Tradisioneel is 'n shaggy dog 'n story besonder langdradige relaas vol kenmerkende irrelevante insidente en die slot grens dikwels aan die absurde. Dit is wat die skrywers van hierdie veertien monoloë probeer nadoen, maar dis opvallend dat hulle stories kort en soms op die man af is. Hulle hou doelbewus nie by die oorspronklike patroon nie.
Soos dit ‟n satirikus betaam, dra die skrywers ook deeglike kennis van die konteks wat betref dit wat hulle bespotlik wil voorstel. “The Beans” handel byvoorbeeld oor iemand wat ‟n bemarkingsvergadering toespreek en dan die beeld van ‟n blikkie bone gebruik om sy punt oor te dra. Uit sy reaksie op die onsinnighede wat die groep kwytraak, lei ‟n mens af dat alles op dowe ore val en hy sluit sy voorstelling met ‟n kragwoord af.