Hoe kinders Europese state hof toe neem oor die klimaatkrisis - en die verandering van die wet - nuus oor klimaatimpak
Nog voordat Greta Thunberg haar bekendgestel het skoolstaking vir klimaat op die ouderdom van 15 was jeugaktiviste sleutelspelers in openbare optrede oor die klimaatkrisis. Nou breek hulle nuwe grond in die hof.
Op 30 November ses Portugese kinders en jongmense gebring 'n historiese hofsaak aan die Europese Hof vir Menseregte (EVRM). Die naam Duarte Agostinho and Others v. Portugal en andere - of kortweg die saak Agostinho - beweer dat die state wat die klimaatskrisis nie oplos nie, menseregte skend.
In 'n opwindende ontwikkeling verlede Desember het die EVRM ingestem om die saak vinnig op te spoor. Die 33 Europese state - insluitend die Verenigde Koninkryk (wat na die Brexit deel van die EVRM-stelsel bly), Frankryk en Duitsland, moet nou reageer met inligting oor hoe hulle die uitstoot van kweekhuisgasse wat die klimaat destabiliseer, sal verminder.
Hierdie saak maak deel uit van 'n groeiende reeks sistemiese klimaatsgedinge wat op breë staatsbeleid gerig is. 'N Groot deel daarvan is jeugaansoekers om 'n aantal redes, insluitend die feit dat soveel kinders en jongmense is klimaat-opgeleide en tegnies vaardig. In teenstelling met ander gevalle, is hierdie spesifieke toepassing egter die belangrikste argument dat state besig is met jeugdiskriminasie.
Die aansoekers by die EVRM - waarvan een so jonk as agt jaar oud is - het aangevoer dat, sowel as die skending van hul regte op lewe en privaat lewe, regeringsversuim om die klimaatkrisis aan te pak diskriminasie daarstel. Hulle regverdig hierdie bewering deur verklaar dat 'kinders en jong volwassenes die las van klimaatsverandering in 'n baie groter mate as ouer generasies moet dra.'
Portugal is berigte 'n brandpunt vir klimaatsverandering, met toenemend dodelike hittegolwe. Die jongmense wat by hierdie saak betrokke was, was getuies van die 2017-brande waarin meer as 120 mense gesterf het. Hulle wys daarop dat veral kinders en jongmense op lang en kort termyn geraak word. Die hitte wat deur die klimaatkrisis veroorsaak word, kan die alledaagse lewe - van studeer tot oefening - baie moeilik maak. Dit maak hulle bang vir hul toekoms ook.
Die volgende stap in die saak is dat state moet verduidelik dat, waar hul optrede jongmense buite verhouding raak, dit te wyte is aan objektiewe faktore en nie aan diskriminasie nie. Hulle moet ook uiteensit hoe hulle kinders se beste belang in hul beleid oorweeg.
Moontlikhede vir die jeug?
Die meeste internasionale menseregteverdrae het 'n voorsiening wat groepe beskerm van diskriminasie. Agostinho blyk die eerste keer te wees dat so 'n bepaling gebruik word om 'jeug' in 'n internasionale / streekhof te beskerm. Die bepalings van ouderdomsdiskriminasie word gewoonlik verstaan ​​as die beskerming van ouer mense.
'Jeug' word gewoonlik aanvaar om dit in te sluit tot hul middel twintigs, maar die definisie is nie duidelik nie. Onder 18-jariges benodig besondere aandag, aangesien hulle oor die algemeen heeltemal uitgesluit word van die wet op diskriminasie. Dit is waarskynlik as gevolg van 'n verkeerde interpretasie van die wet, gebaseer op die algemene aanname dat kinders nie dieselfde regte as volwassenes kan hê nie.
Die VN se Konvensie vir die Regte van die Kind gee 'n uiteensetting van die regte waarop onder-18's geregtig is, en dit is beslis suksesvol om die aandag op die regte en belange van kinders te vestig. Maar dit is nie-diskriminasie artikel - wat ander menseregte-instrumente weerspieël - word ook byna altyd toegepas op minderhede, geslags- en gestremde kinders. Dit word selde, indien ooit, gebruik om kinders (in teenstelling met volwassenes) as 'n groep te beskerm teen diskriminasie.
Onbillike diskriminasie kan wette en praktyke insluit wat groepe uitsluit. Dit kan ook diegene insluit wat die unieke behoeftes van 'n spesifieke groep ignoreer. Laasgenoemde is wat in hierdie saak aangevoer word. Die eisers se standpunt is dat klimaatbeleid die meeste ekonomiese en omgewingsbelasting op die jonger generasie plaas. Daar word te min aandag geskenk aan die uitvind van hoe om die las nou te deel en die koolstofvrystelling te verminder.
Dieselfde argument word deur versoekers in ander EVRM-sake gebruik - byvoorbeeld waar Nederland het vroueregte onvoldoende oorweeg in die konteks van pensioenpolisse. Die argument is tot dusver nog nooit by die EVRM vir 'jeug' as 'n groep gebruik nie.
As kundiges oor kinderregte en internasionale reg bring ons huidige navorsing 'n wettige element in 'n nuwe dissipline wat soms genoem word kinderlikheid - soos feminisme, maar vir kinders.
Hierdie klimaatsaak is nog lank nie die enigste geval wanneer jeugdiges onregverdige diskriminasie ondervind het nie. In sommige state (insluitend die Verenigde Koninkryk) is daar dramaties laer minimum lone vir jonger as 18 jaar (inderdaad onder 25 jaar) vir dieselfde werk. Dit is ook min bekend dat kinders in die Verenigde Koninkryk daar is meer geneig om arm te wees or om geweld te ervaar dan volwassenes.
Ten minste een kind per week sterf in die Verenigde Koninkryk aan die hand van 'n ander persoon, en die syfer sal waarskynlik hoër wees as wat daar is probleme met die identifisering die dood van 'n jong kind as manslag. Maar soos met baie state, is die Equality Act 2010 in die Verenigde Koninkryk meestal sluit jonger as 18 jaar uit teen die beskerming daarvan.
Sommige akademici in die sosiale wetenskap en sielkunde het aangevoer dat slegte houdings teenoor kinders die oorsaak is van die ontberinge en skending van regte wat hulle ervaar. Oortuigings dat dit aanvaarbaar is om kinders vir straf te slaan (nog steeds in wese wettiglik in Engeland vir ouers) sal waarskynlik gekoppel word aan relatief hoë moordsyfers vir kinders in die Verenigde Koninkryk, soos daar is 'n duidelike skakel tussen oormatige liggaamlike straf en mishandeling.
Deur diskriminerende houdings en beleid aan te pak, kan ons die aksies wat kinders benadeel, begin bekamp. As die skending van regte onder 18-jariges meer gereeld as gelykheidskwessies opgestel word (en as sodanig gediskuteer word), sal dit die nadeel van minderjarige 18-jarige mense versag as gevolg van ontkenning van 'n groep. Dit sal lande waarskynlik aanspoor om groter oorweging te skenk aan kinders in beleidsvorming. Dit sal ook die persepsie verhoog dat kinders in die openbare bewussyn as mense gelyk is aan volwassenes.
Of die EVRM bevind dat jeugdiges in die Agostinho-saak teen jongmense diskrimineer al dan nie, die argumente wat hierdie kinders en jongmense aangevoer het, is baanbrekend. Dit moet 'n gesprek begin oor en of die wet op gelykheid kinders as 'n groep kan bevoordeel.
Regte is nog lank nie die enigste manier om vordering vir kinders se belange te bewerkstellig nie, maar dit kan 'n belangrike deel wees van die verduideliking van wat behandeling wel en nie aanvaarbaar is nie. Die potensiaal om in die verwagte uitspraak begrip vir jeugdiskriminasie te ontwikkel, wys hoe opwindend hierdie regsontwikkeling by die EVRM is.
Aoife Daly, Dosent in die regte, Universiteitskollege Cork; Pernilla Leviner,, Stockholm Universiteit, en Rebecca Thorburn Stern, Professor in internasionale volkereg, Uppsala Universiteit