Geskiedenis van Theresienstadt: Die "Model" Ghetto
Geskiedenis en Kultuur Die 20ste eeu
Theresienstadt: Die "Model" Ghetto
Ghetto Theresienstadt is al lankal onthou vir sy kultuur, sy bekende gevangenes, en sy besoek deur die Rooi Kruis-amptenare. Wat baie nie weet nie, is dat binne hierdie rustige fasade 'n ware konsentrasiekamp lê.
Met byna 60.000 Jode wat in 'n gebied woon wat oorspronklik ontwerp is vir slegs 7,000 - baie naby, siektes en gebrek aan voedsel, was ernstige kommer. Maar op baie maniere het lewe en dood binne Theresienstadt gefokus op die gereelde vervoer na Auschwitz .
Teen 1941 het toestande vir die Tsjeggiese Jode erger geword. Die Nazi's was besig om 'n plan te skep van hoe om te behandel en hoe om Tsjeggies en Tsjeggiese Jode te hanteer.
Die Tsjeggies-Joodse gemeenskap het reeds gevoelens van verlies en wanorde gehad, aangesien verskeie vervoer reeds Oos gestuur is. Jakob Edelstein, 'n prominente lid van die Tsjeggies-Joodse gemeenskap, het geglo dat dit beter sal wees dat sy gemeenskap plaaslik gekonsentreer word eerder as na die Ooste gestuur word.
Terselfdertyd het die Nazi's twee dilemmas ondervind. Die eerste dilemma was wat om te doen met die vooraanstaande Jode wat versigtig gekyk en na die Ariërs omsien. Aangesien die meeste Jode op die vervoer gestuur is onder die voorspelling van 'werk', was die tweede dilemma hoe die Nazi's die bejaarde Joodse generasie vreedsaam kon vervoer.
Alhoewel Edelstein gehoop het dat die ghetto in 'n gedeelte van Praag geleë sou wees, het die Nazi's die garnisoenstad Terezin gekies.
Terezin is ongeveer 90 kilometer noord van Praag en net suid van Litomerice geleë. Die dorp is oorspronklik in 1780 gebou deur keiser Josef II van Oostenryk en vernoem na sy ma, keiserin Maria Theresa.
Terezin het bestaan ​​uit die Groot Fort en die Klein Vesting. Die Groot Vesting is omring deur walle en beskutte kaserne.
Terezin is egter nie sedert 1882 as vesting gebruik nie; Terezin het 'n garnisoenstad geword wat feitlik dieselfde gebly het, amper heeltemal geskei van die res van die platteland. Die Klein Fort was as gevangenis gebruik vir gevaarlike misdadigers.
Terezin het dramaties verander toe die Nazi's dit Theresienstadt hernoem en die eerste Joodse vervoer in November 1941 gestuur het.
Die Nazi's het op 24 en 4 Desember 1941 ongeveer 1300 Joodse mans gestuur op twee vervoer na Theresienstadt. Hierdie werkers het die Aufbaukommando (konstruksiedetail), wat later in die kamp bekend staan ​​as AK1 en AK2, bekend gemaak. Hierdie mans is gestuur om die garnisoenstad in 'n kamp vir Jode te omskep.
Die grootste en mees ernstige probleem waarmee hierdie werkgroepe gekonfronteer word, was die metamorfose van 'n dorp wat in 1940 ongeveer 7000 inwoners in 'n konsentrasiekamp gehad het wat ongeveer 35,000 tot 60,000 mense moes hou. Benewens die gebrek aan behuising was die badkamers skaars, die water was erg beperk en besmet, en die dorp het nie genoeg elektrisiteit gehad nie.
Om hierdie probleme op te los, om Duitse bevele te bewerkstellig en die daaglikse sake van die ghetto te koördineer, het die Nazi's Jakob Edelstein aangestel as die Judenälteste (Ouderling van die Jode) en 'n Judenrat (Joodse Raad) ingestel.
Namate die Joodse werkgroepe Theresienstadt getransformeer het, het die bevolking van Theresienstadt gekyk. Alhoewel 'n paar inwoners probeer het om die Jode op klein maniere te help, het die blote teenwoordigheid van Tsjeggiese burgers in die dorp die beperkings op die mobiliteit van Jode toegeneem.
Daar sal binnekort 'n dag kom wanneer die inwoners van Theresienstadt ontruim sal word en die Jode geïsoleer word en heeltemal afhanklik van die Duitsers.
Toe groot vervoer van Jode by Theresienstadt aangekom het, was daar 'n groot disperiteit tussen individue oor hoeveel hulle van hul nuwe huis geweet het. Sommige, soos Norbert Troller, het vooraf genoeg inligting gehad om te weet om items en waardevolle items weg te steek. 1
Ander, veral bejaardes, is deur die Nazi's geduik om te glo dat hulle na 'n oord of spa gaan. Baie bejaardes het eintlik groot bedrae geld betaal vir 'n goeie plek binne hul nuwe "huis." Toe hulle aankom, was hulle in dieselfde klein spasies gehuisves, indien nie kleiner nie, soos almal anders.
Om na Theresienstadt te kom, is duisende Jode, van ortodokse tot geassimileerde, uit hul ou huise gedeporteer. Aanvanklik was baie van die gedeporteerdes Tsjeggies, maar later het baie Duitsers, Oostenrykse en Nederlandse Jode aangekom.
Hierdie Jode was in beeskarre vasgekeer met min of geen water, kos of sanitasie nie. Die treine gelos by Bohusovice, die naaste treinstasie na Theresienstadt, ongeveer twee kilometer weg. Die gedeporteerdes word dan gedwing om die res van die pad na Theresienstadt te gaan haal - met al hul bagasie.
Sodra die gedeporteerdes Theresienstadt bereik het, het hulle na die kontrolepunt (genaamd "vloedgat" of "Schleuse" in kampslang) gegaan. Die gedeporteerdes het toe hul persoonlike inligting afgeskryf en in 'n indeks geplaas.
Toe is hulle gesoek. Die Nazi's of Tsjeggiese gendarmes het veral gesoek na juweliersware, geld, sigarette, asook ander items wat nie in die kamp toegelaat word nie, soos kookplate en skoonheidsmiddels. 2 Tydens hierdie aanvanklike proses is die gedeporteerdes toegewys aan hul "behuising".
Een van die vele probleme om duisende mense in 'n klein ruimte te giet, het te make met behuising. Waar was 60,000 mense gaan slaap in 'n dorp wat bedoel is om 7.000 te hou? Dit was 'n probleem waarvoor die Ghetto-administrasie voortdurend probeer om oplossings te vind.
Drie-stap-stapelbeddens is gemaak en elke beskikbare vloerruimte is gebruik. In Augustus 1942 (kampbevolking nog nie op sy hoogste punt nie) was die toegewezen ruimte per persoon twee vierkante meter. Dit sluit in per persoon gebruik / benodig toilet, kombuis en stoorplek. 3
Die leef- / slaapareas was bedek met ongediertes. Hierdie plae het ingesluit, maar beslis nie beperk nie tot rotte, vlooie, vlieë en luise. Norbert Troller het geskryf oor sy ervarings: "Ons kom terug van sulke opnames [van die behuising], ons kalwers is gebyt en vol vlooie wat ons net met petroleum kan verwyder." 4
Die behuising is geskei deur seks. Vroue en kinders onder 12 is geskei van die mans en die seuns oor die ouderdom van 12.
Kos was ook 'n probleem. In die begin was daar nie eens genoeg ketels om kos vir al die inwoners te kook nie. 5 In Mei 1942 is rantsoenering met differensiële behandeling na verskillende samelewingsgroepe gestig. Ghetto-inwoners wat hard werk, het die meeste kos ontvang, terwyl die bejaardes die minste ontvang het.
Die kosskaarste het die bejaardes die meeste geraak. Gebrek aan voeding, gebrek aan medisyne, en algemene vatbaarheid vir siekte het hul sterftesyfer uiters hoog gemaak.
Aanvanklik het diegene wat gesterf het, in 'n laken toegedraai en begrawe. Maar die gebrek aan voedsel, gebrek aan medisyne en gebrek aan spasie het gou sy tol op Theresienstadt se bevolking geneem en lyke het die moontlike plekke vir grafte begin ontgroei.
In September 1942 is 'n krematorium gebou. Daar was geen gas kamers gebou met hierdie krematorium. Die krematorium kan van 190 lyke per dag beskik. 6 Sodra die as gesoute goud (van tande) gesoek is, is die as in 'n kartondoos geplaas en gestoor.
Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die Nazi's probeer om hul spore te bedek deur die as uit te gooi.
Hulle het die as weggegooi deur 8 000 kartondose in 'n put te stort en 17 000 bokse in die Ohre-rivier te stort. 7
Alhoewel die sterftesyfer in die kamp hoog was, lê die grootste vrees in die vervoer.
Vervoer na die Ooste
Binne die oorspronklike vervoer na Theresienstadt het baie gehoop dat die lewe in Theresienstadt hulle sou verhoed dat hulle Oos gestuur word en dat hul verblyf die duur van die oorlog sal verduur.
Op 5 Januarie 1942 (minder as twee maande sedert die aankoms van die eerste vervoer in) is hul verwagtinge verbreek. Daaglikse bestelling nr. 20 het die eerste vervoer uit Theresienstadt aangekondig.
Vervoer het gereeld Theresienstadt verlaat en elkeen is uit 1000 tot 5000 Theresienstadt gevangenes. Die Nazi's het besluit op die aantal mense wat op elke vervoer gestuur moet word, maar hulle het die las van wie presies op die Jode self moes gaan. Die Raad van Ouderlinge het verantwoordelik geword vir die nakoming van die kwotas van die Nazi's.
Lewe of dood het afhanklik geword van uitsluiting van die vervoer Oos - genaamd "beskerming." Al die lede van die AK1 en AK2 is outomaties vrygestel van vervoer en vyf lede van hul naaste familie. Ander belangrike maniere om beskerm te word, was om werksgeleenthede te behou wat die Duitse oorlogspoging gehelp het, in die Ghetto-administrasie werk of op iemand anders se lys staan.
Maniere om jouself en jou gesin op 'n beskermingslys te hou, dus van die vervoer, het 'n groot inspanning van elke Ghetto-inwoner geword.
Alhoewel sommige inwoners beskerming kon kry, was byna een-half-twee-derdes van die bevolking nie beskerm nie. 8 Vir elke vervoer het die grootste deel van die Ghetto-bevolking gevrees dat hul naam gekies sal word.
Op 5 Oktober 1943 is die eerste Deense Jode in Theresienstadt vervoer. Kort na hul aankoms het die Deense Rooi Kruis en die Sweedse Rooi Kruis begin navraag doen oor hul verblyfplek en hul toestand.
Die Nazi's het besluit om hulle een plek te maak wat aan die Danes en die wêreld sou bewys dat Jode onder menslike omstandighede leef. Maar hoe kan hulle 'n oorvol, plaagbesmette, swakvoedende en hoë sterftesyferkamp in 'n skouspel vir die wêreld verander?
In Desember 1943 het die Nazi's aan die Raad van Oudstes van Theresienstadt gesê oor die Versiering. Die bevelvoerder van Theresienstadt, SS Kolonel Karl Rahm, het beheer oor beplanning geneem.
'N Presiese roete is beplan vir die besoekers om te neem. Alle geboue en gronde langs hierdie roete moes verbeter word deur groen gras, blomme en banke. 'N Speeltuin, sportvelde en selfs 'n monument is bygevoeg. Prominente en Nederlandse Jode het hul biljette vergroot, asook meubels, gordyne en blomkassies bygevoeg.
Maar selfs met die fisiese transformasie van die Ghetto het Rahm gedink dat die Ghetto te druk was. Op 12 Mei 1944 het Rahm die deportasie van 7.500 inwoners beveel. In hierdie vervoer het die Nazi's besluit dat alle weeskinders en die meeste siekes ingesluit moet word om die fasade te help wat die Versiering skep.
Die Nazi's, wat so slim was om fasades te skep, het nie 'n detail mis nie. Hulle het 'n bord opgerig oor 'n gebou wat "Seunsskool" lees, asook 'n teken wat lees "gesluit tydens vakansies." 9 Nodeloos om te sê, niemand het ooit die skool bygewoon nie en daar was geen vakansies in die kamp nie.
Op die dag waarop die kommissie aangekom het, 23 Junie 1944, was die Nazi's ten volle voorbereid. Soos die toer begin het, het goed gereoefende aksies plaasgevind wat spesiaal vir die besoek geskep is. Bakers wat brood gebak het, 'n vrag vars groente is gelewer, en werkers wat gesing het, was almal in die ry deur boodskappers wat voor die entourage gehardloop het. 10
Na die besoek was die Nazi's so beïndruk met hul propaganda-feat dat hulle besluit het om 'n film te maak.
Nadat die versiering verby was, het die inwoners van Theresienstadt geweet dat daar verdere deportasies sou wees. 11 Op 23 September 1944 het die Nazi's 'n vervoer van 5.000 gestremde mans bestel. Die Nazi's het besluit om die Ghetto te likwideer en het aanvanklik gekies manne gekies om op die eerste vervoer te wees, want die onbevoegde was die waarskynlikste rebel.
Kort nadat die 5 000 gedeporteer is, het 'n ander bestelling vir 1000 meer gekom. Die Nazi's was in staat om sommige van die oorblywende Jode te manipuleer deur diegene aan te bied wat net familielede 'n geleentheid gegee het om hulle by die vrywilligerswerk vir die volgende vervoer aan te sluit.
Daarna het die vervoer steeds Theresienstadt gereeld verlaat. Alle vrystellings en "beskermingslyste" is afgeskaf; Die Nazi's het nou gekies wie op elke vervoer gaan. Deportasies het voortgegaan tot Oktober. Na hierdie vervoer is slegs 400 mans, vroue, kinders en bejaardes binne die Ghetto verlaat. 12
Dood Maart kom
Wat gaan met hierdie oorblywende inwoners gebeur? Die Nazi's kon nie 'n ooreenkoms bereik nie. Sommige het gehoop dat hulle die onmenslike toestande wat die Jode gely het, steeds kan bedek en sodoende hul eie straf na die oorlog kan versag.
Ander Nazi's het besef dat daar geen genade sou wees nie en wou alle beskuldigende getuienis, insluitende die oorblywende Jode, vernietig. Geen werklike besluit is geneem nie en in sommige opsigte is albei geïmplementeer.
In die poging om goed te lyk, het die Nazi's verskeie transaksies met Switserland gedoen. Selfs 'n vervoer van Theresienstadt-inwoners is daarheen gestuur.
In April 1945 het vervoer en sterftogte Theresienstadt vanaf ander Nazi-kampe bereik. Verskeie van hierdie gevangenes het Theresienstadt net maande gelede verlaat. Hierdie groepe is ontruim uit konsentrasiekampe soos Auschwitz en Ravensbrück en ander kampe verder Oos.
Namate die Rooi Leër die Nazi's teruggejaag het, het hulle die kampe ontruim. Sommige van hierdie gevangenes het op vervoer aangekom terwyl baie ander te voet gekom het. Hulle was in verskriklike swak gesondheid en sommige het tipus gedra.
Theresienstadt was onvoorbereid vir die groot getalle wat ingeskryf het en kon nie diegene met aansteeklike siektes kwarantyn nie; Dus het 'n tyfus-epidemie uitgebreek binne Theresienstadt.
Behalwe die tyfus, het hierdie gevangenes die waarheid oor die vervoer Oos gebring. Die inwoners van Theresienstadt kan nie meer hoop dat die Ooste nie so vreeslik was soos die gerugte voorgestel het nie; In plaas daarvan was dit baie erger.
Op 3 Mei 1945 is die Ghetto Theresienstadt onder die beskerming van die Internasionale Rooi Kruis geplaas.