Die dag as daardie nuwe babatjie in jou arms gesit word, klim jou hart uit jou bors. En stap vir ewig buite jou lyf rond. Nie dat die nuwe eienaar dadelik kan stap nie. Hy rol eers, dan kruip hy, dan steier hy. En eendag, nes jy (of hy) dit die minste verwag, gee hy sy eerste trotse treetjies.
Daarna stap jou hart selde. Hy hardloop, klim bome, val uit bome uit, val van sy fiets af, spring selfgeboude “ramps” met sy skaatsplank… en trap af en toe in ‘n by, net om die stukkie hart wat in jou oorgebly het, bietjie tot stilstand te bring.
Maar o wee, die jongste. Ons twee se eerste besoek aan die Unie-hospitaal se ongevalle-eenheid was toe hy op ‘n Vrydagaand, pas gebad en met sy blonde babaseuntjie-haartjies nog klam in die nek gekrul, sy sussie jaag (of sy hom, ek kan nie meer onthou nie) en met sy wankelrige beentjies reguit in ‘n muur se hoek vashardloop dat jy net bloed sien spat.
Ek sien hy maak sy tweede mental note vir die aand: “Moenie met ‘n mal vrou sukkel nie…” en neem die gillende kind uit my arms, draai hom netjies toe in ‘n laken soos ‘n mummie, spuit die plekkie vinnig dood en woerts die vier steke in. Alles binne vyf minute of so.
Toe hy op 15 maande longontsteking kry, slaap ek vier nagte langs sy bed in die kindersaal en probeer keer dat hy die suurstofpypies uit sy neus uit stoei. Twee jaar later, in die week van my egskeiding, weer vier nagte, hierdie keer vir moontlike obstruksie in die derm.
Twee jaar terug trap hy in ‘n dooie by, en nog vier dae langs sy hospitaalbed volg. Die heel eerste bysteek ‘n jaar voor dit het hom net baie siek gemaak, maar darem nie in die hospitaal laat beland nie. Hierdie keer is ons egter nie so gelukkig nie, en hy word bitter siek. Sy voet word blou, die kliere in sy oksel is binne 15 minute na die steek so groot soos ‘n tennisbal, ten spyte van Celestamine, sy koors skiet die hoogte in… Vier dae lank baklei ons teen die gif. Hy het koors en pyn en is ongemaklik weens al die geswelde kliere, selfs in sy buikholte.
Eergister is dit toe weer sulke tyd. Hy trap in ‘n by op pad kar toe na skool, en ek jaag deur die dorp soos ‘n wafferse ambulansman. Flikkerende ligte, toetend deur kruisings… Want die pediater én huisdokter het gesê die reaksietyd gaan elke keer korter word, en die reaksie intenser.
Toe die suiker sy bloedstroom tref, voel hy aansienlik beter, en lees hy al die tekens teen die mure (en daar is nogal ‘n paar in die trauma-eenheid van die Unie, een van die beste trauma-eenhede in Gauteng en dalk die land).
Op 28, pas getroud en nog nie swanger nie, het ek ‘n klein kansie gekry wat die deure vir my oopgemaak het. Brood op die water, maar nie soos dit tradisioneel verstaan word nie.
Nee man, seg Pieter en Eugene die aand oor ete, jy kan mos sélf skryf. Ons kan dit sien, en Buks dink ook so! Van nou af skryf jy jou eie stories.
My skoonsus Dene bel eendag uit Windhoek uit. “Nee, so kan jy nie aangaan nie. Wat het jy nodig om ‘n loopbaan te kry? Kan jy nie intussen iets swot nie? Ek kan nie toekyk hoe jy net by die huis sit en jou talente mors nie!”
En so word ek ‘n joernalis – nog nie volgens die res van die media nie, maar darem in my eie kop. Ek stuur ewe braaf ‘n artikel vir Rooi Rose, wat op daardie stadium pas ‘n maand-tydskrif word en afskaal op medewerkers. Hulle gee dit vir Vrouekeur, en my naam verskyn vir die eerste keer in ‘n tydskrif. Ek onthou daardie eerste keer so goed… Toe was ek nog BAIE pretensious, en het ek “gepubliseer” as Ilse Herselman-Salzwedel as dit by tydskrifte kom. (Snaaks, met Buks en Rapport het die gedagte nie eers by my opgekom nie…Die dubbeldoor-naam het eendag gesneuwel toe ‘n teksredakteur laat weet het dat dit regtig te lank is…)