As ons nie saam met hom kan gaan wanneer dit sy beurt is nie dan nooi hy graag sy vriende. Die bure langsaan of die oorkantste bure. Sy week begin op ‘n Vrydag en eindig dan weer die volgende Vrydag. Met sy laaste beurt kon nie een van ons gaan nie. Ek kon nie gedurende die naweek nie, maar ek kon gedurende die week gaan.
Oupa het sy oorkantste bure, Ou Steyntjie en Marietjie saamgenooi. En Marietjie se broer Klasie is toe ook saam. Ou Steyntjie en Marietjie is nes Oupa ook in hulle tagtigs. Klasie is in sy laat sestigs. Hulle vier gaan al die Vrydag en dan sluit ek die Maandag by hulle aan. Ek bring die gemiddelde ouderdom natuurlik drasties af.
Ek maak graag ‘n potboud. Dit verhoed dat die vleis uitdroog. Daar is vir my niks erger as daai droë voetsool-velletjies-vleis nie. (Met daai droë boude op ‘n Sondagmiddag moet die kinders noodwendig ook soet tafelwyn kry want anders kan hulle ook nie die vleis afgesluk kry nie.)
Maar die reuse stompe wat ander eienaars en hulle gaste al so halfpad gebrand het sal in die haak wees. Volgens die plaasbestuurders se reëls mag mens nie hout in die veld optel om te gaan brand nie, maar ons weet mos nou nie – dalk het hulle die groot stompe van êrens anders af hiernatoe aangery. Hoe sal ons nou weet.
Dis toe al sterk skemer toe Klasie opstaan, sy leë glas neersit en na die agterkant van die braaivleisplek se muur loop. Aan die agterkant is ‘n stewige skuinste. En ons is nogals hoog op teen die berg. En daar waar die stompe lê is dit maar Bosveld hoor.
Maar die Oumense hoor my nie lekker nie en ek sê dit weer. “Marietjie, kyk net gou oor die muurtjie of jy vir Klasie sien ek dink hy’t nou hier afgerol.”
“Jaaaaa,” sê Klasie. En hy kom stadig by die braaivleisplek se trappies opgekreun. Klasie het soos ‘n kind geval. Sy knieë se nerwe is af. Sy elmboë is bebloed en daar is skrape aan sy arms. En toe kry ek effens lag want hy dra trots die reuse swart stomp boontoe. Sy prys.
Hy en Marietjie het toe sy skrape en knieë met VAT69 gaan skoonmaak en toe sommer vars doppe gaan gooi.
Die aand toe ons eet was die boud gelukkig ‘n treffer en het almal stil geëet en nie verder verwys na ‘n ietwat verleë Klasie en sy val nie.
Na ete is ons almal na die pawiljoenkar sodat ons op ‘n wildrit kan gaan. Oupa sit binne linksvoor langs my. Hy vra kort-kort vir die beseerde Klasie of hy onthou het om ‘n paar biere vir die pad in te laai. Klasie sit agterop in die tweede ry met die koelboks. En ons wag vir Ou Steyntjie en Marietjie. Maar hulle kom nie en hulle kom nie.
Oupa raak naderhand ongeduldig en beduie my hoe om die pawiljoenkar agteruit te tru sodat sy neus regstaan net vir vertrek. Ek doen dit dan ook graag. Mens moet ‘n stewige skuinste uit en dis eintlik die enigste manier. Neus vorentoe.
Later klim ek uit en gaan soek vir Ou Steyntjie en Marietjie in die huis. Marietjie het ‘n dik pleister net so onder die maermerrie.
“Nee,” sê Marietjie, en ek kan sien haar oë is rooierig en daai plek onder die pleister is seer. “Ek het in die hoekteël van die bad se trappie in die badkamer vasgeloop,” sê sy.
Die volgende dag moes ons vanweë verskillende verpligtinge almal terug na hulle huise toe. Ons is vroeg die Donderdagoggend op. Die waentjie staan reg met twee klippe agter sy wiele want hy staan nou op die skuinstetjie wat ek die vorige dag met die pawiljoenkar moes uit. Klasie trek Oupa se kar reg voor die waentjie in sodat hy en Ou Steyntjie die Ventertjie kan haak. Oupa is in die huis en Marietjie ook.
Ek staan by die braaivleisplek en soek nippies. En rook hulle dan ook terwyl ek kyk hoe Ou Steyntjie vir Klasie beduie om agteruit te tru na die waentjie se haak toe.
En daar tref Klasie die waentjie se haak met die kar. Nie te hard nie, maar net genoeg. En die klippe skuif agter die Ventertjie se wiele uit. En die waentjie tol om. En die waentjie vang spoed teen die skuinste af. En met die laaste tol en die wa se momentum trek die waentjie se deksel uit sy skarniere uit. En vlieg deur die lug. En dwarra dwarra op die grond.
En dis toe wat Ou Steyntjie vir ‘n pleister vra en met sy wysvinger na sy maermerrie toe wys. ‘n Stroom bloed.
Met die getollery van die waentjie het die Ventertjie se kabelpunt hom op die maermerrie getref. Oupa wat baie heilig op sy kar en waentjie is was gelukkig heeltyd in die huis. Ou Steyntjie se wond is met VAT69 skoongemaak en ‘n dik pleister is opgeplak. En toe is ons daar weg.