Barbara Hepworth, beeldhouer | Loer Toer
Côte d’Azur, Engeland September 18, 2019 Leave a comment
Beelde dien meermale as spieëls vir ons: ons sien daar wat verband hou met wat binne ons aangaan. Met abstrakte beelde word hierdie proses nog meer vloeibaar en vir my meer opwindend. Barbara Hepworth (1903-1975) se werk as modernis is amper alles abstrak en hier kan mens eintlik speel. Is daar “mense” in dié vorme teenwoordig? Gee sy gestalte aan gedagtes en gevoelens? Sy praat van “die spanning tussen vorme”. Ons kan iets met die woord spanning doen.
Hepworth, 1964, Galerie Maeght, St Paul de Vence
Ek het by hierdie Hepworth tyd deurgebring. Dit is so te sê mensgrootte en dit stem mens tot gedagtes. Is daar spanning tussen die twee openings in die vorm? Hepworth was lewenslank met die beeldhouer Henry Moore bevriend en daar word gesê dat hierdie openings in die vorme van sy werk haar invloed is. By Hepworth sien mens ook Moore se stelling dat, as jy modernistiese beeldhouwerk wil verstaan, hou ‘n rivierklip in jou hand. Die gapings, dan … Wat sê hulle?
Laat ek speel. Is dit ‘n moeder se hart? Hepworth self het in 1934 aan ‘n drieling geboorte gegee.
Is dit ‘n dialoog tussen vorme in die baarmoeder?
Is dit gedagtes? Gevoelens? Gedagtes én gevoelens?
Is dit weerloosheid?
Is dit moeder en kind?
Daar sal dié wees wat my kwalik neem vir my speletjie en verwag seker dat ek in akademiese terme hieroor praat. Laat hulle dit doen. Daar is vir my ‘n groter betekenis in my eie response. En wat so interessant is, more sien ek iets anders. Uiteindelik is kuns vir mense en werk met ons gedagtes en gevoelens.
Die res van die beelde kom uit ‘n boek wat ek nie nou by my het nie. Ek bring by die besonderhede so gou as ek kan.
Drie beeldhouwerke, 13.03.2019
Tagged: abstraksie, Hepworth, modernistiese beeldhouwerk
← BIOT – ‘n bros ervaring
Die tragedie van Fort Carré →