Gedig: VerdampendArgieffoto (Foto: pixabay.com) Wilma Stockenström (Geb. 1933) Noudat ek brosser beginne word, weet ek nie meer so mooi hoe ek dit het en waar ek hoort. Die son die brand my skouerknoppe bruin soos beskuit se ronde korsies. Ek was so ŉ sappige kind! ŉ Hele tagtig persent water gerangskik om ŉ skelet nogal met skarniere toegerus sodat ek die aarde kon bewandel, vol verwondering kon raak aan ander saamgestel soos ek: water water water water water en.