Watergate inbrekers in hegtenis geneem - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Vroegoggend van 17 Junie 1972 word vyf mans gearresteer omdat hulle by die hoofkwartier van die Demokratiese Nasionale Komitee by die Watergate, 'n kantoor-hotel-woonstelkompleks in Washington, DC ingebreek het. In hul besit was inbraakgereedskap, kameras en film, en drie pengrootte traangasgewere. Op die toneel van die misdaad, en in kamers wat die mans by die Watergate gehuur het, is gesofistikeerde elektroniese goggatoerusting gevind. Drie van die mans was Kubaanse ballinge, een was 'n Kubaanse Amerikaner, en die vyfde was James W. McCord, Jr., 'n voormalige CIA -agent. Daardie dag word die verdagtes, wat gesê het dat hulle 'anti-kommuniste' was, aangekla van moorddadige inbraak en die besit van misdaadimplemente.
LEES MEER: Die Watergate -skandaal: 'n tydlyn
Op 18 Junie is egter onthul dat James McCord die salarisse veiligheidskoördineerder was vir die herverkiesingskomitee van president Richard Nixon. Die volgende dag is E. Howard Hunt, jr., 'N voormalige assistent van die Withuis, met die vyf verdagtes verbind. In Julie word G. Gordon Liddy, finansiële advokaat van die komitee vir die herverkiesing van die president, ook as medepligtige betrek. In Augustus het president Nixon aangekondig dat 'n ondersoek in die Withuis na die inbraak in Watergate tot die gevolgtrekking gekom het dat administrasiebeamptes nie betrokke was nie. In September is Liddy, Hunt, McCord en die vier Kubane deur 'n federale groot jurie aangekla op agt aanklagte van inbraak en die onwettige plaag van die hoofkwartier van die Demokratiese Nasionale Komitee.
In September en Oktober het verslaggewers Carl Bernstein en Bob Woodward van Die Washington Post ontbloot bewyse van onwettige politieke spioenasie wat deur die Withuis en die Komitee vir die Herverkiesing van die President uitgevoer is, insluitend die bestaan ​​van 'n geheime fonds wat vir die doel bewaar is en die bestaan ​​van politieke spioene wat deur die komitee gehuur is. Ondanks hierdie berigte en 'n toenemende oproep om 'n Watergate -ondersoek op Capitol Hill, is Richard Nixon in November 1972 herkies tot president in 'n groot oorwinning.
In Januarie 1973 het vyf van die Watergate -inbrekers skuld beken, en twee ander, Liddy en McCord, is skuldig bevind. Tydens hul vonnisoplegging op 23 Maart het die regter van die Amerikaanse distrikshof, John J. Sirica, 'n brief van McCord gelees dat die Withuis 'n uitgebreide "toesmeerdery" gedoen het om sy verband met die inbraak te verberg. In April het die prokureur -generaal Richard Kleindienst en twee vooraanstaande Wit Huisadviseurs, HR Haldeman en John Ehrlichman, bedank, en die advokaat van die Withuis, John Dean, is afgedank.
Op 17 Mei 1973 het die gekose komitee van die senaat vir presidensiële veldtogaktiwiteite, onder leiding van senator Sam Ervin van Noord -Carolina, op televisie begin met die verrigtinge oor die vinnig eskalerende Watergate -aangeleentheid. 'N Week later is die professor Harvard Law, Archibald Cox, beëdig as 'n spesiale aanklaer in Watergate. Tydens die verhore van die senaat het die voormalige regsadviseur van die Withuis, John Dean, getuig dat die inbraak in Watergate deur die voormalige prokureur-generaal John Mitchell goedgekeur is met die kennis van die Withuis-adviseurs Ehrlichman en Haldeman, en dat president Nixon bewus was van die dekking. op. Intussen het die aanklager van Watergate, Cox en sy personeel, begin om wydverspreide bewyse van politieke spioenasie deur die herverkiesingskomitee in Nixon, onwettige afluistering van duisende burgers deur die administrasie, en bydraes aan die Republikeinse Party te ontbloot in ruil vir politieke gunste.
LEES MEER: Watergate: Wie het wat gedoen en waar is hulle nou?
In Julie is die bestaan ​​van wat die Watergate -bande genoem sou word - amptelike opnames van gesprekke in die Withuis tussen Nixon en sy personeel - tydens die senaatverhore onthul. Cox het hierdie bande gedagvaar, en na drie maande se vertraging het president Nixon ingestem om opsommings van die opnames te stuur. Cox het die opsommings verwerp en Nixon het hom afgedank. Sy opvolger as spesiale aanklaer, Leon Jaworski, het aanklagte teen verskeie hooggeplaaste administratiewe amptenare gerig, waaronder Mitchell en Dean, wat behoorlik skuldig bevind is.
Die vertroue van die publiek in die president het vinnig afgeneem, en teen einde Julie 1974 het die Huisgeregtigheidskomitee drie artikels van beskuldiging teen president Nixon aangeneem: belemmering van geregtigheid, misbruik van presidensiële magte en die belemmering van die beskuldigingsproses. Op 30 Julie, onder dwang van die hooggeregshof, het Nixon uiteindelik die Watergate -bande vrygestel. Op 5 Augustus is transkripsies van die opnames vrygestel, insluitend 'n gedeelte waarin die president gehoor is wat Haldeman opdrag gee om die FBI te beveel om die Watergate -ondersoek te staak. Vier dae later het Nixon die eerste president in die Amerikaanse geskiedenis geword om te bedank. Op 8 September het sy opvolger, president Gerald Ford, hom kwytgeskeld van enige strafregtelike aanklagte.
1972: Watergate Scandal-Secrets and Cover-Ups
Die inbrekers was ongewoon omdat daar afluisterapparatuur, rekeninge van $ 2.300 met opeenvolgende reeksnommers, 'n radio wat na die polisiefrekwensies kan luister en 40 rolle ongebruikte film in hul besit gevind is.
Een van die inbrekers, Jim McCord, was 'n voormalige agent van die CIA en huidige lid van die sekuriteit vir president Nixon se verkiesingsveldtog.
Die adresboeke van twee inbrekers bevat telefoonnommers met die naam "W House" en "W.H.".
Die administrasie van president Nixon het beveel om die perseel van 'n mededingende party binne te gaan, en die geheime onwettige operasie is selfs deur John Mitchell, prokureur -generaal van Nixon, goedgekeur.
Na die arrestasie van die vyf inbrekers het die Nixon -administrasie probeer om die skandaal te verslap en die FBI te dwing om nie 'n ondersoek te doen nie.
Die FBI was egter nie onder die beheer van die Withuis nie en die ondersoek het tot hoër en hoër amptenare gelei totdat daar uiteindelik gevind is dat president Nixon persoonlik betrokke was by 'n poging om die ondersoek te voorkom.
Nixon bedank (hy was die enigste president in die Amerikaanse geskiedenis wat dit gedoen het). Na 'n deeglike ondersoek is soveel as 69 lede van die Nixon -administrasie aangekla, waarvan 48 deur die hof skuldig bevind is.
Onder hulle was: Minister van Justisie John N. Mitchell (19 maande gevangenisstraf), sy opvolger Richard Kleindienst (een maand tronkstraf) en stafhoof H. R. Haldeman (18 maande gevangenisstraf).
Dit is moontlik dat Nixon in die tronk beland het, maar sy opvolger in die presidensiële funksie, Gerald Ford, het hom 'n volledige en onvoorwaardelike presidensiële kwytskelding gegee vir alle misdade wat Nixon tydens sy termyn gepleeg het.
Hierdie kwytskelding word as omstrede beskou omdat Nixon die een was wat Ford voorheen as vise -president van die Verenigde State aangewys het nadat die verkose vise -president Spiro Agnew bedank het weens 'n ander skandaal (Gerald Ford was die enigste president in die geskiedenis van die Verenigde State wat nooit verkies tydens die verkiesing, maar is in sy pos aangestel).
Watergate Chronology – 1968-72
Die verhaal van Watergate het 'n interessante historiese en politieke agtergrond wat voortspruit uit politieke gebeure van die 1960's, soos Viëtnam, en die publikasie van die Pentagon Papers in 1971.
Maar die chronologie van die skandaal begin regtig gedurende 1972, na die inbraak in die Watergate Hotel.
Teen 1973 is Nixon herkies, maar die stormwolke was besig om te bou. Vroeg in 1974 is die land deur Watergate verteer. In Augustus bedank Nixon.
08 Augustus 1968: Richard Milhous Nixon aanvaar die nominasie van die Republikeinse Party as president tydens die partytjiebyeenkoms in Miami Beach, Florida.
05 November 1968: Nixon, die 55-jarige voormalige vise-president wat die presidentskap vir die Republikeine in 1960 verloor het, neem dit terug deur Hubert Humphrey te verslaan in een van die naaste verkiesings in die Amerikaanse geskiedenis.
20 Januarie 1969: Nixon is ingesweer as die 37ste president van die Verenigde State.
20 Julie 1969: Apollo 11 -ruimtevaarders Neil Armstrong en Buzz Aldrin word die eerste mans wat op die maan geland het, 'n inisiatief wat eers deur president Kennedy voorgestel is.
30 November 1969: Nixon lewer syne af Stille meerderheid toespraak, 'n toespraak aan die nasie oor die Viëtnam -oorlog.
22 Januarie 1970: President Nixon lewer sy eerste staatsrede voor 'n gesamentlike sitting van die kongres.
23 Julie 1970: Nixon keur 'n plan goed vir die uitbreiding van binnelandse intelligensie-insameling deur die FBI, CIA en ander agentskappe. Hy het 'n paar dae later gedink en herroep sy goedkeuring.
13 Junie 1971: Die New York Times begin met die publikasie van die Pentagon Papers — die geheime geskiedenis van die Viëtnamese Oorlog van die Departement van Verdediging. Die Washington Post begin later die week die koerante publiseer.
09 September 1971: Die eenheid van die Withuis en loodgieters " het hul naam gegee vir hul bevele om lekkasies in die administrasie te stop, en 'n inbraak by 'n sielkundige se kantoor om lêers te vind oor Daniel Ellsberg, die voormalige ontleder van die verdediging wat die Pentagon -dokumente uitgelek het.
28 Mei 1972: Fouttoerusting word geïnstalleer by die hoofkwartier van die Demokratiese Nasionale Komitee in die Watergate -hotel- en kantoorkompleks in Washington DC. Dit blyk later dat dit nie die eerste inbraak in Watergate is nie.
17 Junie 1972: Vyf inbrekers word om 02:30 in hegtenis geneem tydens 'n inbraak by die Watergate-hotel en kantoorkompleks: Bernard Barker, Virgilio Gonzalez, Eugenio Martinez, James W. McCord en Frank Sturgis. James W. McCord is die sekuriteitsdirekteur van die komitee vir die herverkiesing van die president (CREEP).
19 Junie 1972: 'N GOP -veiligheidshulp is onder die Watergate -inbrekers, berig The Washington Post. Die voormalige prokureur -generaal John Mitchell, hoof van die herverkiesingsveldtog in Nixon, ontken enige verband met die operasie.
23 Junie 1972: President Nixon het 'n gesprek met sy stafhoof, HR Haldeman. Twee jaar later word die band van die gesprek vrygestel na 'n bevel van die Hooggeregshof. Die Rookgeweer band onthul dat Nixon die FBI beveel het om sy ondersoek na die inbraak in Watergate te laat vaar.
01 Augustus 1972: Volgens 'n berig in die Washington Post, het 'n tjek van $ 25 000 kassiere wat blykbaar vir die Nixon -veldtog geoormerk is, in die bankrekening van 'n inbreker in Watergate beland.
30 Augustus 1972: Nixon beweer dat advokaat van die Withuis, John Dean, 'n ondersoek na die Watergate-saak gedoen het en bevind dat niemand van die Withuis betrokke was nie.
15 September 1972: Die eerste aanklagte in Watergate word teen die inbrekers gemaak: James W. McCord, Frank Sturgis, Bernard Barker, Eugenio Martinez en Virgilio Gonzalez. Aanklagte word ook gedoen teen E. Howard Hunt en G. Gordon Liddy.
29 September 1972: Die Washington Post berig dat John Mitchell, terwyl hy as prokureur-generaal gedien het, 'n geheime Republikeinse fonds beheer wat gebruik word om wydverspreide intelligensie-insamelingsoperasies teen die Demokrate te finansier.
10 Oktober 1972: FBI-agente stel vas dat die inbraak in Watergate spruit uit 'n massiewe veldtog van politieke spioenasie en sabotasie namens die Nixon-herverkiesingspoging, volgens 'n verslag in The Washington Post.
07 November 1972: Nixon word herkies in een van die grootste grondverskuiwings in die Amerikaanse politieke geskiedenis, met meer as 60 persent van die stemme en die Demokratiese genomineerde, senator George McGovern van Suid-Dakota, verpletter.
22 November 1972: Walter Cronkite bestee 15 minute aan Watergate op die CBS Evening News. Die skandaal word 'n algemene mediakwessie.
Watergate: The Hidden History en die 2012 -verkiesings
Laastens het ons antwoorde op die belangrikste oorblywende vrae oor Watergate: Waarna was die inbrekers en waarom was Nixon bereid om sy presidentskap te waag om dit te kry? Watergate: The Hidden History: Nixon, The Mafia en The CIA deur Lamar Waldron lê dit alles in buitengewone detail uiteen.
Miskien net so belangrik, dit toon ook hoe die giftige politieke klimaat van vandag en twyfelagtige veldtogtaktieke by Nixon ontstaan ​​het, wat onheilspellende lesse opgelewer het vir die presidensiële en kongresverkiesings in 2012.
Verlede week was die 40ste herdenking van Watergate, toe die inhegtenisneming van werkers van die Withuis by die Watergate -kantore van die Demokratiese Nasionale Komitee 'n skandaal veroorsaak het wat uiteindelik gelei het tot die bedanking van president Richard Nixon. En perfek tyd, die nuwe boek van Waldron is gevul met bomontdekkings oor Nixon se vele misdade, wat Nixon en die skandaal in 'n heel nuwe lig plaas.
Terwyl baie van die onlangse nuusdekking oor Watergate-herdenking dekadesoue inligting of Nixon se eie draai herhaal het, Watergate: the Hidden History bevat 'n verrassende hoeveelheid nuwe inligting, die meeste uit die Nasionale Argief, waarvan sommige so onlangs as April 2012 vrygestel is. , maar die inligting het nooit in konvensionele Watergate -geskiedenis gekom nie.
Waldron se boek verbreek die algemene mites van Watergate, wat baie aan die regterkant opduik as 'n manier om president Obama te besmeer oor die polities gemanipuleerde 'Fast and Furious' aangeleentheid. (Die boek toon dat Nixon 'n meester was in die verspreiding van politieke vlekke, insluitend dié wat hy geweet het vals was.)
Konserwatiewe leiers noem Watergate steeds 'n 'derde klas inbraak', die woord wat Nixon se woordvoerder gebruik het kort ná die arrestasies. Soos die boek dokumenteer, was daar nie een inbraak nie, daar was eintlik vier pogings om die DNC -kantore by die Watergate in te stel. Daarbenewens het dieselfde bemanning die Chileense ambassade in Washington twee weke voor die eerste Watergate -inbraakpoging ingebreek, iets wat Nixon erken het in 'n band van die Withuis wat eers in 1999 vrygestel is. Soos een van die inbrekers later erken het, was hulle op soek na die dieselfde dokument by die Chileense ambassade waarna hulle by die Watergate gesoek het.
'N Ander Watergate-mite is dat' die toesmeer erger was as die misdaad ', wat uitkyk op die groot hoeveelheid kriminele aktiwiteite van die Nixon White House, waarvan die inbrake in Watergate slegs 'n klein deel was. In die boek word geskiedskrywer Stanley Kutler aangehaal: "meer as sewentig mense is skuldig bevind of skuldig bevind as gevolg van die Age of Watergate."
Waldron vernietig ook die mite dat twee onverskrokke is Washington Post verslaggewers, Bob Woodward en Carl Bernstein, het president Richard Nixon "laat val". Soos Woodward en Bernstein self erken het in hul onlangse Post redaksioneel, was dit die president se vele misdade wat Nixon 'neergevel' en hul verslaggewing - opgesom in Al die president se manne - het slegs 'n klein groepie van die misdade gedek.
Die joernalis Ron Rosenbaum het egter op 18 Junie 2012 in 'n stuk getiteld "Woodward en Bernstein weet nie wie Watergate bestel het nie" daarop gewys dat die Post verslaggewers het nog nooit belangrike vrae oor die skandaal beantwoord nie, wat wissel van die 'werklike doel' van die inbraak tot 'hoeveel was die CIA betrokke?' Laasgenoemde vraag is belangrik aangesien, soos Waldron se boekdokumente, al die inbrekers van Watergate en hul toesighouer E. Howard Hunt huidige of voormalige CIA -agente of -amptenare was. Selfs Die New York Times's Tim Weiner het onlangs geskryf dat "niemand weet presies wat die inbrekers wou hê nie" by die Watergate.
Baie mense neem aan dat Watergate slegs oor gogga gegaan het, maar om 'n paar goggas te plant of reg te stel, kon met 'n twee- of drie-man bemanning gedoen gewees het, nie die vyf mense wat by die Watergate gearresteer was met genoeg film om 1400 bladsye dokumente te fotografeer nie. Watter lêers wou hulle afneem? En waarom was al die CIA -inbrekers van die inbrekers van die agentskap se geheime oorlog teen Fidel Castro wat in 1960 begin het, toe Richard Nixon vise -president was?
Al hierdie vrae word beantwoord Watergate: The Hidden History, wat nie net dokumenteer waarna die inbrekers op soek was nie, maar eintlik die hele lêer wat die inbrekers en Nixon so graag wou afdruk. Die boek bevat ook die eerste Watergate-memorandums wat die Mafia ooit amptelik met Watergate verbind het, wat help om aan te toon hoe Nixon se vorige bande met die Mafia die inbrake van Watergate veroorsaak het.
Soos een van die Watergate -inbrekers erken het, en ondersoekers van die Senaat Watergate -komitee in hul geheime ondervraging van Mafia don Johnny Rosselli aangedui het, was Nixon bekommerd oor 'n Kubaanse dossier van CIA -pogings om Fidel Castro dood te maak. Hierdie pogings begin ernstig in September 1960, toe Nixon op soek was na 'n voorsprong in sy noue presidensiële wedloop teen senator John F. Kennedy. 'N Nixon -medewerker wat by die pogings betrokke was, het gesê dat die CIA in 1960 in kontak was met Nixon [en] dit was Nixon wat hom 'n ooreenkoms met die Mafia in Florida aangegaan het om Castro dood te maak.
Die pogings van die CIA om Fidel te vermoor duur voort tot 'n poging in Desember 1971 in Chili, toe Nixon president was en 'n groot geheime oorlog teen die sosialistiese regering van Chili beveel het. Opmerklik genoeg, op dieselfde belangrike tye-September 1960 en Desember 1971-het Nixon omkoopgeld van $ 500 000 van leiers van die maffia aanvaar, waaronder sommige wat betrokke was by sy CIA-maffia-pogings om Fidel dood te maak. Die omkoopgeld van Nixon-Mafia is breedvoerig deur die FBI gedokumenteer, Tyd tydskrif, en skrywer Dan Moldea. Die omkoopgeld van die maffia en die pogings van Nixon om die CIA saam met die maffia te laat werk om Fidel Castro dood te maak, was die geheime wat Nixon nie kon bekostig om tydens die veldtog van 1972 na vore te kom nie.
Ek sal nie probeer om alles wat die boek dokumenteer in hierdie kort resensie te verduidelik nie. Alhoewel Waldron se boek meer as agt honderd bladsye beslaan, som hy alles op in 'n uitstekende fotogedeelte en in die boek se hoofstuk een. Die res van die boek ontvou in 'n duidelike chronologiese volgorde en word ondersteun deur meer as tweeduisend eindnote. Die boek gebruik die epiese sweep van Nixon se politieke loopbaan om aan te toon dat alles wat hy in Watergate gedoen het, eenvoudig op groter skaal doen wat Nixon al jare, soms dekades, gedoen het. Waldron se boek bou voort op die werk van PBS en ander om Nixon se skuld vir Watergate stewig vas te stel.
Al hierdie onthullings oor Nixon het vandag belangrike gevolge vir die politiek, aangesien dit - soos 1972 - 'n presidentsverkiesingsjaar is, met die beheer van die kongres ook in die weegskaal. Weet wat daarin is Watergate: The Hidden HistoryDit is nie moeilik om die nalatenskap van Nixon in die huidige politieke situasie te sien nie, van die "wen teen elke prys" -taktiek wat hy ontwikkel het tot die huidige betrokkenheid van sommige waarmee hy saamgewerk het in sy oorwinningsveldtogte, soos Roger Ailes.
Die onlangse verkiesingsuitslae in Wisconsin toon aan dat Nixon se tegnieke steeds werk, net soos vir Nixon in 1968, 1972, en sy vorige verkiesings. Elke keer as u sien dat 'n konserwatiewe kandidaat verregaande bewerings maak oor sy teenstander, kan u Richard Nixon bedank, wat die tegniek baie doeltreffender gebruik het as sy vriend, senator Joe McCarthy. Sulke bewerings, selfs nadat dit ontbloot is, hou pers- en kiesersaandag weg van die werklike kwessies en weg van die rekord (en dikwels onaangename verbindings) van die persoon wat die verregaande bewerings maak.
Vir Nixon gaan dit dikwels oor geld en mag, en hy weet dat die kandidaat met 'n oorweldigende finansieringsvoordeel gewoonlik wen. Vir Nixon was geld van die maffia nie anders as om groot bedrae te neem nie - wettig en onwettig - van sakemagnaat, groot korporasies en selfs buitelandse regerings. Die parallelle met vandag is maar al te duidelik.
Nixon se uitgebreide gebruik van 'vuil truuks' wat in die boek gedokumenteer word, word in gedagte gehou deur die geheimsinnige 'robo -oproepe' in Wisconsin, en die pogings om die stem van studente daar te beperk, sowel as die groeiende kothuisbedryf van ontwrigtende tegnieke wat toegepas word op progressiewe en Demokratiese kandidate.
Nixon is met groot marge herkies in November 1972, byna vyf maande nadat Watergate die hoofopskrifte bereik het, en die skandaal was glad nie 'n faktor in die verkiesing nie. Op dieselfde wyse, die ondersoek na goewerneur Wisconsin, Scott Walker, se "voormalige personeel en medewerkers" weens "bewerings van wanpraktyke in die veldtog, verduistering van veterane-fondse, bodaanbod" en ander misdade-soos berig deur The Huffington Post op 3 Junie - was deels nie 'n faktor in die onlangse verkiesing nie, omdat dit eenvoudig nie wyd berig is nie.
Net soos in 1972, in 2012, is die hoofstroommedia oorweldigend pro-Republikein-selfs al laat Republikeine dit klink asof dit die underdogs is wat teen 'n enorme liberale media veg. Nixon was die pionier in hierdie tegniek, en selfs na Watergate is Nixon onderskryf met tien keer die aantal koerante wat sy teenstander, senator George McGovern, onderskryf het.
In 1972 het slegs 'n paar media - insluitend Die Washington Post, Die New York Times, Newsday, die Los Angeles Times, CBS en Time - het regtig gefokus op Watergate, terwyl die oorgrote meerderheid nuusmedia dit geïgnoreer het of Nixon se draai aanvaar het. Die boek toon dat Nixon die "10,000" genoem het, die joernaliste en afsetpunte waarop hy altyd kon vertrou vir 'n gunstige dekking. Die PR-poging wat Nixon uit die Withuis moes opdoen, word nou hanteer deur die groot konserwatiewe propagandamolens, wat 'n konstante stroom anti-progressiewe retoriek uitbrei wat elke dag oor die Amerikaanse openbare luggolwe versprei word.
Dit het ook vir my duidelik geword tydens die lees van die boek dat Nixon voortdurend nie damme speel nie, maar skaak teen sy Demokratiese en liberale teenstanders. Nixon het dikwels twee of drie bewegings vooruit gedink, in die wete dat hy kon vertrou dat progressiewe op sekere maniere op sy uitsprake (of dié van sy surrogate) sou reageer, en kwessies sou opstel om diegene wat teenoor hom was, af te lei - en uiteindelik te verdeel - beleid. Op dieselfde manier lyk dit of regs vandag die oorhand het om kwessies op te stel, op 'n manier wat progressiewe kiesers onderdruk.
Soos die boek toon, het Nixon aan bewind gekom met behulp van kongresverhore, toegang tot geheime intelligensie en lekkasies aan die pers, en hy sou trots wees op die huidige "Fast and Furious" -verhore in die huis. Dit lyk asof die verhore en eise so vasgestel is dat president Obama die week van die Watergate -herdenking gedwing sou word om uitvoerende voorregte toe te pas, en die Republikeine het verlede week probeer om parallelle tussen die twee gebeure te trek.
The Bartender 's Tale: Hoe die Watergate -inbrekers gevang is
Op Vrydag, 16 Junie 1972, het die jaarlikse aanval op hitte en humiditeit op Washington reeds begin. 'N Onderdak-DC-polisievoertuig, 'n ligblou vierdeurdeur Ford & mdashcar #727 en mdash uit 1972, ry saam met sersant in Georgetown Paul W. Leeper en beamptes John B. Barrett en Carl M. Shoffler, almal geklee as hippies, op die uitkyk vir straatmisdadigers wat dwelmooreenkomste doen en dies meer. Dit was die beste om moontlike misdadigers in 'n onmerkbare motor en deurmekaar burgerlike klere te nader.
Vroeër die aand het die polisie twee mans op Wisconsinlaan gewaar wat vinnig agter twee vroue aanstap. Omdat hulle agterdogtig was dat die mans beursgrypers was, het hulle hul hoofligte afgeskakel en in moontlike nood langs die meisies getrek om hulle te waarsku. Die twee vroue het rondgery, gemompel & ldquoNarc, & rdquo en die polisiemanne hul middelvingers gegee.
Slegs 'n handjievol misdade is die aand aangemeld, waaronder 'n reeks vasbyte deur twee gewapende mans. By die Hoërskool Cardozo is berig dat 'n sakrekenaar van $ 150 gesteel is. Hierdie wandade is gou vergeet, maar 'n ander misdaad wat die nag gepleeg is, bly legendaries.
Alhoewel dit nie aangemeld is oor die Washington Post& rsquos -polisie se blotter op 17 Junie sou vyf inbrekers, geklee in pakke maar met operasionele handskoene, in die Watergate -kompleks in Foggy Bottom gearresteer word deur drie polisiebeamptes van die & ldquobum -groep en rdquo & mdash wat 'n ketting van gebeure wat die verloop van die geskiedenis verander het, afskakel.
Alhoewel 'n groot deel van die verhaal na hul arrestasie bekend is uit die onverskrokke werk van Post verslaggewers Bob Woodward en Carl Bernstein en die geheime wenke van die anonieme bron Deep Throat aan die bedanking van president Richard NixonDie werklike verhaal van hoe die inbrekers gearresteer is, is nog nooit vertel nie.
Dit is 'n verhaal wat begin waar al te veel eindig: in 'n kroeg, hierdie een nie ver van die Watergate nie en 'n gunsteling onder die polisie.
Toe die Watergate -oproep die eerste keer van die afstuurder kom, het offisier Shoffler teruggestuur en die saak onwillig geneem. Die adres was nie hul primêre verantwoordelikheid nie en mdashwhy wasn & rsquot squad car 80, die voertuig verantwoordelik vir die gebied, antwoord? Die antwoord het teruggekom dat motor 80 tydelik buite werking was. & Rdquo
In die fliek Al die President & rsquos Men, het die gestuurder gesê dat motorwa 80 gas kry. In hul gelyknamige boek het Woodward en Bern-stein nooit die saak aangespreek nie. Beampte Barrett herinner aan die versender en sê: 'Elke speurwa of 'n kruiser oral, sien die wag by die Watergate Hotel. . . met verwysing na die moontlike verdagte omstandighede. & rdquo
Eintlik was die bakkar 80 nie op nie. Maar die uniformpolisiebeampte wat dit bestuur het, was beslis buite diens en ten minste volgens 'n mede-eienaar van PW & rsquos Saloon, Bill Lacey.
'N Aantal inbrake en pogings tot inbraak by die hoofkantoor van DNC in die Watergate is in die weke voor die Junie-aand aangemeld. Veiligheidswagte het gereeld band op binnedeure gevind om dit te verhoed dat dit gesluit word, maar dit word horisontaal toegepas en dit is dus maklik vir die veiligheid om dit raak te sien en te verwyder. Die blink seuns in die Watergate-inbraakspan het die band net bly vervang. Trouens, verskeie deure van die trappe is op so 'n ham-vuis vasgemaak.
Die wag daardie aand, Frank Willsen nadat hy die band verwyder het net om dit 20 minute later te sien vervang, het mdashhad 'n verslag van 'n kwaadwillige omstandighede & rdquo by die DC -polisie gebel net voor 02:00.
Die onderduimse polisie trek voor die Watergate in hul ongemerkte motor en stap in. Die drie beamptes dink op hierdie stadium niks vreemds nie. Hel, die meeste oproepe wat hulle ontvang het, was in elk geval vals alarms.
Die beampte in beheer daardie aand, sersant Leeper, het 'n gholfhoed en 'n ou baadjie op met 'n logo van die George Washington University. Op 33 was hy 'n tienjarige veteraan van die mag.
Oorkant die straat in die Howard Johnson & rsquos Motor Lodge, 'n & ldquospotter & rdquo vir die inbrekers, Alfred C. Baldwin III, was vasgenael op die TV en kyk na 'n gruwelfilm, Aanval van die poppemense, op Kanaal 20 en is onbewus van die situasie wat oorkant die straat ontwikkel. Baldwin was opgesluit in 'n deurmekaar kamer op die sewende verdieping met 'n venster wat na die Watergate kyk.
As spanwa 80 in diens was en voor die Watergate opgetrek het met ligte wat flikker, sirene huil en 'n uniform polisiebeampte wat daaruit opkom, sou dit beslis die aandag van Baldwin en rsquos afgetrek het en hom waarskynlik tyd gegee het om stel die vyf inbrekers in kennis via walkie-talkie sodat hulle kon ontsnap en die onwettige toegang ongemerk verbygegaan het.
Teen die tyd dat Baldwin agterkom dat dinge oorkant die straat skeefgeloop het, was dit te laat. Soos offisier Barrett onthou, was ons op die sesde verdieping van die DNC met gewere uit en rond toe Baldwin uiteindelik op die radio klim en vra hoe die inbreker in Watergate James W. McCord Jr. en sy manne was aangetrek.
& ldquo Ons dra pakke en dasse, en McCord antwoord.
& ldquo Wel, en Baldwin het gesê: & ldquoyou & rsquove het 'n probleem, want daar is ouens wat op hippie lyk wat gewere het. & rdquo
Squad car 80 het uit die Tweede Distrikstasie in L1, L1 2301, Noordwes, gery en was slegs 'n paar minute van enige plek in sy patrolliegebied af. Die stasie het onlangs sy eie gastanks geïnstalleer sodat polisiekruisers op die terrein kon volmaak.
Die uniformbeampte wat motor 80 en mdasha & ldquoblack-and-white & rdquo & mdashhad bestuur het, het vroeër die aand voor PW & rsquos, 'n nuwe kroeg in die middestad van DC, opgetrek. PW staan ​​vir die Prins en die Walrus, byname vir Rick Stewart en Ryk Lacey, wat die kroeg saam met die broer van Rich & rsquos, Bill, besit het.
Probeer ons, my navorsingsassistent, Borko Komnenovic, en ek kon nie die polisiebeampte vind wat die aand met die motor 80 gery het nie. 'N Afgetrede beampte het ons vertel dat motors in daardie tyd sonder veel papierwerk gekom en gegaan het. Ondanks uitgebreide onderhoude het ons ons man nooit gevind nie.
PW & rsquos, 'n plek waar jong professionele persone bymekaargekom het, was beleefd bekend as 'n gevestigde enkellopende onderneming, meer onomwonde as 'n mark vir markte. Beamptes sou inloer vir gratis etes, cola's en alkoholiese drankies en selfs in uniform en aan diens. Ons was vriendelik met die plaaslike polisie wat die klop gehad het, en Bill Lacey onthou.
Kaptein William Lacey was 'n loopbaanbeampte in die weermag, maar nadat hy en sy broer deur die oerwoude van Viëtnam gesukkel het, is die twee na Fort Belvoir, 'n slaperige weermagbasis sowat 20 kilometer suid van DC, oorgeplaas.
Ons wou altyd Iere wees en 'n salon besit, en Bill, toe 33, het aan sy jonger broer gesê. Rich was gretig, vindingryk en meer as 'n bietjie ondeunde. Op 'n aand in Viëtnam het Bill geskrik toe hy agterkom dat sy broer op die een of ander manier 'n etenstafel, linne, kristal, fyn wyn en steaks vir 'n formele sit-aandete in die middel van 'n kaggel gekry het.
In DC het die Laceys en Stewart na 'n geskikte plek gesoek en uiteindelik 'n plek gehuur in 1936 19de straat, Noordwes, waar die kroeg Science Club vandag is. Hulle het maande lank gewerk om dit gereed te maak vir die opening in die lente van 1971. Lacey gebruik sy huis in Noord -Virginia as onderpand vir 'n lening. Die drie mans werk saam met wettige kontrakteurs, kunstenaars wat georganiseerde misdaad afbreek en verteenwoordigers van die DC-regering. & ldquo Kan u iets in my hand steek? & rdquo was 'n navraag wat die broers sê dat hulle gereeld gehoor het.
Uiteindelik, onthou Bill, het hulle aan beide die inspekteurs en die man wat 'n Mob -beskermingsraket verteenwoordig, gesê dat hulle hel toe moet gaan, terwyl hulle 'n Walther PPK -pistool laat flits vir nadruk. Dit het gewerk, sowel as die wettige en onwettige skelms, en die La-ceys het begin om PW & rsquos te vee en te herbou vir 'n stad wat 'n mengsel van witboordjie-werkers en witboordjiemisdadigers, straatkappe, betogers en ander mense uit alle vlakke van die samelewing was. lewe.
PW & rsquos het vinnig 'n warm plek geword. Die mure was van hout, die standaardprys was steak en hamburgers, en die plek het 'n burgerlike sjarme. Rich het as kroegman gedien en het veral sterk drankies gemeng.
Op 'n dag was Bill by die kroeg en drink 'n Bloody Mary wat, onbekend aan hom, meestal wodka was met net genoeg tamatiesap om dit kleur te gee. Toe hy 'n glas klaarmaak, het sy broer 'n vars een gereed. Ure later ry Bill met een oog toe huis toe.
Na middernag op 17 Junie kom 'n polisieman in, onthou Bill, en my broer gooi vir hom 'n glas bourbon met 'n bietjie Coke bo -oor. Toe gooi hy vir hom nog een, en nog een. Die polisieman sit daar en sy walkie-talkie, wat op die kroeg was, huil en wil hê dat hy 'n inbraak moet ondersoek. Hy het opgestaan ​​uit die stoelgang en kon skaars loop. Hy het gesê: & lsquoHoe de hel gaan ek 'n inbraak ondersoek? Ek kan selfs staan. & Rsquo
& ldquo & lsquo Stukkie koek, & rsquo het my broer gesê. Gaan uit, klim op die radio van u motor en vertel hulle dat u nie meer brandstof het nie, en dat u moet teruggaan om brandstof te maak voordat u kan reageer, en dat iemand anders die oproep sal neem. & rsquo & rdquo
Die polisieman het uitgegaan, op die radio geklim en gesê: "Ek is sonder brandstof en ek kan reageer."
Die afstuurder het toe kontak gemaak met sersant Leeper en rsquos se onderdakmotor.
Leeper en sy manne het hul soektog in die kelder begin en na die sesde verdieping gekom waar die kantoor van die Demokratiese Nasionale Komitee geleë was. Daar het hulle letterlik op die Watergate Five gestruikel.
Nadat hulle elke kantoor nagegaan het, was hulle by die finale een. Ons adrenalien begin nou pomp, & rdquo Leeper onthou. Beampte Barrett stel dit meer onomwonde. Toe hy 'n hand na hom sien beweeg, sê Barrett, en ldquoit het die kak uit my laat skrik. & Rdquo
Die polisie skree, en hou vas! U is gearresteer! En vyf paar hande het opgegaan. Een gearresteerde het eenvoudig gesê: & ldquoJy het ons. & Rdquo
Die teenwoordigheid van vyf mans en mdashMcCord, Frank A. Sturgis, Virgilio R. Gonzalez, Eugenio R. Martinez, en Bernard L. Barkeren pakpakke en chirurgiese handskoene en elektroniese toesigstoerusting, sowel as rolle, nuwe $ 100 -rekeninge, het Leeper en Barrett opgeval, en dit is vreemd. Vreemd was ook dat die inbrekers almal ouer mans was en in die laat veertigerjare en vroeë vyftigerjare was.
Die beamptes het slegs twee paar boeie gehad, so vier van die inbrekers is saamgeboei en die ander, Martinez, is eenvoudig weggevoer. In die proses het offisier Shoffler 'n klein spiraalvormige notaboekie in Martinez & rsquos -baadjie ontdek waarop & ldquoWhite House & rdquo geskryf was.
Dit was 02:10 teen die tyd dat die inhegtenisneming uiteindelik gehoor het en die wêreld gelyk het. Polisieverslae het dit 'n geruime tyd opgemerk as die inbraak by die Demokratiese Nasionale Komitee, Sixth Floor, 2600 Virginia Ave., NW.
Dit was 'n geruime tyd voordat dit tot sy berugte naam, & ldquoWatergate, verkort is. & Rdquo
Borko Komnenovic het gehelp met navorsing vir hierdie artikel.
Hierdie artikel verskyn in die Julie 2012 -uitgawe van The Washingtonian.
Die Watergate -gebied word in die noorde begrens deur Virginia Avenue, in die ooste deur New Hampshire Avenue, in die suide deur F Street, en in die weste deur die Rock Creek en Potomac Parkway langs die Potomacrivier.  Dit is in die buurt Foggy Bottom, langs die Kennedy -sentrum en die ambassade van Saoedi -Arabië. Die naaste metrostasie, 650 m ver, is Foggy Bottom-GWU.
Die grond wat nou deur die Watergate -kompleks beset is, behoort al meer as 'n eeu aan die gaswerke van die Washington Gas Light Company, wat 'vervaardigde gas' produseer ('n mengsel van waterstof, koolstofmonoksied, metaan en ander vlambare en nie -ontvlambare gasse) vir verwarming, kook en beligting in die hele stad.    Gasproduksie het in 1947 op die terrein gestaak, en die aanleg is kort daarna gesloop. 
Gedurende die vyftigerjare het die Wêreldbank dit oorweeg om sy internasionale hoofkwartier hier en op die aangrensende terrein (wat nou die Kennedy -sentrum huisves) te bou, maar om ongespesifiseerde redes die terrein verwerp. Dit het sy hoofkwartier op sy huidige ligging in H Street NW 1818 in Washington, DC gebou 
Die naam "Watergate" het betrekking op talle aspekte van sy fisiese en historiese konteks. Die naam "Watergate" en die agtervoegsel "-gate" het sedertdien sinoniem geword met en deur joernaliste toegepas op omstrede onderwerpe en skandale in die Verenigde State     en elders, op plekke wat nie het Engels as hooftaal. 
Die kompleks lê naby die oostelike eindpunt van die Chesapeake & Ohio -kanaal, wat van 1831 tot 1924 bedryf is en nou 'n nasionale historiese park is. Die oorblyfsels van die swaartekragdam oor Rock Creek, sowel as Waste Weir #1, is op hierdie webwerf.  Grond wat vroeër in besit was van die kanaalmaatskappy, was deel van die terrein van 4,0 ha wat in 1960 gekoop is deur die ontwikkelaar van die projek, die in Rome gevestigde Società Generale Immobiliare (SGI). 
In sy boek van 2018 The Watergate: Binne Amerika se berugste adres, skrywer Joseph Rodota het drie weergawes van die oorsprong van die naam gegee, gebaseer op bronne in die ontwikkelingspan: skrywer en dramaturg Warren Adler, terwyl hy as publisist vir die ontwikkelaars gewerk het, het hy die naam Nicolas Salgo, 'n New Yorkse finansier wat het die oorspronklike terrein aan Societa Generale Immobiliare voorgestel, die naam verkry van Marjory Hendricks, eienaar van die Water Gate Inn en drie plaaslike bestuurders - Giuseppe Cecchi, 'n werknemer van Societa Generale Immobiliare, Nicolas Salgo en Royce Ward - het die naam geïnspireer deels deur die Water Gate Inn, en het dit aan die bestuurders in die kantoor van Rome aanbeveel vir goedkeuring. Volgens Rodota is die vroegste gebruik van die naam Watergate in die oorblywende lêers van Societa Generale Immobiliare 'n memorandum van 8 Junie 1961, geskryf deur Giuseppe Cecchi, wat 'n vroeë ontmoeting met amptenare van die toekomstige John F. Kennedy -sentrum vir uitvoerende kunste bevat die voorgestelde projek. 
In sy boek uit 2009 Presidensiële bevoegdheid oor verhoor: van Watergate tot al die president se manne, William Noble het geskryf dat die Watergate "sy naam gekry het deur die 'hek' te sien wat die vloei van water uit die Potomac -rivier na die Getykom by vloedwater gereguleer het."  Die hek (naby die Jefferson Memorial) is ongeveer 2,4 km stroomaf van die Watergate -kompleks af.
'N Ander naamgenoot, die "Water Gate Inn" -restaurant (1942–1966), het meer as twee dekades lank op die perseel gewerk voordat die Watergate -kompleks gebou is. 
In 2004, Washington Post skrywer John Kelly het aangevoer dat die naam die direkste verband hou met die "Water Steps" of "Water Gate", 'n stel seremoniële trappe wes van die Lincoln Memorial wat na die Potomac gelei het.    Die stappe was oorspronklik beplan as 'n seremoniële poort na die stad en 'n amptelike ontvangsarea vir hooggeplaastes wat met 'n watertaxi in Washington, DC aankom, hoewel hulle nooit hierdie funksie gedien het nie.  In plaas daarvan, vanaf 1935, is 'n drywende verhoog op die Potomacrivier aan die voet van die trappe geanker. Dit was die plek vir opelugkonserte en die gehoor kon op die trap sit.   Tot 12 000 mense sou op die trappe en omliggende gras sit om na simfonieë, militêre orkeste en operas te luister. Die skuitkonserte het in 1965 geëindig toe 'n vliegtuigdiens op die nasionale lughawe begin het en die geraas die lewensvatbaarheid van die lokaal benadeel het.      
Die musieklokaal is uitgebeeld in tonele in die rolprente Huisboot (1958)  en Gister gebore (1950). 
Die voorgestelde kompleks Edit
Die Watergate -kompleks is ontwikkel deur die Italiaanse firma SGI.   Die maatskappy het die 10 hektaar (40 000 m 2) wat in Februarie 1960 aan die terloopse Chesapeake en Ohio Canal behoort het, vir $ 10 miljoen gekoop.     Die projek is op 21 Oktober 1960 aangekondig.  Luigi Moretti van die Universiteit van Rome was die hoofargitek, en Milton Fischer van die DC-gevestigde firma Corning, Moore , Elmore en Fischer die mede -argitek.          Die woonstelgeboue bevat twee verdiepings eenhede op die eerste en tweede verdieping, terwyl die boonste verdiepings privaat dakterrasse en kaggels.   Die ontwerp vir die hele kompleks het ook 'n elektroniese beveiligingstelsel voorgestel wat so omvangryk was dat die pers beweer dat 'indringers dit moeilik sal vind om ongemerk op die terrein te kom'.  Boris V. Timchenko, 'n bekende DC-gebaseerde landskapsargitek, het toesig gehou oor die ontwerp van die terrein, wat meer as 150 planters insluit, lae fonteine ​​wat ontwerp is om geluide soos 'n waterval, aangelegde dakterrasse, swembaddens en 'n 7 000 hektaar groot park.   Landskapskenmerke soos planters sal ook gebruik word om privaatheidsgrense tussen woonstelle te skep.  Die kompleks was die eerste ontwikkeling vir gemengde gebruik in die District of Columbia,    en was bedoel om die gebied te help definieer as 'n sake- en woonbuurt eerder as industriële distrik.  Die Watergate -kompleks was bedoel om 'n 'stad in 'n stad' te wees, en het soveel geriewe wat inwoners nie hoef te verlaat nie. Onder hulle was 'n 24-uur-ontvangsdame, kamerdiens wat deur die Watergate Hotel gelewer word, 'n gesondheidsklub, restaurante, winkelsentrums, mediese en tandheelkundige kantore, kruideniersware, apteke, poskantore en drankwinkels.  Destyds was dit ook die grootste hernuwingspoging in die District of Columbia wat slegs met private fondse gedoen is. 
Aanvanklik sou die projek $ 75 miljoen kos en bestaan ​​dit uit ses geboue van 16 verdiepings wat bestaan ​​uit 1400 woonstelleenhede, 'n hotel met 350 kamers, kantoorruimte, winkels, 19 luukse "villa's" (meenthuise) en ondergrondse parkeerplek op drie vlakke vir 1250 voertuie.    Die geboë strukture van die Watergate is ontwerp om twee elemente in die omgewing na te volg. Die eerste was die voorgestelde Inner Loop Expressway, 'n buigende snelweg wat na verwagting binne die volgende dekade net voor die Watergate gebou sal word.  [a] Die tweede was die nabygeleë Kennedy -sentrum, toe in die beplanningsfase en waarvan die oorspronklike ontwerp kromlynig sou wees.   Hoewel die Kennedy -sentrum later om koste redes 'n reghoekige vorm aangeneem het, het die ontwerp van die Watergate -kompleks nie verander nie.   Terloops, die geboë strukture gee ook woonstelbewoners 'n uitstekende uitsig op die Potomacrivier.  As gevolg van die kurwes in die struktuur, was die Watergate -kompleks een van die eerste groot bouprojekte in die Verenigde State waarin rekenaars 'n belangrike rol gespeel het in die ontwerpwerk.   
Omdat die distrik Columbia die setel van die Amerikaanse regering is, moet voorstelle vir geboue in die stad (veral dié in die middestad, naby federale geboue en monumente) deur 'n uitgebreide, komplekse en tydrowende goedkeuringsproses gaan. Die goedkeuringsproses vir die Watergate -kompleks het vyf fases gehad. Die eerste fase het die voorgestelde projek as geheel sowel as die eerste voorgestelde gebou oorweeg.  Die oorblywende vier fases het op hul beurt die vier oorblywende voorgestelde geboue oorweeg.  In elke stadium moes drie afsonderlike beplanningsliggame hul goedkeuring verleen: die National Capital Planning Commission (NCPC), die District of Columbia Zoning Commission (DCZC) en die United States Commission of Fine Arts (USCFA) (wat het goedkeuringsbevoegdheid gehad oor alle geboue wat op die Potomacrivier gebou is om te verseker dat dit esteties by hul omgewing pas). 
In Desember 1961, 14 maande nadat die projek in die openbaar bekend gemaak is, het die National Capital Planning Commission (NCPC) sy kommer uitgespreek dat die geboue van 16 verdiepings van die projek die Lincoln-gedenkteken en die voorgestelde "National Cultural Center" (later genoem die John F. Kennedy -sentrum vir uitvoerende kunste).  Destyds het die District of Columbia 'n hoogtebeperking van 90 voet op alle geboue gehad, behalwe dié wat uitsluitlik langs sakestraat geleë was.  Om 'n hoogtevrystelling te verkry, sal SGI kleinhandelkantoorruimte in die kompleks moet insluit, maar die perseel is toe slegs vir woonstelgeboue gesoneer.  Die aanvanklike goedkeuring moes dus eers van die soneringskommissie van die District of Columbia verkry word. 
Teen die tyd dat die DCZC vergader het om middel April 1962 goedkeuring te oorweeg, is die koste van die projek teruggeskaal tot $ 50 miljoen.  Omdat die distrik Columbia geen tuisregering gehad het nie, was DCZC -beplanners huiwerig om op te tree sonder om te koördineer met agentskappe van die federale regering.   Boonop het baie burgerlike leiers, argitekte, sakelui en stadsbeplanners die projek voor die DCZC gekant omdat hulle gevrees het dat dit te lank en te groot was.  Teen einde April het DCZC aangekondig dat hy sy besluit sou vertraag.  Die Kommissie vir Beeldende Kunste het ook bekommernisse gehad: dit was van mening dat 'n deel van die grond as openbare ruimte behoue ​​moes bly  en beswaar maak teen die hoogte van die voorgestelde geboue sowel as die moderne ontwerp daarvan.  Drie dae na die DCZC -vergadering het die USCFA aangekondig dat hy 'n houvas op die Watergate -ontwikkeling sou plaas totdat sy kommer opgelos is.  Om hierdie weerstand teen te werk, het SGI -amptenare in April 1962 met lede van die USCFA in New York City vergader en die ontwerp van die kompleks verdedig.   SGI verminder ook die beplande hoogte van die Watergate tot 14 verdiepings van 16.   In Mei 1962 het die NCPC die projek hersien. Bykomende hersienings in die ontwerpplan het die koste tot $ 65 miljoen teruggestoot, hoewel slegs 17 villa's nou beplan is.  Op grond van hierdie voorstel het die NCPC die Watergate -plan goedgekeur. 
Met die steun van die NCPC het SGI in sy hakke gegrawe: dit verklaar dat dit nie belangstel om die onooglike, verlate kommersiële perseel te ontwikkel nie, tensy die basiese kromlynige ontwerp (wat nou "Watergate Towne" genoem word) goedgekeur word, en dit laat aan die kommissarisse van die DCZC deelneem. Mei en gee hulle lesings oor die argitektoniese erfenis van die distrik en die skoonheid van moderne argitektuur.    SGI -amptenare het ook 'n beroep op die USCFA gedoen. Intussen het personeel van die Withuis dit bekend gemaak dat die Kennedy -administrasie wou hê dat die kompleks tot 27 m verlaag moet word.  Drie sleutelpersoneel was op hoogte van die projek gekant: Arthur M. Schlesinger, Jr., spesiale assistent van die president August Heckscher III, spesiale konsultant vir die kunste en William Walton, 'n vertroueling van die Kennedy -familie.  Die drie het president John F. Kennedy hieroor ingelig, maar dit was nie duidelik wie die besluit geneem het om die hoogteverlaging te versoek of wie die versoek openbaar gemaak het nie.  Die aankondiging van die Withuis het baie verbaas en federale en stadsbeplanners beledig, wat dit as presidensiële inmenging in hul aktiwiteite beskou het. 
Die hoofargitek van SGI, Gábor Ács, en Luigi Moretti, hoofargitek van Watergate, het op 17 Mei na New York gevlieg en die ontwerp van die kompleks verdedig tydens 'n drie uur lange vergadering met USCFA-lede.   SGI het ingestem om drie van die beplande geboue in die ontwikkeling tot 13 verdiepings (112 voet) te krimp, met die oorblywende gebou tot 40 voet.    SGI het ook ingestem om meer oop ruimte toe te voeg deur die grootte van die Watergate te verminder tot 1,73 miljoen vierkante voet (161,000 m 2) van 1,911 miljoen vierkante voet (177,500 m 2) en deur te heroriënteer of te her- sommige van die geboue sit.  Die USCFA het op 28 Mei sy toestemming gegee vir die hersiene konstruksieplan, die Withuis het sy besware teruggetrek en die DCZC het op 13 Julie sy finale goedkeuring gegee.       Die finale plan het een gebou in twee verdeel, wat vyf eerder as vier bouprojekte geskep het.   Moretti erken later dat hy in elk geval waarskynlik die hoogte van die geboue sou verlaag het,  en het gedink dat die goedkeuringsproses relatief vlot verloop het.  Die konstruksie sou na verwagting in die lente van 1963 begin en vyf jaar duur. 
Die Watergate -projek het nog 'n omstredenheid ondervind. Die groep Protestante en ander Amerikaners wat verenig is vir die skeiding van kerk en staat, het 'n nasionale briefskrywingsveldtog begin teen die projek en beweer dat die soneringsvrystellings nie gegee sou word as die Vatikaan nie 'n groot belegger in SGI was nie.   Teen middel November 1962 is meer as 2 000 protesbriewe aan die kongres gestuur en nog 1 500 na die Withuis.  Maar die poging van die groep om die bou te stop, het misluk, en die projek het voortgegaan.
Die projek het aan die einde van 1962 sy finansiële steun van $ 44 miljoen gekry, en die boupermitte daarvan is in Mei 1963.    Die bouwerk aan die eerste gebou, die Watergate East -woonstel, is in Augustus 1963 begin.  [72 ] Die bouer was Magazine Bros. Construction.  Baanbreek het in Augustus 1963 plaasgevind, en groot opgrawings was teen Mei 1964 voltooi.  
Die Amerikaanse kommissie vir beeldende kunste het nogmaals probeer om die projek te hersien. In Oktober 1963 beweer die USCFA dat die hoogte van die Watergate-kompleks, gemeet vanaf die parkeerarea voor dit, die ooreengekome hoogtebeperkings sal oorskry.  SGI -amptenare het egter beweer dat argitekte deur die wet verplig is om vanaf die hoogste punt op die eiendom waarop hulle gaan bou, te meet, met behulp van hierdie meting, die gebou voldoen aan die bepalings van die ooreenkoms van Mei 1962.  Op 10 Januarie 1963 het SGI en die USCFA ooreengekom dat die hoogte van die kompleks nie 43 voet bo die watervlak (10 duim onder die van die nabygeleë Lincoln Memorial) sou oorskry nie, dat minder as 300 woonstel -eenhede gebou sou word (om die druk op die bevolking te verminder) en om die voorgestelde luukse villa's uit te skakel (om meer oop ruimte te skep).  Luukse penthouse-woonstelle kan egter bo die limiet van 140 voet (43 m) strek as hulle van die rand van die gebou af teruggestel word en die 14de verdieping vergete was.  Met hierdie aanpassings is die totale koste van die eerste woonstelkompleks (uitgesluit loodgieterswerk, elektrisiteit en versiering) geraam op $ 12,184,376. 
Konstruksie het voortgegaan. Die fondament en kelder van die eerste gebou, die 34 voet (34 m) Watergate-oos, is teen September 1964 voltooi, en die metaal- en beton-opbou het in Oktober gestyg.  In September 1964 onderteken die ontwikkelaars van die Watergate 'n eerste-in-sy-soort ooreenkoms waarvolgens die Washington Gas Light Co. die hele kompleks van sy verwarming en lugversorging voorsien.  Die Watergate -Oos is in Mei 1965 voltooi, en 'n maand later is die eerste modelwoonstel vir die publiek oopgemaak vir besigtiging.  Die gebou het formeel op 23 Oktober 1965 geopen en die eerste huurders het 'n paar dae later ingetrek.   Pryse vir die 238 koöperatiewe wooneenhede wissel van $ 17,000 vir doeltreffendheid tot meer as $ 250,000 vir dakwoonstelle, en was teen April 1967 amper heeltemal uitverkoop.    Die gemiddelde woonstel het twee slaapkamers , twee-en-'n-half baddens, 'n eetkamer en 'n kombuis, en kos $ 60,000.  Elke parkeerplek in die ondergrondse motorhuis kos $ 3,000.  Die huurders het op 8 April 1966 die titel van hul gebou oorgeneem.  In November het 'n Safeway -supermark, 'n Peoples Drug (nou bekend as CVS -apteek), skoonheidsalon, kapperswinkel, bank, bakkery, drankwinkel, bloemiste, droogskoonmaker, poskantoor, luukse winkels en eksklusiewe restaurant het in die kleinhandelruimte op die grondvloer woonagtig geword.     Riverview Realty was die verhuringsagent vir die kompleks. 
Die bouwerk aan die tweede gebou, die 11-verdieping kantoorgebou en hotel, het in Februarie 1965 begin.  Beide het op 30 Maart 1967 geopen, en die Watergate Hotel het dieselfde dag sy eerste gaste verwelkom.   Die hotel met 12 verdiepings het aanvanklik 213 kamers ingesluit, terwyl die kantoorgebou van 12 verdiepings, wat deur 'n kolonnade aan die hotel geheg was, 200.000 vierkante voet kantoorruimte gehad het.  Die gesamentlike hotel-/kantoorgebou het 'n gesondheidsklub, ruimte op die grondvloer vir winkels en 'n restaurant, die Roman Terrace, op die boonste verdieping ingesluit.   Later in April het die Demokratiese Nasionale Komitee kantoorruimte in die kleinhandelkantoor van die gebou gehuur. 
Die derde gebou in die kompleks, Watergate -Suid , is in Junie 1968 geopen. Dit bevat 260 wooneenhede, meer as enige ander gebou in die kompleks. 
Die bou van die vierde gebou in die kompleks, die Watergate West -woonstelle, begin in Julie 1967.  Woonstelle in die onvoltooide gebou, van $ 30,000 tot $ 140,000, begin verkoop in Oktober 1967, 'n aanduiding van hoe gewild die kompleks by District was. inwoners.   Die Watergate -Wes het op 16 Augustus 1968 die toppunt bereik, op watter stadium die koste van die projek tot $ 70 miljoen gestyg het.  Konstruksie is in 1969 voltooi. 
Die 5de gebou Edit
Daar het twis ontstaan ​​oor die bou van die Watergate -kantoorgebou, die kompleks se vyfde en laaste struktuur. Die oorspronklike ontwerp het 'n struktuur van 140 voet (43 m) vereis, met die boonste verdiepings terug om meer ruimte en lig te skep.  Maar in Junie 1965, toe opgrawing en opruiming vir die Kennedy -sentrum begin het, het sy advokate begin roer om die beplande hoogte van die finale Watergate -gebou te verlaag.  Die algemene advokaat vir die Kennedy-sentrum het aan die USCFA gesê dat die Watergate Town (die ontwikkeling die "e" laat val het) 'n gebou van 170 voet (52 m) beplan wat die estetika van die Kennedy-sentrum sou benadeel en sou inbreek sy parkagtige omgewing.  Die prokureurs van die Watergate het geantwoord dat hul gebou binne die ooreengekome hoogte van 43 meter sou bly. 
Die onenigheid het byna twee jaar lank voortgeduur,  wat die beplande aanvang van die begin van 1967 met die bou vertraag het.  Watergate -woonstelbewoners, soos senator Wayne Morse, het 'n beroep op die USFCA, DCZC en NCPC gedoen om SGI te dwing om gehoor te gee aan die Kennedy Center se wense.  In November 1967 bevestig die USCFA sy goedkeuring vir die Watergate -projek.  Toe die DCZC ook op die punt staan ​​om sy goedkeuring te verleen, het die Kennedy -sentrum aangevoer dat die DCZC geen jurisdiksie oor die geskil het nie.  Die DCZC was dit nie eens nie en het weer sy jurisdiksie beweer.  Die Kennedy -sentrum voer toe aan dat die DCZC sy besware nie behoorlik oorweeg het nie, en dat sy goedkeuring moet vertraag hangende verdere verhore.  Die regsadviseur van die distrik was dit nie eens nie en het die DCZC die uitgangspunt gegee om die goedkeuringsuitspraak (al dan nie) te bevestig (92), wat die soneringskommissie op 30 November 1967 gedoen het. 
Alhoewel dit blyk dat SGI die regstryd oor die vyfde gebou wen, het DC -stadsbeplanners probeer om die geskil tussen die Kennedy -sentrum en die Watergate te bemiddel en 'n kontraktuele eerder as 'n regsoplossing te bereik. Drie afsonderlike voorstelle is op 7 Desember 1967 aan beide kante gemaak.  Op 22 April 1968 het SGI ingestem om sy vyfde gebou effens na die suidweste te draai om die Watergate -kompleks 'n bietjie meer oop te maak en die Kennedy -sentrum te gee 'n bietjie oop ruimte.  Alhoewel die Kennedy -sentrum die voorstel aanvaar het, het dit geëis dat die vyfde gebou woonstelleenhede bevat, eerder as om heeltemal vir kantoorruimte gewy te word, om die woonomgewing van die gebied te behou.  Die geveg skuif nou na die NCPC. In Junie 1968 het die NCPC 'n verhoor gehou waarin meer as 150 inwoners van Watergate -woonstelle met SGI -amptenare bots oor die aard van die finale gebou.  Op 8 Augustus 1968 bereik SGI en die Kennedy -sentrum 'n resolusie en stem saam dat slegs 25 persent van die 160,000 m 2 van die vyfde gebou as kantoorruimte gebruik sou word en dat die oorblywende ruimte woonstel sou word eenhede.  Die NCPC het die hersiene plan in November 1968 goedgekeur, en die DCZC het dit vyf weke later gedoen, en spesifiek die gebou gesoneer vir net -winsgewende en professionele gebruik.  
Die vyfde gebou is in Januarie 1971 voltooi.  Die eerste huurder was die Insurance Institute for Highway Safety, wat die besetting in Februarie 1971 verseker het, en die eerste groot huurder was die Manpower Evaluation and Development Institute, wat die hele agtste verdieping gehuur het.  In Oktober 1972 het verskeie hoë mode-boetieks, juweliers en 'n restaurant geopen in 'n kleinhandelruimte met die naam "Les Champs." 
Die totale koste van die projek was $ 78 miljoen. 
Die Watergate se aanvanklike ontvangs was swak, maar die kompleks word spoedig erken as een van DC se beste voorbeelde van moderne argitektuur. Toe modelle van die Watergate in 1961 onthul word, het kritici gesê dat die struktuur die waterfront sou verwoes.  Ander kritici het dit as 'nie -nakoming' bestempel en dit as 'Antipasto on the Potomac' bestempel.  Soos hierbo opgemerk, het baie individue ook gevoel dat die komplekse geblokkeerde uitsigte oor die Potomacrivier die neiging het om monumente en ander geboue in die omgewing te oorskadu en te veel oop ruimte te gebruik. Sommige inwoners het selfs gevoel dat die bou van die eenhede onder standaard was.  Argitektuurkritici noem die besonderhede 'onhandig'. 
Die Washington Star koerant was egter 'n vroeë voorstander van die Watergate.In Mei 1962 word dit geredaksialiseer: "Dit is waar dat die sogenaamde 'kromlynige' ontwerp in stryd is met die meeste kommersiële argitektuur in Washington. Maar na ons mening is die resultaat, wat 'n premie plaas op openbare oop ruimte en tuinagtige omgewing. , en wat 'n kwaliteit huisvesting voorstel wat die beste van die stad sou wees, sou 'n duidelike bate wees. "  Die geboë ontwerp het steeds lof getrek. 'N Bekende gids van 2006 oor die stad se argitektuur het tot die gevolgtrekking gekom dat die Watergate 'n' welkome vloeibaarheid 'in die stad se voorkoms gee.  Ander het die interne openbare ruimtes van die kompleks geprys. Toe die Watergate -Oos in 1965 geopen is, Die Washington Post het hierdie gebiede weelderig genoem en die beste van die beste in Italiaanse ontwerp genoem.  Die New York Times het die ontwerp as 'veeg' gekenmerk en 'n kompliment vir elke gebou se skouspelagtige uitsig oor die Potomacrivier, die skyline van Virginia en monumente.  Baie inwoners het later gesê dat die vloeiende lyne hulle aan 'n grasieuse skip herinner. 
Watergate II Edit
In 1970, toe die Watergate besig was om te voltooi, stel SGI voor om 'n "Watergate II" woonstel, hotel en kantoorkompleks aan die waterfront in Alexandria, Virginia, 'n paar kilometer langs die Potomacrivier van die oorspronklike Watergate af te bou.  Alhoewel die projek aanvanklik steun ontvang het van die stadsamptenare en sakelui in Alexandrië, het inwoners van die stad se ou stad sterk beswaar daarteen gemaak.    Die projek het twee jaar gestop weens protesoptrede van inwoners en 'n grondgeskil rakende die eiendomsreg op die waterfront waarop die projek geleë sou wees.  
Die Watergate II -projek is uiteindelik laat vaar ten gunste van 'n veel groter kompleks naby Landmark Mall in Alexandria ('n perseel nie naby water nie). 
Die hele Watergate -kompleks was aanvanklik die eiendom van Watergate Improvement, Inc., 'n afdeling van SGI.  In 1969 het die Vatikaan sy belang in SGI verkoop en was hy nie meer mede-eienaar van die Watergate nie.  Alhoewel die Watergate as een van die mees glansryke wonings in die stad beskou is, het inwoners en besighede reeds in 1970 gekla oor onvoldoende konstruksie, insluitend 'n lekkende dak en swak loodgieterswerk en bedrading. 
Die drie Watergate -woonstelgeboue beslaan ongeveer 600 wooneenhede.  Onder die vele opvallende inwoners van die verlede is die volgende: Alfred S. Bloomingdale,   Anna Chennault,   Bob en Elizabeth Dole (Watergate South),    ] Plácido Domingo,     Ruth Bader Ginsburg (Watergate Suid),   Alan Greenspan,     Monica Lewinsky (sy het gebly kortliks by haar ma se woonstel in die kompleks),    Senator Russell Long,     Clare Boothe Luce (na 1983),   [ 126] ​​Robert McNamara,   John en Martha Mitchell,      Paul O'Neill,   Condoleezza Rice,  [131 ]  Mstislav Rostropovich,    Maurice Stans,   Ben Stein,    Herbert Stein,   John Warner en Elizabeth Taylor (tydens hul huwelik),   [ dooie skakel ] Caspar Weinberger,   Charles Z. Wick,    en Rose Mary Woods.   Die Watergate se gewildheid onder kongreslede en hooggeplaastes van die uitvoerende gesag het sterk gebly sedert die kompleks geopen is. Soveel lede van die Nixon -administrasie het hulle daar gevestig dat die pers in Washington, DC daaroor kommentaar gelewer het  en dit die 'Republikeinse Bastille' genoem het.  Die kompleks het gedurende die vroeë tagtigerjare 'n renaissance geniet en het bekend geword as die "Withuis -Wes" vanweë die groot aantal Reagan -administrasie -amptenare wat daar gewoon het.  
Die Watergate -kompleks het in die sewentigerjare hande verander, en elke gebou is afsonderlik in die 1990's en 2000's (dekade) verkoop (sien hieronder). Streng huurooreenkomste het die woonstelgeboue egter in inwoners se hande gehou: In Watergate -Suid kan eienaars byvoorbeeld nie hul eenheid huur voordat 'n volle jaar verby is nie, en geen huurkontrak mag langer as twee jaar duur nie.  In 1977 het een van die Watergate se finansiers (Nicholas Salgo) en Continental Illinois Properties SGI se aandeel in die ontwikkeling vir $ 49 miljoen gekoop.   Twee jaar later verkoop Continental Illinois sy belang aan die National Coal Board Pension Fund in die Verenigde Koninkryk  Salgo het dieselfde gedoen in 1986.  Die pensioenfonds van die steenkoolraad het die Watergate -kompleks te koop aangebied in 1989, en die waarde van die kompleks was tussen $ 70 miljoen en $ 100 miljoen.  Verskeie geboue is in die 1990's verkoop (sien besonderhede hieronder).  Die eiendom het 'n waarde van $ 278 miljoen in 1991.  Doeltreffendheidseenhede in daardie jaar het $ 95 000 verkoop, terwyl penthouse -woonstelle $ 1 miljoen of meer beloop het.  Verskeie geboue is in die vroeë 2000's (dekade) weer verkoop.  In 2005 is al die kleinhandelruimte in die kompleks te koop aangebied. 
Min herontwikkeling van die terrein het plaasgevind in die 40 jaar sedert die Watergate die eerste keer gebou is. Die kompleks bevat nog drie luukse woonstelgeboue, die hotel-/kantoorgebou en twee kantoorgeboue.  Die hele ontwikkeling is op 21 Oktober 2005 op die National Register of Historic Places gelys. 
Watergate East Edit
Die woonstelgebou in Watergate-Oos is waarskynlik die tweede bekendste van die vyf geboue in die ontwikkeling. Dit het die mees gesogte woonplek in die stad geword toe dit in 1966 geopen is. 
Probleme met die bou van die gebou het kort na die besetting daarvan duidelik geword. Die dak lek teen 1968.  Die Washington Post het in Oktober 1968 berigte gepubliseer dat SGI geweier het om die lekkasies reg te stel, tensy inwoners hul opposisie teen die bou van die vyfde gebou van die kompleks laat vaar het.  Teen 1970 het probleme by Watergate East daartoe gelei dat die pers die gebou die 'Potomac Titanic' noem,  en sy inwoners het in 1971 'n klag teen die ontwikkelaar aanhangig gemaak om die probleme van die struktuur reg te stel.  'n Ander regsgeding wat in Februarie 1970 aanhangig gemaak is, soek eksklusiewe toegang tot die ondergrondse parkeergarage wat die koöperasie as sy eie beweer het, en eis dat die ontwikkelaar ophou om ruimtes in die parkeerarea van die inwoners te verkoop.  SGI het 'n teenvordering van $ 4 miljoen ingedien waarin hy beweer het dat hy 'kwaadwillige verleentheid' het en vyf jaar later inwoners 600.000 dollar betaal het om die sake af te handel. 
Die Watergate -oos was ook die plek van 'n groot protes in 1970. In die weke voor die jurie -uitspraak in die verhoor van die Chicago Seven (in Chicago, Illinois), het politieke aktiviste begin beplan en daarna adverteer dat 'n protesoptog by die huis van die Amerikaanse prokureur -generaal John N. Mitchell (wat in die Watergate -Oos gewoon het).  Soos verwag, is die uitspraak gelewer op 18 Februarie 1970 (al die beskuldigdes is onskuldig bevind aan sameswering, maar vyf is skuldig bevind aan aanhitsing tot oproer ). Daardie aand het meer as 200 mense bymekaargekom by DC's All Souls Unitarian Church om voor te berei op die massaprotesdemonstrasie die volgende dag.  Op 19 Februarie het etlike honderde betogers voor die Watergate -Oos vergader en probeer om die gebou binne te gaan.   Etlike honderde polisiebeamptes, wat ingespan is om die betoging te voorkom, in straatgevegte met betogers betrokke was, het hulle gedwing om terug te trek en uiteindelik verskeie traangashouers gelanseer om die skare uiteen te jaag.  Meer as 145 betogers is in hegtenis geneem.  Hoewel 'n tweede protes die volgende dag verwag word, het dit nooit na vore gekom nie, en die polisie het die hele dag koffie gedrink en koekies geëet en gebak by die gebak in die Watergate -Oos.   
Die huurderkoöperasie van Watergate -Oos herfinansier sy verband 'n geruime tyd na 2000 en koop die grond onder sy gebou. 
Watergate Hotel en kantoorgebou Redigeer
Die Watergate Hotel and Office Building is een van die vyf geboue in die Watergate -ontwikkeling.
The Watergate Hotel Edit
Die bestuur en eienaarskap van die hotel het sedert die middel van die tagtigerjare verskeie kere verander. In 1986 het Cunard Line, die vaartuigmaatskappy, die bestuur van die hotel oorgeneem en begin om dit op te knap en op te knap.  Die pensioenfonds van die British Coal Board het die hotelgedeelte van die gebou in 1990 vir $ 48 miljoen aan 'n Brits-Japannese konsortium verkoop.  Blackstone Real Estate Advisors, die vaste eiendom van die Blackstone Group, het die hotel in Julie 1998 vir $ 39 miljoen gekoop.  'n Paar jaar in die laat 1990's en vroeë 2000's (dekade) is die Watergate Hotel bedryf deur die Swissôtel -hotelgroep.  Maar die hotel presteer beter as ander Swissôtel -bedrywighede van dieselfde grootte, ligging en prys.  Die gelyknamige restaurant van Jean-Louis Palladin in die gebou is in 1996 gesluit.   Die hotel het daarna in 2000 opgeknap.  Swissôtel is deur Raffles Hotels and Resorts gekoop, en Raffles se bestuurskontrak het geëindig Mei 2002.  Blackstone het die hotel begin bestuur en dit in die herfs van 2002 te koop aangebied (met 'n vraprys van $ 50 miljoen tot $ 68 miljoen).  Monument Realty het die hotel in 2004 vir $ 45 miljoen gekoop en beplan om dit in luukse woonstelkoöperasies te verander.   Maar baie inwoners in ander dele van die kompleks (waarvan sommige die 25 persent van die hotel besit wat nie aan Blackstone verkoop is nie)  het aangevoer dat 'n hotel die leefbaarheid van die gebied beter sou verbeter en het die omskakeling uitgedaag in die hof.   Die hotel het op 1 Augustus 2007 gesluit vir 'n opknapping van $ 18 miljoen gedurende 18 maande, waartydens die hotelkamers bedoel was om ongeveer 60 m 2 groot te word.  Maar die opknapping het nooit plaasgevind nie, en die gebou was leeg en het $ 100,000 tot $ 150,000 per maand verbruik aan sekuriteit, verwarming, elektrisiteit, water en ander koste.  Lehman Brothers, die finansieringsvennoot van Monument Realty, het in 2008 bankrot geraak en Monument moes noodgedwonge probeer om die eiendom te verkoop.  Geen koper het na vore gekom nie en die Blackstone -groep het eienaarskap van die hotel gekry. 
Die Blackstone -groep het die Watergate Hotel na sy filiaal Trizec Properties oorgeplaas. Trizec het nie die hotel se eiendomsbelasting vir 2008 (wat $ 250,000 beloop het) betaal nie en het beraam dat dit $ 100 miljoen sou kos om die hotel bewoonbaar te maak weens die stilstand wat in 2007 gestaak is.  Die hotel is in Mei 2009 op die mark gebring, maar weer het geen koper verskyn nie. Die hotel is op 21 Julie 2009 opgeveil (met 'n minimum bod van $ 25 miljoen), maar daar was geen kopers nie, en Deutsche Postbank, wat die verband van $ 40 miljoen op die eiendom gehou het, het eienaarskap oorgeneem.   Die bank het die eiendom te koop begin verkoop, en Monument Realty het in Oktober 2009 'n bod ingedien om die hotel terug te koop.  Monument is uitbesteer deur ontwikkelaar Robert Holland en die Jumeirah Group ('n luukse hotelketting in Dubai), maar die transaksie het in November 2009 in duie gestort toe finansiering verval het.  Euro Capital Properties het die hotel in Mei 2010 vir $ 45 miljoen gekoop, met planne om dit oor die volgende twee jaar te herstel. 
Euro Capital kondig sy jaarlikse opknapping van die hotel van $ 85 miljoen aan in Januarie 2013. Onder die verbeterings wat hy wou aanbring, was die toevoeging van ses buite "somertuine" waar drank bedien kan word. Die plan vereis die goedkeuring van die Advisory Neighborhood Commission, wat gestem het om teen die dranklisensies te protesteer, tensy die maatskappy 'n ooreenkoms met al die huurderverenigings in die Watergate -koöperasie bereik.  'n Jaar later het die maatskappy gesê dat sy ontwerpspan, onder leiding van die argitekfirma BBGM, 'n plan voltooi het om die aantal luukse hotelkamers tot 251 na 348 te verhoog, die voorportaal op te knap om 'n kroeg en sitkamer by te voeg, 'n 'n restaurant met buitenshuise sitplekke en 'n kroeg op die dak met 'n klein waterfunksie. Euro Capital het ook gesê dat hy 'n hotelbestuursmaatskappy sou soek om voort te gaan om die Watergate Hotel as 'n onafhanklike hotel te bedryf. Die bou van die nuwe interieurelemente word beplan om in Maart 2014 te begin. 
Euro Capital het die boupermitte ontvang vir die opknapping van $ 100 miljoen in Mei 2014. Argitek Bahram Kamali van BBGM het gesê dat die opknapping die elektriese, HVAC-, meganiese en loodgieterstelsels (vars water en riool) heeltemal sal vervang. Die opknapping het nou twee nuwe restaurante, opgegradeerde balsale en 'n nuwe spa- en fiksheidsarea.  Die vergaderruimte, wat volgens die industrie se standaarde redelik klein was, is uitgebrei tot 17 000 vierkante voet (1600 m 2) en die balsaal het effens vergroot tot 7 000 vierkante voet (650 m 2). Watergate -amptenare het gesê dat die nuwe dakterras 350 sitplekke bied, en ander interne strukturele veranderinge sal byna 100 gastekamers byvoeg.  Kamali het gesê dat die binnekant van hoë kwaliteit, duur gips-, klip- en houtafwerkings sal wees, maar die ikoniese betonbalkonne van die buitekant bly onveranderd, behalwe vir herstelwerk, verfwerk en nuwe vensters. Grunley Construction sal toesig hou oor al die opknappings.  Die Israeliese kunstenaar en binneversierder Ron Arad het al die metaalbeelde en ander werk ontwerp wat in die hotel se kroeg, voorportaal en ander binnenshuise ruimtes verskyn. 
Die koste van die opknapping is deur Euro Capital in November 2014 op $ 125 miljoen vasgemaak. Die hotel met 336 kamers is in 2016 heropen, nege jaar nadat dit gesluit is. 
Die kantoorgebougedeelte van die gebou bevat 18 400 vierkante meter. 
In 1972 het die hoofkwartier van die Demokratiese Nasionale Komitee (DNC) die hele sesde verdieping van die gebou met 11 verdiepings in Virginia Avenue 2600 beset.   Die DNC het die ruimte beset sedert die gebou in 1967 geopen is.  Op 28 Mei 1972 het 'n span inbrekers wat vir president Richard M. Nixon se herverkiesingsveldtog gewerk het, die telefone gesteel en foto's geneem in en naby die DNC -voorsitterskantoor.    Die telefoonkrane is gemonitor vanuit die inbrekers se kamers (eers kamer 419, later kamer 723) by die Howard Johnson's Motor Lodge oorkant die straat in Virginia Avenue NW 2601.     [b] Tydens 'n tweede inbraak op 17 Junie 1972, om 'n foutiewe telefoonkraan te vervang en meer inligting in te samel, is vyf van die inbrekers gearresteer en die Watergate -skandaal het begin ontvou.      'n Gedenkplaat op die sesde verdieping van die kantoorgebougedeelte van die Watergate Hotel herdenk die inbraak.  Die ruimte op die sesde verdieping, wat sedert 2015 deur SAGE Publishing beset is, huisves 'n privaat uitstalling ter herdenking van die inbraak en die daaropvolgende skandaal. 
Die inbraak by die Demokratiese Nasionale Hoofkwartier was nie die eerste inbraak by die Watergate nie. Die eerste inbraak deel egter 'n merkwaardige verband met die DNC-inbraak. Die eerste inbraak by die kompleks was die inbraak van 'n wooneenheid in 1969.   Die slagoffer was Rose Mary Woods, president Nixon se persoonlike sekretaris.   Die inbrekers het juweliersware en 'n paar persoonlike items geneem.  Woods sou later daarvan beskuldig word dat hy 18 en 'n half minute van president Nixon se geheime Oval Office -opnamestelsel uitgevee het - spesifiek die band van 20 Junie 1972, wat sentraal was in die Watergate -skandaal.   
In 1993 verkoop die Britse pensioenfonds vir steenkoolraad die kantoorgedeelte van die gebou (sowel as die grond onder twee van die drie Watergate -woonstelgeboue) aan The JBG Companies ('n Amerikaanse firma) en Buvermo Properties Inc. ('n Nederlandse maatskappy) .  In 1997 verkoop JBG Cos. En Buvermo Properties die kantoorgebou aan die Blackstone -groep se Trizec Properties -afdeling.  Trizec het die kantoorgebou in 2005 vir $ 100 miljoen te koop aangebied en dit verkoop aan BentleyForbes Acquisitions LLC, 'n private firma wat besit word deur C. Frederick Wehba en lede van die Webha-familie in Los Angeles.    BentleyForbes het die kantoortoring te koop aangebied op 12 Maart 2009.  In November 2011, na 20 maande op die mark, verkoop die kantoorgebou vir $ 76 miljoen aan die Penzance Cos. [ 178]
In die middel van 2012 begin die nuwe eienaar van die kantoorgebou met 'n opgradering van 'n miljoene dollar na die voorportaal van die Watergate-kantoorgebou, gemeenskaplike ruimtes en ingang van Virginia Avenue. Die modernisering was in Desember 2012 voltooi, en die gebou het in Januarie 2013 weer ruimte begin huur.  Hitt Contracting het die opknappings ontwerp en toesig gehou oor die konstruksie. 
Penzance het die kantoorgebou aan die einde van 2016 vir $ 75 miljoen aan 'n filiaal van Rockwood Capital verkoop. Penzance het 'n klein eienaarskap in die struktuur behou en gesê dat hy dit vir Rockwood sal bestuur. 
Watergate South Edit
Onder die opvallende mense wat in die Watergate -Suid gewoon het, is die voormalige minister van buitelandse sake, Condoleezza Rice.  Soos met die Watergate -Oos, het inwoners van hierdie gebou bespreek om die grond onder hul gebou te koop, maar daar is geen dringendheid nie, aangesien die huurkontrak op die grond eers in 2070 verstryk. 
Watergate West Edit
Konstruksieprobleme en lekkasies by Watergate -Wes het daartoe gelei dat die pers die gebou, net soos ander in die kompleks, as die 'Potomac Titanic' bespot.  Op 2 Maart 1971 het inwoners van die Watergate -Wes 'n regsgeding teen SGI ingedien waarin hulle beweer hul eenhede het gebrekkige stowe, foutiewe lugversorging, lekkende vensters en balkonne en gebrekkige loodgieterswerk.  SGI het gesê dat die probleme soortgelyk is aan dié met enige nuwe gebou, en dat dit reeds $ 300,000 aan herstelwerk bestee het. 
Soos die Watergate -Oos, het inwoners van hierdie gebou bespreek om die grond onder hul gebou te koop, maar hoef dit nie te doen voordat die huurooreenkoms in 2070 verstryk nie. 
Die Britse National Coal Board -pensioenfonds het die Watergate -kantoorgebou in die vroeë 1990's aan John Hancock Mutual Life Insurance verkoop.  Die gebou het in 1994 'n opknapping van sy kantoorruimtes ondergaan.   Die gebou het in 1997 uitgebreide opknappings ondergaan. 
Die Atlantiese Oseaan tydskrif eienaar David G. Bradley het die kantoorgebou in 2003 gekoop.  Die nuwe eienaar het die gebou weer opgeknap, 'n projek wat die uitbreiding van die voorportaal en restaurantruimte insluit. 
In Maart 2017 het die Washington Real Estate Investment Trust (WashREIT) die gebou van Bradley vir $ 135 miljoen gekoop. Ingevolge die ooreenkoms word Bradley ook eienaar van 'n bedryfseenheid [c] binne WashREIT.Die eienaar van die nuwe gebou het gesê dat dit voortgaan met die opknapping van verskillende ruimtes in die struktuur, asook die opgradering en uitbreiding van die geriewe op die dak en 'n nuwe fiksheidssentrum en 'n nuwe konferensiesentrum sal bou. 
'N Terugblik op hoe die Watergate -skandaal begin het
Nege-en-veertig jaar gelede Donderdag is vyf inbrekers in die kantore van die Demokratiese Nasionale Komitee in die Watergate-kantoorkompleks in Washington in hegtenis geneem. Die arrestasies sou 'n reeks gebeurtenisse veroorsaak wat die nuus vir die volgende twee jaar sou oorheers en sou lei tot die eerste bedanking van 'n Amerikaanse president. Hier is 'n terugblik op 17 Junie 1972.
Die Watergate-kantoorgebou was deel van 'n sesgeboue kompleks wat van 1963 tot 1971 langs die Potomacrivier gebou is, wat kantore, 'n hotel en woonstelle insluit. Die kantore van die DNC was op die sesde verdieping geleë.
Die eerste verhaal in The Washington Post het so begin:
"Vyf mans, van wie een gesê het dat hy 'n voormalige werknemer van die Central Intelligence Agency is, is gister om 02:30 gearresteer in wat die owerhede beskryf het as 'n uitgebreide komplot om die kantore van die Demokratiese Nasionale Komitee hier te pla."
Die plot is bedink deur G. Gordon Liddy, 'n leier van die "loodgieters" -eenheid van die Withuis wat ingestel is om inligtinglekkasies en 'n strateeg vir president Richard Nixon se herverkiesingsveldtog te stop.
Liddy, 'n voormalige FBI-agent, en E. Howard Hunt, 'n voormalige agent van die CIA, het twee inbrake gemaak by die kantore van die Demokratiese Nasionale Komitee in die Watergate in 1972. Op 28 Mei, terwyl Liddy en Hunt bygestaan ​​het, het ses Kubaanse uitgewekenes en James W. McCord Jr., 'n veiligheidsbeampte van die Nixon -veldtog, het ingegaan, goggas geplant, dokumente afgeneem en skoon weggekom.
'N Paar weke later, op 17 Junie, is vier Kubane en McCord, wat chirurgiese handskoene gedra het en walkietalkies gedra het, in hegtenis geneem toe hulle na die toneel teruggekeer het om problematiese goggas tydens hul eerste besoek op te los.
Liddy en Hunt, wat die operasie vanuit 'n hotelkamer in Watergate bestuur het, het gevlug, maar is gou gearresteer en aangekla op aanklagte van huisbraak, afluister en sameswering.
In die konteks van 1972, met Nixon se triomfantelike besoek aan China en 'n gewilde presidensiële veldtog wat die demokraat -senator George S. McGovern gou verpletter het, lyk die saak van Watergate aanvanklik onbelangrik. Nixon se perssekretaris, Ron Ziegler, het dit as 'n "derde-klas inbraak" afgemaak.
Die inbraak is ontdek toe Frank Wills, 'n 24-jarige sekuriteitswag by die Watergate-kantore wat die middernagskof gewerk het, band oor 'n slot aan 'n kelderdeur ontdek het. Omdat hy gedink het dat 'n werker dit verlaat het om dit makliker te maak om in en uit te kom, het hy dit verwyder. Op 'n ander inspeksieronde het hy die slot weer vasgeplak gevind en die polisie gebel, wat uiteindelik vyf verdagtes gevind het. Wills het sy werk verlaat kort nadat die inbraak ontdek is, omdat hy geglo het dat hy nie die verhoging kry wat hy verdien nie. Later speel hy homself in die 1976 -fliekweergawe van "All the President's Men." Wills is in 2000 op 52 -jarige ouderdom oorlede.
McCord, sekuriteitshoof vir die Nixon -herverkiesingsveldtog en 'n leier van die 'loodgieters' -eenheid, het die groep inbrekers gelei. Later het McCord die eerste geword wat die stilte rondom die inbraak verbreek het toe hy tydens 'n regsgeding onthul het dat hy eens vir die CIA gewerk het. Hy is in 2017 op 93 -jarige ouderdom oorlede.
Bernard L. Barker, 'n Kubaanse gebore Amerikaner, is tydens die Nixon-administrasie gewerf vir onderdakbedrywighede deur E. Howard Hunt Jr. van varke in Kuba. Hy is in 2009 op 92 -jarige ouderdom oorlede.
Eugenio Martínez, wat na bewering honderde kere in Kuba geïnfiltreer het op CIA-missies om anti-Castro-agente daar te plant of kwesbare Kubane te onttrek, was die enigste figuur in die skandaal behalwe dat Richard Nixon presidensiële kwytskelding gekry het. 'Ek wou Castro omverwerp, en ongelukkig het ek die president wat ons gehelp het, Richard Nixon, omvergewerp,' het Martínez in 'n 2009 -onderhoud gesê. Hy is vroeër vanjaar in die ouderdom van 98 oorlede.
Frank A. Sturgis, 'n sterk anti-kommunis, het gesê Hunt het hom vir die inbraak gewerf deur te sê dat dit 'n noodsaaklike taak is vir die land se veiligheid. Hy is in 1993 op 63 -jarige ouderdom oorlede.
Virgilio R. Gonzales, 'n slotmaker van Miami, was 'n vlugteling uit Kuba wat vertrek het na die oorname van Fidel Castro. Hy is in 2014 op 88 -jarige ouderdom oorlede.
Hoewel Washington Post-verslaggewers, Bob Woodward en Carl Bernstein, beroemd geraak het vir hul dekking oor die skandaal, was die bylyn op die eerste artikel van die koerant oor die inbraak, wat op Sondag 18 Junie op die voorblad verskyn het, dié van die veteraan-polisieverslaggewer Alfred E. Lewis. As gevolg van sy kontak met die polisie, was hy die enigste verslaggewer wat op die dag van die inbraak in die hoofkwartier van die Demokratiese Nasionale Komitee in die Watergate opgeneem is. Jare later het Woodward gesê Lewis kon die besonderhede oor die inbraak en diefwering kry wat Post -verslaggewers en redakteurs oortuig het dat dit nie 'n geringe misdaad was nie. "Sy werk het die grondslag gelê vir wat die koerant in staat was om die verhaal te rapporteer," het Woodward gesê.
Manne lank het hulpverleners van die Withuis probeer om berigte af te weer wat dui op bande tussen die president se mans en die inbrekers. Maar in Januarie 1973 het Hunt en die inbrekers skuld beken, en McCord en Liddy is skuldig bevind in 'n federale verhoor, al sewe op aanklagte van huisbraak, afluister en sameswering. Openbaarmaking deur ondersoekers en samesweerders van 'n opnamestelsel in die Withuis wat inkriminerende gesprekke tussen die president en sy medewerkers opgeteken het, het tot die rand van beskuldiging en Nixon se bedanking op 9 Augustus 1974 gelei. Tientalle samesweerders is tronk toe, maar Nixon is begenadig deur sy opvolger, president Gerald R. Ford, en is in 1994 oorlede.
Howard Hunt, Watergate Conspirator, sterf, 88
E. Howard Hunt, die man wat die inbrekers gewerf het en die inbraak in Junie 1972 by die Demokratiese Party se hoofkwartier in die Watergate-kompleks gereël het, is dood, 88 jaar oud.
Verslae wat die son van Hunt ' aangehaal het, Austin, sê dat hy in 'n hospitaal in Miami dood is na 'n aanval met longontsteking.
Everette Howard Hunt was 'n voormalige agent van die Central Intelligence Agency. Gebore in Hamburg, New York, op 9 Oktober 1918, het hy as oorlogskorrespondent en draaiboekskrywer gewerk voordat hy 'n lang loopbaan by die CIA van 1949-70 begin het. Gedurende hierdie tyd was hy betrokke by die organisasie van die mislukte Bay of Pigs -inval in Kuba in 1962.
Hunt het vier van die vyf Watergate -inbrekers gewerf: Barker, Gonzalez, Martinez en Sturgis. Al vier die mans het voorheen saam met Hunt on the Bay of Pigs gewerk. Saam met James McCord is hulle in die aand van 17 Junie 1972 in die Watergate -kompleks gearresteer. Hunt het die inbraak vanuit 'n kamer in die Howard Johnson -hotel oorkant die Watergate -kompleks waargeneem. Hunt se telefoonnommer in die Withuis is gevind in die adresboek van Bernard Barker.
Hunt het 33 maande in die tronk deurgebring op aanklagte van huisbraak, sameswering en afluistering. Hy en die inbrekers was in Januarie 1973 skuldig aan federale aanklagte.
Hunt was ook verantwoordelik vir die organisering van die inbraak van die kantoor van Daniel Ellsberg se psigiater, Lewis Fielding. Hunt en G. Gordon Liddy, deel van die groep wat bekend staan ​​as die "Watergate Plumbers ", het by die kantoor ingebreek om inligting te kry oor Ellsberg, die Pentagon -amptenaar wat die Pentagon Papers in 1971 aan die New York Times uitgelek het.
Hunt se eerste vrou, Dorothy, sterf in 'n vliegongeluk in Chicago op 8 Desember 1972. Ondersoekers vind $ 10 000 in $ 100 -rekeninge in mev. Hunt se beursie. Die geld kom vermoedelik uit afbetalings aan die Watergate-samesweerders.
Terwyl die sameswering van Watergate ontvou, eis Hunt geld vir sy stilte. Sy afpersingspogings was die onderwerp van 'n bandopname tussen John Dean, advokaat van die Withuis, en president Nixon in Maart 1973. Tydens die gesprek vertel Dean vir Nixon dat Hunt $ 72,000 vir persoonlike uitgawes en $ 50,000 vir sy regskoste eis. Nixon sê: As jy die geld nodig het, bedoel ek dat jy die geld kan kry, ek bedoel dit is nie maklik nie, maar dit kan gedoen word.
Hunt se outobiografie, " American Spy: My Secret History in the CIA, Watergate and Beyond, " is geskeduleer vir publikasie in Maart.
Inbrekers van Watergate in hegtenis geneem, 17 Junie 1972
Op hierdie dag in 1972 is vyf mans aangekeer terwyl hulle by die hoofkwartier van die Demokratiese Nasionale Komitee by die Watergate, 'n kantoor-hotel-woonstelkompleks naby die Potomac, ingebreek het. Hulle het inbraakgereedskap, kameras, film en traangasgewere in pengrootte gehad. In die kamers wat die mans by 'n motel oorkant Virginia -laan gehuur het vanaf die inbraak -toneel, het die polisie elektroniese afstotings gevind.
Drie van die gearresteerdes was Kubaanse ballinge en een 'n Kubaanse Amerikaner. Hul leier was James McCord, 'n voormalige agent van die CIA en 'n sekuriteitskoördineerder vir president Richard Nixon se komitee vir die herverkiesing van die president. Aanklaers het ook E. Howard Hunt jr., 'N voormalige assistent van die Withuis, en G. Gordon Liddy, 'n CREEP -finansiële advokaat, as medepligtiges aangekla.
In September het 'n federale groot jurie Hunt, Liddy, McCord en die vier inbrekers aangekla op agt aanklagte dat hulle by die DNC -hoofkwartier ingebreek en bedrieg het. Nixon, wat verklaar het dat geen administratiewe amptenare betrokke was nie, het tot 'n tweede termyn teruggekeer.
In Januarie 1973 het die Watergate -inbrekers skuld beken terwyl Liddy en McCord skuldig bevind is. Tydens hul vonnisoplegging op 23 Maart het die regter van die Amerikaanse distrikshof, John Sirica, 'n brief van McCord gelees dat die Withuis 'n uitgebreide "dekking" gedoen het om sy verbintenis met die inbraak te verberg. In April het prokureur -generaal Richard Kleindienst en twee van Nixon se voorste adviseurs, HR Haldeman en John Ehrlichman, bedank, terwyl advokaat van die Withuis, John Dean, afgedank is.
In Julie 1974 het die Huisregeringskomitee drie artikels van beskuldiging teen Nixon aangeneem. Intussen het transkripsies van Watergate -opnames, wat op bevel van die Amerikaanse hooggeregshof vrygestel is, onthul dat die president Haldeman aangesê het om die FBI te beveel om die ondersoek te stop. Op 9 Augustus het Nixon die eerste president in die Amerikaanse geskiedenis geword om te bedank. Op 8 September het sy opvolger, president Gerald Ford, hom kwytgeskeld van enige strafregtelike aanklagte.
Bron: "The Final Days" deur Bob Woodward en Carl Bernstein (1976)
Die eerste inbraak, 28 Mei [wysig | wysig bron]
Volgens die vrywillige bekentenisse van die skoolhoofde het 'n suksesvolle inbraak van die DNC -hoofkwartier in die Watergate eintlik laat in die aand van 28 Mei plaasgevind.
Twee doeleindes [wysig | wysig bron]
Volgens G. Gordon Liddy en E. Howard Hunt was daar twee primêre missies vir 'n eerste inbraak van die hoofkantoor van die Demokratiese Nasionale Komitee (DNC) by die Watergate op 28 Mei.
Liddy het in beëdigde afsetting gesê: "Daar was twee dinge wat hulle moes doen. Die een was die telefoon van Larry O'Brien, die afluister, en die ander was 'n kamermoniteringstoestel van Larry O'Brien se kantoor."
Hunt het in sy outobiografie gesê dat "fotografie die prioriteitsmissie was", en dat "die fotografie -sending uiters belangrik was." Bernard Barker het tydens die kongresgetuienis gesê dat sy 'enigste werk' tydens die eerste inbraak was om 'te soek na dokumente wat gefotografeer moet word' deur Eugenio Martínez, naamlik 'dokumente wat bydraes van nasionale en buitelandse aard tot die Demokratiese veldtog behels, veral Senator McGovern, en ook moontlik aan senator Kennedy, "en in die besonder enige bydraes van" die buitelandse regering wat nou op die eiland Kuba bestaan. "
Gebeurtenisse van 28 Mei [wysig | wysig bron]
Hunt sê op die aand van Sondag, 28 Mei, het hy en Liddy ontmoet in die kamer by die Watergate -hotel wat Hunt en Liddy as 'n bevelspos gebruik het.
Liddy het ook in sy outobiografie gesê dat hy op 28 Mei by Hunt in die kommandopos by die Watergate aangesluit het, en deurgaans daar was, maar op 'n beëdigde getuienis gevra waar hy was tydens die eerste inbraak, het Liddy gesê "dit is nie so nie duidelik vir my presies waar ek was op watter tydstip, maar ek was in die omgewing. "
Volgens Hunt kom McCord uit 'The Listening Post' - kamer 419 van die Howard Johnson's oorkant die straat - om te berig dat daar 'n bietjie aktiwiteit 'in die Demokratiese hoofkwartier was. Hunt sê, "die gordyne is gemaklik opgelig, sodat die waarneming van die luisterpos moontlik was, en soos sake was, was slegs een werknemer in die kantore op die sesde verdieping" van die DNC. Liddy het egter gesê dat ''n kamer op 'n hoër verdieping van die Howard Johnson as kamer 419 'n kamer nodig was om in die kantore van DNC te kom, en dat so 'n kamer eers die volgende dag, 29 Mei, deur McCord gehuur is rekords toon dat McCord kamer 723 gehuur het.
Tog sê Hunt dat McCord twee walkie-talkies geneem het en 'vertrek het na die luisterpos om voort te gaan met die doelvensters op die sesde verdieping', en dat Hunt en Liddy kort daarna saam met Bernard Barker, Eugenio Martínez, Frank Sturgis en Virgilio Gonzalez.
Liddy sê dat omstreeks 21:45. Van McCord kom die woord dat die kantore van die DNC leeg is. Omstreeks 23:00. Liddy en Hunt sê dat hulle die vier mans wat saam met hulle was, na die Watergate -motorhuisgebied gestuur het om McCord te ontmoet, wat vroeër die slotte vasgemaak het.
In Hunt se rekening het die mans die trappe na die sesde verdieping geklim, en binne 15 minute het Bernard Barker oor die walkie-talkies berig dat Gonzalez die slot aan die hoofdeur van die DNC suksesvol gekies het. 'Kort na middernag', sê Hunt, het Barker berig dat die span die Watergate verlaat.
Volgens Liddy het Barker, toe die mans na die bevelposkamer teruggekeer het, "twee rolle 35-mm-film met 36 blootstelling wat hy op materiaal van O'Brien se lessenaar bestee het, saam met Polaroid-opnames van die lessenaar en kantoor." Hunt sê Barker het berig dat hy 'n hoop korrespondensie op Lawrence O'Brien se lessenaar gevind het, wat Barker en Martinez 'afgeneem het terwyl McCord elders in die kantoorpakket gewerk het'.
In die getuienis van die kongres, onder eed, het Bernard Barker gesê dat die mans nooit tydens die eerste inbraak op 28 Mei in die kantoor van Larry O'Brien was nie. gearresteer.
James McCord het tydens die kongres getuig dat hy tydens die eerste inbraak 'n fout op Larry O'Brien se telefoon geplaas het.
Foto's geneem tydens die eerste inbraak in Watergate [wysig | wysig bron]
Daar is 'n teenstrydige getuienis deur die mede-samesweerders van Watergate oor die vraag wat tydens die eerste inskrywing deur die inbrekers afgeneem is, waar die foto's geneem is, watter soort toerusting gebruik is en hoeveel kameras daardie nag in die DNC geneem is . Aan die ander kant is daar sterk ooreenstemming tussen die getuienisse van die mede-samesweerders, van ander betrokkenes en van die werknemer van 'n fotowinkel in Miami dat foto's van DNC-dokumente in werklikheid op 35 mm-films geneem is tydens 'n inbraak by die Watergate -kantoorgebou op 28/29 Mei, dat die resultate van hierdie fotosessie later in 'n fotowinkel in Miami ontwikkel is en dat die afdrukke van hierdie foto's deur G. Gordon Liddy by CREEP afgelewer is.
G. Gordon Liddy het in sy biografie van 1980 gesê Wil dat twee soorte foto's tydens die eerste inbraak in Watergate geneem is: Skote dokumente van 'materiaal van O'Brien se lessenaar' wat op 35 mm-film blootgestel is, sowel as 'Polaroid-skote van die lessenaar en kantoor voordat iets aangeraak is sodat dit kon word almal in die regte volgorde teruggestuur voordat hulle vertrek. " [Wil, bl. 233]. Liddy het ook in sy biografie van 1980 en in getuienis in 1996 verklaar dat hy op Maandag 29 Mei (Memorial Day) die Polaroid -foto's aan Jeb Magruder afgelewer het van die binnekant van die Watergate -kantoor van die voorsitter van die Demokratiese Nasionale Komitee, Lawrence O'Brien. Liddy sê hy het aan Magruder gesê dat die Polaroids die vorige aand, 28 Mei, deur Bernard Barker geneem is tydens 'n 'suksesvolle toegang' tot die DNC -kantore by die Watergate [Wil, bl. 234]:
"Op Maandagoggend, 29 Mei, het ek aan Magruder die suksesvolle toetrede tot die hoofkantoor van die Demokratiese Nasionale Komitee in die Watergate gerapporteer. Ter bewys het ek vir hom Polaroid -foto's gewys van die binnekant van Larry O'Brien se kantoor, geneem deur Bernard Barker."
Geen ander betrokke persoon bevestig Liddy se weergawe dat Polaroid -foto's geneem is by of van Larry O'Brien se kantoor of van sy lessenaar of glad nie tydens die eerste inbraak in Watergate nie en dat hierdie foto's op Maandag, 29 Mei, die oggend aan Jeb Magruder oorhandig is na die inbraak. Magruder skryf in sy memoires dat Liddy hom op 29 Mei eintlik net daarvan in kennis gestel het dokumente die vorige aand in die DNC afgeneem is en dat hy, Magruder, vir Liddy gesê het "om die resultate vir my te wys sodra hy dit gehad het." [Amerikaanse lewe, bl.  Volgens Magruder het hy die "foto's van sommige dokumente uit Larry O'Brien se lêers" in "begin Junie" [Amerikaanse lewe, bl. 209]. Soos Liddy ons in sy eie memoires vertel, toe Magruder hom vra of die dokumente wat tydens die eerste Watergate -inskrywing gefotografeer is, materiaal uit geslote lêerkaste in die DNC bevat, het Liddy geantwoord dat dit nie die geval was nie "omdat ons instruksies was om te fotografeer wat ook al beskikbaar was terwyl die elektroniese installasie word uitgevoer, en voeg by dat die mans ingegaan het met slegs een kamera." [Wil, bl. 236, klem bygevoeg].
Daar bestaan ​​'n geskil tussen die Watergate -samesweerders of die dokumente geneem is en/of die foto's wat in die kantoor van voorsitter Larry O'Brien of elders in die DNC geneem is. Bernard Barker het tydens kongresverhore getuig dat hy nooit tydens die eerste inbraak in die kantoor van Lawrence O'Brien was nie, en verklaar dat die inbrekers nooit 'na die kantoor van die voorsitter' gekom het nie tot die 'tweede inskrywing' op 17 Junie, albei was nie teenwoordig nie die DNC in die aand van die eerste Watergate -inskrywing), beskryf later in hul memoires die gefotografeerde dokumente as 'materiaal van O'Brien se lessenaar' [Wil, p.233] of "dokumente uit die lêers van Larry O'Brien" [Amerikaanse lewe, bl. 209]. Howard Hunt skryf in sy herinneringe dat Barker hom ná die inbraak aan hom gerapporteer het dat hy, eerder as om die lêerkaste te begin deursoek, volgens die instruksies, op die lessenaar van Larry O'Brien 'n hoop korrespondensie gevind het. Dit het hy en Martinez afgeneem terwyl McCord elders in die kantoorpakket gewerk het. " [Onderdak, bl. 228]. Barker het self erken dat hy tydens hierdie eerste inbraak in Watergate in die DNC gesoek het na dokumente wat die veronderstelde finansiële bydraes van Kuba of van linkse organisasies aan die DNC bewys.Omdat hy niks kon vind nie, sê Barker, het hy gekyk na dokumente waar spesifieke name genoem word of ander waar getalle betrokke was. Eugenio Martínez het in 1974 geskryf dat Barker tydens die eerste inbraak in Watergate hierdie dokumente (waarvan Martinez vermoedelik lyste van bydraers aan die Demokratiese Party was) aan hom oorhandig het en dat dit hy, Martinez, was wat ongeveer 30 of 40 foto's geneem het van hulle terwyl James McCord "die telefone gewerk het". Hierdie weergawe word bevestig deur James McCord, wat in sy memoires verduidelik dat terwyl hy aan die elektroniese einde van die operasie gewerk het, die Miami -manne hul fotografiese toerusting uitgehaal het en foto's geneem het van 'n verskeidenheid dokumente wat Barker en die ander het gestroom. " [Stukkie band, bl.  Volgens Martinez het hy die twee blootgestelde films onmiddellik na die suksesvolle toetrede tot die DNC aan Howard Hunt oorhandig.
Soos J. Anthony Lukas in sy Watergate -boek skryf Nagmerrie, Hunt vlieg op 10 Junie na Miami (dit is byna twee weke na die inbraak), ontmoet daar vir Bernard Barker vir middagete en gee die twee rolprente aan hom oor. Hunt het Barker gevra om die film te laat ontwikkel. Volgens 'n Watergate -artikel deur die inbreker Eugenio Martínez, het Barker eintlik nie geweet dat hierdie films die was met die foto's wat Martinez tydens die inbraak in Watergate geneem het nie. Tydens sy Watergate -ondersoek het die FBI vasgestel dat Barker op dieselfde dag van 10 Junie die twee rolle blootgestelde films na 'n fotowinkel in Miami gebring het. Soos die seun van die eienaar, Michael Richardson, later aan die FBI verduidelik het, terwyl hy presies 38 foto's ontwikkel het, het hy besef dat die foto's tydens 'n "mantel-en-dolk" -aktiwiteit geneem is en later aan Barker gesê. Op die foto's was hande in chirurgiese handskoene met dokumente waarin byvoorbeeld die name van 'n lid van die Kennedy -gesin (Bobby of Teddy) en Hubert Humphrey vermeld word, sowel as 'min of meer 'n lêer oor hierdie vrou wat aan die hoof was van Humphrey se veldtog'. Die fotospesialis onthou ook foto's van inter -kantoor memo's en kortskrifnotas, sowel as dokumente met die opskrif "Voorsitter Demokratiese Nasionale Komitee." Omdat die FBI later nie die mat op die agtergrond van die foto's (beskryf as 'n ruig mat met 'n lang slapie deur Richardson) in die DNC kon vind nie, het Watergate -navorser Jim Hougan tot die gevolgtrekking gekom dat 'n "dubbele kruising plaasgevind het" en dat, sonder Barker se medewete, die blootgestelde films in die geheim met ander uitgeruil is, óf deur McCord óf deur Hunt óf deur albei. Minder dramaties skryf J. Anthony Lukas dat, omdat daar 'n ruig tapyt in James McCord se hotelkamer 419 by die Howard Johnson Motor Inn was, dit daarop dui dat "die inbrekers ten minste 'n paar dokumente daarheen geneem het om te fotografeer." aan Lukas [Nagmerrie, bl. 201], het Barker die skote (op dieselfde dag vinnig ontwikkel vir 'n toeslag van $ 40) na die lughawe in Miami gebring en dit aan Hunt oorhandig, wat dit na Washington teruggebring het. Liddy skryf in sy memoires dat Hunt omstreeks 11 Junie vir hom die afdrukke van die foto's in die DNC gegee het en dat hy dit "saam met die tweede bondel geredigeerde logs [van McCord se telefoonkraan] in die gewone twee verseëlde koeverte gesit het vir aflewering aan John Mitchell. " [Wil, bl. 238]. ⎞ ]
In die week na die inhegtenisneming van Watergate op 17 Junie 1972, het die FBI se vroeë sukses om inligting van Richardson te kry oor foto's wat tydens die eerste inbraak in Watergate van 28/29 Mei 1972 gemaak is, bygedra tot die algemene kommer van president Nixon se naaste adviseurs dat die Watergate ondersoek gaan "in sommige rigtings wil ons nie hê dit moet gaan nie." Soos die transkripsie van die beroemde eerste "Smoking Gun" -gesprek van 23 Junie toon (waarvan die publikasie in die middel van die somer 1974 byna onmiddellik tot die eerste en enigste bedanking van 'n Amerikaanse president gelei het), is Richard Nixon daardie dag in kennis gestel in die Ovale kantoor deur sy stafhoof Bob Haldeman dat (eendag) vroeër ''n informant van die straat af na die FBI in Miami gekom het, 'n fotograaf of 'n vriend wat 'n fotograaf is wat 'n paar films ontwikkel het deur hierdie man Barker, en die films bevat foto's van die dokumente van die Demokratiese Nasionale Komitee en ander dinge. " ⎟ ]
Al met al ondersteun boeke en getuienisse van Liddy, Hunt, Magruder, McCord, Barker, Martinez en werknemer van die fotowinkel Richardson die gevolgtrekking wat die regterlike komitee van die huis onder Peter Rodino bereik het tydens sy verhore oor die beskuldiging van president Nixon in 1974: Dit tydens 'n inbraak in die Watergate -kantoorgebou in die nag van 28 Mei, is foto's geneem van DNC -dokumente en dat die afdrukke van hierdie foto's daarna aan Jeb Stuart Magruder by CREEP oorhandig is [Judiciary Committee, book 1, p. 215 en 233].
Die eerste inbraakfoute [wysig | wysig bron]
G. Gordon Liddy het James McCord as elektroniese deskundige gewerf omdat McCord ''n agtergrond as tegnologie in die Central Intelligence Agency' gehad het en ook 'n agtergrond 'in die FBI' gehad het.
McCord het tydens kongresverhore getuig dat alle instruksies en prioriteite vir die eerste inbraak van Liddy na hom gekom het, en dat tydens die eerste inbraak die "prioriteite van die installasie eerstens die kantoor van mnr. O'Brien was."
Liddy getuig later in 'n beëdigde verklaring dat McCord tydens die eerste inbraak opdrag gekry het om slegs twee elektroniese goggas te plaas: 'om 'n kraan op die telefoon in die kantoor van Lawrence O'Brien te plaas en 'n kamermoniteringsapparaat in die kantoor te plaas van Lawrence O'Brien ... Daar was twee dinge wat hulle moes doen. Die een was die telefoon van Larry O'Brien, die afluister, en die ander was 'n kamermoniteringstoestel van die kantoor van Larry O'Brien. "
McCord het tydens die kongresverhore onder eed verklaar dat hy tydens die eerste inbraak, in opdrag van Liddy, een fout in 'n telefoonuitbreiding geplaas het "wat geïdentifiseer is as die heer O'Brien", en 'n tweede telefoonfout op "'n telefoon wat behoort aan meneer Spencer Oliver "(voorsitter van die Vereniging van voorsitters van die Demokratiese Staat).
Liddy het in sy outobiografie gesê dat hy en McCord op 5 Junie probleme bespreek het met 'n 'kamermoniteringsapparaat' wat McCord geplant het. Volgens Liddy het hierdie gesprek tussen hom en McCord oor hoe om probleme met 'n 'kamermonitering' -fout op te los, gelei tot 'n tweede inbraak.
McCord het tydens die kongresgetuienis gesê dat die rede waarom 'n tweede inbraak beplan word, was dat Liddy 'n probleem wou hê met een van die telefoonfoute, en ook ''n ander toestel geïnstalleer.' N kamerfout in teenstelling met 'n toestel op 'n telefoon wat in mnr. O'Brien se kantoor. "
Volgens Len Colodny en Robert Gettlin in hul boek Stille staatsgreep, net 'n dag of twee voor die inbraak in die nag van 16–17 Junie - waar die inbrekers eintlik met goggatoestelle in hul besit vasgetrek is - het die telefoonmaatskappy die DNC -fone gevee en glad nie gevind nie.
Kort nadat die inbrekers die oggend van 17 Junie betrap is, het die polisie en die FBI ook die hoofkantoor van die DNC gevee en ook geen foute gevind nie.
Die enigste onafhanklike getuienis aangaande goggas wat na bewering geplant is tydens 'n beweerde eerste inbraak op 28 Mei, is eintlik 'n sterk bewys dat daar nog nooit goggas geplant is nie.
Telefoonlogboeke vir afluisters [wysig | wysig bron]
Verskeie mense het getuig van die bestaan ​​van logboeke van gesprekke van goggas wat na bewering in die DNC geplant is tydens die eerste inbraak.
G. Gordon Liddy het gesê dat hy die geskrewe rekords van die goggas ontvang het en in 'n beëdigde getuienis gesê het: "Ek het geen opnames gekry nie, en ek het ook geen transkripsies gekry nie. Ek het logs gekry ... het net niks gehelp nie. "
James McCord was verantwoordelik vir die deurgee van die geskrewe rekords van Alfred Baldwin - wat die plate met 'n elektriese tikmasjien gemaak het - aan Liddy. James McCord het tydens die kongresgetuienis gesê dat die rekords wat hy ontvang het nie net logs was nie, soos Liddy berig het. McCord het gesê die rekords het ''n opsomming van wat gesê is'.
Alfred Baldwin is onder eed ondervra tydens kongresverhore oor wat hy tik terwyl hy die goggas monitor:
Senator Ervin: Die inligting wat u gekry het terwyl u by die Howard Johnson was, oorkant die Demokratiese hoofkwartier, in watter vorm was dit toe u dit aan mnr. McCord gegee het?
Alfred Baldwin: Die eerste dag, die eerste dag dat ek die gesprekke opgeneem het, was op 'n geel laken. Op Gedenkdag. toe hy [McCord] terugkeer na die kamer, bring hy 'n elektriese tikmasjien. Hy het my in die linker boonste hoek opdrag gegee om te druk-of met 'n tikmasjien. die datum, die bladsy, en gaan dan in die liggaam in, en plaas in chronologiese volgorde die tyd en dan die inhoud van die gesprek. .
Senator Ervin: En tik u 'n opsomming van die gesprekke wat u gehoor het?
Alfred Baldwin: Dit was nie juis 'n opsomming nie. Ek sou amper woordeliks sê, senator.
Sally Harmony was sekretaresse van G. Gordon Liddy. Sy getuig in die kongres dat sy logboeke van telefoongesprekke getik het wat G. Gordon Liddy aan haar verskaf het, en dat sy dit op spesiale skryfbehoeftes getik het wat Liddy ook met die woord "GEMSTONE" in kleur gedruk het.
G. Gordon Liddy het later in beëdigde getuienis erken dat wat hy aan mevrou Harmony verskaf het, eintlik sy eie diktaat was, wat Liddy beweer dat hy gedoen het uit wat Baldwin geproduseer het, en gesê: "Op Maandag 5 Junie 1972 het ek voorgeskryf uit die tik logs na Sally Harmony. redigeer terwyl ek aangaan. "
Opsomming van die eerste inbraak [wysig | wysig bron]
Die inbraak van 17 Junie waarin Bernard Barker, Vergilio Gonzales, Eugenio Martínez, Frank Sturgis en James McCord in die DNC -hoofkwartier aangekeer is, is oënskynlik onderneem om probleme en mislukkings van die eerste inbraak, hierbo volledig uiteengesit, reg te stel.
Daar is 'n rekord van kamer 419 in die Howard Johnson's Motor Lodge wat deur James McCord gehuur is, maar dit is 21 dae vroeër as die Memorial Day -naweek, op 5 Mei, gehuur. Aangesien McCord nie kamer 723 tot 29 Mei gehuur het nie, die dag na die beweerde suksesvolle inbraak van 28 Mei, sou hy en Baldwin die ontvangstoerusting wat die mede-samesweerders sê, moes verskuif het na kamer 723 en dit weer daar op die dag nadat die beweerde eerste inbraak.
Daar is 'n verslag van die Continental Room wat op 26 Mei gebruik is vir 'n Ameritas -ete, en dat daar getuies was van ten minste 'n paar van die Kubaanse span wat daar was, maar daar is geen rekord van wie dit werklik bygewoon het nie.
Die "kommandopos" -kamer in die Watergate -hotel is gehuur deur 'n persoon of persone wat onbekend was met behulp van 'n vervalste ID wat die CIA ongeveer tien maande tevore, op 23 Julie en 20 Augustus, aan E. Howard Hunt en G. Gordon Liddy verskaf het. , 1971 onderskeidelik.
Daar is geen fisiese bewyse om die verblyf of aktiwiteite van E. Howard Hunt, G. Gordon Liddy, James McCord of Alfred Baldwin vir Memorial Day naweek 1972 te verklaar nie, slegs hul eie getuienis en anekdotiese verslae.
Die voormalige FBI -agent Anthony Ulasewicz bied miskien die beste opsomming van die eerste inbraak aan. Nadat hy die FBI verlaat het, werk Ulasewicz vir Jack Caulfield, wie se 'Operation Sandwedge' voorstel van 1971 die voorloper was van die 'GEMSTONE' plan van Liddy and Hunt. Ulasewicz het geskryf: "Ek het aanvaar dat die inbraak by die DNC met 'n weermag georkestreer is om die werklike doel van die poging te dek." Ander sou aanvoer dat die netjiesste opsomming van die eerste Watergate -inbraak steeds die gevolgtrekking is wat die Rodino -komitee tydens sy ondersoek na presidentskaplike beskuldiging in 1972 bereik het: "Op of ongeveer 27 Mei 1972, onder toesig van Gordon Liddy en Howard Hunt McCord, Barker , Martinez, Gonzalez en Sturgis, het by die DNC se hoofkwartier ingebreek. McCord het twee moniteringstoestelle op die telefone van DNC -amptenare geplaas, een op die telefoon van voorsitter Lawrence O'Brien, en die tweede op die telefoon van die uitvoerende direkteur van die Demokratiese staat voorsitters, R. Spencer Oliver, Jr. [Regterlike komitee, Boek I, p. 215]