Hoe dit is om gedurende die vakansie in 'n Kerswinkel te werk - Interessant
Die blonde dame geklee in 'n pels het die toonbank in 'n huff nader.
'Waar is jou Elf op die rak?'
'Ons is uitverkoop, jammer. Ons het 'n waglys van ongeveer 200 mense, 'het ek gesê dat ek op 'n baie ernstige manier hoop.
Sy stap van die toonbank af, met die oë wyd. 'Jy kan nie ernstig wees nie! Ek het my dogter se Elf in Texas agtergelaat. Wat gaan ek nou doen? ' Sy gooi haar hande op.
"Jammer." Dit is al wat ek kan aanbied.
Drie jaar agtereenvolgens het ek die vakansietyd by 'n gewilde kettinggeskenkwinkel gewerk. Kersfees was die hoogtepunt van alle kommersiële aktiwiteite hier, en ekstra hande is verwelkom. Ek wou die koste van nog 'n jaar van reis en persoonlike toegeeflikheid vergoed, en die optrede was wonderlik. Die eienaar was 'n vriend van my, en eerlikwaar hou ek daarvan om uit die huis te klim en aan iets te werk. Dit was die soort werk wat ek nie saans met my moes huis toe neem nie.
Sy, en almal anders, het met die dringendheid van 'n huisbrand om die winkel gehaas.
Ek het egter besluit om nie hierdie jaar om werk te vra nie. Die hele ervaring het my op die vakansie uitgeput. Die materialisme en die duister gees van diegene wat hul vakansie inkopies doen, het my ontmoedig.
Ek het ook die verdomde Elf op die rak gehaat. Ons het ongeveer 100 oproepe per dag beantwoord van mense op soek na hierdie outjie. Nadat sy 'n pakkie vir 'n gelukkige ma gepak het, het sy met vreugde na die deur gegaan en gesê: 'Uiteindelik sal my dogter inpas!' Ek dink nie ek hoef aan te dui wat verkeerd is met die sin nie.
By 'n ander geleentheid was ek besig om mense te bel om hulle te vertel dat hul Elwe op die bakkie wag. Een ma het my meegedeel dat sy hom nie meer nodig het nie, omdat sy hom elders gekoop het. Ek het die telefoon opgehang en die inligting aan my kollega oorgedra.
'N Bejaarde vrou wat naby die ornamentele afdeling staan, het gehoor en skielik na ons gedraai. 'Ek sal hom vat,' sê sy.
'Jammer,' sê my kollega. 'Maar hy sal na die volgende persoon in die ry op die waglys moet gaan.'
Die vrou se oë was feitlik rooi van woede. 'Idiote,' knip sy en haas die winkel uit. Ons staan ​​verstom daar, en 'n suur atmosfeer pla ons die res van die middag. U kan net help om sommige dinge persoonlik te neem.
Ek kan onthou dat ek 'n bestelling van 'n kliënt van $ 900 beloop het. Sy het deur die winkel gevee, nie op soek na iets in die besonder nie, maar alles opgeneem wat haar aangepak het. Ek bedoel alles - reuse Kersvader, glinsterende boomornamente, duur en uitgebreide miniatuur-winteruitstallings met daardie gemotoriseerde draaiende kersbome en ysskaatsyfers. Dit het drie van ons geneem om haar inkopiemandjie na die motor te vervoer, en al waaraan ek kon dink, was hoe sy die volgende jaar moeg sou wees vir sulke versierings en dit weer sou doen. Tog het sy, en almal anders, met die dringendheid van 'n huisbrand om die winkel gehaas.
'Ek MOET hierdie sneeuman hê!' sê hulle en pluk 'n gewilde versiering wat hulle nie geweet het nie, net twee minute tevore. Die bewegingsensor op die helfte van hierdie produkte het beteken dat hulle elke keer 'n dosyn optel en spontaan aanskakel vir die plesier. Ek het 'n leeftyd van woede onderdruk terwyl ek rustig na die vertoning oorgeloop het en hulle almal afgeskakel het sodra die klant weg is.
Sy het ons gevloek, ons openlik beledig, haar tas gegryp en die deur agter haar toegeslaan.
Wat my egter die meeste verbaas, was die ongelooflike vyandigheid teenoor die personeel. As werknemers hard werk vir minimum loon, het ons absoluut nul gesê in die winkel se beleid en reëls, soos die beperking op opbrengste en terugbetalings 'n paar dae voor 25 Desember. Een oggend het 'n vrou met 'n sak vol vakansie-uitrustings ingestap om dit alles terug te gee.
'Ek is jammer,' sê ek weer. 'Maar ons winkelbeleid sê ons kan nie die Kersfees-items na die 21ste terugbetaal nie.' Ek wys na die nota onderaan die kwitansie.
Die vrou het in 'n woede gevlug. Sy storm om die winkel en skree vir my en die ander vrouens. Ek het nie geweet wat om te doen nie, behalwe om en oor om verskoning te vra. Ons het haar die bestuurder se telefoonnommer gegee. Sy het ons gevloek, ons openlik beledig, haar tas gegryp en die deur agter haar toegeslaan. Die res van die kliënte het omgedraai en ons jammer gesien.
En tog is dit hier, 22 Desember, en ek vind dat ek die dames waarmee ek die afgelope drie jaar saamgewerk het, mis. Hulle kom van alle lewensterreine - studente wat hoërskool voltooi het, enkelma's, 20-skrywers soos ek - en hulle was omtrent so werklik soos dit raak. Hardwerkend, eerlik en lekker om mee te gesels. Ek kan onthou dat een klant lag toe ons agter die toonbank aan gaan. 'Julle meisies weet seker hoe om hier te kuier,' het sy gesê.
Ek onthou die ma wat saam met haar twee dogtertjies die winkel binnegekom het. Ek gee haar 'n Elf op die rak, en sy draai daarmee na haar kinders. Hulle het duidelik geen idee gehad dat hulle so 'n spesiale geskenk sou ontvang nie, want skielik het 'n pandemonium uitgebreek. Die meisies spring op en af ​​en skree, gil, klap hul hande. Hulle het op die kasregister op die vloer gesit en die sluwe klein Elf bewonder met sy rooskleurige wange en lang wimpers terwyl hul ma opbetaal het. Toe hulle weg is, draai die ouer dogter my met trane van geluk. "Baie dankie!" sy het gese. Die hele toneel trek my hart aan. Die liefdevolle moeder wat die beste vir haar kinders wou hê. Die waarderende meisies wat waarlik in magie geglo het.
Die gelukkige dogtertjies het my laat verstaan ​​dat my eie bitterheid oor materialisme verkeerd gerig was. Soms kan 'n enkele 20-iets nie die begin van eensaamheid help nadat gelukkige gesinne, nuwe moeders en jong liefhebbers die hele dag bedien het nie. My hartseer het verdamp toe ek terugkeer na die huis van my ouers, gehul in die sneeu, 'n warm pot ertjiesop wat op die stoof op my wag.
Geniet dus jou glinsterende sneeuman, jou geanimeerde Santas en jou silwer bakke met gemmerbrood. En bied u ooievaar-klerk 'n glimlag terug.