Loperpad: habitat en eienskappe - diere Lees Meer
Hoof diere Loperpad: habitat en eienskappe
Loperpad: habitat en eienskappe
Die lopende paddas is kundiges in die aanpassing by verskillende habitats, want hoewel hulle gematigde klimate verkies, kan hulle tot 43 ° C verdra. Die temperatuurtemperatuur wat hulle ondersteun, word tussen 6 en 43 ° C beskou.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Cesar Paul Gonzalez Gonzalez 09 September 2021.
Die lopende padda is 'n spesie wat baie ooreenstem met die gewone padda, maar dit verskil daarvan danksy die geel lyn op sy rug. Die naam van hierdie amfibie is afgelei van sy eienaardige manier van beweeg, want dit lyk asof dit nie loop as die tipiese spronge van amfibieë nie, terwyl dit beweeg.
Spesifiek die spesie wat ons aangaan, is Epidalea calamita (sinoniem met Bufo calamita), 'n anuran wat behoort aan die Bufonidae -familie waarvan die taksonomie nog nie duidelik is nie. Hierdie organisme vertoon die meeste tipiese kenmerke van "paddas ", daarom word dit dikwels verwar met ander spesies. Lees verder en leer meer oor hierdie nuuskierige amfibie.
Die padda is baie goed versprei in Europa, van die Iberiese Skiereiland na die westelike Oekraïne. Boonop is dit teenwoordig in die Verenigde Koninkryk, Ierland, Swede, Frankryk, Oostenryk en Slowakye. Boonop is dit nie net beperk tot die woon in gebiede op seevlak nie, maar dit kan berge soos die Sierra Estrella (1900 meter hoog) of die Sierra Nevada (2540 meter) bereik.
Danksy sy wye verspreiding kan hierdie amfibie verskillende habitatte beslaan, wat wissel van kusgebiede tot groot berge. Ten spyte hiervan bestaan ​​sy "ideale " omgewing uit sanderige gebiede naby seevlak, omdat dit galerye opgrawe om homself te beskerm. Daarbenewens is dit moontlik om dit naby stedelike sentrums, gewasse en paaie met 'n soort kortstondige watermassa te sien.
Die voorkoms van hierdie amfibie is robuust, met taamlik kort ledemate en 'n kop wat wyer as lank is. Trouens, die grootte van hierdie padda is nie meer as 10 sentimeter lank nie, aangesien dit meer gereeld is om klein eksemplare as groot te sien. Boonop is die parotoïede kliere redelik gemerk en word dit gesien as klein uitsteeksels net na die kop.
Die oë van hierdie organisme het horisontale pupille met geel irisse en klein swart tintjies. Die vel het ook geel kleure, hoewel groen oorheers met donkerbruin kolle op sy rug en die maag roomkleurig is. Daarbenewens is daar verskeie vratte en voue langs die vel wat uiteindelik die tipiese voorkoms van gewone paddas gee.
Hierdie diere is baie afhanklik van humiditeit, dus is hulle snags en in die reënste maande van die jaar die aktiefste. Verder het sommige bevolkings in warmer of kouer gebiede 'n "winter" rus waarin hulle hul aktiwiteit verminder en energie bespaar. Danksy dit kan hulle hul omgewing hanteer, selfs as daar nie genoeg water is nie.
Boonop ontvang die lopende paddas hul algemene naam danksy hul besondere vorm van beweging. As gevolg van die vorm van hul liggaam en die lengte van hul bene, kan hulle natuurlik nie spring en beweeg deur te loop nie. Tog bereik hulle redelik hoë snelhede tydens die optog.
Met ander woorde, dit lyk asof hul agterpote meer aangepas is vir loop en minder vir hoogspronge, tipies van hierdie tipe amfibieë.
Wat eet die lopende padda?
Die volwasse paddas van hierdie spesie is streng vleisetend, dus verteer hulle meestal insekte. Sommige van die algemeenste prooi is kewers, miere, ruspes, vlieë, witluise en klein spinnekoppe. Aan die ander kant het paddavissies 'n ander dieet, aangesien hulle voed op alge en plant puin of selfs dooie diere.
Die paringsproses van hierdie amfibieë begin kort na die eerste reën van die jaar. Dit is omdat die spesie, soos enige ander padda, nou verband hou met humiditeit en sy eiers waterliggame nodig het om uit te broei. Aangesien hierdie organismes egter 'n wye verspreiding het, het elke bevolking sy eie gedefinieerde tydperke.
Op die tydstip wanneer die reën begin, is die mannetjies van die spesie hulle gaan na die plasse om nagkore te stig en daarin slaag om wyfies te lok. Elke groep of koor bestaan ​​uit 'n gedefinieerde aantal paddas, wat wissel na gelang van die grootte van die watermassa. Hierdie situasie stel hulle in staat om die gebied nie te versadig te kry nie en beter geleenthede vir huwelik te hê.
Ten spyte hiervan, beteken hierdie gedrag nie dat hulle gesellig is nie, maar dat hulle probeer om betekenislose gevegte te vermy, wat hul superioriteit toon deur te sing. Hierdie koor het eintlik twee doelwitte: om die wyfie aan te trek en klein mannetjies uit die omgewing te hou, alles deur middel van 'n melodieuse waarskuwing.
Anurans is 'n groep amfibieë met 'n eienaardige manier van voortplanting, aangesien hulle 'n eksterne bevrugting het. Vir hierdie rede, Om hul eiers te bevrug, voer hulle 'n "drukkie" (amplexus) uit waarmee die mannetjies agter die wyfies staan ​​om bevrugting te bewerkstellig. Terwyl sy maat hom omhels, lê die wyfie die eiers en hy bevrug dit in die water.
Inkubasie en uitbroei van die kikkervis
Die wyfie padda kan tussen 1 500 en 5620 eiers lê wat in 'n soort jellie-agtige koord in die plas gehou word. Hierdie helder eiers word in die middel van 5 tot 12 dae in die middel ryp en gee aanleiding tot klein swart paddavisse, soortgelyk aan klein "vis ". Na 24 of 54 dae gaan hierdie kleintjies ook deur metamorfose om hul jeugdige voorkoms te bereik.
Volgens die International Union for Conservation of Nature hierdie paddas Hulle word geklassifiseer as 'n geringe spesie. Dit is te danke aan die wye verspreiding en die aangebore vermoë om aan te pas by nuwe habitats. Boonop word die huidige bevolkings nie geraak nie, en dit lyk asof hulle die struikelblokke van hul omgewing in die gesig staar.
Dit lyk waarskynlik baie goed met die blote oog, maar die amfibiegroep is baie sensitief vir veranderinge in hul omgewing. Waterbesoedeling, lang droogtetydperke, die gebruik van plaagdoders en sommige siektes is 'n ernstige bedreiging vir hierdie spesie. U kan nie wag dat u bevolking afneem om iets te begin doen nie.