Wit issie 'n colour nie deur Nathan Trantraal: 'n resensie - LitNet
Nathan Trantraal se Wit issie 'n colour nie, behoort verpligte leesstof te wees. Vir wie? Wel, alle politici, alle kerkgangers en almal wat in die onderwys belangstel. Gooi sommer mediese mense en regsmense ook hierby in.
Waarom? Want, dit is bitter min dat armoede van binne beskryf word. Hierdie resensent was onlangs in gesprek met 'n baie senior bestuurder van een van ons groot boekwinkelgroepe en dié sê toe: "Lesers is middelklas, daarom is skrywers ook middelklas." Sy is natuurlik korrek, en daarom is die probleme wat tans in ons boeke aangespreek word, middeklasprobleme. Dit is maklik om oor armoede te sê: "Ek het nie geweet nie."
2018-06-28 at 12:26
Dankie vir die resensie. Dit klink soos 'n moet-lees en moet-persentgee boek.
2018-06-30 at 00:00
Moet dit nie wees 'Wit issie 'n kallerie'?
2018-07-12 at 16:30
Daar's iets wat Nathan raakvat in sy skrywes wat ek mis by meeste skrywers, (geskiedkundiges ingesluit).
Dis asof hulle lykskouings hou met hulle "stories".
Asof hiérdie mens ... hierdie "lyk" – 'n bloot eendimensionele ding was met plek en datum. Dis al.
En daarom sal ek Nathan aanhou lees, al vind ek hom soms krapperig. Want ook dit is lewe. En ten minste eerlik.
2020-02-16 at 13:36
Hoe maak ek kontak met Nathan Trantaal?
Ek soek die liedjies wat die kleurlingkinders van Montague by die Muskadelfees gesing het. Dit het woorde soos Dagatjies en Bybetjies ens in die liedjie gehad het ek wil dit herhaal in iets soos die Afrikaanse FAK.