Maar ek bepeins die heiningdraad se liminaliteit daar dialekties: Hoekom selfs met hakies lyk dit asof dit dalk orden eerder as verdeel? ’n Grens is ook ’n eie plek, ek pluk die spanning as ’n snaar, en terug die kar in, lugverkoeling, Shostakovich wat my laat bedaar.” Vir die wat nie weet nie: perogies is bleddiewil oneetbaar, amper so erg soos die sogenaamde “slap” tjips van die prêrie (geensins slap nie, styf, droog en bruin!) wat prêriebewoners by die bordevol verorber. Versindaba kan dalk werk maak van die idee – ek dink hulle gaan binnekort genoeg klikke kry om te kan vra vir bevondsing/borge en dan kan hulle die wiele aan die rol sit – of droom ek nou?! Want in die plek van die suising van monniksgewade in die koel kloostergange en die ritmes van liturgie in die kloosterkerk, klink daar nou maar net die murmeling van toeriste en kamerasluiters. Op my rug sit Daniel en blaas ‘n andersoortige lewe in hierdie sober mure: sy een-jarige verstandjie werk uit dat hierdie Gotiek eggo as hy kraai “aa-hie!”.