Toe sy op twaalfjarige ouderdom in ’n politieke huwelik ingedwing is, het haar sterk wil duidelik gewys. Sy het haar teenkanting uitgebasuin asook ’n amptelike verklaring aan Koning Francis I geskryf. Toe die huwelikseremonie nogtans plaasvind moes sy met geweld gedra word tot by die altaar. Na drie-en-’n -half jaar het die politieke klimaat verander en is die huwelik ontbind op grond daarvan dat dit teen haar wil geskied het… en nooit volvoer is nie.
Verskille in geloofsoortuiging het ’n breuk tussen hulle veroorsaak. Dit het Jeanne se sterkte, hierdie keer van karakter, uitgewys. In 1560 het sy aangekondig dat sy ’n Calvinis is. Antoine het nie haar toewyding vir die Reformasie gedeel nie. Sy onbeslistheid het na vore gekom. Hy was ontrou in die huwelik en sy geloofsoortuigings was afhanklik van die politieke gewin wat dit hom kon bied. Na veel gewik-en-weeg het hy verklaar hy is Rooms Katoliek. Jeanne het hom bearbei, maar sonder sukses. Dit het haar nie afgeskrik nie. Haar bekering is nie gemotiveer deur politiek of mode nie. Haar wil, hierdie keer in diens van God gestel, was onwrikbaar. Anders as haar ma het sy besluit om openlik vir die Reformasie te veg.
Antoine is gewond terwyl hy die Katolieke help veg het. Alhoewel hy sy minnares opgekommandeer het vir sy versorging het Jeanne haar daarheen gehaas, maar hy is dood voordat sy by hom kon uitkom. Hierna het sy dadelik gereël dat Protestantse leermeesters weer na haar seun omsien.
Dit waaraan Jeanne haar lewe gewy het, is deur die samewerking tussen haar seun en dogter bewerk: hy het die Edik van Nantes opgestel en sy het gehelp dat die Hugenote dit onderteken.