Daarmee word Barth se Trinitariese interpretasie juis verduidelikend ten opsigte van sy verstaan van die Skrif, net soos in die geval van Augustinus. Hoewel breër uitgelê en nader bepaal, word daarmee nogtans nie iets anders gesê nie as dit wat die Apostoliese tradisie in die verlede tot uitdrukking gebring het in hulle Regula Fidei en Konfessies, en waartoe die kerkvadere in teologiese besinning hulle vormende bydraes gelewer het.
Die Apostoliese tradisie het, in die geheel gesien, 'n blywende en beslissende bydrae gelewer vir die ekumeniese kerk se toekomstige verstaan van geloof en die Skrif. Tog het die Middeleeue 'n dempende invloed gebring vir die goeie voortgang van die Apostoliese tradisie. Dit kan ook as 'n onderbreking en afwyking van hierdie verstaan gesien word.
In 'n toenemende mate het die Middeleeue afgewyk van die Apostoliese tradisie, met die inkorporering van talle afwykende gedagtes wat groterwordende filosofiese akkommodering meegebring het. Die kerk verkeer in hierdie periode egter onder groot kulturele druk van die heersende Grieks-filosofiese intellektuele wêreld. Aanvanklik was die populêre invloed veral gevoed deur die gedagtes van Plato, maar later was dit eerder Aristoteles wat die sterker invloed gehad het. Uiteindelik maak 'n nuwe kerklike tradisie sy verskyning wat die oue wel ingesluit het, maar dit gekompromitteer het met baie nuwe aanpassings wat die menslike posisie, rol en meriete voor God aansienlik verhoog het.
Drie hermeneutiese rigtingwysers is kenmerkend van die Middeleeue (vgl. Labuschagne 2001:973): (1) Die allegoriese verklaringswyse is baie populêr in die Middeleeue; (2) daarteenoor word die voorkeur vir die letterlike interpretasie van die verlede nou opgeneem in wat nou bekend geword het as die Middeleeuse skolastiek. Die skolastiek wou met gebruikmaking van die Aristoteliese logika 'n meer rasionele begronding aanbied vir die letterlike verstaan van die Skrif. In hierdie verband kan verwys word na Anselmus (1033-1109), Abelardus (1079-1142), en veral Thomas van Aquinas (1225-1274); (3) 'n mate van handhawing van die kerklike tradisie van die verlede, wanneer wel verwys is na die verstaan van kerkvaders soos byvoorbeeld Augustinus (354-430) en Hieronymus (ca. 342-420).
'n Proposisionele waarheidsbeskouing maak sy verskyning in die Middeleeue, wanneer die waarheid op verbasende wyse objektiveer word in die leerstellings en dogmas van die kerk. Die uitdrukking van die lewende geloof van die Apostoliese tradisie het vervaag. Lohse (1985) wys onder andere op die volgende: