Wil jy Lone Wolf Terrorisme voorkom?
Geskryf deur Robert F. Barsky, Vanderbilt Universiteit
Hierdie September, soos hulle die skooljaar begin, sal Franse kinders van 14 wat oud en ouer is, gaan kry lesse oor hoe om 'n terrorisme aanval op hul skool te hanteer. Intussen het die debat oor die verbod op die dra van burkinis en of hulle is, in die woorde van Frankryk se eerste minister, "'n politieke teken van godsdienstige proselytizing" gaan voort.
Die groot vraag is egter: Waarom sien ons 'n uitslag van hierdie aanvalle in Europa en veral in Frankryk, en is sulke maatreëls effektief om hulle te ontmoet?
Wat het ons geleer uit die gruwels van die Charlie Hebdo-skietery, die moord op 130-mense in en rondom Parys verlede November, die Bastille-dagvragmotoraanval in Nice en die moord op 'n 85-jarige priester binne in 'n kerk in Normandië?
As ons die reaksie van die Franse owerhede ondersoek, kan ons aflei dat daar slegs beperkte aksies is wat geneem kan word om sulke gruweldade te voorkom.
Sekuriteit kan verhoog word deur uitbreiding die noodtoestand wat dit verlede November verklaar het. Intelligensie pogings kan verdubbel word. Sulke pogings is besorgdheid oor burgerlike vryhede word beperk. Maar die aanval van Nice is ook 'n ernstige waarskuwing dat hierdie maatreëls nie effektief is as 'n manier om burgers te beskerm teen aanhoudende aanvalle nie.
Die punt is dat geen van bogenoemde beleide Mohamed Lahouaiej Bouhlel en Abdelmalik Petitjean kon verhoed om hul gewelddadige optrede uit te voer nie. Duisende, indien nie, miljoene mense wat in Europa woon, het soortgelyke profiele. Tunisiese of Algerijnse afkoms en Franse burgerskap is nie genoeg om owerhede te verwerp dat 'n persoon met 'n vragmotor oor die 84-mense kan hardloop of 'n priester se keel kan spleet nie.
So, hoe kan ons hoop om toekomstige aanvalle te voorkom? Ons moet my fokus verander na my mening om hierdie daders se "gevoel van toebehore" te ondersoek eerder as om redes te soek om hulle aan te hou of te verdryf omdat hulle nie behoort nie.
'N Kanadese gevallestudie
'N Aantal jare gelede, terwyl hy by die Nasionale Instituut vir Wetenskaplike Navorsing in Montreal, Is ek genooi om by 'n navorsingspan aan te sluit wat die integrasie van vlugtelinge en immigrante in die Quebec-gemeenskap bestudeer.
Dit het my gelei om te werk aan navorsingsprojekte wat na 'n wye verskeidenheid vrae kyk - van waarom mense eis vlugtelingstatus hoe immigrante gebruik storievertelling om te praat oor hul verplasing en assimilasie in Kanada.
My eerste projek was gefokus op immigrant-literêre werke - veral romans en kortverhale - wat 'n grootliks onontginde bron van inligting was om amptenare te help om die komplekse proses van integrasie in die Quebec-samelewing te verstaan, en veral as 'n manier om verhoudings tussen immigrante en individue van die gasheerland.
Daar is 'n mooi groot liggaam van sogenaamde immigrant literatuur in Quebec. Interessant genoeg sluit baie van hierdie vertellings grafiese en soms selfs pornografiese beskrywings van ontmoetings tussen inheemse en immigrant-protagoniste in.
'N Breë leeswerk Van hierdie stories het my laat besef dat ontwikkelende verhoudings met vriende en liefhebbers bygedra het tot die migrante se "gevoel van toebehore". Hulle het hom of haar gehelp om hul land van herkoms te vergeet en 'n nuwe begin in die gasheergemeenskap te skep.
Trouens, ek het geglo dat hierdie immigrante se vermoë om aan te pas, iets te doen gehad het met die uitruilproses. Of anders gestel, die baie dade van gee en ontvang wat hulle elke dag gedoen het, het hulle gehelp om met die samelewing te voel.
Om hierdie proses van aanpassing te evalueer, het ek by die Franse Bybelse geleerdes na die werk geraak Groupe d'Entrevernes, wat fokus op hoe vertellings 'sin maak': dit is hoe 'n storie betekenis skep in die konteks van die teks, maar ook in die wêreld waarna dit verwys.
Hierdie benadering fokus op die soek na betekenis deur spesifieke aksies te ontleed, veral "wie doen wat aan wie waar." So in die geval van immigrantliteratuur, het 'n groep van ons in klein besonderhede gekyk na die komplekse interaksies tussen karakters, met spesiale klem op hoe verhoudings begin en eindig, en wat word in die proses behaal. Ons het ook karakters se houdings beoordeel voor en na elke interaksie, met die oog op die begrip van die effek van die uitruil.
Ons doel was om te bepaal watter spesifieke aksies help om 'n gevoel van deelname in 'n nuwe land te skep en wat die karakter van sy of haar samelewing vervreem.
Die ondertekening van 'n huurkontrak, die verkryging van immigrante status (of 'n werkvisum of 'n groen kaart) of gehuur word vir 'n werk, skep almal 'n gevoel van deelname. Om uit 'n woonstel geskop te word, geskei of gedeporteer, is alle voorbeelde van verlies aan toebehore.
Implikasies vir beleidmakers
Die voordeel van navorsing soos hierdie vir 'n geval soos Nice is dat dit die ondersoeker dwing om al die konkrete besonderhede van die daders se lewens te ondersoek wat tot die verskriklike gebeurtenis lei, eerder as om net op die daad van geweld te fokus.
Dit is nie genoeg om te weet dat Mohamed Lahouaiej Bouhlel 'n gewelddadige verhouding met sy vrou gehad het nie, of dat Abdelmalik Petitjean Turkye besoek het net voordat hy 'n kerk in Normandië binnegekom het.
Wat belangriker is, is om te verstaan ​​wat hulle op die langer termyn vir hulleself wou hê. So moeilik soos dit nou lyk in die lig van hul moorddadige optrede, sal ons baie kry deur noukeurige ondersoeke te doen na die indruk van hierdie individue dat hulle nie in Frankryk behoort het nie en dat hulle moes vernietig wat dit verteenwoordig.
Deur die skep van konkrete toestande vir verskillende gemeenskappe om te voel dat hulle behoort, kan beleidmakers hul uiteenlopende bevolkings help om aan hul samelewings verband te hou en sodoende te beskerm.
Baie van die ontledings Van die onlangse terroriste-gebeurtenisse het gefokus op die "eenswolf" -kwaliteit van die daders. Hierdie eensame wolwe is moeilik om te voorspel, omdat hulle onafhanklik optree, en sonder enige kontak met ekstremistiese organisasies of individue.
Die werk van beleidmakers is dan om uit te vind hoe om te voorkom dat hierdie individue impulsief optree, op grond van 'n onvoorspelbare sneller. My sin is dat die enigste manier om dit te doen is om 'n gevoel van besit te bou wat verhoed dat hulle vernietigend voel. As hulle van hul samelewing vervreem voel en voel, hoort hulle nie daar nie, dan kan hulle ook voel dat ander mense moet ly of sterf.
Na aanleiding van die logika van hierdie benadering, kan ons probeer om uit te vind watter aksies dien om te versterk wat behoort en wat dit belemmer en ontwikkel dan beleid wat op die positiewe eerder as die suiwer negatiewe bou.
Ons navorsing in Quebec het aangedui dat die meeste van hierdie aksies redelik eenvoudig en haalbaar is. Hulle wissel van die voorsiening van federale fondse vir etniese vieringe en vertalings vir pamflette oor beskikbare maatskaplike dienste om plaaslike verdraagsaamheid vir sogenaamde "vreemde" gebruike aan te moedig, soos die dra van burkinis (iets wat nie gebeur het nie Frankryk) of Sikh-turbans. In die voorbeeld van Quebec het ons lees van die letterkunde ook aangedui dat onnodige burokratiese wrangling wat die proses van die verkryging van basiese noodsaaklikhede, soos 'n bestuurderslisensie, of wat toegang tot maatskaplike dienste soos gesondheidsorg of dagversorging moeilik gemaak het, kan brutale frustrasie word. en vervreemding.
Terselfdertyd is dit noodsaaklik om te verduidelik watter van hierdie gebruike kan lei tot ernstige straf in die gasheerland. Sulke optrede as Latyns-Amerikaners skiet gewere tydens partytjies of immigrante uit Afrika en die Midde-Ooste wat kinders in die buiteland uitstuur genitale verminking kan gronde word vir ernstige straf.
Belangriker nog, ons navorsing het voorgestel dat suksesvolle integrasie oor die algemeen plaasvind deur individuele aansporing en persoonlike verhoudings, waar moontlik, deur die gemeenskap of die regering bevorder. Die 1988 Kanadese Multikulturalisme Wet 'n beleid geformaliseer om multikulturele diversiteit aan te moedig en 'n gevoel van verdraagsaamheid te ontwikkel deur erkenning en begrip. Een gevolg van ons eie navorsing was om by te dra tot 'n hoër profiel vir die Ministerie van Immigrasie en Kulturele Gemeenskappe en hul kampe oor diversiteit en insluiting te ondersteun.
Ek kan hierdie somer saam met my familie na Nice gereis het om die Bastille-dag te vier, want dit is 'n pragtige omgewing, 'n stad waar ons droom van passie, luukse en sultry genot van die Franse Riviera. Mohamed Lahouaiej Bouhlel mag besluit het om dieselfde feeste te rig vir presies dieselfde redes, want terwyl ons dalk wil voel om deel te hê in daardie sin van deelname, het hy beslis nie.
Robert F. Barsky, Professor in Engelse en Franse Letterkunde, en Professor in die Reg, Vanderbilt Universiteit