James A. Garfield - Geskiedenis Podcasts - 2022
James Abram Garfield is gebore op 19 November 1831 in Orange, Ohio, naby Cleveland, die seun van 'n boer en kanaalwerker. James was twee jaar oud toe sy pa gesterf het, wat hom genoop het om meer van sy vroeë lewe aan werk eerder as skool toe te wy. Garfield keer kortliks terug na die Eclectic Institute, waar hy die klassieke onderrig gee en as skoolhoof dien. Gedurende sy twintigs verander Garfield sommige van sy fundamentele oortuigings. Sy eerste belangrike inval in die politiek kom deur sy steun aan die kandidatuur van John C. Frémont, die Republikeinse genomineerde in 1856. In 1859 is Garfield verkies tot die Ohio Senaat as Republikein. Garfield word algemeen beskou as 'n uitstekende redenaar, gebaseer op vaardighede wat hy as prediker ontwikkel het. In 1863 word hy verkies tot die kongres en verlaat die diens op spesifieke versoek van Abraham Lincoln om sy setel in te neem. Garfield sou nog sewe keer herkies word in die Huis. As 'n toenemend invloedryke politieke figuur was Garfield 'n voorstander van 'harde geld' -beleid, radikale republikeinse heropbouprogramme, swart burgerregte en die beskuldiging van Andrew Johnson. loopbaan op verskeie punte, veral met die berugte Crédit Mobilier -aangeleentheid. Die bewys van sy medepligtigheid was nie absoluut nie en in die ergste geval word hy beskou as 'n uiters beginselvaste man wat moontlik toegegee het aan versoeking in 'n era van wydverspreide hebsug en korrupsie. die Republikeinse Party. Sy totale stemme was minder as 'n meerderheid as gevolg van 'n sterk vertoning deur die Demokrate en 'n duidelike poging van die Greenback-Labour Party. Die president het sy hoofmededinger, die Stalwart-leier Roscoe Conkling, kwaad gemaak deur die aanstelling van halfras James G. Blaine as minister van buitelandse sake en deur 'n Konkling-mededinger aan te wys in 'n winsgewende pos by die New York Customhouse, setel van Conkling se mag. Op 2 Julie 1881 wag Garfield by 'n treinstasie vir 'n reis na 'n universiteitsreünie; 'n Teleurgestelde kantoorsoeker, Charles J., het hom genader. Die moordenaar het uitgeroep: "Ek is 'n staatmaker. Arthur is nou president." James A. Alexander Graham Bell het 'n nuut ontwikkelde elektriese toestel aan sy kundigheid verskaf, maar dit was tevergeefs. Die president is dood aan bloedvergiftiging, waarskynlik as gevolg van die pogings om die koeël met besmette instrumente te onttrek.Garfield se dood het 'n lang tydperk van openbare rou, sowel as wydverspreide woede oor die ooglopende korrupsie van die patronaatstelsel, aangeraak.
James Garfield was die laaste president wat in 'n houthuis gebore is. Sy pa is dood toe hy agtien maande oud was. Hy en sy broers en susters het saam met hul ma op hul plaas probeer werk om bymekaar te kom. Hy het deur die skool by die Geauga Academy gewerk.
Garfield verhuis na die Eclectic Institute, vandag die Hiram College, in Hiram, Ohio. Terwyl hy daar was, het hy 'n paar klasse aangebied om te help om deur die skool te kom. Een van sy studente was Lucretia Rudolph. Hulle het in 1853 begin uitgaan en is vyf jaar later op 11 November 1858 getroud. Sy sou later 'n huiwerige presidentsvrou wees vir die kort tydjie dat sy die Withuis beset het.
James Abram Garfield was die twintigste president van die Verenigde State.
Garfield is op 19 November 1831 in Orange, Ohio, gebore. Garfield se pa is in 1833 oorlede, en James het die grootste deel van sy jeug op 'n plaas gewerk om na sy weduwee -moeder te sorg. Op sewentienjarige ouderdom het Garfield 'n werk geneem om stuurbote op die Ohio- en Erie -kanaal te stuur.
Garfield het minimale opleiding ontvang in die algemene skole van Ohio. In 1849 skryf hy in by die Geauga Seminary in Chester, Ohio. Nadat hy kortliks as onderwyser gedien het, het Garfield die Western Reserve Eclectic Institute (nou Hiram College) in Hiram, Ohio, bygewoon. Hy verhuis na Williams College, in Williamstown, Massachusetts, en studeer in 1858. Hy keer in dieselfde jaar terug na Hiram College as professor in antieke tale en letterkunde. Hy dien ook as president van Hiram tot die uitbreek van die Amerikaanse burgeroorlog. In 1859 begin Garfield 'n politieke loopbaan en wen hy verkiesing tot die Senaat van Ohio as lid van die Republikeinse Party.
Tydens die Burgeroorlog bedank Garfield sy pos by Hiram College en sluit hom aan by die Unie -leër. Hy het begin as luitenant-kolonel van die Tweede-en-veertig Ohio-vrywilligerinfanterie en het geveg in die gevegte van Shiloh en Chickamauga. Hy bedank op 5 Desember 1863 uit die weermag met die rang van generaal -majoor.
Garfield bedank sy kommissie omdat kiesers uit Ohio hom in die Huis van Verteenwoordigers van die Verenigde State verkies het. Hy dien nege opeenvolgende terme in die Huis van Verteenwoordigers voordat hy in 1880 tot president van die Verenigde State verkies word. In die kongres was Garfield 'n voorstander van die Radikale Republikeine. Hy het president Andrew Johnson se toegeeflike beleid teenoor die verowerde suidelike state teëgestaan ​​en geëis dat die Afro-Amerikaanse mans afgestaan ​​moet word. Hy is deur die wetgewer van Ohio in die Amerikaanse senaat in Januarie 1880 aangestel. Hy het die amp van die hand gewys, omdat hy 'n paar maande voor president verkies is om sy setel in die senaat op te neem.
Garfield dien slegs vier maande voor hy deur Charles J. Guiteau geskiet is. Guiteau het 'n politieke amp gesoek onder die bestuur van Garfield en is geweier. Boos oor sy verwerping, het Guiteau Garfield geskiet terwyl die president vir 'n trein in Washington, DC, gewag het. Garfield het nog twee maande geleef voordat hy op 19 September 1881 gesterf het. Terwyl Garfield as president min bereik het, het sy dood die Amerikaanse kongres en sy opvolger, president Chester A. Arthur, geïnspireer om die staatsdiensstelsel met die Pendleton -staatsdiens te hervorm. Hervormingswet in 1883. In plaas daarvan dat die oorwinnaars in 'n verkiesing ongekwalifiseerde ondersteuners, vriende of familielede in posisies aanstel, is die staatsdiens ingestel om te verseker dat ten minste sommige ampsdraers vir hul posisies gekwalifiseer is.
1831, 19 November
Gebore, Orange, Ohio, die jongste van vyf kinders van Abram Garfield (1799-1833) en Eliza Ballou Garfield (1801-1888)
Het by Geauga Seminary, Chester, Ohio ingeskryf
Onderrig by distrikskole in Ohio
By die dissipels van Christus aangesluit
Het aan Western Reserve Eclectic Institute (later Hiram College), Hiram, Ohio, gestudeer. Onderrig in distrikskole tussen kwartale.
Het aan Williams College, Williamstown, Mass.
President, Eklektiese Instituut van Hiram College, Hiram, Ohio, het Latyn, Grieks, wiskunde, geskiedenis, filosofie, Engelse letterkunde en retoriek geleer
1858, 11 November
Getroud met Lucretia Rudolph (19 April 1832-14 Mar 1918), dogter van Zeb Rudolph (1803-1897) en Arabella Mason Rudolph (1810-1879)
Verkies in die senaat van Ohio
Regsstudent, kantoor van prokureur Albert Gallatin Riddle, Cleveland, Ohio
1860, 3 Julie
Dogter Eliza Arabella ("Trot") Garfield gebore († 1 Desember 1863)
1861, 26 Januarie
Toegelaat tot die staatsbalk van Ohio
1861, 21 Aug
In diens van luitenant -kolonel, 42ste Regiment, Ohio Volunteer Infantry
1861, 27 November
1862, 11 Januarie
Bevorder tot brigadier -generaal van vrywilligers
1862, 25 September
Opgedra aan die krygsraad in Washington, DC, en het die Fitz-John Porter krygsraad aangehoor Ekstern saak onder andere
Aangestel as stafhoof onder generaal William S. Rosecrans
1863, 19 September
Aangestelde generaal -majoor het in November 1863 kennisgewing van die promosie ontvang
1863, 11 Okt
1863, 5 Des
Bedank uit die weermag om in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers te gaan sit
Lid, Huis van Verteenwoordigers van die Verenigde State
1865, 17 Okt
1867, 16 Januarie
Dogter Mary ("Mollie") Garfield Stanley-Brown gebore (d. 30 Nov.
Huis gekoop in I Street 1227, NW, op die hoek van 13th and I Streets, NW, op Franklin Square in Washington, DC
Voorsitter, Komitee oor Bankwese en Valuta
1870, 3 Augustus
Seun Irvin McDowell Garfield gebore († 19 Julie 1951)
Voorsitter, komitee oor krediete
1872, 4 September
New York Son beriggewing oor die Credit Mobilier -skandaal het Garfield en ander politieke figure impliseer dat hy voordeel getrek het uit die skema deur aandele van spoorwegvoorraad te ontvang in ruil vir wetgewende ondersteuning. Garfield het die bewering ontken.
1872, 21 November
Seun Abram Garfield gebore (d. 16 Oktober 1958)
1874, 26 Desember
Seun Edward ("Neddie") Garfield gebore († 25 Oktober 1876)
1876, 31 Okt
Eiendom vir huis gekoop in Mentor, Ohio, genaamd "Lawnfield" tydens die presidensiële veldtog van 1880
Gedien as Republikeinse minderheidsleier in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers
Lid, Verkiesingskommissie moet besluit oor die betwiste presidentsverkiesing van 1876
James A. Garfield - Geskiedenis
Bron: Brady-Handy Photograph Collection
James A. Garfield was die 20ste president van die Verenigde State.
Gedien as president: 1881
Visepresident: Chester A. Arthur
Ouderdom by inhuldiging: 49
Gebore: 19 November 1831 in Orange, Ohio
Oorlede: 19 September 1881 in Elberon, New Jersey nadat hy op 2 Julie in Washington DC geskiet is
Getroud: Lucretia Rudolph Garfield
Kinders: James, Harry, Abram, Mary, Irvin
Bynaam: Prediker -president, Boatman Jim
Waarvoor is James A. Garfield die bekendste?
James Garfield is veral bekend daarvoor dat hy vermoor is slegs 200 dae nadat hy president geword het. Hy is doodgemaak deur 'n voormalige ondersteuner wat kwaad was dat Garfield hom nie werk in sy administrasie gegee het nie.
James Garfield het grootgeword as die jongste van vier kinders in 'n houthut in Ohio. Sy pa is dood toe hy nog 'n kleuter was. Sy ma het hom grootgemaak en hom geleer om tuis te lees. James het lank gedroom van 'n lewe op see en as tiener het hy sy droom probeer vind. Hy het 'n kort tydjie op 'n kanaalboot gewerk, maar het uiteindelik teruggekeer huis toe om sy opleiding voort te sit.
James A. Garfield deur Matthew Brady
In 1856 studeer James aan die Western Reserve Eclectic Institute. Na die gradeplegtigheid word hy professor aan die skool. James het daarna regte begin studeer en in 1860 die balie geslaag sodat hy 'n advokaat kon wees.
Toe die burgeroorlog begin, het Garfield by die weermag aangesluit. Hy het in die geledere gestyg tot by die punt van generaal -majoor. Hy was ook die stafhoof van William Rosecrans. Gedurende hierdie tyd het hy geveg in die gevegte van Middle Creek, Shiloh en Chickamauga. Terwyl hy in die weermag gedien het, is hy verkies tot die Amerikaanse kongres.
Voordat hy president geword het
Aanvanklik wou Garfield deel van die weermag bly. President Lincoln het hom egter gevra om na Washington te kom. Lincoln was van mening dat Garfield as 'n sterk Republikeinse bondgenoot in die kongres vir hom meer werd sou wees as 'n generaal. Garfield het ingestem om die pos in die kongres in te neem waar hy agtien jaar lank in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers gedien het. Hy het een van die leiers van die Republikeinse kant van die Huis geword.
James A. Garfield se presidentskap
Alhoewel Garfield slegs 'n kort tydjie president was voordat hy vermoor is, het hy daarin geslaag om 'n merk te maak terwyl hy president was. Hy was vasbeslote dat politieke korrupsie tot 'n einde kom. Hy het geweier om ondersteuners werk in sy administrasie te gee net omdat hulle sy veldtog ondersteun het. Hy het gedink dat werk na die mees gekwalifiseerde persone moet gaan.
Garfield wou ook nie toegee aan die senaat oor politieke aanstellings nie. Twee senatore het selfs bedank oor die kwessie en gedink dat hulle Garfield sleg sou laat lyk en dat hulle hul werk sou terugkry. Garfield het egter vasgehou en uiteindelik sy sin gekry.
Op 2 Julie 1881 word Garfield deur die moordenaar Charles J. Guiteau geskiet terwyl hy deur 'n treinstasie loop. Guiteau was ontsteld dat hy nie die pos as konsul in Parys ontvang het nie. Garfield sterf 'n paar maande later aan komplikasies van die koeëlwond.
James A. Garfield verkry die huis in 1876 om sy groot gesin te huisves. Tydens die presidentsverkiesing van 1880 het Garfield die eerste suksesvolle veldtog van die huis af, wat deur die verslaggewers van sy veldtog bekend gestaan ​​het as "Lawnfield", gevoer. Dieselfde jaar het Garfield 11 kamers by die gebou aangebring om sy groot gesin te huisves.  Garfield is vier maande in sy termyn doodgeskiet en sterf op 19 September 1881. Vier jaar na sy sluipmoord het sy weduwee Lucretia Garfield en haar gesin die Memorial Library -vleuel bygevoeg, wat die presedent geskep het vir presidensiële biblioteke.
Garfield het die Mentor -woning om verskeie redes gekoop. Tot hierdie tyd was hy 'n inwoner van Hiram en verteenwoordig hy die 19de kongresdistrik in Ohio. Die Demokratiese Wetgewer van Ohio het die provinsies Ashtabula, Lake, Geauga en Trumbull van die Republikeinse Party herdistrik en verwyder en slegs die provinsies Ashland, Stark en Wayne van die Demokratiese Party gelaat. 
Garfield wou ook 'n plek hê waar sy seuns oor boerdery kon leer, sowel as 'n permanente woning waar hy sy somers kon deurbring terwyl die kongres op vakansie was. 
Lucretia Garfield het ten minste 'n deel van elke jaar in die huis gewoon tot haar dood in 1918. Haar broer, Joseph Rudolph, het daar gewoon totdat hy in 1934 gesterf het. In 1936 het Garfield se kinders die huis en die inhoud daarvan aan die Western Reserve Historical Society geskenk vir gebruik as museum. Op 28 Desember 1980 verklaar die Amerikaanse kongres dat die Garfield -huis 'n nasionale historiese plek is. 
Die terrein is tot Januarie 2008 deur die National Park Service met die Western Reserve Historical Society bedryf, waarna die WRHS die grond, geboue en bedrywighede van die terrein aan die National Park Service oorgedra het. Vanaf Februarie 2015 [update] word die webwerf bestuur deur Cuyahoga Valley National Park. 
In die negentigerjare het die Garfield-huis ses jaar lank $ 12,5 miljoen herstel, met 'n groot heropening in 1998.  Die huis is opgeknap met outentieke meubels en huishoudelike items van 1886-1904 wat verkry is deur uitgebreide navorsing deur die Denver Dienssentrum van die National Park Service. 
Garfield is op 19 November 1831 as die jongste van vyf kinders gebore in 'n houthut in Orange Township, nou Moreland Hills, Ohio. Orange Township was tot 1800 in die Western Reserve, en soos baie wat hulle daar gevestig het, was die voorouers van Garfield uit New England, sy voorvader Edward Garfield immigreer vanaf Hillmorton, Warwickshire, Engeland, na Massachusetts omstreeks 1630. James se pa Abram is in Worcester gebore. , New York, en het na Ohio gekom om sy kinderjare lief te hê, Mehitabel Ballou, net om haar getroud te vind. Hy trou in plaas daarvan met haar suster Eliza, wat in New Hampshire gebore is. James is vernoem na 'n ouer broer wat as kind oorlede is. 
Vroeg in 1833 sluit Abram en Eliza Garfield aan by die Kerk van Christus, 'n besluit wat hul jongste seun se lewe gevorm het.  Abram sterf later die jaar dat James in armoede grootgeword het in 'n huishouding onder leiding van die sterk wil Eliza.  Hy was haar gunstelingkind, en die twee was die res van sy lewe naby.  Eliza Garfield trou weer in 1842, maar verlaat spoedig haar tweede man, Warren Belden (of Alfred Belden), en 'n destydse skandalige egskeiding word toegestaan ​​in 1850. James neem sy ma se kant toe en toe Belden in 1880 sterf, merk hy dit op in sy dagboek met tevredenheid. Garfield geniet die verhale van sy ma oor sy afkoms, veral sy Walliese agter-grootvaders en sy voorvader wat as ridder van Caerphilly Castle gedien het. 
Arm en vaderloos is deur Garfield bespot deur sy mede -seuns en was sy hele lewe lank baie sensitief vir swaarkry. Hy het ontsnap deur al die boeke wat hy kon vind, te lees.  Hy het die huis op 16 -jarige ouderdom in 1847 verlaat. Deur die enigste skip in die hawe in Cleveland, het Garfield in plaas daarvan werk gekry op 'n kanaalboot, wat verantwoordelik was vir die bestuur van die muile wat dit getrek het.  Hierdie arbeid is goed gebruik deur Horatio Alger, wat Garfield se veldtogbiografie in 1880 geskryf het. 
Na ses weke het siekte Garfield gedwing om terug te keer huis toe, en tydens sy herstel het sy ma en 'n plaaslike onderwysbeampte hom beloof om sy terugkeer na die kanale vir 'n jaar uit te stel en skool toe te gaan. Gevolglik begin hy in 1848 by Geauga Seminary, in die nabygeleë Chester Township, Geauga County, Ohio.  Garfield het later oor sy kinderjare gesê: 'Ek betreur dat ek uit armoede gebore is, en in hierdie chaos van kinderjare het sewentien jaar verloop voordat ek inspirasie gekry het. op manlike maniere vasgemaak is. " 
By die Geauga Academy, wat hy van 1848 tot 1850 bygewoon het, het Garfield akademiese vakke geleer waarvoor hy nog nie tyd gehad het nie. Hy het as student uitgeblink en was veral geïnteresseerd in tale en elokusie. Hy begin die krag waardeer wat 'n spreker oor 'n gehoor het, skryf en skryf dat die spreker se platform 'opwinding skep.  Geauga was mede -opvoedkundig, en Garfield was aangetrokke tot een van sy klasmaats, Lucretia Rudolph, met wie hy later getroud is.  Om homself te onderhou by Geauga, werk hy as timmermanassistent en onderwyser.  Die behoefte om van stad tot stad te gaan werk om as onderwyser werk te kry, het Garfield gewalg, en daarna het hy 'n afkeer van wat hy 'plek soek' genoem het, wat volgens hom 'die wet van my lewe' geword het.  In latere jare het hy sy vriende verstom deur standpunte te laat verbygaan wat met 'n bietjie politiek syne kon gewees het.  Garfield het meer kerk toe gegaan om sy moeder te behaag as om God te aanbid, maar het in sy laat tienerjare 'n godsdienstige ontwaking ondergaan en baie kampbyeenkomste bygewoon, by een waarvan hy wedergebore is op 4 Maart 1850, gedoop in Christus deur ondergedompel te word in die ysige waters van die Chagrinrivier.  [a]
Nadat hy Geauga verlaat het, werk Garfield 'n jaar lank by verskillende poste, waaronder onderrig.  Toe Garfield agterkom dat sommige New Englanders deur die universiteit werk, besluit hy om dieselfde te doen en soek 'n skool wat hom kan voorberei op die toelatingseksamens. Van 1851 tot 1854 het hy die Western Reserve Eclectic Institute (later Hiram College) in Hiram, Ohio, bygewoon, 'n skool wat deur die dissipels bestuur is. Terwyl hy daar was, was hy die meeste geïnteresseerd in die studie van Grieks en Latyn, maar was hy geneig om meer te wete te kom oor enige nuwe ding wat hy teëgekom het.  Hy het 'n pos by die toetrede as 'n conciërge gekry en is aangestel om onderrig te gee terwyl hy nog 'n student was.  Lucretia Rudolph het ook by die Instituut ingeskryf, en Garfield het haar geskok terwyl sy haar Grieks geleer het.  Hy ontwikkel 'n gereelde predikingsbaan by naburige kerke, en verdien in sommige gevalle 'n goue dollar per diens. Teen 1854 het Garfield alles geleer wat die Instituut hom kon leer en was hy 'n voltydse onderwyser.  Garfield het daarna as derdejaarstudent aan die Williams College in Williamstown, Massachusetts, ingeskryf, met lof vir twee jaar se studie aan die Instituut nadat hy 'n vlugtige eksamen geslaag het. Garfield was beïndruk met die universiteitspresident, Mark Hopkins, wat hartlik gereageer het op die brief van Garfield waarin hy gevra is oor toelating. Hy het oor Hopkins gesê: "Die ideale kollege is Mark Hopkins aan die een kant van 'n houthuis met 'n student aan die ander kant."  Hopkins het later oor Garfield in sy studentedae gesê: "Daar was 'n groot algemene kapasiteit wat op enige onderwerp van toepassing was.  Na sy eerste termyn is Garfield aangestel om die studente van Pownal, Vermont, 'n pos wat voorheen deur Chester A. Arthur beklee is, penmanskap te leer. 
Garfield studeer Phi Beta Kappa  aan Williams in Augustus 1856 as salutator, en gee 'n toespraak by die aanvang. Sy biograaf Ira Rutkow skryf dat Garfield se jare by Williams Garfield die geleentheid gebied het om diegene van verskillende sosiale agtergronde te ken en te respekteer, en dat hy ondanks sy oorsprong as 'n ongesofistikeerde Westerling geliefd en gerespekteer is deur sosiaal -bewuste New Englanders. "Kortom," skryf Rutkow, "Garfield het 'n uitgebreide en positiewe eerste ervaring gehad met die wêreld buite die Western Reserve van Ohio." 
Met sy terugkeer na Ohio het die graad van 'n gesogte oostelike kollege Garfield 'n man van uitnemendheid gemaak. Hy keer terug na Hiram om by die Instituut onderwys te gee, en in 1857 word hy president. Hy het onderwys nie as 'n veld beskou wat sy volle potensiaal sou verwesenlik nie. By Williams het hy meer polities bewus geraak in die intensiewe teen-slawerny-atmosfeer van die skool, en het hy die politiek as 'n loopbaan begin beskou.  In 1858 trou hy met Lucretia, hulle het sewe kinders, waarvan vyf babatyd oorleef het.  Kort na die troue het hy formeel sy naam ingevoer om die regte te lees (1859) by die kantoor van prokureur Albert Gallatin Riddle  in 'n firma in Cleveland, hoewel hy studeer het in Hiram.  Hy is in 1861 in die balie opgeneem. 
Plaaslike Republikeinse leiers het Garfield genooi om die politiek te betree na die dood van Cyrus Prentiss, die vermoedelike genomineerde vir die setel van die plaaslike senaat. Hy is genomineer tydens die partykonvensie oor die sesde stembrief en is verkies tot 1861.  Garfield se grootste poging in die staats senaat was 'n wetsontwerp wat voorsiening maak vir Ohio se eerste geologiese opname om die minerale bronne daarvan te meet, maar dit het misluk. 
Na die verkiesing van Abraham Lincoln as president, het verskeie suidelike state hul afskeiding van die Unie aangekondig om 'n nuwe regering te vorm, die Konfederale State van Amerika. Garfield lees militêre tekste terwyl hy in spanning wag op die oorlogspoging, wat hy as 'n heilige kruistog teen die slawemag beskou het.  In April 1861 bombardeer die rebelle Fort Sumter, een van die laaste federale buiteposte van die Suide, wat die burgeroorlog begin. Alhoewel hy geen militêre opleiding gehad het nie, het Garfield geweet sy plek was in die Unie -leër. 
Op versoek van goewerneur William Dennison het Garfield sy militêre ambisies uitgestel om in die wetgewer te bly, waar hy gehelp het om die fondse in te samel om die vrywillige regimente van Ohio in te samel en toe te rus.  Daarna het die wetgewer verdaag en Garfield het die lente en die vroeë somer op 'n spreekbeurt deur die noordooste van Ohio deurgebring om die werwing in die nuwe regimente aan te moedig.  Na 'n reis na Illinois om muskiete te koop, keer Garfield terug na Ohio en ontvang hy in Augustus 1861 'n kommissie as kolonel in die 42ste Ohio Infanterieregiment.  Die 42ste Ohio bestaan ​​slegs op papier, dus was Garfield se eerste taak om sy geledere te vul. Hy het dit vinnig gedoen en baie van sy bure en oudstudente gewerf.  Die regiment het na Camp Chase, buite Columbus, Ohio, gereis om opleiding te voltooi.  In Desember is Garfield beveel om die 42ste na Kentucky te bring, waar hulle by die weermag van die Ohio aangesluit het onder Brigadier -generaal Don Carlos Buell. 
Buell se opdrag Redigeer
Buell het Garfield vinnig die taak gegee om die Konfederale magte uit die ooste van Kentucky te verdryf, wat hom die 18de Brigade gegee het vir die veldtog, wat, behalwe sy eie 42ste, die 40ste Ohio Infanterie, twee Kentucky infanterieregimente en twee kavalerie -eenhede insluit.  Hulle vertrek middel Desember uit Catlettsburg, Kentucky, en vorder deur die vallei van die Big Sandy River.  Die optog was sonder probleme totdat die Unie -magte Paintsville, Kentucky, op 6 Januarie 1862 bereik het, waar Garfield se kavallerie die rebelle by Jenny's Creek betrek het.  Konfederale troepe onder Brigadier -generaal Humphrey Marshall hou die stad in getalle wat ongeveer gelyk is aan die van Garfield, maar Garfield het sy troepe geposisioneer om Marshall te mislei om te glo dat die rebelle in die minderheid was.  Marshall het sy troepe beveel om terug te trek na die vurke van Middle Creek, op die pad na Virginia Garfield het sy troepe beveel om hulle te agtervolg.  Hulle val op 9 Januarie 1862 die rebelleposisies aan in die Slag van Middle Creek, die enigste slag wat Garfield persoonlik beveel het.  Aan die einde van die geveg het die Konfederate hulle van die veld onttrek, en Garfield het sy troepe na Prestonsburg gestuur om te herbesorg. 
Ter erkenning van sy sukses is Garfield bevorder tot brigadier -generaal.  Na Marshall se terugtog was Garfield se bevel die enigste oorblywende Unie -mag in die ooste van Kentucky, en hy kondig aan dat alle mans wat vir die Konfederasie geveg het, amnestie sou kry as hulle na hul huise terugkeer en in vrede leef en lojaal bly aan die Unie .  Die afkondiging was verbasend ligter, aangesien Garfield nou geglo het dat die oorlog 'n kruistog was om slawerny uit te wis.  Na 'n kort skermutseling by Pound Gap, is die laaste rebelleenhede in die gebied omring en na Virginia teruggetrek. 
Garfield se bevordering het hom die bevel gegee oor die 20ste Brigade van die Army of the Ohio, wat vroeg in 1862 beveel is om by generaal -majoor Ulysses S. Grant se magte aan te sluit toe hulle vorder na Corinth, Mississippi.  Voordat die 20ste brigade egter aangekom het, het die Konfederale magte onder generaal Albert Sidney Johnston Grant se manne in hul kampe verras en hulle teruggery.  Garfield se troepe het die slag gekry en vinnig gevorder en by die res van die weermag aangesluit op die tweede dag om die Konfederate terug oor die veld te dryf en terug te trek.  Die aksie, later bekend as die Slag van Shiloh, was tot dusver die bloedigste van die oorlog. Garfield was die grootste deel van die dag aan vuur blootgestel, maar het ongedeerd ontstaan.  Generaal -majoor Henry W. Halleck, Grant se meerdere, het die leiding geneem oor die gesamentlike leërs en vorder oorweldigend na Korinte toe hulle aankom, die Konfederate het gevlug. 
Daardie somer het Garfield aan geelsug en aansienlike gewigsverlies gely. [b]  Hy is gedwing om terug te keer huis toe, waar sy vrou hom gesond gemaak het.  Terwyl hy tuis was, het die vriende van Garfield gewerk om hom die Republikeinse benoeming vir die kongres te kry, maar hy het geweier om met die afgevaardigdes veldtog te voer.  Hy het daardie herfs na militêre diens teruggekeer en na Washington gegaan om op sy volgende opdrag te wag.  Gedurende hierdie tydperk van ledigheid het 'n gerug van 'n buite -egtelike verhouding wrywing veroorsaak in die Garfields se huwelik totdat Lucretia uiteindelik besluit het om dit te miskyk.  Garfield het herhaaldelik voorlopige opdragte ontvang wat vinnig teruggetrek is, tot sy frustrasie.  Intussen dien hy in die krygsraad van Fitz John Porter weens sy traagheid tydens die Tweede Slag van Bull Run.  Hy was oortuig van Porter se skuld en het saam met sy mede -generaals gestem om skuldig te bevind.  Die verhoor het byna twee maande geduur, van November 1862 tot Januarie 1863, en teen die einde daarvan het Garfield 'n opdrag as stafhoof by generaal -majoor William S. Rosecrans gekry. 
Personeelhoof van Rosecrans Edit
Die stafhoofde van die generaals was gewoonlik meer junior offisiere, maar Garfield se invloed by Rosecrans was groter as gewoonlik, met pligte wat verder strek as die kommunikasie van bevele tot die werklike bestuur van sy Army of the Cumberland.  Rosecrans het 'n gretige aptyt vir gesprekke gehad, veral toe hy nie in Garfield kon slaap nie, het hy 'die eerste goed geleesde persoon in die weermag' gevind en die ideale kandidaat vir besprekings wat diep in die nag geloop het.  Die twee het naby geword ondanks die feit dat Garfield 12 jaar jonger was as Rosecrans, en hulle het alles bespreek, veral godsdiens wat Rosecrans, wat van Metodisme tot Rooms -Katolisisme verander het, versag Garfield se siening van sy geloof.  Garfield het aanbeveel dat Rosecrans vleuelbevelvoerders Alexander McCook en Thomas Crittenden vervang, wat hy as ondoeltreffend geglo het, maar Rosecrans ignoreer die voorstel.  Met Rosecrans het Garfield die Tullahoma -veldtog bedink om die Konfederale generaal Braxton Bragg in Tullahoma na te streef en vas te trek. Na die aanvanklike sukses van die Unie, het Bragg teruggetrek in die rigting van Chattanooga, waar Rosecrans gestop het en meer troepe en voorrade aangevra het.  Garfield het aangevoer vir 'n onmiddellike vooruitgang, in ooreenstemming met die eise van Halleck en Lincoln.  Na 'n oorlogsraad en lang beraadslaging het Rosecrans ingestem om aan te val. 
Tydens die daaropvolgende Slag van Chickamauga op 19 en 20 September 1863 het verwarring onder die vleuelbevelvoerders oor Rosecrans se bevele 'n gaping in die lyne veroorsaak, wat gelei het tot 'n skeuring van die regterflank. Rosecrans het tot die gevolgtrekking gekom dat die stryd verlore was en op Chattanooga teruggeval om 'n verdedigingslinie te vestig.  Garfield het egter gedink dat 'n deel van die leër vasgehou het en, met Rosecrans se goedkeuring, oor Missionary Ridge gegaan om die toneel te ondersoek. Garfield se idee was korrek.  Sy rit het legendaries geword, terwyl die fout van Rosecrans weer kritiek op sy leiding veroorsaak het.  Terwyl die leër van Rosecrans 'n ramp vermy het, was hulle gestrand in Chattanooga, omring deur Bragg se leër. Garfield het 'n telegram aan die minister van Oorlog, Edwin M. Stanton, gestuur en Washington gewaarsku oor die behoefte aan versterkings om uitwissing te voorkom, en Lincoln en Halleck het binne nege dae 20.000 troepe per spoor afgelewer.  Intussen is Grant bevorder tot bevel van die westelike leërs, en het Rosecrans vinnig vervang met George H. Thomas.  Garfield is beveel om by Washington aan te meld, waar hy tot generaal -majoor bevorder is, 'n kommissie wat hy bedank voordat hy in die Huis van Verteenwoordigers sit.  Volgens historikus Jean Edward Smith het Grant en Garfield 'n 'bewaakte verhouding' gehad, aangesien Grant Thomas, eerder as Garfield, bevorder het tot bevel van die Army of the Cumberland na Rosecrans se afdanking. 
Verkiesing in 1862 Burgeroorlogjare Redigeer
Terwyl hy vroeg in 1862 in die weermag dien, word Garfield deur vriende genader oor die hardloop na die kongres uit Ohio se nuut oorgedra, swaar Republikeinse 19de distrik. Hy was bekommerd dat hy en ander staatsaangestelde generaals onduidelike opdragte sou kry, en as hy vir die kongres sou hardloop, kan hy sy politieke loopbaan hervat. Die feit dat die nuwe kongres eers in Desember 1863 sy eerste gewone sitting sou hou [c], het hom in staat gestel om 'n tyd lank sy oorlogsdiens voort te sit. Tuis op mediese verlof het hy geweier om hom vir die benoeming te beywer, en dit oorgelaat aan politieke bestuurders wat dit tydens die agtige stembrief by die plaaslike byeenkoms in September 1862 verseker het. In Oktober verslaan hy D.B. Woods met 'n twee-tot-een-marge in die algemene verkiesing vir 'n setel in die 38ste kongres. 
Kort na sy benoeming is Garfield beveel om by die oorlogsekretaris Edwin Stanton in Washington aan te meld om sy militêre toekoms te bespreek. Daar ontmoet hy die tesourie -sekretaris, Salmon P. Chase, wat hom bevriend het en hom as 'n jonger weergawe van homself beskou. Die twee het polities saamgestem, en albei was deel van die Radikale vleuel van die Republikeinse Party.  Toe hy in Desember 1863 gaan sit, was Garfield gefrustreerd dat Lincoln huiwerig was om die Suide hard te druk. Baie radikale, onder leiding van die Thaddeus Stevens in Pennsylvania, wou grond in beslag neem, maar Lincoln het gedreig om 'n veto teen 'n wetsontwerp te weier om dit op 'n wydverspreide basis te doen. In die debat op die vloer van die huis ondersteun Garfield sulke wetgewing en het, tydens die bespreking van Engeland se glorieryke rewolusie, gesinspeel dat Lincoln uit sy amp geslinger kan word omdat hy dit weerstaan.  Garfield het Lincoln se Emancipation Proclamation gesteun en was verwonderd dat dit 'n "vreemde verskynsel in die wêreldgeskiedenis was, wanneer 'n tweederangse prokureur in Illinois die instrument is om woorde te uiter wat 'n onvergeetlike tydperk in alle toekomstige eeue sal vorm." 
Garfield was nie net 'n voorstander van die afskaffing van slawerny nie, hy het geglo dat die leiers van die opstand hul grondwetlike regte verbeur het. Hy ondersteun die konfiskering van suidelike plantasies en selfs ballingskap of teregstelling van rebellieleiers as 'n manier om 'n permanente einde aan slawerny te verseker.  Garfield het gevoel dat die kongres verplig was "om te bepaal watter wetgewing nodig is om gelyke geregtigheid aan alle lojale persone te verseker, sonder inagneming van kleur".  Hy was meer ondersteunend van Lincoln toe Lincoln optree teen slawerny.  Vroeg in sy ampstermyn het hy van sy party verskil oor verskeie aangeleenthede; dit was die eensame Republikeinse stemming om die gebruik van oorvloed by werwing te beëindig. Sommige rekrute wat finansieel in staat was, het die oorvloedstelsel gebruik om uit diens te kom (kommutasie genoem), wat Garfield as laakbaar beskou het.  Garfield het 'n toespraak gehou waarin hy die gebreke in die bestaande diensplig wys: die van 300,000 wat opgeroep is om te werf, skaars 10 000 gehad het, die res eis vrystelling of verskaf geld of 'n plaasvervanger. Lincoln verskyn voor die militêre aangeleenthede waarop Garfield gedien het, en eis 'n meer effektiewe wetsontwerp, selfs al kos dit hom herverkiesing, Lincoln was vol vertroue dat hy die oorlog sou wen voordat sy termyn verstryk.  Na baie valse aanvang het Garfield, met Lincoln se ondersteuning, 'n dienspligrekening aangegaan wat kommutasie uitgesluit het. 
Onder Chase se invloed het Garfield 'n sterk voorstander geword van 'n dollar wat deur 'n goue standaard gesteun is, en was hy daarom 'n sterk teenstander van die "greenback", waaroor hy baie spyt was, maar dat hy verstaan ​​het dat die betaling van goud of silwer tydens die burgerlike Oorlog.  Garfield het saam met die Radikale Republikeine gestem om die Wade -Davis -wetsontwerp te aanvaar, wat daarop gemik was om die kongres meer gesag oor heropbou te gee, maar dit is verslaan deur Lincoln se sakveto. 
Garfield het Lincoln nie besonder waardig geag om herverkies te word nie, maar daar was skynbaar geen lewensvatbare alternatief nie. 'Hy sal waarskynlik die man wees, hoewel ek dink ons ​​kan beter doen,' het hy gesê.  Garfield het die partytjiebyeenkoms bygewoon en Rosecrans bevorder as Lincoln se hardloopmaat, maar afgevaardigdes het die militêre goewerneur van Tennessee Andrew Johnson gekies.  Lincoln en Garfield is herkies.  Teen daardie tyd het Chase die kabinet verlaat en is hy aangestel as hoofregter, en sy betrekkinge met Garfield word al hoe verder. 
Garfield gebruik die regspraktyk in 1865 as 'n manier om sy persoonlike finansies te verbeter.Sy pogings het hom na Wall Street geneem, waar 'n oproerige skare hom die dag na Lincoln se sluipmoord in 'n onomwonde toespraak gelei het om dit te kalmeer: ​​"Mede -burgers! Wolke en duisternis is om Hom! Sy paviljoen is donker waters en dik wolke van die hemel! Geregtigheid en oordeel is die vestiging van Sy troon! Genade en waarheid sal voor sy aangesig gaan! Medeburgers! God regeer, en die regering in Washington leef nog! "  Die toespraak, sonder vermelding of lof van Lincoln, was, volgens Garfield -biograaf Robert G. Caldwell, "net so belangrik vir wat dit nie bevat as vir wat dit gedoen het".  In die daaropvolgende jare het Garfield 'n jaar na Lincoln se dood meer lof vir Lincoln gehad, het Garfield gesê: "Die grootste onder al hierdie ontwikkelings was die karakter en roem van Abraham Lincoln," en in 1878 noem hy Lincoln "een van die min groot heersers wie se wysheid met sy krag toegeneem het ". 
Garfield was net so 'n voorstander van swart stemreg as van afskaffing, hoewel hy toegegee het dat die idee van Afro -Amerikaners dat blankes se politieke gelykes hom ''n sterk gevoel van afkeer' gee.  [d] President Johnson het gesoek na die vinnige herstel van die suidelike state gedurende die maande tussen sy toetreding en die kongresvergadering in Desember 1865, en Garfield ondersteun hierdie beleid as 'n eksperiment. Johnson, 'n ou vriend, het die steun van Garfield gesoek, en hul gesprekke het daartoe gelei dat Garfield aanvaar het dat Johnson se verskille met die kongres nie groot was nie. Toe die kongres in Desember vergader (tot ergernis van Johnson sonder die verkose verteenwoordigers van die suidelike state, wat uitgesluit is), het Garfield sy kollegas versoen, hoewel hy gevrees het dat Johnson, 'n voormalige demokraat, by ander Demokrate sou aansluit om politieke beheer te verkry. Garfield voorspel konflik selfs voor Februarie 1866, toe Johnson 'n veto teen 'n wetsontwerp om die lewensduur van die Freedmen's Bureau te verleng, beskuldig van die hulp van die voormalige slawe. Teen April het Garfield tot die gevolgtrekking gekom dat Johnson óf 'mal of dronk van opium' was. 
Die konflik tussen die takke van die regering was die belangrikste kwessie van die veldtog van 1866, met Johnson wat die veldtog in 'n Swing Around the Circle aangepak het en Garfield teëstand gekry het binne sy party in sy tuisdistrik. Aangesien die Suide nog steeds 'n vrystelling het en die noordelike openbare mening agter die Republikeine was, het hulle 'n meerderheid van twee derdes in beide kongreshuise behaal. Garfield, wat sy uitdagers op sy nominasiebyeenkoms in die distrik oorkom het, is maklik herkies. 
Garfield was gekant teen die aanvanklike bespreking van die beskuldiging van Johnson toe die kongres in Desember 1866 byeengeroep is, , maar ondersteun wetgewing om Johnson se magte te beperk, soos die Wet op die ampstermyn, wat Johnson in die verwydering van presidensiële aanstellings beperk het. Afgelei deur die pligte van die komitee, het hy selde oor hierdie wetsontwerpe gepraat, maar was 'n getroue Republikeinse stemming teen Johnson. Weens 'n hofsaak was hy afwesig op die dag in April 1868 toe die Huis Johnson aangekla het, maar het spoedig 'n toespraak gehou waarin hy in lyn was met Thaddeus Stevens en ander wat Johnson se verwydering gesoek het. Toe die president in die verhoor voor die senaat vrygespreek word, was Garfield geskok en het die uitslag die skuld gegee aan die voorsittende beampte van die verhoor, hoofregter Chase, sy destydse mentor. 
Teen die tyd dat Ulysses S. Grant Johnson in 1869 opgevolg het, het Garfield wegbeweeg van die oorblywende radikale (Stevens, hul leier, is in 1868 oorlede). Hy het die bekragtiging van die 15de wysiging in 1870 as 'n triomf beskou, en hy het geoordeel dat Georgië weer tot die Unie toegelaat word as 'n saak van reg, nie politiek nie. In 1871 het Garfield gekant teen die aanneming van die Ku Klux Klan -wet en gesê: 'Ek was nog nooit meer verward oor 'n wetgewing nie.' Hy was verskeur tussen sy verontwaardiging oor "hierdie terroriste" en sy besorgdheid oor die vryhede wat die mag van die wetsontwerp aan die president in gevaar stel om die daad deur middel van skorsing van habeas corpus af te dwing. 
Tariewe en finansies Wysig
Gedurende sy politieke loopbaan het Garfield die goudstandaard bevoordeel en pogings om die geldvoorraad te vergroot, uitgesluit deur die uitreiking van papiergeld wat nie deur goud ondersteun word nie, en later deur die gratis en onbeperkte silwer munt.  In 1865 word hy in die House Ways and Means Committee geplaas, 'n langverwagte geleentheid om hom op finansiële en ekonomiese aangeleenthede te vestig. Hy herhaal sy teenkanting teen die greenback en sê: "Elke party wat hom tot papiergeld verbind, gaan te midde van die algemene ramp, bedek met die vloeke van 'n verwoeste volk."  In 1868 het Garfield 'n toespraak van twee uur oor geldeenheid in die Huis gehou, wat wyd toegejuig is as sy beste redenaar tot op daardie stadium waarin hy hom beywer vir 'n geleidelike hervatting van soortbetalings, dit wil sê die regering betaal silwer en goud , eerder as papiergeld wat nie afgelos kon word nie. 
Tydens die Burgeroorlog is tariewe tot hoë vlakke verhoog. Daarna bepleit Garfield, wat finansiële sake noukeurig bestudeer het, in die rigting van vrye handel, hoewel die standaard Republikeinse posisie 'n beskermende tarief is wat die Amerikaanse nywerhede laat groei. Hierdie breuk met sy party kos hom waarskynlik sy plek in die Ways and Means -komitee in 1867, en hoewel Republikeine tot 1875 die meerderheid in die huis beklee het, bly Garfield uit die komitee. Garfield het die voorsitter van die magtige komitee vir huiseienaars geword, maar dit was Ways and Means, met sy invloed op die fiskale beleid, wat hy regtig wou lei.  'n Deel van die rede waarom hy 'n plek op Ways and Means geweier is, was die opposisie van die invloedryke Republikeinse redakteur Horace Greeley. 
In September 1870 het Garfield, destyds voorsitter van die House Banking Committee, 'n ondersoek na die Black Friday Gold Panic -skandaal gelei. Die ondersoek was deeglik, maar daar is geen aanklagte van oortredings gevind nie. Garfield blameer die maklike beskikbaarheid van fiat geldgeld vir die finansiering van die bespiegeling wat tot die skandaal gelei het. 
Garfield was glad nie opgewonde oor die herverkiesing van president Grant in 1872 nie - totdat Greeley, wat as die kandidaat van die Demokrate en Liberale Republikeine verskyn het, die enigste ernstige alternatief geword het. Garfield het gesê: 'Ek sou sê Grant was nie geskik om genomineer te word nie en Greeley is nie geskik om verkies te word nie.'  Beide Grant en Garfield is oorweldigend herkies. 
Crédit Mobilier -skandaal Salary Grab Edit
Die Crédit Mobilier of America -skandaal behels korrupsie by die finansiering van die Union Pacific Railroad, deel van die transkontinentale spoorweg wat in 1869 voltooi is. Union Pacific -beamptes en -direkteure het in die geheim beheer oor die Crédit Mobilier of America -onderneming gekoop en daarna 'n kontrak aangegaan om dit te onderneem konstruksie van die spoorweg. Die spoorlyn het die maatskappy se bruto opgeboude fakture betaal met federale fondse wat bestem was om die projek te subsidieer, en die maatskappy kon Union Pacific -effekte teen nominale waarde koop, ver onder die markkoers. Crédit Mobilier het groot winste en aandeelwinste getoon en aansienlike dividende uitgedeel. Die hoë uitgawes het daartoe gelei dat die kongres versoek is om meer fondse toe te staan. Een van die spoorwegamptenare wat Crédit Mobilier beheer het, was ook 'n kongreslid, Oakes Ames van Massachusetts. Hy het 'n paar van sy kollegas die geleentheid gebied om Crédit Mobilier -aandele teen nominale waarde te koop, baie laer as waarvoor dit op die mark verkoop is, en die spoorlyn het sy ekstra krediete. 
Die verhaal breek in Julie 1872, te midde van die presidensiële veldtog. Onder die benoemdes was onder meer die vise-president (en voormalige huisspreker), Schuyler Colfax, Grant se tweede termyn (Massachusetts senator Henry Wilson), speaker James G. Blaine van Maine en Garfield. Greeley het min geluk gehad om voordeel te trek uit die skandaal. Toe die kongres na die verkiesing weer byeenkom, het Blaine, wat sy naam wou skoonmaak, 'n huisondersoek geëis. Bewyse voor die spesiale komitee het Blaine vrygespreek. Garfield het in September 1872 gesê dat Ames hom voorraad aangebied het, maar hy het dit herhaaldelik geweier. Ames het in Januarie voor die komitee getuig en gesê dat hy Garfield tien aandele teen nominale waarde aangebied het, maar dat Garfield dit nooit geneem het of betaal het nie, alhoewel 'n jaar verloop het, van 1867 tot 1868, voordat Garfield uiteindelik geweier het. Garfield, wat op 14 Januarie 1873 voor die komitee verskyn het, het baie hiervan bevestig. Ames het 'n paar weke later getuig dat Garfield ingestem het om die voorraad op krediet te neem en dat dit deur die groot dividende betaal is.  Die twee mans verskil van meer as $ 300 wat Garfield ontvang het en later terugbetaal, met Garfield wat dit 'n lening was en Ames 'n dividend. 
Die biograwe van Garfield was nie bereid om hom in Crédit Mobilier vry te spreek nie. Allan Peskin skryf: "Het Garfield gelieg? Nie presies nie. Het hy die waarheid gepraat? Nie heeltemal nie. Is hy beskadig? Nie regtig nie. Selfs Garfield se vyande het nooit beweer dat sy betrokkenheid sy gedrag beïnvloed het nie."  Rutkow skryf: "Die werklike oortreding van Garfield was dat hy bewustelik aan die ondersoekkomitee van die huis ontken het dat hy ingestem het om die aandeel te aanvaar en dat hy ook 'n dividend van $ 329 ontvang het."  Caldwell stel voor Garfield "het die waarheid gesê [voor die komitee, maar] het beslis nie die hele waarheid vertel nie, en duidelik 'n antwoord op sekere belangrike vrae ontduik en sodoende die indruk gewek van erger foute as die waaraan hy skuldig was."  Dat Crédit Mobilier 'n korrupte organisasie was, was 'n geheim wat sleg gehou is, selfs genoem op die vloer van die kongres, en redakteur Sam Bowles het destyds geskryf dat Garfield, in sy posisies oor komitees wat oor finansies handel, 'geen reg meer het nie om onkundig te wees in 'n saak van so 'n ernstige belang as hierdie, as wat die wagter op sy pos moet snork ". 
'N Ander kwessie wat Garfield in sy herverkiesingsbod van 1874 veroorsaak het, was die sogenaamde "Salary Grab" van 1873, wat die vergoeding vir lede van die kongres met 50%verhoog het, terugwerkend tot 1871. Garfield was as voorsitter van die toewysingskomitee verantwoordelik vir herders die wetsontwerp op wetgewingskrediete tydens die debat in Februarie 1873 deur die verteenwoordiger van Massachusetts, Benjamin Butler, het die verhoging as 'n wysiging aangebied, en ondanks die teenkanting van Garfield het dit die Huis goedgekeur en uiteindelik wet geword. Die wet was baie gewild in die huis, want byna die helfte van die lede was kreupele eende, maar die publiek was woedend en baie van die kiesers van Garfield het hom die skuld gegee, hoewel hy geweier het om die verhoging te aanvaar. In 'n slegte jaar vir die Republikeine, wat die eerste keer sedert die burgeroorlog beheer oor die Huis verloor het, het Garfield sy naaste kongresverkiesing gehad, met slegs 57% van die stemme. [e] 
Minderheidsleier Hayes administrasie Wysig
Met die Demokratiese oorname van die Huis van Verteenwoordigers in 1875, verloor Garfield sy voorsitterskap in die kredietkomitee. Die Demokratiese leierskap in die Huis het Garfield aangestel as 'n Republikeinse lid van Ways and Means. Met baie van sy leierskapmededingers wat in die Demokratiese grondverskuiwing van 1874 verslaan is, en Blaine tot die senaat verkies is, word Garfield beskou as die Republikeinse vloerleier en die waarskynlike speaker indien die party weer beheer oor die kamer sou kry. 
Garfield het gedink dat die grondtoelaes wat aan die uitbreiding van spoorweë gegee word, 'n onregverdige praktyk was. Hy het ook gekant teen sommige monopolistiese praktyke deur korporasies, sowel as die mag wat die vakbonde soek.  Garfield ondersteun die voorgestelde stigting van die Amerikaanse staatsdiens as 'n manier om amptenare van die ergernis van aggressiewe ampsoekers te bevry. Hy wou veral die algemene praktyk uitskakel waardeur staatswerkers, in ruil vir hul posisies, gedwing was om 'n persentasie van hul lone as politieke bydraes terug te skop. 
Toe die presidentsverkiesing van 1876 nader kom, was Garfield lojaal aan die kandidatuur van senator Blaine en veg hy vir die nominasie van die voormalige speaker tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1876 in Cincinnati. Toe dit duidelik word, na ses stembriewe, dat Blaine nie kan seëvier nie, het die konvensie die goewerneur van Ohio, Rutherford B. Hayes, benoem. Alhoewel Garfield Blaine ondersteun het, het hy goeie betrekkinge met Hayes behou en die goewerneur van harte ondersteun.  Garfield het gehoop om uit die politiek te tree nadat sy ampstermyn verstryk het om hom voltyds aan die regspraktyk te wy, maar om sy party te help, het hy herverkiesing gesoek en dit maklik in Oktober gewen. Elke viering was van korte duur, aangesien die jongste seun van Garfield, Neddie, kort ná die kongresverkiesing siek geword het van kinkhoes en kort daarna gesterf het. 
Toe Hayes die presidentsverkiesing die daaropvolgende maand vir die demokraat Samuel Tilden verloor het, het die Republikeine pogings aangewend om die resultaat in die suidelike state waar hulle die goewerneur was, te keer: Suid -Carolina, Louisiana en Florida. As Hayes al drie state wen, sou hy die verkiesing met 'n enkele verkiesingsstem neem. Grant het Garfield gevra om as '' neutrale waarnemer 'in die verslag in Louisiana te dien. Die waarnemers het spoedig aan die staatsverkiesingskommissies aanbeveel dat Hayes as die wenner verklaar word - Garfield het aanbeveel dat die hele stem van West Feliciana Parish, wat Tilden 'n aansienlike meerderheid gegee het, uitgegooi word. Die Republikeinse goewerneurs van die drie state het verklaar dat Hayes hul state gewen het, tot woede van die Demokrate, wat die staatswetgewers mededingende opgawes ingedien het, en dreig om te verhoed dat die verkiesingsstem tel - volgens die Grondwet is die Kongres die finale arbiter van die verkiesing. Die kongres het toe 'n wetsontwerp goedgekeur om die verkiesingskommissie in te stel om die wenner te bepaal. Alhoewel hy die Kommissie teëgestaan ​​het, voel hy dat die kongres die stem moet tel en Hayes as oorwinnaar moet verklaar, is Garfield daaroor aangestel oor die besware van die Demokrate dat hy te partydig was. Hayes het met 8–7 die oorwinnaar geword, terwyl al agt stemme deur Republikeinse politici of aanstellings van die party in die hooggeregshof uitgebring is. As deel van die ooreenkoms waardeur hulle Hayes as president erken het, het die Suidelike Demokrate die verwydering van federale troepe uit die Suide verseker, wat die heropbou beëindig het. 
Alhoewel 'n senaatstoel deur die Algemene Vergadering van Ohio na die bedanking van John Sherman ontslaan sou word, het Hayes die kundigheid van Garfield nodig om hom te beskerm teen die agenda van 'n vyandige kongres en hom gevra om dit nie te soek nie. Garfield, as die belangrikste wetgewer van die president, het aansienlike aansien en respek vir sy rol gekry.  Toe die kongres debatteer oor wat die Bland – Allison -wet geword het, om die regering groot hoeveelhede silwer te laat koop en dit muntstukke te gee, het Garfield teen hierdie afwyking van die goudstandaard geveg, maar dit is uitgevaardig oor die veto van Hayes in Februarie 1878. 
Garfield het gedurende hierdie tyd die eiendom in Mentor gekoop wat verslaggewers later Lawnfield genoem het,  en waaruit hy die eerste suksesvolle veldtog vir die presidentskap sou voer. President Hayes het voorgestel dat Garfield in 1879 vir goewerneur sou hardloop, aangesien dit 'n pad was wat Garfield waarskynlik in die Withuis sou plaas. Garfield verkies om verkiesing as 'n Amerikaanse senator te soek. Daar is van mededingers gepraat vir die setel, soos sekretaris Sherman, maar hy het presidensiële ambisies (waarvoor hy Garfield se steun gesoek het), en ander kandidate het langs die pad geval. Garfield is in Januarie 1880 deur die Algemene Vergadering tot die Senaat verkies, alhoewel sy termyn eers op 4 Maart 1881 sou begin.  Garfield was nooit in die Amerikaanse Senaat nie. 
Regsloopbaan en ander aktiwiteite Redigeer
Garfield was een van drie advokate wat in die hooggeregshofsaak vir die versoekers geredeneer het Ex parte Milligan in 1866. Sy kliënte was pro-Konfederale noordelike mans wat deur 'n militêre hof skuldig bevind is en ter dood veroordeel is weens verraadlike bedrywighede. Die saak het gewys of die beskuldigdes eerder deur 'n burgerlike hof verhoor moes word, en het gelei tot 'n beslissing dat burgerlikes nie voor militêre tribunale verhoor kon word terwyl die burgerlike howe werksaam was nie. Die mondelinge betoog was Garfield se eerste hofverskyning. Jeremiah Black het hom 'n jaar tevore as 'n junior vennoot aangeneem en die saak aan hom toegewys in die lig van sy hoog aangeskrewe redenasievaardighede. Met die resultaat het Garfield onmiddellik 'n reputasie verwerf as 'n uitstekende appèladvokaat. 
Gedurende Grant se eerste termyn, ontevrede met staatsdiens, het Garfield geleenthede in die wet nagestreef, maar 'n vennootskapaanbod geweier toe hy meegedeel het dat sy voornemende vennoot 'n "gematigde en losbandige" reputasie het.  In 1873, na die dood van Chase, het Garfield 'n beroep op Grant gedoen om regter Noah H. Swayne as hoofregter aan te stel. Grant het egter Morrison R. Waite aangestel. 
In 1871 reis Garfield na Montana Territory om te onderhandel oor die verwydering van die Bitterroot Salish -stam na die Flathead Indian Reservation.  Nadat hy meegedeel is dat die mense gelukkig sou verhuis, het Garfield 'n maklike taak verwag. In plaas daarvan het hy gevind dat die Salish vasbeslote was om in hul tuisland Bitterroot Valley te bly. Sy pogings om hoofman Charlo te dwing om die ooreenkoms te onderteken, het byna 'n militêre botsing tot gevolg gehad. Uiteindelik het hy twee sub -hoofde oortuig om saam met 'n paar van die Salish -mense na die reservaat te gaan en na die reservaat te gaan. Garfield het Charlo nooit oortuig om te onderteken nie, hoewel die amptelike verdragsdokument waarop die kongres gestem het, sy vervalste merk gedra het. 
In 1876 het Garfield sy wiskundige talent vertoon toe hy 'n trapezium -bewys van die stelling van Pythagoras ontwikkel het. Sy bevinding is in die New England Journal of Education. Die wiskundige historikus William Dunham het geskryf dat Garfield se trapeziumwerk 'regtig 'n baie slim bewys' was. 
Na sy bekeringservaring in 1850 was godsdiensondersoek 'n hoë prioriteit vir Garfield. Hy het wyd gelees en verder gegaan as die engheid van sy vroeë ervaring as lid van die dissipels van Christus. Sy nuwe, breër perspektief was gewortel in sy toewyding aan vryheid van ondersoek en sy bestudering van die geskiedenis. Die intensiteit van Garfield se godsdienstige denke is ook deels gevorm deur sy ervaring in die geveg en sy interaksie met kiesers.  
Republikeinse nominasie Redigeer
Nadat hy pas met die steun van Sherman in die senaat verkies is, betree hy die veldtogseisoen van 1880 wat aan Sherman toegewy is as sy keuse vir die Republikeinse presidentskandidaat.  Selfs voor die byeenkoms begin het, het 'n paar Republikeine, waaronder Wharton Barker van Philadelphia, Garfield egter as die beste keuse vir die benoeming beskou.  Garfield ontken enige belangstelling in die pos, maar die aandag was genoeg om Sherman agterdogtig te maak oor sy luitenant se ambisies.  Behalwe Sherman, was die vroeë gunstelinge vir die benoeming Blaine en voormalige president Grant, maar verskeie ander kandidate het ook afgevaardigdes gelok. 
Gedurende hierdie tydperk is die Republikeinse Party in twee faksies verdeel: die Stalwarts, wat die bestaande beskermingstelsel van die federale regering ondersteun het en die Half-Breeds, wat hervorming van die staatsdiens ondersteun het.  Toe die byeenkoms begin, stel senator Roscoe Conkling van New York (die vloerleier vir die Stalwarts, wat die voormalige president Ulysses S. Grant ondersteun het) voor dat die afgevaardigdes belowe om die uiteindelike genomineerde in die algemene verkiesing te ondersteun.  Toe drie afgevaardigdes van Wes -Virginia weier om so gebonde te wees, het Conkling probeer om hulle uit die byeenkoms te verdryf. Garfield het opgestaan ​​om die mans te verdedig en 'n passievolle toespraak gehou ter verdediging van hul reg om oordeel te behou.  Die skare draai teen Conkling, en hy trek die mosie terug.  Die optrede was verheug oor Garfield se boosters, wat nou meer as ooit geglo het dat hy die enigste man was wat 'n meerderheid van die afgevaardigdes se stemme kon lok. 
Na toesprake ten gunste van die ander voorlopers, het Garfield opgestaan ​​om die naam van Sherman in die benoeming te plaas, maar sy benoemingstoespraak is goed ontvang, maar die afgevaardigdes het weinig opgewondenheid gekry oor die idee van Sherman as die volgende president.  Die eerste stembrief het gewys Grant lei met 304 stemme en Blaine in die tweede plek met 284 Sherman's 93, wat hom in 'n verre derde plaas. Die daaropvolgende stembriewe toon vinnig 'n dooie punt tussen die Grant- en Blaine -magte, en nie een van hulle het die 379 stemme wat nodig is vir nominasie nie.  Jeremiah McLain Rusk, 'n lid van die Wisconsin-afvaardiging, en Benjamin Harrison, 'n afgevaardigde van Indiana, het probeer om die dooie punt te verbreek deur 'n paar van die anti-Grant-stemme na 'n donderperdkandidaat-Garfield, te verskuif.  Garfield het 50 stemme op die 35ste stembrief gekry, en die stormloop het begin. Garfield protesteer teen die ander lede van sy afvaardiging in Ohio dat hy nie die benoeming gesoek het nie en nooit bedoel het om Sherman te verraai nie, maar hulle het sy besware van die hand gewys en hul stemme vir hom uitgebring.  In die volgende stemronde het byna al die afgevaardigdes van Sherman en Blaine hul steun na Garfield verskuif, wat hom 399 stemme en die Republikeinse benoeming gegee het. Die meeste van die Grant -magte het die voormalige president tot die einde gesteun en 'n ontevrede Stalwart -minderheid in die party geskep.  Om die faksie se steun vir die kaartjie te verkry, is die voormalige doeane -versamelaar in New York, Chester A. Arthur, 'n lid van Conkling se politieke masjien, gekies as die onderbenoemde president. 
Veldtog teen Hancock Edit
Ondanks die insluiting van 'n staatmaker op die kaartjie, het vyandigheid tussen die Republikeinse faksies na die byeenkoms oorgedra en het Garfield na New York gereis om daar met partyleiers te vergader.  Nadat hy die skare van Stalwart oortuig het om hul verskille opsy te sit en te verenig vir die komende veldtog, keer Garfield terug na Ohio, en laat die aktiewe veldtog aan ander oor, soos destyds tradisioneel was.  Intussen het die Demokrate besluit oor hul genomineerde, generaal -majoor Winfield Scott Hancock van Pennsylvania, 'n loopbaan -militêre offisier.  Hancock en die Demokrate sou na verwagting die Solid South dra, terwyl 'n groot deel van die Noorde as 'n veilige gebied vir Garfield en die Republikeine beskou sou word, sou 'n paar nabye state, insluitend New York en Indiana, behels. 
Praktiese verskille tussen die kandidate was min, en Republikeine het die veldtog begin met die bekende tema om die bloederige hemp te laat waai: om Noordelike kiesers daaraan te herinner dat die Demokratiese Party verantwoordelik was vir afstigting en vier jaar van burgeroorlog, en dat as Demokrate aan die bewind sou bly, hulle die winste van die oorlog, oneer aan veterane van die Unie en betaal pensioen uit die federale tesourie.  Met die verloop van vyftien jaar sedert die einde van die oorlog, en die generaal van die Unie aan die hoof van albei kaartjies, was die bloedige hemp van minder waarde om die kiesers op te wek.  Met 'n paar maande voor die verkiesing, het die Republikeine van taktiek verander om die tarief te beklemtoon. Op grond van die oproep van die Demokratiese platform om 'n "tarief slegs vir inkomste", het die Republikeine aan die Noordelike werkers gesê 'n president van Hancock sal die tariefbeskerming verswak wat hulle in goeie werk hou.  Hancock het die situasie vererger toe hy in 'n matige houding probeer sê: "Die tariefvraag is 'n plaaslike vraag."  Die slenter was effektief om die Noorde agter Garfield te verenig.  Uiteindelik het minder as tweeduisend stemme, van die meer as 9,2 miljoen gewilde stemme, die twee kandidate geskei,  maar in die kieskollege het Garfield 'n maklike oorwinning oor Hancock, 214 tot 155. [147 ]
Kabinet en inhuldiging Redigeer
Tussen sy verkiesing en sy inhuldiging was Garfield besig met die samestelling van 'n kabinet wat vrede tussen Conkling en Blaine se strydende faksies sou vestig. Blaine se afgevaardigdes het 'n groot deel van die steun vir die benoeming van Garfield verleen, en die senator van Maine het die ereplek ontvang: minister van buitelandse sake.  Blaine was nie net die president se naaste adviseur nie, hy was versot op die weet van alles wat in die Withuis plaasgevind het, en daar word selfs gesê dat spioene daar in sy afwesigheid geplaas is.  Garfield benoem William Windom van Minnesota as sekretaris van die tesourie, William H. Hunt van Louisiana as sekretaris van die vloot, Robert Todd Lincoln as minister van oorlog, en Samuel J. Kirkwood van Iowa as minister van binnelandse sake. New York is deur Thomas Lemuel James verteenwoordig as posmeester -generaal. Garfield het Pennsylvania se Wayne MacVeagh, 'n teëstander van Blaine, as prokureur -generaal aangestel.  Blaine het probeer om die aanstelling te saboteer deur Garfield te oortuig om 'n opponent van MacVeagh, William E. Chandler, as prokureur -generaal onder MacVeagh te noem. Slegs die verwerping van Chandler deur die senaat het MacVeagh bedank. 
Afgelei deur die kabinetmaneuver was die inhuldigingstoespraak van Garfield nie aan sy tipiese oratoriese standaarde nie.  Op een hoogtepunt beklemtoon Garfield die burgerregte van Afro-Amerikaners en sê: "Vryheid kan nooit sy volheid van seëninge oplewer nie, solank die wet of sy administrasie die kleinste struikelblok in die weg van enige deugsame burger plaas."  Na die bespreking van die goue standaard, die behoefte aan opvoeding en 'n onverwagte veroordeling van Mormoonse poligamie, het die toespraak geëindig. Die skare het toegejuig, maar die toespraak, volgens Peskin, "hoe opreg ook bedoel, verraai sy haastige samestelling deur die platheid van sy toon en die konvensionaliteit van die onderwerp". 
Garfield se aanstelling van James het Conkling, 'n teenparty van die posmeester -generaal, woedend gemaak, wat 'n kompenserende aanstelling vir sy faksie geëis het, soos die pos van sekretaris van die tesourie. Die gevolglike twis beset baie van Garfield se kort presidentskap. Die twis met Conkling bereik 'n hoogtepunt toe die president, op aandrang van Blaine, die vyand van Conkling, regter William H. Robertson, as versamelaar van die hawe van New York benoem. Dit was een van die prysbeskermingsposte onder kabinetsvlak, en is toe beklee deur Edwin A. Merritt. Conkling het die vereerde beginsel van senatoriese hoflikheid in 'n poging om die benoeming te verslaan, tevergeefs geopper. Garfield, wat geglo het dat die praktyk korrup is, sal nie terugtrek nie en dreig om alle benoemings terug te trek, tensy Robertson bevestig word, met die bedoeling om 'die vraag af te handel of die president die sekretaris van die senaat of die uitvoerende gesag van die Verenigde State registreer'.  Uiteindelik bedank Conkling en sy kollega uit New York, senator Thomas C. Platt, hul setels in die senaat om regverdiging te soek, maar vind slegs verdere vernedering toe die wetgewer in New York ander in hul plekke verkies. Robertson is as Collector bevestig en Garfield se oorwinning was duidelik. Tot Blaine se ergernis het die seëvierende Garfield teruggekeer na sy doel om die belange van partytjie -faksies te balanseer en 'n aantal van Conkling se Stalwart -vriende in kantore benoem. 
Benoeming van die Hooggeregshof Redigeer
In 1880 het president Hayes Stanley Matthews tot die Hooggeregshof van die Verenigde State benoem. Die Amerikaanse senaat wou nie handel oor die Matthews -benoeming nie. In Maart 1881 benoem Garfield Matthews weer in die hooggeregshof.  Die senaat bevestig Matthews aan die hooggeregshof met 'n stemming van 24-23.  Volgens Die New York Times, "het die opposisie teen die aanstelling van die Hooggeregshof in Matthews spruit uit die vervolging in 1859 van 'n koerantredakteur wat twee weghol -slawe bygestaan ​​het." Omdat Matthews 'destyds 'n beweerde afskaffer was, is die saak later omskryf as 'n politieke nut wat oor morele beginsels seëvier.'  Matthews dien in die hof tot sy dood in 1889. 
Grant en Hayes het albei die hervorming van die staatsdiens bepleit, en teen 1881 het hervormingsverenigings vir staatsdiens met hernieude energie regoor die land georganiseer. Garfield het simpatie met hulle gehad en geglo dat die buitestelsel die presidensie beskadig en aflei van belangriker kommer.  Sommige hervormers was teleurgesteld dat Garfield slegs beperkte ampstermyn bepleit het vir minderjarige ampsoekers en afsprake aan sy ou vriende gegee het, maar baie het getrou gebly en Garfield ondersteun. 
Korrupsie in die poskantoor roep ook om hervorming. In April 1880 was daar 'n kongresondersoek na korrupsie in die poskantoor, waarin winsringe na bewering miljoene dollars gesteel het, wat valse poskontrakte op sterroetes verseker het.  Na die verkryging van kontrakte met die laagste bod, word die koste vir die bestuur van die posroetes verhoog en die wins word verdeel tussen ringlede. Daardie jaar het Hayes die implementering van enige nuwe sterroetekontrakte gestaak. Kort nadat hy sy amp aangeneem het, het Garfield inligting ontvang van die aanklaer van die posroof, die tweede assistent -posmeester -generaal Thomas J. Brady, van prokureur -generaal MacVeagh en posmeester -generaal James.  Garfield eis Brady se bedanking en beveel vervolging wat tot 'n sameswering sal lei. Toe hy meegedeel is dat sy party, insluitend sy eie veldtogbestuurder, Stephen W. Dorsey, betrokke was, het Garfield MacVeagh en James opdrag gegee om die korrupsie in die poskantoor "tot op die been" uit te skakel, ongeag waarheen dit kan lei.  Brady bedank en is uiteindelik aangekla weens sameswering. Na twee "sterroete" ringproewe in 1882 en 1883, het die jurie Brady onskuldig bevind. 
Burgerregte en onderwys Redigeer
Garfield het geglo dat die sleutel tot die verbetering van die toestand van Afro -Amerikaanse burgerregte gevind sou word in onderwys wat deur die federale regering gehelp word.  Tydens die heropbou het vrymanne burgerskap en stemreg gekry, wat hulle in staat gestel het om aan die regering deel te neem, maar Garfield het geglo dat hul regte ondermyn word deur die suidelike blanke weerstand en ongeletterdheid, en was bekommerd dat swartes Amerika se permanente 'boer' sou word.  Hy het geantwoord deur 'n 'universele' onderwysstelsel voor te stel wat deur die federale regering gefinansier word. In Februarie 1866 het Garfield en die skoolhoof van Ohio, Emerson Edward White, 'n wetsontwerp opgestel vir die nasionale departement van onderwys. Hulle het geglo dat hulle deur die gebruik van statistieke die Amerikaanse kongres kan dwing om 'n federale instansie vir skoolhervorming te stig.  Maar die kongres en die noordelike blanke publiek het hul belangstelling in Afro-Amerikaanse regte verloor, en die kongres het tydens die termyn van Garfield nie federale befondsing vir universele onderwys geslaag nie.  Garfield werk ook daaraan om verskeie Afro -Amerikaners in prominente poste aan te stel: Frederick Douglass, optekenaar van dade in Washington Robert Elliot, spesiale agent by die tesourie John M. Langston, minister van Haïtiaanse en Blanche K. Bruce, registreer by die tesourie. Garfield het geglo dat die steun van die Suid -Afrikaanse Republiek vir die Republikeinse Party verkry kan word deur 'kommersiële en industriële' belange eerder as rassekwessies, en begin Hayes se beleid om Suid -Demokrate te versoen, om te keer.  Hy het William H. Hunt, 'n matbagger Republikein van Louisiana, as sekretaris van die vloot aangestel.  Om die greep van die herlewende Demokratiese Party in die Vaste Suide te verbreek, het Garfield advies van die Virginia -senator William Mahone van die biracial -onafhanklike Readjuster Party geneem, in die hoop om die onafhanklikes se krag by die Republikeine daar te voeg. 
Buitelandse beleid en vloothervorming Redigeer
By die toetrede tot die presidentskap het Garfield min ervaring met buitelandse beleid, en hy leun swaar op Blaine.  Blaine, 'n voormalige proteksionis, stem nou saam met Garfield oor die noodsaaklikheid om vryer handel te bevorder, veral binne die Westelike Halfrond.  Hulle redes was tweeledig: eerstens was Garfield en Blaine van mening dat toenemende handel met Latyns -Amerika die beste manier sou wees om Groot -Brittanje te weerhou om die streek te oorheers.  Tweedens, deur uitvoere aan te moedig, het hulle geglo dat dit die Amerikaanse welvaart kan verhoog.  Garfield het Blaine gemagtig om in 1882 'n Pan-Amerikaanse konferensie op te roep om geskille tussen die Latyns-Amerikaanse nasies te bemiddel en om te dien as 'n forum vir gesprekke oor toenemende handel.  Terselfdertyd het hulle gehoop om 'n vrede te onderhandel in die oorlog van die Stille Oseaan, wat dan deur Bolivia, Chili en Peru geveg word.  Blaine was voorstander van 'n resolusie wat nie sou meebring dat Peru 'n gebied sou oplewer nie, maar Chili, wat teen 1881 die Peruaanse hoofstad Lima beset het, verwerp enige skikking wat die vorige herstel herstel het status quo.  Garfield wou die Amerikaanse invloed op ander gebiede uitbrei en vra dat die Clayton-Bulwer-verdrag heronderhandel word om die Verenigde State in staat te stel om 'n kanaal deur Panama te bou sonder Britse betrokkenheid, asook om die Britse invloed in die strategies geleë koninkryk te verminder. van Hawaii.  Garfield en Blaine se planne vir die betrokkenheid van die Verenigde State in die wêreld strek selfs verder as die Westelike Halfrond, omdat hy kommersiële verdragte met Korea en Madagaskar gesoek het.  Garfield oorweeg dit ook om die militêre krag van die Verenigde State in die buiteland te versterk, en vra Navy Navy Hunt om die toestand van die vloot te ondersoek met die oog op uitbreiding en modernisering.  Uiteindelik het hierdie ambisieuse planne tot niet gekom nadat Garfield vermoor is. Nege lande het uitnodigings na die Pan-Amerikaanse konferensie aanvaar, maar die uitnodigings is in April 1882 teruggetrek nadat Blaine uit die kabinet bedank het en Arthur, die opvolger van Garfield, die konferensie gekanselleer het.  [f] Navalhervorming het onder Arthur voortgegaan, indien dit op 'n meer beskeie skaal was as wat Garfield en Hunt in die vooruitsig gestel het, en eindig uiteindelik met die bou van die eskader van evolusie. 
Guiteau en skiet Redigeer
Charles J. Guiteau het verskillende beroepe in sy lewe gevolg, maar het in 1880 besluit om 'n federale amp te verkry deur te ondersteun wat hy verwag het die wenner van die Republikeinse kaartjie sou wees.  Hy het 'n toespraak saamgestel, "Garfield vs. Hancock", en dit laat druk deur die Republikeinse Nasionale Komitee. Een manier om die kiesers in daardie era te oortuig, was deur redenaars wat die kandidate se verdienste uiteensit, maar omdat die Republikeine na meer bekende mans gesoek het, het Guiteau min spraakgeleenthede gekry.  Volgens Kenneth D. Ackerman kon Guiteau by 'n geleentheid sy toespraak weens senuwees nie voltooi nie. Guiteau, wat homself as 'n staatmaker beskou het, het sy bydrae tot die oorwinning van Garfield voldoende geag om die posisie van konsul in Parys te regverdig, ondanks die feit dat hy geen Frans of vreemde taal praat nie.  Een mediese deskundige het Guiteau sedertdien beskryf as moontlik 'n narsistiese skisofreniese  neurowetenskaplike, Kent Kiehl, het hom as 'n kliniese psigopaat beskou. 
Een van die meer vermoeiende pligte van Garfield was om kantoorzoekers te besoek, en hy het Guiteau minstens een keer gesien. Amptenare in die Withuis het aan Guiteau voorgestel dat hy Blaine nader, aangesien die konsulaat binne die Staatsdepartement was.  Blaine het ook gereeld die publiek gesien, en Guiteau het gereeld by hierdie sessies geword. Blaine, wat geen voorneme was om Guiteau 'n pos te gee waarvoor hy nie gekwalifiseer was nie en nie verdien het nie, het bloot gesê dat die doodloopstraat in die senaat oor die benoeming van Robertson dit onmoontlik maak om die konsul van Parys te oorweeg, wat die bevestiging van die senaat vereis.  ​​Nadat die senatore in New York bedank het en Robertson as versamelaar bevestig is, het Guiteau sy eis ingedruk, en Blaine het vir hom gesê dat hy nie die pos sou ontvang nie. 
Guiteau het geglo dat hy die posisie verloor het omdat hy 'n staatmaker was. Hy het besluit dat die enigste manier om die interne oorlog van die Republikeinse Party te beëindig, was dat Garfield sou sterf - hoewel hy niks persoonliks teen die president gehad het nie. Arthur se opvolging sou die vrede herstel, meen hy, en dit sal belonings vir mede -staatmakers, insluitend Guiteau, meebring. 
Die moord op Abraham Lincoln word as 'n toeval beskou as gevolg van die Burgeroorlog, en Garfield het, soos die meeste mense, geen rede gesien dat die president sy bewegings bewaak moet word nie en planne is dikwels in die koerante gedruk. Guiteau het geweet dat Garfield op 2 Julie 1881 Washington sou verlaat vir 'n koeler klimaat, en het planne beraam om hom voor die tyd te vermoor. Hy het 'n geweer gekoop waarvan hy gedink het dit sou goed lyk in 'n museum, en het Garfield verskeie kere gevolg, maar elke keer was sy planne gefrustreerd of verloor hy sy senuwees.  Sy geleenthede het tot een afgeneem - Garfield se vertrek per trein na New Jersey op 2 Julie 
Guiteau verberg homself by die dames se wagkamer by die Sixth Street -stasie van die Baltimore- en Potomac -spoorweg, van waar Garfield sou vertrek. Die meeste van Garfield se kabinet was van plan om hom ten minste 'n deel van die pad te vergesel. Blaine, wat in Washington sou bly, het na die stasie gekom om hom af te sien. Die twee mans was diep in gesprek en het Guiteau nie opgemerk voordat hy sy rewolwer uitgehaal en Garfield twee keer geskiet het, een keer in die rug en een keer in die arm nie. Guiteau het probeer om die stasie te verlaat, maar is vinnig gevang.  Aangesien Blaine hom herken en Guiteau geen geheim gemaak het waarom hy Garfield geskiet het nie, het nuus oor sy motivering om die Stalwarts te bevoordeel, baie bereik met die nuus van die skietery, wat woede veroorsaak het teen die faksie. 
Behandeling en dood Redigeer
Garfield is getref deur twee skote, die een het van sy arm afgekyk terwyl die ander deur sy rug gesteek het, 'n rib gebreek het en hom in sy buik ingebed het. "My God, wat is dit?" het hy uitgeroep.  Terwyl hy weggelei is, het Guiteau gesê: "Ek het dit gedoen. Ek sal daarvoor tronk toe gaan. Ek is 'n staatmaker en Arthur sal president wees." [g] 
Onder diegene op die stasie was Robert Todd Lincoln, wat erg ontsteld was en terugdink aan toe sy pa Abraham Lincoln 16 jaar tevore vermoor is. Garfield is op 'n matras bo na 'n privaat kantoor geneem, waar verskeie dokters hom ondersoek het en die wond met ongewaste vingers ondersoek het. Op sy versoek is Garfield teruggeneem na die Withuis, en sy vrou, toe in New Jersey, is gestuur. Blaine het 'n boodskap gestuur aan vise -president Arthur in New York, wat dreigemente teen sy lewe ontvang het weens sy vyandigheid teenoor Garfield en Guiteau se verklarings. 
Alhoewel Joseph Lister se baanbrekerswerk in antisepsis aan Amerikaanse dokters bekend was, het Lister self Amerika in 1876 besoek, maar min van hulle het vertroue daarin gehad, en nie een van sy advokate was onder die behandelende dokters van Garfield nie.  Die dokter wat beheer geneem het by die depot en daarna in die Withuis was dokter Willard Bliss. [h] Bliss, 'n bekende dokter en chirurg, was 'n ou vriend van Garfield, en ongeveer 'n dosyn dokters, onder leiding van Bliss, ondersoek die wond gou met ongesteriliseerde vingers en instrumente. Garfield het morfien gekry vir die pyn en het Bliss gevra om hom eerlik te vertel wat sy kanse was, wat Bliss op een uit honderd belê het. "Wel, doktor, ons vat die kans." 
Gedurende die volgende paar dae het Garfield 'n mate van verbetering aangebring, aangesien die land die nuus vanuit die hoofstad bekyk en gebid het. Alhoewel hy nooit weer opgestaan ​​het nie, kon hy verskeie kere regop sit en skryf, en sy herstel is so positief beskou dat 'n stoomboot as 'n seevaarthospitaal ingerig is om hom te help met sy herstel. Hy is gevoed met hawermoutpap (wat hy verafsku) en melk van 'n koei op die grasperk van die Withuis. Toe hy meegedeel word dat die Indiese hoof Sitting Bull, 'n gevangene van die weermag, honger ly, het Garfield gesê: "Laat hom honger ly," dan, "Nee, stuur vir my my hawermout."  Gebruik van X-straling (of X-straal), wat waarskynlik die dokters van die president sou gehelp het om presies te bepaal waar die koeël in sy liggaam was, sou nog veertien jaar nie uitgevind word nie. Alexander Graham Bell het probeer om die koeël op te spoor met 'n primitiewe metaalverklikker. Hy was nie suksesvol nie, hoewel die uitvinding effektief was toe dit op ander getoets is. Die probleem was dat Bliss die omvang van die gebruik daarvan op Garfield beperk, die beheer oor die eksperiment neem en verseker dat hy in beheer bly. Omdat Bliss gedink het dat die koeël iewers rus, kon die detektor dit nie opspoor nie. Kort na die eerste poging keer Bell terug vir nog 'n toets nadat hy die vermoëns van sy uitvinding verbeter het. Die toets het gelei tot 'n geraas in die gebied waar Bliss geglo het dat die koeël neergelê is, ondanks die ander geluid as wat Bell in sy vorige toetse gehoor het. Bliss het dit as 'n bevestiging aanvaar dat die koeël was waar hy dit verklaar het. Bliss het in 'n bulletin geskryf dat die toets suksesvol was en dat daar "eenparig ooreengekom is dat die ligging van die bal met redelike sekerheid vasgestel is en dat dit, soos hierbo genoem, in die voorste wand van die buik lê, onmiddellik oor die lies, ongeveer vyf sentimeter onder en regs van die naeltjie. " 
Een van die middele om die president gemaklik te hou in die somerhitte van Washington, was een van die eerste suksesvolle lugversorgingseenhede: lug wat deur waaiers oor ys aangedryf word en dan gedroog is, het die temperatuur in die siekekamer met 20 grade Fahrenheit (11 grade Celsius) verlaag.  Ingenieurs van die vloot het saam met 'n paar wetenskaplikes saamgewerk om hierdie weergawe van lugversorging te ontwikkel in 'n poging om die president te help herstel. Daar was 'n paar probleme, soos oormatige geraas en die hoë humiditeit in die kamer van Garfield, maar die ingenieurs het hard gewerk om oplossings vir hierdie probleme te vind in hul pogings om Garfield se lyding te verlig. 
Vanaf 23 Julie het Garfield 'n draai gekry. Sy temperatuur styg tot dokters van 40 ° C, wat bekommerd is oor 'n abses wat deur die wond ontwikkel is, geopereer en 'n dreineringsbuis ingesit. Dit blyk aanvanklik te help, en Garfield, in sy bed, kon op 29 Julie 'n kort kabinetsvergadering hou, hoewel lede op bevel van Bliss was om niks te bespreek wat Garfield opgewonde kon maak nie.  Dokters het die abses ondersoek wat in Garfield se liggaam gegaan het, in die hoop om die koeël te vind wat hulle waarskynlik die infeksies net vererger het. Garfield het in Augustus slegs een staatshandeling uitgevoer en 'n uitleweringspapier onderteken. Teen die einde van die maand was die president baie swakker as wat hy was, en sy gewig het afgeneem van 210 pond (200 kg) tot 130 pond (59 kg). 
Garfield was lankal angstig om uit die warm, ongesonde Washington te ontsnap, en vroeg in September het die dokters ingestem om hom na Elberon, 'n deel van Long Branch, New Jersey, te verhuis, waar sy vrou vroeër die somer herstel het. Hy het op 5 September vir die laaste keer die Withuis verlaat en in 'n spesiaal gedempte spoorwa gereis, 'n spoorlyn na die Francklyn Cottage, 'n herehuis wat aan sy gebruik oorgedra is, wat in 'n nag deur vrywilligers gebou is. Daar kon Garfield die see sien, terwyl amptenare en verslaggewers onderhou het wat (na 'n eerste byeenkoms) 'n doodswag geword het. Garfield se persoonlike sekretaris, Joe Stanley Brown, het veertig jaar later geskryf, "tot vandag toe kan ek nie die geluid hoor van die lae stadige rol van die Atlantiese Oseaan op die strand nie, die geluid wat my ore gevul het toe ek van my huisie na sy bed stap, sonder om weer die onheilspellende tragedie te onthou. " 
Op 18 September het Garfield kolonel A.F. Rockwell, 'n vriend, gevra of hy 'n plek in die geskiedenis sou hê. Rockwell het hom verseker dat hy sou, en het aan Garfield gesê hy het nog baie werk voor hom. Maar sy antwoord was: "Nee, my werk is klaar."  Die volgende dag was Garfield, toe hy ook aan longontsteking en hartpyn ly, verwonderd dat hy nie 'n glas kon opneem nie, alhoewel hy goed was, en het sonder ongemak gaan slaap. Hy het die aand omstreeks 22:15 wakker geword. kla oor groot pyn in sy bors by sy stafhoof en vriend generaal David Swaim, wat na hom kyk, terwyl hy sy hand op sy bors oor sy hart plaas.  Die president versoek toe 'n drankie water by Swaim. Nadat hy sy glas klaargemaak het, het Garfield gesê: "O Swaim, hierdie vreeslike pyn - druk u hand daarop." Terwyl Swaim pligsgetrou sy hand op Garfield se bors steek, het Garfield se hande refleksief opgestyg. Hy vat sy hart vas en roep uit: "O, Swaim, kan u dit nie keer nie? O, o, Swaim!"  Swaim het 'n ander bediende beveel om vir Bliss te stuur, wat Garfield bewusteloos gevind het. Ondanks pogings om hom te laat herleef, het Garfield nooit wakker geword nie en is hy dood om 22:30, 49 jaar oud.  Toe hy van 'n verslaggewer van Garfield se dood leer, het Chester A. Arthur die presidensiële eed afgelê wat deur die hooggeregshof in New York bestuur is. John R. Brady. 
Volgens sommige historici en mediese kundiges sou Garfield moontlik sy wonde oorleef het as die dokters wat hom bygewoon het, vandag se mediese navorsing, kennis, tegnieke en toerusting tot hul beskikking gehad het.    Die destydse standaard mediese praktyk het bepaal dat prioriteit gegee moet word aan die opspoor van die koeël. Verskeie van sy dokters steek hul ongesteriliseerde vingers in die wond om die koeël te ondersoek, 'n algemene praktyk in die 1880's.  Geskiedkundiges is dit eens dat massiewe infeksie 'n belangrike faktor in die afsterwe van Garfield was.  Biograaf Peskin het gesê dat mediese wanpraktyk nie bygedra het tot die dood van Garfield nie; die onvermydelike infeksie en bloedvergiftiging wat uit 'n diep koeëlwond sou ontstaan, het skade aan verskeie organe en fragmentasie van die ruggraat tot gevolg gehad.  Rutkow, 'n professor in chirurgie aan die University of Medicine and Dentistry of New Jersey, het aangevoer dat hongersnood ook 'n rol gespeel het. Rutkow stel voor "Garfield het so 'n dodelike wond gehad. In vandag se wêreld sou hy binne twee of drie dae huis toe gegaan het."  Die konvensionele vertelling aangaande Garfield se mediese toestand na die skietery is uitgedaag deur Theodore Pappas en Shahrzad Joharifard in 'n 2013-artikel in Die American Journal of Surgery. Hulle het aangevoer dat Garfield gesterf het as gevolg van 'n laat breuk van 'n pseudoaneurisme van 'n miltarslagaar, wat sekondêr ontwikkel het tot die pad van die koeël langs die miltarslagaar. Hulle het ook aangevoer dat sy sepsis eintlik veroorsaak is deur post-traumatiese akute acalculous cholecystitis. Op grond van die lykskouingsverslag bespiegel die skrywers dat sy galblaas daarna gebars het, wat gelei het tot die ontwikkeling van 'n groot galbevattende abses langs die galblaas. Pappas en Joharifard sê dit het die septiese afname in Garfield se toestand veroorsaak wat vanaf 23 Julie 1881 sigbaar was. 
Guiteau is op 14 Oktober 1881 aangekla weens die moord op die president. Guiteau het verklaar dat hy nie verantwoordelik was vir die dood van Garfield nie. Hy erken die skietery, maar nie die moord nie. In sy verweer het Guiteau geskryf: "Generaal Garfield is dood weens wanpraktyke. Volgens sy eie dokters is hy nie noodlottig geskiet nie. Die dokters wat hom mishandel het, behoort die odium van sy dood te dra, en nie van sy aanvaller nie. Hulle moet aangekla word. vir die moord op James A. Garfield, en nie ek nie. "  In 'n chaotiese verhoor waarin Guiteau gereeld onderbreek en argumenteer, en waarin sy advokaat die kranksinnige verdediging gebruik het, het die jurie hom op 5 Januarie 1882 skuldig bevind en is hy ter dood veroordeel deur op te hang. Guiteau het moontlik neurosifilis gehad, 'n siekte wat fisiologiese verstandelike gestremdheid veroorsaak.  Hy is tereggestel op 30 Junie 1882. 
Die begrafnisstrein van Garfield verlaat Long Branch op dieselfde spesiale spoor wat hom daarheen gebring het, en ry oor spore bedek met blomme en verby huise versier met vlae. Sy lyk is na die Capitol vervoer en daarna na Cleveland gegaan om begrawe te word.  Meer as 70 000 burgers, sommige wat meer as drie uur gewag het, het by Garfield se kis verbygegaan terwyl sy liggaam later, op 25 September 1881, in Cleveland in die staat Capitol rotunda gelê het, 'n getal gelyk aan die die hele bevolking van die stad — ook hulde gebring.  Sy liggaam is tydelik begrawe in die Schofield -gesinsgewel in die Cleveland Lake View Cemetery totdat sy permanente gedenkteken gebou is.  
Gedenktekens aan Garfield is regoor die land opgerig. Op 10 April 1882, sewe maande na Garfield se dood, het die Amerikaanse poskantoor 'n posseël ter ere van hom uitgereik.  In 1884 voltooi die beeldhouer Frank Happersberger 'n monument op die terrein van die San Francisco Conservatory of Flowers.  In 1887 is die James A. Garfield -monument in Washington toegewy.  'n Ander monument, in Fairmount Park in Philadelphia, is in 1896 opgerig.  In Victoria, Australië, is Cannibal Creek na hom ter ere herdoop. 
Op 19 Mei 1890 is Garfield se lyk permanent, met groot plegtigheid en fanfare, begrawe in 'n mausoleum in Lake View Cemetery in Cleveland. Voormalige president Hayes, president Benjamin Harrison en toekomstige president William McKinley was by die toewydingsplegtighede.  Garfield se tesourie -sekretaris, William Windom, het dit ook bygewoon.  Harrison het gesê dat Garfield altyd 'n 'student en instrukteur' was en dat sy lewe werk en dat die dood 'steeds leersame en inspirerende voorvalle in die Amerikaanse geskiedenis sou wees'.  Drie panele op die monument vertoon Garfield as onderwyser, generaal -majoor van die vakbond, en 'n ander redenaar wys hoe hy die presidensiële eed aflê, en 'n vyfde toon hoe sy liggaam in staat by die Capitol -rotonde in Washington, DC lê 
Garfield se moord deur 'n versteurde ampsoeker het die publiek bewus gemaak van die noodsaaklikheid van staatsdienshervormingswetgewing. Senator George H. Pendleton, 'n demokraat uit Ohio, het in Januarie 1883 'n hervormingspoging geloods wat tot die Pendleton -wet gelei het.  Hierdie wet het die "buitestelsel" omgekeer waar ampsoekers betaal het of politieke diens verleen het om federaal te verkry of te behou. aangestelde poste.  Kragtens die wet is aanstellings op meriete en mededingende eksamen toegeken.  Om te verseker dat die hervorming geïmplementeer word, het die kongres en Arthur die staatsdienskommissie gestig en befonds. Die Pendleton -wet het egter slegs 10% van die federale regeringswerkers gedek.  Vir Arthur, voorheen bekend daarvoor dat hy 'n "veteraan -buitman" was, het hervorming van die staatsdiens sy opmerklikste prestasie geword. 
Garfield word vereer met 'n lewensgrootte bronsbeeld binne die Cuyahoga County Soldiers 'and Sailors' Monument in Cleveland, Ohio. 
Op 2 Maart 2019 het die National Park Service uitstallingspanele in Washington opgerig om die plek van die moord te merk. 
Todd Arrington is die terreinbestuurder van die National Park Service by James A. Garfield National Historic Site. Hy werk sedert 2009 op die perseel, eers as die Hoof van Interpretasie en Onderwys (2009-15) en in sy huidige rol sedert laat 2015. Hy was 'n loopbaan by die National Park Service vir meer as 21 jaar, en James A. Garfield NHS is die vierde park waarin hy gewerk het.
Todd is 'n historikus van opleiding en opleiding en het 'n Ph.D. in die geskiedenis van die Universiteit van Nebraska-Lincoln (2012). Hy stel veral belang in die vroeë Republikeinse Party, van die stigting van die party in 1854 tot die tragies kort presidentskap van James A. Garfield in 1881.
Todd word in hoofstukke een, drie en vyf gehoor, as die stem van A. F. Rockwell aan die begin van hoofstuk vier, en as die stem van Joseph Stanley-Brown in die kringloopbrief.
Alan Gephardt werk sedert 2009 by James A. Garfield NHS as seisoenwagter. Hy is 'n boorling van Baltimore, Maryland, waar hy sy voorgraadse en gegradueerde grade in geskiedenis behaal het. Hy het 'n lewenslange passie vir die presidensiële geskiedenis. Sy opvoeding oor die lewe van president Garfield het daartoe gelei dat hy ewe belangstel in mevrou Garfield en die vyf Garfield -kinders wat tot volwassenheid gegroei het. Alan werk graag aan sy huis en erf, en gebruik soveel as moontlik 'n fiets in plaas van 'n motor.
Alan's het bygedra tot hoofstukke twee, vier en vyf en is die stem van Whitelaw Reid aan die begin van hoofstuk twee.
Joan Kapsch, Park Guide by James A. Garfield NHS, is lankal betrokke by die plaaslike geskiedenis. Sy is opgelei aan die Cleveland State University, waar sy haar graad in geskiedenis behaal het. Een van haar professore was Alan Peskin, wat 'n uitgebreide biografie oor James Garfield geskryf het, en dit was uit daardie verbintenis dat haar belangstelling in die politieke lewe van James A. Garfield gegroei het. Joan het baie jare by die provinsiale historiese vereniging gewerk, en het wel gehelp met navorsing vir die herstel van die NPS van die Garfield -terrein. Sy het in 1998 by James A. Garfield NHS gekom. Joan het bygedra tot 'n aantal plaaslike geskiedenispublikasies en het bekroonde skoolprogramme ontwikkel. As deel van haar interpretatiewe werk in die park het Joan die gids vir die webwerf, James A. Garfield-His Life and Legacy, geskryf. U sal haar stem gedurende hierdie seisoen hoor.
Rebekah Knaggs se rol in A Fickle Current -podcast was meer agter die skerms aan die tegniese kant as die klankredakteur vir almal se wonderlike navorsing oor James A. Garfield en die veldtog van 1880. Rebekah se stem kan egter in baie van die narratiewe tekste sowel as die stem van Mollie Garfield in die kringloopbrief gehoor word.
Rebekah het as vrywilliger gewerk en daarna Park Guide by die William Howard Taft National Historic site van 2017-2018. Sy was van 2018-2020 op James A. Garfield National Historic Site en werk tans op die First Ladies National Historic Site.
Rachel Knaggs is 'n student aan die Universiteit van die Kunste, hoofvak in Trompetopvoering en minderjarige musiekopvoeding. Sy is 'n vrywilliger by die James A. Garfield National Historic Site en het bygedra deur historiese musiek in die moderne oor te bring. Sy het General Garfield's Campaign March getranskribeer en gereël saam met ander historiese stukke wat vir die aanlynprogrammering van die webwerwe gebruik is. U kan die Garfield -veldtog optrek as die titeltema in 'n Fickle Current -podcast.
Park Ranger Mary Lintern is al twintig jaar op die James A. Garfield National Historic Site. Benewens haar pligte as tolk van die geskiedenis, koördineer sy baie van die spesiale geleenthede op die webwerf, soos Presidents Day, Easter Monday Egg Roll, An Evening with Edgar Allan Poe en A Winter's Evening at Lawnfield. Sy is die vrywilligerskoördineerder en die boekwinkelkoördineerder, en bestuur ook die Facebook-blad van die webwerf. In 2013 en 2014 het Mary die eer gehad om 'n storie-bydraer te wees vir C-Span se First Ladies Influence & amp Image en vir American Experience se moord op 'n president. Mary kan gehoor word as die stem van tant Patty Mays in die kringloopbrief.
Ryan Krapf het in 2019 by die span by James A. Garfield NHS aangesluit, hoofsaaklik as die sakevennoot van die park, hoewel hy dit so gereeld as moontlik met interpretatiewe aangeleenthede besig hou. Sy National Park Service -pad het in 2016 begin as 'n seisoenwagter in die Cuyahoga Valley National Park, wat saam met toegewyde vrywilligers werk en interpretasie in die park bied. Ryan, 'n passievolle stapper, het meer as 3500 myl afgelê op die Appalachian Trail (insluitend een suksesvolle deurstap) en gaan voort om verhale van sy reise na parke regoor die land te bring. Ryan en sy vrou woon in die noordooste van Ohio en sien altyd uit na hul volgende avontuur. Ryan is die stem van James A. Garfield, wat in hoofstukke een en vyf verskyn.
Dan McGill is 'n gegradueerde aan die Kent State University Department of History. Voordat hy by die James A. Garfield National Historic Site gewerk het, was Dan intern by die Cuyahoga County Soldiers '& Sailors' Monument in Cleveland. Hy spesialiseer in die studie van War & amp Society en fokus op die optrede van gevegsveterane in die openbare lewe. Dan is die stem van James G. Blaine aan die begin van hoofstuk een, en van William E. Chandler wat hoofstuk drie begin.
Richard Robyn. Medeprofessor in Politieke Wetenskap en direkteur van die Kent (Universiteit) se Washington (DC) akademiese/internskapsprogram voor aftrede hierdie pandemiese somer van 2020, was dr Robyn - saam met sy vrou Sylviane - al 'n aantal jare vrywillig by die JAGNHS, en hoop om voort te gaan as die webwerf weer heeltemal oop is vir besoekers. In een van die kursusse wat hy onderrig het, Introduction to American Politics (POL 10100), het dr. Robyn 'n eenheid oor president James Garfield ingesluit en studentegroepe na die terrein gelei. Dit was altyd verblydend as 'n student "die grootste Amerikaanse president wat jy nie ken nie" beter waardeer as gevolg van Garfield se buitengewone talente en sy uiters kort ampstermyn as president weens sy moord. Rick se bydraes kan in hoofstukke 1, 3 en 5 gehoor word.
Debbie Weinkamer is sedert 1998 betrokke by die Garfield -familieverhaal en het uitgebreide navorsing gedoen oor hul lewens en tye. Sy is die hoofvrywilliger by James A. Garfield National Historic Site in Mentor, OH, waar sy openbare toere begelei, programme en uitstallings aanbied en aanbied, help met die opleiding van nuwe VIP's (Volunteers in Parks) en saam met skoolgroepe werk. Sy vertolk Lucretia Garfield sedert 2001.Debbie streef daarna om 'n Associate in Arts -graad en 'n Bachelor of Science in Early Childhood Education te behaal om haar aanbiedings boeiend, betekenisvol en opvoedkundig te maak - vir gehore van alle ouderdomme.
Sy is steeds 'n seisoenale vrywillige dosent by President James A. Garfield's Birthplace (Replica Cabin) in Moreland Hills, OH, en is geëerd om persoonlike vriende te wees met die afstammelinge van die Garfields in die Cleveland-omgewing. Debbie is getroud met haar liefling op hoërskool ('n geskiedenis -entoesias) en het twee getroude seuns, twee kleinseuns en 'n nuwe kleindogter. Sy maak deel uit van hoofstukke twee, vier en vyf, en is die stem van Lucretia Garfield in die kringloopbrief.
Die musiek in episode vier van 'N Vlekstroom is met vergunning van die Fisk Jubilee Singers van Fisk University in Nashville, Tennessee.
Die oorspronklike Fisk Jubilee Singers het in 1871 'slaweliedjies' aan die wêreld bekendgestel en het 'n belangrike rol gespeel in die behoud van hierdie unieke Amerikaanse musiektradisie wat vandag as Negro spirituals bekend staan.
Hulle het teen die laat 19de eeu rassehindernisse in die Verenigde State en in die buiteland verbreek. Terselfdertyd het hulle geld ingesamel ter ondersteuning van hul geliefde skool.
Vandag se Fisk Jubilee Singers is vokale kunstenaars en studente aan die Fisk Universiteit wat sing en reis wêreldwyd, wat voortgaan met die tradisie om die Negro spiritual oor die hele wêreld te sing. Dit stel die ensemble in staat om hierdie ryk kultuur wêreldwyd te deel, terwyl hierdie unieke musiek behoue ​​bly.
Die twee liedjies wat in hierdie episode gehoor word, is "I Got A Home In-A Dat Rock" en "In Bright Mansions." Albei kom van die album In Bright Mansions.
7. Alexander Graham Bell het sy lewe probeer red.
Gedurende Garfield se bedlêende laaste dae het die publiek in die algemeen hul bes probeer om simpatie en moontlike oplossings te gee. Een briefskrywer stel voor dat dokters hom eenvoudig onderstebo draai sodat die koeël kan val. Alexander Graham Bell bied 'n effens meer redelike - maar nie meer effektiewe - taktiek nie. Bell het 'n groot mate van respek vir sy uitvinding van die telefoon uitgenooi en mag 'n tydelike metaalverklikker oor die liggaam van Garfield gebruik om te sien of die elektromagnetiese velde deur die teenwoordigheid van die koeël ontwrig sou word, wat die ligging daarvan in Garfield se buik onthul. Bell was onsuksesvol, hoewel hy na bewering die metaal in die president se matras kon opspoor.
James A. Garfield word onthou as een van die vier "verlore presidente" wat na die burgeroorlog nogal sonder probleme gedien het. Van die vier verlore presidente - Hayes, Garfield, Arthur en Harrison - word Garfield die beste onthou vir sy dramatiese sluipmoord slegs 100 dae nadat hy die amp beklee het.
Van armoede tot politiek
Die jongste van vyf kinders wat op 'n arm plaas aan die buitewyke van Cleveland, Ohio, gebore is, is miskien die armste man wat ooit president geword het. Hy was 'n idealistiese jong man wat hom as deeltydse onderwyser, 'n timmerman en selfs 'n bediende deur die universiteit ondersteun het, wat hom vereenselwig met die antislawery-beginsels van die nuwe Republikeinse Party. Nadat hy aan die Williams College gestudeer het, studeer Garfield op sy eie regte en slaag hy in 1861 aan die balie -eksamens in Ohio voordat hy hom in die politiek werp en 'n setel in die Ohio -wetgewer verower. Garfield was 'n lojale Unionis wat 'n reputasie opgebou het as 'n burgeroorlogheld wat hom 'n setel in die Huis van Verteenwoordigers besorg het sonder om ooit 'n veldtog te voer.
Tydens die kongresperiode van Garfield het debatte gewoed tussen wetgewers wat geëis het dat alle Amerikaanse geld deur goud ondersteun moet word en die "Silverites" en "Greenbackers", wat papiermunt en silwer meer vryelik wou uitreik in 'n poging om dringende skuld te verlig, veral dié van sukkelende boere. Garfield bepleit beleid vir harde geld wat deur goud ondersteun word, wat hom 'n gunsteling maak by die oostelike "Gold Bug" Republikeine. Hy was gekant teen koöperatiewe boereprogramme soos dié wat deur die Grange, 'n agrariese organisasie, vakbonde ondersteun word, en die federale befondsingshulpprojekte.
Soos baie mans in die amp, moes Garfield 'n skandaal ondervind. Hy was betrokke by die Credit Mobilier -skandaal waarin kongreslede wat aandele in Credit Mobilier, 'n konstruksiemaatskappy vir die transkontinentale Union Pacific Railroad, besit het, daarvan beskuldig word dat hulle 'n blinde oog vir korrupsie in die onderneming gehou het.
In 1876 ondersteun Garfield die hervormingsgesinde Rutherford B. Hayes vir president. Om die Demokrate wat woedend was oor die verkiesing van Hayes te kalmeer na geskille oor die verkiesingsopgawes uit verskeie belangrike state, ondersteun hy die kompromie van 1877, wat die militêre besetting van die Suide beëindig het. Garfield het ook 'n talent om 'n kompromie te bereik tussen die 'Stalwart' Republikeine, onder leiding van Roscoe Conkling (die politieke baas in die staat New York), en 'n opponerende faksie, wat minagtend 'Half-Breeds' deur Conkling en sy bondgenote genoem is.
In die verkiesing van 1880 het die Republikeinse kaartjie gelyk of dit sou neerkom op 'n geveg tussen die voormalige president Ulysses S. Grant en die meer gematigde James G. Blaine. Garfield verras almal egter deur 'n toenemende aantal stemme by die konvensie-stemming te verdien. Hy het die presidensiële benoeming gewen en uiteindelik die verkiesing teen die demokraat Winfield S. Hancock, 'n unie -generaal wat sy stempel op Gettysburg gemaak het. Die verkiesing was die naaste op rekord. Garfield wen met die kleinste marges en slegs met die hulp van die New Yorkse politieke baas Roscoe Conkling, met wie Garfield ooreengekom het om oor partyafsprake te konsulteer - sou New York demokraties geword het, sou Garfield die presidentskap verloor het.
Beide James en Lucretia Garfield was vroom lede van 'n relatief nuwe Protestantse denominasie, die Christelike Kerk (dissipels van Christus). "Kreta" het haar toegewy aan die opvoeding van die vyf kinders van Garfield, wat almal opgegroei het tot 'n redelike loopbaan. Alhoewel sy daarvan gedroom het om die hoofhuis op te knap, het mev. Garfield malaria opgedoen uit die moerasse agter die Withuis voordat sy met die projek kon begin. Uiteindelik het sy volkome herstel en tot die rype ouderdom van ses en tagtig geleef.
Sedert Garfield vier maande in sy termyn geskrap is, kan historici net bespiegel oor hoe sy presidentskap kon gewees het. Garfield is vermoor deur Charles Julius Guiteau, 'n emosioneel versteurde man wat nie 'n afspraak in die administrasie van Garfield gekry het nie. Garfield het egter tyd gehad om sy kabinet aan te stel, en sodoende het hy geweier om die druk van Stalwart toe te staan, wat senator Conkling, wat uit protes bedank het, woedend gemaak het. As Garfield sy termyn uitgedien het, bespiegel historici dat hy vasbeslote sou gewees het om na die hervorming van die staatsdiens te gaan en voort te gaan in die skoon regeringstradisie van president Hayes. Hy ondersteun ook onderwys vir swart suidelike inwoners en vra vir Afro -Amerikaanse stemreg, soos hy in sy intreerede beklemtoon het. Ongelukkig word hy die beste onthou vir sy moord. En hoewel sy moordenaar kranksinnig was, was die grootste nalatenskap van Garfield die impak van sy dood op die beweeg van die land om die regering se beskerming te hervorm.
Hierdie portret van olie op doek van president James A. Garfield is in 1881 deur Calvin Curtis geskilder.
Hierdie portret van olie op doek van president James A. Garfield is deur Calvin Curtis geskilder. Voordat hy president was, het Garfield tydens die Burgeroorlog as 'n generaal -majoor in die Unie -leër gedien en daarna Ohio byna 20 jaar lank in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers verteenwoordig. Hy is vier maande in sy eerste termyn as president in 1881 geskiet en drie maande later oorlede.