Van kant-tot-vrede in die Midde-Ooste - Inligting
Die predikant was vry om ons te martel omdat hy die predikant was, en dit was sy kerk, en die film wat aanhou sterf op sy groot skerm, tot ons gekerm en ons woede, was tot sy genade. Hy gee elke paar minute sy sterk gelofte om die dooie film op te wek, 'n dokumentêr oor die Israelies-Palestynse dialoog. Tweesydige verhaal.
Toe ek terugkeer na Bassam Aramin, agter in die vliegtuig, ver van Jerusalem af, het ek gedink dat die groot mans van die wêreld wonderlik is om redes waarom ons nie altyd bewus is nie. Israel is op die ouderdom van sewentien as 'n militant in Fatah gevange geneem, gemartel, sewe jaar in die tronk aangehou, oorgeskakel na vredesaktivisme, gestig saam met ander Palestynse en Israeliese oudstryders Combatants for Peace. Sy tienjarige dogter Abir is doodgemaak deur 'n Die rubberkoeël van die Israelse polisieman, wat selfs harder geveg het om Israeliete uit te reik, is 'twee uur lank' op die JFK van New York deur die Homeland Security 'begroet', en uiteindelik na 'n kasset, 'n verslaafde minister, 'n onregeerbare skare wat hy kom spreek het, aangekom. Hy het my bewus gemaak van hoe geheimwaardig die uithouvermoë van uithouvermoë was.
Ek het na hom oorgegaan tydens een van die vele sterftes van die film. Hy onthou die twee kere wat ons vyf jaar tevore in Jerusalem gepraat het.
"Ambassador Hotel… Notre Dame." Aramin was gelukkig om in die grys verkrummel van sy jetlag 'n bekende gesig te sien. Hy was nie gelukkig in Jerusalem toe ek hom met my vrae gewaag het nie. Ek het dit oor hom geskryf nadat ons ontmoet het: My eerste indruk van Aramin: die stilte van 'n monnik, behalwe vir sy hande. Sy hande, wat 'n selfoon wieg, is ywerig.
Sy hande, daardie Sondagmiddag, was leeg. Ek is weer getref deur sy alleenheid. Sy manier om op 'n plek te wees, maar nie daarvan nie. Toe die aand val, word hy en sy Israeliese eweknie, Robi Damelin (die twee tot die Israelies-Palestynse beroepsgroep, The Parents Circle - Families Forum), gevra om na die podium te kom om hul verhale te vertel, om vrae oor die film te vra. 'n mens het kans gesien, behalwe in eindelose herhalende brokkies.
Damelin het gepraat van haar seun David, 'n soldaat wat deur 'n Palestynse sluipskutter doodgemaak is naby die Kalandia-kontrolepunt. Sy het gepraat oor haar wens om die Palestyn wat hom doodgemaak het, in die tronk te besoek, om hom van aangesig tot aangesig te sien, met hom te dialoog. Nóg haar verhaal nóg sy kon die afgerafelde rande van die Joodse skare, of die ontstelde predikant, glad maak. Ek kon almal vertel dat hulle gevoel het dat hulle net hul eie oorlog gehad het en die gevorderde trauma van tegnologiese frustrasie te kampe gehad het.
Toe Aramin aan die skare sê dat hulle as Amerikaners die verantwoordelikheid het om hul regering se Midde-Ooste-beleid te probeer verander van kant tot vrede, het 'n vrou opgestaan ​​en gesê: 'Dink jy dat baie van ons dit nie probeer het nie? Ons het. Dis tevergeefs. Die regering en die wapenbedryf maak verandering onmoontlik. "
'Moenie sê dit help nie. Toe Abir vermoor is, wou my seun wraak neem. Ek het hom daaruit gepraat. Lewens is gered. Ons doen almal wat ons kan. "