Die ontwerp van Universiteitsoord se kerkgebou is gebaseer op die oud-Christelike basilika, d.w.s. ’n reghoekige gebou wat hoofsaaklik uit ’n hoër middeskip en twee laer, simmetriese sydakke bestaan, met die ruimte tussen die hoë en lae dakke as die hoofbronne van lig.
Die materiale waaruit Universiteitsoord se kerkgebou bestaan, naamlik steen, beton en hout, is gekies vanweë hulle tydloosheid. Saam met hulle inherente kleure en teksture en met die ligspeling van die son op die gekleurde vensters, skep dit ’n sagte, warm ruimte wat tekenend is van die tydloosheid en warmte van die ewige Woord. Die halwe gekapte bakstene van die mure is simbolies van God se kerk op aarde wat uit gebroke en onvolmaakte mense gevorm word.
Die kerk word vanaf die ouerplein deur groot wye toegangsdeure betree. Dit verwelkom die besoeker vanuit ’n besige wêreld na die stille rustigheid van die Godsgebou. Die ouerplein is daargestel uit dankbare erkentlikheid teenoor al die ouers wat oor baie jare deur hul voorbidding en bydraes die oprigting van hierdie kerkkompleks help moontlik maak het. Drie betonsuile, wat die Drie-eenheid simboliseer, skiet uit die ouerplein op en dra die middeskip wat aan die ander punt van die toring hang.
Die voorportaal dien as betontregter om die besoeker in te nooi tot die sielsverheffende aanbiddingsruimte waar meer as ’n duisend kerkgangers na die Boodskap kan luister. Die skrille kontras tussen die lae poort aan die einde van die tregter en die hoë gewelf binne, laat ’n mens se oë onwillekeurig na bo opslaan.
Die vensters wat die middelste dak met die sydakke verbind, is somberkleurig agter tot goudkleurig na voor en bo die liturgiese sentrum gerangskik. Die beligting is so ingerig dat die aanbidder vanuit die gedempte lig in die ingangsportaal bewus word van die toenemende lig namate daar dieper die kerk ingegaan word – dus uit die aardse duisternis na die hemelse Lig. In die dik glasvensters in beton aan weerskante van die kansel word die subtiele skynsel van twee groot roospers kruise waargeneem.
Die banke is so ingerig dat almal onbelemmerd en direk op die kansel kyk. Hierdeur vorm die gemeente ’n eenheid rondom die Woord. Galerye is uitgeskakel om die eenheid verder te beklemtoon.
In die rigting van die kansel strek die drie dakke skuins na bo en bereik ’n indrukwekkende hoogtepunt van meer as 24 meter bokant die kansel. Die middeskip in die vorm van ’n sluier herinner ’n mens sterk aan die bruid wat op haar Bruidegom wag. Die idee van die Drie-eenheid word herhaal in drie massiewe gelamineerde houtportale wat saam die dak van die toring dra.
Al die gesigslyne binne die gebou strek na die preekstoel van wit beton. Dit vorm die fokus en verteenwoordig die Woord as brandpunt in die ruimte. Die skoon, wit kansel is ’n versinnebeelding van die plek vanwaar die suiwere Woord van God verkondig word.
Die liturgiese ruimte voor die kansel is ruim en helder verlig. Die doopvont en nagmaalstafel is links en regs van die kansel aangebring. Die drie elemente vorm ’n eenheid, met die Woord sentraal en die twee sakramente wat dit weerskante omsluit.
Die Woord is egter nie die eindpunt nie. Dit wys heen na die Outeur van die Woord – daarom styg die toring agter die kansel die hoogte in en vorm ook die eindpunt en ruspunt van die hele gebou. Agter die toring is niks nie. Heel bo in die toring is die kerkklok wat soos die stem van God mense daarbuite innooi om Hom te kom aanbid.