Danksy sy ligging aan die oostelike oewer van die Champlainmeer naby die Groen Berge en sy verruklike natuurskoon het Burlington tot 'n belangrike hawestad en toeristebestemming ontwikkel.
In vergelyking met ander gebiede in Vermont het Burlington 'n gematigde klimaat. Skielike weersveranderings is 'n tipiese kenmerk van Nieu-Engeland se klimaat, maar die nabyheid van Champlainmeer het 'n matigende invloed op weerstoestande in Burlington. Weens die sogenaamde "meer-effek" en sy ligging in die stormpad van die Sint-Laurensvallei is daar dikwels bewolkte toestande.
Burlington is oorspronklik in 1763 geïnkorporeer en het die gebied van die huidige stede Burlington en South Burlington behels. Die eerste nedersetting, 'n fort by die Winooskirivier-watervalle, is egter eers in die volgende dekade deur die gebroeders Allen gestig.
Ná die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog het 'n aantal setlaars boerderye in die gebied gestig. In 1787 het Ethan Allen sy privaathuis naby die monding van die Winooskirivier opgerig, en in dieselfde jaar is ook die eerste town meeting (dorpsvergadering) gereël. Ira Allen het die grond geskenk vir die Universiteit van Vermont, wat in 1791 as 'n landboukollege geopen is. In 1812 was Burlington reeds een van die belangrikste hawens in die VSA, wat veral timmerhoutinvoere uit Kanada gehanteer het, en sy bevolking het gestyg tot sowat 2 000.
Gedurende die Anglo-Amerikaanse Oorlog van 1812 het Burlington 'n weermagpos en 'n militêre hospitaal gehuisves, alhoewel dit in vergelyking met sy buurdorpe langs die Champlainmeer 'n minder belangrike militêre rol gespeel het. Die stad het egter as die VSA se vlootbasis vir die Champlainmeer gedien.