Kaartkultuur verdeel in 'n Tsjeggiese dorp - Inligting
Maxov self bestaan ​​meestal uit klein houthuisies met steil dakke wat oor die heuwel onder die kerk versprei is. U kan maklik sien waarom nie almal sou kies om permanent hier te woon nie - die meeste huise word deur hout verhit, en die winter bring baie sneeu in. As u 'n ent verder noord gaan, word die land oop in passe van ou heuwels - u klim op die nok en sien hoe die landskap onder u in 'n wit wit spar word.
In die somer dwaal mense hierdie saggies golwende landskap te voet; in die winter ski hulle landwyd. Lang onderhoude roetes verbind eensame hutte wat dikwels dien as bergpatrollie-stasies - in die winter is daar dikwels honderde pare ski's buite hulle.
Dit is in hierdie klein dorpie Horni maxov, binne hierdie rustige heuwelagtige landskap, dat die Tsjeggiese Janher Henychova byna 30 Siberiese huskies woon. (Haar man Rodney, 'n ander outeur van Ohio, woon in die naburige dorp Janov met sy honde.) Die huis van my gesin is op pad van hulle af, so ek vra Jana of ek haar privaatheid kan betwis om met haar 'n onderhoud te voer. Ek is gelukkig - sy stem saam.
Ek moet sesuur met Jana en Rodney kom praat, maar as ek daar aankom, is Jana nog besig om paaie vir die honde voor te berei. Rodney is egter tuis. Hy is 'n lang man met lang hare en 'n gryserige baard, met opgestopte oorpakke. Ek kyk hoe hy aandete maak, stap vier verskillende soorte kaas bo-op die oorskiet-rys op en eet die gevolglike gemors in 'n gruwelike tempo.
Ek sit aan hul kombuistafel en luister na Rodney praat en neem my omgewing in. Jana se huis is 'n mengsel van tradisionele Tsjeggiese berghut en musher-huis. Bekende Tsjeggiese huishoudelike artikels vul die kombuis: die rakke bevat blou en wit porseleinflesse met hul inhoud - Olie, suiker, marjolein - opgeskilder in geskilderde skrif, en daar is dekoratiewe keramiekplate op die muur, sowel as 'n ou horlosie wat elke klok lui. kwartier.
Bewyse van die honde is egter oral. Daar hang tuigies in die saal en sakke hondekos op die grond. Die mure is versier met foto's van honde en plakkate van resies, waaronder die gesogte Finnmarkslopet, wat Jana drie keer voltooi het - twee keer in die 500 kilometer-wedloop en een keer in die 1000 kilometer-wedloop. (Sy het ook al twee keer die Europese kampioenskap in haar kategorie gewen, hoewel sy dit effens verwerp: "Die Skandinawiërs kom nie by daardie kampioenskappe aan nie, en hulle is die beste daar buite.")
Ek kan nie altyd dieselfde konsepte in Tsjeggies en in Engels uitdruk nie - die twee oorvleuel nie heeltemal nie.
Rodney geniet dit duidelik om 'n gesprek met 'n anglophone te hê - hy woon al twee jaar in Tsjeggië, vandat hy en Jana getroud is, en hy ontmoet selde Engelssprekendes. Ons praat oor die weer. Rodney het gesê dat die weer kwaai gesukkel is. Daar is plas in die hoofvelde, en die water vries op die slee hardloop en vorm balle in die honde se pootjies, en dit is nie goed nie.
Rodney sê hy het hierdie jaar skaars sy honde opgelei. Die gesprek kronkel dan 'n bietjie na die politiek en oor hoe Tsjeggies is (teenoor hoe Amerikaners is), maar ons praat meestal oor kos. Rodney sê dat een van die moeilikste dinge om hierheen te verhuis Amerikaanse kos ontbreek.
'Ek was vroeër regtig depressief oor die feit dat ek nie 'n goeie snyt pizza hier kon kry nie. Maar man, nou kan jy selfs grondboontjiebotter in die supermark kry. En dit is Skippy ook! En Oreos. Die Tsjeggiese kinders hou blykbaar van Oreos, maar hulle kry nie die geheel wat jy die Oreo uitmekaar haal en dit in die melktert gedoop nie. Dit is 'n belangrike deel van die hele Oreo-proses! "
Hy vra my hoe ek my mes en vurk vashou - die Tsjeggiese manier, of die Amerikaanse manier? - wat herinner word aan die feit dat 'n besondere streng onderwyser in Tsjeggiese skool, mevrou Frigid, vir onbehoorlike vurktegniek verwyt word. Op 'n stadium sê ek fuck, wat Rodney geniet: 'Dit is so lekker om te hoor iemand sweer in Engels! Jana het vir my gesê Tsjeggies het nie vloekwoorde nie. Ek het egter uitgevind dat sy lieg. ' Dit is waar: Tsjeggies het eintlik veel meer vloekwoorde en is baie diverser in hul vloekwoorde as Engelssprekendes.
Om 18:00 is dit al donker. Terwyl ons praat, kan ons die wind in die vensterruim hoor fluit, en die honde blaf buite hul hondehokke. Ek stap verby hulle op pad hierheen - 'n omheinde omhulsel bevat aparte hondehokke vir elke hond, met hul name aan die kant geverf. Soms, as u baie tyd in Horni Maxov deurbring, kan u hulle eenstemmig hoor huil.
Die eerste keer dat ek dit gehoor het - snags onder die maan, nie minder nie, was ek verbaas en verbaas, maar op hierdie punt is dit net nog 'n deel van die soniese landskap. Jana het egter in die verlede probleme daarmee gehad: Haar bure het gekla oor die geraas toe sy in die vallei gaan woon het.
Dan keer Jana terug huis toe, lyk moeg van die dag af - sy het vandag die paadjies skoongemaak en honde-slee-aanbiedings vir skoolkinders aangebied. Sy is 'n kompakte en atletiese blonde vrou. Haar hare is gevleg en sy dra dieselfde gevulde oorpak as Rodney, 'n groot rooi wol trui met 'n Nordiese patroon. Sy begin in die sitkamer werk en praat lusteloos met Rodney.
Ek kyk hoe hulle in wisselwerking is - soms praat hulle mekaar se taal, vertrou hulle op gebare en uitdrukkings en 'n gedeelde woordeskat. Jana begin kos maak, en Rodney sê: "Sluit my aan!" En Jana staar blik na hom. Ek het die hoekigheid van hul interaksie gesien, en ek onthou dat ek my onlangse tuiste van Quebec deur my eie verskriklik korrelrige Franse navigeer en myself lui gevang het en gewonder het hoe dit sou gewees het om in 'n vreemde taal verlief te raak.
Intussen kla Rodney dat Tsjeggies geen sin vir humor het nie. 'Jana vind my nooit snaaks nie! Ek doen al hierdie dom dinge, en sy staar my net aan asof sy verleë is om my te ken! Ek kyk Saturday Night Live en is besig om te kraak, en sy skud net haar kop! ' Ek kan onthou dat my ouers dieselfde oor Amerikaners gedink het - ek het saam met my gunsteling Engelse films gekyk, en hulle het verveeld geraak. Jana en ek praat daaroor en stem saam oor 'n sekere fundamentele onoorlaatbaarheid vir Tsjeggiese humor.
Jana trek haar skouers op, en ek bly staan ​​en wonder oor die grense van taal. Engels is pragtig smeebaar en het die grootste woordeskat in enige taal. Beledigings wat in die vyftiende eeu deur dramaturge uitgevind is, word steeds in die algemeen gebruik. Intussen het Tsjeggies ongeveer 25 werkwoordtye. Ons buig en verander ons woorde totdat hulle sê wat ons bedoel - ons het 'n werkwoord wat "sou wou, maar wou nie." Ons het ook hele sinne sonder klinkers: "Strč prst skrz krk." is 'n gewilde een. My Engelssprekende vriende sê vir my ek klink asof ek keelinfeksie het.
Ek kan nie altyd dieselfde konsepte in Tsjeggies en in Engels uitdruk nie; die twee oorvleuel nie heeltemal nie. Ek kan 'n sny brood op dieselfde manier wil hê, maar ek kan nie altyd dieselfde grap maak nie. Ek kan nie eens hartseer wees op dieselfde manier nie. Soms, as ek senuweeagtig of bang is in Noord-Amerika, trek ek my terug in hierdie ontkoppeling en skakel my innerlike monoloog bewustelik na Tsjeggies om 'n soort hindernis tussen my en die konkrete wêreld te skep.
Maar terwyl ek na Jana en Rodney kyk, besef ek dat hierdie ontkoppeling op sommige maniere triviaal en kunsmatig is, en as daar gekyk word na hierdie uitkykpunt, lyk my vergroting daarvan effens selfbejammerend. Voortdurend val Rodney af en Jana raak verlief op presies dieselfde ding, terwyl Rodney met sy honde op die Upper Penninsula van Michigan jaag en Jana op die heuwels van die noorde van Bohemia. Dit maak sin vir hulle, en hulle maak sin vir mekaar. Nóg my vrees en Rodney se verlange na pizza is daarby.