Maar haar eie lyding was onverdun. Die NKVD sou haar nòg lewe gun, nòg dood: elke dag moes sy voor die venster van haar woonstel verskyn sodat die agent tussen die Sheremetevs se lindebome in die binnehof kon sien sy lewe nog. Volgens getuienis was sulke trekke in my vroegste werk reeds in die vesels sigbaar. ’n Resensent van die destydse STIEBEUEL 2 waarin my gedig “Peins oor ’n plakkaat” opgeneem is, maak melding van die siniese en lughartige met die kritiese ook in die konglomeraat. Nou, hier in die hoëveld met sy horisonwye donderstorms maar vreesaanjaende stadsdramas, wonder ek of dit ooit werklikwaar-waar was dat ek kon uitstap by my voordeur na ‘n Joan Baez-konsert toe?; na ‘n Jane Goodall-lesing toe, ‘n Franz Marc-uitstalling, ‘n Margaret Drabble-voorlesing. Terwyl ek by hom op Kreta was, het ek ‘n bietjie gehelp met die voorbereidings vir hulle jaarlikse anti-rassismefees: dit was ‘n lieflike gebeurtenis in die sentrale park, waartydens immigrante uit alle oorde, dikwels ook Afrikane wat die verradderlike Middelandse see aangedurf het en ‘onwettig’ in die land was (wat ‘n vreemde idee, om ‘onwettig’ in ‘n land te wees — sans papiers!), kos en musiek gemaak het en bloot hulle teenwoordigheid as mense, as waardige bydraers tot die openbare sfeer en die kulturele milieu, aangekondig het.