Een van my mees gekoesterde Kersfees herinneringe behels 'n Kersfees toe die enigste geskenke wat ek ontvang het, sonder geskenkverpakking gekom het.
My ma het my nuwe broer, Richard, gebore op November 22, 1948. Toe sy hom uit die hospitaal huis toe gebring het, het sy hom in my skoot gesit en gesê: 'Ek het jou 'n baba beloof, en hier is hy.' Wat 'n eer! Ek het net een maand gelede vier keer gedraai, en nie een van my vriende het 'n eie baba gehad nie. Miskien het Moeder nie van plan om die baba aan my te beteken nie, maar ek het haar woorde as sodanig geïnterpreteer, en die liefde het my hart gevul vir die klein rooi wesens wat in my arms gestaan ​​het.
Van daardie dag af het ek ure deur Richie se krip gesit, sy gekreukelde gesig gestudeer of met sy klein vingers gespeel. Ek was verbaas oor my lewende baba pop en het selfs in die nag van hom gedroom. Ek het vir hom gesing. Ek het hom vermaak met stories en vertel hom oor en oor hoeveel ek hom liefgehad het. Hy het vir my geglimlag, en ek was verheug in sy elke beweging en uitdrukking. Ek kon skaars slaap in die nag, want ek was so gretig vir die oggend toe ek weer naby my eie baba kon sit. Ek kon hom skaars lig, maar ek het geleer om sy luiers te verander met baie leiding en hulp van Moeder.
Richard was tuis, maar 'n paar weke toe hy 'n hoes ontwikkel het. Ek het die geluid van sy vlak asem en die gesig van sy loopneus gevrees. Hy het geslaap meer as wat hy voorheen gehad het, en ek wou angstig in die buurt sit en wag vir hom om wakker te word.
Een oggend het ek sy krip koud en leeg gevind. Ek het teruggehardloop na die kamer wat ek met my sesjarige suster gedeel het en geskree het dat iemand my baba gesteel het. My suster het my in haar arms geruik toe sy verduidelik het dat Richie na die hospitaal gegaan het om goed te gaan, maar binnekort weer huis toe gaan. Van toe af het my 12-jarige suster ons maaltye voorberei, terwyl Moeder en Pa eindelose ure by die hospitaal spandeer het, met waak oor die baba met longontsteking. Ek het gefluisterde gesprekke gehoor met onheilspellende woorde en frases, soos "hopeloos", "jammerlik", "doodgaan" en "so jonk."
Versterking van ons bande
Op 1 Desember het my pa my twee ouer susters, my ouer broer, en ek in die sitkamer bymekaargekom. Ons het in 'n halfsirkel gesit, die manier waarop ons dikwels gesit het toe die gesin "musiekinstrumente" gespeel het. Pa het soos gewoonlik gewoon op die klavierbank, maar eerder as die sleutelbord. Ons kinders het leë hande gesit, in plaas van ons gewone "instrumente" van houtlepels en kombuispotte te hou.
"Ons moet ons bande aanhê," het Pa vir ons gesê.
Ek het gedink aan die bande op die rokke Moeder het vir my gesuig en gewonder waarom ek hulle strenger moes vasbind. Ek het geluister en probeer verstaan. Soos my pa gepraat het, was sy oë vol trane. Ek het hom nooit voorheen gesien huil nie, en ek het deur die gesig verward geraak. "Moenie hierdie geskenke vanjaar verwag nie. As jou baba broer bly, sal dit Kersfees genoeg wees," het Pa gesê. "Ons moet almal bly wees vir wat ons het en hoop dat Richard binnekort binnekort, sterk en gesond sal kom."
Ek kon nie verstaan ​​wat my pa ons probeer vertel het nie. Ek het my baba vreeslik gemis, maar die gedagte van die komende vakansies het my 'n bietjie aangemoedig. Hoe kan my broer se siekte Kersfees beïnvloed? Kersvader het altyd ons kouse gevul met appels, lemoene en okkerneute. Niks kan dit verander nie.
'N Baie verskillende Kersfees
Richard se hospitalisasie het baie dinge verander. Pa het nie 'n Kersboom by die huis gebring nie. Moeder het nie geskenke geskep of gehaak nie. Elke aand het ons kinders eenvoudige maaltye gegeten, anders as diegene wat gewoonlik gekook word.
Aandete gesprek bevat 'n paar chuckles, maar niks soos die slordige lag wat ons geniet het toe die hele gesin bymekaar gekom het nie. Met Richard in die hospitaal, sou ons gewoonlik by die kombuistafel gaan sit, rustig en hulpeloos na mekaar toe ons ons aandete geëet het, wat dikwels uit koue graan en melk bestaan ​​het.
Soos die dae gesleep het, het ek bang geword om van my baba te vra. Niemand het sy naam meer genoem nie. Stilte het die lag vervang wat deur die huis gedryf het. Met my ma en pa nog in die hospitaal op Oukersaand, het my 10-jarige broer Barry toesig gehou terwyl ons kinders ons kouse gehang het - insluitend 'n klein een vir Richard - 'n naam bo-aan elkeen. Alhoewel ons geen boom gehad het nie en geen geskenke nie, het ek geweet Santa sal sorg dat ons ons sokkies vul.
Die foon het vroeg op Kersfeesoggend gery. Pa het uit die bed gespring om dit te beantwoord. My pa het altyd in die telefoon gegooi, asof om seker te maak dat sy stem die afstand na die ander kant sou reis. Uit my slaapkamer het ek hom hoor sê: 'Wat is hy reg?' Hy hang op en skree bo. "Die hospitaal het gesê ons kan Richard huis toe bring!"
"Dank die Here!" Ek het Moeder huil gehoor.
Van die boonste venster het ek gekyk na my ouers wat uitstap na die motor toe; Ek het hulle nog nooit so gelukkig gesien nie. Ek het ook vol vreugde gevoel. Wat 'n wonderlike dag! My baba sal binnekort weer by die huis wees, en my Kersfees-lekkernye het hieronder gewag.
Die sokkies lyk leeg maar ...
Ek het onder en in die sitkamer oorgeslaan. Ek het gese. Die sokkies hang presies soos ons hulle verlaat het, leweloos en plat. Agter my het ek voetstappe gehoor.
Ek het Barry, ook in sy pajamas, gevind. Ek het sy flanelmou gegryp. "Daar is niks daar nie," het ek gesuig.
Hy het my omhels en oor my skouer na die mantel gekyk. "Het jy nou gekyk?"
Ek het vir hom gesê ek hoef dit nie te doen nie. Ek kon sien van waar ek staan.
'Wel, kyk.' Hy stap na die kaggel en trek 'n noot af.
Ek snuif. "Wat sê dit?" Hy lees vir homself en knik.
Ek het nader gekom, nuuskierig. Hy het daarop gewys dat dit letterlik lyk soos sy eie handskrif. "Dit verduidelik alles."
"Wat?" Ek het deur trane gevra.
Barry maak sy keel skoon. "Dit sê hier:" Hierdie kouse mag leeg lyk, maar hulle is vol liefde. "'
Die stories in hierdie inspirerende versameling is vreugdevolle herinnerings aan wat die vakansiedae alles gaan. . . Deur die mense soos jy, word hierdie opwindende verhale vier die ware betekenis van Kersfees. U en u gesin sal deeglik vermaak word deur die vieringe, genade en openbarings wat hierdie bladsye vul. Jy sal dadelik die vakansie-gees voel soos jy deel in die bewegende ervarings in hierdie volume
Bobbie Christmas is 'n boekredakteur en mede-outeur van Die legende van Kabeljouvis en Aartappels. Sy is die huidige president van die Georgia Writers Association en eienaar van Zebra Communications, 'n literêre diensmaatskappy. Dienste sluit in: boekredaksie, spookskryf, manuskripevaluering, kopie-redigering, proeflesing, boekuitleg, gedigtehersiening, publikasiehulp, skryf-seminare, skrywerskonsultasie en meer. Besoek haar webwerf by www.zebraeditor.com.