Hart se kamers laat kyker verwonderd | Netwerk24
23 Julie 2019 13:20
Sanell Aggenbach se Madre pietà, gegote brons (200 x 114 x 110 cm).
As kunstenaars profete sou wees en galerye tempels, kan ’n mens kwalik ’n meer gewyde oomblik ervaar ná ’n kort bedevaart na Circa se eerste vloer as dié stil ellips-ruimte met Sanell Aggenbach se Madre pietà reg in die middel van die vloer.
Kudo’s vir die kuratoriale kragtoer om ’n hele galery af te staan aan ’n enkele werk.
Maar anders as die Pietà in die Vatikaan, ’n beeld waarmee Michelangelo iets wou laat blyk van die eenheid tussen mens en God deur die voldoening van Christus, is dit die moederfiguur wat in Aggenbach se komposisie prominensie kry – benadruk deur die “madre” in die titel. En moontlik die verwondbaarheid wat moederskap meebring as een manifestasie van ’n hartkamer.
n Mens raak inderdaad stil voor dié gaaf gepoleerde moeder-en-kind-duo sonder gelaat, sonder uitdrukking van emosie behalwe dié wat die postuur en die eggo van Michelangelo bied. Nêrens kry jy toegang tot die binnewêreld van dié twee en die verhouding tussen hulle nie. Jy stap om en om, bewus van ’n oomblik, gesuspendeer in tyd en ruimte (die speelgoedhase se voete raak nie die grond nie).
Dit is die beliggaming van ’n private domein, ’n goue draad deur Aggenbach se oeuvre wat in The Heart Has Many Rooms gestalte kry; ’n leefwêreld en omstandighede wat ’n mens met miljoene ander mense deel, maar wat enig is en bly. En intiem.
Tussen beeldhou- en skilderwerk bied Our Lady in Silence ’n brug. Inhoudelik (met die liggende pietà-figuur deels sigbaar), maar ook ten opsigte van materialiteit.
So uitgestryk en gaaf as wat Aggenbach se beeldhouwerke afgewerk is, soveel voue en valleie is daar in haar skilderdoeke. Dit is asof al die kartels van Carrara-marmer vir haar voortleef in skilder eerder as in beeldhou.
Soos uiterlike emosie weggepoleer is in haar Madre pietà word Our Lady se emosie versluier in en deur verf. Verf word behendig (’n mens kan jou bloot verstom aan haar hantering daarvan) tegelyk ’n medium van uitdrukking én verhulling.
Nie minder privaat nie, is die versameling werk op die grondvloer wat uitdrukking gee aan ’n ander intimiteit, ’n ander kamer van die hart. En so word doeke lakens, gekarteerde streke van die liefde (Atlas I, II en III), en voue waarin onthou loop lê.
Jare lank al werk Aggenbach verbluffend met verf op doek om ’n tussenin-wêreld te verbeeld (in die mate waarin ’n liminale bestaan verbeeld kan word). In sulke bloue wat dalk die akute weemoed-weergawe van sepia sou kon wees – wat nie vergeel nie, maar die intensie van onthou behou.
So het dit reeds geblyk uit Blues and Greys, haar eerste Johannesburg-uitstalling in 2006. Die volgende jaar het sy dit opgevolg met Perfectly Still en het ’n skemerwêreld tussen foto en negatief, tussen historiese en private, uit die verf gekom.
Haar jongste werk met titels soos Half Light, Last Light en Travel Light is dermate ’n inkeer na binne en ’n profetiese nadruk op die private in ’n era waarin alles meteens ontbloot staan, oop, sigbaar en interpreteerbaar vir almal.
Desnoods moet ’n mens nie te veel wil verstaan van die hart met die baie kamers nie. Verwonder jou eerder.
Tot 24 Augustus. The Heart Has Many Rooms – Sanell Aggenbach, Circa, Johannesburg in Jellicoelaan, Rosebank. Besoek www.everard-read.co.za.
Meer oor: Johannesburg | Visuele Kuns