As jy noord van die Jukskei-rivier bly, kan ’n mens seker ook Loftus en die Blou Bulle by dié lysie voeg.
Die manne daar in die Sunny­side-omgewing wat hul rugby kén, sê die Blou Bul-ding kom van die tyd toe die legendariese Louis Schmidt, pa van die ewe gevaarlike Uli, nog op flank vir die Bloues gesak het.
Louis, wat in die laat-1990’s oorlede is, staan in die Jakarandastad bekend as die “oorspronklike Blou Bul”. Die een wat geen onreg verduur nie en beslis nié van die vloer af eet nie.
Die heel eerste voorbeeld daarvan is ’n klein penskets wat Ivanoff gemaak het vir die voorblad van die koerant van Saterdag 8 Junie 1963, die dag waarop die destydse spanne Transvaal en Noord-Transvaal sou kragte meet.
Die teks verwys, ironies genoeg, na “die twee bulspanne van die noorde”. Daarby was ’n klein skets deur Ivanoff van die twee kapteins: Avril Malan met ’n oorontwikkelde ken en Schmidt, wie se welige snor soos die horings van ’n bul na vore gedraai is.
Skaars ’n maand nadat die Schmidt-skets in Die Vaderland verskyn het, verfyn Ivanoff sy bul-idee vir die voorblad van die program van die wedstryd tussen Noord-Transvaal en die besoekende Australiërs op 24 Julie.
Hy was die seun van ’n Kosak-generaal, ’n Slawiese groep wat eeue al op die walle van die Donrivier in die suide van Rusland bly.
In 1936, kort voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog, toer sy groep in Suid-Afrika. Die eindelose Suid-Afrikaanse vlaktes en die vryheid van die oop veld het Ivanoff so sterk aan die Russiese steppe herinner dat hy besluit het om agter te bly.
Grobler was ’n nefie van Paul Kruger en niemand in die parlement het dit gewaag om hom teen te gaan nie.
Grobler het die Rus met die gebrekkige Afrikaans langs hom in die Volksraad laat sit en al wat Ivanoff moes doen, was om vir “oom Piet” te sê wie hy wou teken. Grobler sou hulle dan met ’n “kom hier seun” nader wink en terwyl Grobler met hulle gesels, het Ivanoff verwoed geskets.
In ag genome Ivanoff se agtergrond het hy natuurlik geen simpatie met die Sowjetunie gehad nie. Dit is ’n afsku wat hy met sy Afrikaner-base gedeel het. Josef Stalin was vir hom die beliggaming van alles wat met Sowjet-Rusland verkeerd is en hy het hom dikwels geteken as ’n uitgeslape, demoniese figuur wat die Geallieerdes ’n streep probeer trek, soms met Geallieerde leiers in sy sak.
Niemand kon egter die innemende Rus se liefde vir sy aangenome land, sy mense en die wye, oop Suid-Afrikaanse vlaktes in twyfel trek nie; ’n liefde wat net oortref is deur sy liefde vir sy eie Kosak-kultuur.
“Hy het ’n vlymskerp sin vir humor gehad en ’n charisma wat die koppe laat draai het waar hy ook gegaan het.”
Daar was ook ander talente: Hy het ’n baie goeie stem gehad en nog ’n vriend, die opera-sanger Dawie Couzyn, sê hy was altyd spyt dat Ivanoff nie eerder opera sy lewe gemaak het nie.
Hy het van tyd tot tyd in professionele operaproduksies opgetree en was ’n stigterslid van die Nasionale Operavereniging van Suid-Afrika.
As hy daarna gevra is, het hy altyd spottenderwys geantwoord: “Ek is ’n kort mannetjie en ek wil nie nóg ’n kop korter wees nie.”
Die artikel is oorspronklik geskryf deur Boris Gorelik. Hy skryf advertensiekopie in Moskou. In sy vrye tyd doen hy navorsing oor Russiese emigrasie na Suid-Afrika.