Die voorskrif van my naaldwerkskool het my gebel en gesê: 'luister, ek moet terugkeer na Rome ... maar as jy dink oor die neem van geloftes -'. Ek het nog nooit 'n woord gevat oor die wil van geloftes nie, maar om die woorde te hoor, was asof iets binne-in my ontplof het. Sedert ek 'n non geword het, het niemand my teruggehou nie.
So loop die verhaal van een van die Italiaanse nonne wat ek vroeër vanjaar ondervra het as deel van 'n wyer ondersoek na die onbeduidende bydraes van vrouewerkers en waarom hulle histories onderwaardeer is. My navorsing het my na Rome, die "Panting heart of Catholicism", na die hoofkwartier van drie kloosters, om met nonne oor hul werk te praat van 1939 tot vandag en om te bepaal hoe hulle hulself as professionele persone verstaan.
Om 'n non te word, word nie dikwels geassosieer met vroue se emansipasie nie. Maar dit bied 'n interessante loopbaanopsie vir vroue aan. Werk vir die Vatikaan, een suster waarmee ek gepraat het, was verantwoordelik vir die uitvoering van geheime boodskappe tussen ambassades:
As diplomatieke koerier was ek al die lande in die wêreld, behalwe een.
Sy was vlot in vyf tale, was direkteur van 'n internasionale skool in Pakistan, en - sy het my trots vertel. - was 'n kampioen hoë trui in haar jeug.
Maar Katolisisme in die 20e eeu het die wêreld van werk gesien as gevare vir vroue en kon slegs vroulike professionele persone versoen met die idee dat hulle beroepe betree in 'n groter gees van godsdienstige liefde en opoffering. Nietemin het baie nonne in hierdie tyd hulself bekwaam en bekwaam gesien.
Ander ondervragters het gemeenskappe in landelike Burundi gestig, slagoffers van burgeroorlog gehuisves en apteke in die Pakistanse woestyn gestig. Baie ander het in skole geleer, omgee vir bejaardes, met dwelmverslaafdes gewerk, of gemeenskap en troos aan die sterwendes gegee.
Die getuienisse wat ek versamel het, het baie gemeenskaplike gedeeltes gedeel, die mees opvallende daarvan is die kontras met die bestaan ​​van die meeste ander vroue wat in die tydperk tussen 1947 en 1965 leef, andersins bekend as "Die era van die huisvrou".
Selde in die kollig
Openbaring van vroue word minder betaal as mans dieselfde werk doen maak dit duidelik dat die samelewing 'n ernstige probleem het met betrekking tot die waardering van vroue se werk. Nonne bied 'n unieke insig in hoe werk verdeel word tussen die geslagte en dienooreenkomstig beloon word.
Om 'n non te word, is een van die oudste beroepskeuses vir vroue. In die tydperk na die Tweede Wêreldoorlog het nonne verantwoordelik vir 23.4% van die ongetroude vroulike bevolking in Italië en In 2010 was daar wêreldwyd meer as 700,000-susters. Selde in die kollig, het nonne 'n belangrike rol oor die hele wêreld gespeel, veral wat diens-, opvoedings- en sorgwerk betref.
Dit is in relatiewe kontras met hul manlike eweknieë in die Katolieke Kerk. Daar is veel minder monnike wêreldwyd, en hulle is meer geneig om gefokus te wees op kontemplasie, hulself van die wêreld af te sny. Tog, die aantal nonne wat gesalf word, is ongeveer 10% van die totaal - meestal manlike heiliges. Nonne word steeds uitgesluit van die mees vereerde (en vergoedte) echelons van die Katolieke Kerk, en word geklassifiseer in die Italiaanse sensus in 'n ander kategorie aan die goewerneur, priesters en biskoppe - alle posisies wat tans aan vroue in die kerkhiërargie verbied word.
Heilig, maar selde gesondig. shutterstock.com
Plaas altyd ander eerste
Alles wat ons doen, is in die hemel geskryf.
Nietemin, soos met baie vroue, is die waardevolle werk van nonnen al lankal misgekyk en word die belang daarvan geïgnoreer. Dit was duidelik dat die vroue wat ek ondervra het oor hul bydraes tot die samelewing gepraat het. In plaas daarvan om die vaardige aard van hul werk en kundigheid te erken, sou hulle hul gebrek aan formele onderwys en 'n aangebore geneigdheid as 'n vrou om te dien, beklemtoon. Een non het opgemerk, "jy het natuurlike vaardighede wat uitkom. Ek is nie hoogs opgevoed nie, of het goedheid geweet watter soort loopbaan. Dis net dat elke persoon hierdie vaardighede binne het. "
Net so, die professionele karakter van nonne se arbeid is lankal afgespeel deur die klem wat op sy emosionele aard geplaas word. Nonne moet kundiges wees in die bestuur van hul emosies - of dit in gevoelens is wat geploeg of verkleur word. Byvoorbeeld, wanneer omgee vir die armes en die siekes, moet jy altyd eers ander mense plaas.
Hierdie vereiste om emosies te vertoon wat by hul organisasie se behoeftes pas, is algemeen onder Ander beroepe wat deur vroue oorheers word, soos sorg en opvoeding. Ons sien dit in die Verenigde Koninkryk met die regering se huidige 1% cap op verhoog na verpleegkundiges lone, 'n aansienlike vroulike-gedomineerde beroep. Alhoewel, natuurlik, vir nonne, is emosionele arbeid ook 'n godsdienstige vereiste. Die Bybelverbeterings Christene "beklee julleself met deernis, vriendelikheid, nederigheid, sagmoedigheid en geduld".
Nonne bied 'n unieke voorbeeld van vroulike arbeid. Hulle illustreer die dikwels buitengewone, maar onderwaardeerde, werk wat vroue verrig. Aangemoedig deur populêre en godsdienstige diskoers, sien vroue steeds baie van hul vaardighede as deel van hul geslag en geestelike make-up. Dit kan verduidelik waarom die samelewing, godsdienstige instellings en nonne hul werk nie op dieselfde manier waardeer as hul manlike eweknieë nie. Wyer ondervinding van vroue se werk kan hulle laat huiwer om hul vaardighede en harde werk op die tafel te lê as kollateraal vir bevordering of onderhandeling.
Flora Derounian, Module Tutor in Sosiologie, Universiteit van Gloucestershire, PhD Kandidaat in Italiaans, Universiteit van Bristol