Geskryf deur Michael Musker
Vir baie van ons kan ons 'n week of twee op die bank sit as ons siek word aan 'n virus. Dit is frustrerend, maar na herstel kan ons oor die algemeen terugkeer na die dinge waaraan ons gewoond is.
Maar vir sommige mense kan 'n virusinfeksie lewensveranderend wees. Dit kan maande, jare of selfs 'n leeftyd van verswakkende simptome veroorsaak wat hul lewensgehalte drasties verlaag.
Hierdie simptome, wat soms 'post-virale moegheidsindroom' genoem word, is gerapporteer deur lyers aan baie virussiektes, waaronder griep, klierkoors, SARS en nou COVID-19.
Die World Health Organisation het post-virale moegheidsindroom onder die afdeling "siektes van die senuweestelsel" geklassifiseer. Dit word gedefinieer as:
... 'n ingewikkelde mediese toestand, gekenmerk deur langdurige moegheid en ander simptome. Hierdie simptome is in so 'n mate dat dit die vermoë van 'n persoon om gewone daaglikse aktiwiteite uit te voer, beperk.
Ondanks die woord "moegheid", kan die simptome breër en aftakelender wees as eenvoudige moegheid. Dit kan 'n seer keel, pyne in die liggaam, bloeddrukveranderings, maagontstekings soos prikkelbare dermsindroom, hoofpyn, slaapversteuring, depressie en duiseligheid insluit. Erger neurologiese simptome kan ook voorkom, insluitend nuwe sensitiwiteite of allergiese reaksies, en brandende of prikkelende gevoelens in die ledemate. Baie COVID-19-pasiënte meld byvoorbeeld 'n langdurige verlies aan reuk en smaak.
Sommige COVID-19-pasiënte is 'langtermynvoerders' genoem omdat hulle weke of maande steeds simptome het nadat hulle met die koronavirus besmet is. Prof. @PaulGarnerWoof, wat al vyf maande siek is, deel sy ervaring met die virus. #Die nuutste # 7NEWS pic.twitter.com/9MGwWxZPQu
- 7NEWS Melbourne (@ 7NewsMelbourne) Augustus 19, 2020
'N Belangrike kenmerk van die toestand is dat die simptome skielik kan vererger slegs minimale fisiese of geestelike aktiwiteit.
Die simptome is in wese dieselfde as dié van chroniese moegheidsindroom, ook genoem myalgiese encefalomiëlitis of ME, daarom plaas die WGO hulle onder dieselfde kategorie neurologiese afwykings.
As u 'n dokter gaan besoek het, is die kliniese assessering vir post-virale moegheidsindroom dieselfde as vir chroniese moegheidsindroom.
Nie almal wat dit kry nie chroniese moegheidsindroom het 'n virus gehad, wat kan verklaar waarom albei terme voortduur. Daar is geen huidige diagnostiese toetse vir post-virale moegheidsindroom nie, en 'n diagnose kan slegs op grond van 'n reeks simptome gemaak word.
Dit word gerapporteer by COVID-19 oorlewendes
Post-virale simptome is gerapporteer na uitbrake van dikwels onverklaarbare virusse in baie verskillende lande. Een van die vroegste uitbrake aangeteken is in 1934 in Kalifornië, waar mense wat besmet is met 'n onbekende virus (wat vermoedelik polio is) vir 'n lang periode "bars hoofpyn", pynlike ledemate en spierswakheid ervaar. Ander episodes is opgeneem in Ysland in 1948, en in Adelaide in 1949.
Alhoewel ons in die vroeë stadiums van begrip COVID-19, daar was baie verslae en sommige navorsing in post-virale simptome by lyers.
"Oor die algemeen ervaar ongeveer 10% van die mense wat COVID-19 gehad het, langdurige simptome"
Namate hul getalle toeneem, stomp kenners van COVID-19 "Lang vervoer" https://t.co/WLpjR2xacy via @JAMA_current deel van @JAMANnetwerk- ɪᴀɴ ᴍ. ᴍᴀᴄᴋᴀʏ, ᴘʜᴅ 🦠🤧🧬🥼🦟🧻 (@MackayIM) September 26, 2020
Byvoorbeeld, 'n Italianer studie vanaf Julie gevind dat 55% van die COVID-19-pasiënte wat in die hospitaal opgeneem is, minstens drie verswakkende simptome gehad het, twee maande na hul skynbare herstel na die aanvanklike infeksie. En 'n Britse studie in Augustus beraam dat 10% van diegene met COVID-19 post-virale simptome ontwikkel.
Dit is nie noodwendig verbasend nie, gegewe navorsing oor ander soortgelyke virusse. Een Kanadese studie 21 gesondheidsorgwerkers van Toronto het postvirus simptome gehad vir tot drie jaar nadat hulle die SAID in 2003 opgevang het, en kon nie terugkeer na hul gewone werk nie.
'N 2006 Australiese studie 253 mense van Dubbo ondersoek nadat hulle infeksies opgedoen het, insluitend klierkoors, Q-koors en Ross River-virus. Daar is bevind dat 11% van die gevalle chroniese post-virale simptome ontwikkel wat minstens ses maande geduur het.
Die toestand, tesame met chroniese moegheidsindroom, word sleg verstaan. Navorsers probeer nog steeds verstaan ​​hoe die liggaam beïnvloed word, en 'n manier om dit objektief te diagnoseer.
Enige virusinfeksie kan blykbaar die toestand veroorsaak as dit tot langtermyn komplikasies lei. Dit kan volg op 'n aanval van gewone griep, die herpes HHV-6 virus, maagkwale soos coxsackievirus, of lewensbedreigende toestande soos COVID-19, SARS en MERS.
Nog 'n potensiële sneller is klier koors, ook mononukleose genoem of die Epstein-Barr-virus. Dit besmet meer as 90% van die wêreld se bevolking, maar raak meestal mense van 18-25. Vir sommige kan die vang van die algemeen bekende "soensiekte" die begin van 'n chroniese en verswakkende siekte.
Vir sommige jongmense kan klierkoors lang periodes van uiterste moegheid veroorsaak. Shutter
Alhoewel 'n virus die sneller kan wees, weet wetenskaplikes nog nie die werklike oorsaak nie. Een teorie is dat post-virale moegheidsindroom die gevolg kan wees van 'n oorreaksie van die immuunstelsel van die liggaam, wat wydverspreide inflammasie veroorsaak. Dit word beklemtoon deur verhoogde vlakke van immuunboodskappers genaamd sitokiene, wat die bloedbreinversperring kan oorsteek en moontlik langtermyn toksies kan veroorsaak. brein verander wat die hele senuweestelsel beïnvloed.
Byna elke deel van die liggaam word deur 'n virus aangetas, en sommige lê in ons stelsel en kan weer geaktiveer word as ons immuunstelsel verswak. 'N Goeie voorbeeld hiervan is gordelroos, wat 'n heraktivering van die waterpokkiesvirus is.
Navorsers fokus ook op die vraag of daar 'n outo-immuun komponent in die siekte is, waar ons immuunstelsel 'n vinnige reaksie bied wat per ongeluk kan gesonde weefsel beskadig, wat al die liggaamstelsels beïnvloed, soos die hart, spysvertering en kan selfs diabetes veroorsaak.
Ander kyk na waarom mitochondria, die strukture wat energie in selle genereer, word beïnvloed en kan lei tot moegheid. Navorsers werk ook daarna om 'biomarkers' in die liggaam te vind - objektiewe aanwysers wat kan help met die diagnose van die toestand - hoewel daar nog geen betroubare is nie.
Ongelukkig is daar geen spesifieke medikasie of vinnige behandeling vir post-virale moegheid of chroniese moegheidsindroom nie. Behandelingsopsies sluit in die gebruik van 'n verskeidenheid gesondheidswerkers met uiteenlopende benaderings, tipies aangepas vir die individu.
Die doeltreffendste huidige behandeling is totale rus. Dit beteken om soveel as moontlik te ontspan, sonder geestelike stimulasie soos televisie of lees. Mense wat die toestand ervaar, praat daaroor om vir 'n lang tyd in 'n donker kamer te lê om geestelike en liggaamlike rus te bevorder.
Ek stem hiermee saam as miskien die belangrikste boodskap vir openbare gesondheid wat blyk uit die gesprek met COVID-19 langasemdienste en mense met chroniese siektes soos ME / CFS. Rus is van kardinale belang. Spanning vererger dinge aansienlik. (1/3) https://t.co/IgtLax3fhm- Ed Yong (@ edyong209) Augustus 21, 2020
Ander behandelings fokus op spesifieke simptome. As pyn die belangrikste kenmerk is, kan 'n rumatoloog gebruik word wat spesialiseer in die behandeling van gewrigte, bene en spiere. Sielkundige behandelings soos kognitiewe gedragsterapie of bewustheid kan ook help om sommige simptome te verlig.
As u iemand met die toestand ondersteun, is dit belangrik om hul behoefte aan rus te respekteer en hulle te help deur die angs van eindelose toetse in hul soeke na antwoorde.
Baie pasiënte, veral met chroniese moegheidsindroom, sê hulle word nie geglo nie en laat voel dat hulle deur albei hul simptome vervals vriende en dokters. Die skande en stigma daaraan verbonde kan verpletterend en seer wees en kan selfs depressie tot gevolg hê.
En die ervaring om 'n virus tydens 'n pandemie te kry, is stresvolle, wat vir sommige angs veroorsaak en selfs PTSV.
Michael Musker, senior navorsingsgenoot, Suid-Australiese Gesondheids- en mediese navorsingsinstituut
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en toestande > Hoe jou Gutbakterieë jou Kankerrisiko beïnvloed