Die neurologiese ondersoek - Deel I - Algemene - 2022
Die neurologiese ondersoek - Deel I
'N Neurologiese ondersoek het ten doel om twee dinge te bepaal: of 'n neurologiese probleem bestaan ​​en, indien wel, waar bestaan ​​dit in die neurologiese stelsel. Die bestanddele vir die suksesvolle diagnose van neurologiese probleme is 'n deeglike kennis van hoe die normale perd optree en beweeg, 'n sistematiese ondersoek en ervaring.
U veearts begin met 'n volledige mediese geskiedenis. Besonderhede soos die ouderdom, die ras en die geslag van die perd kan baie nuttig wees, omdat sommige siektes verkieslik sekere groepe perde beïnvloed. Dit is baie belangrik vir u veearts om te weet hoe u perd gebruik word en hoe hard hy gebruik word. Byvoorbeeld, as u perd 'n weidepot is, het hy miskien 'n geruime tyd subtiele tekens gehad wat u nie opgemerk het nie, omdat u u perd nie met moeilike maneuvers uitgedaag het nie, soos om heuwels op en af ​​te loop, en u Ek het net soveel tyd met u perd deurgebring.
U veearts wil hê u moet probeer vasstel presies wanneer die abnormale gedrag begin het, of dit vinnig gevorder het of relatief staties gebly het. U veearts is soos 'n speurder wat soveel leidrade as moontlik benodig om die raaisel - u probleem met u perd - op te los.
U veearts begin deur u perd in sy gewone omgewing te beoordeel. Dit beteken gewoonlik dat hy die perd in sy stalletjie of padstal stil kan waarneem. In die eerste plek wil u veearts weet of die verstandelike aktiwiteit van die perd normaal is. As u daaraan nadink, is dit iets wat u waarskynlik goed kan beoordeel. Vra jouself af, hoe werk 'n normale perd in hierdie situasie, en let dan op jou perd.
Elke keer as u perd in 'n vreemde situasie verkeer, moet hy waaksaam en helder wees. Sy ore moet vorentoe gesteek word na vreemde geluide, sy kop moet opstaan, en hy moet gereed wees om die situasie te beoordeel en te besluit of vlug die regte aksie is. U veearts wil ook let op die manier waarop u perd in die padstal of stalletjie beweeg. Lyk hy byvoorbeeld gebalanseerd? Loop of struikel hy? Bestoot hy dinge? Al hierdie dinge kan dui op neurologiese siektes.
Na die aanvanklike waarneming wil u veearts 'n volledige fisiese ondersoek doen. Dit is om baie redes belangrik. Daar is 'n aantal sistemiese siektes, soos lewer- of niersiektes, wat neurologiese manifestasies kan hê, wat op algemene fisiese ondersoeke opgetel kan word. Dit is ook moontlik dat sommige van die abnormaliteite veroorsaak word deur dinge wat glad nie neurologiese verbindings het nie. Dalk trap jou perd omdat sy tone te lank is of sy skoene los is.
Daar kan by fisieke ondersoeke ook ander indikators van neurologiese siektes wees. Sommige neurologiese siektes veroorsaak asymmetriese spierverlies. U veearts sal kyk of u perd goed gespierd is en of die spiere aan beide die linker- en regterkant dieselfde lyk. Sommige neurologiese siektes veroorsaak dat voet gesleep en gestruikel word - dit kom dikwels tot 'n abnormale slytasie op die hoewe van u perd. Sommige neurologiese siektes kan die perd aanvalle ervaar - u veearts kan dit vermoed as sy tekens van onverklaarbare trauma sien - skrape en skuur wat nie die resultaat van 'n weidinggeveg is nie.
As deel van daardie volledige fisiese ondersoek, wil u veearts dikwels 'n volledige oogkundige ondersoek doen. Miskien is hy besig met dinge omdat hy 'n katarak in een van sy oë ontwikkel. Dit is ook moontlik om een ​​van die senuwees van die sentrale senuweestelsel (SSS) direk te ondersoek deur na die agterkant van die oog te kyk - u veearts kan kyk na enige abnormaliteite in hierdie senuwee.
Afhangend van wat u veearts op hierdie punt gevind het, kan sy kies om bloedwerk te doen - gewoonlik 'n volledige bloedtelling (CBC) en 'n serumchemieprofiel. Die CBC kan u vertel dat daar infeksie of ontsteking in die liggaam is, soos gevind word met breinvliesontsteking of enkefalitis. Die serumchemieprofiel kan u dalk vertel dat daar lewersiekte is wat kan lei tot abnormale geestelike aktiwiteit, of dat daar serumelektroliet abnormaliteite is, wat ook die normale funksie van die brein kan beïnvloed.
Die meeste veeartse kies om met die ondersoek van die kop te begin. Eerstens sal die veearts die simmetrie van u kop van die perd beoordeel, veral die area van die spiere van mastiek (kou), en die spiere wat u perd gesigsuitdrukking gee, soos die bewegings van die ore, die mond en die mond. oë. U veearts maak u perd se mond oop en trek die tong saggies om die kaketoon en die tongsimmetrie en -sterkte te bepaal, en evalueer dan die kraniale senuwees van u perd. Dit is twaalf senuwees wat die funksie van verskillende prosesse in die kop beheer, soos die vermoë van u perd om sy ore vorentoe te hak as hy iets interessants hoor, kos insluk of selfs geringe geluide optel.
Om hierdie senuwees te beoordeel, is soos 'n spel van eliminasie - deur te karteer watter senuwees werk en wat nie, kan u veearts uiteindelik vasstel waar die probleem in die brein is - of omgekeerd, dat die brein ongeskonde is. U veearts beoordeel verskillende reflekse - die belangrikste is die dreigement, die palpebrale, pupillêre lig en die reflekse van die gag.
Om die bedreiging van die dreigement uit te voer, beweeg die ondersoeker skielik 'n hand na die perd se oog. Die toepaslike reaksie is om die oog te knip en miskien die kop weg te skuif. Dit help om vas te stel of u perd kan sien.
Om die palpebrale refleks uit te voer, raak die ondersoeker liggies aan die ooglid en moet die perd sy oog toemaak. Dit help om te bepaal of die perd vel sensasie en beheer van die spiere van die gesig het.
Om die pupille ligrefleks uit te voer, bring die ondersoeker die perd in dowwe beligting en skyn hy eers 'n penlig in die een oog, dan die ander. Die leerlinge van die oog moet saamtrek. Dit help om die weë in die brein wat die oogfunksie beheer, te bepaal.
Om die gagrefleks uit te voer, kan die ondersoeker die agterkant van die mond uitsteek, probeer om 'n nasogastriese buis te slaag, of bloot kyk hoe die perd eet.
Die eksaminator sal dan die nek ondersoek. Baie siektes beïnvloed die gedeelte van die rugmurg wat deur die nek loop, wat die servikale ruggraat of C-ruggraat is. U veearts sal bepaal of die nek simmetries is, en sal dit palpeer vir klonte of bultjies of vir tekens van pyn. Dit is ook belangrik om vas te stel hoe buigsaam u perd se nek is. Die meeste ondersoekers gebruik 'n lekkerny soos 'n stuk appel om die perd aan te moedig om sy nek op die grond, in die lug en aan elke kant op te bring - die normale perd moet sy flank met sy snuit kan aanraak. Die onvermoë om hierdie maneuvers uit te voer, kan dui op trauma, artritis of die Wobbler-sindroom - al die probleme van die bene of werwels van die C-ruggraat.
U veearts ondersoek dan die res van die liggaam na simmetrie, krag en tekens van spierverlies. Neurologiese siekte kan spiermassa verloor, wat veral in die agterkant opvallend kan wees. U veearts sal na ander tekens kyk soos bewing of abnormale sametrekking van die spiere. Hy sal ook die panniculus-refleks uitvoer - hy neem 'n stomp voorwerp, soos 'n balpen, en raak die vel saggies, maar vas aan die vlak van die nek tot by die ruggraat. Die normale perd reageer deur die vel te trek - asof 'n vlieg hom pla. Die senuwees vanaf die rugmurg beheer hierdie refleks, wat bepaal of die perd velgevoelens en beheer van die spiere onder die vel het, en dit bied 'n manier vir die veearts om uit te vind waar in die rugmurg 'n probleem kan bestaan. U veearts sal ook die sterkte van die stert toets en die anus saggies stimuleer - die normale perd se reaksie is om die anus te verstrengel en sy stert vas te klem. Hierdie maneuvers kan help om vas te stel of die probleem in die sakrocaudale, of die grootste gedeelte van die rugmurg voorkom.
Nou is u veearts gereed om u perd se gang te beoordeel. Die algemeenste reeks maneuvers sluit in rugsteun, groot en klein sirkels, op en af ​​teen 'n helling, en die stertrek.
As u perd gerugsteun word, sal u veearts opmerk of u perd met sy voete inmeng, of, in sommige ernstige gevalle, of hierdie maneuver hom laat balans verloor of selfs val. As u sien hoe u perd sirkulêre maneuvers uitvoer, sal u veearts u perd se plasing plaas. Swaai hy 'n been uit (besnydenis), draai hy op sy een been, sleep sy tone of hou hy in? Op en af ​​teen 'n helling, is u veearts op soek na struikel, inmenging of die tone te sleep. Al hierdie maneuvers laat u veearts toe om te bepaal of die probleem in die rugmurg kan wees, en waar in die rugmurg die probleem kan lê. Laastens sal u veearts die krag van u perd beoordeel deur aan sy stert te trek terwyl hy loop. Die normale perd kan een of twee treë neem om te besef wat aangaan, en moet dan maklik teen sy stert trek.
Om 'n normale gang te hê, moet die seine van die brein, na die rugmurg en na die senuwees wat die spiere beheer, kan beweeg. As die baan op enige punt langs hierdie lyn onderbreek word, sal u perd waarskynlik gang-abnormaliteite toon.
Urinering en ontlasting
Die vermoë om normaalweg te urineer en te ontlont, word beheer deur senuwees van die rugmurg - abnormaliteite van hierdie funksies kan die probleem verder lokaliseer.
Die meeste perde laat die veearts vrywillig toe om dit tydens die ondersoek te beoordeel, maar sommige perde sal die aanmoediging van 'n vars beddegoedstal nodig hê.
Na afloop van die ondersoek kan u veearts voel dat sy oor voldoende inligting beskik om die probleem te diagnoseer, of dat sy nog meer inligting benodig. Die mees algemene aanvullende toetse sluit in x-strale van die servikale ruggraat, 'n myelogram en 'n serebrospinale vloeistofanalise.
Die gedeeltes van die perd se liggaam wat maklik vir x-strale toeganklik is, sluit die skedel en die C-ruggraat in. Ander gebiede is te dik vir selfs die mees deurdringende X-straalstraal, of benodig algemene verdowing om die regte blootstelling te verkry. Met X-strale kan u veearts op soek wees na tekens van trauma, ontwikkelende beensiekte wat die rugmurg (Wobblersindroom) of artritis beïnvloed.
Die myelogram moet onder algemene narkose gedoen word. In hierdie prosedure word röntgenstrale van die rug van die perd geneem terwyl 'n kontrasmiddel in die ruimte rondom die rugmurg geplaas word. Dit hou 'n mate van risiko vir die perd in, aangesien die kontrasmiddel in die atlanto-oksipitale ruimte geplaas moet word - 'n bietjie agter die vlak van die perd se ore. Daar is 'n gedeelte van die brein in hierdie gebied, so die veearts moet baie versigtig wees om nie die brein met die naald wat gebruik word om die kontrasmiddel in die ruimte te plaas, te slaan nie. Nadat die kontrasmiddel geplaas is, word x-strale geneem terwyl die nek gemanipuleer word om te sien of die rugmurg tydens hierdie maneuvers geknyp word - wat 'n diagnose van Wobbler-sindroom bevestig.
In hierdie prosedure word 'n spinale kraan, 'n klein hoeveelheid vloeistof uit die gebied rondom die rugmurg verwyder. Dit kan gedoen word in die staande, verdoofde perd, vanuit die lumbosakrale ruimte (ongeveer op die hoogste punt van die kroep) of in die verdoofde perd vanuit die atlanto-oksipitale ruimte. Dit is minder riskant vir die perd om die vloeistof uit die lumbosakrale ruimte te haal, maar meer riskant vir die persoon wat die maneuver doen - elke keer sal 'n perd 'n sterk reaksie op die kraan hê. Die vloeistof kan ontleed word vir abnormale proteïene, selle of bewyse van siektes soos prototoksale myeloencefalopatie (EPM).
Ander toetse sluit in die EEG, wat die elektriese aktiwiteit van die brein of breingolwe meet, die elektromiëlogram, wat ons vertel van die elektriese aktiwiteit van spierselle en die senuwees wat die selle beheer, senuweegeleidingstoetse, wat ons vertel oor die manier dat seine deur perifere senuwees gaan en computertomografie (CT-scan), wat ons 'n meer gedetailleerde beeld van die brein, skedel, werwels en rugmurg kan gee as wat 'n x-straal kan doen.
Neurologiese siekte kan verwarrend wees, en selfs ervare veeartse is moeilik om te diagnoseer. Met 'n noukeurige, metodiese neurologiese ondersoek en geselekteerde aanvullende toetse kan die speurder egter die regte leidrade vind, en kan die raaisel opgelos word.
Kyk die video: Afrikaans: Do I Have AIDS? Symptoms of AIDS Het ek VIGS? VIGS Simptome (Januarie 2022).