Slag van Tannenberg - Geskiedenis Podcasts - 2022
By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het generaal Alexander Samsonov bevel gekry van die Russiese Tweede Leër vir die inval in Oos -Pruise. Hy vorder stadig in die suidwestelike hoek van die provinsie met die doel om te skakel met generaal Paul von Rennenkampf wat uit die noordooste vorder.
Die bevelvoerder van die Duitse agtste leër, generaal Maximilian Prittwitz, is ontslaan omdat hy die terugtog beveel het toe hy met die Russiese Tweede Weermag gekonfronteer is. Generaal Paul von Hindenburg en generaal Erich Ludendorff is na vore gestuur om die opkomende troepe van Samsonov te ontmoet. Hulle het op 22 Augustus 1914 kontak gemaak, en vir ses dae het die Russe, met hul uitstekende getalle, 'n paar suksesse behaal. Teen 29 Augustus was die tweede leër van Samsanov egter omring.
Generaal Alexander Samsonov het probeer terugtrek, maar nou in 'n Duitse kordon is die meeste van sy troepe geslag of gevange geneem. Slegs 10 000 van die 150 000 Russiese soldate het daarin geslaag om te ontsnap. Geskok oor die rampspoedige uitkoms van die geveg het Samsanov selfmoord gepleeg. Die Duitsers, wat 20 000 man in die geveg verloor het, kon 92 000 Russiese gevangenes oorneem. In Brittanje is alle nuus van die Russiese nederlaag by Tannenberg van die publiek af weggehou.
Die slag van Tannenberg
Die slag van Tannenberg. In een van die beter Hollywood-pogings om die Tweedens Oorlog teen selluloïede, Die nag van die generaals Peter O 'Toole op sy beste as 'n Duitse generaal genaamd ' Tannenberg ', wat wenoorlogstrategieë met 'n dubbele lewe as seriemoordenaar meng. Die naam is goed gekies: Tannenberg (26-29 Augustus 1914) het die vars Duitse leërs aan die begin van die Groot Oorlog.
Die oostelike grense van Duitsland is ligweg bewaak om saam te stem met die Schliefen -plan (q.v.), wat daarop gemik was om Frankryk te vernietig voordat hulle op Rusland draai. Maar die Russe was (en is) slim, en voordat die Duitse mobilisering voltooi kon word, het twee Russiese leërs onder leiding van Rennenkampf en Samsonov Oos -Pruise sonder waarskuwing binnegeval. Maar die Russe het min of geen samewerking onderling geniet nie, noodsaaklik in 'n algehele oorlog, en die twee enorme magte was te ver van mekaar in die geval van 'n Duitse teenaanval. Die Duitsers was onder bevel van 'n man wat wou terugtrek na die rivier die Vistula, met die lewensvatbare verskoning dat sy leër kleiner was as die Russiese leërs. Hy is onmiddellik vervang deur Hindenburg (q.v.) wat vrygestel is van 'n welverdiende aftrede, gerugsteun deur Ludendorff (q.v.).
Hindenburg, meesterstrateeg / en.wikipedia.org
Hierdie twee meesters in die militêre strategie was dit eens dat 'n plan wat deur 'n kolonel Hoffmann (bedryfshoof) opgestel is goed genoeg was om dit aan te neem, 'n konsentrasie op Samsonov in die suide vereis. Alhoewel dit moeilik is om te glo, is laasgenoemde boodskappe, wat beide sy voornemens en sy presiese posisie verstrek, nie in kode gestuur nie. Die Duitsers het Samsonov en sy Tweede Weermag omsingel, wat 125 000 doodgemaak of gevange geneem het, plus 500 gewere. Samsonov het geweet wat om te doen en hy het selfmoord gepleeg.
As Rennenkampf (nie 'n baie Russiese naam nie) beter geweet het wat aan die gebeur was, kon hy aangeval het terwyl alle Duitse magte in die suide was, en vinnige optrede sou die oorlog tot 'n einde kon bring. Maar hy het dit nie gedoen nie: Hindenburg het soos 'n bliksem beweeg om die Russiese Eerste Weermag naby die Masuriese Mere aan te val. 'N Russiese teenaanval het Rennkampf toegelaat om oor die Niemen-rivier terug te trek, alhoewel nog 125 000 mans verlore gegaan het. Die totale slagoffers in Duitsland was minder as 20 000 in beide gevegte.
Die oorwinnings het Hindenburg 'n held in Duitsland gemaak en sy land oorheersing gegee aan die Oosfront wat sy nie gedurende die Groot Oorlog sou verloor nie. Die geallieerdes aan die Westelike Front is intussen baie gehelp omdat die nuwe Duitse stafhoof, Moltke, op 'n kritieke tydstip troepe uit die leërs in Frankryk moes onttrek om te red wat in Oos-Pruise gered kon word. Hulle het te laat opgedaag om te veg by wat gesamentlik bekend gestaan ​​het as die Slag van Tannenberg, maar hul verwydering uit Frankryk het Joffre gehelp om die Duitse opmars na Parys te stop, en sodoende Duitsland van 'n vinnige oorwinning ontneem.
Hierdie dag in die geskiedenis: die slag van Tannenberg begin (1914)
Op hierdie dag in die geskiedenis het die Duitse 8ste leër, onder die dubbele leiding van Paul von Hindenburg en Erich Ludendorff, vorentoe getrek om die indringende Russiese leër te ontmoet. Die Russiese 2de leër, onder leiding van generaal Aleksandr Samsonov, het gedurende Augustus diep in Oos -Pruise gery.
In die middel van Augustus 1914 het tsaar Nicolas in 'n verrassingsbeweging twee leërs na Oos -Pruise gestuur. Dit was in ooreenstemming met hul westelike bondgenote Frankryk en Brittanje. Die inval in Oos -Pruise was 'n groot skok vir die Kaiser en sy regering. Duitsland het die grootste deel van sy leërs op die westelike mag gekonsentreer om 'n vinnige oorwinning teen die Franse te behaal. Die Russiese 1ste leër, onder Rennenkampf, vorder na die noordoostelike hoek van Oos -Pruise, terwyl die 2de leër in die suide vorder. Die twee leërs is verdeel deur die Masureense meer. Die twee eenhede was van plan om die Duitse minderhede tot 'n beslissende stryd te herenig en te dwing. Na 'n Russiese oorwinning in die Slag van Gumbinnen op 20 Augustus, het die Rus 'n noodlottige fout begaan, in plaas daarvan om vooruit te druk, rus hulle hul eenhede en wag op versterkings.
Von Moltke, die Duitse stafhoof, was baie bekommerd oor die situasie in Oos -Pruise. Hy het besluit om Von Hindenburg en Ludendorff as bevelvoerders van die 8ste leër aan te stel. Dit was 'n geïnspireerde keuse en albei mans sou baie effektief saamwerk en as 'n vennoot saamwerk. Op 26 Augustus het die Duitsers draadlose boodskappe van beide Samsonov en Rennenkampf onderskep. Dit het hulle in staat gestel om die planne van albei leërs te ontdek en die Duitsers het besluit om 'n verrassingsaanval te loods. Hulle het besluit om eers die Russiese 2de weermag aan te val, en hulle ook Samsonov en die leër verras met die krag van hul aanval naby die dorp Tannenberg. Die Russe was nie bewus daarvan dat hulle in 'n strik beland het totdat dit te laat was nie. Die Duitsers het uitstekende artillerie en het die Russe drie dae lank geslaan. Na drie dae se bombardement deur die Duitse gewere, het Samsonov en rsquos -troepe hul terugtog begin. Terwyl hulle dit doen, word hulle deur 'n Duitse mag onderskep en die Russiese weermag het verbrokkel en gely. Samsonov het geweet dat sy leër gedoem was, hy het sy bevel oorgegee aan 'n ondergeskikte en in 'n nabygeleë bos gegaan en homself geskiet.
Ludendorf (links) en Von Hindenburg het die Kaiser (middel) ingelig
Na raming is meer as 40 000 Russiese soldate dood en ongeveer 92 000 as gevangenes geneem in die Slag van Tannenberg. 'N Paar weke later kon die Duitsers die ander Russiese leër verslaan. Ludendorff en Von Hindenburg het daarin geslaag om die Russe uit Oos -Pruise te verwyder. Hierdie gevegte word beskou as die grootste Duitse oorwinnings van die oorlog.
Baie historici het geglo dat die Russe, ondanks hul nederlaag, daarin geslaag het om genoeg Duitse magte van die westelike front af te lei sodat die Franse en Britte die Duitsers by die Marne kon verslaan, en hierdie geveg het Parys gered. Die inval in Oos -Pruise het Parys moontlik gered om in 1914 deur die Duitsers gevange geneem te word.
Beplanning en uitvoering by Tannenberg
Met die ontwikkeling van 'n plan wat met die nodige bewegings deur Hoffmann begin is, het Ludendorff ongeveer ses afdelings teen die linkervleuel van Samsonov gekonsentreer. Hierdie mag, wat minder sterk was as die Russe, kon nie deurslaggewend gewees het nie. Ludendorff, wat bevind het dat Rennenkampf nog steeds naby Gumbinnen was, het egter die berekende risiko geneem om die res van die Duitse troepe, behalwe die kavallerieskerm, van daardie voorkant te onttrek en terug te jaag teen die regtervleuel van Samsonov. Hierdie waaghalsige stap is ondersteun deur die afwesigheid van kommunikasie tussen die twee Russiese bevelvoerders en die gemak waarmee die Duitsers Samsonov se draadlose bevele aan sy korps ontsyfer het. Onder die versmeltende houe word die flanke van Samsonov verpletter en sy middel omring.
Die berekende waagmoed van die Tannenberg -plan het baie te danke aan 'n vroeëre ervaring van Hoffmann. Alfred, Graf von Schlieffen, met oordeelkundige insig, het hierdie uiters briljante jong kaptein gekies om as waarnemer saam met die Japannese magte in die Russies-Japannese oorlog te gaan. Daar het Hoffmann baie geleer oor die Russiese leër - nie in die minste nie dat twee generaals, Rennenkampf en Samsonov, tweestrydende faksies op die hoër bevelvlakke verteenwoordig het. Na Hoffmann se oordeel sou Rennenkampf dus nie haastig wees om Samsonov te help deur van Gumbinnen af ​​te druk nie. Hy het ook in Mantsjoerije die ongelooflike nalatigheid van Russiese kommunikasiemetodes geleer. Hierdie kennis het daartoe gelei dat hy in Augustus 1914 onderskepte Russiese draadlose opdragte aanvaar het, "duidelik" as outentiek uitgestuur, terwyl sy seniors wantrouig geneig was om dit as 'n kunstige bedrog te beskou.
By sy aankoms in Oos-Pruise op 23 Augustus was Ludendorff aangenaam verras toe hy agterkom dat die bewegings wat reeds aan die gang was, by sy eie halfgevormde plan pas, en hy bevestig die reëlings van Hoffmann. Toe, op 25 Augustus, het onderskep draadlose boodskappe hom die traagheid van Rennenkampf se bewegings getoon. Hy het begin dink dat hy ook die XVII -korps van Mackensen kan gebruik, en laat slegs die kavallerie om Rennenkampf dop te hou en te beset. Daardeur kan hy nie net op een nie, maar op albei Samsonov se flanke hard slaan en 'n beslissende dubbele omhulsel veroorsaak.
Samsonov wankel intussen vorentoe, aangedryf deur telegrafiese wimpers van Zhilinsky, wat tot die gevolgtrekking gekom het dat die Duitsers doen wat Prittwitz gedink het - terugtrek na die Vistula. Deur Samsonov aan te jaag om hulle af te sny, het Zhilinsky nie net versuim om Rennenkampf te bespoedig nie, maar selfs sy energie afgelei deur bevele om Königsberg te belê. Intussen was die leër van Samsonov versprei oor 'n voorkant van byna 100 kilometer, en sy regterkant, middel en links was wyd geskei. As hulle deur mobiliteit verbind is, sou hierdie breedte 'n voordeel gewees het, maar met trae troepe en slegte paaie het dit 'n gevaar geword.
Scholtz se XX Korps het stadig gewyk en teruggejaag voor die opmars van die Russiese sentrum (XIII en XV Corps), in die rigting van die Allenstein-Osterode (Olsztyn-Ostróda) ​​lyn. Uit vrees vir 'n verdere uittrede, beveel Ludendorff genl. Hermann von François, met sy I Corps (regs van Scholtz's XX), om op 26 Augustus aan te val en deur die Russiese linkervleuel te breek (I Corps en twee kavalleriedivisies) naby Usdau (Uzdowo).
Die werklike krisis van die geveg in sy geheel het op 27 Augustus gekom. Die oggend het François, wat nou vol skille is, 'n hewige bombardement op die posisie van die Russiese linkervleuel naby Usdau geopen. Die gedemoraliseerde Russiese troepe het in vlug gebreek sonder om op die Duitse infanterie te wag. François het beveel dat die jaagtog na Neidenburg gedoen moet word om oor die agterkant van die Russiese sentrum te kom, maar 'n Russiese teenaanval teen sy buitenste flank het hom suidwaarts laat draai in die rigting van Soldau (Działdowo). Maar met dagbreek op 28 Augustus, toe hy ontdek dat die geslaan Russiese linkervleuel vinnig uit Soldau oor die grens teruggetrek het, het François weer sy magte ooswaarts na Neidenburg gedraai.
Teen die nag van 29 Augustus het François se troepe die pad van Neidenburg na Willenberg (Wielbark) gehou, met 'n ketting vasgemaakte poste tussenin. Dit vorm 'n versperring oor die terugtreklyn van die Russe, wat nou terugvloei en onlosmaaklik vermeng word in die bosdoolhof wat François vermy het. Met sy agterkant gesluit en sy paaie oorvol, het die Russiese sentrum (XIII, XV en half XXIII korps) opgelos in 'n skare honger en uitgeputte mans, wat swak teen die vuurring geslaan het en dan in die tienduisende oorgegee het.
Die kroningstoneel van die tragedie is uitgevaardig deur Samsonov self, wat op 27 Augustus van Neidenburg opgetrek het om die geveg te beheer, net om hom vasgevang te hou in die wervelende wervels van die terugtog. Omdat hy niks kon doen nie, draai hy om en ry weer op 28 Augustus suidwaarts, net om in die dieptes van die bos te verdwaal. In die vroeë oggendure van 30 Augustus draai hy opsy en sy afwesigheid word deur sy personeel ongemerk totdat 'n eensame skoot klap. Hy het sy eie lewe geneem eerder as om die ramp te oorleef, maar sy liggaam is uiteindelik deur Duitse troepe herwin.
STAVKA (die Russiese hoëkommando) het twee planne voorberei vir die uiteindelike oorlog teen die sentrale moondhede, plan G vir Duitsland en A vir Oostenryk-Hongarye. Alhoewel die mobilisering van die troepe wat in Rusland gestasioneer is, ietwat vertraag is deur die spoorroosters van G en A ' wat bots, het die Russiese weermag uiteindelik vinniger verskyn as wat die vyand verwag het.
STAVKA het twee opdragte van die weermaggroep vir haar westelike magte ingestel, onderskeidelik noord suid van die Bug – Vistula -lyn. Army Group "Northwest " was in beheer van die Eerste en Tweede Leërs, wat bestem was om teen Duitsland te ontplooi, terwyl Army Group "Suidweste " die derde, vyfde en agt leërs beveel het, wat die taak gedeel het om Galicia, die Oostenrykse deel van die voormalige Pole, binne te val. .
Fourth Army was die Russiese weergawe van 'n "swing -opsie ": net soos Joffre oorspronklik vir Lanrezac se vyfde leër in Frankryk bedoel het, kan Fourth Army in aksie gestuur word óf aan die Oostenrykse front suid van Lublin, óf as back -up, "en echelon ", Eerste en Tweede Leërs op pad na Duitsland.
Die Russiese moderniseringsprogram na 1905 het baie gely as gevolg van artritiese Russiese burokrasieverbeterings wat vertraag is, nooit geïmplementeer of in sommige opsigte eenvoudig geïgnoreer is nie. Die Russiese weermag kon nie aan internasionale standaarde voldoen nie.
[Eerste en Tweede leër ontplooi] ... nege korps na Prittwitz ' [die Duitse C-in-C] vier en sewe kavalleriedivisies, waaronder twee van die keiserlike garde, aan sy een. Rennenkampf, bevelvoerende oor die Eerste Weermag, en Samsonov, bevelvoerende Tweede, was boonop albei veterane van die Russies-Japannese Oorlog, waarin elkeen 'n afdeling onder bevel gehad het, terwyl Prittwitz glad geen oorlogservaring gehad het nie. [Nie waar nie, sien skakel hierbo]
Hulle formasies was baie groot, [Russiese] afdelings het sestien in plaas van twaalf bataljons, met groot massas van – weliswaar dikwels onopgeleide – manne om verliese te maak. Alhoewel hulle swakker was in artillerie, veral swaar artillerie, as hul Duitse ekwivalente, is dit onwaar dat hulle baie minder goed van skille voorsien was, maar dat al die leërs die uitgawes wat die moderne geveg sou vereis, onderskat het, en met 'n vergoeding van 700 skulpe per geweer , die Russe was nie veel slegter daaraan toe as die Franse nie, wat by die Marne geveg het. Boonop sou die Russiese ammunisiebedryf met merkwaardige sukses op die vereistes van oorlog reageer.
Nietemin is die magte van Rusland deur ernstige gebreke geteister. Die aandeel kavallerie, soveel groter as in enige ander leër, het 'n noodsaaklike behoefte aan voer op die vervoerdiens gelê, wat self ondergeskik was aan die Duitser, wat die waarde van berede troepe nie kon regverdig nie, was veertig treine nodig om aan beide die vierduisend man van 'n kavalleriedivisie en die sestienduisend van 'n infanteriedivisie.
Daar was ook menslike gebreke. Russiese regimentbeamptes was per definisie ongemanierd en dikwels het die aspirant -jong offisiere, wie se ouers die koste kon dra, dikwels swak opgelei, na die personeelakademie gegaan en in die regimentstaak verlore gegaan, sonder dat hulle noodwendig doeltreffend by die personeelwerk sou word. Soos Tolstoy so onvergeetlik uitbeeld in sy verslag van Borodino, het die Russiese offisierkorps twee klasse verenig wat mekaar skaars geken het, 'n groot groep kompanie- en bataljonbevelvoerders wat bevele geneem het uit 'n smal boonste kors van aristokratiese plaasmanne. Die eienskappe van die boeresoldaat, dapper, lojaal en gehoorsaam, het tradisioneel vergoed vir die foute en weglatings van sy meerderes, maar van aangesig tot aangesig met die leërs van lande waaruit ongeletterdheid verdwyn het, soos in Rusland As gevolg hiervan was die Russiese infanterist toenemend benadeel. Hy was maklik teleurgesteld deur terugslag, veral in die lig van superieure artillerie, en sou maklik en sonder skaamte massaal oorgee as hy verlate of verraai voel. Die drie -eenheid van tsaar, kerk en land het nog steeds die mag om onnadenkende moed op te wek, maar nederlaag en drank kan vinnig toewyding aan die kleure en ikone van die regiment verrot. (1)
By hierdie litanie kan 'n mislukte artilleriebeleid en kommunikasieprobleme bygevoeg word. Russiese artilleriebeamptes was geneig om die hooftaak van swaar gewere te beskou in die verdediging van die vestings wat die Russiese grensgebied verseker het en was baie onwillig om groot gewere oor 'n slagveld te slinger. Russiese leërs was dus hoofsaaklik toegerus met klein en medium kaliber gewere, van minder vuurkrag en verminderde reikwydte. Soos in die vlootgeweerwedloop, het ligter gewere die slagoffers van die vyand se swaarder geword weens 'n gebrek aan reikafstand wat nie die vuur kon terugbring nie. Radiokommunikasie het gely onder 'n gebrek aan opgeleide chiffer -klerke, wat die radiomanne gedwing het om baie boodskappe in 'n duidelike toestand oor te dra, veral in die hitte van die geveg.
In die geval van Augustus 1914 het die vierde leër suidwaarts opgeruk, na die Oostenrykse grens, en die weermaggroep Noordwes het die eerste en tweede leër na Oos -Pruise gestuur. Die plan het 'n tweeledige maneuver van die omhullende 8ste leër beoog. STAVKA het Rennenkampf aangesê om noord van die mere en die Angerapprivier oos van Königsberg aan te val en in die westelike rigting langs die Oosseekus voort te gaan. Samsonov is beveel om vanuit die suidooste binne te val – vanuit die rigting van Warskou en#8211 en in noordwestelike rigting te marsjeer totdat hy Rennenkampf sou ontmoet, afkomstig van die ander rigting, iewers op die Vistula, miskien in die omgewing van Marienwerder of Marienburg. Die verdedigers sou omring word en sodra die Wisula verkry is, lê die weg na Wes -Pruise en Silezië oop.
Die plan het twee swakhede: dit was duidelik, aangesien 'n tarantula op die kaaskoek was, en dit was afhanklik van noue samewerking en kommunikasie van die twee leërs, maar die gedrag van Rennenkampf en Samsonov was nie bekend nie. Die Duitse Algemene Staf het eintlik vooroorlogse speletjies gebaseer op die veronderstelling van so 'n tweeledige aanval en het vasgestel dat die korrekte teenstrategie was om die een punt uit te stel terwyl hy die ander aanval.So 'n strategie het vinnige troepebewegings genoodsaak tussen die twee kante van die Lakeland, die noordoostelike deel rondom Insterburg en Gumbinnen, en die suidwestelike kant van Allenstein in die middel van die provinsie tot by Thorn on the Vistula. 'N Direkte spoorlyn is vir hierdie presiese doel dwarsdeur die Lakeland gebou, langs 'n lyn Gumbinnen – Insterburg – Allenstein – Osterode – Deutsch-Eylau – Thorn.
Die onderstaande kaart toon die vroeë stadium van die Oos -Pruisiese veldtog. Die Russe verskyn drie weke vroeër as wat verwag is, terwyl die voorhoede van Rennenkampf die grens oorsteek en op 15 Augustus in westelike rigting herwin, twee dae later, sy III, IV en XX Korps marsjeer op Gumbinnen, tagtig kilometer oos van Königsberg. Hulle is deur sy 1ste Kavalleriedivisie op hul suidelike flank vertoon en die Guards Cavalry Corps aan die noordelike een. Hulle vertroue op strategiese verrassing is egter reeds op 9 Augustus nietig verklaar weens die Duitse 2de vliegtuigwaarnemingsbataljon en die dienste van twee rygoed wat by Königsberg en Posen gestasioneer was. Hulle het Prittwitz ingelig van die Russiese teenwoordigheid, maar wat vir die Duitsers gewerk het, het vir die Russe onverklaarbaar misluk: hul kavalerie kon geen spoor van die vyand vind nie, en Rennenkampf se lugverkenningseenheid, bestaande uit 'n vloot van 244 vliegtuie, op geheimsinnige wyse kon nie 'n enkele Duitse eenheid opspoor nie.
Vroeë ontplooiing en Russiese plan
Die belangrikste inligting vir Prittwitz was dat die Tweede Leër blykbaar laat was. Die Duitse personeel het begin glo dat hulle eers 'n skoot op Rennenkampf en later Samsonov sou neem.
Aardrykskunde sou die gladde aanvang van die Russiese gekombineerde offensief in die ruimte ontwrig. Minder verskoonlik sou skugterheid en onbevoegdheid dit mettertyd verenig. Kortom, die Russe herhaal die fout, wat so gereeld deur leërs gemaak is wat blykbaar 'n onbetwisbare meerderwaardigheid in getalle gehad het, die fout wat die Spartane in Leuctra, deur Darius in Gaugamela, deur Hooker in Chancellorsville, gemaak het om hulself in detail te verslaan: dit wil sê om 'n swakker vyand eers toe te laat konsentreer teen die een deel van die leër, dan teen die ander, en sodoende albei te verslaan.
Die manier waarop geografie gewerk het om die Duitsers se gedetailleerde prestasie te bevoordeel, is makliker om te verduidelik. Alhoewel Oos -Oos -Pruise inderdaad 'n relatief gelyke pad van vooruitgang bied aan 'n indringer uit Rusland, vorm die ketting mere wat die rivier Angerapp voed ook 'n beduidende versperring. Daar is uitstappies, veral by Lötzen, maar die plek is in 1914 versterk.
As gevolg hiervan het 'n waterversperring van byna vyftig myl lank van noord na suid die binneste vleuels van die Eerste en Tweede Leër gekonfronteer, en dit was geneig om hulle uitmekaar te jaag. Strategieserwys was die makliker opsie om noord en suid van die Angerapp-posisie te gaan, eerder as om dit frontaal te dwing, en dit was wat die bevelvoerder van die Noordwes-Front, generaal Yakov Zhilinsky, besluit het om Rennenkampf en Samsonov te doen om te doen.
Hy was bewus van die geleentheid wat so 'n skeiding aan die Duitsers gebied word en het gevolglik gesorg vir die beskerming van sy twee leërs en#8217 flanke. Die maatreëls wat geneem is, vergroot egter die gevaar, aangesien hy Rennenkampf toegelaat het om sy flank aan die Baltiese kus te versterk, wat nie in gevaar was nie, en Samsonov om troepe los te maak om sy verbintenis met Warskou te beskerm, wat ook nie bedreig is nie, terwyl hy vir een korps van Tweede Weermag [II Korps] om onbeweeglik te staan ​​in die gaping wat dit van Eerste skei. Die gevolg van hierdie gesindhede was 'n afwyking van inspanning wat beide leërs aansienlik verswak het om die hooftaak te onderneem. Nadat die ontplooiing met 'n meerderheid van negentien afdelings teen nege begin is, het Rennenkampf en Samsonov eintlik na die aanval opgeruk met slegs sestien tussen hulle.
Erger nog, kritiek erger, die twee leërs het vyf dae uitmekaar by hul beginlyne aangekom. Eerste leër het die Oos -Pruisiese grens op 15 Augustus oorgesteek, 'n baie geloofwaardige prestasie, aangesien die Franse en Duitsers toe nog hul konsentrasie in die weste voltooi het, maar Tweedens eers op 20 Augustus. Aangesien die twee in die ruimte geskei is deur 'n afstand van 50 myl van Lakeland, drie dae in marsstyd, sou hulle nie vinnig by die ander hulp kon uitkom as dit in die moeilikheid sou beland nie, dit was, ongeag of dit Rennenkampf of Samsonov was, die manier waarop hulle was op pad. (2)
Die vlieëniers se intelligensie het aanvanklik vrugte afgewerp vir Prittwitz. Toe Rennenkampf op 17 Augustus met aanvallende operasies begin, het Prittwitz geweet dat Samsonov laat was en dus 'n rukkie sou kon bekostig om die grootste deel van die 8ste leër in die noordooste te behou. 'N Russiese ondersoek wat by die klein stadjie Stallupoenen, tien kilometer oos van Gumbinnen, opgedaag het, is vinnig nagegaan, maar toe Prittwitz op 20 Augustus 'n teenaanval van generaal Herrmann von François ' I Corps beveel, het die Russe reeds 'n gevestigde posisie naby Gumbinnen. I Corps was, net soos die hele 8ste leër, saamgestel uit Oos -Pruisiese mans wat hul vaderland verdedig, en hul aggressiwiteit om 'n versterkte Russiese posisie aan te val, het hulle duur te staan ​​gekom.
Teen die middag het I Corps tot stilstand gekom. Sy buurkorps, XVII, onder bevel van die beroemde Life Guard Hussar, von Mackensen, wat aangemoedig is deur vroeë berigte oor die sukses daarvan, val intussen noordoos in die Russe en#8217-flank aan.
Dit het dit sonder verkenning gedoen, wat sou aan die lig gebring het dat die Russe aan die voorkant soos op die van von François verskans was. Uit hul posisies gooi hulle 'n verwoestende vuur in die oprukkende Duitse infanterie, wat, toe ook per ongeluk deur hul eie artillerie gebombardeer is, breek en agteruit hardloop. Teen die middag was die situasie aan die voorkant van die XVII -korps selfs erger as op die voorkant van die I -korps en dreig die Slag om Gumbinnen om van 'n taktiese omkeer na 'n strategiese ramp te verander.
Regs van die XVII-korps behou I Reserve, onder von Bülow, 'n teenaanval om die flank van Mackensen te beskerm teen 'n Russiese opmars. By die hoofkwartier van die weermag kon selfs die nuus van die sukses nie die paniek van angs bly nie. Daar het Prittwitz toegegee aan die oortuiging dat Oos -Pruise verlaat moet word en dat sy hele leër agter die Vistula moet terugtrek. (3)
Die groot rooi pyltjie op die kaart hierbo toon die beoogde uittrede na die weste, anderkant die Vistula, wat Prittwitz onvermydelik gedink het. Die vet blou pyle in vierkante DE 3-4 simboliseer Rennenkampf III, IV en XX Corps, weswaarts, in die rigting van die versterkte gebied van Königsberg. Aan die suidelike flank word die Eerste Leër beskerm deur die 1ste Kavalleriedivisie en in die noorde deur die Kavalleriekorps. Vierkante BCD 1-2 toon Tweede Weermag, saamgestel uit I, XXIII, XV, XIII en VI Corps, plus 15de, 6de en 4de Kavaleriedivisies. Samsonov 's II Corps is geleë in die geografiese middel van die Lakeland, plein DE 2, om op 21 Augustus na Rennenkampf oorgeplaas te word. Dit is op pad noord-wes om by First Army in Angerburg aan te sluit.
By OHL [Opperkommando] het Moltke teruggekeer by die gedagte om die 8ste leër agter die Vistula terug te trek. Maar omdat die marges van die operasionele plan te nou was, het Moltke geen troepe beskikbaar vir onmiddellike versterking nie. Om die situasie te vererger, het die manne van die 8ste weermag hul wortels en gesinne in Oos -Pruise gehad, 'n bevel om terug te trek kan 'n opstand veroorsaak. Moltke het besluit dat 'n nuwe besem aan die Oosfront nodig is. Twee besems, eintlik.
Moltke het eers besluit dat 'n direkteur van bedrywighede van die eerste kwaliteit onmiddellik na die ooste gestuur moet word om die leiding te neem. Hy het Ludendorff gekies, wat twee keer so briljant opgeloste krisisse in België gehad het. Daarna besluit hy om heeltemal van Prittwitz ontslae te raak, en beoordeel sy verklaarde voorneme om agter die Vistula af te tree, selfs al word dit later heroorweeg, as bewys van gebroke wil.
In sy plek bevorder hy Paul von Beneckendorff en Hindenburg, 'n afgetrede offisier wat bekend is vir sy standvastigheid in karakter, indien nie glans van die gees nie. As luitenant in die 3de voetwagte is Hindenburg in 1866 by Königgrätz gewond en in die Frans-Pruisiese oorlog geveg. Hy beweer familielede onder die Teutoniese ridders wat Oos -Pruise van die heidene in die noordelike kruistogte gewen het, in die Groot Algemene Staf gedien het en uiteindelik 'n korps beveel het.
Hy het die weermag in 1911 verlaat, op die ouderdom van vier en sestig, maar het aansoek gedoen om heraanstelling tydens die uitbreek van die oorlog. Toe die oproep van Moltke kom, was hy so lank buite diens dat hy verplig was om hom aan te meld in die ou blou uniform wat die kwessie van veldgrys voorafgegaan het. Hy en Ludendorff, ongelyk soos hulle was, die een wat 'n waardige agterplaas was, die ander 'n burgerlike tegnokraat, sou van die begin af verenig in wat Hindenburg self 'n gelukkige huwelik noem. verstand in Ludendorff, het mekaar perfek aangevul en sou dit een van die doeltreffendste militêre vennootskappe in die geskiedenis wees. (4)
Op 23 Augustus het Hindenburg en Ludendorff in Rastenburg aangekom waarheen die hoofkantoor van die 8ste leër geskuif is, en die personeel het die volgende dag ontbied. Die bespreking het begin met 'n ontleding van die situasie deur generaal Scholtz, bevelvoerder van XX Korps, wat op die oomblik die enigste Duitse eenheid was wat die stadigaan gevorderde Samsonov in die suide teenstaan. Strategies is die nuwelinge in bevel baie gehelp deur 'n resolusie wat Prittwitz uitgevaardig het
net voordat hy van diens onthef is. Gedurende sy jare by die Staff Academy het Prittwitz aan die voorgenoemde oorlogspele deelgeneem en was hy dus vertroud met die Oos-Pruisiese teenstrategie, wat daartoe gelei het dat die Russe in detail verslaan is. Prittwitz het besluit dat Rennenkampf na die gelykop -uitslag by Gumbinnen, soos hy dit gesien het, as 'n kontrole beskou kan word, en dat die Eerste Weermag gewoonlik 'n paar dae nodig het om te hergroepeer en te herontplooi. As hy vinnig optree, kan hy Samsonov in die suide verslaan voordat Rennenkampf, in die ooste, die offensief hervat. Hy is behulpsaam bygestaan ​​deur sy stafhoof, kolonel Max Hoffmann, en beveel von François I Corps uit Königsberg waar hy afgetree het, en von Mackensen XVII Corps, op die oomblik suid-wes van Gumbinnen, om suidwaarts te gaan om Samsonov te ontmoet. .
Hierdie bewegings word op die onderstaande kaart aangedui deur die dun stippellyne en vet rooi pyle, wat die vroeë stadiums van die Duitse bewegings aandui. I Corps het teruggetrek na Königsberg om aan die kusspoorlyn te klim terwyl XVII en I Reserve eers weswaarts, dan suidwes, in die rigting van Allenstein gegaan het. Scholtz II Corps was reeds in die omgewing, rondom die klein dorpies Hohenstein en Tannenberg.
Hindenburg en Ludendorff hoef dus nie 'n nuwe plan te ontwerp nie, waarvan die ontwikkeling kosbare tyd gekos het, maar hulle in staat was om die strategie van Prittwitz ' te volg, wat hulle met die beste spoed gevolg het. 'N Paar monumentale foute in die Russiese gesindhede, hoofsaaklik deur Rennenkampf, was hulle te hulp. Toe die Eerste Weermag se verkenningseenhede na die vier dae van die Slag by Gumbinnen berig dat die teenwoordigheid van Duitse troepe wat hulle in die gesig staar, afneem, het Rennenkampf aangeneem dat die 8ste leër teruggetrek het na die versterkte gebied van Königsberg. So 'n stap kan op 'n sekere vlak redelik wees, aangesien dit die Eerste Weermag tot 'n lang beleg sou dwing, wat die Duitsers genoeg tyd sou gee om versterkings van die Westelike Front af te stuur. So het Rennenkampf die strewe na I en XVII Corps gestaak, sy territoriale winste gekonsolideer en voorbereidings begin vir die komende beleg.
Hy het sy besluit by STAVKA aangemeld en om hulp gevra met die belegging van Königsberg, waarvoor sy troepe, sonder 'n swaar artillerie, onvoorbereid was. Maar aangesien die vertraging beteken het dat hy voorlopig nie in staat was om kontak met die res van die Duitse leër te behou nie, het hy Zhilinsky voorgestel om Samsonov in die rigting van die Vistula, dit wil sê noordwes, te stuur. Nadat die Eerste Weermag Königsberg verminder het, kon die beplande omhulsel van die 8ste Leër weer geaktiveer word. Army Group Northwest het die voorstel van Rennenkampf gevolg en Samsonov is beveel om in noordwestelike rigting na die Vistula te gaan, maar weg van die Eerste Leër.
Die voorstel van Rennenkampf was op sigself riskant, en as die beleg misluk? Maar wat gebeur het, was erger. Die oggend van 25 Augustus is die eerste weermag se radioverkeer met STAVKA en Army Group Northwest, wat die beleidsplan insluit, onderskep en ontsyfer deur radiomonitors van Ludendorff. Boonop het die boodskappe die onskatbare inligting gelewer wat die Eerste Weermag sou stop en dus nie die Tweede Weermag kon ondersteun as dit in die moeilikheid sou beland nie.
Deur Rennenkampf se besluit om te stop, kon Hindenburg en Ludendorff konsentreer teen die Tweede Weermag. Hulle kon dit bekostig om Königsberg in wese onbeskermd te laat, behalwe vir die gevestigde garnisoen en 'n swak skerm van die 1ste Kavalleriedivisie [sien kaart hierbo, die rooi kolletjies, C 3-4, wes van Rennenkampf]. Nou kom die spoorweë ter sprake. Die bestaan ​​van twee lyne het die 8ste weermag toegelaat om dele van XVII en I Reserve Corps suidwaarts te lei, via die Insterburg-Allenstein-lyn wat Oos-Pruise deurkruis, en I Corps met die kusbaan na Elbing te vervoer en dit dan via Marienburg en Deutsch- Eylau na Seeben, in 'n posisie oorkant die linkerflank van Samsonov se I Corps wat tussen Soldau en Usdau gestaan ​​het. Ludendorff het selfs die klein Vistula -garnisoen van Thorn beveel om François I Corps naby Lautenburg te ontmoet [Kaart hierbo, vierkant B 1]. Teen 26 Augustus het XVII Corps by Bischofstein [Kaart hierbo, C 3] gestaan, en I Reserve tussen Allenstein en Seeburg [Kaart hierbo, C 2-3], teenoor Samsonov se noordelikste eenheid, VI Corps in Bartelsdorf. Die hoofliggaam van die Tweede Leër het nog suid van Allenstein [XIII, XV en XXIII Corps, kaart hierbo, BC 1-2] gestaan.
Die taktiese situasie op die kaart hierbo beeld die voordeel uit wat die Duitsers behaal het deur die buigsaamheid van hul troepebewegings, wat boonop die Russiese opsporing byna heeltemal ontduik het. Daar was amper geen Duitse troepe oor in die noordooste nie, ten opsigte van Rennenkampf –, behalwe vir die baie ligte skerm van die 1ste Kavallerie en die Russiese II Korps, nou losgemaak van die Eerste Weermag se suidelike flank, bly in 'n heeltemal onbetwiste gebied. Behalwe vir haar kavallerie, het First Army teen 26 Augustus byna stilstaande gebly, maar dit het skaars tien myl wes en versigtig deur leë land beweeg. Tweede leër was nog steeds besig om noordwes te beweeg, maar het versprei oor die Lakeland, van Zielun, 15de Kavallerie in die suidweste, tot Sensburg, 4de Kavallerie, in die noordooste. Dit was toe Hindenburg …
... is die afskrif van 'n volledige Russiese Eerste Leërbevel aangeneem vir 'n opmars na die beleg van Königsberg, wat aan die lig gebring het dat dit op 26 Augustus 'n entjie van die stad sou stop, baie minder as enige posisie waaruit dit na die Tweede Leër sou kon kom hulp in die geveg wat hy beplan het om los te laat.
Met hierdie versekering, ontmoet hy von François, wie se korps net by Samsonov se flank begin aankom het, in 'n vol vertroue. Afstand werk vir hom, die afstand wat die leërs van Samsonov en Rennenkampf skei, en dit is ook nou tyd, die selfopgelegde vertraging in Rennenkampf se opmars wat, indien dit ingedruk was, die Eerste Weermag ver agter die Lakeland sou plaas gebied in posisies waaruit dit suid sou kon marsjeer na Samsonov se hulp. (5)
Die plan van Hindenburg en Ludendorff was opeenvolgende aanvalle op die regterflank van die Tweede Weermag, dit wil sê aanval van Allenstein in die suidwestelike rigting. Die I Corps van François ' sou op 25 Augustus met die offensief begin.
Max Hoffmann, stafhoof
Dan onderbreek François, wie se hardnekkige aggressiwiteit opsetlik 'n samewerkende manier kan aanneem, die gladde ontplooiing van 'n plan wat sy I Corps, XVII en XX agtereenvolgens in aksie teen die flanke van Samsonov moes gebring het. Hy beweer dat hy die aankoms van sy artillerie per trein afwag, maar hy was stadig van die punt om op 25 Augustus aan te val en die volgende dag weer te vertraag.
Ludendorff het opgedaag om die offensief met 'n kenmerkende effek op te wek, maar die huiwering van François het intussen 'n wenslike of onbedoelde resultaat gehad. Ongetwyfeld van krag aan sy voorkant, het Samsonov sy senter vorentoe gestoot, in die rigting van die Vistula waarteen hy gehoop het om die Duitsers vas te maak, en sodoende langere flanke blootgestel aan beide François, nou na sy suide, en aan Mackensen en Scholtz, wat XVII marsjeer en XX Korps van die noorde af. Op 27 Augustus het François sy byt herontdek en sy manne verder gestoot. Samsonov, wat die gevaar vir sy agterkant vergeet, druk ook voort. Op 28 Augustus het sy leidende troepe 'n diverse versameling Duitse troepe wat hulle op hul pad gevind het, verwoes en byna oopgebreek, met die Wisla daarbuite.
Ludendorff, wat deur sy senuweeagtigheid gegryp is, het sy trotse voorkoms ontneem, beveel François om 'n afdeling van die gebroke eenhede los te maak en hulp te verleen. François, wat kreatief by hierdie geleentheid was, was nie gehoorsaam nie, maar het elke bataljon wat hy gehad het, teen die beste spoed gery. Met die gewig van Samsonov se weermag wat op verskillende roetes weswaarts beweeg het, was daar weinig om hulle teë te staan. Op die oggend van 29 Augustus bereik sy leidende infanterie Willenberg, net binne Oos -Pruise vanaf Russiese gebied, en ontmoet Duitse troepe wat andersom kom [sien kaart hieronder]. Hulle behoort aan die Mackensen XVII Corps, veterane van die gevegte suid van die Masuriese mere, wat sedert die vorige dag suidwaarts aangeval het. Kontak tussen die kloue van die twee knypers en die eenhede was die 151ste Ermland Infanterie van I Corps en die 5de Blucher Huzars van XVII – het aangekondig dat Samsonov omring is. (6)
Die kaart hierbo beskryf die situasie op 30 Augustus. Aangesien Samsonov in die teenoorgestelde rigting, noordwes, marsjeer, het nie een van sy eenhede I-korps teëgekom nie, en was die Tweede Weermag onbewus van die teenwoordigheid van die Duitsers agter. Nadat ek en XVII Corps by Willenburg ontmoet het, het Scholtz XX Corps die lokval aan die westekant gesluit. Behalwe vir die VI Korps wat ontsnap het deur in die suidoostelike rigting oor die Russiese grens terug te trek, is die hele Tweede Weermag in 'n groot sak oos van die dorpe Hohenstein en Tannenberg gevang.
Situasie 30 Augustus 1914
Die sak beloop ongeveer 50 000 Russiese ongevalle en 92 000 gevangenes, vergeleke met verliese van ongeveer 30 000 dood, gewond of gemis aan die Duitse kant.Hierdie getalle het die Slag van Tannenberg, soos dit volgens Hindenburg se wense genoem is, 'n besondere gebeurtenis gemaak in vergelyking met die gevegte aan die Westelike front wat gereeld groot vernietiging veroorsaak het, maar tot dusver selde 'n beduidende aantal gevangenes opgelewer het. Op die oomblik is die gevaar vir Oos -Pruise en Silezië afgeweer, en Hindenburg en Ludendorff was die redders van die land.
Russiese Gefangene und Beute
Die generaals van die 8ste leër
Rennenkampf was egter 'n moeiliker kliënt as Samsonov. Toe die Duitsers, wat nou versterk is deur die aankoms van IX en die Guard Reserve Corps uit Frankryk, probeer om die omringende maneuver teen die Eerste Leër te herhaal, het Rennenkampf daarin geslaag om die Duitse knypers behoorlik te ontduik in wat die Eerste Slag van die Masuriese Mere genoem is. Op 13 September was hy veilig terug in die Russiese gebied, hergroepeer en, versterk deur 'n nuwe Russiese leër, het die Tiende 'n teenoffensief uitgevoer wat daarin geslaag het om 'n Russiese lyn weer tot stand te bring naby die Angerapprivier, wat tot Februarie 1915 gehou is.
      Keegan, John, Die Eerste Wêreldoorlog, Vintage Books 2000, ISBN 0-375-40052-4361, pp. 140-41, 142-44, 145, 145-46, 148, 148-49
Slag van Tannenberg - Geskiedenis
Op 2 Augustus 1914 verskyn die Russiese tsaar Nikolaas II op die balkon van die Winterpaleis in St. Petersburg om formeel 'n oorlogstoestand tussen Heilige Rusland en sy buurman, Duitsland, af te kondig. Duisende mense pak die plein voor die paleis in en snorkel onder 'n wrede somerson, maar nog steeds verheug. Vir hulle was Nicholas die 'klein pa' wat hulle na die oorwinning oor hul gehate vyand sou lei.
Nicholas, baard en geklee in 'n eenvoudige kakie -uniform, is vergesel deur sy elegante vrou, Alexandra. Die tsaar het probeer praat, maar die skare was so groot dat die geraas en rumoer van die bymekaarkomende menigtes sy woorde verdoof het. Skielik kniel die skare en begin spontaan "God Save the Czar", die volkslied, sing. Op die emosionele oomblik het baie mense begin huil, waaronder die tsaar en die tsarina. Daar was by niemand twyfel dat Rusland teen Duitsland sou seëvier nie.
Maar oorloë word nie gewen met toesprake en trane nie, en kort voor lank het die werklikheid begin. Rusland het die grootste leër in Europa gehad, met 'n vredestyd van 1.400.000 man. As dit volledig gemobiliseer is, kan nog 3,100,000 reserwes by die totaal gevoeg word. As hy eers opgewek is, kan die Russiese beer 'n formidabele teenstander wees. Die Duitsers was tereg bang vir 'n leër met die bynaam "die Russiese stoomroller" en skynbaar in staat was om sy vyande plat te druk.
Die ambisieuse oorlogsplanne van tsaar Nicholas
Duitsland het op papier kwesbaar gelyk omdat die Russies-beheerde Pole-die sogenaamde Poolse Salient-soos 'n vuis teen die westelike en noordwestelike grense van Duitsland gedruk het. Namate oorlogsplanne ontwikkel het, sou Rusland se derde, vierde, vyfde en agtste leër teen Duitsland se bondgenoot Oostenryk-Hongarye ontplooi word. Die negende leër sou in die St. Petersburg -gebied gehou word om te beskerm teen vyandelike vlootinvalle. Dit het die Eerste en Tweede Weermag vry laat vir operasies teen die Duitsers.
Intussen is Frankryk feitlik alleen gelaat om die Duitse mag die hoof te bied. Volgens die Schlieffen-plan, die jarelange bloudruk van Duitsland vir 'n tweefrontoorlog in Europa, sou sewe-agtstes van die Duitse leër in 'n wye boog oor België en Noord-Frankryk swaai en die Franse magte in detail verslaan. Nadat Frankryk verslaan is, kon die Duitsers ooswaarts draai en met die Russe te doen kry. Die plan was gebaseer op die teorie dat volledige Russiese mobilisasie yslik stadig sou wees. Op 4 Augustus het die Franse ambassadeur Maurice Paleologue 'n beroep op die tsaar gedoen om die noodsaaklikheid van haastigheid by hom te beklemtoon. Hy het Nicholas gesmeek om die offensief onmiddellik te neem, voordat die Franse leër verpletter word. Die tsaar was oortuig daarvan dat die tsaar die ambassadeur verseker het dat die Russiese leër sou aanval sodra die mobilisering voltooi was.
Paleoloog het vervolgens 'n beroep gedoen op die Russiese opperbevelhebber, groothertog Nicholas, die neef van die tsaar, algemeen bekend as oom Nicholas. Op ses voet, ses sentimeter lank, toring Nicholas letterlik oor sy tydgenote. Hy was bekend as 'n bekwame, indien nie besonder briljante soldaat nie. Die Franse ambassadeur was reguit: "Hoe gou beveel u die offensief?" vra hy. 'Sodra ek sterk genoeg voel,' antwoord die groothertog. 'Dit sal waarskynlik die veertiende van Augustus wees.' Op papier het die Russe ten minste belowe dat hulle 15 dae na die aanvang van die mobilisasie 'n offensief sou begin - lank voordat die Duitse berekeninge aanvaar het.
Daar is besluit dat die eerste Russiese offensief teen Oos -Pruise gerig sou word. Generaal Yakov Zhilinsky, bevelvoerder van die Northwest Front Group, het die Eerste en Tweede Leërs gehad om hul doelwitte te bereik. Die Eerste Leër, onder generaal Paul von Rennenkampf, het bestaan ​​uit ses en 'n half infanteriedivisies en vyf kavalleriedivisies, altesaam ongeveer 210 000 man. Hulle sou weswaarts toeslaan, vorentoe in die rigting van Königsberg druk en enige Duitse magte in hul pad aanval. Intussen sou die Tweede Weermag, ongeveer 206,000 effektiewe onder generaal Alexander Samsonov, uit die suide opkom en om die Masuriese mere -gebied in die agterkant van die verloofde Duitse magte swaai.
Die ambisieuse plan was niks minder nie as 'n dubbele omhulsel wat Hannibal se eeue tevore sou triomfeer. Aangesien die grootste deel van die Duitse magte in die weste vasgebind was, sou die verowering van Oos -Pruise 'n onvoorsiene ramp wees. Berlyn self sou bedreig word, en as die Duitse hoofstad gevange geneem word, sou die Duitsers vir vrede moes dagvaar. Die Russiese plan was vet en hang baie af van die presiese tydsberekening, maar met genoeg geluk was daar 'n kans dat hulle dit sou kon regkry.
Rusland se swakhede
Tog was Rusland in baie opsigte onvoorbereid op die moderne oorlog. Die rampspoedige Russies-Japanse oorlog van 1904-1905 was 'n wekroep, 'n streng waarskuwing om die Russiese weermag te moderniseer. 'N Paar hervormings is ingestel, maar dit word beraam dat Rusland eers in 1917 gereed sou wees vir 'n groot Europese konflik. Bo alles het moderne oorlog vereis dat lande moderne vervoerstelsels en 'n ten volle funksionele industriële basis het om leërs in die veld te onderhou. Vir elke fabriek in Rusland was daar 150 in Groot -Brittanje.
In afwagting van oorlog met Duitsland gooi Frankryk groot bedrae geld in die Russiese spoorwegkonstruksie, maar in 1914 het die resultate nog steeds te min geword as wat nodig was. Vir elke werf Russiese spoor per vierkante myl het Duitsland 10. Asof dit nie erg genoeg was nie, het Russiese spoorweë 'n ander spoor as Duitse spoorweë gehad. Dit het beteken dat Russiese toevoertreine by die grens moes stop en hul vrag na perdevervoer moes vervoer. Die haastige mobilisering het beteken dat baie Russiese eenhede veldbakkers en selfs mediese voorrade nie gehad het nie. Daar was ook 'n verlammende tekort aan telefoondraad, telegraaf -toerusting en opgeleide seinkorpsmanne. Daar was min opgeleide kriptograwe, wat beteken het dat Russiese boodskappe gereeld deur die Duitsers gelees is.
Die Duitsers was bewus van hierdie swakhede, en hulle was geskok en verbaas toe die Russe die aanval so vinnig aangeneem het. Die taak om Oos -Pruise te bewaak, is opgedra aan luitenant -generaal Maximilian von Prittwitz se agtste leër. Prittwitz was 66 jaar oud en so oorgewig dat hy 'vet' agter sy rug genoem is. Trag en oorversigtig, die enigste ding wat Prittwitz vir homself aangepak het, was dat hy 'n hoogs bekwame adjunk -stafhoof, kolonel Max Hoffmann, gehad het. Hoffmann het die situasie ontleed en tot die gevolgtrekking gekom dat Rennenkampf se eerste leër eers sou inval. As en toe die Russe die grens oorsteek, wou Hoffmann hulle ontmoet by Gumbinnen, 25 myl van die grens af. Hoffmann wou die Russe na Oos -Pruise lok, wat hulle dwing om hul toevoer- en kommunikasielyne te rek voordat hy hulle verras.
"Kosaken Kommen! "
Intussen het vooraf elemente van die Eerste Leër die grens genader. Generaal Basil Gourko het 'n kavalleriedivisie en 'n infanteriedivisie oor die grens gelei toe dit die oggend van 12 Augustus begin breek. Daar was 'n skermutseling, maar Duitse troepe het vinnig op die platteland gesmelt. Gourko se doel was die stad Marggrabowa, ongeveer vyf kilometer van die Russiese grens. Marggrabowa se strate was leeg, maar in die verte het Gourko die gebabbel van 'n Duitse masjiengeweer gehoor. Die Russe maak oop met hul eie masjiengewere, en die Duitse geweer raak stil. Gourko en 'n eskader met afgestapte lansiers het vinnig die middestad ingeneem. Daar was geen verdere weerstand nie. Bang mense in die stad loer by vensters uit die boonste verdieping uit, maar kom uiteindelik om die indringers dop te hou.
Alhoewel daar nog mense in die stad was, was die meeste bejaardes. Dit het gelyk asof die meeste inwoners, saam met die Duitse soldate, uit die gebied gevlug het. Dit was 'n patroon wat in die komende dae herhaal sou word. Honderde, dan duisende, gewone Duitsers was op die paaie en vlug weswaarts met die gevreesde uitroep van "Kosaken kommen!" op hul lippe. Die Kosakke, die hardrywende ruiters van die steppe, was veral-en tereg-deur sowel soldate as burgerlikes gevrees.
Dit was erg genoeg uit die oogpunt van die Duitsers, maar erger sou binnekort volg. Generaal Hermann von François, bevelvoerder van die I Corps van die agtste leër, hou nie van die Prittwitz -plan om die Russe so diep binne die Duitse gebied te betrek nie. Die meeste van sy manne was inheemse Oos -Pruise, en die idee om grond vir die vyand te gee, het François gerangskik. Hy het gevoel dat hy beter weet as die dunderheads by die hoofkwartier.
Rennenkampf se eerste leër het in die vroeë oggendure van 17 Augustus na Oos -Pruise gegaan toe Rennenkampf se III Corps Stalluponen nader, het hulle elemente van François se I Corps opgespoor. Binnekort is die stryd aangesluit, met François wat die aksie vanuit 'n kerktoring bekyk. Duitse bevelvoerders terug by die hoofkwartier was geskok, toe woedend, toe hulle 'n boodskap van François ontvang dat hy teen die Russe veg by Stalluponen, net vyf kilometer van die Russiese grens. François het bevele verontagsaam, en in die Duitse weermag was sulke insubordinasie 'n kardinale sonde. François is onmiddellik beveel om die aksie af te breek en terug te keer na Gumbinnen, 20 myl daarvandaan.
François het die boodskappe geïgnoreer, en 'n generaal -majoor is gestuur om die bevel persoonlik af te lewer. 'Die generaal-generaal beveel u om die geveg onmiddellik te stop!' skree die generaal -majoor. François was nie gekuier nie. "Stel generaal von Prittwitz in kennis dat generaal von François die verlowing sal verbreek as hy die Russe verslaan het!"
Namate die gebeure ontvou het, is die Russiese 27ste Afdeling doodgemaak en ongeveer 3 000 Russiese gevangenes is geneem. Die 'Slawiese horde' is ten minste vir die oomblik nagegaan, en François het te laat teruggeval soos hy oorspronklik beveel is. Alhoewel een afdeling sleg gekou en teruggetrek is vir herorganisasie, was die res van Rennenkampf se weermag ongeskonde. Die voorskot sou voortduur.
Die Slag van Gumbinnen
Die I Corps van François het die Slag van Gumbinnen geopen met 'n artillerie -spervuur ​​in die vroeë oggendure van 20 Augustus. Om 4 uur het die Duitse infanterie in die vroeë donkerte vorentoe gestorm en gestruikel na die Russiese linies heel regs. Die son het gou opgekom oor 'n wonderlike skouspel-lyn na ry Duitsers in veldgrys uniforms, kenmerkend in hul helms met pickelhaube.
Russiese artillerie het oopgemaak met 'n oorverdowende brul, wat die gebied met goed geplaaste salvo's bedek. Die netjiese grys lyne is in stukke geskeur, bebloede soldate het soos lappoppe rondgeslinger. Vir 'n keer het die Russiese kanonniers waarskuwings oor die skaarste aan doppe geïgnoreer en 440 per dag gebruik toe die aanvaarde tarief 244 rondes was. Die Duitsers het aangehou, alhoewel 'n nabygeleë pad, eens spierwit, nou grys was van die lyke van die gevalle. Toe raak die Russiese gewere stil - hulle het ammunisie op. Die Duitse I -korps was bevry van die kwelende artillerie, het vorentoe gedruk en die Russiese 28ste afdeling binnegedring en dit in die proses afgekap.
In die Russiese sentrum en links het Rennenkampf se lotgevalle verbeter. Die probleem met die Duitse aanval was dat dit in sommige opsigte voortydig was. François het weer met die geweer gespring en 'n aanval geloods voordat sy ondersteuning - generaal August von Mackensen se XVII -korps en generaal Otto von Below's I Reserve Corps - kon opduik. Mackensen en Below het 'n lang opmars na die slagveld gehou en eers om 08:00 die stryd aangegaan. Die aanval van François aan die linkerkant het die Russiese sentrum en regs gewaarsku, en die vertragings wat Mackensen en Below ondervind het, het Rennenkampf tyd gegee om 'n warm ontvangs voor te berei. Toe Mackensen se troepe binne bereik kom, het die Russiese gewere met verskriklike resultate losgebrand. Vuil blomme van rook en vlam skeur geledere uitmekaar, en stuur oorlewendes om dekking.
Sommige eenhede het probeer om vooruit te laai, en uit nege vooruitgang het sewe daarin geslaag om die Russiese linies te bereik, waar die gevegte hand-aan-hand was. Die Russiese boeresoldaat, wat dikwels geminag en bespot was, was 'n taai en hardkoppige vegter van naby. Die gehawende Duitsers moes telkens meegee. Die beskieting was so swaar dat sommige Duitse formasies nooit eers naby die Duitse lyne gekom het nie. Sommige Russiese skulpe beland op Duitse ammunisiewaens, wat die verwarring en terreur verhoog.
Uiteindelik kon vlees en bloed nie meer bestaan ​​nie. 'N Klompie Duitsers gooi skielik hul arms weg en hardloop. 'N Buuronderneming het paniekerig geraak en ook begin werk. Binnekort het hele regimente, toe bataljons, die besmetting van vrees opgedoen en hulle op hul hakke gehaal. Paaie en velde lê vas met vlugtende mans. Personeelbeamptes het probeer om die stormloop te stuit, maar sonder sukses. Mackensen, ontsteld en verleë, het in 'n personeelmotor gestorm en mans aangemoedig om tot hul reg te kom en terug te keer na diens. Die roete het voortgegaan en bang troepe het eers opgehou ongeveer 15 kilometer van die slagveld af. Below's Reserve Corps was teen hierdie tyd sterk betrokke, maar Mackensen se skielike terugtog het sy linkerflank blootgestel en hom gedwing om terug te trek.
Die Russe is rofweg in die vroeë stadiums van die geveg hanteer, maar teen die aand was dit duidelik dat Gumbinnen 'n Russiese oorwinning was. Al wat nodig was, was 'n sterk strewe om die oorwinning te behaal. Ongelooflik vries Rennenkampf. Die Russiese generaal het basies niks gedoen om sy aanvanklike oorwinning op te volg nie. Die Duitse magte in sy middel en links was in volle toevlug, maar François se I Corps het die Russe vroeër 'n bloedneus gegee en was steeds iewers aan die linkerkant.
Terugtog uit Oos -Pruise
Rennenkampf wou die Duitsers nie blindelings jaag nie, net om op sy flank getref te word deur François se ietwat gehawende, maar steeds sterk krag aan die linkerkant. Daar was ander redes vir die onaktiwiteit van die Eerste Weermag. Die toevoerlyn van Rennenkampf was op sy beste swak, en 'n vinnige stoot vorentoe kan dit tot by die breekpunt strek. Hy het besluit om ten minste 'n paar dae daar te bly. Intussen het die Russiese Tweede Leër op 21-22 Augustus die Duits-Russiese grens oorgesteek. Samsonov is herroep tot aktiewe diens vanweë siekteverlof, en hy was heeltemal onbekend met sy nuwe ondergeskiktes. Aangesien daar geen geskikte oost-wes-spoorweë in die streek was nie, moes die Tweede Weermag na die grens marsjeer deur voetafval deur sandafval besaai met woude, mere en moerasse.
Die aanbodprobleme van die Tweede Weermag was selfs erger as die van die Eerste Weermag. Hulle marsjeer deur 'n virtuele wildernis bewoon deur 'n paar arm en ellendige Poolse boere. Russiese toevoerstreine was afhanklik van perdevoertuie, en in hierdie sandafval het alles in 'n slakkegang beweeg. Daar was min dorpe om te noem, sodat die Russe nie voedsel en voer uit die gewone bronne kon aanvra nie. Teen die tyd dat die Tweede Weermag die Duitse grens oorgesteek het, was hulle nege dae lank op pad. Hulle het uitgeput geraak, en tee en brood - die belangrikste elemente van die dieet van die Russiese soldate - was skaars. Mobilisering was so haastig dat die troepe selfs veldbakkerye gehad het. Slegs 'n straaltjie rantsoene het die lankmoedige troepe bereik.
Eerste Wêreldoorlog: Gevalle Russiese soldate na die Slag van Tannenberg, September 1914.
Die Duitse nederlaag by Gumbinnen het skokgolwe deur Oos -Pruise en Duitsland laat versprei. Reeds voor die geveg het aristokratiese vlugtelinge luidkeels gekla dat hul boedels deur Slawiese barbare oorval word. Nêrens was die konsternasie groter as by die agtste leër se hoofkwartier nie. Prittwitz is tot in sy kern geskud deur verhale oor Duitse soldate wat stert draai en hardloop. Toe die generaal berigte hoor dat die leër van Samsonov die grens oorgesteek het, het hy heeltemal senuweeagtig geraak.
Helmuth von Moltke, stafhoof van die Duitse weermag, het vroeër aan Prittwitz gesê om sy leër ongeskonde te hou en, indien gedruk, na die Vistula -rivier terug te trek. Maar Prittwitz besluit nou om terug te trek agter die Vistula, ongeveer 200 kilometer daarvandaan. Dit sou Oos -Pruise effektief in Russiese hande laat. Oos -Pruise was die hart van die ou Pruisiese monargie, die historiese basis waar Teutoniese Ridders die Slawiese volke oorval en gekoloniseer het. Om Oos -Pruise te laat vaar, sou ondenkbaar wees. Boonop sou Berlyn self bedreig word namate die Russe weswaarts gedruk het.
"Ek is gereed "
Toe Moltke hoor dat Prittwitz dadelik wil terugtrek, was hy ontsteld. Daar was geen twyfel nie - Prittwitz sou vervang moes word. Moltke se keuse het geval op Paul von Hindenburg, 'n afgetrede 67-jarige generaal wie se Pruisiese wortels diep geraak het. Daar word gesê dat hy as 'n seun eintlik 'n ou ken wat die tuinier van Frederik die Grote was. Die ou soldaat aanvaar die pos met 'n eenvoudige, "Ek is gereed." Generaal Erich von Ludendorff is gekies as stafhoof van Hindenburg en oorgeplaas van die Wesfront, waar hy hom onlangs in Luik onderskei het.
Selfs voor Hindenburg en Ludendorff se aankoms, het Hoffmann sy meerderes, insluitend die nou afgedankte Pittwitz, oorreed om 'n gewaagde plan te aanvaar wat hy vir die oorwinning uitgewerk het. In wese het Hoffmann voorgestel dat die agtste weermag van die Russiese eerste leër loskom en suidwaarts draai om die tweede leër van Samsonov die hoof te bied. Slegs 'n dun ruiterskerm sou Rennenkampf se bewegings monitor. Hoffmann wou die tafels omdraai oor die Russe. As alles goed verloop, sou hulle, nie die Duitsers nie, die slagoffers van 'n dubbele omhulsel wees. Sowel die Duitse I -korps as die III -reserwekorps sou per trein na die regterflank van die XX -korps gestuur word, wat nou voor die opkomende Tweede Leër staan. Die I Reserve Corps en XVII Corps sou ook suid optrek en posisies aan die linkerkant van die XX Corps inneem.
Duitse troepe in loopgrawe met gewere gereed, in Oos -Pruise, moontlik by Tannenberg.
Hoffman het gedobbel dat Rennenkampf nie sou verhuis ter ondersteuning van Samsonov nie.As Rennenkampf gebly het waar hy was, of noordweswaarts na Königsberg gegaan het, sou die lot van die Tweede Weermag verseël word. Maar as hy suidwaarts swaai, kan hy op die agterkant van die agtste leër val terwyl dit na Samsonov kyk. Dit sou 'n ramp wees.
Hindenburg en Ludendorff het die plan van Hoffmann goedgekeur toe hulle op 23 Augustus aankom. Daar sal nog 'n paar angstige oomblikke wees, want dit sal 'n paar dae neem voordat die Duitse leër herontplooi word. Maar as alles goed verloop, sou die tweede leër van Samsonov in die strik trap.
Versnel die vooruitgang van die Tweede Weermag "
Onbewus van Duitse planne, dring Samsonov steeds vorentoe, deur die bevelvoerder van die Noordwes -front, generaal Zhilinsky. 'Maak gou die opmars van die Tweede Weermag', het Zhilinsky gevra, 'en bespoedig u operasies.' Samsonov protesteer, maar sy pleidooie val op dowe ore. Die bevelvoerder van die Tweede Weermag het verduidelik dat hy 'volgens die rooster vorder, sonder om te stop, optogte van meer as 12 myl oor sand afgelê het. Ek kan nie vinniger gaan nie. "
Samsonov se toevoerlyn het letterlik en figuurlik gebreek. Perdewaens en geweerwaens het in die sand vasgeval. Bakkerywaens ontbreek, en dit was moeilik om in die vyandelike gebied te soek, veral in 'n sandversmorde, moerasagtige woestyn. Samsonov het wanhopig aan Zhilinsky gesê dat "die land verwoes is, die perde lankal sonder hawer is en dat daar geen brood is nie".
Zhilinsky sou niks daarvan hê nie. Hy was seker dat die Russe op die punt was om 'n groot oorwinning te behaal. Op 21 Augustus het Samsonov se XV -korps onder generaal Nicholas Martos elemente van die Duitse XX -korps raakgeloop en begin veg. Die Duitsers het onttrek, so Martos het vorentoe gestoot en Soldau en Neidenburg ingeneem, 10 myl binne die Oos -Pruisiese grens. Toe Kosakpatrollies Neidenburg binnekom, begin Duitsers potskote op hulle neem uit vensters van die tweede verdieping. In kennis gestel hiervan, beveel Martos onmiddellik 'n artillerie -bombardement van die stad. Die helfte van Neidenburg se 470 huise is in die spervuur ​​vernietig. Martos gaan vorentoe, verower die stad en oornag in die huis van sy burgemeester.
Twee Russiese boodskappe onderskep
Die Slag van Tannenberg het op 26 Augustus begin. Die Duitse XX Korps, gedeeltelik onder druk omdat Hoffmann se lokval nog nie gereed was nie, het stadig toegegee voor die Russiese aanslag. Die Hoffmann -plan het daartoe gelei dat François se I Corps in die linkervleuel van Samsonov sou inbreek, maar François het aanvanklik geweier. Sy swaar artillerie en 'n paar van sy infanterie was nog steeds besig om hul lang, rotonde rit uit die noorde te weerhou. Woedend oor hierdie nuwe ronde van insubordinasie, klim Hindenburg en Ludendorff in 'n motor en ry na die I Corps se hoofkwartier. Persoonlik gekonfronteer gee François teësinnig pad.
Daar was nog steeds die vrees dat Rennenkampf skielik sou ontwaak en op die Duitse agterkant sou val as hulle besig was om Samsonov vas te trek. Hoffmann stop by Montovo, waar 'n seinoperateur twee boodskappe aan hom oorhandig het wat deur die Russe onderskep is. Hulle is duidelik gestuur, sonder om dit te probeer kodeer of versleutel. Na 'n vinnige blik op die afsnitte, spring Hoffmann terug in sy motor en beveel sy chauffeur om vinnig te ry om Hindenburg en Ludendorff te vang.
Duitsland: 1914. Duitse infanteriste val Russiese artillerievuur aan. Waarskynlik filmfoto.
Na 'n paar kilometer kon Hoffmann die personeel van Hindenburg net voor sien. Sonder om die moeite te doen om stadiger te word of hul steengroef te stop, het Hoffmann eenvoudig sy chauffeur parallel met Hindenburg se voertuig laat ry. Hoffmann druk die boodskappe in die motor van die bevelvoerder. Beide motors het tot stilstand gekom terwyl Hindenburg en Ludendorff die onderskepte Russiese boodskappe ondersoek het. Een boodskap, wat deur Rennenkampf gestuur is, het getoon dat die Eerste Weermag volgens die aanvanklike Russiese rooster noordweswaarts na Königsberg gegaan het. Rennenkampf was nie op die punt om die Duitse agterkant aan te val nie. Die tweede boodskap, van Samsonov, het aangedui dat hy diep na die weste gedruk het - met ander woorde, hy het gedink dat die Duitse weermag besig was om terug te trek. Ludendorff kon sy oë nie glo nie - die Russiese afsnitte was amper te goed om waar te wees.
Omring die Russiese sentrum
Die geveg het tot 26 en 27 Augustus voortgeduur. Die Russiese regtervleuel, geskei van die Russiese sentrum, het in aanraking gekom met Mackensen se XVII Corps en die I Reserve Corps naby Lautern. Die Russiese regtervleuel is erg geslaan en in 'n kop teruggetrek suidwaarts na Olschienen en Wallen, meer as 30 kilometer daarvandaan, gegooi. Sommige Russiese soldate was met hul rug vasgekeer na die Bossau -meer en het toe verdrink.
Op 27 Augustus val François die Russiese linkses naby Usdau aan. Uitgeput en honger het die linkerkant van Samsonov in wanorde teruggeval. Teen die aand word die Russiese Tweede Leër se vlerke gebreek en teruggetrek. Die enigste ding wat nog oorgebly het, was om sy middelpunt te probeer verwyder. Tog het Samsonov sy sentrum op 'n onverklaarbare wyse beveel om vorentoe te stoot, en feitlik verseker dat dit omsingel en vasgevang sou wees.
Met dagbreek, die oggend van 28 Augustus, het François en sy I Corps ooswaarts geswaai en Neidenburg bereik. Die deur het gesluit. Die Russiese sentrum - die XIII, XV, en 'n groot deel van die XXIII korps - was vasgekeer. Formasies verbrokkel, dissipline breek af, en die oorblyfsels van die Tweede Leër word 'n skare van honger, voetseer manne wat om die digte Pruisiese woude struikel.
Sommige eenhede het probeer uitbreek. Elemente van die XIII Corps het 'n besondere edele poging aangewend. Maar later die aand het die XIII-korps gou tot 'n skoonveld gekom, en aan die ander kant was Duitse masjiengeweerposte beman. Die oop grond het 'n doodmaakveld geword, goed verlig deur die Duitse soekligte. Die XIII -korps het twee dae lank geen kos of water gehad nie, maar die mans het 'n reeks woelige aanvalle uitgevoer om aan die Duitse net te ontsnap. Die Russe het vyf keer vorentoe gegaan, net om deur masjiengeweer te skud. Na die vyfde mislukte aanval het die Russe die poging laat vaar en in die omliggende bosse gesmelt. Hulle is later gevange geneem.
92 000 Russe is gevange geneem
Alles was verlore. Samsonov, siek van asma en verpletter deur skaamte, stap die bos in en skiet homself. Sy lyk is later deur die Duitsers gevind. Miskien het 10 000 Tweede Weermagmanne die debakel vrygespring. Die getal ongevalle was onseker weens die ontelbare Russe wat in die bos omgekom het of in die moerasse en mere verdrink het, maar ongeveer 92 000 Russe is gevange geneem en nog 30 000 gewondes is bygevoeg. Sowat 500 gewere is ook geneem. Hindenburg en Ludendorff het nasionale helde geword, maar die Duitse publiek het weinig erkenning gegee aan kolonel Hoffmann, die werklike argitek van oorwinning.
Begin September het die Duitse Agtste Weermag weer Rennenkampf aangevat in die Eerste Slag van die Masuriese Mere. Toe Rennenkampf uiteindelik wakker word met die gevaar van die Tweede Weermag, het hy probeer om hulp te stuur. Dit was te min, te laat was die naaste eenheid van die Eerste Weermag nog meer as 45 myl ver. Die suidelike vleuel van die Eerste Weermag was gevaarlik versprei van die res van Rennenkampf se magte. Teen 2 September was die opruiming by Tannnenberg amper voltooi. Hindenburg het sy aandag op Rennenkampf gevestig in die hoop op nog 'n triomf. Die Duitse generaal is gehelp deur die koms van twee korps van die Westelike Front. Die Russe het goed gemanoeuvreer, en Rennenkampf het bewus geword van die gevaar dat dit buite die flank sou wees.
Die Duitse Agtste Weermag en die Russiese Tweede Weermag het gebots. Om 'n rukkie te koop, beveel Rennenkampf 'n offensief, 'n stap wat die Duitse XX -korps eintlik 'n paar kilometer teruggehou het. Maar die oorwinning was kortstondig. 'N Groot Duitse flankbeweging ontwikkel in die suide, en om 'n tweede ramp te vermy, was daar niks anders as om terug te trek nie. Rennenkampf beveel 'n vinnige algemene onttrekking wat deur 'n sterk agterhoede bedek was. Die Russiese Eerste Leër het daarin geslaag om te ontsnap, deels omdat dit vinniger teruggetrek het as wat die Duitsers gevorder het.
Tannenberg staan ​​op as een van die baie min gevegte van die Eerste Wêreldoorlog wat 'n duidelike, beslissende oorwinning was. Daar kan egter geargumenteer word dat die onbetwiste triomf ook die saad van die uiteindelike Duitse nederlaag gesaai het. Die Oos -Pruisiese krisis het veroorsaak dat baie Duitse eenhede wat in die weste baie nodig was, vinnig na die ooste oorgeplaas is. Hierdie troepe het moontlik gehelp om Frankryk en Groot -Brittanje by die Marne te verslaan. In plaas daarvan het die Geallieerdes die Duitse opmars gestop en verseker dat die oorlog 'n modderige moeras van statiese loopgrawe sou word. Omdat die Schlieffen -plan in die weste misluk het, is Duitsland veroordeel tot vier jaar van bloedige dooiepunt en uiteindelik 'n verpletterende nederlaag.
Die nederlaag van die Russiese leër
Die belangrikste redes vir die nederlaag van die 2de weermag was 'n heeltemal onbevredigende bevel van die hoofkwartier van die Noordwes-Front, wat nie die operasionele situasie in die tydperk 20-26 Augustus korrek beoordeel het nie, asook die foute van die weermagbevelvoerder-generaal Samsonov, wat die weermag se offensiewe lyn onredelik uitgebrei het, en tydens die daaropvolgende geveg versuim het om operasionele beheer oor weermageenhede te bied. Russiese weermag se intelligensie kon nie die konsentrasie van die hoofmagte van die 8ste Duitse leër teen die flanke van die Samsonov -leër bekend maak nie. Dit is veroorsaak deur algehele minagting vir die prosedure in die hoofkwartier van die 2de Russiese leër en die mislukking van radiokommunikasie in die voorste linie in die Russiese bevelsketting. Die dag voor die offensief het die Duitsers die boodskappe van die Russiese hoofkwartier onderskep wat in eenvoudige taal aan een van die korps oorgedra is met 'n gedetailleerde posisie van die weermag en 'n aanduiding van sy onmiddellike planne, wat die posisie onmiddellik beïnvloed het van die troepe van Hindenburg.
Skuif na die stryd
Die gesamentlike Pools-Litause leër het in Junie 1410 by Czerwinsk verenig en noordwaarts na die grens beweeg. Om die Knights uit balans te hou, is klein aanvalle en aanvalle uitgevoer, weg van die hooflyn. Op 9 Julie het die gesamentlike leër die grens oorgesteek. Toe hy die vyand se benadering leer ken, jaag Jungingen met sy leër oos van Schwetz af en vestig 'n versterkte lyn agter die Drewenzrivier. Toe Jagiello die posisie van die ridders bereik, het hy 'n oorlogsraad belê en gekies om oos te trek eerder as om 'n poging aan te gaan op die ridders se lyne.
Op pad na Soldau het die gekombineerde leër Gligenburg aangeval en verbrand. Die ridders het parallel met Jagiello en Vytautus se opmars gekom, die Drewenz naby Löbau oorgesteek en tussen die dorpe Grunwald, Tannenberg (Stębark) en Ludwigsdorf aangekom. Op hierdie oggend van 15 Julie het hulle die magte van die gekombineerde leër teëgekom. Jagiello en Vytautus, wat op 'n noordoost -suidwes -as geïmplementeer is, het gevorm met die Poolse swaar kavallerie aan die linkerkant, infanterie in die middel en Litaus ligte kavallerie aan die regterkant. Om 'n verdedigingsgeveg te voer, het Jungingen teenoorgestelde en afwagtende aanval gevorm.
Die Slag van Tannenberg -inligting
23-30 Augustus 1914
Naby Allenstein, Oos -Pruise (vandag Olsztyn, Pole)
Beslissende Duitse oorwinning
Datum: 23-30 Augustus 1914
Plek: Naby Allenstein, Oos -Pruise (vandag Olsztyn, Pole)
Resultaat: beslissende Duitse oorwinning
: Alexander Samsonov † (selfmoord gepleeg)
: Eerste leër (210 000)
Tweede Weermag (206,000)
Ongevalle en verliese:
: 78 000 dood of gewond
92 000 krygsgevangenes
500 gewere gevang
170 000 totale slagoffers
Vistula River - Limanowa - Bolimx w - 2de Masuriese mere - Gorlice -Tarnx w - Great Retreat - Sventiany Offensive - Lake Naroch - Brusilov Offensive - Kowel - Kerensky Offensive - Operation Albion
Beeld - Vivat -lint ter herdenking van die Slag van Tannenberg. Toon Wilhelm II en "Hindenburg die wenner van Tannenberg".
Die Slag van Tannenberg was 'n verlowing tussen die Russiese Ryk en die Duitse Ryk in die eerste dae van die Eerste Wêreldoorlog. in die byna volledige vernietiging van die Russiese Tweede Leër. 'N Reeks opvolggevegte het ook die meerderheid van die Eerste Leër vernietig en die Russe uit balans gehou tot die lente van 1915. Die stryd is veral opvallend vir 'n aantal vinnige bewegings van volledige Duitse korpse per trein, wat 'n enkele Duitse weermag om op sy beurt kragte teen elke Russiese leër te konsentreer.
Alhoewel die geveg eintlik naby Allenstein plaasgevind het, stel generaal Erich Ludendorff se assistent, kolonel Max Hoffmann, voor om dit in die belang van die Pan-Duitse ideologie na Tannenberg te vernoem om die nederlaag van die Teutonic Knights in die Slag van Grunwald (Tannenberg) teen te werk in 1410 deur die Pole, Litaue en Tatare. Soos aangedui deur Christopher Clark, is die werklike Tannenberg ongeveer 30 km wes, en daar was geen intrinsieke rede nie, behalwe die historiese stryd en die emosionele weerklank daarvan in die vertelling van Duitse en Slawiese nasionalisme-om dit te gee naam vir die geveg van 1914.
Die geallieerde strydplan voor die oorlog was daarop gebaseer dat Frankryk en die Verenigde Koninkryk die Duitse leërs in die Weste gestop het terwyl die groot Russiese leërs georganiseer en na die Oosfront gebring kon word. Die getalle was oorweldigend in miskien net 'n maand; die Russe kon ongeveer tien leërs opstel, meer manne as wat die Duitsers aan albei fronte kon saambring. By Tannenberg was die werklike verhouding tussen Russiese en Duitse troepe egter nader aan 16 tot 9.
Die frustrasie van hierdie plan was die gebrek aan 'n spoorwegnetwerk van die Russe. Daarbenewens het Russiese treine op 'n ander spoormeter as die Duitsers gery, wat beteken dat tensy die Russe Duitse spoorwegmotors en motors kry, hulle leërs slegs per spoor tot by die Duitse grens vervoer kon word. Die teenwoordigheid van die leërs van Oostenryk-Hongarye in die suide sowel as aanvanklik dié van Japan in die ooste het Rusland se betrokkenheid in die begin beperk (Japan verklaar egter Duitsland op 23 Augustus 1914). Tog het die Russe die Duitsers as hul primêre bedreiging beskou, en beplan om beperkte magte te gebruik om Oos -Pruise vinnig te gryp.
Die Duitsers beskou die Russe ook as hul primêre bedreiging. Die hele Schlieffen -plan was gebaseer op die idee om Frankryk so vinnig as moontlik te verslaan en dan hul leërs per trein na die oostelike front te vervoer. Dit het die Duitsers in staat gestel om Pruise redelik liggies te garnisoniseer met 'n enkele leër, die Agtste, terwyl die Duitse negende leër in Sentraal -Duitsland gestasioneer was om die voorkant te versterk. Daar was min ruimte vir enigiets anders as 'n vertragingsaksie terwyl die uitslag in die weste bepaal is. Om die Russiese magte so lank as moontlik te vertraag, was die hele gebied rondom Kxenigsberg, naby die Russiese grens, sterk versterk met 'n lang reeks veldwerke.
Net voor die aanvang van die oorlog het die situasie grootliks ontwikkel soos vooroorlogsbeplanning verwag het. Die Duitse Agtste Leër was op die suidweste van Kxenigsberg, terwyl die twee beskikbare Russiese leërs in die ooste (Eerste Leër) en suid (Tweede Leër) geleë was, laasgenoemde in wat bekend was as die "Poolse Salient". Russiese strydplanne het 'n onmiddellike opmars na die weste vereis deur die Russiese Eerste Leër onder generaal Pavel von Rennenkampf na Oos -Pruise, met Kxenigsberg as aanvanklike doel. Die Russiese Tweede Leër onder generaal Alexander Samsonov sou aanvanklik weswaarts om die Masuriese mere beweeg en dan noordwaarts oor 'n heuwelagtige gebied swaai om die Duitsers af te sny, wat op hierdie stadium gedwing sou word om die gebied rondom Kxenigsberg te verdedig. As hulle suksesvol uitgevoer word, sou die Duitsers omring word.
Gedurende die eerste weke van die oorlog het die situasie grootliks ontwikkel volgens die Duitse plan. Die Duitsers het ongeveer die helfte van die eenhede van die Agtste Leër, versterk deur klein groepies van die Kxnigsberg -garnisoen, opgeskuif na posisies oos van Kxenigsberg naby die grens. Die Slag van Stallupxen, 'n klein verlowing deur die Duitse I -korps onder Hermann von Franxois, was suksesvol. Tog het die Duitse teaterbevelvoerder, generaal Maximilian von Prittwitz, beveel dat Gumbinnen teruggetrek moet word. 'N Teenaanval wat op 20 Augustus beplan is, het 'n redelike kans om te slaag, maar Franxois het vroeg aangeval, voordat Mackensen se XVII Corps en Below's I Reserve Corps by hul posisies aangekom het. So het die Russe met die Duitse voornemens kennis gemaak met die swaar artillerie en die aanval in 'n wanordelike toevlugsoord verander. Die Slag van Gumbinnen het die Duitsers in baie gevalle per spoor gedwing om posisies suid van Kxenigsberg in te neem.
Bekommerd oor die nederlaag by Gumbinnen en die voortgesette opmars van die Russiese Tweede Leër uit die suide, beveel Prittwitz 'n terugtrekking na die Vistula, wat Oos -Pruise effektief verlaat. Toe hy hiervan te hore kom, roep Helmuth von Moltke, die Duitse stafhoof, Prittwitz en sy adjunk na Berlyn terug. Hulle is vervang deur Paul von Hindenburg, uit die pensioen geroep, met Erich Ludendorff as sy stafhoof.
Dinge was nie heeltemal so erg soos dit vir die Duitse bevelvoerders in Berlyn gelyk het nie. Die twee Russiese bevelvoerders het 'n hekel aan mekaar gehad, aangesien Samsonov in die openbaar gekla het oor Rennenkampf se gedrag tydens die Slag van Mukden in 1905. Hoewel die algemene opvatting dat die twee generaals by 'n treinstasie geslaan het, verkeerd blyk te wees, sou Rennenkampf nie geneig om Samsonov te help, behalwe onder haglike omstandighede. Boonop ondervind Samsonov se Tweede Weermag ernstige probleme om voort te gaan weens swak voorbereidings op die voorraad, en onbekend aan hom, het Rennenkampf besluit om die opmars van die Eerste Weermag uit te stel om te hergroepeer nadat Gumbinnen geglo het dat die Duitsers 'n ander aanval voorberei.
Tog het die omvang van die ontplooide magte nog beteken dat die Russe die oorhand gehad het. Soos hulle tans ontplooi is, kon die Duitse Agtste Weermag nie eers die voorkant langs Samsonov se marslyn dek nie, wat die linkervleuel van Samsonov vry laat om sonder opposisie te vorder. Tensy troepe uit die Kx nigsberg -gebied (I, XVII en I Reserve Corps) beweeg kan word om hierdie opmars te kontroleer, loop die Duitsers 'n ernstige gevaar om afgesny te word.
Duitse konsolidasie van die agtste leër
Kolonel Max Hoffmann, Prittwitz se adjunkhoof van bedrywighede, was deeglik bewus van die vyandigheid tussen die Russiese generaals en wat dit waarskynlik vir hul planne sou beteken. Met die idee dat die Russiese leërs afsonderlik sou opereer, het Hoffmann voorgestel dat byna alle Duitse magte wat nie reeds in die oostelike verdedigingslyn van Kxénigsberg was nie, na die suidweste verskuif het, en I -korps per trein na links van Samsonov se lyn, 'n afstand van meer as 160 km ( 99 myl).Die XVII Corps en I Reserve Corps, destyds suid van I Corps, sou gereed wees vir 'n skuif verder suid om die Russiese VI Corps aan die regterkant van Samsonov te sien. Die Duitse 1ste Kavalleriedivisie sou as 'n skerm net suid van die oostelike rand van die Kxnigsberg -verdediging bly, teenoor Rennenkampf se eerste leër. Die oostelike deel van die Kx nigsberg -verdediging was die enigste deel wat volledig beman was, terwyl die naderings uit die suide heeltemal oop was.
In teorie was die plan uiters riskant. As die Eerste Leër na die suidweste draai in plaas daarvan om direk weswaarts in die rigting van Kxnigsberg te vorder, sou hulle op die linkerkantste flank van die agtste weermag verskyn, wat óf 'n teenaanval teen die agtste moontlik maak, of afwisselend noordwaarts in die rigting van Kxenigsberg vanuit die onverdedigde suide . Hoffmann was egter oortuig van die korrektheid van sy plan, beide omdat hy bewus was van die vyandigheid tussen die Russiese generaals en ook vanweë die Russiese gewoonte om die volgende dag se bevele oor ongekodeerde radiokommunikasie oor te dra. Dit lyk asof die Russe hul veilige telegraaflyne oorskry het, en hulle het nie opgeleide draadlose telegraafoperateurs en kriptografiese toerusting nie. Dit het hulle gedwing om hul boodskappe duidelik oor te dra, en dit is maklik deur die Duitsers onderskep en vertaal.
Toe Hindenburg en Ludendorff op 23 Augustus aankom, het hulle die terugtog onmiddellik gestaak en Hoffmann se plan in werking gestel. Aangesien Prittwitz reeds die Duitse troepe beveel het om met die trein terug te trek, het Ludendorff die I Corps aangesê om naby Deutsch-Eylau terug te keer om die linkerflank van XX Corps te dek, wat voor die slag by Gumbinnen voor die Tweede Leër was. Hoffmann het reeds soortgelyke bevele uitgereik, so min verwarring het ontstaan. Die lokval word vasgemaak.
Ludendorff het ook op hierdie stadium verneem dat von Moltke besluit het om drie korps en 'n kavalleriedivisie van die Westelike front af te neem en na Oos -Pruise te herontplooi. Ludendorff protesteer dat hulle te laat sal aankom om 'n effek te hê, terwyl die Duitse offensief deur België teen Frankryk verswak word. Von Moltke het Oos -Pruise egter te polities belangrik geag om te verloor, en het Ludendorff se protes geïgnoreer. Later sou hierdie beweging van Duitse magte beskou word as die finale ongedaanmaak van die Schlieffen -plan wat 'n aansienlike oorwig van plaaslike magte vereis in 'n vinnige omsingeling en vernietiging van die Franse leërs oos van Parys, terwyl hulle in die Duitse aambeeld op die Franco gedryf is -Duitse grens.
Vroeë strydfases (23 Augustus tot 26 Augustus)
Beeld - Bewegings van 23-26 Augustus 1914
Vanaf 22 Augustus het Samsonov se magte die Duitsers langs sy voorkant ontmoet en hulle suksesvol op verskeie plekke teruggedruk. Op die 23ste val hulle die Duitse XX Korps aan, wat die nag teruggetrek het na die Orlau-Frankenau-lyn. Die Russe het gevolg, en op die 24ste ontmoet hulle hulle weer in Orlau-Frankenau, waar die nou gevestigde XX Korps die Russiese opmars tydelik gestop het. Weereens het XX Corps teruggetrek om moontlike omsingeling deur superieure magte te vermy. Samsonov beskou dit sonder afwyking as 'n wonderlike geleentheid om hierdie eenheid heeltemal af te sny, want albei sy flanke was, so ver hy weet, onbestrede. Hy beveel die meeste van sy eenhede in die noordweste, in die rigting van die Vistula, en laat slegs sy VI -korps noordwaarts na hul oorspronklike doel van Seeburg.
Bekommerd oor hierdie moontlike flankerende maneuver, het Ludendorff 'n bevel gegee aan Franxois se nou ontplooide I-korps om die aanval op Samsonov se linkervleuel op Usdau op 25 Augustus te begin. Franxois het hierdie regstreekse bevel verwerp en gesê dat daar geen manier was om die korps betyds gereed te hê nie en dat hy wou wag totdat sy artillerie -ondersteuning op 27 Augustus gereed was. Ludendorff en Hoffmann sou niks hiervan hê nie, en het na Franxois gereis om die bevel persoonlik te herhaal. Franxois het ingestem om die aanval te begin, maar het gekla oor 'n gebrek aan artillerie -skulpe, en het aan sy meerderes gesê dat sy troepe verplig is om met bajonette aan te val.
Op pad terug van die vergadering ontvang Hoffmann nuwe radio -afsnitte. Volgens Rennenkampf se mees onlangse bevele sou die offensief van die volgende dag verder weswaarts voortduur en Samsonov geïgnoreer, net soos Hoffmann gehoop het. Ongeag die uitkoms van die dreigende geveg in die suide, die Russiese Eerste Leër sou geen ernstige kommer wees nie. 'N Tweede onderskep van Samsonov se eie planne het dit duidelik gemaak dat hy sy eie opmars na die noordweste sou voortsit, nadat hy tot die gevolgtrekking gekom het dat die Duitsers voor Tannenberg sou terugtrek.
Ludendorff en Hindenburg was skepties dat hierdie afsnitte werklik was, en dit was moeilik om te glo dat selfs een Russiese bevelvoerder sy boodskappe duidelik sou stuur, laat staan ​​nog twee. Tog was hulle uiteindelik oortuig dat hulle inderdaad werklik was, en die planne is in werking gestel. I Corps sou sy aanval op die Russiese linkerflank op 25 Augustus open, terwyl bevele aan die XVII Corps gestuur is om suid te trek en die Russiese regterflank so gou as moontlik te ontmoet.
Aangesien die behoefte aan onmiddellike optrede nie meer dringend was nie, het Franxois nogmaals geëis dat hy op sy artillerievoorrade moes wag. Ludendorff en Franxois het begin stry, en uiteindelik het Franxois nog genoeg vertraag om die geveg op 27 Augustus te laat begin soos hy wou.
Die hoofgeveg (26 Augustus tot 30 Augustus)
Die oggend van die 26ste word geopen met die eerste Russiese leër wat weswaarts in die rigting van Kxnigsberg gevorder het, en het weinig weerstand beleef. Die troepe wat voorheen reg voor hulle was, het na die suide beweeg, met die regterflank van die Tweede Weermag. Daar was nog tyd om die gaping tussen die Russiese leërs te beperk en sodoende die Duitse bewegings te bedreig, wat op hierdie stadium aan die Russiese hoofkwartier gerapporteer is. Nietemin, die nag van die 25ste het die Russiese veldkommandant bevele gestuur dat die Eerste Leër direk weswaarts na Kxenigsberg moet voortgaan, bevele wat weer deur die Duitsers onderskep is.
As gevolg van die vertragings van Franxois, het XVII German Corps die stryd behoorlik geopen. Hulle ontmoet die twee afgesonderde afdelings van VI Russian Corps naby Seeburg en Bischofstein, en draai hulle albei in wanorde terug na die grens. Die regterflank van die Tweede Russiese leër was nou oop. Intussen is die Russiese opmars na Tannenberg steeds geblokkeer deur XX Duitse Korps voor hulle. Hulle enigste suksesse was in die sentrum, waar die XIII Russiese korps onbestrede na Allenstein gevorder het.
Franxois het sy eie aanval op die Russiese linkerkant op die 27ste geopen, gehou deur I Russian Corps. Sy artillerie was deurslaggewend, en teen die nag val die Russe terug. Om die lyn te help stabiliseer, beveel Samsonov die oënskynlik suksesvolle XIII Corps om Allenstein te laat vaar en suidwes te draai om te help deurbreek by Tannenberg. Teen die tyd dat hierdie maneuver voltooi was, was die grootste deel van die Russiese Tweede Leër almal in die Tannenberg-gebied, bestaande uit die pas aangekom XII, XV, en deel van XXIII Corps.
Beeld - Bewegings van 27-30 Augustus 1914
Teen die aand van 28 Augustus was die volle omvang van die gevaar vir die Russe duidelik. Hulle I -korps aan die linkerkant en VI -korps aan die regterkant het albei teruggetrek. Intussen het die sentrum ernstige aanbodprobleme gehad en kon hy nie meer hoop om 'n offensief te onderhou nie. Samsonov het geen ander keuse as om 'n terugtog na die suidooste te beveel en te probeer om naby die grens te herorganiseer nie. Intussen het hy Rennenkampf gevra om Kxenigsberg te ignoreer en suidwes te draai om te help.
Dit was te laat. Franxois het teen hierdie tyd reguit oos gevorder om 'n lyn in die suide van die Russe tussen Niedenburg en Willenburg te vorm, direk in hul toevluglyn. Terselfdertyd het XVII Corps in die noorde suidwes verhuis om hom te ontmoet. Die volgende dag ontmoet die Russiese sentrum hierdie troepe op pad om te hergroepeer en besef dat hulle omring is. 'N Sak wat oos van Tannenberg, naby Frogenau, gevorm is en die hele 29 Augustus deur artillerie gestamp is.
Pogings deur die Russiese Eerste Weermag om hulle te hulp te kom, was ook veels te laat om te help. Die Duitse kavallerieskerm was effektief om hulle te vertraag, en teen die tyd dat die geveg reeds was, was hul naaste eenheid nog noordwes van die aanvanklike kontak tussen XVII Duitse Korps en VI Russiese Korps, miskien tot 70 km (43 myl) uit die vasgekeerde Tweede Leër. Ander Russiese eenhede is langs die lyn na Kxenigsberg teruggestrooi, wat die Eerste Leër self in 'n gevaarlik verspreide posisie gelaat het.
Teen die tyd dat die geveg op 30 Augustus geëindig het, is die tweede leër van Samsonov vernietig, met 92 000 Russiese troepe gevange geneem, nog 78 000 gedood of gewond, en slegs 10 000 (meestal van die terugtrekkende flanke) het ontsnap. Die Duitsers het minder as 20 000 slagoffers gely en meer as 500 gewere gevang. Sestig treine was nodig om gevange Russiese toerusting na Duitsland te vervoer.
In plaas daarvan om die verlies van sy leër aan tsaar Nicholas II te rapporteer, pleeg Samsonov selfmoord deur homself op 29 Augustus 1914 in die kop te skiet.
Foto - Foto van 1998 van die fondamente van die Tannenberg -gedenkteken, wat later as begraafplaas van Paul von Hindenburg gedien het.
Die Duitse oorwinning by Tannenberg het die weg gebaan vir die Eerste Slag van die Masuriese Mere, waar die versterkte Duitse Agtste Leër nou slegs die Russiese Eerste Weermag konfronteer en dit oor die vooroorlogse grens teruggedwing het. Russiese magte sou eers weer aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog op Duitse bodem optrek.
Ludendorff het die amptelike versending vanaf Tannenberg gestuur, en die geveg is op direkte versoek van Hindenburg die slagoffer van Tannenberg genoem. Hindenburg het Tannenberg gekies vanweë die historiese betekenis, dit was die plek waar die Teutoniese ridders verslaan is deur die gesamentlike magte van die Koninkryk Pole en die Groothertogdom Litaue tydens die Slag van Grunwald (in Duits genoem Schlacht bei Tannenberg - "Battle van Tannenberg ").
Hindenburg en Ludendorff word albei as helde beskou, hoewel Hoffmann in die algemeen deur die pers geïgnoreer is. Dit blykbaar nie tevrede hiermee nie, maar later het Hoffmann toere deur die gebied gedoen en gesê: "Dit is waar die veldmaarskalk voor die geveg geslaap het, dit is waar hy geslaap het na die geveg, en dit is waar hy tydens die geveg geslaap het." Hindenburg het egter teëgegaan deur te sê: "As die geveg sleg verloop het, sou die naam 'Hindenburg' van die een kant van Duitsland na die ander uitgeskel gewees het."
Die stryd is die middelpunt van Aleksandr Solzhenitsyn se roman Augustus 1914.
'N Duitse monument is voltooi in 1927. Dit is egter tydens die terugtog in Januarie 1945 deur Duitsers opgeblaas.
Ludendorff sou later weer die slagveld besoek toe hy sy eie politieke beweging, die Tannenbergbund, wat in 1925 gestig is, noem.
Die Duitse filmregisseur Heinz Paul het 'n film gemaak oor die geveg, wat in 1932 in Oos -Pruise verfilm is.
Vergelykbare historiese gevegte
Hindenburg en Ludendorff se gewaagde maneuvers om twee vyandelike leërs in detail te verras en te verslaan, kan vergelyk word met klassieke voorbeelde soos die Slag van Austerlitz of die Slag van Chancellorsville. Die rampspoedige gevolge van die versuim om elke vyandelike mag op sy beurt te verslaan, kan egter tydens die Slag van Waterloo gesien word.
Slagorde by Tannenberg (1914)
Durschmied, Erik (2000), "10", The hinge factor: hoe kans en onnoselheid die geskiedenis verander het, Arcade, ISBN 978-1559705158
Harrison, Richard W. (1991), "Samsonow and the Battle of Tannenberg, 1914", in Bond, Brian, Fallen Stars. Eleven Studies of Twentieth Century Military Disaster, Londen: Brassey's, pp. 13-31, ISBN 008040717X
Haufler, Hervie (2003), Codebreakers 'Victory: How the Allied Cryptographers Won World War II, New York: New American Library, ISBN 780-451209795
Sweetman, John (2004), Tannenberg 1914 (1ste uitg.), Londen: Cassell, ISBN 978-0304356355
Slag van Tannenberg (26 Augustus - 30 Augustus 1914)
Die Slag van Tannenberg, wat aanvanklik deur die Duitse media die Slag van Allenstein genoem is, is gevoer tussen die Duitse Ryk en die Russiese Ryk tydens die Eerste Wêreldoorlog naby Allenstein (vandag se Olsztyn, Pole) van 26 Augustus tot 30 Augustus 1914. Dit is herdoop as die Slag van Tannenberg vir propagandadoeleindes en om die Slag van Tannenberg (ook bekend as die Slag van Grunwald) teë te werk, wat in 1410 plaasgevind het en die beslissende nederlaag van die Teutoniese Ridders deur die Pools-Litause Unie tot gevolg gehad het. Die geveg wat tydens die Eerste Wêreldoorlog gevoer is, was in werklikheid ongeveer 30 kilometer wes van die plek waar die geveg in 1410 plaasgevind het.
Die Schlieffen -plan, die Duitse generaal se strategiese plan vir die oorlog, gebaseer op die vermoede dat die Russiese Ryk tyd nodig sal hê om te mobiliseer en die Duitse weermag genoeg tyd te gee vir 'n vinnige oorwinning oor Frankryk. En sodra Frankryk verslaan is, kon hulle alles konsentreer wat hulle teen Rusland dwing. By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog was die Duitse magte dus gekonsentreer op die weste eerder as op die ooste. Die Russe mobiliseer egter vinniger as wat verwag is en het Oos -Pruise reeds op 19 Augustus 1914 binnegeval, wat die Duitse Agt Leër wat onder bevel van Maximilian von Prittwitz was, gedwing het om terug te trek. Die Duitse stafhoof, Helmuth von Moltke, het Prittwitz vinnig vervang deur Paul von Hindenburg en Erich Ludendorff, wat 'n gewaagde maneuver gemaak het wat suksesvol was.
Hindenburg en Ludendorff onderskep Russiese boodskappe wat onthul dat die bevelvoerder van die Russiese Eerste Leër, Paul von Rennenkampf, nie 'n vinnige opmars na Köningsberg beplan nie. Die Duitse bevelvoerders het vinnig besef dat die Russiese generaals swak gekoördineer is en besluit om die tweede leër van Alexander Samsonov aan te val wat na Tannenberg beweeg. Byna die hele Duitse Agt Weermag is vinnig per trein na Samsonov gestuur, en na vyf dae se gevegte is die Russiese Tweede Leër heeltemal vernietig. Die Russe het ongeveer 30 000 tot 50 000 slagoffers gely, terwyl meer as 90 000 Russe gevange geneem is. Die Duitsers, aan die ander kant, het ongeveer 10 000 slagoffers gely.
Die Russe kon nie voordeel trek uit hul numeriese meerderwaardigheid nie - die Eerste Weermag het ongeveer 210 000 man en die Tweede Weermag ongeveer 206 000 man - bo die Duitse Agt Weermag wat ongeveer 150 000 man getel het omdat Rennenkampf te ver was om Samsonov te kon bystaan. Hindenburg en Ludendorff is met reg as helde beskou na die Slag van Tannenberg omdat die Duitse Agt Weermag nog steeds in die minderheid van die Tweede Leër van Samsonov was, maar die Duitsers was ook baie gelukkig om die Russiese boodskappe te onderskep en dat die twee Russiese generaals wat nie van mekaar gehou het nie. was swak gekoördineer, tensy hul kans op oorwinning skraal sou gewees het.
Vroue in die Middeleeue Afro -Amerikaners in die burgeroorlog Richard Arkwright - Die vader van die moderne fabrieksstelsel Antieke uitheemse teorie Christopher Columbus se biografie