Die ys is baie fyn gemaak, lyk amper soos klein korreltjies. Jy kan dit met die strooitjie heen en weer stoot. En dan skei dit van die vloeistof. Wel, ons sneeu lyk sedert Saterdag soos slush puppies.
En daar kliek ek sowaar. As mens nie in die wind is nie, voel jy wel dat dit warm is. Soos by die venster van die woonstel. Daar kan ek selfs sit en tan as ek wil. Daar kry ek sowaar warm.
Hy het gekyk na die bloed wat wil-wil deurkom of dalk regtig deurkom en gesê: “Dit is waarom die liewe Here vir jou oë gegee het.”
Kompleet met die vloeistof wat op plekke saamkom. Dit het diep slote waar die bande die sneeu losgemaak het. En dit is baie tricky om in hierdie slush puppies te loop.
En dit is nie net ons wat sukkel nie. Die eerste motors wat oor die los sneeu wil ry gly en val in die sneeu vas.
Ek het mos al vertel dat dit lekker is om buite te stap as dit sneeu. Omdat mens nie so maklik op die korrelrige sneeu gly nie. Wel, die keer is dit anders. Daai slush puppies het nie tyd gehad om eers te vries nie. En die nuwe sneeulaag is vanoggend oor dit gestrooi. Is dit Pete wat op ‘n keer geskryf het dat dit soos versiersuiker lyk? Wel, dit strooi soos versiersuiker of meel gelykmatig oor die aarde. Om die slush puppies vanoggend vir die blote oog weg te steek.
In hierdie land van ons het jy nie net klere vir die vier seisoene nodig nie, jy het ook skoene vir die vier seisoene nodig.
Dié jaar vier ons daardie vier dae in Suid-Afrika. Om die koms van ons vierde kleinseun te gaan vier. En herfs in Suid-Afrika. Hoe weird is dit?
So terloops, hier by ons in Oskemen smelt die sneeu op die berg veel gouer as op die grond tussen die geboue waar die son nie bykom nie. Dit gaan nog lank bevrore bly in sommige dele van die strate en die stad.
Dit lyk darem heel morsig so n mengelmoes van sneeu, ys, water, en wat ook al. Dit begin hier nou snags koeler raak. Dis egter nie die einde van die hitte en droogte nie. Ek weet nie wat gaan word nie maar met die Coronavirus, ekonomie en die hitte saam gaan iets een of ander tyd moet inkonk. Ek het selfs vandag die eerste sonbesie hoor tjirp wat ook ongewoon is. Ai die wêreld is deurmekaar.
Ooo ou mater die sonbesies ies nie die Suid Afrikaanse sonbesies sing in die bosse nie. Hul kom mos elke sewende jaar in hul hordes tevoorskyn. Dan skree dit dag en nag dwarsdeur. Verlede jaar was nie tesleg nie. Moontlik is hierdie droogte dalk ook te veel vir hulle. Hul is meestal in Februarie as dit op sy warmste is bedrywig. Trompie is mal oor hulle. Hy vang hulle en vreet hul op. Net die vlerkies word uitgepoo aan die einde. Ek help hom ook meestal vang. Hy sal sit en wag vir my of teen boom opstaan om te wys waar een is.
Daardie siekte wat maak dat mens geluide in jou ore hoor? Of het ek nou die kat aan die stert beet? As dit is, weet jy dalk hoe of hoekom mens dit kry?
Ja, daar is verskillende toonhoogtes. Met tye is dit regtig erg maar soos ek sê mens pas maaraan. Hul beweer dat n gehoorapparaat op einde dit kan verminder. Dis maar jou brein wat kompenseer vir toonhoogtes wat jy nie meet hoor nie. Jou oor gee daardie geluid om die geluiud waarna hy luister te verbloem dat die oor dit nie meer kan verwerk nie. Een oor kan ook erger as ander een wees.
Haai, Vuurvliegie, my vingers is die afgelope twee of drie weke beter, daarom dat ek al weer in die gewoonte verval om lang stukke te skryf. Maar, die oomblik wat dit buite onder -10 daal, kry hulle deur twee paar handskoene koud en word my duime se punte seer en baie gevoelig. Ek dink hulle is nou sommer sissies, pyn dadelik sodat ek nie weer so iets lafs aanvang nie. Nie dat ek sal nie, mens leer vinnig in hierdie plek. Baie vinnig. Dankie vir die vra, ek waardeer dit so baie.