Sabinet | Artikel 129(1)(a) van die Nasionale Kredietwet 34 van 2005 : verwarrende verwarring oor voldoening : regte
oa Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe - Artikel 129(1)(a) van die Nasionale Kredietwet 34 van 2005 : verwarrende verwarring oor voldoening : regte
Corlia Van Heerden1 and
p. 254 - 297
Keyword(s) : Absa Bank Ltd v Proshaska t/a Bianca Cara Interiors, Aflewering van kennisgewings, Artikel 129 Nasionale Kredietwet, Artikel 130 Nasionale Kredietwet, Artikel 168 Nasionale Kredietwet, Artikel 65 Nasionale Kredietwet, Artikel 96 Nasionale Kredietwet, Delivery of notices, FirstRand Bank Ltd v Dhlamini, Munien v BMW Financial Services (Pty) Ltd, Nasionale Kredietwet, National Credit Act, Rossouw v First Rand Bank Ltd, Sebola v Standard Bank of South Africa, Section 129 National Credit Act, Section 130 National Credit Act, Section 168 National Credit Act, Section 65 National Credit Act, Section 96 National Credit Act and Starita v Absa Bank
Abstract Full Text Metrics Related Content Abstract Artikel 129(1)(a) van die Nasionale Kredietwet 34 van 2005 (hierna Kredietwet) bepaal dat &apos;n verbruiker skriftelik van sy versuim in kennis gestel moet word alvorens &apos;n kredietverskaffer verdere stappe kan doen om skuld onder &apos;n kredietooreenkoms af te dwing. Grootskaalse onduidelikheid en verwarring het geheers oor wat presies voldoening aan hierdie bepaling daarstel. Die meerderheid skrywers was van mening dat versending van die kennisgewing deur die kredietgewer voldoende is, maar die howe het in teenstrydige beslissings getoon dat die aangeleentheid nie so eenvoudig is nie. Die hoogste hof van appèl het uiteindelik regsekerheid bewerkstellig deur in Rossouw v First Rand Bank te beslis dat versending per geregistreerde pos aan &apos;n verbruiker - wat sodanige metode gekies het as wyse waarop kennisgewings kragtens die Kredietwet aan hom afgelewer moet word - voldoening aan artikel 129(1)(a) daarstel. Die hof beslis verder dat die verbruiker die risiko dra dat die kennisgewing hom moontlik nie sal bereik nie. Hierdie nuutgevonde regsekerheid was egter van korte duur, aangesien die konstitusionele hof in die meerderheidsuitspraak van Sebola v Standard Bank of South Africa Ltd beslis het dat blote versending nievoldoening daarstel nie. Die uitspraak leen hom tot kritiek in vele opsigte, waarvan die sterkste is dat dit teenstrydige stellings bevat en nie duidelik uiteensit wat presies as voldoening gesien kan word nie. Sebola het dus opnuut tot onsekerheid en verwarring gelei, soos duidelik uit twee daaropvolgende uiteenlopende beslissings blyk. In hierdie artikel word die aard, omvang en doel van die artikel 129(1)(a)-kennisgewing ondersoek ten einde te bepaal wat presies voldoening daaraan behels. Die historiese ontwikkeling van kennisgewingsvereistes in verwante en ander relevante wetgewing, asook regspraak kragtens sodanige wetgewing, word oorsigtelik in oorweging geneem. Die aanloop tot die uitspraak in Sebola, die Sebola-beslissing in besonder, asook die twee teenstrydige uitsprake daarna word ondersoek ten einde tot &apos;n gevolgtrekking aangaande die aard van die vereistes van artikel 129(1)(a)-kennisgewing te kom.
Litnet Persistent Link : http://hdl.handle.net/10520/EJC129827