Desmond Bristow - Geskiedenis Podcasts - 2021
Desmond Bristow is op 1 Junie 1917 in Birmingham gebore en het grootgeword naby Huelva, Spanje, waar sy vader, 'n ingenieur, toesig gehou het oor 'n kopermyn in Santa Rosa. (1) "My pa het nie daarin geglo om die arbeiders te veel te werk nie; skofte op die myne het om 07:00 begin en om 14 uur geëindig. Met hul middae gratis, het die meer vlytige arbeiders grondtoewysings wat my pa aangebied het, opgeneem en die grond bewerk. My ouers het 'n koöperasie geskep waar die gemeenskap hul vrugte en groente sou koop en verkoop. " (2)
In die herfs van 1925 maak hy sy eerste reis na Engeland toe hy sy plek by die Dulwich Preparatory School inneem. "Engeland was baie groen in vergelyking met Spanje en die pragtige geboue rondom die skool en in Londen was nogal 'n groot verandering." In 1931 het hy na die Dulwich College gegaan en nadat hy akademies goed gevaar het, het hy 'n plek by Magdalene College gekry om Frans en Spaans te lees. Besoeke aan die huis was skaars weens die Spaanse burgeroorlog. (3)
Bristow verlaat die Universiteit van Cambridge in Mei 1939. By die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het hy hom as privaat by die Ligte Infanterie van Oxford en Buckinghamshire aangesluit. Toe die Britse weermag bewus word van sy opvoedkundige agtergrond, word hy luitenant by die British Intelligence Corps. "Opleiding het bestaan ​​uit die leer van vyandelike uniforms, handwapens, tenks, vliegtuie, skepe, gewoontes en die Duitse lewenswyse. Ons het ook die ware kuns van diskresie geleer. Ek het baie militêre slagspreuke en tegniese terme van die Spaanse leër in Engels vertaal. en baie Engelse militêre terme in Spaans. " (4) Op 18 Mei 1941 trou Desmond Bristow met Betty Weaver. (5)
Bristow is oorgeplaas na afdeling V van MI6, die Iberiese sektor van die afdeling vir teen-intelligensie, bestuur deur majoor Felix Cowgill. Die eenheid bevat 'n paar opvallende figure soos Kim Philby, Hugh Trevor-Roper, Victor Rothschild, Gilbert Ryle en Stuart Hampshire. Major Cowgill is nie hoog aangeslaan deur hierdie groep nie. Philby het later aangevoer: "Cowgill was gekant teen 'n formidabele brein ... Al hierdie mans het Cowgill in breinkrag geklassifiseer, en sommige van hulle kon ooreenstem met sy vegkrag. Trevor-Roper was byvoorbeeld nooit 'n sagmoedige akademikus nie; en dit was Kenmerkend van Cowgill se ander wêreldlikheid dat hy Trevor-Roper eens met 'n krygsraad moes bedreig het. (6)
Ben Macintyre, die skrywer van 'N Spioen onder vriende (2014) het aangevoer: "Majoor Felix Cowgill was die model van die ou intelligensiebeampte: 'n voormalige offisier in die Indiese polisie, hy was hard, veg, paranoïes en redelik dowwe. Trevor-Roper het hom as 'n blindeling afgemaak, rampspoedig megalomaan ', en Philby, privaat, was ewe skerp.' As intelligensiebeampte word hy belemmer deur 'n gebrek aan verbeelding, onoplettendheid tot detail en blote onkunde oor die wêreld. ' , blindelings lojaal aan die wat daarin is, en geen ooreenstemming met die Philby -sjarme nie. " (7)
Bristow werk nou saam met Kim Philby en Tim Milne in afdeling V: "Die eerste week is begin om 'n roetine op te stel en die take tussen ons te verdeel. Ons vrolike groep Iberiese spesialiste was Kim Philby, Tim Milne van Oxford University, 'n bietjie ouer as ek, humorloos en eerder gereserveerd, wie se taak was om deur die sak te sorteer, te kies watter van die onderskepte Abwehr -boodskappe na ons toe sou kom of na die Duitse, Nederlandse en Franse afdeling sou gaan. (Die Abwehr was die Duitse inligtingsdiens.) Hy (Philby) en Kim was vriende van voor die oorlog, omdat hulle saam in Europa rondgeloop het. Agterna, wetende dat Philby toe al vir die Russe werk, kan ek sien dat dit baie slim was om Milne in daardie posisie te maneuver, want Milne sou Kim in kennis gestel het wanneer iets belangriks deur ISOS (Intelligence Service Oliver Strachey) vasgevang is, en Philby sou dit aan die Russe kon oordra. " (8)
Philby stel Bristow aan Tomás Harris voor. Philby skryf later in My geheime oorlog (1968): "Ons uitstaande persoonlikheid was egter ongetwyfeld Tomás Harris, 'n kunshandelaar met groot onderskeiding. Hy is op voorstel van Guy aangeneem as 'n soort verheerlikte huishoudster, hoofsaaklik omdat hy en sy vrou geïnspireerde kokke was. Hy was die enigste van ons wat gedurende die eerste paar weke persoonlike kontak met die leerlinge gekry het. (9)
Tomás Harris het 'n sosiale groep jonger geheime en veiligheidsdiensbeamptes gestig wat beide intelligensie en spesiale intelligensie by sy huis by 6 Chesterfield Gardens ontmoet het. Ander lede was Kim Philby, Guy Burgess, Victor Rothschild, Guy Liddell, Anthony Blunt, Tim Milne, Richard Brooman-White en Peter Wilson. 'Hulle was onder mekaar bekend as die groep, en hulle ontmoet mekaar in 'n pragtige huis in 6 Chesterfield Gardens, die tuiste van ene Tomás Harris ... Tomás het baie van sy pa se artistieke talent geërf, net soos hy die huis en sy pa se fortuin. " (10)
In sy outobiografie, 'N Game of Moles (1993) Bristow skryf oor sy eerste ontmoeting: "Chesterfield Gardens was in 'n baie mooi deel van Londen en het beteken dat die Harrises ryk was. Hilda Harris het ons gegroet, Kim het die inleidings gemaak en Hilda het my op die derde na my slaapkamer geneem. Die klerekas was 'n sewentiende-eeuse kas met messing-besaai traliewerk aan sy deure; baie Spaans en baie skaars in Engeland. Na die onvermydelike drankie, verskoon Kim homself en ry weg, vermoedelik om sy ma te sien. Hilda, Tommy en ek stap om die hoek na 'n klein gat-in-die-muur restaurant en begin 'n vroeë aandete ... Tommy was 'n betowerend raaiselagtige karakter wat van hierdie ontmoeting af baie talente en baie energie gehad het. " (11)
Desmond Bristow het betrokke geraak by wat bekend gestaan ​​het as die Double-Cross System (XX Committee). Dit was 'n operasie wat deur John Masterman geskep is en probeer het om "Duitse agente teen hul meesters te keer en hulle oorreed om saam te werk om valse inligting na Berlyn terug te stuur." (12) Bristow was ook 'n lid van die span en onthou later die eerste keer dat hy na 'n komiteevergadering gegaan het: "Die kamer was vierkantig, kaal en koud. So was die tafel in die middel met stoele rondom. Tar Robertson, 'n groot 'n hoogmoedige kêrel met vriendelike oë en 'n selfversekerde manier om hom, kom op en skud my hand .... Ek is seker jy kan jou die tipe mense voorstel: John Masterman, hoof van die komitee, M15, Oxford Universiteit ; John Marriot, die sekretaris, MI5, 'n prokureur in Londen; TA Robertson, luitenant -kolonel, M15; Ewen Montague, luitenant -bevelvoerder, vlootintelligensie; John Drew, uitvoerende hoof van binnelandse verdediging; kolonel Bevan, weermag; Flight Lieutenant Cholmondeley, lugmag, Cambridge , en ek vir hierdie vergadering en die daaropvolgende vier Woensdagvergaderings. " (13)
'N Duitse agent, Juan Pujol, wat vir Abwehr gewerk het, het die Britse owerhede genader oor die werk as spioen teen Nazi -Duitsland. Sy werk was bekend aan die Britse intelligensie deur middel van Ultra -afsnitte, en uitgebreide pogings is aangewend om hom op te spoor. 'Toe MI5 besef dat hy nog nooit 'n voet in Engeland gesit het nie en 'n nepnetwerk van nuuts af geskep het, was dit 'n te goeie geleentheid om te mis ... Teen Januarie 1944 het hy ongeveer 400 geheime briewe na Duitsland gestuur en byna 4 000 geheime gestuur briewe aan Duitsland en het byna 4 000 boodskappe per radio oorgedra. Die dankbare Duitsers het geglo dat hy 'n netwerk van veertien subagente en elf goed geplaasde kontakte het, waaronder een in die Ministerie van Inligting, het hom uiteindelik die Ysterkruis toegeken en hom ongeveer £ betaal 31,000 (meer as £ 800,000 teen vandag se waardes) om sy netwerk te onderhou. " (14)
Juan Pujol is ondervra deur Gene Risso Gill in Lissabon. Hy is in April 1942 na Londen gebring waar hy Bristow en Tomás Harris ontmoet het. Bristow onthou later: "Juan, 'n kort man met donker hare met 'n hoë voorkop, en warm bruin oë met 'n effense ondeunde glinster, glimlag toe ek sy hand skud. Die kamer was yl gemeubileer, met net 'n tafel en vier stoele teen 'n venster wat uitkyk op die klein agtertuin van die halfvrystaande huis. Ek het die volgende vier uur deurgebring om die boodskappe wat hy aan die Abwehr gestuur het, in Engels te vertaal. dit was my taak vir die volgende agt dae om hierdie raaiselagtige Katalaan te ondervra. " (15)
Bristow van afdeling V van MI6, die Iberiese sektor van die afdeling vir teen-intelligensie, het aan sy baas, Kim Philby, gesê dat hy oortuig is dat Pujol opreg was in sy begeerte om as 'n dubbelagent vir die Britte te werk. Pujol het die kodenaam GARBO gekry (omdat hy die grootste akteur was wat MI6 teëgekom het). Tomás Harris het sy saakbeampte geword. Christopher Andrew, die skrywer van Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) het aangevoer: "Die mees vindingryke disinformasie kom van die Spaanse dubbelagent GARBO en sy voltydse saakbeampte, Tomás Harris ... wat een van die mees kreatiewe en suksesvolle agent-saak-offisier-vennootskappe in die MI5-geskiedenis gevorm het. " (16)
Juan Pujol was die werknemer van 'n groot invoerder van groente en vrugte wat baie sake gedoen het met Spanje en Portugal vanaf die Covent Garden -mark. "Hy het sewe dae per week, gemiddeld ses tot agt uur per dag, geheime briewe opgestel." (17) Sy eerste projek was Operation Torch, wat die eerste groot geallieerde offensief van die oorlogsinval van die Tweede Wêreldoorlog was. Die beplanning van die inval in Frans -Noord -Afrika het in Julie 1942 begin. Pujol was een van agt dubbele agente wat gebruik is om disinformasie aan die vyand oor te dra.
Aangesien MI5 GARBO in latere operasies wou gebruik, is ooreengekom dat hy akkurate besonderhede van die beplande Geallieerde inval moes stuur. Daar is egter gereël dat hierdie verslae in die pos vertraag word. Hulle het eers op 7 November by GARBO se saakbeampte gekom, 'n paar uur voor die geallieerde landings en nadat die Duitsers die invalsmag al opgemerk het. Dit het die Abwehr nie opgekom om GARBO te blameer vir die vertraging of om die betrokkenheid van Britse intelligensie te vermoed nie. Sy Duitse saakbeampte het aan hom gesê: 'U laaste berigte is wonderlik, maar ons is baie jammer dat dit laat opgedaag het.'
Teen 1943 het GARBO Abwehr oortuig dat hy 'n netwerk van hoogs produktiewe subagente het. Daar word beweer dat die agt-en-twintig agente meestal in die Verenigde Koninkryk was, maar sommige van hulle was so ver as Noord-Amerika en Ceylon. Sy denkbeeldige lys agente was onder meer 'n soldaat in die 9de pantserdivisie, 'n NAAFI -kelner, 'n Walliese fascis, 'n sensor en 'n sekretaris in die kabinetskantoor. "(18) Die Duitsers was van mening dat Pujol hul suksesvolste agent was." Tot In Maart 1943, toe hy 'n draadlose toestel koop, is al sy verslae deur geheime briewe oorgedra in briewe wat deur 'n werknemer van die lugdiens by die London-Lissabon-werk werk, maar eintlik geheel en al georganiseer deur SIS (MI6), net soos die versending van sy Duitser antwoorde van die saakbeampte. "(19)
Duff Cooper het aan Winston Churchill gerapporteer dat "GARBO gemiddeld ses tot agt uur per dag werk - geheime briewe opstel, versleuteling, voorbladtekste opstel, dit skryf en beplan vir die toekoms. Gelukkig het hy 'n maklike en onstuimige styl, groot vindingrykheid en 'n passievolle en kwiksotiese ywer vir sy taak. " (20) As gevolg van die ontvangs van hierdie inligting het Churchill blykbaar gesê: "In oorlogstyd is die waarheid so kosbaar dat sy altyd 'n lyfwag van leuens moet bywoon."
Desmond Bristow, Tomás Harris en Juan Pujol García het 'n belangrike rol gespeel in die misleidingplanne vir die D-Day landings. Die belangrikste doelwitte van die misleiding was: "(a) Om die Duitse kommando te laat glo dat die hoofaanval en opvolging in of oos van die Pas de Calais -gebied sal wees, en sodoende die vyand aanmoedig om die sterkte van sy lug- en grondmagte en sy vestings daar ten koste van ander gebiede, veral die Caen -gebied in Normandië. (b) Om die vyand in twyfel te hou oor die datum en tyd van die werklike aanval. (c) Tydens en na die hoofaanval, om die grootste moontlike Duitse land- en lugmag in ten minste veertien dae in of oos van die Pas de Calais te bevat. " (21)
Harris het 'n plan van aksie vir Pujol opgestel. Hy sou die Duitsers in kennis stel dat die aanvangsfase van die inval aan die gang was toe die landings in die lug begin, en vier uur voordat die aanlandings in die see begin. "Dit, het die XX-komitee geredeneer, sou die Duitsers te laat wees om enigiets te doen om die aanval te frustreer, maar sou bevestig dat GARBO waaksaam, aktief en goed geplaas is om kritiek belangrike intelligensie te bekom." (22)
Christopher Andrew het verduidelik hoe die strategie werk: "Gedurende die eerste ses maande van 1944, saam met Tomás Harris, het hy (GARBO) meer as 500 boodskappe gestuur na die Abwehr -stasie in Madrid, wat, soos Duitse afsnitte onthul het, dit na Berlyn gestuur het, baie gemerk 'Dringend' ... Die laaste daad in die misleiding voor die D-dag is op gepaste wyse toevertrou aan sy grootste praktisyns, GARBO en Tomás Harris. Na 'n paar weke se druk het Harris uiteindelik toestemming gekry dat GARBO toegelaat word om radio 'n waarskuwing dat die geallieerde magte net te laat op pad was na die strande in Normandië, sodat die Duitsers daaruit kon baat. " (23)
Desmond Bristow het sterk geglo in die vermoëns van majoor Felix Cowgill. "In April 1945 het Afdeling V Afdeling IX geword, en baie van ons het gehoop dat Felix Cowgill die naoorlogse kontraspioenasie-afdeling in SIS sou oorheers." (24) Onbekend aan Bristow, was Kim Philby onder die instruksies om Cowgill te laat verwyder. Philby verduidelik in sy boek, My geheime oorlog (1968) dat hy uit Moskou opdrag gekry het om te doen wat hy kon om 'n oordrag na Afdeling IX (Sowjetaangeleenthede) te reël. "My Sowjet -kontak het my gevra of ek 'n senior pos in die afdeling sou kry. Ek het gedink dat ek 'n senior pos in die afdeling sou kry. Ek het gedink ek sou waarskynlik ... Ons het verskeie kere oor die onderwerp gesels voordat hy hom voordoen wat sou 'n noodlottige vraag wees. Wat sou gebeur as ek die pos in plaas van Cowgill aangebied word? Ek het geantwoord dat dit 'n beduidende promosie sou beteken en my kanse om die verloop van die gebeure te bepaal, insluitend my eie posisies, sou verbeter ... Hoofkantoor het het hom meegedeel dat ek alles moet doen, maar alles om te verseker dat ek hoof van afdeling IX word, of dit nou met afdeling V saamgesmelt is. " (25)
Ben Macintyre, die skrywer van 'N Spioen onder vriende (2014) wys daarop dat die verwydering van "Cowgill uitgevoer is met chirurgiese losmaak, en sonder berou." Philby 'het die teenkanting tussen Cowgill en sy senior kollegas aangewakker', waaronder luitenant -kolonel Claude Dansey en kolonel Valentine Vivian en 'het hom in 'n posisie as hoofkandidaat gemanoeuvreer om afdeling IX oor te neem'. Die plan werk en in September 1944 word hy ontbied om generaal-majoor Stewart Menzies, direkteur-generaal van MI6, te besoek. Menzies het Philby meegedeel dat hy in beheer van Afdeling IX (Sowjetaangeleenthede) geplaas sou word. Toe Cowgill agterkom dat hy verval is vir die toppos, bedank hy onmiddellik. (26)
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog is Bristow gestuur om te werk in Madrid: "Die stasies het gewerk aan die sterkte en aktiwiteit van die Spaanse Kommunistiese Party, die Baske, die monargie en enige opposisiegroepe. Hierdeur het ons ook toesig gehou oor generaal Franco's pogings om die vrede te bewaar en te kyk na die rigting wat hy volg, nadat die oorlog verby was. Die politieke krag was meestal monargisties, dus weermag. ) gevaarlik was uit sy oogpunt, maar hy het blykbaar geweet wat hy doen. dat dit op sy eie was sonder die ondersteuning van Hitler of Mussolini. " (27)
In September 1947 word Bristow aangestel as die hoof van MI6 se Iberiese afdeling. Generaal -majoor Sir Stewart Menzies, die hoof van MI6, het hom sy instruksies gegee oor hoe hy met generaal Francisco Franco moet omgaan: "Ons is in 'n vinnig veranderende wêreld, polities en ekonomies, sedert die oorlog geëindig het. In beginsel word dit duidelik dat Duitsland sal word stadig ons bondgenoot en die Russe ons vyand. Spanje bly nogal 'n raaisel. Ons weet nie wat die meerderheid Spanjaarde werklik voel nie. Daar is nog steeds 'n sterk kommunistiese faksie; en daar hardloop nog 'n paar Nazi's. Maar, dankie sterkte, polities is Spanje op die oomblik stil. Tog is daar, volgens sommige politici, onaangename aspekte van die huidige regime. U sal die Sowjets sowel as die Nazi's monitor. 'n vyand van Rusland, beweer Rusland dit is, en Spanje was die land waar die Kommuniste, met hulp van Rusland, hul eerste militêre poging verloor het. openlik sal hy beslis probeer om Franco en die meeste kapitalistiese ondernemings wat deur die Spaanse en enige ander in die Iberiese sektor aangepak is, te ondermyn. Soos ek gesê het, hoewel Franco polities ongewild was by ons meer liberale politici, het Spanje 'n mate van stabiliteit gebring en hopelik bly hy aan bewind. "(28)
Desmond Bristow is in September 2000 oorlede.
Daardie aand het Kim my gehelp om te grawe en het ek buite gewag terwyl ek my bagasie afgelaai het. Meneer en Mevrou Frans; bed en ontbyt en toebroodjies of warm aandete: afhangende van hoe laat ek teruggekom het van die werk af. Hulle was die tipiese middeljarige Engelse egpaar wat hul kant vir God en die land gedoen het, wat huur gekry het vir huisvestings wat werk aan die 'ssshhh, baie geheime projekte by die ou herehuis'. Kim toeter die toeter.
"Komaan D-d-desmond, die kroeg sal nie meer bb-bier hê as ons nie nou gaan nie."
Die Koning Harry op Harry Lane sou in die openbaar ons belangrikste hulp sentrum word. Die rookbevlekte balke, kaggelvuur, die reuk van bier wat in vate gestoor word, kruip uit die kelder, en skep 'n atmosfeer wat bevorderlik is vir gesprekke; die tipiese Engelse kroeg. Die aand was baie aangenaam; ons het mekaar vertel van ons agtergronde, ons gesinne en verskillende belangstellings. Ek hou van Kim Philby, my baas, en dit lyk asof hy van my hou; ons het baie goed oor die weg gekom, wat die vooruitsig op my nuwe werk des te meer opwindend gemaak het.
Die eerste week is begin om 'n roetine op te stel en die take tussen ons te verdeel. (Die Abwehr was die Duitse intelligensiediens.)
Hy en Kim was vriende van voor die oorlog, nadat hulle saam in Europa rondgeloop het. Agterna, wetende dat Philby toe al vir die Russe gewerk het, kan ek sien dat dit 'n bloedige slim van hom was om Milne in daardie posisie in te sit, want Milne sou Kim gewaarsku het as iets belangriks deur ISOS (Intelligence Service Oliver Strachey) weggeval is. en Philby sou dit aan die Russe kon oordra.
Die tussenposes was ongereeld. Een Vrydagoggend net voor Kersfees het Kim by die kantoor ingestap, na my toe gekom en sonder stottering gevra: "Haai, Desmond! Ek het gewonder of u die naweek Londen toe wil kom? Ek bly by 'n paar goeie vriende van my, Tommy en Hilda Harris, wat baie met Spanje te doen het.
Hy is 'n Spaanse kunsversamelaar en handelaar, en woon baie jare in Spanje. Sy is baie pret en 'n baie goeie kok. "
Ek het gewillig aanvaar, en ons het net na die middagete vertrek. Dit het gereën en baie koud. Ek onthou dat ek die ligte op Kim's Vauxhall moes regmaak net voor ons in Londen aankom. Toe dit begin donker word, skakel hy hulle aan en hulle smelt saam.
Chesterfield Gardens was in 'n baie mooi deel van Londen en het beteken dat die Harrises ryk was. Ek en Hilda, om die hoek, stap na 'n klein gat-in-die-muur-restaurant en begin 'n vroeë aandete ... Ons eet en drink baie lekker. Toe die Sondagmiddag aanloop, het dit begin sneeu. Ek en Kim ry terug na St Albans, gesels 'n bietjie oor die oorlog, en baie oor die Harrises. Tommy was 'n betowerend raaiselagtige karakter, wat van hierdie ontmoeting blykbaar baie talente en baie energie gehad het.
Donald Darling van M19, in beheer van ontsnapte krygsgevangenes en enigiemand anders wat na Engeland wou terugkeer, ontmoet Pujol, gee hom geld, wys hom in Gibraltar en kyk gewoonlik twee weke na hom. Donald het vinnig tot dieselfde gevolgtrekking gekom as Gene oor Pujol, en met sy skerp sin vir humor het hy hom die heer Bovril genoem; dit was om te keer dat die sinkende gevoel oor ons almal kom. Die laaste boodskap wat ons by St Albans gestuur het om die trekpas te bevestig, het meneer Bovril uiteindelik in 'n sitplek op 'n Sunderland-seevliegtuig op pad na Plymouth gesit.
Die aand van 25 April land die Sunderland in die hawe van Plymouth. Bovril is ontmoet deur Cyril Mills en Tomas (Tommy) Harris van MIS. Die volgende oggend begelei Harris en Mills Bovril op die trein na die Royal Patriotic School vir die eerste ondervraging en die indiening van sy aankoms in Engeland.
Op 28 April haal ek die oggendstrein na Londen, die metro na Hendon en stap na Crespigny Road 35, die huis wat deur MIS aan Bovril toegewys is. Cyril Mills het my gegroet en Pujol voorgestel. My geheime naam by hierdie geleentheid
was kaptein Richards. Juan, 'n kort man met donker hare met 'n hoë voorkop, en warm bruin oë met 'n effense ondeunde glinster, glimlag toe ek sy hand skud. As verteenwoordiger van M16 was dit my taak vir die volgende agt dae om hierdie raaiselagtige Katalaan te ondervra.
Ek is genooi na die XX -komiteevergaderings wat Woensdae in die hoofkwartier van MI5 plaasgevind het. Die voltydse komiteelede het die toevallige besoekers, soos ek, baie versigtig gekies. Ons veiligheid en lojaliteit moes honderd persent wees. Dit was inderdaad die mees geheime klub van die geheime diens in Brittanje.
Ek onthou baie duidelik dat ek op die eerste Woensdag wakker geword het. Ek het die vorige aand my uniformknoppies, gordelgespe en skoene geslyp. Hierdie eerste ontmoeting met al die belangrike mense het my die skoenlappers gegee. Al wat ek vir ontbyt kon eet, was 'n halwe stuk roosterbrood; die treinreis na Londen was heeltemal te vinnig verby. Ek veronderstel ek het die skerp verantwoordelikheid begin besef en die feit dat ek 'n redelik belangrike rat in die geheime dienswiele geword het; dit was tot nou toe baie lekker en taamlik maklik, soos Garbo, ek was ernstig besig.
Toe ek in St James's Street draai, haal ek diep asem; "Kom in, skouers terug, bors uit," mompel ek by myself. 'Kom nou, Derry, dit is opwindend, u word belangrik.' 'N Ander stemmetjie het vir my gesê dat ek moontlik makliker sou gewees het as ek in die infanterie was. Ek kon die gedagte baie vinnig verwerp deur die gewonde soldate wat ek by die Oxford -stasie gesien het, te herroep. Toe ek deur die deur van die kantoor van MI5 loop, lyk die wag om te weet hoe ek voel. Dit was die eerste keer in 'n lang tyd dat 'n wag op die aandag gestaan ​​het en my gegroet het. Hierdie eenvoudige gebaar het my selfvertroue versterk. In werklikheid groet hy my uniform, nie ek nie, maar ek het vergeet dat ek het een gedra.
Die kamer was vierkantig, kaal en koud. Tar Robertson, 'n groot hoogmoedige kêrel met vriendelike oë en selfversekerd, kom op en skud my hand.
"Hallo, Desmond, bly dat jy dit kon regkry, ou seun. Moenie bekommerd wees nie, ons is regtig 'n informele perseel hier, wat miskien die beste bewaarde geheim van almal is. Laat ek jou aan die ander voorstel; glo my, hulle weet soveel van jou as wat jy van hulle weet. " Wat natuurlik nie waar was nie, want hulle moes my geloofsbriewe noukeurig nagegaan het voordat ek my genooi het om dit by te woon. Robertson, luitenant -kolonel, M15; Ewen Montague, luitenant -bevelvoerder, vlootintelligensie; John Drew, uitvoerende hoof van Home Defense; Kolonel Bevan, weermag; Flight Lieutenant Cholmondeley, lugmag, Cambridge en ek vir hierdie vergadering en die daaropvolgende vier Woensdagbyeenkomste. Ons het die vals inligting bespreek wat Garbo aan die Duitsers moes oordra. My bydrae was om te adviseer oor watter inligting 'n Spanjaard soos Pujol aanvanklik aan hulle kan oordra en op watter manier hy dit kan stuur. Ek het die inligting aan Tommy Harris teruggekeer. Ek het voorgestel dat Tommy Harris deel word van hierdie vergaderings, en hy was teenwoordig by die laaste twee wat ek bygewoon het en het van toe af direk met die komitee gehandel. My werklas by St Albans het toegeneem sedert die Duitsers en Italianers 'n vlaag sabotasie op ons skeepvaart in Gibraltar en aan die suidelike kus van Spanje begin het.
Voordat ek na Madrid vertrek, het ek 'n uitnodiging ontvang van 'C', generaal -majoor Sir Stewart Menzies, die hoof van MI6. Dit was die derde keer dat ek hom tydens my loopbaan besoek het. Deur ons, die jonger element in MI6, is dit die Augustus -teenwoordigheid genoem.
Hy was 'n skaam, stil man en het 'n afstandelikheid getoon wat hom baie goed gedien het om 'n versperring om hom te handhaaf. Hierdie versperring, hetsy doelbewus geskep of nie, het die kruipende lede (esellekke) van die kantoor weggehou, en daar was 'n hele paar.
Ek klop aan sy deur. C nooi my in en bied my 'n stoel aan. 'Hallo, Bristow,' sê hy in sy versterkte, ietwat winderige, aristokratiese Engels, 'hoe gaan dit met u voorbereidings? Ek verstaan ​​dat u 'n plaas en 'n gesin het om uit te sorteer. dinge moet goed wees daar buite. " Hy het 'n rukkie aangegaan met sy beleefde geselsies, en toe by die punt uit gekom.
"Hierdie onderneming met een van Thomson se agente het u aanvanklike taak nogal bemoeilik. Ons probeer besluit watter posplasing u moet gee. Op die oomblik probeer ons die buitelandse kantoor oorreed om u as tweede sekretaris van kanseliers te hê. Wat ook al in die posisie, sal u eers versigtig moet trap. " Hy draai om in sy groot Chesterfield -leunstoel, druk op 'n knoppie en vra of ek koffie wil hê. 'N Sekretaris het dit ingebring.
Menzies gaan voort. "Ons is in 'n vinnig veranderende wêreld, polities en ekonomies, sedert die oorlog geëindig het. Soos ek gesê het, het Franco, hoewel polities ongewild by ons meer liberale politici, 'n mate van stabiliteit na Spanje gebring en hopelik bly hy aan bewind." Hy staan ​​stil en drink sy koffie. Ek sit agteroor en luister aandagtig, nogal verbaas oor wat ek hoor.
Oorlogs -MI6 -beampte wat saam met Kim Philby gehelp het om Garbo te werf, een van die suksesvolste dubbelagente van die Geallieerdes
Desmond Bristow, wat in Spanje op 83 -jarige ouderdom oorlede is, was 'n voormalige hoof van MI6 se bedrywighede op die Iberiese skiereiland; tussen 1942 en 1945 neem hy deel aan baie strategiese bedrog in die Mediterreense teater, en was saam met sy vriend Kim Philby nou betrokke by die bestuur van Garbo, miskien die suksesvolste dubbelagent van die oorlog.
Bristow is in 1941 by die geheime inligtingsdiens gewerf omdat hy goeie, idiomatiese Spaans gepraat het, en was aangewys vir afdeling V (d), wat teen-intelligensie-maatreëls in Spanje en Portugal georganiseer het. Die afdeling was in St Albans gebaseer en Bristow en sy baas, die vriendelike Philby, het nege maande lank onderskepte boodskappe van Abwehr (die Duitse intelligensiediens) dopgehou.
Een van die eerste staatsgrepe van die afdeling was om korrek te besluit dat verslae wat deur 'n agent met die naam Arabel na Abwehr gestuur is, fiktief was, en toe 'n Katalaan met die naam Juan Pujol Garcia die Britse ambassade in Lissabon nader om vrywillig te werk vir die Geallieerdes, was dit Bristow wat geraai het hy was Arabel.
Philby en Bristow was daartoe bygedra om hul meerderes te oorreed om sy aanbod te aanvaar, en toe Pujol in 1942 in Londen aankom, het Bristow 'n week lank 'n onderhoud met hom gevoer om sy bona fides vas te stel. Pujol is bestuur deur MI5 onder die Double Cross System, onder toesig van die hoogs geheime Twintig (XX) komitee. Bristow, as skakelbeampte van MI6 vir Pujol, het die vergaderings bygewoon en geadviseer oor hoe Garbo (soos hy aangewys is) die beste oortuigende leuens aan die Duitsers kon oordra.
Garbo se werk het daarna gehelp om die Duitsers te mislei oor die ligging en tydsberekening van die landings in Normandië en het hulle later oorreed om die reeks V2 -vuurpyle te verkort, sodat baie suid van Londen geval het. In Mei 1942 is Bristow na Gibraltar om toesig te hou oor die afdeling se werk daar. Dit behels die hulp van SOE -agente, die stop van Duitse saboteurs en die oog op vyandelike spioene onder die 16 000 mense wat elke dag uit Spanje gekom het om op die Rots te werk.
By een geleentheid het Bristow verneem dat admiraal Canaris, hoof van die Abwehr, Spanje sou besoek. Alhoewel 'n veto teen 'n voorstel dat hy vermoor moet word, het Bristow nog steeds gedink om tee te drink in dieselfde hotel as Canaris, wat beleefd na hom geknik het toe hy die kamer verlaat.
Later in die oorlog het Bristow (onder die kodenaam Tapwater) gesamentlike bedrogoperasies met die Franse uit Algiers bedryf, waar hy 'n professionele veiligheidsbreker in diens geneem het om kifers van die Spaanse konsulaat te steel. Hy werk ook in Parys en in Lissabon, waar hy na die agent Klop Ustinov (pa van Peter) omsien.
Na die oorlog word Bristow stasiehoof vir Spanje en Portugal, maar in 1954 verlaat hy MI6, ontnugter deur die behandeling van sommige wat dit goed gedien het en deur die klimaat van agterdog. Hy het gedink dat die afvalligheid van Burgess en Maclean vreemd deur die geheime dienste hanteer is, en het die mening van sy vriend Peter Wright gedeel dat sir Roger Hollis, hoof van MI5, 'n Sowjet -agent was.
Hierdie bewering, en dié oor ander MI6 -offisiere, is deur Bristow in sy memoires uitgesaai 'N Game of Moles (1993), een van die eerstes deur 'n MI6 -agent. Alhoewel dit oor gebeure van 'n halfeeu tevore berus, het MI6 verskeie pogings aangewend om hom te weerhou om die boek te skryf, en hy is gewaarsku dat hy tronk toe gestuur kan word.
In die geval het Bristow dit eers in Spaans gepubliseer, en nadat hy die beskerming van die Europese howe ingeroep het, is hy nie vervolg nie.
Dit was 'n laaste sukses vir iemand wat lojaliteit aan vriende waardeer het wat hy in die vak hier bo gemaak het, aan enige organisasie. Alhoewel Philby se verraad 'n skok was, het hy 'n geruime tyd flou vermoedens gehad. Nietemin, in 1962 was dit Bristow wat Philby sy laaste middagete in Brittanje gegee het voordat die Derde Man na Beiroet (en vandaar na Moskou) gereis het. 'N Rukkie later het Bristow 'n kaartjie ontvang waarin drie konings na die ooste uitgebeeld word. Dit het gelui: "Geseënde Kersfees. Sien jou dalk vir 'n rukkie. Hou van Kim."
Desmond Arthur Bristow is op 1 Junie 1917 in Birmingham gebore en het grootgeword naby Huelva, Suid -Spanje, waar sy vader, 'n ingenieur, toesig gehou het oor 'n kopermyn. Hy is na die Dulwich College en verder na Magdalene, Cambridge, waar hy Frans en Spaans gelees het. Hy was die kaptein van die kollege tydens roei en om geld in te samel vir Poppy Day, het hy homself een keer met petrol aan die brand gesteek voordat hy in die kamera gespring het.
Toe die oorlog aanbreek, het hy by die Ox and Bucks Light Infantry aangesluit voordat hy in 1941 uit die Intelligence Corps na MI6 gewerf is. Sy laaste pos in die diens, van 1953-4, was as hoof van die afdeling Strategiese Handel. Daar het hy Operation Scrum-Half, 'n gesamentlike onderneming met die Amerikaners, bestuur om te voorkom dat lande in die Warskou-verdrag materiaal soos aluminium, diamante en elektroniese goedere ontvang.
Bristow het MI6 verlaat om by De Beers aan te sluit, waar hy onder Sir Percy Sillitoe, 'n voormalige direkteur-generaal van MI5, ondersoek ingestel het na die onwettige handel in gesmokkelde diamante in Wes-Afrika. Hy word later die sekuriteitshoof van die onderneming.
Hy en sy vrou het teruggetrek na Spanje, waar hulle tuisgegaan het in 'n ou suikerrietfabriek naby Malaga. Hy geniet dit om te swem en het onlangs gehelp om 'n seilklub op die been te bring. Hy was ook 'n goeie timmerman. Desmond Bristow het geweldige nuuskierigheid gehad oor mense en oor gebeure in die nuus. Hy kan ondermynend en soms vreemd wees, maar was altyd 'n goeie geselskap.
Hy is bekroon met die Legioen van Eer en die Croix de Guerre avec Palme in 1947. Hy trou in 1941 met Betty Weaver. Sy oorleef hom met hul twee seuns en twee dogters.
(1) Die Daily Telegraph (16 September 2000)
(2) Desmond Bristow, 'N Game of Moles (1993) bladsy 3
(3) Desmond Bristow, 'N Game of Moles (1993) bladsye 7-8
(4) Desmond Bristow, 'N Game of Moles (1993) bladsye 13-14
(5) Die Daily Telegraph (16 September 2000)
(6) Kim Philby, My geheime oorlog (1968) bladsye 46-47 (43)
(7) Ben Macintyre, 'N Spioen onder vriende (2014) bladsye 47-48
(8) Desmond Bristow, 'N Game of Moles (1993) bladsye 17-18
(9) Kim Philby, My geheime oorlog (1968) bladsy 17
(10) Anthony Cave Brown, Verraad van bloed (1995) bladsy 249
(11) Desmond Bristow, 'N Game of Moles (1993) bladsy 30
(12) Richard Deacon, Spyclopaedia (1987) bladsy 178
(13) Desmond Bristow, 'N Game of Moles (1993) bladsy 44
(14) Russell Miller, Kodenaam Driewiel (2005) bladsy 193
(15) Desmond Bristow, 'N Game of Moles (1993) bladsy 36
(16) Christopher Andrew, Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) bladsy 284
(17) Anthony Cave Brown, Bodyguard of Lies (1976) bladsy 672
(18) Richard Deacon, Spyclopaedia (1987) bladsy 178
(19) Keith Jeffery, MI6: Die geskiedenis van die geheime intelligensiediens (2010) bladsye 569-570
(20) Duff Cooper, brief aan Winston Churchill (5 November 1943)
(21) Michael Howard, Britse intelligensie in die Tweede Wêreldoorlog (1990) bladsye 106-107
(22) Anthony Cave Brown, Bodyguard of Lies (1976) bladsy 672
(23) Christopher Andrew, Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) bladsy 305
(24) Desmond Bristow, 'N Game of Moles (1993) bladsy 171
(25) Kim Philby, My geheime oorlog (1968) bladsye 93 en 94
(26) Ben Macintyre, 'N Spioen onder vriende (2014) bladsy 89
(27) Desmond Bristow, 'N Game of Moles (1993) bladsy 177
(28) Desmond Bristow, 'N Game of Moles (1993) bladsy 184
Bristow -geskiedenis, familiewapen en -wapens
Die naam Bristow het na Engeland gekom met die voorouers van die Bristow -familie in die Normandiese verowering van 1066. Die Bristow -gesin het in Gloucestershire gewoon, waar die naam afgelei is van die ou Engelse woorde byrst en stoor en as dit gekombineer word, beteken dit plek by die brug.
Vroeë oorsprong van die Bristow -familie
Die van Bristow is die eerste keer gevind in Surrey, waar hulle van oudsher afkomstig was van Hamon aux Dents, Lord of Thorigny, wat in 1045 gesterf het. Sy seun Hamon was in Hastings en het die balju van Kent geword. Sy tweede seun was voorvader van die Bristows deur Stephen de Burstow omstreeks 1294. & quotTwyford Hall [in Twyford, Derbyshire] is die woning van die Bristowe -familie, wat sedert die vroeë deel van die 17de eeu hier gesetel is. & Quot 
Interessant genoeg is een van die eerste verslae van die familie nie in Engeland nie, maar Ierland gevind. Ralph de Bristol († 1232), biskop van Cashel, en kwotas wat deur William van Malmesbury genoem word, het veertien dae van toegewing aan die Abdij van Glastonbury toegestaan. Hy word die eerste tesourier van die St. Patrick's Cathedral in Dublin in 1219 en word in 1223 as biskop van Cashel gewy. Hy is oorlede aan die begin van 1232. & quot 
Vroeë geskiedenis van die Bristow -familie
Hierdie webwerf toon slegs 'n klein uittreksel van ons Bristow -navorsing. Nog 132 woorde (9 reëls teks) wat die jare 1538, 1581, 1662, 1706, 1698, 1701, 1797 en 1806 dek, word waar moontlik in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte ingesluit onder die onderwerp Early Bristow History.
Menigte spellingvariasies is 'n kenmerk van Anglo Normandiese name. Die meeste van hierdie name het in die 11de en 12de eeu ontwikkel, in die tyd nadat die Normandiërs hul eie Normandiese Franse taal ingebring het in 'n land waar oud- en middel -engels geen spelreëls gehad het nie en die hoftale Frans en Latyn was. Om dit nog erger te maak, het die Middeleeuse skrifgeleerdes woorde volgens klank gespel, sodat name gereeld in die verskillende dokumente waarin dit aangeteken is, anders verskyn het. Die naam is Bristow, Bristol, Bristoe, Bristo, Bristowe en nog vele meer gespel.
Vroeë bekendes van die Bristow -familie (voor 1700)
Uitstaande onder die familie op hierdie tydstip was Nicholas Bristow, bewaarder van die kroonjuwele Richard Bristow (1538-1581), 'n Engelse Katolieke kontroversialis en Bybelgeleerde Robert Bristow.
Nog 27 woorde (2 reëls teks) is, waar moontlik, ingesluit onder die onderwerp Early Bristow Notables in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte.
Bristow -migrasie +
Bristow Settlers in die 17de eeu in die Verenigde State
Richard Bristow, wat hom in 1607 in Virginia gevestig het
Richard Bristow, wat in 1650 in Connecticut geland het 
Eliz Bristow, wat in 1653 in Virginia geland het 
Robert Bristow, wat in 1660 in Virginia aangekom het 
Robert Bristow van Gloucester County in Virginia in 1660
Bristow Settlers in die 18de eeu in die Verenigde State
Alice Bristow, wat in 1715 in Virginia aangekom het 
James Bristow, wat hom in 1724 in die Carolinas gevestig het
Margaret Bristow, wat hulle in 1729 in Rappahanock Virginia gevestig het
John Bristow, wat hom in 1741 in Virginia gevestig het
John Bristow, wat in 1792 in Amerika aangekom het 
Bristow Settlers in die 19de eeu in die Verenigde State
Thomas Bristow, wat in 1832 in New York aangekom het 
Sarah Bristow, 4 jaar oud, wat in 1854 in New York geland het 
Joseph Bristow, 31 jaar oud, wat in 1854 in New York aangekom het 
Fanny Bristow, 2 jaar oud, wat in 1854 in New York aangekom het 
Anne Bristow, 30 jaar oud, wat in 1854 in New York aangekom het 
Bristow Settlers in die 20ste eeu in die Verenigde State
Bristow -migrasie na Australië +
Bristow Settlers in Australië in die 19de eeu
Robert Bristow, wat in 1836 aan boord van die skip in Holdfastbaai, Australië, aangekom het "Cygnet" 
janet Bristow, wat in 1836 aan boord van die skip in Holdfastbaai, Australië, aangekom het & quotCygnet & quot; 
Eliza Bristow, wat in 1836 aan boord van die skip in Holdfastbaai, Australië, aangekom het "Cygnet" 
George William Bristow, wat in 1836 aan boord van die skip in Holdfastbaai, Australië, aangekom het "Cygnet" 
George Bristow, Engelse veroordeelde wat vir 14 jaar in Buckinghamshire, Engeland skuldig bevind is, het op 10 Augustus 1838 aan boord van die & quotAugusta Jessie & quot vervoer, aangekom in Tasmanië (Van Diemen's Land) 
Bristow -migrasie na Nieu -Seeland +
Bristow Settlers in Nieu -Seeland in die 19de eeu
James Bristow, (geb. 1838), 24 jaar oud, Britse plaasarbeider wat aan boord van die skip van Londen reis en "Echunga" aankom op 24 Desember 1862 in Lyttelton, Canterbury, Nieu -Seeland 
Mej Emma Bristow (Briston), (geb. 1851), 15 jaar oud, Britse huishulp wat van Londen af ​​reis aan boord van die skip 'Mermaid' wat op 5 Januarie 1867 in Lyttelton, Christchurch, Suid -eiland, Nieu -Seeland aankom 
Juffrou Caroline Bristow (Briston), (geb. 1849), 17 jaar oud, Britse huishulp wat van Londen af ​​aan boord van die skip 'Mermaid' arriveer in Lyttelton, Christchurch, Suid -eiland, Nieu -Seeland op 5 Januarie 1867 
Amelia Bristow, 15 jaar oud, 'n bediende, wat in 1870 in Lyttelton, Nieu -Seeland, aangekom het aan boord van die skip & quotSiberia & quot in 1870
Juffrou Amelia Bristow, (geb. 1854), 15 jaar oud, Engelse algemene bediende, van Surrey wat aan boord van die skip reis vanuit Londen en quotSiberia & arriveer in Lyttelton, Christchurch, Suid -eiland, Nieu -Seeland op 21 Februarie 1870 
Hedendaagse bekendes met die naam Bristow (pos 1700) +
Richard Bristow M.B.E. (b. 1961), van Cheshunt, Engelse verkennersleier en verkeersbeheerder, is op 29 Desember 2018 aangestel as lid van die Orde van die Britse Ryk vir dienste aan vervoer en na die gemeenskap in Londen 
Edmund Bristow (1787-1876), Engelse dier, stillewe en vakskilder
Mark Bristow MBE (geb. 1962), Engelse tweemalige paralimpiese fietsryer van goue medalje
George Bristow (1863-1947), Engelse taksidermis, wapensmid en ornitoloog
Alan Edgar Bristow OBE, FRAeS (1923-2009), Engelse stigter van Bristow Helicopters Ltd, een van die wêreld se grootste helikopterdiensondernemings
Henry William Bristow (1817-1889), Engelse geoloog
Benjamin Helm Bristow (1832-1896), Amerikaanse Republikeinse politikus, lid van die senaat van Kentucky, 1863-65 Amerikaanse prokureur vir Kentucky, 1866-70 Amerikaanse eerste prokureur-generaal, 1870-72 Amerikaanse sekretaris van die tesourie, 1874-76 
Sir Laurence Stanley Charles "Laurie " Bristow C.M.G., K.C.M.G. (b. 1963), is die Britse diplomaat op 29 Desember 2018 aangestel as ridderbevelvoerder in die Orde van St Michael en St George vir dienste aan die Britse buitelandse beleid 
Eric Bristow MBE (1957-2018), met die bynaam "The Crafty Cockney", Britse veerpyltjiespeler, 'n vyfmalige wêreldkampioen wat op 57-jarige ouderdom aan 'n hartaanval gesterf het
Sir Robert bristow (1880-1966), Britse hawe-ingenieur, veral bekend vir sy werk op die hawe van Kochi in Indië
. (Nog 27 opmerkings is beskikbaar in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte, waar moontlik.)
Historiese gebeure vir die Bristow -gesin +
Mevrou Selina Bristow (1872-1914), n ée Clayton Engelse Derde Klas-passasier uit Leeds, Engeland, Verenigde Koninkryk wat aan boord was van die keiserin van Ierland en sterf in die sinkende 
Charles Henry Bristow (1868-1914), Engelse Derdeklas-passasier uit Leeds, Engeland, Verenigde Koninkryk wat die versinking van die keiserin van Ierland oorleef het 
Mnr. Harry Bristow (geb. 1897), Engelse Wireman wat vir die Royal Navy gedien het uit Willenhall, Staffordshire, Engeland, wat in die geveg gevaar het en gesterf het in die sinkende 
Robert Charles Bristow († 1912), 31 jaar oud, Engelse rentmeester van Southampton, Hampshire, wat aan boord van die RMS Titanic gewerk het en in die sinking gesterf het en deur CS Mackay-Bennett teruggevind is 
Mnr. Harry Bristow († 1912), 33 jaar oud, English Saloon Steward van Looe, Cornwall, wat aan boord van die RMS Titanic gewerk het en in die sinking gesterf het 
Die Bristow Motto +
Leuse: Vigilantibus non dormientibus
Motto -vertaling: Vir die waaksaam, nie vir die slaap nie.
Ongeveer 20 kilometer verder as Kellyville, Oklahoma, sal Route 66 -reisigers weswaarts na die klein dorpie Bristow, Oklahoma, kom wat in 1897 as handelspos begin het.
Die geskiedenis dateer lank voordat 'n nedersetting hier gevorm is. Voor 1896 was die gebied rondom wat nou Bristow is, deel van die Creek Indian Nation. In 1896 het die Indiane egter toewysings aan grond gekry en moes hulle die res prysgee sodat die streek deur huisbewoners gevestig kon word.
Die volgende jaar het die spoorlyn St. Louis en San Francisco sy spore begin strek van Sapulpa tot Oklahoma City. Dit is toe dat 'n klein handelspos gestig is. Die skoonheid van die gebied het daartoe gelei dat dit die Woodland Queen of Creek Nation genoem word. 'N Skikking is eers gevorm toe die spoorlyn St. Louis-San Francisco sou arriveer. 'N Poskantoor is op 25 April 1898 gestig en is vernoem na die senator van Kansas, Joseph L. Bristow, wat toe as die vierde assistent -posmeester -generaal gedien het. Die eerste pos is op 30 Mei 1898 by Bristow afgelewer. Die spoorlyn het in Julie 1898 aangekom en 'n klein nedersetting het begin groei. Die omgewing se setlaars het gou 'n klein raamskool georganiseer en gebou. Die volgende onderneming in Bristow wat geopen is, was die Territorial Bank deur A.H. Purdy, oorkant die handelspos.
Katoenwaens in Bristow, Oklahoma.
Aan die begin was die grootste deel van die gebied beset deur Creek -Indiese eienaars en blanke huurders en het dit vinnig bekend geword as 'n klein katoenkoninkryk. Ander plase in die omgewing produseer mielies, grondboontjies, aartappels en vrugte. In die 1900 -sensus is die bevolking van Bristow as 626 gelys. 'N Jaar later, in 1901, is die stad amptelik opgemeet en uitgemaak om 108 blokke van 12 tot 24 lotte elk te bevat. Die stad het binnekort voortgegaan met groei, met sewe katoenpype en twee oliemolens van katoenzaad.
Die stad groei steeds en in die volgende dekade is 'n aantal geboue en besighede gestig, waaronder die Bowman Dry Goods -gebou en Creek Indian -grond deur 'n welgestelde Engelsman, Thomas Cundy. Die grond waarop die kerk gebou is, is oorspronklik toegeken aan 'n Creek Indian met die naam Ollie Mayes, wat dit op 5 Junie 1903 vir $ 200 aan die Indian Bisdom Bisdom van die Episcopal Church verkoop het. Deur die jare het die gebou verskeie kere van eienaar verander en is dit nou die eiendom van 'n private stigting, wat dien as 'n plek vir troues en as 'n kerkmuseum. Die pragtige gebou vertoon steeds die oorspronklike kerkbanke en orrel wat reeds in 1903 oud was,#8212 geskenk deur kerke in Oklahoma City en Chandler. Die kerk, wat op die National Register of Historic Places verskyn, staan ​​op die hoek van 7de en Elmstraat.
Dieselfde jaar is die Coppedge Drug -gebou gebou waarin B.T. In 1904 is 'n dwelmwinkel van Coppedge en 'n algemene winkel gebou wat later die Bristow Record, die eerste langtermynkoerant, en in 1906 is die Stone Building opgerig, die eerste baksteen -kommersiële gebou in Bristow. A.H. Stone, wat 'n hardewarewinkel huisves, bedryf die winkel al meer as 50 jaar. Hierdie historiese geboue bly ook in Bristow staan.
Toe Oklahoma in 1907 'n staat word, is die stad aangewys as die Creek County Seat, met 'n bevolking van 1,134. Die graafskap het op 20 Augustus 1908 'n spesiale verkiesing gehou om te besluit of die setel in Bristow sou bly of verhuis, wat beweer dat dit meer sentraal geleë is. Alhoewel Bristow 'n groter bevolking gehad het en beweer het dat hy beter spoorverbindings het, het Sapulpa die verkiesing gewen. Bristow beweer egter dat daar onreëlmatighede in die stem was, en 'n paar jaar later is die verkiesing ongeldig en 'n nuwe stemming is gehou op 20 November 1912. Weer het Sapulpa die verkiesing gewen wat die besluit ten goede afgehandel het.
Die stad het bly groei en in 1915 is olie en gas in die omgewing ontdek, wat 'n oplewing vir die stad en sy ekonomie sou bied. Teen die twintigerjare was Bristow 'n volop olie-boom-stad, aangesien baie oliemaatskappye hul besighede in of naby die stad gevestig het. In die volgende dekade het die Oklahoma-Southwestern Railway Company 'n kort lyn van die olievelde na Bristow gebou, en drie raffinaderye en vier pypleidingondernemings is gestig. Teen 1930 bereik die stad sy hoogste bevolking van 6 619 mense.
Gedurende hierdie voorspoedige jare is nog meer ondernemings en geboue gestig, waaronder die art deco-styl Dial-Carman-gebou, wat die eerste keer deur die Katz-warenhuis beset is, die Bristow Floral Co., wat as kantore vir die onderneming gebou is, en sedertdien altyd Die moderne hotel, die Bristow -biblioteek, die treindepot, die Roland -hotelgebou, wat ook een van die eerste radiostasies in Oklahoma aangebied het, is gebruik vir blommebesighede, en vele ander wat bly staan.
Dit was opwindende jare vir Bristow. Die stad floreer nie net nie, maar Route 66 het ook begin in 1926. Dit het menige reisiger deur die stad gebring wat vinnig met allerhande diensondernemings gereageer het. Dit was ook gedurende die 1920's dat Gene Autry kortliks as telegraaf by die Frisco Depot gewerk het. Hy is later na Sapulpa en daarna na die stasie in Chelsea. Dit is daar waar hy deur Will Rogers ontdek is. Terwyl hy op die volgende trein wag, het hy die kitaar van Autry opgemerk en hom gevra om 'n deuntjie te speel om die tyd deur te bring. Rogers was so beïndruk dat hy Autry in sy nasionale radioprogram genoem het, en van daar af het Autry een van die grootste country-westerse sterre van die tyd geword. Later sou Autry terugkeer na Bristow, waar hy 'n radioprogram vanaf die radiostasie in die Roland Hotelgebou sou uitsaai.
Alhoewel die olieopbloei teen die dertigerjare afgeneem het en die bevolking oor die volgende dekades gedaal het, het die stad steeds floreer en die stad het gediversifiseer met verskeie vervaardigingsondernemings. Teen 1970 is Bristow die tuiste van 4,653 mense.
Vandag het Bristow ontwikkel tot 'n gemeenskap wat die beste van twee wêrelde bied-waardes in klein stede met stadsgeriewe. Die landbou-, nywerheids-, medisyne- en opvoedingsektor het baie inwoners van die gebied in diens. Die gemeenskap van ongeveer 4,500 mense verwelkom besoekers om die historiese geboue en die Stadsplein wat na die historiese roete 66/hoofstraat lei, te verken. Rol langs sy bekoorlike baksteenstrate en meer as 8212 baksteenstrate as enige ander stad in Oklahoma. Om meer te wete te kom oor Bristow en sy erfenis, maak seker 'n draai by die historiese Bristow Train Depot uit 1923, wat nie net die Kamer van Koophandel nie, maar ook die Bristow Historical Museum huisves. Hier vind u spoorverwante uitstallings en uitstallings oor die geskiedenis van die stad en die inheemse Amerikaanse erfenis vanaf die dae van die Indiese gebied. Die Kamer van Koophandel bied 'n Geskiedenis -brosjure aan wat 37 geboue en plekke van historiese belang in die stad bevat. Net 'n paar hiervan is die klein St. George's Episcopal Church, die nuutste Montfort en Allie B. Jones-biblioteek, die fassinerende suidwestelike argitektuur van die poskantoor en die Wake Island War Memorial in 'n park van 320 hektaar. op die meer.
Vir entoesiaste van Route 66, moet u nie die Bristow Motor Co. -gebou, wat in 1923 gestig is, te Noord -Hoofstraat 500, misloop nie. Die gebou, wat nou deur Bolin Ford besit word, is gedeeltelik beskadig tydens 'n groot brand in 2008. Maar Bolin Ford het die uitgebrande gedeeltes van die kompleks herbou met behulp van Art Deco- en Route 66-geïnspireerde argitektuur. Die Bristow -bandewinkel op 115 West 4th, die Texaco -diensstasie op 201 West 4th, en die historiese Firestone -gebou in 321 N. Main bly ook oor. Jack Longacre het in 2011 die Firestone-gebou van 1930 in die Bristow Body Shop herstel en opgeknap, insluitend 'n vintage neonbord wat aan die oorspronklike paal hang. En as u honger is na 'n ete, is Russ ' Ribs in hoofstraat 223 S die perfekte stop. Die restaurant is in die ou Hamburger King-gebou geleë, waar Bob Wills en die seuns langs die aand tussen Tulsa en Oklahoma City gaan eet het.
Gaan voort met u reis langs Route 66 vir nog sewe kilometer na die klein Depew, Oklahoma.
A Game Of Moles: Misleidings van 'n MI6 -beampte
Uitgegee deur Little, Brown, 1993
Hardeband. Toestand: Baie goed. A Game Of Moles: Bedrog van 'n MI6 -beampte Hierdie boek is in 'n baie goeie toestand en sal binne 24 uur na bestelling gestuur word. Die omslag kan beperk wees, maar die bladsye is skoon, ongeskonde en die ruggraat bly onbeskadig. Hierdie boek is duidelik goed onderhou en tot dusver versorg. Geldterugwaarborg as u nie tevrede is nie. Sien al ons boeke hier, bestel meer as 1 boek en kry afslag. .
Topresensie van die Verenigde State
Ek het hierdie boek geniet, alhoewel Desmond Bristow, 'n Cambridge -gegradueerde (wat sy tradisie van misleiding by sy mentor geleer het, en hy meedeel, vriend Kim Philby in afdeling V van SIS [MI6]), nie 'n professionele skrywer is nie (Hy het saamgewerk op die boek saam met sy seun.). Die vertelling is geneig om anekdoties en vlekkerig te wees, en vergeet dikwels gladde oorgange op so 'n manier dat die leser soms gedwing word om te onderbreek voordat hy besef dat die skrywer van die een onderwerp na die ander oorgegaan het. Op ander tye laat hy 'n onderwerp val, net op die punt waarin die leser baie meer wil weet.
Ten spyte van sulke wesenlik organisatoriese gebreke, is die boek die moeite werd om te lees vir die skrywer se binneste verhaal van agente en bedrogbedrywighede van die Britse enklawe tydens Gibraltar tydens die Tweede Wêreldoorlog. Mnr. Bristow is op sy beste as hy die atmosfeer van intrige in neutraal Spanje en Portugal beskryf, wat 'n nest was van agente van die intelligensiedienste, nie net van die Nazi's nie, maar ook van die Britte, Amerikaners en Russe.
Onder sy meer gedenkwaardige avonture op die Iberiese skiereiland was een waarin hy etlike dae saam met Klop Ustinov (pa van Peter) deurgebring het, die Portugese geheime polisie ontwyk het, en nog een waarin hy en sy mede -agente op 'n vakansie in Cadiz 'n einde gehad het en vriendelike ontmoeting met admiraal Canaris, hoof van die Abwehr, in 'n elegante hotelkroeg.
Na die oorlog verloor die verhaal 'n deel van sy momentum (miskien omdat mnr. Bristow sy entoesiasme vir die geheime diens verloor, namate die moljagte begin), word dit te anekdoties (en toe ontmoet ek so-en-so, en ons praat oor sulke -en-so.). Die laaste hoofstuk oor Tomas Harris, kunstenaar, handelaar in beeldende kunste, goeie vriend, nie net van die skrywer nie, maar ook van Kim Philby, Anthony Blunt, Guy Burgess, Donald Maclean, Guy Liddell et al, is fassinerend. baie vrae, aangesien dit nie begin beantwoord nie. Die skrywer, wat slegs verwys na die sambreel van agterdog wat sy skaduwee op SIS gegooi het nadat Burgess en Maclean weggeloop het, het skynbaar baie moeite om die leser te waarsku dat alhoewel hy gereeld by Harris se beroemde partytjies was (gereeld bygewoon) volgens al die bogenoemde), het hy nietemin niks met die ander deelnemers te doen gehad nie. Op hierdie punt moet die leser miskien die ondertitel onthou van "A Game of Moles"-wat in 1993 geskryf is nadat al die protagoniste dood was: "The Deceptions of an MI6 Officer."
Aartsbiskop Emeritus Desmond Mpilo Tutu
Desmond Mpilo Tutu (met liefde as die "boog" bekend) is op 7 Oktober 1931 in Klerksdorp gebore. Sy pa, Zachariah, wat aan 'n sendingskool opgelei is, was die hoof van 'n hoërskool in Klerksdorp, 'n klein dorpie in die Wes -Kaap. Transvaal (nou Noordwes Provinsie). Sy ma, Aletha Matlhare, was 'n huishulp. Hulle het vier kinders, drie meisies en 'n seuntjie gehad.
Tutu was agt jaar oud toe sy pa na 'n skool oorgeplaas is wat voorsiening gemaak het vir Afrika-, Indiër- en bruin kinders in Ventersdorp. Hy was ook 'n leerling aan hierdie skool en het grootgeword in 'n omgewing waar daar kinders uit ander gemeenskappe was. Hy is as 'n Metodis gedoop, maar dit was in Ventersdorp dat die gesin sy suster, Sylvia se leiding, in die African Methodical Episcopal Church gevolg het en uiteindelik in 1943 het die hele gesin Anglikane geword.
Zachariah Tutu is daarna na Roodepoort, in die voormalige Wes -Transvaal, oorgeplaas. Hier moes die gesin in 'n hut woon terwyl sy ma by die Ezenzeleni School of the Blind werk. In 1943 moes die gesin weer trek, hierdie keer na Munsieville, 'n Swart nedersetting in Krugersdorp. Die jong Tutu het gereeld na White -huise gegaan om 'n wasgoeddiens aan te bied waarmee hy die klere sou aflaai en aflewer en sy ma dit was. Om ekstra sakgeld te verdien, stap hy saam met 'n vriend drie myl mark toe om lemoene te koop, wat hy dan vir 'n klein wins sal verkoop.Later verkoop hy ook grondboontjies by treinstasies en sit op 'n gholfbaan in Killarney. Rondom hierdie ouderdom het Tutu ook by die Scouting -beweging aangesluit en sy Tenderfoot, Second Class en Vaardigheidskenteken in kookkuns behaal.
In 1945 begin hy met sy sekondêre opleiding aan die Western High, 'n sekondêre skool van die regering in die ou Western Native Township, naby Sophiatown. Omtrent hierdie tyd was hy vir meer as 'n jaar in die hospitaal, met tuberkulose. Dit was hier dat hy bevriend was met vader Trevor Huddleston. Vader Huddleston het vir hom boeke gelees en 'n diep vriendskap het tussen hulle ontstaan. Later het Tutu bediener geword by Father Huddleston se parochiekerk in Munsieville, en selfs ander seuns opgelei om bedieners te word. Afgesien van vader Huddleston, is Tutu beïnvloed deur pastore Makhene en vader Sekgaphane (wat hom in die Anglikaanse kerk toegelaat het), en dominee Arthur Blaxall en sy vrou in Ventersdorp.
Abdul Minty, vader Trevor Huddleston, aartsbiskop Desmond Tutu en Adelaide Tambo tydens die Nelson Mandela Freedom March, Engeland, Julie 1988. Beeldbron
Hoewel hy as gevolg van sy siekte op skool agter geraak het, het sy skoolhoof hom jammer gekry en hom toegelaat om by die matrikulasieklas aan te sluit. Aan die einde van 1950 het hy die Joint Matriculation Board -eksamen geslaag en die nag by kerslig bestudeer. Tutu is aanvaar om aan die Witwatersrand Mediese Skool te studeer, maar kon nie 'n beurs kry nie. Hy het dus besluit om sy pa se voorbeeld te volg en 'n onderwyser te word. In 1951 het hy by die Bantu Normal College, buite Pretoria, ingeskryf om vir 'n onderwysersdiploma te studeer.
In 1954 voltooi Tutu 'n onderwysdiploma van die Bantu Normal College en gee hy skool aan sy ou skool, Madipane High in Krugersdorp. In 1955 behaal hy ook 'n Baccalaureus Artium aan die Universiteit van Suid -Afrika (UNISA). Een van die mense wat hom gehelp het met sy universiteitstudies, was Robert Mangaliso Sobukwe, die eerste president van die Pan Africanist Congress (PAC).
Die boog en vrou Leah lag lekker voor hul huwelikseremonie begin. Foto: ANA Beeldbron
Op 2 Julie 1955 trou Tutu met Nomalizo Leah Shenxane, een van sy pa se helderste leerlinge. Na hul huwelik begin Tutu klasgee aan die Hoërskool Munsieville, waar sy pa nog die skoolhoof was, en waar hy onthou word as 'n inspirerende onderwyser. Op 31 Maart 1953 is swart onderwysers sowel as leerlinge 'n groot slag geslaan toe die regering die Bantoe -onderwyswet instel Swart onderwys, wat swart onderwys tot 'n rudimentêre vlak beperk het. Tutu het daarna nog drie jaar in die onderwysberoep voortgegaan en deur die opvoeding van die kinders gesien dat hy op junior vlak begin onderrig het. Daarna het hy opgehou uit protes teen die politieke ondermyning van swart onderwys.
Tydens sy ampstermyn by Munsieville High, het Tutu ernstig daaroor gedink om by die priesterskap aan te sluit, en uiteindelik het hy hom aan die biskop van Johannesburg aangebied om priester te word. Teen 1955 is hy saam met sy voormalige verkenner, Zakes Mohutsiou, toegelaat as sub-diaken op Krugersdorp, en in 1958 het hy ingeskryf by die St Peter's Theological College in Rosettenville, wat deur die Fathers of the Community of the Resurrection bestuur is. Hier was Tutu 'n sterstudent en het hy uitstekend gevaar in sy studies. Hy het 'n lisensiaat van teologie met twee onderskeidings ontvang. Tutu beskou die gemeenskap van opstanding steeds met eerbied en beskou sy skuld as onberekenbaar.
Hy is in Desember 1960 in die St Mary's Cathedral in Johannesburg as diaken aangestel en het sy eerste leerstelling in die St Albans -kerk in Benoni aangeneem. Teen hierdie tyd het Tutu en Lea twee kinders gehad, Trevor Thamsanqa en Thandeka Theresa. 'N Derde, Nontombi Naomi, is gebore in 1960. Aan die einde van 1961 is Tutu as priester georden, waarna hy na 'n nuwe kerk in Thokoza oorgeplaas is. Hul vierde kind, Mpho, is in 1963 in Londen gebore.
Desmond Tutu en sy vrou, Leah, en hul kinders, van links: Trevor Thamsanqa, Thandeka Theresa, Nontombi Naomi en Mpho Andrea, Engeland, omstreeks 1964. (c) Mpilo Foundation Archives, met vergunning van Tutu -familie Beeldbron
Op 14 September 1962 het Tutu in Londen aangekom om sy teologiese studie te voltooi. Geld is uit verskillende bronne bekom en hy is deur Kings College in Londen beurse gegee en 'n beurs deur die World Council of Churches (WCC) toegeken. In Londen word hy op die lughawe ontmoet deur die skrywer Nicholas Mosley, 'n reëling wat deur vader Alfred Stubbs, sy voormalige dosent in Johannesburg, gekoördineer is. Deur Mosley ontmoet die Toetoes Martin Kenyon, wat 'n lewenslange vriend van die gesin sou wees.
Londen was 'n opwindende ervaring vir die Tutu -gesin na die versmoring van die lewe onder apartheid. Tutu kon selfs toegee aan sy passie vir krieket. Tutu het ingeskryf by Kings College, aan die Universiteit van Londen, waar hy weer uitgeblink het. Hy studeer aan die Royal Albert -saal waar die koninginmoeder, wat die kanselier van die universiteit was, sy graad toeken.
Sy eerste ervaring met die bediening van 'n blanke gemeente was in Golders Green, Londen, waar hy drie jaar deurgebring het. Daarna is hy na Surrey oorgeplaas om te preek. Vader Stubbs het Tutu aangemoedig om vir 'n nagraadse kursus in te skryf. Hy het 'n opstel oor Islam ingeskryf vir die 'Aartsbiskop se opstelprys' en behoorlik gewen. Hy besluit toe dat dit die onderwerp van sy meestersgraad sou wees. Tutu het so 'n groot invloed op sy gemeentelede gehad dat nadat hy sy meestersgraad in die kunste in 1966 voltooi het, die hele dorp waar hy die priester was, hom afskeid geneem het.
Tutu keer daarna terug na Suid -Afrika en gee onderwys aan die Federal Theological Seminary in Alice in die Oos -Kaap, waar hy een van ses dosente was. Behalwe dat hy dosent was by die kweekskool, is hy ook aangestel as die Anglikaanse kapelaan aan die Universiteit van Fort Hare. Destyds was hy die hoogs gekwalifiseerde Anglikaanse predikant in die land. In 1968, terwyl hy nog klasgee aan die Kweekskool, skryf hy 'n artikel oor die teologie van trekarbeid vir 'n tydskrif genaamd die South African Outlook.
By Alice begin hy werk aan sy doktorsgraad en kombineer sy belangstelling in Islam en die Ou Testament, hoewel hy dit nie voltooi het nie. Terselfdertyd het Tutu sy standpunte teen apartheid bekend gemaak. Toe die studente by die kweekskool protesteer teen rassistiese opvoeding, identifiseer Tutu hul saak.
Hy was bestem om die toekomstige skoolhoof van die kweekskool te wees en sou in 1970 die onderhoof word. Met gemengde gevoelens aanvaar hy egter 'n uitnodiging om dosent te word aan die Universiteit van Botswana, Lesotho en Swaziland, gevestig te Roma in Lesotho. Gedurende hierdie tydperk het "Black Theology" Suid -Afrika bereik en Tutu het hierdie saak met groot entoesiasme ondersteun.
In Augustus 1971 het dr Walter Carson, waarnemende direkteur van die Theological Education Fund (TEF), wat in 1960 begin is om teologiese opvoeding in die ontwikkelende wêreld te verbeter,
het Tutu gevra om op die kortlys geplaas te word vir die pos van mede -direkteur vir Afrika. So het die Tutu -gesin in Januarie 1972 in Engeland aangekom, waar hulle in Suidoos -Londen gaan woon het. Sy werk behels die werk met 'n span internasionale direkteure en die TEF -span. Tutu het byna ses maande lank na derde wêreldlande gereis en was veral opgewonde om in Afrika te kon reis. Terselfdertyd is hy gelisensieer as erekuraat in die St Augustine's Church in Bromley, waar hy weer 'n diep indruk op sy gemeentelede gemaak het.
In 1974 tree Leslie Stradling, die biskop van Johannesburg, af en begin die soektog na sy opvolger begin. Timothy Bavin, wat deurlopend vir Tutu gestem het tydens die keusingsproses, is egter as biskop verkies. Daarna nooi hy Tutu om sy dekaan te word. Tutu keer dus in 1975 terug na Suid -Afrika om die pos te beklee as die eerste Black Anglikaanse dekaan van Johannesburg en die rektor van die St Mary's Cathedral Parish in Johannesburg. Hier het hy radikale veranderinge teweeg gebring, dikwels tot ergernis van sommige van sy Wit gemeentelede.
Op 6 Mei 1976 stuur hy 'n ope brief aan die destydse Eerste Minister, John Vorster, wat hom herinner aan hoe Afrikaners hul vryheid verkry het, en onder meer sy aandag daarop vestig dat swartes nie in die tuislande vryheid kan verkry nie, die gruwels van die paswette en diskriminasie op grond van ras. Hy het versoek dat 'n Nasionale Konvensie van erkende leiers opgeroep word en maniere voorgestel waarop die regering sy opregtheid kan bewys in sy dikwels aangehaalde refrein om vreedsame verandering te wil hê. Drie weke later het die regering geantwoord dat sy motief by die skryf van die brief was om politieke propaganda te versprei.
Op 16 Junie 1976 begin Soweto -studente 'n grootskaalse rebellie teen die dwang om Afrikaans as onderrigtaal sowel as die minderwaardige opvoeding wat hulle moes ondergaan, te aanvaar. Tutu was die vicaris -generaal toe hy nuus ontvang van die polisie -slagting en studente vermoor het. Hy het die dag deurgebring met studente en ouers, en daarna 'n belangrike rol gespeel in die Soweto Ouers -krisiskomitee wat in die nadraai van die moorde ingestel is.
Hierna is Tutu oorgehaal om die posisie van biskop van Lesotho te aanvaar. Na baie konsultasie met sy familie en kerklike kollegas, aanvaar hy dit en op 11 Julie 1976 ondergaan hy sy toewyding. Tydens sy besoek aan plattelandse gemeentes het hy gereeld te perd gereis, soms tot agt uur lank. Terwyl hy in Lesotho was, het hy nie gehuiwer om die onverkose regering van die dag te kritiseer nie. Terselfdertyd het hy 'n Lesotho -onderdaan, Philip Mokuku, versorg om hom op te volg. Dit was ook terwyl hy nog in Lesotho was, dat hy uitgenooi is om die begrafnisrede te lewer by die vryheidsvegter, Steve Biko se begrafnis. Biko is in aanhouding deur die Suid -Afrikaanse Polisie dood.
Na slegs 'n paar maande in sy nuwe pos, is Tutu genooi om die hoofsekretaris van die South African Council of Churches (SACC) te word, wat hy op 1 Maart 1978 aangeneem het. In 1981 word Tutu die rektor van die Sint Augustinuskerk in Orlando West, Soweto, en al in 1982 skryf hy aan die premier van Israel 'n beroep op hom om op te hou met die bombardement van Beiroet, terwyl hy terselfdertyd aan die Palestynse leier Yasser Arafat skryf en 'n groter realisme met betrekking tot die bestaan ​​van Israel uitoefen. Hy het ook aan die Eerste Ministers van Zimbabwe, Lesotho en Swaziland en die presidente van Botswana en Mosambiek geskryf en bedank vir die ontvangs van Suid -Afrikaanse vlugtelinge en 'n beroep op hulle gedoen om geen vlugteling terug te keer na Suid -Afrika nie.
Dit alles het kritiese en woedende reaksies van konserwatiewe Suid -Afrikaanse blankes en soms selfs die gewone media opgelewer, maar Tutu het nooit sy roeping as priester vergeet nie. Terwyl hy by die SACC was, het hy Sheena Duncan, president van die Black Sash, gevra om advieskantore te begin. Hy het ook die Council for Education Opportunities begin om Suid -Afrikaners aan te moedig om oorsee opgevoed te word. Hy het natuurlik ook sy streng kritiek op die regering se beleid van gedwonge verwydering van swartes en die tuislandstelsel onderhou.
In 1983, toe die mense van Mogopa, 'n klein dorpie in die destydse Wes -Transvaal, uit hul voorvaderlande na die geboorteland van Bophuthatswana verwyder sou word, het hy kerkleiers gebel en 'n nagwaak gereël waarop Dr Allan Boesak en ander priesters het deelgeneem.
Soms is Tutu gekritiseer vir die tyd wat hy oorsee reis. Hierdie reise was egter nodig om fondse in te samel vir SACC -projekte. Terwyl hy uitgesproke kritiek op die regering was, was hy ewe grootmoedig om lof te prys of dankbaarheid te betoon toe daar oorwinnings vir die anti -apartheidsbeweging sou kom - byvoorbeeld toe hy die minister van polisie, Louis le Grange, gelukgewens het dat hy politieke gevangenes toegelaat het post -matriekstudies.
In die tagtigerjare het Tutu die toorn van konserwatiewe Blanke Suid -Afrikaners verdien toe hy gesê het dat daar binne die volgende vyf tot tien jaar 'n swart premier sou wees. Hy het ook 'n beroep op ouers gedoen om 'n skoolboikot te ondersteun en die regering gewaarsku dat die onluste van 1976 herhaal sal word as dit betogers aanhou. Tutu het ook die Presidentraad veroordeel waar 'n voorstel vir 'n kieskollege van Blankes, Kleurlinge en Indiërs opgestel sou word. Aan die ander kant, tydens 'n konferensie aan die Universiteit van Witwatersrand in 1985, byeengeroep deur die Soweto Ouers -krisiskomitee, het Tutu gewaarsku teen 'n onopgevoede generasie wat nie oor die nodige vaardighede beskik om poste in 'n post Apartheid Suid -Afrika te beklee nie.
Op 7 Augustus 1980 het biskop Tutu en 'n afvaardiging van kerkleiers en die SACC met premier PW Botha en sy afvaardiging van die kabinet vergader. Dit was 'n historiese vergadering omdat dit die eerste keer was dat 'n swart leier, buite die stelsel, met 'n leier van die Wit regering gesels het. Daar het egter niks van die gesprekke gekom nie, aangesien die regering sy onversetlike standpunt gehandhaaf het.
In 1980 het Tutu ook saam met ander kerkleiers in Johannesburg aan 'n optog deelgeneem en gevra dat John Thorne, 'n kerkminister wat in hegtenis geneem word, vrygelaat word. Die geestelikes is gearresteer ingevolge die oproerige samekomswet en Tutu het sy eerste nag in aanhouding deurgebring. Dit was 'n traumatiese ervaring, wat lei tot doodsdreigemente, bomskrik en verderflike gerugte oor die biskop. Gedurende hierdie tydperk is Tutu konstant deur die regering belaster. Verder het die regering organisasies soos die Christian League geborg, wat geld aanvaar het om SACC -veldtogte te voer en sodoende Tutu se invloed verder te ondermyn.
Desmond Tutu in die tronk. Beeldbron
Tydens sy buitelandse reise het Tutu hom oortuigend uitgespreek teen apartheid, die trekarbeidstelsel en ander sosiale en politieke kwale. In Maart 1980 het die regering Tutu se paspoort teruggetrek. Dit het hom verhinder om oorsee te reis om toekennings wat hom toegeken is, te aanvaar. Hy was byvoorbeeld die eerste persoon wat 'n eredoktorsgraad aan die Universiteit van Ruhr, Wes -Duitsland, verwerf het, maar kon nie reis nie omdat hy 'n paspoort geweier is. Die regering het uiteindelik sy paspoort in Januarie 1981 teruggegee, en hy kon gevolglik baie na Europa en Amerika reis met SACC -sake, en in 1983 het Tutu 'n privaat gehoor by die pous, waar hy die situasie in Suid -Afrika bespreek het.
Pous Johannes Paulus II vergader in 1983 in die Vatikaan met die Anglikaanse aartsbiskop Desmond Tutu, regs in die middel. (Foto CNS/Giancarlo Giuliani, Katolieke persfoto's) Beeldbron
Die regering het die vervolging van Tutu gedurende die 1980's voortgesit. Die SACC is skuins deur die regering daarvan beskuldig dat hy miljoene rande van oorsee ontvang het vir onrus. Om aan te toon dat daar geen waarheid in die eis was nie, het Tutu die regering uitgedaag om die SAKK in 'n oop hof aan te kla, maar die regering het die Eloff -kommissie van ondersoek aangestel om die SAKK te ondersoek. Uiteindelik het die kommissie geen bewyse gevind dat die SACC uit die buiteland gemanipuleer is nie.
In September 1982, na agtien maande sonder 'n paspoort, het Tutu 'n beperkte 'reisdokument' ontvang. Weereens het hy en sy vrou na Amerika gereis. Terselfdertyd het baie mense gesorg vir die terugkeer van Tutu se paspoort, waaronder George Bush, destyds vise -president van die Verenigde State van Amerika. In die Verenigde State kon Tutu Amerikaners opvoed oor Nelson Mandela en Oliver Tambo, waarvan die meeste Amerikaners onkundig was. Terselfdertyd kon hy geld insamel vir talle projekte waarby hy betrokke was. Tydens sy besoek het hy ook die VN se Veiligheidsraad toegespreek oor die situasie in Suid -Afrika.
Tutu was sterk betrokke by die UDF en is in 1983 verkies om sy beskermheer te wees
In 1983 woon hy die bekendstelling by van die National Forum, 'n sambreel van Black Consciousness -groepe en die Pan Africanist Congress (PAC). In Augustus 1983 word hy verkies tot beskermheer van die United Democratic Front (UDF). Tutu se anti-apartheid en gemeenskapsaktivisme is aangevul deur dié van sy vrou, Leah. Sy bepleit die rede vir beter werksomstandighede vir huiswerkers in Suid -Afrika. In 1983 het sy gehelp om die Suid -Afrikaanse Huiswerkersvereniging te stig.
Leah Tutu Beeldbron
Op 18 Oktober 1984, terwyl hy in Amerika was, het Tutu verneem dat hy die Nobelprys vir Vrede ontvang het vir sy poging om 'n einde te maak aan die blanke minderheidsregering in Suid -Afrika, die ontbanning van bevrydingsorganisasies en die vrylating van alle politieke gevangenes. Die werklike toekenning vind plaas op 10 Desember 1984 aan die Universiteit van Oslo, Noorweë. Terwyl Swart Suid -Afrikaners hierdie gesogte toekenning vier, swyg die Regering en wens Tutu nie eens geluk met sy prestasie nie. Daar was gemengde reaksie van die publiek, met sommige wat hom met lof besweer het en dat ander hom verkies om hom te verneder. Op November 1984 het Tutu verneem dat hy as die biskop van Johannesburg verkies is. Terselfdertyd was sy afvalliges, veral Blankes (en 'n paar Swartes, bv. Lennox Sebe, leier van die Ciskei) nie tevrede met sy verkiesing nie. Hy was agtien maande in hierdie pos voordat hy uiteindelik in die pos van biskop van Kaapstad verkies is in 1985. Hy was die eerste swart man wat die pos beklee het.
Tydens 'n ander besoek aan Amerika in 1984 het Tutu en dr Allan Boesak met senator Edward Kennedy vergader en hom genooi om Suid -Afrika te besoek. Kennedy aanvaar die aanbod en in 1985 kom hy op besoek aan Winnie Mandela in Brandfort, Oranje -Vrystaat, waar sy verban word en oornag by die Tutu -gesin in stryd met die Wet op Groepsgebiede. Die besoek was egter in omstredenheid en die Azanian Peoples Organization (AZAPO) het betogings teen die Kennedy -besoek geloods.
Suid -Afrikaanse biskop Desmond Tutu, regs, verwelkom die Amerikaanse senator Edward Kennedy by sy aankoms in Johannesburg, 5 Januarie 1985 Beeld: REUTERS Beeldbron
In Duduza aan die Oos -Rand in 1985 het Tutu, met die hulp van biskoppe, Simeon Nkoane en Kenneth Oram ingegryp om die lewe van 'n swart polisiebeampte te red, wat daarvan beskuldig word dat hy 'n polisiespioen was deur 'n skare wat hom wou teregstel. 'N Paar dae later, by 'n groot begrafnis in KwaThema, Oos -Rand, het Tutu geweld en brutaliteit in alle vorme veroordeel, hetsy deur die regering of deur bruin mense.
In 1985 het die regering 'n noodtoestand opgelê in 36 landdrosdistrikte. Erge beperkings is op 'politieke' begrafnisse geplaas. Tutu het 'n beroep op die minister van polisie gedoen om hierdie regulasies te heroorweeg en verklaar dat hy dit sal trotseer. Tutu het toe 'n telegram aan premier Botha gestuur om 'n dringende vergadering te versoek om die situasie te bespreek. Hy het 'n telefoonoproep ontvang waarin hy in kennis gestel word dat Botha geweier het om hom te sien. Byna 'n jaar later ontmoet hy Botha, maar van hierdie vergadering kom niks.
Tutu het ook 'n vrugtelose ontmoeting gehad met die Britse premier, Margaret Thatcher, wat 'n ondersteuner van die Suid -Afrikaanse regering was en later geweier het om met die Britse minister van buitelandse sake, Geoffrey Howe, te vergader tydens sy besoek aan Suid -Afrika.Die Suid -Afrikaanse pers het wyd berig oor sy geldinsamelingsreis na Amerika in 1986, dikwels buite konteks, veral sy beroep op Westerse regerings om die verbode African National Congress (ANC) te ondersteun, wat destyds 'n riskante ding was.
In Februarie 1986 het Alexandra Township Johannesburg in vlamme opgegaan. Tutu het saam met dominee Beyers Naude, dr Boesak en ander kerkleiers na die Alexandra Township gegaan en gehelp om die situasie daar te ontlont. Hy het daarna na Kaapstad gereis om Botha te sien, maar hy is weer in die steek gelaat. In plaas daarvan ontmoet hy Adriaan Vlok, die adjunkminister van wet, orde en verdediging. Hy het aan die inwoners van Alexandra gerapporteer dat daar nie aan hul vereistes voldoen word nie en dat die regering net gesê het dat hulle hul versoeke sal ondersoek. Die skare was egter nie oortuig nie, en sommige het kwaad geword terwyl sommige jongmense hom gebul het om hom te verlaat.
Op 7 September 1986 word Tutu aangewys as die aartsbiskop van Kaapstad en word hy die eerste Swart persoon wat die Anglikaanse Kerk van die Provinsie Suider -Afrika gelei het. Weereens was daar groot gejuig oor hy as die aartsbiskop gekies is, maar afvalliges was kritiek. In die Goodwood -stadion het meer as 10 000 mense ter ere van die Nagmaal byeengekom. Die verbanne ANC -president Oliver Tambo en 45 staatshoofde het hul gelukwense aan hom gestuur.
'N Jaar na die eerste demokratiese verkiesing wat die einde van die blanke minderheidsregering in 1994 bereik het, is Tutu aangestel as voorsitter van die Waarheids- en Versoeningskommissie (WVK) om die gruweldade van die verlede te hanteer. Tutu tree in 1996 as die aartsbiskop van Kaapstad af om al sy tyd aan die werk van die WVK te wy. Hy is later aangewys as die emeritus -aartsbiskop. In 1997 is Tutu gediagnoseer met prostaatkanker en het 'n suksesvolle behandeling in Amerika ondergaan. Ten spyte van hierdie kwaal, het hy voortgegaan om saam met die kommissie te werk. Daarna word hy beskermheer van die Suid -Afrikaanse Prostaatkankerstigting, wat in 2007 gestig is.
In 1998 is die Desmond Tutu Peace Center (DTPC) saam gestig deur aartsbiskop Desmond Tutu en mev Leah Tutu. Die sentrum speel 'n unieke rol in die bou en gebruik van die erfenis van aartsbiskop Tutu om vrede in die wêreld moontlik te maak.
In 2004 keer Tutu terug na die Verenigde Koninkryk om as besoekende professor by King's College te dien. Hy was ook twee jaar as besoekende professor in teologie aan die Emory University in Atlanta, Georgia, en het baie gereis om geregtigheid na te streef vir waardige doeleindes, binne en buite sy land. In Suid -Afrika was die belangrikste fokus op gesondheid, veral die kwessie van MIV/vigs en tuberkulose. In Januarie 2004 is die Desmond Tutu MIV-stigting formeel gestig onder leiding van professor Robin Wood en medeprofessor Linda-Gail Bekker. Die Stigting het in die vroeë negentigerjare begin as die MIV-navorsingseenheid in die New Somerset-hospitaal en is bekend as een van die eerste openbare klinieke wat anti-retrovirale terapie aan mense met MIV bied.
Meer onlangs het die stigting, ondersteun deur emeritus -aartsbiskop Desmond en Leah Tutu, sy aktiwiteite uitgebrei tot MIV -behandeling, voorkoming en opleiding, sowel as monitering van tuberkulose in die gemeenskappe wat die swaarste getref is.
Tutu praat steeds oor morele en politieke kwessies wat Suid -Afrika en ander lande raak. Ondanks sy jarelange steun aan die ANC, was hy nie bang om die regering en die regerende party te kritiseer toe hy meen dat dit nie by die demokratiese ideale was waarvoor baie mense geveg het nie. Hy het herhaaldelik 'n beroep gedoen op vrede in Zimbabwe en die optrede van die voormalige president van Zimbabwe, Robert Mugabe, vergelyk met dié van die Suid -Afrikaanse apartheidsregime. Hy is ook 'n voorstander van die Palestynse saak en die mense van Oos -Timor. Hy is 'n uitgesproke kritikus van die mishandeling van gevangenes in Guantanamobaai en het hom uitgespreek teen die skending van menseregte in Birma. Terwyl sy nog as 'n gevangene van die staat onder huisarres was, het Tutu gevra dat Aung San Suu Kyi, die voormalige leier van die opposisie van Birma en mede -Nobelpryswenner, vrygelaat word. Nadat Suu Kyi vrygelaat is, was Tutu egter ook nie bang om haar stilte in die openbaar te kritiseer in die lig van geweld teen die Rohingya -mense in Myanmar nie.
In 2007 sluit Tutu aan by die voormalige president Nelson Mandela, die voormalige Amerikaanse president, Jimmy Carter, se afgetrede sekretaris -generaal van die VN, Kofi Annan, en die voormalige Ierse president, Mary Robinson, om The Elders te vorm, 'n privaat inisiatief wat die ervaring van senior wêreldleiers mobiliseer buite die konvensionele diplomatieke proses. Tutu is gekies as voorsitter van die groep. Daarna het Carter en Tutu saam na Darfoer, Gaza en Ciprus gereis in 'n poging om jarelange konflikte op te los. Tutu se historiese prestasies en sy voortgesette pogings om vrede in die wêreld te bevorder, is in 2009 formeel deur die Verenigde State erken, toe president Barack Obama hom aangewys het om die hoogste burgerlike eer van die land, die Presidentsmedalje van Vryheid, te ontvang.
Tutu tree amptelik uit die openbare lewe op 7 Oktober 2010. Hy gaan egter voort met sy betrokkenheid by die Elders and Nobel Laureate Group en sy ondersteuning van die Desmond Tutu Peace Center. Hy het egter sy pos as kanselier van die Universiteit van Wes -Kaapland en as verteenwoordiger in die VN se advieskomitee oor die voorkoming van volksmoord bedank.
In die week voor sy 80ste verjaardag is Tutu in die kollig gewerp. Die geestelike leier van Tibet, die Dalai Lama, wat in 1959 in ballingskap gegaan het nadat hy 'n opstand teen die Chinese heerskappy gelei het, is deur Tutu uitgenooi om die eerste Desmond Tutu International Peace-lesing te lewer tydens die driedaagse viering van Tutu se 80ste verjaardag in Kaapstad. Die Suid -Afrikaanse regering het uitgestel terwyl hy besluit het of hy die Dalai Lama met 'n visum wil uitreik, waarskynlik daarvan bewus dat hulle die risiko loop om hul bondgenote in China te ontstel. Teen 4 Oktober 2011 het die Dalai Lama nog steeds nie 'n visum gekry nie en het hy daarom sy reis gekanselleer en gesê dat hy tog nie na Suid -Afrika sou kom nie, aangesien die Suid -Afrikaanse regering dit 'ongerieflik' gevind het en hy nie wil enige individu of die regering in 'n onhoudbare posisie plaas. Die regering het op sy agtervoet gevang en probeer om sy traagheid te verdedig. Suid-Afrikaners van regoor die sosio-politieke spektrum, godsdienstige leiers, akademici en die burgerlike samelewing, was verenig om die optrede van die regering te veroordeel. In 'n seldsame toorn het Tutu 'n blase aanval op die ANC en president Jacob Zuma geloods en sy woede oor die regering se standpunt ten opsigte van die Dalai Lama uitgewis. Die Dalai Lama is voorheen 'n visum geweier om Suid -Afrika in 2009 te besoek, maar Tutu en die Dalai Lama het nietemin 'n boek saam geskryf.
In meer onlangse jare is Tutu geneig tot gesondheidsprobleme wat verband hou met sy prostaatkanker. Ten spyte van sy swak toestand, word Tutu egter steeds vereer vir sy kennis, sienings en ervaring, veral in versoening. In Julie 2014 verklaar Tutu dat hy van mening is dat 'n persoon die reg moet hê om met waardigheid te sterf, 'n siening wat hy bespreek het op sy 85ste verjaardag in 2016. Hy kritiseer steeds die Suid -Afrikaanse regering oor korrupsieskandale en wat hy sê is die verlies van hul morele kompas.
Sy dogter, Mpho Tutu-van Furth, is in Mei 2016 getroud met haar vroulike vennoot professor Marceline van Furth, wat daartoe gelei het dat hy selfs sterker was as voorheen ter ondersteuning van homoseksuele regte internasionaal en binne die Anglikaanse Kerk. Tutu het nooit opgehou om hom in die openbaar uit te spreek teen wat hy as immoreel beskou nie, hetsy in China, Europa of die Verenigde State. Dit was Tutu wat die gewilde frase, die 'Rainbow Nation', geskep het om die skoonheid van die verskil tussen al die verskillende mense in Suid -Afrika te beskryf. Alhoewel die term se gewildheid deur die jare afgeneem het, is die ideaal van 'n verenigde, harmonieuse Suid -Afrikaanse nasie steeds 'n begeerte.
In 2015, om hul 60ste huweliksherdenking te vier, het Tutu en Leah hul geloftes hernu
Aartsbiskop Desmond Tutu (L) en sy vrou Nomalizo Leah deel 'n glimlag tydens die seremonie Foto: AFP Beeldbron
Na -dood en nalatenskap Bewerk [wysig | wysig bron]
Abstergo -span doen 'n lykskouing op Desmond se lyk
Desmond se liggaam is uiteindelik etlike ure na sy dood deur Abstergo ontdek, en 'n onmiddellike lykskouing is uitgevoer, terwyl verskeie DNS -monsters in die proses onttrek is. Case Fisher, hoof van Abstergo Sample Recovery Unit 3, het opgemerk dat Desmond se liggaam in 'n goeie toestand was, afgesien van 'n erg gebrande arm en gesamentlike bene in die regterhand. 
Na afloop van die lykskouing is Desmond se lyk verwyder, terwyl sy sak en persoonlike items versamel is vir verdere ontleding.  Sy genetiese herinneringe is na die Abstergo -wolk gelaai. 
Binne 'n jaar word Desmond se herinneringe deur Abstergo Entertainment, die multimedia -tak van Abstergo Industries, ontgin vir gebruik in die monster 17 -projek. Baie van sy voorouers se herinneringe is vervolgens deur Abstergo Entertainment se navorsers ondersoek, insluitend die herinneringe aan die skaapboer Bernard Kenway en sy seun Edward - die vader van Haytham en oupa van Ratonhnhaké: ton. 
Data van Desmond se selfoon is ook deur Abstergo Entertainment herwin en op hul bedieners gestoor. Hierdie data bevat foto's van die span en stemnotas wat na sy pa gerig is, en onthul Desmond se gevoelens van spyt oor die verlaat van die plaas en sy aanvaarding van die rol wat hy gekies is om te speel. 
Geskiedenis van Bristow, IN
In 1875 is Bristow as die 3de dorpie in Clark Twp, twee jaar na Adyeville, Siberië die eerste plek. Dit is die grootste dorp in die township, en die naam Bristow is gekies ter ere van Benjamin H. Bristow, sekretaris van die tesourie in die kabinet van Ulysses S. Grant.
Main St. was die hoofweg wat afgelê is, 66 voet breed, wat noord en suid loop. Oak St., 49 voet breed, is parallel daaraan, 'n blok oos, met 'n steeg van 6 voet wat die blokke sny, wat reghoekig deur Water en First Sts gekruis is, elk 23 voet breed.
Vir baie jare na 1841 is Andersonrivier en Middlefork oop gehou vir die navigasie daarvan. Niemand mag hout in die stroom val of 'n belemmering in die weg van die oop vloei daarvan plaas nie. Destyds was water die enigste manier van swaar vervoer en menige bootvrag produkte en hoepelstokke is na die monding van die Andersonrivier by Troy vervoer, en dan af na Baton Rouge en New Orleans. Ten minste twee vlotte per jaar van fyn populier, met 'n paar fyn eikehout, is na Ohio gestuur en in die Mississippi na die suidelike hawens te koop.
Dit is nie toevallig dat Bristow in die vroeë geskiedenis van Clark Township Slabtown genoem is nie. Slabtown, was laag in die omgewing en was gewoonlik baie modderig. Die plate van die plaaslike saagmeule is gebruik om paaie in die straat te maak. Die gebied is dus Slabtown genoem.
VanWinkle is die naam van die vroegste in samewerking met die nedersetting Bristow. Alexander en Phoebe (Miller) VanWinkle, William T. en Emeline VanWinkle, Elisha en Letitia (Jarboe) Weedman was eienaars van die terrein ondervra deur Daniel R. McKim, adjunk -landmeter, onderteken en erken deur hulle op 14 Maart 1875. Die ligging is goed gekies, net noord van die East Fork van Andersonrivier, wat waterkrag gee vir 'n suksesvolle meule.
Elisha S. Weedman het die eerste winkel geopen, die tweede wat deur Thomas J. Dugan gehou word, in verband met die poskantoor, en die eerste posmeester.
Thomas Miles Hotel was 'n aantal jare die tuiste van baie reisigers, behalwe om baie perde en vee op sy groot plaas te hanteer. Die spyskaart, 'n diens van 'n losieshuis, bevat vleis soos takbokke, fisante en ander wilde wild, groente en vrugte in die seisoen, of uit die veerhuis op die heuwel.
Die eerste mediese dokter van Bristow was dr. William Lomax, wat hom in 1881 in Bristow gevestig het, 'n gegradueerde van Indiana Medical College. Dr William Lomax trou met Hettie Dugan, dogter van Thomas en Sarah Jeffers Dugan. Dokter P.T. Coultas het in Bristow geoefen totdat hy na Tell City verhuis het. Dr Mayfield het 'n spesiale gebou laat bou vir die kliniek en hospitaal in Perry County. Dit was die eerste hospitaal in Perry County. Sy ontydige dood het die hospitaal gesluit.
Die groei van die dorp in die eerste vyf-en-twintig jaar het addisionele boupersele vereis, sodat Main St. en Oak St. noordwaarts voortgegaan en Tweede St. aangelê is om dit oor te steek, wat strek van die Baptist Church-perseel tot by die landweg noordoos van Bristow na Adyeville. Hierdie opname is op 19 Oktober 1896 gedoen, hoewel dit eers op 17 Mei 1900 op rekord geplaas is.
Vier jaar later, 22 Julie 1904, het William en Emeline VanWinkle vir rekord ingeskryf, 'n tweede toevoeging wes van die oorspronklike stad, met nege lotte, waardeur VanWinkle St., parallel met Main, lei.
Die trustees van die Baptiste Kerk was William T, en Emeline Van Winkle, William en Eddie Lomax, Jacob en Nancy Ayers, Samuel Asher en John Lanman. Die vroeë intrekkers is begrawe in die Lasher -begraafplaas, later in die begraafplaas op die heuwel bo Bristow.
Op 'n tyd het Bristow Baptiste en Christelike kerke gehad. Die Duitse gesinne het verhuis en die Lutherse Kerk is verkoop aan die Christelike kerk wat die ou Mosby -skoolhuis na Bristow verhuis het en dit opgeknap het.
Die brand wat die Flamion Garage en Beard -huis verwoes het, het ander huise aan die brand gesteek.
Die hoërskool is gesluit en afgebreek. Die stad het eens 'n diensstasie, twee algemene winkels en 'n taverne gehad. Hoofweg 145 gaan deur die stad, die bevolking, wat eens meer as 200 was, is nou minder as 100. Die stad was in 1975 100 jaar oud.
COUNTY COUNTYUSE IN BRISTOW?
By die laaste vergadering van die stadsraad is 'n mosie deur een van die lede gerig om 'n stadsaal te bou. 'N Komitee is aangestel om VanWinkle 's koeiweiding op die hoek van 9th en Mulberry te koop vir die oprigting van 'n stadsaal ter waarde van $ 5,000. Na voltooiing van die gebou sal dit aan die provinsie geskenk word vir 'n hof. Bristow slaap nie. (13 Junie 1896 Cannelton Enquirer)
GROOTLEGMAG VAN DIE REPUBLIEKE REUNIE
Die groot soldate G.A.R. reünie word hier gehou op die 9de, 10de en 11de Augustus. Daar word gratis etes aan die soldate gegee. Dans elke dag en nag. Geniet verversings vir diegene wat wil drink. (26 Julie 1900, Tell City News)
Ver weg in die heuwels en woude van Perry County is 'n klein dorpie wat bestaan ​​uit ietwat minder as 200 inwoners, bekend as Bristow. Die dorpie is amper omring deur heuwels en word na die noorde en suide gesien, wat tot edele hoogtes swel en oor die omliggende land heers.
Elke verandering van die seisoen, elke verandering van die weer, inderdaad elke uur van die dag, veroorsaak 'n mate van verandering in die magiese kleure en vorms van die heuwels, en hulle word deur jagters ver en naby beskou as die Happy Hunting Ground. " 8221 As die weer mooi is en rustig is, is hulle geklee in blou en pers en gedruk, met hul gewaagde buitelyne op die helder aandhemel, maar soms as die res van die landskap wolkloos is, versamel hulle 'n kap grys dampe oor hul kruine, wat in die laaste strale van die ondergaande son sal dit gloei en verlig soos 'n kroon van heerlikheid.
Aan die voet van hierdie sprokiesheuwels kan die ligte rook wat uit die dorp opkom, waarvan die dakke tussen die bome skitter, gesien word. Dit is 'n vlytige klein dorpie uit die oudheid wat gestig is deur 'n paar van die Lomax -familie, wat ongeveer 1823 uit die state van New England hierheen immigreer het, en daar was 'n paar jaar gelede 'n paar huise van die oorspronklike setlaars. ronde houtblaaie met venstergrasvensters en gewelfronte met weerhane.
Die omliggende land van hierdie klein dorpie is baie dig bevolk, hoewel dit bestaan ​​uit drie winkels, 'n smidswinkel, 'n salon, 'n meulmeul en 'n poskantoor. Die fluit van die stoombote en treine word nooit gehoor nie, maar die gelukkige mense kom net so oor die weg met hul werk. Langs die suidelike grens van die dorp is 'n baie klein rivier bekend as die Middle Fork. Oorkant hierdie rivier aan die suidekant is 'n klein dorpie wat deur sommige van die seuns bekend staan ​​as Little Hawesville. Die twee klein dorpies is verbind met 'n hangbrug wat verlede lente keer op keer gekruis is deur liefhebbers wat vriende in klein Hawesville besoek het.
Een vierkant wes van Main St. is daar 'n baie mooi stegie bekend as die Corn Cob Alley, wat verlede jaar verskeie kere deur die seuns van Daisy Avenue gekruis is. Die skoolhuis met uitsig oor die dorpe, waar elke lente 'n normale skool gehou word. Die skrywer van hierdie reëls was verlede jaar onder dié van die getal. " Hoe lief vir my hart dat ek my onderwysers en skoolmaats nie net deur my verbeelding kan sien nie. dit is dokter NA James Jr. (15 Julie 1900, Tell City News)
Mike Cassidy en Leo Basinger het 'n kontrak vir die Bristow Flour Mill aangegaan. Hulle sal 'n groot verandering in die meule maak sodra hulle die leiding neem.
Hulle beoog om sewe stelle rollers in te sit en 'n nuwe ketel te kry. Hulle gee ook kennis dat hulle koring sal koop in lotte met 200-500 skepels elk, en nie minder as 200 skepels elk nie. Hierdie twee jong mans is streng eerlik in alle opsigte en is eenvoudig in die sakewêreld, en ons wens hulle sukses toe. (21 Julie 1900, Tell City News)
Bristow is nog steeds op die planeet en toon 'n behoorlike verbetering hierdie lente. Dr Lomax het 'n smidswinkel opgerig, en dit sal baie gerieflik wees as dit voltooi is, om te sê dat Bristow nog ooit gehad het. Dr Mayfield het die Weedman -eiendom op die suidelike hoek van Main St.
James Hall laat die grondslag lê vir 'n moderne woning op sy eiendom op Oak St. Dit sal onthou word dat hy sy woning meer as 'n jaar gelede deur 'n vuur verloor het. Die handel is buitengewoon goed en ons handelaars betaal goeie pryse vir produkte, boere is besig om voor te berei vir gewasse en almal geniet goeie gesondheid. (10 April 1909 Troy Times)
Bristow gaan 'n nuwe hoërskoolgebou hê. Die planne en spesifikasies word gemaak en die werk begin op 1 September. Die gebou sal ses kamers bevat. Superintendent Tim Mullen verwag om hierdie jaar die skool te laat sertifiseer. Hierdie jaar word die eerste, tweede en derde jaar gewerk.
Cleveland Bailey van Bristow, en mej Helen Biddle van Winona, Illinois, is verantwoordelik vir die hoërskoolwerk. Mnr. Bailey het verskeie jare in hierdie land geleer.Hy het verlede jaar beheer oor die hoërskool gehad. Juffrou Biddle word sterk aanbeveel deur die gewese superintendent Logan Esarey, tans dekaan van Winona College, en president Jonathan Rigdon en ander lede van die Winona-fakulteit.
Professor E.S. Christian, superintendent van Lawrence County -skole, skryf dat Perry County gelukkig is om so 'n effektiewe en doeltreffende onderwyser te verseker. Die skool open 10 Oktober. 'N Groot bywoning word verwag. (20 Augustus 1910 Tell City News)
Die ou motorhuis op hierdie plek word vinnig verskeur om plek te maak vir die nuwe struktuur, wat binnekort deur Phillips Bros. opgerig sal word (5 September 1924 Tell City News)
Niemand het die gelukkige nommer op die radio gehad vir die sak suiker wat Saterdagaand in die Lehmkuhler -winkel by Bristow uitgeloot is nie. (25 Julie 1924 Tell City News)
Bristow het verlede week vier nagte 'n staats -evangelis en 'n sendeling by die Missionary Baptist Church gehad. Hulle het lesings gegee en geïllustreer met prente. Hulle was goeie sprekers en het 'n groot skare.
Saterdagaand het die Evansville -evangelis gepraat toe vyf gewapende KKK -manne opgeruk het en toestemming gevra het om te praat en $ 11,50 aan die minister gegee het. Die geld sal vir sendingwerk aangewend word en word baie waardeer. (31 Julie 1924 Tell City News)
Die groot radiostel wat by die Lehmkuhler -winkel geïnstalleer moet word, het nog nie opgedaag nie, maar word daagliks verwag. Hulle het baie hulp gekry om hul pos na die huis te vervoer en dan vinnige pakkies af te laai. Hulle hoop dat die komende Vrydagaand vir die nuwe ondersteuners wat tuis bly van die basketbalwedstryd in Bristow-Tell City, opdaag vir die radio. (30 Januarie 1925 Tell City News)
'N Telefoonbord is in Bristow geïnstalleer en ons wonderlike isolasie van die res van die wêreld is binnekort iets van die verlede. (15 Maart 1925 Cannelton -telefoon)
Die Bristow Meelmeul is die mees vlytige onderneming in die stad, wat van vroegoggend tot laat in die nag werk. Hulle het onlangs 'n groot hysbak gebou om die koring van die boer te akkommodeer, en koop nou die koring- en maalmeel waaraan hulle bestellings uit verskillende dele van die land ontvang het. (27 Junie 1926, Cannelton -telefoon)
Die Bristow -meelmolen, wat in besit is van Fred Smith en Jake Epple, is verlede Saterdag heeltemal deur 'n brand verwoes. Die brand het by die uitlaatpyp van 'n gasreeks begin en vinnig deur die hele gebou en na twee aangrensende pakhuise versprei. Die verlies word geraam op tussen $ 15000 en $ 20,000.
Daar word gesê dat ongeveer $ 12,000 versekering op die eiendom gedek is. Dit het 'n rukkie gelyk asof die hele stad verwoes sou word, maar die heroïese werk van die hele gemeenskap het alles behalwe die meule en die aangrensende pakhuise gered.
Die winkel, wat deur Radie Roach besit word, was in groot gevaar totdat die brand onder beheer gebring is. Alle strukture is gebou soos dit is, en die hele dorpie was in 'n dreigende gevaar, want die stadsmense het 'n emmerbrigade gevorm en ure lank die brand bestry.
'N Oproep om hulp is gerig aan die brandweer van Tell City en die CCC -kampe van Tell City en Ferdinand. Almal het die klein dorpie te hulp gesnel, maar as gevolg van die ysige paaie was die brand amper uit voordat hulle opdaag. Die meul staan ​​op die rivieroewer en 'n emmerbrigade is gevorm deur emmers vol ysige water teen die heuwel na die vuur. Inwoners van die stad het emmers, bakke, skottelgoed en alle ander beskikbare toebehore ingerig. Dit was eers na 'n vier vir geveg dat die vuur onder beheer gebring is.
Volgens die eienaars is ongeveer 4000 skepe koring, meel, hardeware en voer vernietig. Die eienaars hoop om die meul te herbou. Bristow is een van die kleiner gemeenskappe wat nie soos ander klein dorpies gely het nie, die verlies van byna alle sake deur die koms van goeie paaie na die groter stede. Dit het ook nie 'n groot verlies aan bevolking gely nie. Veral die Bristow -meule het die afgelope paar jaar goeie sake gedoen. (3 Januarie 1938, Cannelton -telefoon)
KERKE SKOLE BESIGHEDE & amp PROMINENTE BURGERS
R.B. Kerk: Primitiewe Baptiste Kerk Sendingkerk:
Hoërskool Bristow: Kitterman School:
Little Hawesville: M.W.A. Lodge: Moderne Woodman Hall: Royal Neighbors Club:
Bristow Voermeule: W.F. Dixon 's Store: Miles Hotel Sprinkle 's Store: Roach 's Store: Flamion 's Garage:
Ds L.N. VanWinkle Ds James Arnold Ds L.S. Sanders Ds Doudle Ds Harvey Chestine Ds William Lanman Ds L.C. Kendall eerwaarde S.L. Roberts ds Askins
Dr Porter J. Coultas Dr Deering Dr LaMar Dr Schriefer Dr Claude Lomax Dr S.L. Epple Dr A.L., Mayfield Dr William M. Cassidy Dr. G.S. Pettit
Professor Cleveland A. Bailey Professor Lee Mullen Professor John Lasher Professor Mike Cassidy Professor Albert VanWinkle Onderwyser Arthur Pierrard Onderwyser Minnie Lanman Onderwyser Bessie Bradshaw Onderwyser Eva Mullen
Burgemeester Bill Hilt, konstabel Elmer Carr Anna Mills, telefoonoperateur
Bessie, Charles, DF, DP, Daniel E., Emma, ​​FD, Frankryk, Francis, George, Glen, Gusta, Harold, Henry, Hiram, JW, James, John W., John, Lafe, Lillian, Lou Anne, Norman , Radie, Riley, Ruthie, Roy, Seth, Stella Aders
Desmond Bristow - Geskiedenis
Creek County, geleë in die ooste van Sentraal-Oklahoma, grens aan die Pawnee County in die noorde, die provinsies Tulsa en Okmulgee in die ooste, Okfuskee County in die suide en die provinsies Lincoln en Payne in die weste. Moman Pruiett, spesiale afgevaardigde van die 1906 Oklahoma Constitutional Convention, wou die graafskap Moman noem, ter ere van sy ma. Toe die graafskap egter in 1907 tot stand gekom het, is dit vernoem na die Creek -stam. Die graafskap, wat voorheen deel was van die Creek Nation, Indian Territory, lê in die fisiografiese gebied van Sandstone Hills. Met 'n oppervlakte van 969,77 vierkante kilometer grond en water, word die graafskap gedreineer deur die Cimarronrivier, sytakke van die Arkansasrivier en die Deep Fork en die Little Deep Fork van die Noord -Kanadese rivier.
Die voorgeskiedenis van die gebied is min deur argeoloë ondersoek. In die veertiger- en vyftigerjare het hulle die gebied onder die loep geneem toe die voorgestelde reservoirbou dreig om dit te oorstroom. Volgens 'n argeologiese opname wat in 1983 gepubliseer is, het Creek County 142 bekende terreine, maar slegs een is getoets of opgegrawe. Webwerwe dui besetting aan tydens die kulturele tydperke van die Argaïese, Woodland en Plains Village.
Ontdekkers het die gebied deurkruis nadat dit in 1803 deel geword het van die Louisiana -aankoop. In die vroeë 1800's het Thomas James, Thomas Nuttall en Washington Irving deurgedring en hul indrukke van die streek geskryf. In 1825 het die Osage die gebied waar die Creek en ander stamme gevestig sou word, aan die Verenigde State afgestaan ​​nadat hulle uit die suidooste van die Verenigde State verwyder is. Na die bekragtiging van die Verdrag van Washington van 1826, begin die Creek met hul migrasie van Georgië en Alabama na die Indiese gebied, tussen die Arkansas en die Kanadese riviere. Voor die Burgeroorlog (1861–65) het die Creek beeste, katoen en bestaansgewasse met Afro -Amerikaanse slawe -arbeid grootgemaak.
Tydens die Burgeroorlog het 'n terrein genaamd die Groot Pond (ongeveer tien kilometer suidoos van die huidige Depew) gedien as 'n kampplek vir die volgelinge van Opothleyahola. Nuttall het hierdie gebied in sy boek genoem A Journal of Travels into the Arkansas Territory, gedurende die jaar 1819. Gedurende die oorlog het 'n handelspos, bekend as Sell's Store, 'n tydelike hoofkwartier vir die Konfederale kolonel Douglas H. Cooper verskaf. Omdat die weermag en burgerlikes die gewasse en vee gedemineer het, het die Creek gewerk om hul huise en lewensbestaan ​​na die oorlog te herbou. Om ekonomiese redes het hulle weidingsgrond aan Texas -veehouers verhuur. Die Jesse Allen-boerdery, naby Bristow, was verteenwoordigend van 'n middelgrootte boerdery. Allen, 'n Ute, het sy boerdery in die laat 1860's begin. Namate sy welvaart toeneem, het hy bygevoeg tot sy houthuis met twee kamers, omstreeks 1904 en 1911. Hy het sy eie kudde sowel as vee wat deur Texans besit word, versorg.
In 1907 het statehood Creek County 18,365 inwoners gehad, en Sapulpa is aangewys as die setel van die land. Op 12 Augustus 1908 is 'n verkiesing gehou om die regeringskantore permanent op te spoor. 'N Bitter stryd het tussen Bristow en Sapulpa ontstaan ​​tot 1 Augustus 1913, toe die hooggeregshof in Oklahoma in die guns van Sapulpa beslis het. Die huidige hofgebou, voltooi in 1914, is gelys in die National Register of Historic Places (NR 85000679).
Die ekonomie van Creek County is hoofsaaklik gebaseer op landbou, veeteelt en die olie- en gasbedryf. Die belangrikste gewasse het katoen, koring, mielies en hawer ingesluit. In 1907 het 23 419 hektaar 9 833 bale katoen geproduseer. In 1912 is 22 500 bale gegrild, vergeleke met 18 010 in 1928–29. Katoenproduksie het steeds gedaal, en teen 1963 is slegs 450 hektaar in katoen geplant. In 1907 het 37,631 hektaar 484,978 skepe mielies opgelewer, vergeleke met 1 500 hektaar wat 19 300 skepels in 1963 produseer. Die aantal hektaar wat in koring geplant is, het egter toegeneem van 275 in 1907 tot 1 500 in 1963. Teen 2001 het 5 500 hektaar koring 57 000 skepels teruggegee. In 1930 het Creek County 3 555 plase gehad, waarvan 364 323 hektaar groot was. Teen die begin van die een en twintigste eeu het Creek County 1475 plase gehad, wat 351,400 hektaar beslaan. Met die ontwikkeling van die Glenn Pool Field na 1905, het die oplewingstede van Mounds en Kiefer ontstaan. Ander dorpe met olieboom, soos Oilton, Drumright en Shamrock, ontwikkel na die opening van die Cushing-Drumright Field in 1912. Met welvaart in die omgewing vestig Siries-Libanese entrepreneurs hulle in Drumright en Oilton en stig droë goedere en kruidenierswinkels.
Benewens die landbou- en petroleumhandel, het vervaardiging ook tot die land se ekonomie bygedra. Plaaslike natuurlike hulpbronne soos klei het gelei tot die vestiging van baksteen- en teëlplante sowel as Frankoma Pottery. Die beskikbaarheid van glas sand en bekostigbare gas vir brandstof naby Sapulpa het die ontstaan ​​van glasfabrieke tot gevolg gehad. Teen 1918 was die Bartlett-Collins Glass Manufacturing Company, die Liberty Glass Company, die Schram Glass Company en die Sunflower Glass Company in bedryf. Deur die jare werk matrasfabrieke in Oilton en Bristow. Ander vervaardigingsondernemings in Bristow sluit in die Glassmarc Corporation (vervaardiger van veselglasbote en ander items), Artemis Incorporated (vervaardiger van vroueklere) en die fabriek van die U.S. Carpet Company.
Opvoedkundige instellings is lankal belangrik. Een van die vroegste fasiliteite in die huidige Creek County was die koshuis Euchee, wat in 1894 naby Sapulpa gebou is, vir Amerikaanse Indiese kinders. In 1918 dien C. L. Garber as sy superintendent. In 1909 kies die kiesers van die provinsie Mounds as die plek vir die Creek County High School, wat tot 1913 in werking was. Die Central Technology Center in Drumright is in 1970 geopen.
Amerikaanse Indiane en vroeë ontdekkingsreisigers het die waterweë en roetes gebruik. In 1835 ontwikkel kapt. J. L. Dawson 'n pad wat bekend staan ​​as Dawsonweg, wat 'n Osage -jagroete volg. In 1886 het die Atlantic and Pacific Railroad (later die St. Louis en San Francisco Railway) 'n lyn van Red Fork na Sapulpa gebou. Twaalf jaar later verbind die St. Louis en Oklahoma City Railroad Sapulpa met Oklahoma City, en die dorpe Bristow, Depew en Kellyville het langs die lyn ontstaan. In die vroeë twintigste eeu het ander spoorweë die olieboom-dorpe Drumright, Kiefer, Mounds, Shamrock, Slick en Oilton met buitemarkte verbind. Die Tulsa-Sapulpa Union Railway, 'n interbuurt, het tot 1960 in bedryf bly. 'N Interbuurt verbind heuwels met Tulsa. Aan die begin van die een-en-twintigste eeu het motoriste Interstate 44, Historic Route 66, Alternate U.S. Highway 75 en State Highways 16, 33, 48, 51, 53, 56 en 66 gebruik.
Creek County het 'n bevolking van 26,223 in 1910. As gevolg van die olie -oplewing het die getalle in 1920 tot 62,480 gestyg en effens toegeneem tot 64,115 in 1930. Gedurende die volgende drie dekades het die bevolking afgeneem van 55,503 in 1940 tot 43,143 in 1950 tot 40,495 in 1960 Die sensus het 45.532 inwoners in 1970, 59.016 in 1980 en 60.915 in 1990 gerapporteer. Aan die begin van die een-en-twintigste eeu het Creek County 'n bevolking van 67.367 gehad. In 2010 was die 69,967 inwoners 79,7 persent wit, 10,0 persent Amerikaanse Indiërs, 2,2 persent Afro -Amerikaners en 0,3 persent Asiërs. Spaanse etnisiteit is 3,1 persent. In 2010 bly Bristow, Depew, Drumright, Kellyville, Kiefer, Lawrence Creek, Mannford, Mounds, Oilton, Sapulpa, Shamrock en Slick ingelyf.
Creek County bied 'n aantal kulturele geriewe. Keystone- en Heyburn -mere bied ontspanningsgeleenthede. Besoekers en burgers het deelgeneem aan 'n verskeidenheid feeste, soos die St. Patrick's Day -parade in Shamrock, die Striped Bass Festival by Lake Keystone naby Mannford en Oil Patch Days in Drumright. 'N Aantal plekke is in die National Register of Historic Places gelys. Die meeste was in Bristow, Drumright en Sapulpa geleë. Die Bristow Presbyterian Church (NR 79001992) was een van die vier nasionale terreine in Bristow. Drumright het nege webwerwe gehad. Benewens die hof en die historiese distrik van die middestad, het Sapulpa die Berryhill -gebou (NR 99001423), die John Frank -huis (NR 02000221), die McClung -huis (NR 80003262) en brug nommer 18 by Rock Creek (NR 95000031). .
Profiele van Amerika, Vol. 2 (2de uitg. Millerton, N.Y .: Gray House Publishing, 2003).
Gebruikers stem in om nie hierdie materiaal af te laai, te kopieer, aan te pas, te verkoop, te verhuur, te huur, te herdruk of andersins te versprei nie, of om na hierdie materiaal op 'n ander webwerf te skakel, sonder toestemming van die Oklahoma Historical Society. Individuele gebruikers moet bepaal of hul gebruik van die materiaal onder die Amerikaanse kopieregwetgewing & quotFair Use & quot -riglyne val en nie inbreuk maak op die eiendomsreg van die Oklahoma Historical Society as die wettige kopiereghouer van Die ensiklopedie van die geskiedenis van Oklahoma en gedeeltelik of geheel.
Linda D. Wilson, & ldquoCreek County, & rdquo Die ensiklopedie van die geskiedenis en kultuur van Oklahoma, https://www.okhistory.org/publications/enc/entry.php?entry=CR008.
Kyk die video: Desmond and Porkpie succumb to nostalgia. Desmonds S2 Ep7. Dead Parrot (Oktober 2021).