'Shuboi pod' versteekte vleisresep - Nuwe resepte
"Shuboi peul" versteekte vleis
Dit is 'n resep van my tante in Rusland.
2 hoenderborsies (of enige ander vleis)
RESEP VOORBEREIDING Versteekte vleis "pod shuboi":
Om hierdie spesialiteit voor te berei, benodig u 2 hoenderborsies of enige vleis, maar sonder been. Sny die vleis en strooi aartappels, geur dit dan apart, sny die ui in skubbe. Smeer 'n pan met olie en plaas die vleis in lae, dan die ui gevolg deur die aartappels, bo -op sit jy die gerasperde kaas en laastens die mayonnaise, verkieslik die kommersiële. (Ek gebruik die Oekraïense). Bak 30 minute op medium hitte, en bedien as slaai of suurroom (komkommers in asyn en donuts).
Georges Pierre Seurat, Die eiland La Grande Jatte (1884)
Ek het hier gesê dat die lui middaglig wat langs die Zayande Rud -rivier strek, wat rooi by die bakstene van die Khaju -brug voeg, my laat dink aan 'n ander brug, 'n brug wat nie meer in die werklike wêreld bestaan ​​nie. Maar dit bestaan ​​in my geheue en in die geheue van ander wat op my reken.
Ek was besig om inkopies te doen en toe ek verby die mark kom, word my aandag gevestig op 'n paar afgetredenes wat in die koor skree. Ek het nie besef wat gebeur het nie. Ek het aan die ander kant van die sypaadjie gestop en geluister na wat hulle sê. Fragmente van woorde, onderbreek deur ontkennings en uitroepe, het my bereik.
As ek reg verstaan ​​het, en later was ek oortuig dat ek dit verstaan, het 'n span ingenieurs na die stad gekom om die ysterbrug op te blaas ... 'n ou spoorbrug, onbruikbaar, wat na die Tweede Wêreldoorlog gestaan ​​het.
Nie ver van hierdie brug nie, is 'n ander een van beton gebou, maar die ou brug het sentimentele waarde vir my en ander van my generasie.
Die brug was waar ons vertrek het toe ons die skool verlaat het. Die peul ons ontmoet skemer op die besige vakansiedae en gesels tot middernag. Ronde tafels, meer interessant as die televisies, het hier op die solder plaasgevind.
Die peul hulle het hul geliefdes Sondag ontmoet.
Die peul dit was die plek van totale vryheid, want niemand buite ons waag dit om die vermiste of stukkende dwarsliggers wat op geroeste metaalpype vasgevang is, oor te steek nie.
Die brug is ondersteun op massiewe klippilare. Dit was moontlik om op die plekke met pilare te bly. Hulle het verskeie trappe en 'n klein "terras" gehad. 'N Bende vergader op elke pilaar. 'N Klein koninkryk van een nag. Belangstellendes migreer van een groep na 'n ander op soek na 'n interessante besprekingsonderwerp, vir skindernuus en die jongste plaaslike nuus, op soek na 'n vennoot, of bloot uit verveling.
Die meisies en seuns het in die skemer op die pilare vergader, met 'n sonbrande vel, meer naak as geklee, het my laat dink aan die vlermuise wat in grotte hang ... dieselfde verlating van die liggaam. Die vleis hou op om vleis te wees. Buite haar kon jy die gees sien.
Wat 'n magiese poort het daar in die sonsondergang daar oopgemaak, die peul, waarom sou ek die wêreld so kon sien? Ek sal nooit weet nie.
Die reuke van kruisement, modder, asem, swartbessies en warm kalksteen uit die son sit soos 'n rooi yster in my geheue. 'N Olfaktoriese kombinasie wat my drome dikwels gepynig het. Miskien een van die belangrikste seëls wat getuig dat ek aan 'n geografiese gebied behoort.
Die peul ... Twee woorde wat 'n mini-hoofstuk van my adolessensie saamvat.
Ek het amper huis toe gehardloop. Ek het my klere verander en in een klap kom ek daar aan die peul. Maar ek was te laat.
Soldate aan diens en ingenieurs met ontvangers het die gebied 'omsingel'. Hulle het albei banke beset en wou niemand toelaat om die gevaarlike gebied te nader nie.
Van die plek waar ek versteen staan ​​tot by die brug, dink ek dat dit meer as vyftig meter was.
Ek het gehoop om nog een keer daardeur te kom, om totsiens te sê. Maar dit moes nie wees nie.
Die ingenieurs het per radio gekommunikeer. Ek het twee van hulle op die pilare sien klim en dinamiet aanhou. 'N Stapel helms, van klein tot groot, het op toeganklike plekke versamel. Almal het probeer om so goed as moontlik te sien. Sommige ou dames ontfout herinneringe aan die brug, aan oorlog, aan hul jeug ... die jongmense luister betowerend en vra vrae.
Skielik het die brug ongewone afmetings aangeneem. Skielik het mense hom opgemerk. Daar was nie meer die stapel skroot wat warm van die son was en nie kaalvoet geloop kon word nie. Dit was nie meer die plek waar al die booswigte mekaar ontmoet nie.
... Het belangrik geword deur die gebeurtenis wat kort daarna sou gebeur.
Ek het die indruk gehad dat ek myself in 'n oorvol korf bevind. Die neurie van stemme, aanvanklik melodieus, deurspek deur lag, sugte en lang pouses, het in intensiteit ondraaglik geword.
Die omliggende skare het in getal toegeneem en die te veel opgewondenheid van die toeskouers het eksponensieel toegeneem.
Ek het my bes gedoen om myself feitlik te isoleer van die mense om my. Gelukkig vir my het ek geen kennisse gesien nie, geen klasmaats nie, niemand wat ek geken het nie, sodat ek by myself kon wees.
Ek kyk hoe die soldate die bokse dinamiet dra. Hulle het almal vir my dieselfde gelyk, asof hulle volgens 'n unieke model gekloon is.
Hoe ver was die brug!
Die troebel water, na die reën van die afgelope week, weerspieël dit presies. Ek het 'n beeld voor my oë gehad wat meer soos 'n vintage foto lyk, die sepia -foto's uit die albums van my grootouers.
'N Beampte met 'n woordvoerder beheer die kus waarop ek was. Hy kondig aan dat die ontploffing binne 'n paar minute sal plaasvind en waarsku dat niemand met 'n mate van gevaar in die gebied sal beweeg nie. Van plek tot plek het soldate met spesiale toerusting enige toegangsweg gesluit, nie een of ander manier verwarring om die brug te nader nie.
Deur die swaartekrag van die oomblik was ek bekyk na die klippilare. Ek sou hulle nie weer sien nie. My verborge outistiese kant, wat my soms meer aan voorwerpe as aan mense geheg het, het in woede na die oppervlak gekom.
Wit silindriese dinamiete, soos haarspelde, is vertikaal en horisontaal gemonteer.
Twee ander ouens het die stapel klippies waarop ek gestaan ​​het, geklim. Ek hou nie van hul teenwoordigheid daar nie. Hulle het nie langer as 'n minuut gebly nie. Ek het moontlik besef dat ek alleen wil wees, ek het moontlik 'n ander plek met beter sigbaarheid gesien om die geleentheid te sien.
Af en toe dwaal herinneringe aan die "brug" voor sy oë. Sommige beelde het my met 'n fantastiese spoed verbygesteek. Ondergedompel in die verlede het ek kontak met die hede verloor.
Ek dink nie ek het die eerste ontploffing gehoor nie. Ek kan nie onthou dat ek iets gehoor het nie. Ek het net die brug sien kraak. Die ontploffing het niks te doen gehad met die skouspel van die rolprente nie. Dit was die eerste werklike ontploffing wat ek gesien het, en ek was verbaas oor die banaliteit daarvan.
Na 'n paar sekondes hoor ek die geluid van die tweede ontploffing. Stukkies klip en yster is na die kant gegooi, maar nie met groot krag nie.
Ook hierdie keer iets skouspelagtig, iets om van die tonele uit die oorlogsflieks saam te bring.
Die brughoof, stewig aan die wal, bly staan. Die twee brugkoppe is nie opgeblaas nie. Tussen hulle het die verpletterde pilare die beeld van 'n skewe mond gegee. Die geroeste smid wat in die water val, het die prentjie voltooi.
Nie lank daarna nie, sien ek weer die genieë wat om die oorblyfsels van die brug draai. Hulle het waarskynlik gekyk of al die dinamiet ontplof het.
Die vertoning was verby. Mense gaan huis toe.
Ek het op die oewer gebly. Ek was nie die enigste een wat daar oorgebly het nie. Tientalle mense het bly kyk en gesels. Mense wat mekaar jare laas gesien het, het mekaar weer by die brug ontmoet. Sommige het hul telefoonnommers gegee, ander het die naweek 'n reis na die groen gras of 'n ete begrawe ... en ander het hervat, wie weet van watter geskil toe hulle hoërskoolleerlinge was.
Hoe vreemd en uiteenlopend is die menslike dier! Geen dier oortref die mens in aanpasbaarheid nie. Hierdie gedagte kom skielik by my op en laat my iets soos 'n dun, skerp en koue draad deur my hart voel.
Deur Petru Calapodescu, Woensdag 14 Junie 2006, 16:11
Die sake rakende die veelheid en verskeidenheid bedrog, ontduiking, omkoopgeld of ander bedrogspul wat die Roemeense samelewing die etiket van die samelewing wat deur korrupsie ontgin word, het amper nie van die owerhede aan die publiek gekom nie. Daar is 'n soort stilte, die wet van stilte, wat 'n dubbele effek het. Aan die een kant laat dit 'n magdom truuks in die mis, wat dit weghou van die oë en ore van die belastingbetalers, dit wil sê van die beskadigde. Aan die ander kant laat die aanvang van onderdrukkende optrede teen sulke dade, selfs al is dit weggesteek agter die sogenaamde streng vertroulikheid, meer as die indruk van 'n sekere medepligtigheid, van solidariteit binne of rondom sommige kaste. Wat dikwels verder gaan as die groteske.
'N Polisie -mededeling kondig aan dat 'n sekere N. Mihai, hoofbestuurder van Calea Ferata, bygestaan ​​deur ongeveer twee afgevaardigdes, 'n bedrog van 180 miljard ou lei gepleeg het deur onwettige verkrygings. Punt. 'N Goeie nuus, formeel, goed om in die asblik te gooi en miskien selfs vir hierdie doel gestuur word. In die naam van dom vertroulikheid word die naam van die misdadiger nie gegee nie. En dit handel oor niemand minder nie as die beroemde Mihai Necolaiciuc, wat deur Interpol agtervolg is vir baie ander skade van duisende miljarde.
Toevallig, maar op dieselfde dag, sê nog 'n nuusberig, ook van die polisie, dat "twee anonieme" beamptes, met hoë grade, van georganiseerde misdaad, deur DNA aangehou is, maar dat dit om vertroulikheid moontlik ander items kan adverteer . Uit sy eie bronne het die pers uitgevind. Dit is 'n omkoopgeld van 20.000 euro. As die sakdoek in so 'n dosyn gevalle op die trommel gesit word, is dit nie verbasend dat die groot sakelêers wat die ekonomie beroof het, maar miljoene in euro's gebore het, 'vertroulik' is nie.
Twee klimmers, broers, sterf in 'n stortvloed in die Alpe
Die lyk van 'n klimmer wat verdwyn het na 'n stortvloed in die Mont Blanc -massief, in die oostelike deel van Frankryk, is Vrydag gevind nadat die lyk van sy broer, wat ook 'n klimmaat was, ontdek is. volgens AFP gesê.
Volgens die polisie is die lyk van 'n twintigjarige man "op 2200 meter bo seespieël, aan die voet van 'n sneeuval wat deur die stortvloed veroorsaak is, 'n dag voor die wolkbedekking gevind".
Die oorblyfsels van die eerste klimmer, 22 jaar oud, is Donderdag ontdek op die Armancette-gletser, 'n steil gletser van 500 meter breed en 600 meter hoog, in die Mont-Blanc-massief.
"Die dood van die twee slagoffers is te wyte aan die geweld van die val," het die verteenwoordigers van die reddingsdienste gesê. 'Die twee jong klimmers, broers, was bekend as bergklimmers en was goed toegerus,' het hulle bygevoeg.
Die soektog is Woensdagaand van stapel gestuur nadat die familielede van die twee jong mans berig het dat hulle in hierdie gebied van die Alpe verdwyn het.
Geslagte student, weggesteek in die krat van die bed
Deur Petre Dobrescu, Sondag 19 Februarie 2006, 17:22
Die oortreder van die moord op die studentestudent Cristiana Costea is betrap. Dit handel oor Dumitru Lungu, 'n 36-jarige skilder, wat gesê het dat hy die meisie uit jaloesie gesteek het.
Adriana Cristiana Costea (20) van Hunedoara, 'n student aan die fakulteit moderne tale- Arad, is einde verlede week in haar vriendin se woonstel vermoor. Omdat hy vir 'n hele dag geen nuus van sy vriendin ontvang het nie, het Sebastian Cristescu, 'n bankklerk, huis toe gegaan. Só het hy ontdek dat sy huis omgekeer is - die rekenaar se hardeskyf en luidsprekers ontbreek - asof dit deur diewe vertrap is. Die ondersoeke van die Arad -polisie het 'n verskriklike feit aan die lig gebring. Die student het nie verdwyn nie, maar is dood. Die lyk, toegedraai in 'n kombers, was in die boks versteek.
Kort daarna is die moordenaar betrap. Dit handel oor Dumitru Lungu, 36 jaar oud, uit die distrik Bistrita, 'n skilder wat 'n werk gedoen het in die huis waar die student gewoon het. Toe neem die polisie aan, het die man die rooftog opgestel en selfs 'n afskrif van die huis se sleutel gemaak. Lungu het erken dat hy die meisie vermoor het, maar het gesê dat dit nie 'n rooftog was nie, maar 'n hartstogtelike misdaad. Die moordenaar beweer in die ondersoek dat 'n vriendskap tussen hom en die student gesmee is toe hy teëls op hom sit, en die verhouding met Cristian het hom so versteur dat hy haar na 'n skandaal doodgemaak het.
Was die Sahara 'n straat?
Deur Petre Dobrescu, Woensdag 20 Augustus 2003, 21:00.
Arteistraat het lank van die asfaltkoors ontslae geraak. Nie dat hy dit nie nodig gehad het nie. Alhoewel dit 'n klipgooi van die Roemeense parlement geleë is, is dit heeltemal te verberg vir die oë van burgemeesters. Maar nie vir die werkers van Gas, Elektrisiteit nie, of ek weet watter instelling met 'n beroep is. Nie lank gelede nie, om 8 uur die oggend, oefen 'n verwoede werker, toegerus met 'n frees wat brugpote moet sny, 'n sloot oorkant die straat en blokkeer dit lank. Later is 'n kabel na die National Lottery in die sloot gelê. Dit is hoe dit alles begin het. Na hom kom ander, toegerus met pikkewyne, en hulle behandel die straat nog 'n week of twee in die bitter installasie van 'n pyp. Twee meter van die kabel af. Die pipers het ook weggegaan, ander het gekom, dink ek aan die telefoon, en ek het die reg gekry om die straat te breek. Dit sou nie sleg wees om die netwerke te moderniseer nie. Net agter hulle bly 'n landskap soos Bagdad. Kuile en wolke van stof en sand. Omdat hulle beskerm word teen die oë van die wêreld, bedek hulle die slote wat met sand gemaak is. En ons is ook verbaas dat nageregte al hoe meer veld wen. Wie weet, miskien was die Sahara 'n straat vir almal. Totdat iemand openbare dienste uitgevind het ...
Die hoof van 'n bekende reisagentskap in Constanta, Corina Martin, kon die toerisme-beurs in Boekarest nie misloop nie! En as hy nog by hierdie geleentheid kom, wat om te sien? Hy het Kersvader ontmoet! Duisende en duisende foto's het die internet oorstroom, net om vir ons te bewys dat Kersvader bestaan!
Ek herinner u ook aan die voormalige adjunk Remus Cernea, die parlementariër wat. het eintlik nie veel gedoen nie. 500
As sy nie kan uitstaan ​​met goeie dinge nie, bevestig Nicoleta Bercaru haarself deur al die Facebook -plasings. 658
Raed Arafat sê dat dit nie goed is as die aantal COVID -gevalle afneem nie, dat die risiko is dat sommige sal sê 'gereed, ek het. 640
Elena Roxana Tucmeanu, voormalige Almășan, trek haar pirostri aan. Nie die pandemie of haar ouderdom het haar verhinder nie. 926
Volgens hom is spelers van Manchester United geraak deur die protes van ondersteuners oor die eienaar van die klub. 364
Die afrigter van die Arcada Galaţi -kampioen, Sergiu Stancu, is Maandag aangestel as die span se afrigter. 330
Roemeens Ladislau Boloni, wat verlede week deur Panathinaikos Athens afgedank is, kan die nuwe afrigter van die RFC -span wees. 385
Fritz Keller, president van die Duitse voetbalfederasie (DFB), was vasbeslote om te bedank ná 'n konflik met. 377
Die soldate van ISU Dobrogea is op Maandag, 17 Mei v.C., in Constanța, op die boulevard ingegryp. 1718
As gevolg van die reënval wat vanmiddag geval het, was die militêre brandweermanne van ISU Tulcea. 684