Spookasem: May 2014
Posted by Fawa Conradie at 17:13 2 comments:
Posted by Fawa Conradie at 14:15 No comments:
Posted by Fawa Conradie at 11:43 1 comment:
Posted by Fawa Conradie at 06:49 5 comments:
My ma is 'n muis
my pa is 'n beer
my rokkie geblom
maar my hart is seer
Ek was altyd gepak
in jou swaar reistas
dan gaan ek saam
om jou op te pas
Nou reis jy alleen
en leef dag tot dag
wyl ek maar geduldig
vir jou sit en wag
Kom vertel my jou stories
van Rome en Parys
van reise op treine
so vêr van ons huis
in 'n snaakse aksent
of sit net in stilte
Kom streel my, kom druk my
soos jy altyd sou maak
kom sit my op jou kussing
kom sien my weer raak
Maak plek in jou tas
maak plek in jou lewe
maar doen jy dit nié
word jy reeds vergewe
Posted by Fawa Conradie at 05:57 No comments:
Gister op pad na Giverny, Claude Monet se tuiste, moet ek vir die trein wag op Gare Saint Lazare. Loop uit in die straat en maak 'n skets. Oral óm my is aktiwiteit: mense op stelte en mooi meisies deel vars langsteel rose uit. 'n Brass band in netjiese uniforms speel jazz.
Hoekom? vra my handpalms na bo.
"Parce que c'est le printemps!" Omdat dit lente is, sê die ou met die hoed vol vars blomme en kyk my aan soos 'n sousbeen.
Parys het nie verskonings nodig om te party nie. Dit borrel van onder uit die Metro soos 'n bedompige hitte, uit mense se harte tot op straatvlak waar almal dit deel. En dis aansteeklik. In my onkunde en tekort aan Parys se eiesoortige ervarings, het ek 'n diep begeerte om te bokspring. Ek's 'n Springbok net vóór die reën, 'n swaeltjie op 'n somersdag, 'n dolfyn met hoogwater. Raak ek dalk "Parisienne"?!
'n Reuse borrel biggel in slo-mo voor my verby. Dit refrakteer en distort die straattoneel in 'n rëenboog van wonders. Nie ver van my af nie staan 'n jong man met kruisbande en 'n bak seepwater by sy voete. Hy swaai stadig aan 'n lang tou-sirkel en nes ons wors stop op die plaas, blaas dit asem in hierdie lang, delikate borrels. Soos toorgoed sweef dit oor die plein. Kinders hardloop en spring en "pop" dit soos ballonne. Niemand staar nie, net ek verwonder my hieraan.
Pla dit jou nie dat die kinders dit so aanhoudend breek nie? vra ek hom in Engels.
"Non!" Met 'n frons, skouers opgetrek, asof hy 'n ou geheim probeer onthou. "I'm not a masochist;" sê hy, "Just a fool."
Ek's 'n inkommer wat iets geproe het en dit nie kan uitspreek nie. Só "Parisienne" is ek nog nie, en ek en my skaapse glimlag staan maar in stilte om bietjie eer te herwin voordat ek stert-tussen-die-bene omdraai om kastig na die motorfiets met die drie wiele te gaan kyk. Dít kan ek nog soort-van verstaan.
Posted by Fawa Conradie at 07:13 No comments:
Posted by Fawa Conradie at 05:33 1 comment:
Posted by Fawa Conradie at 05:08 2 comments:
Posted by Fawa Conradie at 04:33 4 comments:
SO I ASK HER FOR HER NUMBER
Like a tourist, I walked to the wheat fields just outside Auvers sur Oise where van Gogh painted his famous "Wheat field with Crows". As luck would have it, to my amazement, there were even three crows fluttering about. I made a quick watercolour sketch on a postcard; even used a post-impressionistic style. Satisfied, but still amazed at the crows, I take a pic of my postcard on my iPhone and try to send it to my son. As per the last three frustrating weeks, the MMS message fails to send. Airtime or data bundle or wi-fi or whatever. I will send it from my laptop later. So I wander down to the famous church in town that van Gogh painted; L 'église Notre-Dame d' Auvers.
I enter the sacred space with its vaulted ceilings and stained-glass windows on cushioned feet. For a while I stroll amidst burning candles in a hushed, respectful silence. Then this figure from another world appears noiselessly, as if floating on air. Timelessly dressed in a black habit with a starched white cornette framing her oval, pure face. Unblemished by make-up. Unblemished, full stop.
"Pardon, Mademoiselle," I ask, "may I take a picture, s'il vous plait?"
She gives the tiniest nod of her head and starts to step aside.
"May I take a picture of YOU?". Again, a little nod and she looks directly into the iPhone in my hand. I frame in by the arched gables. Perfect. I squeeze the button and the camera clrrrks.
"May I see?" she whispers in perfect English. I hold the phone to her. Her slender hand reaches for it and our fingers touch. A faint ZRRR passes between us; static electricity. She gives me the faintest smile and takes the phone from me with both hands as if it is a dead dove. She scrutinizes the screen much closer-up than my eyes would allow me to.
"Can I send it to you"? I gesture with my forefinger backwards and forwards between us.
"Sure," she says, so I ask her for her number. Instead of passing me the phone, she starts typing with a teenager's familiarity using both thumbs. Her delicate, pale fingers, short nails, dance across the screen. I sneak a look at her face. Her skin is milk; fat-free and almost translucent. She has the complexion of a linen sheet that's been scrubbed on a flat rock next to a mountain stream; with pale shades of blue and pink floating just underneath the skin. That flimsy film between a pomegranate's pips. Pink inside her eyelids and blonde eyelashes of a newborn piglet. A strand of hair peeping from under her cornette is strawberry blonde. It will be in need of a cut, I am sure, but I imagine what her hair would look like loose, blowing across her face. With a delicate middle finger she would gracefully tuck it in behind her ear and she would throw her head back and laugh as she feeds the crows out in the wheatfields.
What am I thinking. NON in Afrikaans, I consider, means NO in French.
The sound my iPhone makes when it sends an MMS successfully echoes through the holy space. For a moment, a couple of Chinese tourists stop and glance. I am startled to the present.
She is holding the phone out to me. Our fingers touch. ZRRRR.
Again, that faint Mona Lisa smile.
"Excuse me," she says, "I have to go feed the crows".
She knows. And she knows I know that she knows.
Posted by Fawa Conradie at 04:02 1 comment:
Vandag in groot voetspore gaan loop. Auvers sur Oise, Vincent van Gogh se laaste blyplek. Ge-backpack met sketsgoed en 'n bottel rooiwyn gaan sit ek op die presiese plek vanwaar hy so lank gelede dié kerk geskilder het. Begin ek washes doen, sepia penlyne bysit, nog bietjie donker skadus invul. Toe val 'n nuwe skadu oor my werk. 'n Ouerige dame begin kommentaar lewer in Frans. Toe ek sé ek is in Cité, versag haar hart heeltemal en sy vertel my nostalgies hoedat sy in die 1960's amper kans gekry het om te gaan. Sy bekyk krities my skildery en begin met die ongelooflikste kommentaar. My verhoudings is te regop; ek kom uit 'n Barok omgewing, né? Duitsland, Engeland of VSA? Sien ek die regterkantse geronde nis? Dit was die oorspronklike fort. 1200's. Toe is daar later aangebou in die 1300's. Sien ek die verskil in klipwerk? Verstaan ek hoekom die argitek vir maande hier kom bly het om die son en klimaat te verstaan voordat aanbouings beplan was? Was ek al binne? Hoe kan ek die plek teken as ek nie binne was nie? Mens teken nie met talent nie, maar met siel. Kyk na van Gogh se skildery: die hele ding lewe. Die vroutjie gee skaal ('n Hollandse vrou, by the way). In die 1500's weer aangebou, die linkerarm noem sy dit; soos 'n ligaamsdeel van 'n lewende wese. Wat 'n diep gewortelde kennis en passie wat sy met my kom deel! Ek voel glad nie in die bek geruk nie, inteendeel, ek beskou dit as 'n groot kompliment. Die grootste belediging wat iemand mens se werk kan gee, is om niks te sê nie. My vaal ou kerkie het skielik 'n storie wat my eie is. Ek het binne gaan ronddrentel, die ongelooflike atmosfeer diep ingeasem en spookasem kiekies geneem met elke oogknip. Toe op na Vincent se graf 'n ent buite die dorp. Op pad eers die koringlande geskets op 'n poskaart, ook van presies dieselfde plek vanwaar hy sy bekende koringlande met kraaie geskilder het. Die poskaart (met denkbeeldige kraaie in) later van die Auvers poskantoor na my ma gepos. Toe, 'n paar stokgooie verder al langs die koringlande langs, tussen al die ander grafte, het my voete kom rus voor die eenvoudige klip wat eenvoudig sê: Hier lê Vincent van Gogh. Toe is daar nie meer spore om te volg nie. Ek besef dat ek my eie sal moet trap.
Mercí, Vincent van Gogh.
Posted by Fawa Conradie at 12:11 1 comment:
Posted by Fawa Conradie at 07:03 6 comments: