LVG E.I - Inligting - 2022
Die LVG E.I van 1915 was die eerste oorspronklike vegvliegtuigontwerp wat deur LVG vervaardig is, wat beter bekend was vir sy waarnemingsvliegtuie. Die E.I was 'n tweeman-vliegtuig wat tydens die evalueringsproses vernietig is.
LVG het tydens die Eerste Wêreldoorlog 'n reeks vegontwerpe vervaardig, waarvan die meeste ten minste een gevorderde of ongewone kenmerk gehad het en nie een daarvan in produksie gekom het nie. Die EI het twee ongewone kenmerke - dit was die eerste Duitse vliegtuig wat gewapen was met 'n vaste vuurwapen vir die vlieënier en 'n ringgeweer vir die waarnemer, en dit was 'n seldsame voorbeeld vir 1915 van 'n eenvliegtuig met ailerons eerder as met vlerk kronkelende kontroles.
Die stertoppervlaktes was almal lank en basies driehoekig, met klein bedieningsoppervlaktes aan die agterkant, elk met 'n geboë punt.
Die enkele vleuel is ondersteun deur drade bo die vleuel (vasgemaak aan die punt van 'n piramide van vier stutte bo die vlieënier) en deur stywe stutte onder die vleuel.
Die E.I word aangedryf deur 'n 120 pk Mercedes D II -enjin.
Die enigste prototipe van die E.I het genoeg potensiaal getoon om dit na die front te stuur vir operasionele beoordeling, maar dit is vernietig terwyl dit na die weste gery is. Daar is gevind dat die fout by die stutte onder die vleuel was, wat nie behoorlik vasgeskroef is nie. Na hierdie ramp het die werk aan die E.I tot 'n einde gekom. In 1916 begin LVG met 'n reeks tweevliegtuigontwerpe, begin met die LVG D 10, maar nie een van die ses tweevliegtuigontwerpe is in produksie nie.
Die militêre LVG E.I moet nie verwar word met die LVG-geboude Nieuport-tweedekker, wat die maatskappybenamings LVG E.I tot E.VI. Die onderneming gebruik 'n soortgelyke benamingstelsel vir sy vooroorlogse tweedekker, met die D.I tot D.III tipes Farman en die D.IV die maatskappy se benaming vir die Militêre LVG B.I. Later het LVG oorgeskakel na Arabiese syfers vir hul eie benamings, sodat hul eerste tweevliegtuigvegter die D 10 was.
Enjin: Mercedes D II
Krag: 120 pk
Gewere: vaste voorwaartse afvuur -gesinchroniseerde masjiengeweer en ring gemonteerde masjiengeweer
A Sinchronisasie rat, of a geweer sinchronisator, soms eerder minder akkuraat na verwys as 'n onderbreker, is aan die bewapening van 'n enkelmotorige trekker-tipe vliegtuig geheg sodat dit deur die boog van sy draaiende skroef kan skiet sonder dat die koeëls die lemme tref. Die idee veronderstel 'n vaste bewapening wat gerig word deur die vliegtuig waarin dit aangebring is, op die teiken te rig, eerder as om die geweer onafhanklik te rig.
Daar is baie praktiese probleme, meestal as gevolg van die inherente onnauwkeurige aard van die afvuur van 'n outomatiese geweer, die groot (en wisselende) snelheid van die lemme van 'n draaiende propeller en die baie hoë snelheid waarmee enige rat wat die twee synchroniseer, moet werk.
In Frankryk en Duitsland is in 1913/14 ontwerp en eksperimentering met geweersynchronisasie aan die gang, na aanleiding van die idees van August Euler, wat blykbaar die eerste was wat voorgestel het dat 'n vaste bewapening in die rigting van die vlug geskiet word (in 1910). Die eerste praktiese, (indien ver van betroubare) toerusting om in diens te tree, was egter die Eindecker -vegvliegtuie wat in die middel van 1915 met die Duitse Lugdiens in diens getree het. Die sukses van die Eindecker het gelei tot talle wapensynchronisasietoestelle - wat 'n hoogtepunt bereik het in die redelik betroubare hidrouliese Britse Constantinesco -rat van 1917. Teen die einde van die oorlog was Duitse ingenieurs goed op pad om 'n rat te verbeter met behulp van 'n elektriese eerder as 'n meganiese of hidrouliese skakel tussen die enjin en die geweer, terwyl laasgenoemde geaktiveer is deur 'n solenoïde eerder as deur 'n meganiese 'snellermotor'.
Van 1918 tot middel-dertigs het die standaard bewapening vir 'n vegvliegtuig twee gesinkroniseerde geweer kaliber masjiengewere gebly wat deur die skroef vorentoe geskiet het. Gedurende die laat dertigerjare word die hoofrol van die vegter egter toenemend beskou as die vernietiging van groot, metaalmetaalbomwerpers, waarvoor die "tradisionele" ligte bewapening onvoldoende was.
Aangesien dit onprakties was om meer as een of twee ekstra gewere in die beperkte ruimte aan die voorkant van 'n enkelmotorvliegtuig se romp te probeer inpas, het dit gelei tot 'n toenemende deel van die bewapening wat in die vlerke gemonteer is en buite die boog skiet van die skroef. Daar was inderdaad 'n paar voordele daaraan verbonde om met sentraal gemonteerde gewere ontslae te raak. Die afdoende redundansie van sinchronisasie -ratte het egter nie uiteindelik gekom tot die bekendstelling van straalaandrywing en die afwesigheid van 'n skroef waarmee gewere gesinkroniseer kon word nie.
Vanaf die begin van praktiese vlug is moontlike militêre gebruik vir vliegtuie oorweeg, hoewel nie alle skrywers positiewe gevolgtrekkings daaroor gemaak het nie. Teen 1913 het militêre oefeninge in Brittanje, Duitsland en Frankryk die waarskynlike bruikbaarheid van vliegtuie vir verkenning en toesig bevestig, en dit is deur vooruitskouende offisiere beskou as die noodsaaklikheid om die vyand se verkenningsmasjiene af te skrik of te vernietig. Luggevegte was dus geensins heeltemal onverwags nie, en die masjiengeweer was van die begin af beskou as die mees waarskynlike wapen wat gebruik sou word. 
"Dit is waarskynlik dat 'n vliegtuig wat op 'n vyandelike masjien kan skiet, die voordeel sal hê. Die geskikste wapen is 'n ligte, lugverkoelde masjiengeweer". (uit 'n verslag van majoor Siegert, Duitse generaal, 1 Januarie 1914) 
Waaroor nie algemeen ooreengekom is nie, was die superioriteit, ten minste vir 'n aanvallende vliegtuig, van reggemaak vorentoe skiet gewere, gemik deur die vliegtuig op sy teiken te rig, eerder as buigsame wapens, gerig deur 'n ander skutter as die vlieënier.
"Die idee om die afvuurmeganisme aan die propeller se rotasie te koppel, is 'n invloed. Die beswaar is dieselfde as vir enige geweerposisie wat langs die langsas van die vliegtuig vasgemaak is: die vlieënier word gedwing om direk op die vyand te vlieg om onder sekere omstandighede is dit hoogs ongewens ". (uit dieselfde verslag deur majoor Siegert) 
So laat as 1916 het vlieëniers van die DH.2-stootvegter probleme ondervind om hul senior offisiere te oortuig dat die vooruitskietende bewapening van hul vliegtuie meer doeltreffend was as dit reggestel word om vorentoe te skiet eerder as om buigsaam te wees.  Aan die ander kant het August Euler reeds in 1910 die idee van 'n vaste geweer gepatenteer-lank voordat trekkervliegtuie die norm geword het, wat sy patent illustreer met 'n diagram van 'n masjiengeweer pusher. 
Jy het net aan die oppervlak gekrap Groszeibl familie geskiedenis.
Gemiddelde Groszeibl lewensverwagting in 1965 was 77 jaar. Dit was hoër as die algemene lewensverwagting, wat 70 was.
'N Buitengewone kort lewensduur kan aandui dat u Groszeibl -voorouers in moeilike omstandighede geleef het. 'N Kort lewensduur kan ook dui op gesondheidsprobleme wat voorheen in u gesin voorgekom het. Die SSDI is 'n soekbare databasis met meer as 70 miljoen name. U kan geboortedatums, sterfdatums, adresse en meer vind.
In 1900 is die Wet op die Verbod, soms die "Scott Act " genoem, en beskryf as "An Act verbod op die verkoop van dronk drank ", deur die Provinsiale Wetgewer goedgekeur.
Hierdie wet het alle vorige wetgewing oor drank vervang en die gebruik of verkoop van enige drank vir drankdoeleindes heeltemal verbied. Dit het wel voorsiening gemaak vir die verkoop in die groothandel deur persone bekend as "Vendors " aan dokters, aptekers, aptekers en persone wat met kuns of handel besig was waarin alkohol gebruik is. Die dokters, aptekers en aptekers kon op sy beurt die drank wat hulle gekoop het, verkoop aan enige persoon wat 'n doktersvoorskrif voorskryf wat drank vir medisinale gebruik voorskryf.
Die handhawing van die wet was in die hande van 'n hoofinspekteur en ander inspekteurs wat vereis word. Dit wil voorkom asof hierdie inspekteurs baie wye magte gehad het om te arresteer, te deursoek en te vervolg. In die notule van die Raad word opgemerk dat die inspekteurs redelik groot was. In 'n aantal gevalle sou die ontslag berus op 'n klag van die Temperance Alliance of 'n versoekskrif van 'n gemeenskap. Gedurende hierdie tydperk was daar ook 'n aantal geskille tussen die Alliansie en die regering oor die raadsaamheid om lisensies aan sekere persone of op sekere plekke aan verkopers te verleen.
In 1901 is 'n verdere bron van toevoer tot stand gebring deur 'n wysiging van die Wet wat mense in staat stel om hulself as drankhandelaars te vestig en om sake binne en sonder die provinsie te doen. As gevolg van hierdie wysiging is verskeie pakhuise gestig om aan die groothandelverkopers te verkoop en na ander punte uit te voer.
Alhoewel daar in die daaropvolgende jare 'n aantal wysigings aan die Wet aangebring is, het daar eers in 1918 groot veranderinge aangebring. In daardie jaar is die wet heeltemal herskryf. Dit het voorsiening gemaak dat die instellings van 'n kommissaris van ses lede deur die luitenant-goewerneur-in-raad vir 'n termyn van drie jaar aangestel word om die wet te administreer. Die Kommissie het die bevoegdheid gekry om een ​​groothandelverkoper en soveel kleinhandelverkopers as wat nodig geag word, te lisensieer. Hierdie kleinhandelaars sou die dokters en aptekers vervang wat tot dusver die rol vervul het.
Die verkopers sou op kommissiebasis betaal word, wat wissel van 10% tot 50%, terwyl die persentasie met die volume toeneem. Die kleinhandelverkopers kan nie meer as een keer per dag aan enige persoon wat 'n voorskrif van 24 oz wyn of sterk drank of 12 liter bier verkoop, verkoop nie. Hierdie hoeveelheid kan egter verdubbel word as die persoon meer as tien kilometer van die verkoper woon.
In 1919 het 'n wysiging van die wet bekendgestel wat bekend gestaan ​​het as "Scripts ". Dit was in werklikheid voorafgedrukte voorskrifte wat die kommissie aan die dokters moes verskaf. Hulle is in reekse genommer en daar word geglo dat die nommer wat aan elke dokter uitgereik is, beheer word, aangesien daar voorheen geen beperking was op die aantal voorskrifte wat 'n geneesheer kon skryf nie en dat misbruik die stelsel binnedring.
Die 1919 -wysiging maak ook voorsiening vir die hou van 'n referendum in 1920 oor die hele vraagstuk van verbod. Die regering het egter voor die einde van die jaar verander, en aangesien die inkomende regering 'n veldtog teen 'n verbodsplank gevoer het, is die referendum nooit gehou nie.
In 1920 is fondse aan die Kommissie beskikbaar gestel om deur die groothandelaar gebruik te word vir die aankoop van drank. Verkopers met salarisse is gevestig in Charlottetown, Summerside, Montague en Alberton en verkoop teen pryse wat deur die Kommissie vasgestel is.
'N Lys van die ses kommissarisse in 1920 toon dat hulle almal predikante is.
Die wet is weer hersien in 1928. Die kommissie van ses lede is afgeskaf en in die plek daarvan is 'n nuwe kommissie wat bestaan ​​uit 'n voorsitter en twee lede, almal salarisse, gestig. Hierdie kommissie is, net soos die vorige, deur die luitenant-goewerneur-in-raad aangestel. Dit het tot 1937 voortgeduur, toe die hele operasie in 'n ander hersiening onder direkte beheer van die prokureur -generaal was.
Dit was egter in 1945 dat 'n wysiging ingestel is wat die begin van die einde van die verbod aangedui het. Hierdie wysiging verklaar dat, mits 'n dokter van mening is dat die gebruik van drank oor 'n lang tydperk die gesondheid van 'n pasiënt sal bevoordeel, hy 26 oz sterk drank of 104 oz wyn of nege liter bier per week kan voorskryf oor 'n tydperk van ses maande. By ontvangs van so 'n voorskrif, kon die pasiënt dit verruil vir 'n lasbrief waarop koepons weekliks afgehandel kon word vir die bogenoemde hoeveelheid. Dit was nie ophoopend nie en moes op die vervaldatum afgelos word.
Hierdie spesifieke wysiging is aan die einde van die sessie op 5 Mei koninklike toestemming geweier, maar met die aanstelling van 'n nuwe luitenant -goewerneur, het hy in Oktober die nodige toestemming gekry en in werking getree.
Hierdie stelsel het gegeld totdat 'n nuwe wet, bekend as die "Temperance Act, " in die Sessie van 1948 ingestel is. Hierdie wet het voorsiening gemaak vir die herroeping van die verbodswet en die instelling van 'n regering se drankbeheerstelsel soortgelyk aan die ander provinsies, met die nogal merkwaardige verskil dat die kommissie wat ingestel moet word om die wet te administreer, bekend sou staan ​​as die "Temperance Commission 8221. Ingevolge die wet sou inwoners 'n permit nodig hê om drank te koop, en 'n spesiale permit sou vir besoekers beskikbaar wees. Die hoeveelheid wat 'n individu te eniger tyd kon koop, het onveranderd gebly. 'N Aantal van die permitte is ingestel vir ander spesifieke gebruike van drank. Hieronder was 'n permit wat drank in gemors, kantines, Legion-takke en klubs sonder winsoogmerk toelaat. Die hoeveelheid wat gekoop kon word, is op die permit gespesifiseer, asook die verbruiksure.
Hierdie nuwe wet was onderhewig aan die goedkeuring van die kiesers deur middel van 'n volksraad, gehou op 28 Junie 1948. Die resultaat was ten gunste van die nuwe wet, en die verkoop van drank vir drankdoeleindes het op 6 Julie 1948 wettig geword.
Die Wet op Temperance het 'n aantal wysigings in die volgende dertien jaar ontvang. Twee was van groot belang vir die publiek. In 1952 het 'n wysiging dit moontlik gemaak om vier weeklikse rantsoene te eniger tyd in die maand te koop, en in 1960 is alle hoeveelheidbeperkings verwyder.
Die woord "Temperance " het uiteindelik verdwyn in 1961, toe die Wet "The Liquor Control Act " geword het, en die Kommissie, " die Drankbeheerkommissie ".
As gevolg van 'n saak in 1963 het die howe bevind dat die spesiale permitte wat aan klubs en kantines uitgereik is, slegs deur die organisasie toegelaat word en dat sodanige drank nie weer verkoop kan word nie. Die aksie is egter weerhou totdat 'n wysiging van die Wet in die 1964 -sitting aangeneem is, wat voorsiening maak vir die gereelde lisensiëring van persele soos in ander provinsies toegepas. Die uitstaande spesiale permitte is daarna bedank en aansoeke ontvang en lisensies uitgereik aan diegene wat onder die nuwe wetgewing gekwalifiseer is.
Die laaste groot wysiging was in 1967, toe die individuele en toeristepermitte afgeskaf is.
Waar kan ek 'n EIN -nommer opsoek?
Om 'n werkgewer se identifikasienommer (EIN) op te soek, begin deur 'n W-2-vorm na te gaan. Besigheidseienaars wat hul EIN's moet vind, moet die Internal Revenue Service (IRS) skakel.
Op soek na 'n EIN
'N EIN is 'n belastingidentifikasienommer vir sake -entiteite. Daar kan verskeie redes wees waarom 'n persoon die EIN benodig. Dit kan vereis word op 'n belangrike sakelisensie -aansoek, of dit kan gedurende die belastingseisoen aangevra word. Daar is verskillende maniere om 'n EIN te vind.
Soek die EIN vir 'n werkgewer
Om die EIN van 'n werkgewer te vind, kan u die nuutste W-2-vorm maklik soek. As die W-2-vorm nie maklik toeganklik of verlore is nie, kan werknemers die rekenmeester van die onderneming kontak, wat 'n afskrif van hul nuutste W-2-vorm kan voorsien.
Soek die EIN vir One's Business
As sake -eienaars nie hul EIN kan onthou nie, is daar verskeie opsies om dit op te soek. Eerstens moet hulle die oorspronklike kennisgewing van die IRS soek wanneer hulle die EIN verskaf het. As dit moeilik is om dit te vind, is die tweede opsie om by hul banktak in te skakel en die EIN, wat nodig is vir die opening van 'n besigheidsrekening, by die bank aan te vra. 'N Ander plek om na die EIN te kyk, is op 'n voorheen ingediende belastingopgawe omdat dit as deel van die belastingvoorbereiding vereis word. Laastens kan sake -eienaars die IRS direk skakel om die inligting te bekom, veral die afdeling vir besigheids- en spesialiteitsbelasting. Alhoewel dit aanloklik is om 'n assistent te vra om hierdie taak te voltooi, sal slegs gemagtigde persone die inligting by die IRS -agent kan kry.
'N Ander manier om 'n EIN te vind, is via die spesifieke staatsekretaris -webwerf vir die individuele staat waarin die onderneming geregistreer is. Gebruik die soekkassie op die bladsy om die naam van die onderneming op te soek en die EIN op te spoor.
Soek die EIN vir ondernemings in die openbaar
Die Amerikaanse sekuriteit- en ruilkommissie se EDGAR aanlyn -databasis vir vorms en liassering is 'n groot bron van inligting rakende beursgenoteerde ondernemings. Op die webwerf kan u kwartaallikse verslae en ander belangrike dokumente sien wat waarde vir beleggers en aandeelhouers het. Die EIN vir 'n onderneming word gereeld in hierdie dokumente genoem.
Gebruik 'n EIN -soekenjin
As dit nodig is om voortdurend verskillende EIN's vir watter doel ook al op te soek, is dit die beste om op 'n EIN -soekenjin in te teken. Hierdie ondernemings hef gewoonlik 'n intekenfooi in ruil vir toegang tot hul databases van EIN's. Hierdie databasisse kan nie net die EIN's van die beurs verhandel nie, maar ook die eenmansake, trusts en boedelinligting. Sommige nywerhede wat van hierdie dienste gebruik maak, sluit in kredietmaatskappye en belastingopstellers. Hierdie soekenjins verskaf dikwels ook bykomende inligting, soos bekende adresse en telefoonnommers.
Alternatiewe vir die vind van die EIN
As die rede waarom u EIN soek, draai om inligting oor sake -eienaarskap of kontakinligting te vind, is daar makliker alternatiewe, insluitend die nagaan van die webwerf van die onderneming. Selfs as die inligting nie in die openbaar gelys word nie, kan u die e -posadres of telefoonnommer kontak om die inligting aan te vra. Kontak ondernemings via sosiale media -rekeninge is 'n ander manier om 'n verbinding te maak voordat u inligting oor die eienaar van die onderneming of ander besonderhede versoek.
Aankoms-/vertrekgeskiedenis nou beskikbaar op I-94-webblad
Doeane en grensbeskerming het op 1 Mei 'n nuwe webblad geloods wat nie-immigrante Amerikaanse besoekers toegang tot hul I-94 aankoms-/vertrekrekord en hul aankoms-/vertrekgeskiedenis bied.
Met die nuwe CBP -webblad kan reisigers wat nie immigrant is nie, toegang tot aankoms-/vertrekrekords het wat vyf jaar teruggaan vanaf die datum van die versoek. Hierdie elektroniese reisgeskiedenis-funksie beteken dat reisigers nie meer nodig het om versoeke vir die vryheid van inligting in te dien om hul aankoms-/vertrekgeskiedenis te ontvang nie, wat hul proses baie bespoedig. Reisigers sal elektronies toegang hê tot die datum en hawe van aankoms en aankoms.
As reisigers die I-94-webblad besoek, kan hulle hul I-94-aankoms-/vertrekrekordnommer en vyfjarige reisgeskiedenis ophaal deur die vereiste naam, geboortedatum en paspoortinligting in te voer.
As u op "Kry mees onlangse I-94" klik, word die I-94-nommer, die mees onlangse datum van inskrywing, klas van toelating en toelating tot datum teruggestuur. Die inligting weerspieël nie statusveranderinge, verlenging van verblyf of statusaanpassings wat deur Amerikaanse burgerskap en immigrasiedienste verleen word nie. Reisigers het dan die opsie om die rekord te druk.
As u op 'Kry reisgeskiedenis' klik, word hul reisgeskiedenis van vyf jaar teruggestuur op grond van hul I-94-rekords, wat hulle ook kan druk.
Reisigers kan ook hangende versoeke van die Wet op die Vryheid van Inligting vir reisgeskiedenis -inligting kanselleer - nadat hulle die inligting van die nuwe webwerf ontvang het - deur hul FOIA -versoeknommer by te voeg en op die knoppie "Versoek FOIA -kansellasie" te klik.
CBP het in April 2013 met die aanlynweergawe van vorm I-94 begin. Die positiewe reaksie van die publiek op die vaartbelyning het die agentskap aangespoor om ook reisgeskiedenisse aanlyn aan te bied.
Twee Duitse vlieëniers, Leutnante Otto Parschau en Kurt Wintgens,  het vroeg in 1915 ten nouste met Anthony Fokker saamgewerk tydens die evaluering van die M.5K/MG. Dit is bekend dat Wintgens op 1 Julie 1915 'n twee-sitplekmotorvliegtuig Morane-Saulnier Type L met 'n twee-sitplek neergeslaan het terwyl hy die M.5K/MG gevlieg het, maar toe die oorwinning plaasgevind het in die lugruim agter geallieerde linies, oor die Fôret de Parroy bos naby Luneville, kon dit destyds nie bevestig word nie. 'N Soortgelyke oorwinning oor nog 'n Morane "Parasol" tweesitplek, wat weer onbevestig is, het Wintgens drie dae later behaal. Op die 15de behaal Wintgens sy eerste bevestigde oorwinning oor 'n derde Morane Parasol , die vroegste bekende bevestigde lugoorwinning vir enigiemand wat 'n Fokker E-reeks in 'n geveg vlieg.
LVG E.I - Geskiedenis
Sy eerste onderneming was om 'n vulstasie aan die westekant van Chicago te bou en te bedryf, saam met sy toekomstige swaer, Emmett O'Connor. Saam het hulle die stasie bedryf totdat hulle dit verkoop het vir 'n groot wins. O'Connor gaan voort met die roomysbedryf, en later het die droogskoonmaakbedryf en Graham in 1922 met Sinclair Refining Co. as 'n verteenwoordiger in die kleinhandel aangegaan. Hy vorder vinnig deur die geledere en word afdelingsbestuurder in beheer van Sinclair's Bulk Plant.