Voorblad – Leandra Naude
Reis deur 'n skrywer se hart
Die volgende resensie is geskryf as deel van 'n Graad 9 Afrikaans opdrag.
Van melktrane na dinosourus-drome besef die uitgebrande Arriana du Toit dat Maatskaplike werk nie meer vir haar is nie. Sy het haar passie om 'n verskil te maak verloor en is moeg daarvoor om ander mense se probleme vir hulle op te los. Dan, met twee woorde, verander sy haar hele lewe: "Ek bedank."
Sy bevind haarself in Mauritius met sy spierwit strande en diepblou waters, as 'n kelnerin by die vyfster-hotel waar sy 'n klomp nuwe vriende maak en haarself in die onmoontlike situasies laat beland. Veral wanneer die hoteleienaar, Meneer O'Reilly, sy verskyning maak en haar hart 'n nuwe ritme laat klop.
Maar wanneer haar maatskaplike "spidey sense" inskop, besef sy dat alles nie pluis is nie. Hoekom is die hotel besig om 'n ster te verloor en wie is die vreemde man wat vir haar koue rillings gee?
Leandra Naudé is 'n wonderlike skrywer met 'n nuwe, vars stem wat haar talente vir die heel eerste keer vir die wêreld wys.
As jy hou van 'n romantiese liefdesverhaal ingekleur met 'n bietjie spanning en skreeusnaakse scenarios, is hierdie die perfekte boek vir jou.
– Andrea Naudé is 'n vryskut resensent van Pretoria.
Baie dankie vir Naliche Malan vir hierdie besonderse resensie oor "Reis deur die hart" hier op Romansa.co.za.
Lees gerus haar resensie hier op Romanza.co.za se webblad:
Ek het vergeet dat ek altyd graag 'n skrywer wou wees. Ek was so besig om in my beroep uit te staan en te overachieve dat ek iets van my laat agterlaat het in my resies teen myself en ander. Dit was Lupus wat my tot die lewe teruggeroep het. (Ek is egter nog nie gereed om vir die wetter dankie te sê nie.) Hierdie outo-immuun siekte het my gedwing om op te hou met werk en vir my 'n nuwe identiteit te skep, want ek moes skielik daaraan begin dink toe ek nie meer 'n Beroepsvrou kon wees nie. Wie is ek nou as ek nie 'n maatskaplike werker kan wees nie?
Juis dié spesifieke vraagstuk het my by weird en wonderful plekke uitgebring. Ek het vrouegroepe probeer, maar het altyd vasgesit met die "hoofmeisie" van die groepe. Bybelstudie groepe het ek ook probeer, maar as jy vir 'n lang ruk 'n maatskaplike werker was, verskil jou insigte en humor heeltemal, totaal van die ander. Ek was 'n mamma vir my kinders wat alles gegee het, altyd daar was orals, maar kon nie suksesvolle cupcakes bak vir watter situasie opgeduik het nie. Dit het net bygedra tot my krisis. Wie is ek nou?
Deur om Skryf te herontdek het ek 'n deel van myself ontdek wat lank vir my verlore was. Skielik kon ek 'n manier vind om my "weirdness" te kan neerpen op 'n manier wat mense "fassinerend" vind. Skielik het ek iets, buiten my gesin, ontdek wat my sterre in my oë gegee het. Skielik kon ek myself uitleef en besef dat dit nie regtig belangrik is dat ek nie die bobaas- bakster-van-biesiesvlei is nie. Om te wees wie ek is, is heeltemal oukei en almal is vir my lief as gevolg (of dalk ten spyte?) daarvan.
Môre moet ek weer hospitaal toe gaan om Lupus/Fibro/etc/etc in die oë te staar met 'n 3-dag behandeling wat regtig baie van my en my gesin gaan eis. Hierdie keer gaan dit egter beter wees. Hoekom? Want ek is nie meer net 'n pasiënt nie, maar 'n Skrywer. Wat enige crappy situasie sal kan omdraai in iets wat regtig 'n verskil kan maak. En wel, as my karakters ook iets kan leer in hierdie tyd of ek dalk mediese kennis kan kry hoe om 'n irriterende karakter te laat sneuwel. Hoekom nie?
Paul was nog altyd een wat die kreatiefste verrassings kon inisieer. Ons is bykans 22 jaar getroud, maar hy het dit weer eens reggekry om my totaal stom te slaan.
Dit was 'n gewone Vrydag. Behalwe dat ons jongste dogter die aand 'n skoolsokkie aanhet was dit 'n rustige naweek wat sou voorlê. Hy laat weet die middag dat hy ons so half vier kom haal vir 'n gesinsuitstappie. Dit was 'n vreemde versoek, maar hy het baie interessante plannetjies partykeer en ons het geleer om maar net daarmee saam te gaan. By die huis is ons in die kar geboender en ek het niks gedink van die feit dat die meisies lank geneem het om in te klim nie. Dit is maar gewoonlik 'n normale verskynsel en my brein was nog MIA (sien blog). Volgens Paul sou ons 'n oulike winkeltjie naby TUT besoek, waaroor ek gefrons het, want die middagverkeer is crazy op 'n Vrydag. Hy het egter kalm en heel in beheer gelyk en my verseker dat ons dogter betyds vir die sokkie gaan wees. Heeltemal gerus gestel kon ek my gedagtes weer op die moeilike scenario waarmee ek besig was in die nuwe boek, bepaal. Toe ek egter weer bykom, besef ek ons is in Sefako Makgatho (Zambezi) weg. Nie naastenby naby aan TUT nie. Paul sê egter dat dit die beste pad is wat die GPS voorstel en selfs toe hy by 'n winkelsentrum indraai, het ek absoluut niks vermoed nie. Daar was 'n mandjie in sy hand wat hy vinnig verduidelik het en hoe nader ons aan die winkel gestap het, hoe wakkerder het ek geword. Omdat boekwinkels my heelbeste plekke in die wêreld is, het ek dadelik die helder groen, "Graffiti", herken. In stadige aksie het my oog op die helderpienk boeke geval en het onmiddellik geweet dat dit my boek is wat op die rakke uitgestal word.
Dis moeilik om te beskryf hoe ek op daardie oomblik gevoel het. Verskriklik dankbaar, opgewonde, bly, maar ook ontroerd. Dit het kompleet soos 'n geboorte, wanneer jy jou babatjie vir die eerste keer ontmoet nadat sy vir nege maande lank persoonlik deel van jou was, gevoel. Soos met my dogters se geboortes het ek, ook toe ek my boek vir die heel eerste keer vashou, in trane uitgebars omdat die oomblik net te groot was. Dis eers toe ek besef het ek word afgeneem, dat daar sjampanje in die mandjie was en dat Paul maande terug al die boek bestel het. Ons het fotos geneem en ek moes die boeke teken, wat ek aanvanklik nie kon doen nie, omdat ek teveel gebewe het.
Dankie aan almal by Graffiti wat die oomblik so spesiaal vir my gemaak het. Hulle het 'n opregte waardering, liefde en respek vir boeke en ek weet hulle kyk nie net mooi na my baba nie, maar ook na al die ander skrywers se babas.
Dankie Paul en my liefste meisies dat julle hierdie baie spesiale oomblik met my gedeel het en dat dit ten spyte van die geheimhouding en wit leuens, die wonderlikste verrassing ooit was.