Geskryf deur Cailean Darkwater
Ek dink jy kan dit aan my nuuskierige aard toeskryf, maar ek kan nie 'n geheim uitstaan ​​nie. Die vinnigste manier om my te irriteer, is om te sê: 'Ek het 'n geheim, maar ek kan jou nie vertel nie.' Dit maak my regtig goed! Miskien, as ek daardie impuls kon beheer, sou hierdie verhaal nooit gebeur het nie. Miskien moet ek in die toekoms minder nuuskierig wees. Kan wees...
Dit het alles begin toe ek deur die heuwels loop. As gevolg van my uitstekende navigasievaardighede het ek daarin geslaag om 'n klein detail in die terrein te misskat. Soos 'n berg. O ja, hierdie reis het op die oomblik 'n goeie idee gesien.
In die omliggende heuwels van my ou stad bly nog steeds echo's van die ou koloniale tye. Manors en selfs klein hou volop in die hooglande, nie toeriste-aantreklikhede nie, maar steeds edele familie-boedels. Om een ​​van hierdie grys en verbode geboue te sien, was nog altyd 'n droom van my, en toe ek die reuse-ysterhek wyd gesien het, 'n lang wit toring in die verte, kan jy my versoeking verstaan.
Ek het gewonder of inskrywing as oortreding beskou sou word. Onbewustelik het ek alreeds deur die beukende portaal gewandel, ek het my nie bekommerd oor enige wette van die land gehad nie. Tot die hel met die reëls; As ek later gevra het, kon ek altyd reageer. "Hey, jou hek was oop."
Ek is gewoonlik baie versigtig, maar soms kry ek die impuls om iets regtig roekeloos te doen. Ek dink almal het 'n baie teenstrydige element in hul natuur, 'n teenkant teen die alledaagse.
Roekelose. Soos wat ek nou gedoen het. Ek verwag halfbewuste, woedende sekuriteitshonde om my te slaan en my te verskeur. Maar my gedeelte was ongestoord. Bietjie teleurgesteld dat my optrede onopgemerk was, ek het na die wit toring gegaan wat die knoll gekrul het.
Weet iemand onsigbaar? As ons skielik uit die lewe verwyder word, sou die wêreld opmerk? Weet iemand die individu in die skare? Miskien is dit 'n kwessie van perspektief. Wanneer 'n mier sterf, lyk niemand omgee nie, maar in miergemeenskap kan die mier erg gemis word. Miskien het daardie mier vriende wat hulle nou mis, en herinner aan dinge wat hulle saam gedoen het. Wie kan sê? Miskien produseer miere net 'n bietjie te veel persoonlikheid!
Die son het uiteindelik deur die wolk gegaan en die wei het verlig en my skerp herinner dat dit lente was. Dit was 'n winterse dag, 'n bewolkte lug vol donkere harbingers. My geklede klere was getuig van die woede van die storm. Nou ... die son het op die wit toring afgekom - 'n skitterende, stralende spiraal is uit die donker, strawwe struktuur gebore.
Op daardie oomblik het ek gevoel ek was in die teenwoordigheid van die lot. Daar was iets spesiaals gebeur ... Ek het gevoel dat hierdie visie myne en myne alleen was. Omdat ek in my hart weet dat ek die regte ding gedoen het, het ek my treë geskep na daardie blink woning. Die swart eende deur het met my klop reverberated, 'n straf van straf.
Ek het gespring, ek het my besluit betreur. Dis vreemd hoe mens so seker kan wees een minuut, en so onseker die volgende. Die bloei van daardie deur het my wakker gemaak van 'n aangename dagdroom, wat skielik die koue realiteit weer in skerp fokus bring. Wat die hel het ek gedoen?
Toe maak die deur oop en my hart spring. 'N Gloriery meisie staan ​​in die deuropening, haar verstand; kinderlik en nuuskierig. Die gesig van suiwerheid en onskuld het helderder geword as haar ivoor toring.
(Later terugkyk, kon ek ontleed waarom sy so lekker was. Haar goedheid het haar eienskappe verswelg, 'n hemelse gloed wat haar mooi bo die aardse ken gemaak het.)
Serenely het sy haarself as Ariadne aangebied. Charmed, ek het haar vriendelik begroet en gewag om haar te vra waarom ek oortree het. In plaas daarvan het sy my uitgenooi na die omtrek van haar toring. My vrese het my verlaat - ek is nie meer bekommerd oor die logika van die situasie nie. Ek het dit net laat dra.
In haar toring stap ek terug in die tyd. Die toring se meubels was Victoriaanse natuur, alles in uitstekende toestand, 'n baie ingewikkelde stuk lewe in die 1800's. Ek was nog altyd op die Victoriaanse manier van stil, so ek het 'n groot gevulde leunstoel gekies om my in te betaal. Ariadne het teenoor my gesit, net 'n klein tafel wat ons skei.
Sy het begin om met my te praat oor 'n verskeidenheid vakke, maar dit was duidelik dat hoewel sy in gesprek opgelei het, min praktiese ervaring gehad het. Sy het gesukkel om kennis van die buitewêreld te honger. Dit blyk dat Ariadne nog nooit haar ivoor toring verlaat het nie.
Dit was duidelik deur haar antwoorde, aangesien ek die mees basiese konsepte van die lewe moes verduidelik. As gevolg van min kontak met die mense, het Ariadne uit boeke gelig.
Die enigste ander persoon op die eiendom woon in 'n klein kliphuisie nader aan die hek. Ariadne het van Jeremia, die grondboer, met warmte en ooglopende genegenheid gepraat. Hy het haar feitlik grootgemaak toe sy 'n kind was, met haar gepraat en haar genoeg geleer om die kennis van die toring in die toring te lees.
'N Ware skat dit was! Sy het haar versameling met totale beskeidenheid vertoon. Daar was tekste oor kuns, beginsels van denke, vroeë wetenskap en letterkunde se fabels. In teenstelling met my, het ek geweet dat sy al die klassieke wat ek gekoop het, gelees het, maar nooit rondgekom het om te lees nie. Ek dink ek was vasgevang in die drukte, te besig om hierdie literêre juwele te waardeer en te waardeer. Maar Ariadne, in haar ivoor toring, het die vrede en rus gehad om duidelik die stemgerigte boodskappe van die lang-dooie skrywers te hoor, sonder die inmenging wat ons die lewe noem en die onsterflike stemme verberg.
Dis wanneer dit my tref. Dit was 'n persoon wat nooit geteister word deur die wisselvallighede van die lewe nie, 'n individu wat in 'n stabiele, omgee en gemaklike omgewing vir haar hele bestaan ​​opgewek is. Hierdie lieflike meisie was so na aan perfek soos 'n mens ooit kon kom.
Ek het gevoel ek was in die teenwoordigheid van 'n engel; 'n wonderlike, pragtige, maar delikate engel. En ek het gewonder of Ariadne simpatie vir die pyn van ander kon voel, sonder om te weet dat sy self moes ly. Hoe verduidelik jy kleure aan die blinde? Waarmee kan jy dit sonder ware ervaring verhoud?
Ek het haar daarna gereeld besoek. Sy het my 'n sleutel gegee aan die buitenste hek, met 'n uitnodiging om enige tyd te besoek. Ariadne was natuurlik so eensaam, so honger vir menslike kontak. Ek het 'n weeklikse ritueel van haar besoek en haar 'n noukeurig gekeurde en pragtige fasade van die wêreld buite gegee. Sy het blykbaar versterking gekry vir haar mooi versierde illusie - my verbintenis tot eerlikheid was dat ek net die waarheid gebring het, maar nie alles nie. Ek het die paar gelukkige eindes gebring, nie die negevoudige meerderheid waar die eindes nie so gelukkig was nie. Groter skrape alhoewel hulle was, ek het die beste gebring wat my wêreld te bied gehad het.
Toe ... ek het geweet dat dit eendag sou eindig. Dit is raar hoe 'n klein detail wat so betekenisloos lyk, so onbeduidend, so 'n ontstellende effek kan hê.
Ek het my sak agter gelaat.
Die stelling lyk so onskuldig, sit daar op die bladsy. Maar soos ek sal onthul, was die impak daarvan verpletterend ....
Trane. Vloei van daardie soet eienskappe, messe wat diep in my hart dring. Dit het my pyn gevoel om haar pyn te ervaar. In 'n gemartelde, verstopte stem, so 'n tragiese bespotting van haar engelagtige toon, het Ariadne my gevra of dit waar was.
Sy lig die koerant uit my sak. Dit was 'n relatief normale voorbeeld van 'n koerant - af en toe moord, ongelukke, oorlogsverslae en honger kinders.
Met onwilligheid het ek die koerant se verhale geverifieer. Ek het gevoel soos 'n ouer wat aan hul kind verduidelik waarom hul troeteldier nie meer met hulle kan speel nie. Ek was ook nie in die beste gemoedstoestand nie. Ek het gevoel soos 'n monster; dat ek so 'n pyn in haar ontketen het, al is dit onbewus.
Ek het dit suiwer onskuldig aan die wêreld se weë gesê. Ek het aan Ariadne kennis gegee van dood, pyn en haat - al hierdie dinge wat ons elke dag hanteer. Dit het so vinnig gekom - ek het haar vertel van my pyn, my mislukte hoop, my onbeantwoorde liefde. Ek kon dit net nie help nie, net 'n vrylating van alles wat my siel weeg.
Toe ek klaar was, het Ariadne net na my gekyk, haar oë vol liefde. Selfs al was sy bekommerd oor hierdie verskriklike pyn, het pyn wat ek op haar toegepas het, haarself kon bring om haar kwaadspeler te versorg.
Die eenvoudige skoonheid van die daad het my tot trane gebring.
Ariadne het my skouer saggies gestroop en my eie pyn het verdwyn, verduister deur haar ergernis. Met liefde in haar oë het Ariadne my 'n ligte glimlag gegee; 'n dapper, hartseer, klein glimlag.
Niks sal my voorberei vir wat daarna gebeur het nie. Sy het binne oomblikke verouder, haar pynlike eienskappe het eeue lank in minute verdwyn. Dit het gelyk of die wind waai en Ariadne gebreek het - weggevlek, stuk vir stuk, en sy was weg. Al wat oorgebly het, was haar leë klere en grys stof op die briesie wat reeds dood was.
Skok. Ek het in verwarring en angs op my knieë geval. Ariadne was weg. Vir ewig. As ek na die stof kyk wat die oorblyfsels van Ariadne was, wat in haar wit rok gesny was, kon ek niks anders as huil nie.
Zombie-agtige, ek het my weg van die ivoor toring. Selfs as die storm gebreek het, het ek gebreek en hulpeloos gevoel. Alhoewel ek hom nooit ontmoet het nie, het ek besluit om Jeremia in te lig oor die toestand van sy minnares.
Natuurlik is Jeremia verwoes en het ek die fokus van sy ire geword. Hy het verduidelik dat Ariadne uit die geboorte opgewek is sonder kennis van die dood; Sedert sy onkundig van die dood was, was sy immuun vir sy vreesaanval.
Sy was al meer as honderd jaar in 'n toestand van ontluikende vrouens.
Haar ouers, lankal dood, wou haar van die lewe van die lewe bewaar; hulle wou hê sy moet werklik tydloos wees. Ooit onveranderlik, ooit mooi, ooit volmaak. Hy het verder gepraat van sy bloedlyn, wat hul eienskappe verander het om te lyk soos die eerste Jeremia - toe Ariadne grootgeword het. Hy was van 'n ouderdom soortgelyk aan myself, nie die grizzled 60-jarige wat hy gelyk het nie. Sy ware ouderdom het nou gewys, sy pyn, sy toorn, sy hartseer. Ek het die vernietiging van sy familie se nalatenskap aan Ariadne veroorsaak - ek het die konsep van die dood aan haar geopenbaar en dit het die bleek ruiter geroep om haar te eis.
Ek is seker dat Jeremia met die wens vir vergelding aan my verbrand het, maar die oomblik het sy hartseer sy woede uitgewis. Ek het al genoeg skade gedoen - ek het hom tot sy hartseer gelaat.
Laat ek jou vertel, ek het heeltemal waardeloos gevoel. Deur so 'n klein fout het ek soveel skade veroorsaak; Ek het iets vernietig wat waarlik ewig sou gewees het.
Soos die son deur die storm deurdring het, het ek 'n epifanie getref:
Die ware skoonheid van Ariadne is aan die einde van haar lewe geopenbaar. Omdat sy geweet het dat die wêreld fundamenteel onaangenaam was, kon sy nog vir ander sorg. Sy kan haar pyn ignoreer en steeds daarin slaag om lief te hê. Dat ons mekaar kan liefhê in hierdie wrede bespotting van die bestaan, is werklik wonderbaarlik. 'N Wonder wat ons almal in staat is.
Ons waardeer meer skoonheid wanneer ons weet dat dit eendag gaan weg wees. Die roos, terwyl mooi, sal wil, sal die plant sterf. Terwyl die roos blomme, ons is lief vir sy skoonheid, want dit sal nie vir ewig duur nie. Die metafoor vir menslike bestaan. Ons groei, ons bloei en dan sterf ons. Ons is almal kosbaarder vir mekaar, want ons weet dit sal alles een dag eindig.
Ek spyt my optrede nie. Ek het gedoen wat ek gedink het was reg. Ek mag die heelal versteur het, maar so is my reg, so is my plig. Ek leef immers daarin. Of ek die kosmos verryk of dit verwoes, is aan my. Ariadne het 'n bespotting van die lewe gehad, sy was net werklik mooi van haar eie sterftes. Ariadne was net 'n kort tydjie in ons wêreld, maar sy het hierdie wêreld verryk voordat sy dit verlaat het.
Ons het ons rug op die paradys gedraai - dit is nou aan ons om ons eie paradys te skep.
Ten tyde van hierdie skrywe (Januarie 2000) Cailean Darkwater was 'n jong skrywer wat vir ongeveer 9 maande geskryf het. Sy fokus op die skryf van inspirerende werke wat ander mense kan help net deur hulle te lees, 'n vorm van "passiewe, indirekte berading". Sy skryf dikwels uit haar eie lewe se ervarings en die meeste van haar werk het 'n dieper filosofiese onderstroom. Sy nooi lesers om op haar werk te reageer deur aan haar te skryf [EMAIL PROTECTED]