is en gebruik word teen infanterieposisies, loopgrawe en ligte versterkte bunkers en die 'swaar' dop met 'n bruto gewig van 384 kg, toegerus met 'n tydsvertraging. ontsteker. Die swaar dop sou binnemure binnedring en dakke ontplof in die binneste deel van 'n verdedigingstelsel met gruwelike resultate.
Die meeste soldate van 'n vyandige fort is onmiddellik dood as gevolg van 'n hoë drukgolf wat deur ontploffing in die klein kasmatte en galerye ontstaan ​​het, die ontploffing van die ekrasitlading het 'n versterking nutteloos gemaak en die meeste keer moes oorlewendes onmiddellik vertrek weens gas en rook wat alle posisies gevul het.
Op hierdie tydstip was daar geen beskerming teen 'n sentrale van een van hierdie swaar skulpe nie.
Ontploffing van die 'lig' dop sal 'n krater van 8 m in deursnee en 8 m diep laat. Skrapnel kon mure van bakstene binne 100 m vernietig, en alle blootgestelde soldate sou binne 400 meter doodgemaak word. Dit was 'n aaklige wapen!
In 1915 het die Oostenryk-Hongaarse weermag meer mortiere bestel en teen die einde van die oorlog het hulle meer as 20 batterye elk gehad met 2 Motars 30,5cm/M11.
In 1916 is 'n verbeterde weergawe ontwikkel met 'n meer skietbaan, die 30,5 cm/M16.
Spesifiseer kat ione:
Verlenging: +40 tot +70 grade
Hoek: + 60 tot 60 grade
Ligte gewig: 287 kg
Swaar gewig: 384 kg
Skietbaan met ligte dop: 11300 m
Skietbaan met swaar dop: 9600 m
Na die afvuur van die dop draai die mortier outomaties terug in horisontale posisie om die herlaai maklik te maak.
Amerikaanse kongres aanvaar sedisiewet
Op 16 Mei 1918 neem die Amerikaanse kongres die Sedition Act aan, 'n wetgewing wat ontwerp is om die deelname van Amerika aan die Eerste Wêreldoorlog te beskerm.
Saam met die Spionage Act van die vorige jaar, is die Sedition Act grotendeels georkestreer deur A. Mitchell Palmer, die Amerikaanse prokureur -generaal onder president Woodrow Wilson. Die Spioenasiewet, wat kort ná die Amerikaanse toetrede tot die oorlog vroeg in April 1917 aangeneem is, het dit van enige persoon 'n misdaad gemaak om inligting oor te dra wat bedoel was om die Amerikaanse weermag in te meng en om die oorlogspoging te vervolg of om die sukses van die oorlog te bevorder vyande van die land.
Met die oog op sosialiste, pasifiste en ander anti-oorlogsaktiviste, het die Sedition Act streng strawwe opgelê aan almal wat skuldig bevind is aan die maak van vals verklarings wat die vervolging van die oorlog belemmer of beledig of misbruik maak van die Amerikaanse regering, die vlag, die Grondwet of die militêre agitasie. teen die vervaardiging van die nodige oorlogsmateriaal of voorspraak, onderrig of verdediging van enige van hierdie dade. Diegene wat skuldig bevind is aan sodanige dade, volgens die daad, word gestraf met 'n boete van hoogstens $ 10 000 of gevangenisstraf van hoogstens twintig jaar, of albei. Dit was dieselfde straf wat in die vroeëre wetgewing opgelê is vir spioenasie.
Alhoewel Wilson en die Kongres die Seditions Act as van kardinale belang beskou het om die verspreiding van onenigheid binne die land in die tyd van oorlog te stuit, beskou moderne regsgeleerdes die daad as in stryd met die letter en gees van die Amerikaanse Grondwet, naamlik die Eerste Wysiging van die Handves van Regte. Een van die beroemdste vervolgings ingevolge die Seditions Act tydens die Eerste Wêreldoorlog was die van Eugene V. Debs, 'n pasifistiese arbeidsorganiseerder en stigter van die Industrial Workers of the World (IWW), wat in 1900 as 'n sosiaal -demokraat as president verkies het. in 1904, 1908 en 1912 op die Socialist Party of America -kaartjie.
Nadat Debs in Junie 1918 in Canton, Ohio, 'n anti-oorlogstoespraak gelewer het, is Debs in hegtenis geneem, verhoor en tot tien jaar gevangenisstraf gevonnis ingevolge die Sedition Act. Debs het appèl aangeteken teen die beslissing, en die saak het uiteindelik by die Amerikaanse hooggeregshof gekom, waar die hof beslis het dat Debs opgetree het met die doel om die oorlogspoging te belemmer en sy skuldigbevinding bekragtig het. In die beslissing het hoofregter Oliver Wendell Holmes verwys na die vroeëre landmerk -saak van Schenck teen die Verenigde State (1919), toe Charles Schenck, ook 'n sosialis, skuldig bevind is kragtens die Spioenasiewet nadat hy 'n strooibiljet versprei het waarin mans wat onlangs opgestel is, versoek word om die Amerikaanse dienspligbeleid teë te staan. In hierdie besluit het Holmes volgehou dat spraak- en persvryheid in sekere gevalle beperk kan word, en dat die vraag in elke geval is of die gebruikte woorde in sulke omstandighede gebruik word en van so 'n aard is dat dit 'n duidelike en huidige gevaar kan veroorsaak dat hulle die wesenlike euwels sal bewerkstellig wat die Kongres die reg het om te voorkom.
Debs ' -vonnis is in 1921 verander toe die Seditions Act deur die kongres herroep is. Groot dele van die Spioenasiewet bly tot vandag toe deel van die Amerikaanse wetgewing, hoewel die misdaad van oproering grootliks uitgeskakel is deur die beroemde lastersaak Sullivan v. New York Times (1964), wat bepaal het dat die pers se kritiek op openbare amptenare tensy 'n eiser kan bewys dat die stellings kwaadwillig gemaak is of met roekelose minagting van die waarheid en beskermde toespraak was onder die eerste wysiging.
Veldtogte van die Eerste Wêreldoorlog:Die Italiaanse front 1915-1919
T o Om dit teen Frankryk te beskerm, het Italië by die Triple Alliance aangesluit met Duitsland en Oostenryk-Hungry in 1882. Deur die jare het die betrekkinge tussen Italië en Frankryk warmer geword terwyl dié met Oostenryk-Hongarye versuur het, veral nadat hulle Bosnië in 1908 in beslag geneem het. toe die Groot Oorlog uitbreek, het Italië verskonings gevind om nie sy verdragsverpligtinge na te kom nie en het hy homself neutraal verklaar. Eerste minister Salandra het daarna geheime onderhandelinge in Londen en Wene geopen om te sien wie die meeste territoriale toegewings sou bied in ruil vir Italiaanse deelname. Baie Italiaanse nasionaliste het gevoel dat die koninkryke en rsquos -grense kortliks verander is toe hulle onafhanklikheid bereik het, en hulle was nog steeds lus vir gebiede in Tirol, rondom Triëst, en die Dalmatiese kus. Die beste manier om hierdie doelwitte te bereik, was blykbaar deur oorlog. Alhoewel die meeste Italianers teenoorlogse gevoelens gehad het, was die politieke klimaat in hierdie tyd baie kompleks en verdelend. Salandra het geglo dat 'n oorlog, benewens die beslaglegging op grondgebied, die land sou help verenig, sodat hy koning Emmanuel III oorreed het om die wapen teen hul voormalige bondgenoot op te neem. Italië verklaar toe op 23 Mei 1915 oorlog teen Oostenryk.
In 1914 het Turkye lande besit, al was dit slegs nominaal, wat strek van Tripolitania (Libië) oor die Arabiese Skiereiland tot Mesopotamië (Irak). As gevolg van die lang afstande wat daarby betrokke was, was dit altyd moeilik vir die Ottomane wat in Konstantinopel regeer het om hul gebiede behoorlik te beheer. Baie van die buitegebiede van die Ottomaanse Ryk het min besoekers gehad. Selfs hul weermag is belemmer by die beplanning van operasies deur die gebrek aan kaarte van hul eie gebied. Hierdie omgewing het baie poskaartuitgewers nie aangemoedig om veel buite Konstantinopel en Palestina uit te beeld nie. Die meeste van hierdie kaarte is nie net in Oostenryk en Duitsland gedruk nie, dit is meestal buite die Ottomaanse Ryk verkoop. Dit is relatief moeilik om kaarte in Arabies en Oud -Ottomaans te vind. Terwyl gevestigde fotograwe gedurende die oorlogsjare hier bly werk het, was dit 'n moeilike balans om godsdienstige pelgrims met aandenkings te bevredig teen die bekommernisse van die veiligheid van Ottomaanse owerhede.
Aardrykskunde het die militêre opsies wat Italië kon onderneem, baie beperk. Die enigste lewensvatbare roete vir 'n groot aanval was ooswaarts oor die Isonzo -rivier, wat gedeeltelik gesteun is deur die Juliese Alpe wat reeds deur die Oostenrykers versterk is. Generaal Luigi Codorna het troepe stadig na hierdie streek oorgeplaas vanaf hul aanvanklike ontplooiing teen Frankryk. Die Oostenrykers wat die meer bergagtige gebied rondom Trentino besit, sou net ingehou word. Oostenryk-Hongarye, wat reeds op ander fronte toegewy was, het 'n verdedigende strategie aangeneem. Generaal Svetozar Boroevic was 'n spesialis in defensiewe oorlogvoering, en hy het hom onttrek aan die vestings wat voorheen aan die Italiaanse grens gebou is om belangrike punte op voordeliger terrein te versterk.
Generaal Codorna, wat geweet het dat daar oorlog kom, het 'n geruime tyd al Italiaanse troepe versamel vir 'n offensief teen die Oostenrykse verdediging op die Isonzo -rivier. Alhoewel sy leër nog nie die sterkte het wat hy sou wou hê nie, het hy gevoel dat die verrassing hom die voordeel gee en hy val in Junie aan. Sy hoofdoel was om die padknoppie by Gorizia deur te breek en vas te lê met die uiteindelike doel om Trieste te bereik. Die Italiaanse weermag kon min vordering maak teen 'n vasberade Oostenryks-Hongaarse verset en kon nie eens aansienlike brugkoppe vestig nie.
Cordorna het in Julie weer 'n poging aangewend om die Isonzo oor te steek en die hoë grond rondom Mount San Michele in te neem. Alhoewel die Italiaanse weermag nou beter sou aanval, was hulle steeds te selfversekerd in hul vermoëns, en hierdie dryfveer het min vordering gemaak. Die Oostenryk-Hongare onder generaal Boroevic von Bojna het ook baie groot slagoffers gely deur geen grond te probeer gee nie.
Nadat die mobilisering die grootte van die Codorna & rsquos-leër vergroot het, het die Geallieerdes hom aangespoor om die Oostenryk-Hongaarse lyn nog een keer aan te val om druk op Serwië te verlig. Alhoewel hy gedink het dat die Italiaanse weermag nog nie gereed was vir die onderneming nie, het hy in Oktober 'n massiewe frontaanval geloods teen goed voorbereide verdediging, en toe dit misluk, is 'n ander aanval in November gedoen. Dit het gelei tot 'n paar beskeie winste van 'n onbeduidende gebied ten koste van baie hoë slagoffers. Slegte weer het 'n einde gemaak aan die geveg vir die res van die jaar.
In die nasleep van al die Italiaanse mislukkings om aansienlike veld langs die Isonzo te wen, het hul poskaartuitgewers 'n paar werklike strydtonele uitgebeeld, wat die kaarte wat gebeure meer realisties weerspieël, aan Oostenryk-Hongaarse uitgewers oorgelaat het. Alhoewel dit natuurlik 'n veralgemening is, fokus die meeste Italiaanse militêre kaarte op allegorie, wat die konsepte van dapperheid, patriotisme en oorwinning oor werklike prestasies verteenwoordig. Simboliese elemente van godsdiens of nasionalisme is volop op hierdie kaarte.
In die oortuiging dat hy vinnig 'n deurbraak langs die Isanzo sou maak, het generaal Codorna min aandag gegee aan die grens tussen Italië en Oos-Hongarye langs die hoë Dolomiet-pieke. Dit het die Oostenryk-Hongare tyd gegee om hierdie swak gehoude gebied behoorlik te verdedig. Soos met die res van die grens, het die dun verspreide Oostenrykers besluit om nie 'n denkbeeldige grenslyn te verdedig nie, en het teruggetrek na hoogs verdedigbare posisies wat rondom die bergpasse gekonsentreer was. Toe die eerste Italiaanse aanvalle in Julie plaasvind, kon hulle nie vordering maak nie en hierdie front op groot hoogte het in 'n loopgraafoorlog verval. Hierdie terrein was glad nie geskik om te veg nie, maar dit is waar die grens lê, en dit het dus 'n slagveld geword.
Hoewel hy nie gereed was vir 'n ander offensief nie, het die Italiaanse weermag in Maart hul vyfde aanval op die Oostenryk-Hongaarse verdediging op die Isonzo geloods om die druk van die Franse by Verdun te verminder. Met die oog op Goriza, het hulle hulself tot stilstand geslaan en probeer om die hoogs verdedigde hoogtes tussenin te neem. Terwyl die Italianers geen vordering gemaak het nie, het generaal Conrad Duitsland om hulp gevra om 'n nuwe front in die Trentino oop te maak, wat hierdie voortdurende geslag sou stop as sy lyn. Duitsland was te ver by Verdun verbind om troepe te pleeg, maar Conrad het hierdie plan so goed gevoel dat hy reserwes van die Russiese en Serwiese fronte verwyder het om dit alleen uit te voer.
Conrad, wat deur sneeu afgehou is, kon eers middel Mei sy offensief in die Trentino begin. Dit is aangebied as 'n strafekspedisie (strafekspedisie) in die propaganda -oorlog teen verraaierige Italië. Die Italiaanse weermag het verby hul verdediging gegaan om gebied wat Oostenryk vroeg in die oorlog verlaat het, te beset, was nie bereid om die aanval te hanteer nie. Conrad het vinnig 'n aantal belangrike versterkte bergposisies verkry wat die moontlikheid geopen het om die Po -vallei binne te val en die hele agterkant van die Isonso -sektor te bedreig.
Einde Mei het swaar gevegte rondom Asiago in die Trentino uitgebreek toe Italiaanse versterkings ingestorm is, maar dit het die Oostenryk-Hongaarse opmars nie gestuit nie. Terwyl 'n oorwinning hier moontlik Italië uit die oorlog kon geslaan het, het slegte weer en bedeesde leierskap uiteindelik die opmars na Venesië vertraag. Toe Italië Rusland om hulp vra, het hulle die Brusilov -offensief in Galicië vroeër as beplan begin. Hierdie onverwagse en verpletterende slag het Oostenryk-Hongaarse troepe genoodsaak om skielik ooswaarts oorgeplaas te word. Terwyl die Italiaanse weermag slegs 'n deel van die besette gebied herower het, het die veldtog in die Trentino geëindig in 'n strategiese mislukking vir Oostenryk-Hongarye.
Al was die Dolomiete so hoog en robuust om toegang daaroor te beperk, is Italiaanse eenhede nie daarheen gestuur om die grens te verdedig nie, maar om deur te dring na Oostenryk. Hulle sal baie hulpbronne bestee om oor hierdie strategies waardelose grond vorentoe te beweeg. Om die dooiepunt van slootoorlog wat vinnig ontstaan ​​het, te breek, het die Italiaanse weermag 'n proses begin om myne deur die berge te tonnel om strategiese Oostenryk-Hongaarse verdediging op te blaas wat hul opmars blokkeer. Die grawe van myne vir hierdie doel was 'n ou praktyk, maar hulle het baie meer moeite gedoen om hier te bou as gevolg van die soliede klip wat moes deurboor word. Die eerste ontploffings het in April plaasgevind en die groot myn onder Castelletto is in Julie gewaai. Die Oostenryk-Hongare wat hierdie aktiwiteite ervaar, het nuwe verdedigingsposisies opgerig, en die Italiaanse oortredings wat gevolg het, het min strategiese wins behaal. Die Oostenrykers sou ook myne ontplof onder Italiaanse verdediging op die Lagazoi, maar dit was slegs verdedigingsmaatreëls wat bedoel was om die vyand se opmars te vertraag. Daar sou geen groot beweging op hierdie front wees nie.
Toe gevegte in die berge tussen Italië en Oostenryk begin, het dit 'n merkbare invloed op die produksie van poskaarte gehad. Alhoewel hierdie Alpe -geveg onoortuigend geblyk het, het die ongewone aspekte daarvan 'n romantiese aura gegee. Die Oostenrykers het 'n groot aantal poskaarte geproduseer wat hierdie front vasgevang het, en Italiaanse uitgewers het ook meer kaarte begin maak wat gevegte en swaarkry uitbeeld. Terwyl baie van hierdie kaarte die nuanses van gevegte op groot hoogte opgevang het en soms die moeilike omstandighede waaronder soldate geleef het, getoon het, het hulle steeds nie die verskriklike tol uitgespreek wat lawines en ysige weer het van die mans wat daar veg nie. Hierdie onvergewensgesinde omgewing het meer slagoffers as gevegte veroorsaak. Die kaarte van beide Italianers en Oostenryk-Hongare beklemtoon die individuele soldaat, wat nie net die kleinskaalse gevegte weerspieël nie, maar ook die situasie vir die tuisgehoor verpersoonlik, wat toon hoeveel hul dapper soldate bereid was om te verduur.
Beide kante het in die Alpe -gebied geveg deur middel van allegorie. Terwyl die Italiaanse benadering meer deur die gebruik van simbole was, het die Oostenrykers teruggekeer na die Tiroolse oorlog van Napoleon en die dag van rsquos waarin oor dieselfde gebied geveg is. Soms manifesteer dit in die weergawe van tonele wat direk uit die vroeëre konflik geneem is, terwyl ander kaarte kontemporêre Oostenrykse soldate toon wat saam met die gees van die rebelleleier Andreas Hofer veg vir inspirasie. In beide gevalle was die boodskap dieselfde, net so goed soos u voorvaders, en om u vaderland teen buitelandse indringers te verdedig soos in die verlede.
Terwyl poskaarte met verwysing na die Tiroolse Oorlog spesifiek vir die inboorlinge van Tirol bemark is, het hulle ongetwyfeld 'n wyer gehoor in die Oostenryk-Hongaarse Ryk gevind vanweë die byna universele afkeer van Italianers. Slawe in die Ryk wat huiwerig was om teen die Russe te veg, is gewoonlik na die Italiaanse Front oorgeplaas, waar hulle meer geneig sou wees om die vyand dood te maak.
In die oortuiging dat die Oostenryk-Hongare nie 'n aanval sou verwag so gou na hul offensief in die Trentino nie, het generaal Corona in Augustus sy aanval langs die Isonzo hervat. Die lyn is net dun gehou, aangesien Conrad baie Oostenryk-Hongaarse troepe na die Russiese front geskuif het om die offensief van Brusilov te ontmoet. Nadat hy 'n veilige brughoof in hierdie sesde aanval gekry het, het die Italiaanse leër na die hoë rant by Duberdo gedruk. Hierdie oorwinning het uiteindelik die pad vir Goriza oopgelaat en die Italianers het dit en 'n groot deel van die omliggende gebied beslag gelê. Alhoewel die inhegtenisneming van Goriza een van die hoofdoelwitte van Cororna en rsquos was, kon hy nie vorentoe beweeg nie, en die besetting van die stad en rsquos het min verander. Alhoewel oorwinning slegs ten koste van baie groot ongevalle gekom het, het baie dit as 'n teken gesien dat die Oostenryk-Hongaarse leër uiteindelik verswak, en Italië het nou die risiko geneem om oorlog teen Duitsland te verklaar.
Om voordeel te trek uit hul oorwinning in die Slag van Duberdo, het die Italiaanse weermag in September, Oktober en November drie nuwe offensiewe op die Isonzo -front geloods in die hoop om die vyandelike lyn te breek. Terwyl nog 'n hoë grondslag geneem is, was daar geen noemenswaardige winste uit enige van hierdie baie duur operasies nie. Alhoewel die resultate van hierdie aanvalle beskeie was, het Codorna dit as 'n uitputtingsoorlog beskou wat hy voel hy kan wen. Die Oostenryk-Hongaarse weermag was inderdaad besig om verslind te word en hulle kon dit skaars vashou ondanks die instroming van versterkings.
Om nog 'n aanval aan te moedig wat die Neville -offensief in Frankryk sou ondersteun, het die Geallieerdes die Italiaanse weermag swaar aangevul. Toe die tiende offensief aan die Isonzo -front uiteindelik in Mei begin is, was dit hul grootste aanval tot nog toe. Die stryd om beheer oor belangrike hoogtepunte te verkry, het tot in Junie voortgegaan en het enorme ongevalle veroorsaak. Terwyl die Oostenryk-Hongaarse lyn 'n bietjie verder teruggeskuif is, het die strategiese situasie nie verander nie.
Voortdurend bang dat nog 'n Oostenryk-Hongaarse aanval van die Trentino die operasies aan die Isonzo-front in die gedrang sou bring, het die Italianers in Junie 'n sekondêre offensief teen hierdie opvallende aanval geopen om die bedreiging ten goede uit te skakel. Alhoewel die Italianers 'n groter getal gehad het, het die Oostenryk-Hongare 'n aanval van Asiago verwag en daarop voorberei op 'n hoogs verdedigbare terrein. Die Italianers is afgeweer met groot ongevalle wat geen veld gewen het nie.
Generaal Codorna het die Trentino -front effens verdedig gelaat, en het soveel as moontlik manne tot sy elfde en grootste offensief op die Isonzo -front in Augustus versamel. Terwyl sy aanvallende aanval suid van Goriza min vordering gemaak het, het die Italiaanse weermag wat die swak verdedigde, maar ruige Bainsizza-plato aangeval het, deur die Oostenryk-Hongaarse lyn gebreek. Met geen reserwes om hierdie situasie te red nie, het die Oostenryk-Hongare 'n strategiese onttrekking gemaak, wat baie gebiede vir die Italianers oplewer, maar die integriteit van hul lyn behou het. Die uitgeputte Italiaanse leër het hul voorraad oorskry en hierdie lang gesogte oorwinning kon nie verder uitgebuit word nie. Alhoewel dit 'n Italiaanse oorwinning was, het dit steeds nie die strategiese situasie op hierdie front verander nie, aangesien die Oostenryk-Hongare nog steeds belangrike bergverdediging gehad het, hoewel hul leër sy breekpunt nader.
Die terrein anderkant die Isonzo was deurslaggewend in die Italiaanse versuim om heeltemal deur vyandelike lyne te breek. Die gebied van die Carso was nie net moeilik om deur te kom nie, die Oostenryk-Hongare het die hoë bergpieke wat die streek deurdring, sterk versterk. Baie is nou deurtrek met uitgegrawe grotte wat mans en gewere beskerm het. As dit geneem is, was dit slegs deur 'n enorme lewensverlies, wat die Italiaanse weermag verder gedemoraliseer het. Baie van die gevegte vanaf die einde van 1916 was gefokus op die neem van hierdie beraad, en dit het die onderwerp geword van poskaarte. Dit was nie so dat daar 'n haas was om soveel te dokumenteer as wat die drama in hierdie geleenthede kliënte vir hul verteenwoordiging veroorsaak nie. Vir uitgewers het dit nie saak gemaak of hierdie gevegte oorwinnings was of nie op dramatiese wyse aangebied kon word nie, en dit kon die hartstogtelike heldhaftigheid van hul soldate vertoon, alles bestanddele vir propaganda en verkope. As dit nie hul onderskrifte was nie, sou daar weinig wees om hulle te onderskei van kaarte wat die gevegte in die Dolomiete voorstel.
Oostenryk-Honger was diep geskok deur hul nederlaag tydens die elfde slag van die Isonzo. Duitsland het gevrees dat hulle afsonderlike vrede met die Geallieerdes sou sluit as hulle nog 'n geveg verloor, en besluit om die Italiaanse Front te versterk met troepe wat uit Rusland onttrek is. Einde Oktober het hierdie gesamentlike mag 'n onverwagte teenaanval by Tolmino gedoen, waar hulle steeds 'n brughoof op die boonste Isonzo gehou het. Deur 'n ruim hoeveelheid bergtroepe, stormtrooper -taktieke en nuwe wapens teen die Italiaanse lyn te gebruik, het dit vinnig gebreek. Die Italiaanse verdediging hier was nie net swak en daar was geen reserwes nie, maar die weermag was so gedemoraliseer deur jare se swak behandeling dat baie soldate net in hul arms was. Toe die Italiaanse leër in Caporetto wanordelik begin vlug, is die Italiaanse flank bedreig en hulle moes ook terugtrek. Die Duitsers, wat nie so 'n gebrek aan weerstand verwag het nie, was onvoorbereid om hierdie situasie ten volle te benut en kon nie die Italiaanse magte na die suide afsny nie.
Toe Caporetto eers in Duitse hande was, was daar min terrein in die lae land hieronder wat die Italiaanse weermag kon hou. Van die Isonzo -front af, het die Italianers pogings aangewend om te hergroepeer en 'n nuwe verdedigingslinie agter die Tagliamento -rivier te vestig, soos verwag is. Nadat die Duitsers vroeg in November 'n brugkop oor die Tagliamento naby Casrsa beveilig het, het die Italiaanse lyn weereens verbrokkel en hulle het teruggetrek totdat hulle oor die Piave -rivier ontsnap het. Die Italiaanse weermag het nie net geweldige slagoffers gely nie, baie meer soldate het eenvoudig huis toe gegaan. Die Italianers was bereid om verder terug te trek, maar was oortuig om middel November 'n nuwe verdedigingslinie op die Piave op te rig na beloftes van Frankryk en Groot-Brittanje om versterkings te stuur. Hierdie ramp veroorsaak die verdrywing van Cadorna, wat deur generaal Armando Diaz vervang is.Die Slag van Caporetto het 'n baie skadelike uitwerking op die Italiaanse sedes gehad, en hulle begin nou 'n meer versigtige benadering tot die oorlog neem.
Die Italiaanse terugtog uit die Isonso het ook die verlating van die Dolomietfront genoodsaak. Die nuwe Italiaanse lyn loop op uit die moeraslande aan die Adriatiese See langs die Piave en draai weswaarts waar 'n skerp draai in die Brentarivier daar agter kom, en strek dan tot by die Trentino. Vir die Oostenryk-Hongare en Duitsers het hierdie gaping tussen die twee riviere na die enigste moontlike roete gelyk om die Italianers agter die oorstroomde Piave-rivier te omseil. Hierdie stap is moeilik gemaak deur die sterk versterkte rant van Monte Grappa wat 'n verstikkingspunt hoog bo die Venesiese vlakte gevorm het. 'N Aanval op hierdie hoogte is middel November van stapel gestuur, en terwyl 'n aantal pieke gevang is, kon hulle die Italianers nie heeltemal van die rand af verdryf nie. Hewige gevegte sou voortgaan op hierdie rotsagtige hange deur 'n baie harde winter en tot in Maart 1918 sonder 'n deurbraak.
Na die rampspoedige Italiaanse nederlaag in die Slag van Caporetto in die herfs van 1917, verklaar die Verenigde State, wat reeds sedert April in oorlog was met Duitsland, oorlog op Oostenryk-Hongarye op 7 Desember. Alhoewel hierdie stap grotendeels gemaak is vir morele ondersteuning, het dit 'n golf van pro-Amerikaanse entoesiasme veroorsaak wat vinnig 'n hele reeks poskaarte gegenereer het. Hierdie kaartproduksie het vertraag toe dit duidelik geword het dat dit nie 'n groot toevloei van Amerikaanse troepe sou wees nie. Om die Italiaanse premier en die Italiaans-Amerikaanse gemeenskap te akkommodeer, is 'n infanterieregiment saam met ambulansafdelings en bomwerpervlieëniers uiteindelik aan die Italiaanse front ontplooi.
Die Duitse besetting van Noordoos -Italië het baie gelyk aan hul harde besetting van België. Nie net is hulpbronne verwyder nie, daar was deportasies, teregstellings van burgerlikes en doelbewuste vernietiging van kulturele bakens. Die produksie van poskaarte het grootliks dieselfde model gevolg as waarmee die verkragting van België, slegs in veel minder getalle. Die Oostenryk-Hongare sou die Duitse besetters vervang met die koms van die nuwe jaar. Alhoewel hul besetting min vrees onder die bevolking veroorsaak het, het uiterste tekorte aan voorrade hulle toenemend op die platteland laat verwoes totdat hulle ook soos hul karakters op Italiaanse propagandakaarte gelyk het. Uitgewers in Oostenryk-Hongarye het 'n idee van Duitsland gekry en begin om hul soldate uit te beeld wat hul honger Italiaanse kinders op propagandakaarte voer.
Die Duitse betrokkenheid by Italië was slegs bedoel om te duur totdat die Oostenrykse grens veilig was, en met die Italiaanse weermag wat amper vernietig is, het hulle nie nodig gehad om 'n ander groot offensief teen hulle te begin nie. Hulle was grootliks tevrede met hul voorwaartse posisie om lugaanvalle diep in Italië te loods. Teen Junie het die Duitsers al hul mans in Italië na die Wesfront oorgeplaas, en Oostenryk-Hongaarse magte onder generaal Boroevic het vorentoe beweeg om die Italianers alleen in die Piave te trotseer. Toe keiser Karl se pogings om 'n aparte vrede te maak, aan die Kaiser bekend word, eis hy dat Oostenryk-Hongerige 'n nuwe offensief in Italië begin om hul lojaliteit te bewys. Ondanks die swak toestand van hul leër, het die ineenstorting van Rusland genoeg troepe bevry sodat drie nuwe aanvalle teen die Italiaanse verdediging geloods kon word.
Om 'n afleiding te skep, is die eerste Oostenryk-Hongaarse offensief uit die Trentino geloods, maar dit het net 'n bietjie gevorder voordat dit vinnig in 'n teenaanval teruggedwing moes word. Die belangrikste Oostenryk-Hongaarse offensief van Junie het langs die Piave plaasgevind, waar hulle 'n brugkop beveilig het en vorentoe gestoot het na Padua. Wat aanvanklik belowend gelyk het, het in 'n ramp verander toe die rivier agter hulle onverwags opstaan ​​om hul toevoerlyne te sny. Die Oostenryk-Hongare het toe geen ander keuse gehad as om terug te trek nie. 'N Derde Oostenryk-Hongaarse offensief is gelyktydig op die Italiaanse flank by Monte Grappa geloods. Dit het ook vordering gemaak, maar is gestop toe die Italianers met hul eie elite -aanvalstroepe, die Arditi. Hierdie massiewe veldtog het geëindig met niks behalwe groot verliese wat nie meer vervang kon word nie. Die geledere van die Oostenryk-Hongaarse leër het selfs meer uitgeput geraak namate die tempo van verlatenheid toegeneem het. Die Italiaanse weermag was ook baie swak en generaal Diaz het die geallieerde eise geweier om met 'n teenaanval op te volg.
Daar is steeds druk op Diaz geplaas om die Oostenryk-Hongare aan te val. Met die oorlog wat sleg gegaan het vir Duitsland aan die Westelike Front, en met baie van die Italianers wat tydens die Slag van Caporetto teruggekeer het, het Diaz van plan verander. Hy was bang dat Italië in 'n swak posisie sou wees om sy grondeise aan die vredestafel te eis as hy nie nou 'n stap sou maak nie. Einde Oktober is 'n nuwe Italiaanse offensief begin met 'n geallieerde aanval om die hele Monte Grappa terug te kry. Die Oostenryk-Hongare het 'n sterker verdediging as verwag verwag en hulle kon nie van die rand verdryf word nie. Die aggressiwiteit van die aanval het hulle egter gedwing om die laaste van hul reserwes aan hierdie stryd te verbind, wat elders langs die front in die komende dae gemis sou word.
Terwyl die geveg om Monte Grappa voortduur, is die primêre stoot gedoen teen Oostenryk-Hongaarse verdediging op die Piave. Hierdie aanval is sterk gesteun deur Britse, Franse en Tsjeggiese legioenmagte met 'n Amerikaanse regiment wat ingegooi is. Terwyl hierdie aanval op 'n breë front plaasgevind het, het die geswelde rivier algemene vordering verhoed, alhoewel twee brugkoppe op 'n strategiese plek verseker was. Omdat Oostenryk-Hongaarse troepe nou bevele om teenaanvalle verontagsaam het, het die Geallieerdes vinnig vorentoe gedruk na Vittorio Veneto, wat die front van Piave geskei het van eenhede wat posisies in die berge beklee. Hierdie geallieerde oorwinning het die Oostenryk-Hongare nou in 'n gevaarlike posisie geplaas, aangesien hul verdeelde leër nie sy stand kon hou nie. Alhoewel die Slag van Vittorio Veneto 'n duidelike Italiaanse oorwinning was, was die omvang van hierdie prestasie nog jare lank oordrewe vir propaganda -doeleindes.
As die verdediging nie in twee geskeur was nie, was generaal Boroevic in verdere verwarring toe die Oostenryk-Hongaarse Ryk einde Oktober ontbind is. 'N Terugtog na die ou grens is toe beveel, maar toe die Geallieerdes vinnig volg, begin hulle die gaping wat hulle reeds tussen die twee terugtrekkende leërs geskep het, vergroot. Die Oostenrykse magte was nie in staat om mekaar te ondersteun nie. Baie mense is prysgegee deur verkeerdelik te glo dat die oorlog verby is. Boroevic moes die volgende dag op 3 November 'n wapenstilstand teken. Ondanks hierdie ooreenkoms het die Italiaanse weermag voortgegaan met die vordering in die Trentino om seker te maak dat die terugtrekkende Oostenrykers nie hergroepeer in die gesogte Tiroolse Alpe nie.
As gevolg van die Versailles -verdrag het Oostenryk toegang tot die Adriatiese See verloor deur Trieste aan Italië af te staan. Italië verwerf ook Trentino in die suidelike helfte van die Tiroolse Alpe en Albanië word 'n Italiaanse protektoraat. Dit alles was baie minder gebied as wat die Geallieerdes hulle in die Londense verdrag belowe het toe hulle besluit het om die oorlog te betree. Hulle het dit in hul eie hande geneem om troepe in Anatolië te laat land, wat Italië hierdie keer byna weer in oorlog gebring het met die Amerikaners wat hierdie grondgryp sterk aangeteken het. Italië het reeds 'n groot deel van die kus van Dalmatië ingeneem, insluitend die hawens van Lissa en Lagosta, en wou dit nie prysgee nie.
Die spanning oor die omstrede hawe Fiume het in September tot kookpunt gekom toe die Italiaanse en Franse besetters bots. Die Italianers is toe beveel om uit te gaan, maar hulle is byeengekom deur die digter D & rsquoAnnunzio wat 'n militêre oorname uitgevoer het en Fiume as deel van Italië verklaar het. Die nuwe premier, Francesco Nitti, het D & rsquoAnnunzio as 'n verraaier veroordeel, maar sy leër het net gegroei namate sy geledere vol woestyne was. Dit het gelei tot 'n politieke krisis waarin die regering ontbind is. Italië was reeds besig om na die fascisme te beweeg.