Dit laat bitter min ruimte vir kundigheid, dit ontken dat daar eksperts op die terrein is, dit trek alles af na die gemiddelde (soos matriek in die nuwe republiek – met 30/40% as slaagsyfer!). Nog ‘n besonderse toevoeging tot die vertaalkamers is Ilze Gertenbach se Engelse weergawe van D.J. Opperman se bekende “Klara Majola“. Is daar dus hier sprake van ‘n einde aan die rouproses, ‘n uiteindelike afstanddoening van die wond? ‘n Soort suksesvolle, voltooide Freudiaanse rou? DH: Eintlik is C.J. Langenhoven se Afrikaanse vertaling nog steeds die beste – en dit het al in 1923 verskyn! Interessant – die onbevraagtekende magsaannames van iemand soos Tim: dat mens kan wegkom met holle denke, dat mens dit nie eens oorweeg het (en nog steeds nie) om met belanghebbendes (huidige boekeredakteurs, uitgewers, ‘n aantal resensente…) oorleg te pleeg nie sodat almal dan voor ‘n fait accompli gestel word, dat mens dit nie nodig ag om die werklike redes – tog seker ekonomies? – te bespreek nie.