Waarom peuter?Foto: Magda Ehlers/Pexels.com Deur TLU SA Transformasie is die woord van die oomblik waarvoor skynbaar almal val en waarvoor almal ŉ sogenaamde “sinvolle bydrae” wil lewer. Transformasie, soos ons dit egter tans in die land beleef, is deel van die regerende party se Nasionale Demokratiese Revolusie (NDR). Hoe die term revolusie nou ook versuiker word met woordjies soos “nasionaal” of “demokraties”, dit bly ŉ revolusie. En ŉ revolusie is niks anders nie as die radikale omverwerping van ŉ bestaande orde of stelsel. Die politieke revolusie het ons nou al beleef, waar ons ŉ een mens-, een stem-bedeling het, waar almal gelyke stem het, en die polities on-onderlegde dieselfde besluitneming het as die polities onderlegdes met ŉ visie vir die toekoms. Dit was ŉ radikale verandering van die orde wat daar was, waarvolgens die doelwit was om verskillende volke en kulture ordelik op hulle eie te laat ontwikkel en tot volle politieke, ekonomiese en maatskaplike wasdom te groei. Die tweede en derde fases loop sommer saam: dit is die ekonomiese transformasie en die sosiaal-maatskaplike transformasie. As ons die afgelope meer as twee dekades gaan kyk na wat transformasie aan die land gedoen het, is dit geen mooi prentjie nie. Oral waar daar gepeuter is met ŉ bestaande en werkende orde, het dinge agteruitgegaan. Om slegs enkeles op te noem: die parlement het ontaard in ŉ instelling wat goed begin vergelyk met ŉ sirkus. Plaaslike owerhede, met streeksrade en uitvoerende burgemeesters en al, is in chaos. Staatsentiteite is voor die voet feitlik bankrot en sou al gesluit gewees het, as ons belastinggeld nie telkens as reddingsboei gebruik word nie. Gesondheidsorg, basiese onderwys en tersiêre onderwys is in krisis, tot so ŉ mate dat die land se nuwe adjunkpresident nou al ŉ beroep op die jeug doen om hulle te beywer vir beter onderwysstandaarde! Dit bring ons by die punt: waarom moet daar gepeuter word met iets wat werk, as die lys mislukkings sonder uitsondering al getoon het dat dit nie gaan werk nie? Binnekort begin die openbare deelnameproses om vas te stel of die land se grondwet, sogenaamd een van die bestes ter wêreld, gewysig moet word om onteiening sonder vergoeding moontlik te maak. Daardeur gaan diefstal “demokraties” wettig gemaak word. Dit word gedoen sodat grond oorgedra kan word na die sogenaamde swart grondhongeriges – iets wat ŉ mite blyk te wees volgens die Suid-Afrikaanse Buro vir Rasse Aangeleenthede (Sabra) se jongste navorsing. Daarmee gaan die sosio-maatskaplike transformasie versnel word, want stedelinge kan hulle maar regmaak dat oop parke en ander munisipale grond vinnig volgebou gaan word met laekostebehuising, terwyl daar gepoog word om landbou ook te transformeer. Waar landbou nog feitlik die enigste bedryf is wat groei in die ekonomie toon, gaan dit ook soos alle (reeds genoemde) gevalle verval sodra die regering daaraan peuter. Die enigste verskil is dat, soos TLU SA dit stel, daar dan geen kos meer op die tafel gaan wees nie: nie op die politici se tafels nie of die tafels van onderwysers, chirurge, of die uitvoerende hoofde van Eskom of SAL nie. Wat gaan dán gebeur, en wat kan dan nóg afgebreek word?