Korporatiewe sosiale verantwoordelikheid (KSV) as 'n konsep in die moderne samelewing kan teruggevoer word na die middel-1950's toe Bowen (1953:6) formeel die stelling gemaak het dat KSV verwys na die verpligtinge van sakelui om beleidsrigtings uit te oefen, om besluite te maak, of om aksieplanne te volg wat wenslik is in terme van die doelstellings en waardes van die samelewing. Hoewel die KSV-konsep sedert die vroeë vyftigs bestaan, het dit mettertyd aansienlik ontwikkel. Volgens Carroll (1979; 1991) sluit dit die ekonomiese, regs-, etiese, en filantropiese (of diskresionêre) verwagtinge in wat die samelewing op 'n gegewe tydstip van organisasies koester.
Om trefkrag te verleen aan die primêre navorsingsdoelstelling van hierdie studie, is 'n aantal sekondêre navorsingsdoelstellings geïdentifi seer, naamlik:
 om sommige pertinente gevolgtrekkings en aanbevelings te maak. Hierdie artikel sal bydra tot die bestaande literatuur deur 'n aantal kritieke KSV-aangeleenthede te identifi seer en te evalueer in 'n prominente sektor van die Suid-Afrikaanse ekonomie.
Carroll (1979; 1991) maak die stelling dat KSV hoofsaaklik uit vier verantwoordelikhede teenoor hul belanghebbendes bestaan, wat uitgebeeld kan word in die vorm van 'n piramide soos in Figuur 1.
Enggebaseerde Swart Ekonomiese Bemagtiging (SEB) as 'n konsep is gekritiseer as die verryking van 'n klein swart elite wat noue bande het met die regerende party, die African National Congress, terwyl die meeste arm swart Suid-Afrikaners ongeaffekteer bly. Sodanige kritiek is beantwoord deur die regering deur die bekragtiging van die Wet op Breedgebaseerde Swart Ekonomiese Bemagtiging (No 53 van 2003) wat daarna strewe om meer as 'n paar klein groepies polities verbonde swart elite te bevoordeel. Waar die nougebaseerde SEB slegs gerig was op eienaarskap en bestuurskwessies, is die doel van die breedgebaseerde SEB-Wet om geldelike vermoë te versprei oor die wydste moontlike spektrum van die Suid-Afrikaanse samelewing.
Die breedgebaseerde sosio-ekonomiese bemagtigingshandves, ontwikkel deur belanghebbendes in die Suid-Afrikaanse mynbousektor (die sogenaamde Mining Charter), was die eerste in sy soort in die land. Die visie daarvan is om 'n sektor te skep wat trots die belofte van 'n nie-rassige Suid-Afrika weerspieël en ten doel het om die hulpbronsektor teen die jaar 2009 met 15 persent te transformeer en teen 2014 met 26 persent.
Luidens 'n 2008-verslag van die verenigde nasiesprogram oor MIV/VIGS (UNAIDS) en die Wêreld-gesondheidsorganisasie het 33 miljoen mense wêreldwyd met dié siekte geleef in 2007 (2008 Report on the global AIDS epidemic 2008:30). In die verslag word beraam dat VIGS meer as 25 miljoen mense oor die wêreld laat sterf het sedert dit die eerste keer ontdek is op 5 Junie 1981. Sub-Sahara-Afrika waarin baie JSE-genoteerde mynmaatskappye bedryf word, is by verre die ergste geaffekteerde streek met 'n beraamde 20.5 tot 23.6 miljoen mense wat tans met HIV leef. Dit verteenwoordig meer as 67 persent van die geïnfekteerde bevolking wêreldwyd.
Suurmyndreinering, oftewel "acid mine drainage", is beskryf as die grootste enkele omgewingsprobleem wat die mynbousektor in die gesig staar, aangesien dit nablywend en duur is, en 'n tendens het om 'n las te bly vir 'n myn lank nadat bedryf gestaak is (Naidoo 2007). Suurmyndreinering is die gevolg van mynaktiwiteite wat water blootstel aan elemente soos yster, sulfate, mangaan, kwik, sink, koper en nikkel. Myne pomp hierdie water uit om die ondergrondse mynwerking te dehidreer. Hierdie water kan uitgelaat word in die onbesoedelde grondwater wat deur boorgate vir landbou asook menslike en dierlike gebruik benut word. Besoedelde water afkomstig van die myne kan ook in riviere en strome eindig (en dit gebeur wel) (Bezuidenhout 2007).
Opleiding en onderwys is geleë op al vier vlakke van Carroll se KSV-piramide. Met betrekking tot die ekonomiese vlak, verwag mens 'n positiewe korrelasie tussen 'n goed opgeleide werksmag en mynwinsgewendheid in so 'n arbeidsintensiewe sektor. Opleiding en onderwys lê op die regsvlak aangesien die Mynwese-kwalifikasieoutoriteit die geregistreerde SETA is vir die sektorimplementering van die verskeie elemente van die Wet op die Ontwikkeling van Vaardighede (No 97 van 1998). Dit is ook op die etiese en filantropiese vlakke van die KSV-piramide geleë, aangesien maatskappye groot hoeveelhede hulpbronne bestee om menslike kapitaal te ontwikkel in hul ondernemings sowel as in die gemeenskappe waarin hulle bedryf word.
Die Globale Verslaggewingsinisiatief (GVI), oftewel die "Global Reporting Intiative", word wêreldwyd die meeste gebruik as raamwerk vir die verslaggewing oor volhoubaarheid. Die visie daarvan is dat verslaggewing oor ekonomiese, omgewings-, en sosiale prestasie deur besighede van alle groottes, vergelykbaar sal word met finansiële verslaggewing. Die GVI se visie word bereik deur die ontwikkeling, voortgesette verbetering en kapasiteitsbou rondom die gebruik van 'n Raamwerk vir Volhoubaarheids-verslaggewing, waarvan die Riglyne vir Volhoubaarheidsverslaggewing die grondslag vorm (Global Reporting Initiative 2009). Die GVI-Raamwerk vir Volhoubaarheids-verslaggewing is geleë op die etiese vlak van Carroll se KSV-piramide aangesien geen wette bestaan om gehoorgewing af te dwing nie. Dit is hoofsaaklik 'n teken van goeie etiek deur geregistreerde maatskappye sowel as 'n daad te goeder trou om verder te gaan as die basiese rekeningkundige beginsels soos deur die wet vereis.
Tabelle 2a en 2b dui die totale getal bladsye aan wat in 2005, 2006, 2007 en 2008 geëvalueer is vir elke maatskappy. Daarna word die aantal kere aangedui wat elke sleutelwoord vir elke maatskappy in die vier besondere jare verskyn sowel as 'n persentasie verandering oor die tydperk. Die totale aantal sleutelwoorde per KSV-kategorie word verder aangetoon sowel as die sleutelwoorde-per-bladsy-verhouding per maatskappy per jaar.
Gegewe die nadelige impak wat mynmaatskappye op die natuurlike omgewing het, is dit nie 'n verrassing om te let op die relatiewe lae belangrikheid wat hierdie aangeleenthede in die maatskappye se jaar- en volhoubaarheidsverslae geniet nie (veral in die periode 2005 tot 2007). En dit is beslis nie 'n geval van "geen nuus is goeie nuus" nie. De Villiers (2003:11) asook Antonites en De Villliers (2003:1) het 'n afname in omgewingsverslaggewing onder die top-100 genoteerde industriële maatskappye in Suid-Afrika oor die tydperk 1998 tot 2003 gemerk en het dit hoofsaaklik toegeskryf aan 'n gebrek aan wetgewing. 'n Ander moontlike rede was dat maatskappye weggeskram het van sensitiewe omgewingsaangeleenthede wat hul beeld kon skaad (veral in gevalle waar die omgewing onomwonde beskadig word, soos in die mynbousektor). In Tabel 3 is daar egter 'n wesentlike toename (33%) in omgewingsverslaggewing van 2007 tot 2008. Spesifieke aangeleenthede wat meer aandag geniet het, was klimaatsverandering en besoedeling.
Soos reeds aangedui deur De Villiers (2003:11) moet daar 'n sterk beroep op die Suid-Afrikaanse wetgewer gedoen word om strenger maatreëls met betrekking tot omgewingsverslagdoening te ontwikkel en te bekragtig.