Amalia Abrieu is die aanklaer op ‘n klein dorpie waar verkragting en bloedskande ‘n algemene verskynsel is. By haar as aanklaer (wat die skrywer ook in die ware lewe is) heers daar ‘n magteloosheid oor die lot van die slagoffers en die feit dat die skuldiges sulke ligte strawwe kry en later net weer dieselfde misdaad te pleeg.
Die eerste 60 bladsye of wat handel hoofsaaklik oor hofprosedures en gebeure rondom hulle waarin die skuim van die aarde vrygespreek word op aanklagte van bloedskande en die vernietiging van jong lewens. Dit is ‘n noodsaaklike basis vir die storie, maar dit duur te lank voordat ware spanning geskep word wat die leser prikkel om verder te lees. ‘n Besoek aan die klaagsters se gemeenskap, huislike omstandighede, ellende kon Amalia se patos en magteloosheid ook beter in die kollig gestel het.
Dit laat ‘n mens wonder of die skryfster nie liefs – buite die kronologiese konteks – met ‘n sensasionele en prikkelende toneel moes begin het nie. Daar is ‘n hele paar moontlikhede: die afbrand van die pastorie, die verkragtingsgebeure, die moord op beskuldigdes wat straffeloos vrygelaat is – gegewens wat die leser dadelik met spanning kan vervul en laat voortlees om agter die kap van die byl te kom.