Eiland | Slaai Sonder Blare
Ek sit en teug aan 'n mengeldrankie in die warm kleure van die reënboog. Die vliegtuig is nog nie oor nie, maar ek is nie bang vir die plaaslike jenewer nie. Ek is mos met vakansie, troos ek myself. Ek sal nie skuldig voel dat ek drink nog voor ek ontbyt gehad het nie, tik ek myself oor die vingers. Voor my strek die Indiese Oseaan haar vlerke wyd. Die son gaap oor die ligblou water en die spierwit strande sluimer onder die lakens van palmbome. Ek het besluit om my rekenaar se sleutelbord te verruil vir 'n outydse potlood en nostalgiese notaboek. Die grys lood gly geruisloos oor die maagdelikheid van Croxley en ek kan my net voorstel hoe die klikke-klakke-kletter van die QWERTY die vrede sou versteur.
Ek glimlag as ek die Duitse paartjie langs die swembad sien. Die grys ou oom help die kromrug tannie tot op die lê-stoel. Dan val die handoek van sy maer heupe af en ek skrik so groot dat ek die oranje van die reënboogdrankie in een slurp verniel. 'n Giggelgeel, eina-kleina-o-tog-eina broekie span hopeloos te styf onder die grys maaghare van die oompie. Jy kan sy geskiedenis en toekoms sommer so in een asem sien afspeel en ek is nie seker of ek die tannie moet jammer kry of gelukwens nie.
Langs hulle lê 'n paartjie van Israel. Ek het gisteraand uitgevind dat hierdie eiland hul wittebroodvakansie is. Hulle praat gebroke Engels, maar is tans besig om vlot in die taal van liefde met mekaar te kommunikeer. Ek sit te ver weg om die spoeg te sien spat, maar dat hul hande die weg vind oor mekaar se begeertes en bates, is nie 'n nasionale geheim nie.
In die water is die ses Hollanders besig met een of ander ritueel van water-joga of gesinchroniseerde pilates. In absolute stilte voer hulle allerhande vreemde bewegings uit, onbebuws van die wêreld buite die water.
In die vlak branders is die Zanzibari vissermanne besig om hul nette leeg te maak. 'n Dosyn swart gesiggies loer van die strand af na die skuite op die see. 'n Vrou met oranje uniform is besig om die steentjies voor die eetsaal met 'n besem te vee.
Die man agter die kroeg glimlag vriendelik as hy nog 'n reënboog voor my neersit "Hakuna Matata" rol die eiland se mantra oor sy lippe.
"Asante Sana" bedank ek hom in Swahili.
Dis dag vier op die eiland. Ek herken Adbul-Karim agter die rooster, Alana in die spa en Edson as ons kelner. Ons weet waar om te snorkel en waar die slawe-mark in die 1880's was. Ek weet die Nike Ice Tea is te sterk en die SaroBaro gee sooibrand. Ek kies die linkerkantse bank op die dek, want die regterkantse een se poot wankel. Die onbekende is so klein bietjie meer bekend. Om avontuur te soek, is opwindend. Om nuwe plekke te ontdek, nuwe mense te ontmoet en nuwe dinge te doen is fenomenaal. Maar soos ek gewoond word, soos ek verstaan, soos ek tuis raak, so raak my siel rustig. Die reënboog proe soos gister. Die potlood in my hand herinner my aan my liefde vir dig. En ek weet dat al vlug ek na enige eiland vir rus, die bekende maar eintlik my berusting bring.