Vincenzo Bellini - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Vincenzo Salvatore Carmelo Francesco Bellini (3 November 1801 - 23 September 1835) was 'n Sisiliaanse operakomponis. Bellini, bekend vir sy vloeiende melodiese lyne, was die belangrikste komponis van die Bel canto-opera. As meester van die uiteenlopende moontlikhede van die stem, het Bellini die vaardighede vir vokale produksie gespot en 'n nuwe kuns geskep wat op die bel-canto-styl kulmineer. Bellini het 'n tweeledige doel vir vokale werke gesien; eerstens vir die ontwikkeling van die aria en vokale stuk binne die opera of konteks van die lied, en tweedens vir die groter konteks van die aanbieding van daardie opera of musikale drama as 'n simbool van die skoonheid van menslike verrigting in die kunste.
Bellini, wat in 1801 in Catania, Sicilië, gebore is, was 'n buitengewone blonde en blouoog, 'n terugkeer na sy voorouers in Sentraal-Italië. Hy was 'n kindertjie uit 'n baie musikale gesin, nie ongewoon vir die kind van 'n orrelis en albei nie. pa en oupa was bekende komponiste. Volgens legende kon hy op 18 maande 'n lug van Valentino Fioravanti sing, begin musiekteorie op twee studeer, die klavier op drie en teen die ouderdom van vyf kon hy blykbaar goed speel, hoewel hy nooit so goed soos Rossini gespeel het nie. Daar word beweer dat sy eerste komposisie uit sy sesde jaar dateer. Ongeag die waarheid van hierdie aansprake, is dit seker dat Bellini se toekomstige loopbaan as musikant nooit in twyfel getrek het nie.
Aangesien sy leer meestal tuis en van priesters was, is hy nie in die wêreldse sin opgelei nie en dit was eers in sy laaste twee jaar in Parys toe hy Lizst en Berlioz onder ander komponiste sou ontmoet en hul belangstelling in literatuur, politiek en filosofie ervaar het. Veel later sou Verdi Shakespeare ens gebruik om inspirasie te gee, maar Bellini was die laaste van die ou skool van Italië. Nadat Bellini musiek geleer het van sy oupa saam met wie hy gewoon het, het hy in Junie 1819 provinsiale Catania verlaat om aan die konservatorium in Napels te studeer, met 'n geldelike uitbetaling van die munisipale regering van Catania. , hoewel sy eerste twee professionele operas daar was.
Teen 1822 was hy in die klas van die regisseur Nicolò Zingarelli en het hy die meesters van die Napolitaanse skool en die orkeswerke van Haydn en Mozart bestudeer. Nadat hy die briljante regerende komponis van die oomblik, Rossini, afgemaai het, wou hy terugkeer na die gewone styl van die verlede, met die emosies van patos, sag en waardig, en daarop gewys dat 'n komposisie moet "sing" as dit die hart sou aanraak. en die gehoor beweeg en Bellini in daardie rigting gedruk. Daar is ook van hom verwag om heilige werke en klein instrumentale werke te komponeer. Daar is vier massas en 'n paar korter godsdienstige werke wat bekend is. Dit is egter net vir sy operas dat hy onthou word.
Bellini se operas
Dit was die gewoonte aan die Konservatorium om 'n belowende student met 'n dramatiese werk aan die publiek voor te stel, die resultaat was Bellini se eerste opera Adelson e Salvini 'n opera semiseria wat aangebied is in die Konservatorium se teater. Bianca e Gernando het 'n mate van sukses in die Teatro San Carlo gehad, wat gelei het tot 'n aanbod van die impresario Barbaia vir 'n opera op La Scala. Dit was buitengewoon ongewoon vir 'n beginner-komponis en in 'n atmosfeer soortgelyk aan Hollywood in die dertigerjare, waar daar van beginnerskomponiste verwag word om vir tweedeklas-teaters te skryf en teen 'n koers van drie per jaar. Aangesien hy met die beste beskikbare librettis gekoppel is, is hy aanvaar op grond van sy studente-operas. Il pirata was 'n onmiddellike sukses en begin Bellini se getroue en vrugbare samewerking met die librettis en digter Felice Romani, en het sy vriendskap met sy begunstigde tenoor Giovanni Battista Rubini, wat gesing het, gesementeer Bianca e Gernando.
Bellini was die volgende jare, 1827-1833 in Milaan, waar alle deure vir hom oop was. Ondersteun uitsluitlik deur sy operakommissies, vir La straniera (1828) was selfs meer suksesvol as Il pirataHy het die smaak vir die sosiale lewe en die dandyisme wat Heinrich Heine beklemtoon in sy literêre portret van Bellini, laat blyk dat hy kontroversie in die pers vir sy nuwe styl en die rustelose harmoniese verskuiwings na afgeleë sleutels laat ontstaan ​​het.Florentinische Nächte 1837). Die opening van 'n nuwe teater in Parma, sy Zaira (1829) was 'n mislukking in die Teatro Ducale, maar Venesië verwelkom I Capuleti e i Montecchi, wat op dieselfde Italiaanse bronne gebaseer is as van Shakespeare Romeo en Juliet.
Die volgende vyf jaar was triomfantelik, met groot sukses met sy grootste werke, La sonnambula, Norma en Ek puritaniwat kort voortspruit uit die voortydige dood van Bellini op 18 en dertig in 1835. Die laaste twee-en-'n-half jaar van sy jong lewe het hy kort in Londen en toe in Parys deurgebring in die hoop om vir die Opera te skryf en 'n vrou te vind. In plaas daarvan het hy 'n reuse sukses gehad met die Theater-Italië. Na oorlegpleging met Rosetti (artistieke gids vir die onderneming) en die gehoor van die nuwe simfonieë, Beethoven's pastorale 'n spesiale gunsteling, het hy geskryf "Ek Puritani die treffer deur koningin Victoria.
Bellini is dood in Puteaux, 'n stil voorstad naby Parys, waar hy saamgestel is aan akute ontsteking van die ingewande en is begrawe in die begraafplaas van Père Lachaise, Parys; sy oorskot is in 1876 na die katedraal van Catania verwyder. Die Museo Belliniano, Catania, bewaar memorabilia en tellings.
Nooit duidelik gedefinieër nie, bel canto beteken nie net mooi sang nie. Dit is die besonderse kuns van stemproduksie waardeur kenmerkende timbres van die klassieke Italiaanse sangskool bereik kan word. Met die ontwikkeling van bel canto, het sangers 'n unieke vermoë om as uitstekende soliste te ontwikkel. Die ongewone timbres en duidelike produksie wat hulle bekom het, tesame met hul messa di voce en koloratuur, het hul operiese arias as beroemd buite Italië gemaak.
Onderrig was nie gebaseer op enige eksplisiete teoretiese metode nie. Dit is onderwysers, die Maestri, was self kundige kunstenaars. Hulle het hul leerlinge op dieselfde manier geleer as wat hulle self geleer het, deur middel van beproewing en foute, totdat hul leerlinge die regte vokale kwaliteit kon bereik. Aangesien dit nie omdat hulle hul kuns uitdruklik gemaak het nie, het die Maestri is daarvan verdink dat hulle hul metode gebruik het om professionele geheime te beskerm.
Die stem is 'n unieke instrument. Sedert die vroegste tye was dit die voertuig om menslike gevoelens uit te spreek - vreugde, hartseer, liefde en vrees, sowel as reaksies op eksterne stimuli - verbasing, afgryse, afkeer en haat. Hierdie vermoë van die menslike stem moes dien as model in die ontwerp van die verskillende blaas- en snaarinstrumente wat die moderne orkes uitmaak. Nie met die hand vervaardigde instrumente of fabrieksgereedskap is dit ooit in staat om dieselfde buigsaamheid te bewerkstellig nie en instrumentele kunstenaars het daarna tevergeefs probeer.
Vir Renee Flemming (moderne Amerikaanse diva) bel canto verteenwoordig die hoogtepunt van al die elemente van wonderlike sang. In die sin van lyn en skoonheid van toon wat in Mozart vereis word, bel canto bring uitgebreide reeks en vurige koloratuur. Dit vra ook vir die kunstenaar om elke emosionele diepte in die kollig te plaas om karakters wat dikwels losweg geteken word, uit te sorteer. Bel canto het 'n werklike struktuur en vereis die uitoefening van goeie smaak, maar binne hierdie reëls is daar 'n opwindende en kreatiewe vryheid.
Norma, die opera
In die ou woud waarin die openingstoneel van Bellini's Norma ontvou, bid die Druidess Norma na die maan en roep daardie 'Casta diva' - kaste godin - om haar lig op die heilige bos te werp. Die lyn van Norma se melodie beeld verskillende fasette van hierdie lig uit - die herhaalde hoogte. Soos dui op die gloeiende bol van die maan, die plat B, sy stralende as en die strelende afkoms van die chromatiese skaal, sy sagte, valende lig. Dus soen die maangodin haar gesalfde en moet daardie soen gehoor word op die manier waarop die stem skyn, sweef en skaats, soos silwerige lig op 'n geheimsinnige nag-Albert Innaurato.
Van die 24-jarige ouderdom vir die volgende tien jaar het Bellini elf operas gekomponeer, waarvan die helfte redelik merkwaardig was. Dit laat die vraag ontstaan ​​hoe wonderlik sy musiek kon geword het as hy geleef het. Sy unieke geskenk vir melodie beïnvloed die grootste komponis, nie net opera nie, Chopin onder hulle.
Donizetti is deur Rossini beïnvloed en Rossini het Bellini ook van sy inspirasie gegee. Bellini het egter nie die natuurlike vloeibaarheid van komponeer nie, wat veroorsaak het dat hierdie twee operas in weke of selfs dae laat spat het, omdat hy baie stadiger gewerk het; 'n opera per jaar was sy pas. In die Bel Canto-aar is hy die suiwerste en volgehoue ​​melodiese uitvinding van hierdie tradisie.
Bellini is hersien en hersien vir volmaaktheid, en die werksmetodes was dié van 'n romantiek wat nog nie tot Italië deurgedring het soos in Duitsland nie. Die natuurlike erfgenaam van hierdie werkstyl was Beethoven.
Adelson e Salvini (12 Februarie ?, 1825 Teatro del Conservatorio di San Sebastiano, Napels)
Bianca e Gernando (30 Mei 1826, Teatro San Carlo, Napels)
Il pirata (27 Oktober 1827, Teatro alla Scala, Milaan)
Bianca e Fernando (7 April 1828, Teatro Carlo Felice, Genua) rev van Bianca e Gernando
La straniera (14 Februarie 1829, Teatro alla Scala, Milaan)
Zaira (16 Mei 1829, Teatro Ducale, Parma)
I Capuleti e i Montecchi (11 Maart 1830, Teatro La Fenice, Venesië)
La sonnambula (6 Maart 1831, Teatro Carcano, Milaan)
Norma (26 Desember 1831, Teatro alla Scala, Milaan)
Beatrice di Tenda (16 Maart 1833, Teatro La Fenice, Venesië)
Ek puritani (24 Januarie 1835, Théâtre Italien, Parys)
Ander belangrike Bel Canto-operakomponiste
Orrey, Leslie. Bellini. Londen: J.M.Dent & Sons Ltd., 1969. ISBN 0460021370
Osbourne, Charles. Die Bel Canto-operas. Oregon: Amadeus Press. ISBN 0931340713
Rosselli, John. Die lewe van Bellini. Cambridge University Press, 1996. ISBN 0521462274
Smith, Peter Fox. 'N Passie vir opera. Trafalgar Square Publishing. ISBN 1570762805
Weinstock Herbert. Vincenzo Bellini: Sy lewe en sy operas. New York: Alfred A Knopf, 1971. ISBN 0394416562
Alle skakels is op 21 Januarie 2016 opgespoor.
Bellini-silinderopnames - van die Cylinder Preservation and Digitalization Project aan die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara Biblioteek.
Kyk die video: 1 Hour of instrumental opera masterpieces - by Vincenzo Bellini e Gioacchino Rossini (Februarie 2020).