Die Amerikaanse Akademie vir Kindergeneeskunde het in 2000 en 2001 eerste beleidsverklarings oor die "Diagnose en Evaluering van die Kind met ADHD" en die "Behandeling van die Skoolgaande Kinder met ADHD" vrygestel. Saam het hulle dokters op bewyse gebaseerde aanbevelings aangebied om te diagnoseer en behandel hulle pasiënte met ADHD .
Hulle is uiteindelik in 2011 vervang met die beleidsverklaring, "ADHD: Kliniese Praktykriglyn vir die diagnose, evaluering en behandeling van aandag-tekort- / hiperaktiwiteitsversteuring by kinders en adolessente."
Hierdie ADHD riglyne bevat nou aanbevelings vir die evaluering en behandeling van kinders tussen die ouderdomme van 4 en 18 jaar, 'n groter omvang as die nouer fokus van die vorige riglyne wat nie jonger kinders of tieners ingesluit het nie.
Diagnostiese kinders met ADHD
Ouers word soms verbaas dat die diagnose van kinders met ADHD soms 'n bietjie meer subjektief is as wat hulle dink. Daar is immers nie 'n definitiewe bloedtoets of x-straal wat jy kan doen wat kan sê dat jou kind ADD of ADHD het nie .
In plaas daarvan gebruik kinderartse vraelyste om seker te maak dat 'n kind voldoen aan die kriteria van die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings, Vierde Uitgawe.
Wie moet hulle tjek?
Enige kind met "met akademiese of gedragsprobleme en simptome van onoplettendheid, hiperaktiwiteit, of impulsiwiteit."
Benewens ADHD-kriteria, om met ADHD gediagnoseer te word, moet hul simptome 'n waardedaling veroorsaak en moet dit nie veroorsaak word deur 'n ander toestand, soos angs , slaapapnee of 'n leerstoornis nie.
Die nuutste ADHD Behandelingsriglyne
Onder die gevolgtrekkings en aanbevelings wat in hierdie beleidsverklaring gestel word, is dat die aandagstekort hiperaktiwiteitsversteuring as 'n chroniese toestand erken moet word en dat 'n kinderspesifieke, geïndividualiseerde behandelingsprogram ontwikkel moet word vir kinders met die doel om die funksie te maksimaliseer om verhoudings te verbeter en prestasie op skool, verminder ontwrigtende gedrag, bevorder veiligheid, verhoog onafhanklikheid en verbeter selfbeeld.
Ander aanbevelings sluit in dat stimulantmedikasie en / of gedragsterapie toepaslike en veilige behandelings vir ADHD is en dat kinders gereelde en sistematiese opvolg moet hê om doelwitte en moontlike newe-effekte te monitor. Een van die sterkste, en volgens my die mees nuttige aanbevelings in die beleidsverklaring, is om te doen met kinders wat nie op standaardbehandelings reageer nie. Te dikwels, as 'n kind nie op 'n medikasie reageer of probleme ondergaan nie, word die behandeling gestop en hy word oorgehou om swak op skool te doen, gedragsprobleme en swak verhoudings met ander te hê. In plaas daarvan beveel die AAP aan dat 'wanneer die geselekteerde bestuur vir 'n kind met ADHD nie doelwituitkomste bereik het nie, moet klinieke die oorspronklike diagnose evalueer, gebruik maak van alle toepaslike behandelings, nakoming van die behandelingsplan en teenwoordigheid van samehangende toestande.'
Vir kinders met ADHD wat steeds probleme ondervind met kern simptome, insluitende onoplettendheid, hiperaktiwiteit en impulsiwiteit, as die medikasie nie deel was van die aanvanklike behandelingsplan nie, moet 'n stimulantmedikasie oorweeg word en gedragsterapie moet versterk word. Kinders wat reeds op 'n stimulerende medisyne is en swak doen of newe-effekte het , kan hulle verander na 'n ander stimulerende medikasie.
Baie van die stellings en gevolgtrekkings van hierdie beleidsverklaring moet gerusstellend wees vir ouers, insluitende die volgende:
Oorsig en analise van verskeie studies het getoon dat stimulante medisyne werk vir die kern simptome van ADHD en in baie gevalle 'verbeter die kind se vermoë om reëls te volg en verminder emosionele ooraktiwiteit, en sodoende lei tot verbeterde verhoudings met eweknieë en ouers.'
Newe-effekte van stimulante medisyne is gewoonlik 'mild en kortstondig' en vir ouers wat bekommerd is oor die effekte van stimulantmedikasie op hul kind se groei, dat daar geen betekenisvolle inkorting van die hoogte bereik is in die volwasse lewe nie.
Die AAP-beleidsverklaring bevat ook 'n kort oorsig van medikasie wat gebruik word in die behandeling van aandaggebrekshiperaktiwiteitsversteuring, insluitende stimulante en nie-stimulante.
Stimulante sluit verskillende formulerings van metielfenidaat in:
Kortwerkende, soos Ritalin en Focalin, met 'n duur van 3-5 uur
Intermediêre waarnemende, soos Ritalin SR, Metadate ER, en Methylin ER, met 'n duur van 3-8 uur
Langwerkende, soos Concerta, Daytrana, Metadate CD, Focalin XR, met 'n duur van 8-12 uur en wat net een keer per dag gebruik kan word.
Die ander tipe stimulant sluit verskillende formulerings van amfetamien in:
Kortwerkende, soos Dexedrine en Dextrostat, met 'n duur van 4-6 uur intermediêre werking, soos Adderall en Dexedrine Spansule, met 'n duur van 6-8 uur
Langwerkende, soos Adderall XR en Vyvanse
Baie nie-stimulante is ook nou beskikbaar, insluitend Strattera, Intuniv en Kapvay. Oor die algemeen sê die AAP-riglyn dat die gehalte van bewyse "veral sterk is vir stimulante medisyne en voldoende, maar minder sterk." Dit lei tipies baie pediaters en ouers om 'n stimulant te probeer as 'n eerste lyn behandeling.
Die keuse van 'n ADHD Medikasie
Met al die verskillende tipes ADHD medisyne , en baie nuwes, hoe kies jy watter een vir jou kind gaan gebruik? Watter een werk die beste? In die algemeen is daar nie 'n 'beste' medisyne nie en die AAP bepaal dat 'elke stimulant die kern simptome ewe verbeter het.'
Die ander vraag is watter dosis om te gebruik. In teenstelling met die meeste ander medikasie, is stimulante nie 'gewig afhanklik' nie, dus kan 'n 6-jarige en 12-jarige een dieselfde dosis wees, of die jonger kind sal dalk 'n hoër dosis benodig. Omdat daar geen standaard dosisse is wat gebaseer is op die gewig van 'n kind nie, word stimulante gewoonlik teen 'n lae dosis begin en geleidelik verhoog om 'n kind se beste dosis te vind. Dit is die een wat lei tot optimale effekte met minimale newe-effekte. Hierdie newe-effekte kan 'n afname in eetlus, hoofpyne, maagpyn, moeilikheid, slaap en wangedrag insluit, en kan gewoonlik bestuur word deur die dosis aan te pas of wanneer die medikasie gegee word. Ander newe-effekte kan voorkom by kinders wat te hoog is, of diegene wat oormatig sensitief is vir stimulante en kan veroorsaak dat hulle "oorfokus op die medikasie of dowwe of te veel beperk word." Sommige ouers is bestand teen die gebruik van 'n stimulant omdat hulle nie wil hê hul kind moet 'n zombie wees nie, maar dit is belangrik om te onthou dat dit ongewenste newe-effekte is en gewoonlik behandel word deur die dosering medikasie te verlaag of na 'n verskillende medikasie.
En omdat 'ten minste 80% van die kinders sal reageer op een van die stimulante,' as 1 of 2 medisyne nie werk of ongewenste newe-effekte het nie, kan 'n derde probeer word. As 'n kind steeds swak reageer op behandeling, dan kan 'n herwaardering nodig wees om die diagnose van ADHD te bevestig of na bestaande toestande te soek, soos opposisie-uitdagende wanorde, gedragsversteuring, angs, depressie en leergestremdhede.
Ander ADHD Behandelings
Benewens stimulante, beveel die polisiestellings die gebruik van gedragsterapie aan , wat ouersopleiding en '8-12 weeklikse groepsessies met 'n opgeleide terapeut kan insluit, om die gedrag by die huis en in die klaskamer vir kinders met ADHD te verander. Ander sielkundige intervensies, insluitend speelterapie, kognitiewe terapie of kognitiewe gedragsterapie, is nie bewys om te werk nie, sowel as behandeling vir ADHD.
Ander interessante feite oor ADHD wat in hierdie beleidsverklaring genoem word, sluit in dat:
60-80% van kinders met ADHD het steeds simptome in adolessensie
4-12% van die skoolgaande kinders het vermoedelik ADHD
Algemene gebruikstowwe benodig nie 'serologiese, hematologiese of elektrokardiogrammonitering nie.' Alhoewel monitering van lewerfunksietoetse benodig word vir kinders wat Cylert gebruik (wat nie meer algemeen gebruik word nie), benodig die gebruik van ander stimulante nie enige roetine bloedtoetse nie.
Stimulante kan onvoorspelbare effekte op motoriese tics veroorsaak, wat voorlopig voorkom by 15-30% van kinders wat stimulante gebruik, maar die 'teenwoordigheid van tics voor of tydens mediese bestuur van ADHD is nie 'n absolute kontraindikasie vir die gebruik van stimulante medisyne nie.'
Die AAP "Riglyne vir kliniese praktyke vir die diagnose, evaluering en behandeling van aandag-tekort- / hiperaktiwiteitsversteuring by kinders en adolessente" is baie nuttig vir dokters wat sorg vir kinders met hierdie uitdagende en dikwels omstrede siekte. Dit kan ook help om ouers op te voed oor watter behandelingsopsies beskikbaar is, en wanneer hulle ekstra hulp nodig het.
> ADHD: Kliniese Praktykriglyn vir die diagnose, evaluering en behandeling van aandag-tekort- / hiperaktiwiteitsversteuring by kinders en adolessente. Pediatrie Nov 2011, 128 (5) 1007-1022.