Daar is sewe stukke wat al om die halfuur speel. Kaartjies kos R20 elk. Nie net verskaf dit goedkoop, gehaltevermaak vir feesgangers op ’n begroting nie, die belangrikste is dat dit ’n platform skep vir jong talent.
Buhle Ngaba se The Swan Song is ’n haikoe oor liefde en verlies wat die kyker op ’n emosionele reis neem. Ngaba is ’n besonder bedrewe storieverteller wat met woorde en haar lyf ’n leefwêreld kan skets wat jy met gemak voor jou geestesoog sien. Sy gebruik die swaan as metafoor. Swane is monogame wesens wat as hulle sterf, sing – Ngaba se verhaal is dié van ’n meisie wat met spier-atrofie gebore is. Die uitwerking daarvan is dat haar skouerblaaie “vlerkies” maak – vandaar die swaanmetafoor. Wanneer sy, uit ’n arm gemeenskap, die groot stap na ’n universiteit in die stad neem, sukkel sy om aan te pas totdat sy vir Oliver ontmoet. Ngaba het die teks geskryf. Sy het danksy die Brett Goldin-beurs ’n skryfprogram aan die Royal Shakespeare Company in Engeland voltooi. Die hoop is om nog baie van dié jong aktrise en dramaturg te sien en te hoor.
Nog ’n jong teaterskepper van wie ’n mens gewis kennis kan neem, is Des-Lee McKenzie – sy is ’n skokstok vir ons apatie. Haar stuk Irrasioneel kan aangroei tot ’n volwaardige satire wat ook landwyd kan speel. Sy steek die draak met ons eietydse Suid-Afrikaanse samelewing, lewer vreesloos kommentaar oor ras in ’n skitterskets waar sy haar bruin vel met van Omo tot Jik probeer witter was. Jy skater, maar skuif dan ongemaklik rond – tekenend van iemand wat met senupunte kán werk. Haar vlymskerp, ingeligte sketse eindig met ’n oproep aan ons almal om tog iets te doen, om terug te ploeg as jy in ’n beter Suid-Afrika wil leef.