Camino Frances 2016 - Dag 9: Van Ruitelan via O Cebreiro na Hospital da Condesa (ongeveer. 15 km) 3 - opvoedingLees Meer
Hoof opvoeding Camino Frances 2016 - Dag 9: Van Ruitelan via O Cebreiro na Hospital da Condesa (ongeveer. 15 km) 3
Sondag 11de.09.2016 - Hoogste klim & lelikste dorpie
Nadat ons gister die Camino Duro so wonderlik bemeester het, is die volgende moeilike skof vandag op die plan: die opdraande na O Cebreiro. Met 'n toename van ongeveer 650 meter in hoogte tot ongeveer. 10 kilometer is dit die tweede hoogste klim op die hele Camino de Santiago. Die enigste manier om op te gaan is via die Pireneë. Maar ons moes hulle oorslaan weens tydsbeperkings.
Vandag word ek wakker in 'n goeie bui, heerlik ontspanne en ten volle gemotiveerd. Aan die een kant is daar nog die euforie dat ek gister moes oorkom om die Camino Duro te stap. Aan die ander kant het ek absoluut fantasties in ons stil driepersoonskamer geslaap. So ek is glad nie bekommerd oor vandag se verhoog nie en ek is ook nie bang soos gister nie. Inteendeel: ek sien baie uit daarna en kan skaars wag om aan die gang te kom.
Wanneer ons ons goed gepak het en gereed is om te marsjeer, is daar nog niks te sien van Gini en Andi nie. Ek, Dirk en Sandra besluit ons moet sonder hulle weggaan en by die Boeddhiste stop vir 'n koffie in die hoofgebou. Ons hoop dat die twee intussen sal verskyn. Maar hulle doen nie en daarom begin ons die dag eers saam met ons drie. Vandag met heerlike koffie, Nutella heildronke en motiveringsmusiek van die radio: "Hierdie stewels is gemaak om te stap ".
Om 07:00 vertrek ons ​​uiteindelik en die klim raak vinnig redelik steil. Maar die paadjie is pragtig, die lug is lekker en ons vorder goed. Ná sowat 'n uur bereik ons ​​die klein bergdorpie La Faba. Daar is 'n albergue met 'n kafee wat deur alternatiewe hippies bestuur word en van buite so oulik lyk dat ons stop vir 'n bietjie pouse. Dirk en Sandra kry 'n koffie en ek bederf myself met 'n vars uitgedrukte lemoensap met kruisement. Dit is redelik te duur, maar een van die bestes wat ek in 'n lang tyd gehad het. Selfs al is ek nie heeltemal seker of die "mint " werklik mint was.
Terwyl ons ons koffie en die lemoensap-wat ook al-mengsel drink, kyk ons ​​na 'n motorhuis met Duitse nommerplate wat op die plein voor die Albergue probeer omdraai. Die bestuurder sukkel duidelik, maar kry nie 'n groen tak nie. Dirk ontferm hom uiteindelik – bestuursinstrukteur-eer – en help die arme man om sy motorhuis om te draai. Hy is gelukkig met 'n gat in sy maag, baie dankie en ons maak stadigaan reg om weer te gaan. Die goeie daad vir vandag sou daarmee gedoen word.
Agter La Faba gaan die roete steil opdraand voort na Laguna de Castila. Ek is verbaas hoe maklik dit vir my is ten spyte van die enorme helling en ek is in 'n baie goeie bui. Die bal van my blaas is skaars meer 'n probleem, die landskap is wonderlik, die uitsig is geweldig - die lewe is eenvoudig vandag pragtig. En dit word nog lekkerder wanneer ons Laguna de Castila na net 40 minute bereik.
Ons hoor vrolike musiek van ver af – 'n soort Ierse folk – en ons trap weer 'n rat op. Die musiek kom van 'n klein kroeg af en dit is wonderlik, want dit is al 10 uur. En daarmee saam die nou tradisionele 10 uur bier. Of my 10 uur Fanta.
Ons gaan sit by een van die gratis tafels voor die kroeg en ontdek die boodskap "Vir Rud en Sebastien: GO GO GO" op 'n straatlamp. Ons dink die idee is snaaks en daarom besluit ons om vir Gini, Andi, Gerd en René ook 'n boodskap te los. Gini en Andi behoort op die oomblik iewers tussen Ruitelan en La Faba te wees. Ons het Gerd en René laas voor Ruitelan gesien. Omdat René reeds ernstige probleme met sy voete daar gehad het, neem ons aan dat hulle twee nog agter ons is.
Ons kry 'n stuk papier en skryf: "Hola Gini & Andi, Gerd & René, 10 uur bier loop! Ek sien jou bo. Hierdie skoene is gemaak vir stap! Moni & Dirk & Sandra ". Die "Skoene " behoort eintlik "Stewels " genoem te word - gebaseer op die musiek van môre. Maar op die ou end gee ons nie om nie. Nadat ons ons drankies leeggemaak het, inspekteer ons ons nota 'n laaste keer met 'n glimlag en begin dan die laaste opgang na O Cebreiro.
Van Laguna af is dit net 2,5 kilometer na O Cebreiro en ons het uiteindelik net sowat 40 minute nodig totdat die klein bergdorpie amper uit die niet voor ons verskyn. Ek is baie opgewonde, want ek het nie verwag ons sou dit so vinnig hier maak nie. Maar ek is ook 'n bietjie teleurgesteld, want die klim was regtig pragtig en ek kon eintlik maklik nog 'n paar uur gestap het.
My teleurstelling word vinnig vergeet wanneer ons O Cebreiro binnegaan. Die dorpie is net pragtig. O Cebreiro bestaan ​​vir die grootste deel uit Pallozas. Dit is elliptiese hutte wat nie vensters of skoorstene het nie en met strooi bedek is. Boonop is die Iglesia Santa Maria, die oudste pelgrimskerk op die weg van St. Jakobus, in O Cebreiro. O Cebreiro is veral bekend vir 'n gasheerwonderwerk uit die jaar 1300, wat amptelik deur die Katolieke Kerk erken word as die "Wonder van O Cebreiro".
Volgens oorlewering het 'n vrome boer gesê dat hy in die grootste storm die berg op na O Cebreiro gesukkel het om die heilige mis daar by te woon. Die man wat aan God getwyfel het en die mis gehou het, het die arm boer gespot. Tydens die Mis is die brood en wyn egter in die vlees en bloed van Christus verander. Die monnik het tot bekering gekom en daar is nie meer vir die boer geglimlag nie.
Ons sien nie daardie dag 'n wonderwerk van die wafers in O Cebreiro nie. Maar ons kry 'n mooi stempel vir ons pelgrimspas in die imposante kerk. Dan los ons vinnig die kerk agter ons, want die voorhof is soos 'n basaar. Jy merk stadigaan dat ons nader aan Santiago kom. Dit word al hoe meer toeristies en 'n handelaar wil omtrent elke hoek en draai vir ons 'n bietjie rommel verkoop.
Op pad na die "sentrum " van O Cebreiro loop ons Gerd en René se arms raak. Wat 'n plesier om hulle weer te sien. Ons het dit absoluut nie verwag nie. René het uiteindelik stapstokke gekoop en hoewel hy nog 'n paar probleme met sy voete het, het hy dit opgemaak tot O Cebreiro. Oor die fietspad langs die straat, maar dis bo! 'n Groot prestasie. Maar omdat René nog regtig stukkend is, besluit die twee om vandag in O Cebreiro te bly. Ek, Dirk en Sandra wil baie graag 'n bietjie verder gaan en baie vinnig groet. Julle sal mekaar weer iewers raakloop in die volgende paar dae.
Daar is nog niks van Gini en Andi te sien nie, so ons besluit om net 'n kort blaaskans te neem en dan verder te stap. In die supermark kry ons salami, kaas en 'n paar donuts, sit in die son en geniet ons kos met 'n wonderlike uitsig. Dan pak ons ​​op en los O Cebreiro agter.
Ons stap verder vir sowat 'n uur en 'n half deur 'n heuwelagtige maar pragtige landskap. Eerstens is ons nog in 'n goeie bui. Veral as ons skielik voor die grenssteen na Galicië staan. Nou is ons eintlik nie meer in die provinsie Léon nie, maar in Galicië. En dis net 160 kilometer na Santiago. 'n Heerlike gevoel. Maar die euforie bedaar redelik vinnig. Ten minste vir my. Intussen het dit weer behoorlik warm geword en die son brand genadeloos uit die lug neer. Dit maak die pad redelik uitputtend, veral omdat dit weer na 'n paar kilometer klim.
Wanneer 'n dorpie op die horison verskyn, besluit ek self dat dit stadigaan goed word vir vandag. Ek hou nie van verder nie. Sandra en Dirk doen tog, ons is maar ongeveer. Het 15 kilometer bereik. Ek kry dit reg om hulle twee te oorreed om in die dorp se kroeg te gaan rus en 'n kykie na ons pelgrimsgids wys iets ergs daar: dit gaan baie steil op na die volgende moontlike dorpie. Nou is ek beslis uit en kondig aan dat ek nie meer vandag wil hardloop nie. Ons besluit om bietjie na die plaaslike Albergue te gaan kyk en op pad soontoe ontmoet ons die groep Nederlanders wat gister saam met ons in Ruitelan geëet het. Jy het ook besluit om vandag in die hospitaal te bly. Die Albergue is eenvoudig maar skoon en tot my groot plesier stem Sandra en Dirk uiteindelik saam om hier te bly.
Buiten die kroeg het Hospital da Condesa nie regtig veel om te bied nie, en dit is ook nie besonder lekker nie. Ek kry heimlik 'n skuldige gewete omdat ek vir niks in die wêreld wou aangaan nie. Veral wanneer Sandra 'n paar vasgekettingde honde ontdek wat op die punt staan ​​om van dors te vrek. Al met al is dit eintlik nogal irriterend hier. Ons spandeer dus die res van die dag afwisselend in die Albergue en in die kroeg. Vir aandete is daar 'n groot mengelslaai vir my en Sandra, asook 'n steak met patat vir Dirk. Daarna verkrummel ons relatief vroeg in ons beddens en maak gereed vir 'n baie ongemaklike nag. Daar is net een groot koshuis vir altesaam 20 pelgrims. Dit kan vrolik wees.