Overgesetsynde, die hiernamaals het geen plek vir ydeles nie, soos verwoord in die reël wat ’n tydelose waarheid op treffende wyse as perd-verwante beeld aanbied: “dáár is g’n plek vir ’n man op ’n spoggerige perd nie”. Die menslike nuk tot ydelheid word dan ook baie suksesvol geïroniseer in “passie vir perde” (p.19, na Stendhal), waar die verteller droogweg kommentaar lewer op die verveelde baron wie se “reusepassie vir perde” hom in die “middelpunt van die hele geselskap” plaas. FitzGerald het tot aan die einde van sy lewe aan die gedig bly werk deur nuwe variante van bestaande kwatryne te maak (nie altyd verbeterings nie!) en deur nuwes by te skryf. Sy staan tussen die karre en gooi balle in die lug vir geld. ‘n Seuntjie van so ses maak wawiele op die stippellyn. oggend, klam oog van die dood. hoeveel jaar klein man in Tydens die kursus het ek met die werk van talle digters kennis gemaak.Veral met van die jonger geslag woordwoekers. Ek plaas ‘n paar verse van digters en gedigte wat my aandag getrek het :