Ek het gister my eerste Afrikaanse hygroman gelees. Dit was ‘n ondervinding wat ek eenvoudig móé oorvertel. Hoekom? Want ek het nie geweet Afrikaans is só nie.
Só lees ek, nou al amper ses maande later, nog steeds Afrikaans en ek geniet dit. Ons het oulike skrywers. Vrydag was ek net vinnig by die biblioteek en het ‘n handvol boeke gegryp sonder om eers die agterblad opsomming te lees, en dis hoe ek op ‘n stil Sondagmiddag met ‘n hyroman op my bed beland het. Ai tog, Mills & Boon, sug ek, en dit dan nog boonop in Afrikaans ook.
Hierdie Afrikaanse hygroman begin egter met ‘n eksplisiete, hoewel ietwat meganiese sekstoneel op bladsy een van hoofstuk een. Ek snak hoorbaar na my asem. Never! Bo-aan bladsy drie vertel sy vir hom sy is swanger, onderaan bladsy drie vertel hy vir haar hy is ‘n getroude man. Die res van die hoofstuk word toegewy aan die reaksie van die beeldskone (natuurlik) heldin van die verhaal se verslae hartseer. Ek kreun van teleurstelling.
Op bladsy een van hoofstuk twee ontvang sy besoek van die held wat haar gaan oorrompel. Hoe weet ek dit? Maklik. Hy is ‘n lang donker man met broeiende swart oë en ‘n somber houding. Hulle verhouding begin op ‘n krapperige noot, maar selfs in haar smart is haar lyf bewus van die aantrekkingskrag wat hy uitstraal. Dis hoe ek dit weet. Beeldskone heldin, smart en lyding, aantreklike man met magnetiese (lees oorheersende) persoonlikheid, misverstande en ‘n krapperigheid met die ondertoon van smeulende seksualiteit – ready, set go!
Dis net, hierdie held is ‘n Predikant. “Aaargh!” gil ek. Presies hoe droog gaan dit wees?
“Seks,” sê ek.
“In Afrikaans,” verduidelik ek.
“Ek lees ‘n Afrkaanse liefdesroman,” probeer ek weer.
Ek lees verder en besef gou dat die hygroman baie goed geskryf is. Die taal verstom my effens; nie die Afrikaans nie, maar die kruie wat bygevoeg word. Dit skok my effens want in my Mills & Boon dae was dit nie algemene taalgebruik nie. In daardie dae het die ou tannies met hulle swart penne elke woord wat nie aan kuisheidstandaarde voldoen het nie, doodgetrek in al die boeke voordat hulle dit op die biblioteekrakke beskikbaar gestel het.
In die voorlaaste hoofstuk breek daai brander, sommer net so, sonder waarskuwing. “Whaaa!” gil ek. Dis te vroeg! Daar is nog te veel berou wat uitgespel moet word, vergifnis moet nog geskenk word, die ring moet aan die vinger gesit word voordat daai brander breek en nou is alles reeds sopnat … En hy is ‘n Predikant! Ek is skoon in ‘n nuwe bloedgroep in geskok.