Parys-vredeskonferensie, 1919 - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Die Parys-vredeskonferensie van 1919 was 'n konferensie gereël deur die oorwinnaars van die Eerste Wêreldoorlog om die vredesverdrae tussen die Geallieerde en Geassosieerde magte en die verslaan Sentrale magte te beding, wat afgesluit is met die ondertekening van die Verdrag van Versailles. Die konferensie is op 18 Januarie 1919 geopen en duur tot 21 Januarie 1920 met enkele tussenposes. Dit het geduur as 'n wêreldregering 1. Baie van die werk van die konferensie behels die besluit oor watter van die Geallieerde magte gebiede wat voorheen onder Duitse en Ottomaanse bewind was, sou administreer, en die konsep 'trusteeskap' in die internasionale reg ingestel word - gebiede wat beskou word as nie in staat om hulself te regeer nie, is aan 'n ander staat toevertrou, wie se mandaat is om die nasie te bou, die nodige fondamente te skep vir selfbeskikking en onafhanklikheid. Die meeste besluite waarvan mag verkry is watter gebied egter al is, is byvoorbeeld geneem deur die Sykes-Picot-ooreenkoms van 16 Mei 19172. Soos MacMillan daarop gewys het, het niemand gedink om die mense in hierdie gebiede te raadpleeg oor die manier waarop hulle wil regeer nie, met baie min uitsonderings3 Die resultate van hierdie verdeling van gebiede beïnvloed vandag nog die wêreld, aangesien dit die Britse mandaat van Palestina en die skepping van Irak, Sirië, Libanon en Jordanië as nasiestate tot gevolg gehad het.
Die konferensie het ook groot skadevergoeding aan Duitsland opgelê. Sommige lande, soos Frankryk, wou meer sanksies instel, maar nóg die Britse premier, David Lloyd George, of die Amerikaanse president, Woodrow Wilson, wou Duitsland vermink. Die meeste geskiedkundiges argumenteer egter dat die sanksies Duitsland verneder en 'n te groot ekonomiese las op die land geplaas het, wat, soos Lloyd George voorspel het, 'n ander oorlog onvermydelik maak.
Die Volkebond is op die konferensie gestig, die eerste poging tot 'n internasionale intergouvernementele organisasie, met 'n opdrag om oorlog te voorkom, geskille te besleg en mense se lewens oor die hele wêreld te verbeter. Net soos die wêreldoorlog I deur baie mense geglo het dat dit die oorlog sou beëindig, so was die konferensie bedoel om blywende vrede te bewerkstellig. Ongelukkig het dit saad gesaai wat nie net in die Tweede Wêreldoorlog tot gevolg gehad het nie, maar ook in daaropvolgende konflikte soos die Libanese burgeroorlog en die Arabies-Israeliese konflik. Daar is baie gesê oor die noodsaaklikheid om minderhede te beskerm en 'n meer regverdige wêreld te skep, maar baie van die sake van die konferensie behels dat lande hul eie belange beskerm en diegene van ander, soos die Britte, probeer ondermyn vis-à-vis die Franse. Koreane, wat onder die Japannese kolonialisme gewoon het, het vinnig agtergekom, nadat verskeie Koreaanse leiers na Parys gereis het, dat Wilson selfbeskikking beteken vir voormalige kolonies van Europese moondhede, nie bestaande kolonies van Japan nie.
Hulle het ook nie gekies om hul skepping, die Volkebond, genoeg gesag te verleen om 'n effektiewe instrument te word nie, en nadat hy dit bemeester het, kon Wilson nie sy land oorreed om aan te sluit nie, ondanks heldhaftige pogings 4 Wilson wou hê dat die mense van die gebiede met wie daar besluit word om 'n sê in hul toekoms te sê. Dit is by die mandaatvoorwaardes opgeneem, maar skaars het 'n konsultasie plaasgevind voordat daar ooreengekom is.
Die volgende verdrae is op die Vredeskonferensie in Parys opgestel:
Weimar Republiek van Duitsland (Verdrag van Versailles, 1919, 28 Junie 1919),
Oostenryk (Verdrag van Saint-Germain, 10 September 1919),
Bulgarye (Verdrag van Neuilly, 27 November 1919),
Hongarye (Verdrag van Trianon, 4 Junie 1920), en die
Die Ottomaanse Ryk (Verdrag van Sèvres, 10 Augustus 1920; daarna hersien deur die Verdrag van Lausanne, 24 Julie 1923).
Die "heilige graal" van Palestina, die Faisal-Weizmann-ooreenkoms (3 Januarie 1919), is ook oorweeg. Die Parys-vredesverdrae, tesame met die akkoorde van die Washington-vlootkonferensie van 1921-1922, het die grondslag gelê vir die sogenaamde Versailles-Washington-stelsel van internasionale betrekkinge. Die herskep van die wêreldkaart op hierdie konferensies het aanleiding gegee tot 'n aantal kritieke teenstrydighede met konflik wat geneig is tot konflik, wat een van die oorsake van die Tweede Wêreldoorlog sou word.
Die besluit om die Volkebond te stig en die goedkeuring van die Handves het albei tydens die konferensie plaasgevind.
Die 'Groot Vier'-Georges Clemenceau, premier van Frankryk; David Lloyd George, premier van die Verenigde Koninkryk; Woodrow Wilson, president van die Verenigde State van Amerika; en Vittorio Orlando, premier van Italië - was die dominante diplomatieke figure op die konferensie. Die gevolgtrekkings van hul samesprekings is op die verslane lande gelê.
Kaart van die wêreld met die deelnemers aan die Eerste Wêreldoorlog. Die geallieerdes word in groen, die sentrale magte in oranje en neutrale lande in grys voorgestel.
Die lande wat wel deelgeneem het, was:
Oorheersings van die Britse Ryk (Kanada, Australië, Unie van Suid-Afrika, Nieu-Seeland, Newfoundland)
Hejaz (nou deel van Saoedi-Arabië)
Siam (nou Thailand)
Duitsland en sy voormalige bondgenote kon eers die konferensie bywoon totdat die besonderhede van al die vredesverdrae opgestel en ooreengekom is. Die Russiese SFSR is nie genooi om dit by te woon nie.
Ierland het verteenwoordigers gestuur in die hoop om selfbeskikking te bewerkstellig en die Republiek na die Paasopkoms in 1916 te verklaar, maar het weinig sukses behaal.
Eerste Minister Borden het suksesvol geveg vir Kanada om sy eie setel op die konferensie te hê; Kanada is nie meer bloot deur Brittanje verteenwoordig nie. Hy dring ook daarop aan dat hy onder daardie leiers opgeneem word om die Verdrag van Versailles te onderteken.
Op grond van die verdrag van oorgawe moes Duitsland die volle verantwoordelikheid vir die oorlog aanvaar. Duitsland sou 132 miljard goue punte aan die oorwinnaars betaal. Groot dele van Duitsland moes gedealiseer word en in plaas daarvan na die landbou oorgedra word. Duitsland se bondgenote is ook aangekla van herstel. Duitsland sou ook gedemilitariseer word. In hulle geval is daar egter nooit ooreengekom op die bedrae nie, en is daar ook nooit bedrae ingevorder nie. Die VSA, wat nie die verdrag bekragtig het nie, het afstand gedoen van die betaling van enige betalings. Toe Duitsland in 1923 versuim, het Franse en België troepe 'n deel van haar grondgebied beset. Die verskuldigde bedrag is twee keer aangepas omdat Duitsland sukkel om betalings te maak (1924 en 1929). Adolf Hitler het die skuld weerhou, maar na die Tweede Wêreldoorlog is herstel herstel (in 1953).
Die Parys-vredeskonferensie het die kolonies en gebiede van Duitsland en Turkye aan die kuratorskap van die oorwinnende geallieerdes toevertrou onder mandate van die Volkebond. Hierdie lande en hul volke is beskou as 'n 'heilige vertroue van die beskawing' deur die lande wat die verantwoordelikheid gekry het om hulle te regeer en om hulle voor te berei op die uiteindelike selfregering. Elke verpligte land moes jaarliks ​​by die liga aanmeld. Mandate was van drie kategorieë:
Klas A was voormalige gebiede van die Ottomaanse Ryk wat byna gereed beskou word om as volkstate erken te word, maar wat op kort termyn die advies en hulp van 'n verpligte owerheid vereis het. Dit sluit Irak en Jordanië in. Hierdie gebiede het nie bestaan ​​as verskillende politieke eenhede onder die Ottomane nie en hul grense is grotendeels deur koloniale belange bepaal. Daar is min aandag geskenk aan die vraag of dit lewensvatbare eenhede is in terme van plaaslike wedywerings of verskillende gemeenskapsbelange, terwyl die voorstelle van die Britse Arabier T. E. Lawrence geïgnoreer word.
Klas B was voormalige Duitse kolonies beskou as langer toesig nodig, met die verpligte gesag wat meer beheer en mag uitgeoefen het. Dit sluit in Tanganyika (nou Tanzanië), wat na Brittanje vertrek het, en die Kameroen, wat tussen Frankryk en Brittanje verdeel is.
'Klas C ' was ook voormalige Duitse kolonies, maar dit sou regeer word as min of meer 'n integrale deel van die gebied van die mandaat. Byvoorbeeld, Duitse Nieu-Guinee (wat saamgesmelt is met die voormalige Britse kolonie Papoea en reeds deur Australië geadministreer is), het 'n Australiese trusteeskap geword.
Die Joodse afvaardiging
Palestina het 'n aparte mandaat met spesifieke doelwitte, as gevolg van die steun vir die skepping van 'n Joodse vaderland in ten minste 'n deel van die gebied. Die Balfour-verklaring wat na afloop van die konferensie deur 'n verteenwoordiger van die Wêreld Sionistiese Organisasie, waaronder die president, Chaim Weizmann, later eerste president van die Staat Israel, deur die afgevaardigdes bekragtig is, het die Liga daartoe verbind om in Palestina 'n nasionale tuiste vir die Joodse volk. ' Palestina het 'n mandaat aan Britse regering, hoewel die mandaat eers tot 1922 afgehandel is 5. Die mandaat het Brittanje ook verplig om toe te sien dat "die regte en posisie van ander bevolkingsgroepe nie benadeel word nie" (artikel 6). Hierdie mandaat is bitterlik teengestaan ​​deur die Arabiese wêreld, wat in Parys verteenwoordig is deur Emir Faisal, die seun van Sharif Hussein bin Ali (1853-1931), wie se familie sedert 1201 die Hejaj regeer het (sien hieronder). Ironies genoeg, aangesien die Arabiere en Jode albei op die Vredeskonferensie verteenwoordig was, is die probleme tussen hierdie twee mense, wat voortspruit uit mededingende territoriale eise, onopgelos.
Die Australiese afgevaardigdes was Billy Hughes (premier), en Joseph Cook (minister van die vloot), vergesel deur Robert Garran (prokureur-generaal). Hul belangrikste doelwitte was oorlogherstel, anneksasie van Duits-Nieu-Guinee en die verwerping van die Japannese voorstel vir rasse-gelykheid. Hughes het 'n groot belangstelling gehad in wat hy gesien het as 'n uitbreiding van die Wit-Australië-beleid. Ondanks die feit dat hy 'n groot toneel veroorsaak het, moes Hughes hom toetree tot 'n klas C-mandaat vir Nieu-Guinee.
Die Japanese delegasie staan ​​onder leiding van Saionji Kimmochi, met Baron Makino Nobuaki, Viscount Chinda Sutemi (ambassadeur in Londen), Matsui Keishiro (ambassadeur in Parys) en Ijuin Hikokichi (ambassadeur in Rome) en ander wat altesaam 64 uitmaak. Hara Takashi (ook nie Hara Takashi ( Eerste Minister) en Yasuya Uchida (Minister van Buitelandse Sake) voel nie in staat om Japan so vinnig na hul verkiesing te verlaat nie. Die afvaardiging het op twee eise gefokus: a) die insluiting van hul voorstel vir rasse-gelykheid en b) territoriale eise vir die voormalige Duitse kolonies: Shandong (waaronder Jiaozhoubaai) en die eilande in die Stille Oseaan noord van die ewenaar, oftewel die Marshall-eilande, Mikronesië, die Mariana-eilande en die Carolines. Makino was de facto hoof aangesien Saionji se rol simbolies was, beperk deur slegte gesondheid. Die Japannese was nie tevrede met die konferensie nie, omdat hulle slegs die helfte van die regte van Duitsland gekry het en uit die konferensie geloop het.
Die voorstel oor rasse-gelykheid
Na die einde van sy internasionale afsondering het Japan ongelyke verdrae gehad en gedroom van gelyke status met die Grootmoondhede. In hierdie konteks het die Japannese afvaardiging op die Parys-vredeskonferensie die voorstel oor rasse-gelykheid voorgestel. Die eerste konsep is op 13 Februarie aan die League of Nations Commission voorgelê as 'n wysiging van artikel 21:
Die gelykheid van nasies is 'n basiese beginsel van die Volkebond, en die hoë kontrakterende partye is dit eens om so spoedig moontlik aan alle uitheemse burgers van state, lede van die Bond, gelyke en regverdige behandeling in alle opsigte te maak, en ook nie onderskeid te tref nie wet of in werklikheid op grond van hul ras of nasionaliteit.
Daar moet daarop gelet word dat die Japannese afvaardiging nie die volle gevolge van hul voorstel besef het nie, en dat die aanneming daarvan die gevestigde norme van die (Westers-gedomineerde) internasionale stelsel van die dag sou geplaas het, soos die koloniale onderwerping van nie-wit mense. In die indruk van die Japannese afvaardiging vra hulle slegs dat die Volkebond die gelykheid van Japanese burgers moet aanvaar; 'n universalistiese betekenis en implikasie van die voorstel het egter binne die afvaardiging daaraan geheg, wat die omstrede op die konferensie gedryf het.6
Die voorstel het op 28 April 1919 'n meerderheidstem gekry. Elf van die 17 afgevaardigdes wat teenwoordig was, het ten gunste van die wysiging van die handves gestem, en geen negatiewe stemming is geneem nie. Die voorsitter, die Amerikaanse president Woodrow Wilson, het dit omgekeer en gesê dat hoewel die voorstel met 'n duidelike meerderheid goedgekeur is, dat sterk opposisie in hierdie spesifieke saak gemanifesteer het en dat daar 'n eenparige stemming oor hierdie kwessie nodig sou wees. Hierdie sterk opposisie het gekom van die Britse afvaardiging. Alhoewel in 'n dagboekinskrywing deur House gesê word dat president Wilson ten minste stilswyend ten gunste van die aanvaarding van die voorstel was, het hy op die ou end gevoel dat die Britse steun vir die Volkebond 'n meer belangrike doel was. Daar is nie baie bewyse dat Wilson sterk genoeg saamgestem het met die voorstel om die Britse afvaardiging daaroor te vervreem nie. Daar word beweer dat Billy Hughes en Joseph Cook, agter die skerms, heftig daarteen gekant is omdat dit die beleid van Wit Australië ondermyn. Later, namate die konflik tussen Japan en Amerika groter geword het, het die Japannese media die saak wyd versprei en tot 'n wrok teenoor die Verenigde State in die openbare mening van die Verenigde State gelei en een van die belangrikste voorwendsel van Pearl Harbor en die Tweede Wêreldoorlog geword.
As sodanig kan hierdie punt gelys word onder die vele oorsake van konflik wat lei tot die Tweede Wêreldoorlog, wat aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog onaangenaam gelaat is. Dit is ironies en dui op die omvang van die veranderinge in die gemoedstemming van die internasionale stelsel dat hierdie omstrede punt van rasse-gelykheid later in 1945 in die Verenigde Nasies se Handves opgeneem sou word as die fundamentele beginsel van internasionale geregtigheid.
Die Arabiese afvaardiging
Emir Faisal se partytjie op Versailles, tydens die Parys-vredeskonferensie van 1919. In die middel, van links na regs: Rustum Haidar, Nuri as-Said, Prins Faisal, kaptein Pisani (agter Feisal), T.E. Lawrence, Faisal se slaaf (naam onbekend), kaptein Tahsin Qadri
'N Arabiese afvaardiging in Parys is gelei deur Emir Faisal, met kolonel T. E. Lawrence as tolk. Lawrence was amptelik in diens van die Britse ministerie van Buitelandse Sake, maar het opgetree asof hy 'n volwaardige lid van die Arabiese afvaardiging was, met 'n Arabiese kleredrag. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het hy 'n Arabiese legioen gewerf om teen die Ottomane te veg met die steun van Faisal se vader, koning Hussein, in ruil vir die versekering dat 'n Arabiese staat in die oorblyfsels van die Ottomaanse Ryk gevestig sou word. Die geografiese omvang van hierdie gebied is nooit afgehandel nie, maar Hussein het self aanvaar dat dit vanaf die Hejaz-noorde sou strek, insluitend die Ottomaanse provinsie Groot-Sirië, wat Palestina, Trans-Jordanië en 'n deel van Irak insluit. Terwyl die Libanon ook in Groot-Sirië was, is dit verstaan ​​dat die Franse verantwoordelikheid sou aanvaar vir hierdie gebied en dat sommige gebiede aan die Britte toevertrou sou word. Geen amptelike verdrag het bestaan ​​nie, maar die aanbod is bevestig in korrespondensie van Sir Henry McMahon (1862-1949), die Britse Hoë Kommissaris in Egipte7
Die Balfour-verklaring was 'n skok vir die Arabiese leier, want dit het die Jode 'n vaderland belowe te midde van wat hy aanvaar het 'n Arabiese staat sou wees. Die Sykes-Picot-ooreenkoms van 16 Mei 1916 tussen die Britte en die Franse het grondgebied aan die twee magte toegeken, met geen verwysing na 'n Arabiese staat nie. Terwyl Hussein verwag het om Sirië te kry, het die ooreenkoms Sirië aan die Franse toevertrou. Emir Faisal het die Arabiese saak egter op die konferensie voorgehou, alhoewel sy teenwoordigheid daar deur die Franse getreur is, wat nie gesien het waarom die Arabiere verteenwoordig moet word nie. Woodrow Wilson was simpatiek teenoor die Arabiese saak, maar wou nie dat die VSA 'n mandaat in die Midde-Ooste sou administreer nie, wat sou kon plaasgevind het as die konferensie tot die Arabiese voorstel ingestem het. Lawrence het sy bes gedoen om afgevaardigdes te oorreed om die Arabiere te ondersteun, maar het sommige daarvan vervreem vanweë sy miskenning van protokol - hy was amptelik as tolk teenwoordig. Voordat hy na die konferensie vertrek het, het hy in 1918 'n alternatiewe kaart van die streek aangebied wat 'n Koerdiese staat en grense insluit op plaaslike sensitiwiteit eerder as op imperiale belange. Die grense van die Brits-Franse kaart is bepaal deur bestaande kommersiële toegewings, bekend as 'kapitulasies'. Die finale verdeling het die Arabiese staat nie as sodanig opgelewer nie. Die Britte het Faisal egter as koning van Irak gevestig en sy broer as koning van Jordanië, wat hulle uit hul mandaat van Palestina uitgekap het. Hussein was vry om die Hejaz onafhanklik te verklaar (dit was onder die Ottomane), maar hy val in 'n staatsgreep onder leiding van prins Abdul Aziz bin Saud in 1924, stigter van die Koninkryk van Saoedi-Arabië. Lawrence, hoewel bitter teleurgesteld oor die uitslag van die konferensie, was 'n belangrike rol in die vestiging van die koninkryke van Irak en Jordanië. 8
Die Chinese het betwis dat die Japanese aanspraak op Shandong betwis word. In 1914 het Japan aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog beslag gelê op die gebied wat in 1897 aan Duitsland verleen is. Hulle het ook beslag gelê op die Duitse eilande in die Stille Oseaan noord van die ewenaar. In 1917 het Japan geheime ooreenkomste met Brittanje, Frankryk en Italië gesluit met betrekking tot die anneksasie van hierdie gebiede. Met Brittanje was daar 'n onderlinge ooreenkoms, en Japan het ook ingestem om die Britse anneksasie van die Stille Oseaan-eilande suid van die ewenaar te ondersteun. Ondanks 'n algemeen pro-Chinese siening namens die Amerikaanse afvaardiging, het artikel 156 van die Verdrag van Versailles Duitse toegewings in Shandong, China na Japan oorgedra eerder as om soewereine gesag aan China terug te gee. Chinese verontwaardiging oor hierdie bepaling het gelei tot betogings bekend as die Vierde Mei-beweging en China se uiteindelike onttrekking aan die Verdrag. Die Stille Oseaan-eilande noord van die ewenaar het 'n klas C-mandaat geword wat deur Japan bestuur word.
Italië se benadering
Italië is eers oorreed om aan te sluit by die Triple Alliance en daarna om by die Geallieerdes aan te sluit om grond te kry. In die Verdrag van Londen, 1915, is hulle aangebied om die Trentino en die Tirool tot Brenner, Triëst en Istrië, al die Dalmatiese kus behalwe Fiume, die volle eienaarskap van Albanees Vallona en 'n protektoraat oor Albanië, Aladia in Turkye en 'n aandeel van Turkse en Duitse ryke in Afrika.
Vittorio Orlando is gestuur as die Italiaanse verteenwoordiger met die doel om hierdie en soveel moontlik ander gebied te verower. Die verlies van 700.000 Italianers en 'n begrotingstekort van 12.000.000.000 Lire gedurende die oorlog het die Italiaanse regering en mense op hierdie gebiede laat reg voel. Daar was 'n baie sterk mening oor die beheer van Fiume, wat volgens hulle volgens die Italiaanse bevolking tereg Italiaans was.
Aan die einde van die oorlog het die bondgenote egter teenstrydige ooreenkomste gesluit met ander nasies, veral in Sentraal-Europa en die Midde-Ooste. Tydens die vergaderings van die 'Groot Vier' (waarin sy magte van diplomasie deur sy gebrek aan Engels belemmer is), was die Groot Magte slegs bereid om Trentino aan te bied aan die Brenner, die Dalmatiese hawe van Zara, die eiland Lagosta en 'n paartjie van klein Duitse kolonies. Alle ander gebiede is aan ander lande belowe en die groot moondhede was bekommerd oor die imperiale ambisies van Italië. As gevolg hiervan het Orlando die konferensie woedend verlaat.
Verenigde Koninkryk se benadering
Die Britse lugafdeling tydens die konferensie
Die Britse Ryk se eenheid, houding en belange was 'n oorkoepelende kommer vir die afgevaardigdes van die Verenigde Koninkryk na die konferensie, maar dit het die konferensie binnegegaan met die meer spesifieke doelwitte van:
Die beveiliging van Frankryk
Territoriale gevolge te besleg
Ondersteuning van die Wilsonian League of Nations
met daardie prioriteitsvolgorde.
Die rasse-gelykheidsvoorstel wat deur die Japannese voorgehou is, het nie direk in stryd met enige van hierdie Britse kernbelange nie. Namate die konferensie gevorder het, sou die gevolge van die voorstel tot rasse-gelykheid rakende immigrasie na die Britse heersers (spesifiek Australië) egter die volle implikasies hiervan wees, sou dit 'n belangrike twispunt van die delegasie word.
Uiteindelik het Brittanje nie die voorstel vir rasse-gelykheid beskou as een van die fundamentele doelstellings van die konferensie nie. Die afvaardiging was dus bereid om hierdie voorstel op te offer om die Australiese afvaardiging te vestig en sodoende te help om sy oorkoepelende doelwit om die eenheid van die Britse Ryk te bewaar, te bevredig. 9
Verenigde State se benadering
Nadat Woodrow Wilson nie Lloyd George en Georges Clemenceau kon oortuig om sy Veertien Punte te ondersteun nie, het die konferensie besluit om die moontlikheid van 'n Volkebond te bespreek. Nadat daar oor die meeste punte ooreengekom is, is die geskrewe dokument waarin die liga uiteengesit is, na die VSA teruggebring om deur die Kongres goedgekeur te word. Die Kongres het slegs beswaar aangeteken teen artikel 10, waarin verklaar word dat 'n aanval op enige lid van die Liga beskou sou word as 'n aanval op alle lede, wat verwag word om te steun, indien nie aan die kant van die land wat aangeval word nie. Wilson, moedeloos, is in Maart terug na Parys nadat al die diplomate die liga-uiteensetting met hul onderskeie regerings hersien het. Sonder die goedkeuring van die Kongres het Clemenceau die swak posisie van Wilson opgemerk en die belange van Brittanje en Frankryk bevorder, teengestaan ​​deur Wilson. Duitsland is gedwing om volle blaam te aanvaar, wat die nuwe Duitse regering nie van gehou het nie. Duitsland is gevra om alle verantwoordelikheid te aanvaar, alle kolonies en 'n vaderland te verloor en oorlogsvergoeding aan die Geallieerdes van die Eerste Wêreldoorlog te betaal, ter waarde van US $ 32 miljard of 133 miljard goudpunte; later verminder tot 132 miljard punte. Wilson sou nie hierdie verdrae onderteken nie, en daarom het die Verenigde State afsonderlike verdrae met Duitsland onderteken wat deur die Kongres goedgekeur is.
↑ Margaret MacMillan. Vredemakers: Ses maande wat die wêreld verander het. (Londen: John Murray, 2001), 485
↑ Oor oorlog: amptelike dokumente "15 & 16 Mei 1916: Die Sykes-Picot-ooreenkoms," Die Sykes-Picot-ooreenkoms-transkripsies. 1916 Dokumente. Brigham Young Universiteitsbiblioteek. 12 Mei 2007 onttrek
↑ sien Danderson Beck, "Wilson en die Volkebond", Wilson en die Volkebond San.Beck.org. Hierdie artikel bevat die 14 punte wat Wilson in Parys aangebied het, wat sy visie vir vrede uiteensit, en die vyf beginsels wat die Verbond van die Volkebond ingelig het. Ontsluit op 13 Mei 2007. Beck beskryf Wilson se heldhaftige poging om die Amerikaanse Kongres te oortuig om die Verbond te bekragtig. Alhoewel die VSA nie kragtens die Verbond aangesluit het nie, het Wilson die eerste vergadering van die Liga herroep.
↑ "Die Palestynse mandaat van die Volkebond, 1922," Mideast-web. Die Palestynse mandaat van die Volkebond, 1922 Onttrek 12 Mei 2007.
↑ Naoko Shimazu. Japan, Race and Equality: The Racial Equality-voorstel van 1919. (Nissan Institute Routledge Japanese Studies Series) (London: Routledge, 1998), 115.
↑ Die korrespondensie tussen Hussein-McMahon, Joodse virtuele biblioteek Die korrespondensie tussen Hussein-McMahon en op 12 Mei 2007 teruggevind.
↑ C. T. Evans, en A. Clubb, "T.E. Lawrence en die Arabiese saak tydens die Parys-vredeskonferensie," Northern Virginia Community College T. E Lawrence en die Arabiese saak op die Parys-vredeskonferensie "Onttrek 12 Mei 2007.
Boemeke, Manfred F., Gerald D. Feldman, en Elisabeth Gläser. Die Verdrag van Versailles: 'n herevaluering na 75 jaar. Publikasies van die Duitse Historiese Instituut, ISBN 9780521621328
Goldberg, George. Die vrede om die vrede te beëindig: die Parys-vredeskonferensie van 1919. New York, Harcourt, Brace & World, 1969. ISBN 0151715688
Jackson, Hampden J. Die na-oorlogse wêreld: 'n kort politieke geskiedenis: 1918-1934. Boston, MT: Little, Brown & Co, 1935. herpubliseer 1939. ASIN: B00085AXDQ
MacMillan, Margaret. Vredemakers: Ses maande wat die wêreld verander het. ', Londen: John Murray, 2001. ISBN 0719562376
Shimazu, Naoko. Japan, Race and Equality: The Racial Equality-voorstel van 1919. (Nissan Institute Routledge Japanese Studies Series) NY:; London: Routledge, 1998. ISBN 0415172071
Otte, T. G. en Margaret Macmillan. 2001. "Vredemakers - Die Parys-vredeskonferensie van 1919 en die poging om die oorlog te beëindig." TLS, die Times Literary Supplement. 5143: 3.
Buitelandse Sake: Parys-vredeskonferensie op US History.com
T E Lawrence se Midde-Ooste-visie by NPR bevat Lawrence se "vredekaart", 'n alternatiewe verdeling van die streek met inagneming van plaaslike lojaliteite en sensitiwiteit. Nasionale openbare radio.