(Aangestuur vanaf Warskou-verdrag)
Voordat die Warskouverdrag gesluit is, het die Tsjeggo-Slowaakse leierskap, wat bang was vir Wes-Duitsland se herbewapening, 'n veiligheidspakt met Oos-Duitsland en Pole gesluit. Hierdie lande het hul baie skerp uitgespreek teen die her-militarisering van Wes-Duitsland. Die Warskouverdrag is hoofsaaklik gestig omdat Wes-Duitsland binne NAVO toegelaat is om militêr weer op te bou. Soos die Sowjetunie, was Europese lande in beide die Weste sowel as die Ooste, bang as Wes-Duitsland weer 'n militêre mag word, aangesien die Duitse militarisme van Nazi-Duitsland nog vars in almal se geheue was. Die Sowjetunie het reeds bilaterale verdrae met al sy oostelike satellietstate gehad, die Verdrag was ook vir 'n lang tyd as "oorbodig" beskou, en omdat dit so inderhaas gesluit is, het NAVO-amptenare dit as 'n "kartondoos-kasteel" beskryf. In Maart 1954 het die Sowjetunie, uit vrees vir 'n nuwe gemilitariseerde Wes-Duitsland, aansoek gedoen om lidmaatskap van NAVO.
Op 23 Oktober 1954 - skaars nege jaar nadat die Geallieerdes Nazi-Duitsland oorwin, en 'n einde aan die Tweede Wêreldoorlog in Europa gebring het - is daar finaal besluit om Wes-Duitsland as deel van NAVO toe te laat. Die inkorporasie van Wes-Duitsland op 9 Mei 1955 by die organisasie, is beskryf as "'n beslissende keerpunt in die geskiedenis van ons kontinent", deur Harvard Lange, die Noorweegse minister van buitelandse sake van daardie tyd. In November 1954 vra die Sowjetunie vir 'n nuwe Europese vredesverdrag, in 'n finale poging om die herbewapening van Wes-Duitsland te verhoed, maar dit word geweier.
Die Sowejunie en sewe ander Europese lande vergader op 14 Mei 1955 vir "die bevestiging van hul strewe om 'n stelsel van kollektiewe sekuriteit in Europa te vestig wat gegrond is op die deelname van alle Europese lande, ongeag hul sosiale- en politieke bedelings", en stig die Warskouverdrag in reaksie op die integrasie van Wes-Duitsland by NAVO. Die groep verklaar tydens die stigtingsvergadering dat "'n gemilitariseerde Wes-Duitsland en sy integrasie by die NAVO-blok, gevare inhou van nog 'n oorlog en skep 'n bedreiging van die nasionale sekuriteit van die vredevolle lande... onder die omstandighede moet die vredevolle Europese lande die nodige stappe neem om hul eie veiligheid te verseker".
Toe die regering van Imre Nagy in 1956 vir Hongarye uit die Warskouverdrag onttrek, het Sowjet-troepe inbeweeg en die regering verwyder. Die Sowjetsoldate het die Hongaarse Rewolusie landwyd met geweld onderdruk en sowat 2 500 Hongare is dood.
Op 25 Februarie 1991 is die Warskouverdrag op 'n vergadering van verdedigings- en ministers van buitelandse sake van die Verdraglande wat nog oorgebly het, in Hongarye ontbind. Op 1 Julie 1991 kondig die Tsjeggo-Slowaakse president Václav Havel in Praag formeel die einde van die 1955 Warskouverdrag van Vriendskap, Samewerking en Gemeenskaplike Bystand aan, na 36 jaar van militêre alliansie met die Sowjetunie. Die verdrag was inderdaad de facto in Desember 1989 ontbind met die gewelddadige rewolusie in Roemenië toe die regering omver gewerp is sonder enige ingryping deur enige ander lidland. Die Sowjetunie het homself in Desember 1991 onttrek.