Die kis het gesak. Die kluit het geklap. Die graftrane het gevloei. Maar hulle wat agterbly, word gelaat met vrae, dalk verwyte. Hulle vrae oor hoekom, bly onbeantwoord. Vrae en verwyte oor of hulle meer kon doen tydens die oorledene se lewe, vreet dalk die gewete rou. Vrae oor vergifnis en vrede wat nooit gespreek is nie, vul die gemoed. Daar mag selfs naasbestaandes wat mekaar heen en weer verwyt oor allerlei sake, wat mag wissel van beuselagtighede, tot dinge wat in hulle gemoed, groot is. Die hartseer realiteit is dat die stryd tussen erfgename, alte dikwels na die finale groet, in felheid ontketen word.
Al bogenoemde faktore, sowel as 'n magdom ander, is die klinklare bewys dat die afsterwe van hierdie geliefde, nog nasorg op vele vlakke vereis.
Dit is die voorreg van elke prediker wat al 'n oorledene in die kerk, sowel as by die graf gegroet het, om ook beskikbaar te wees om hierdie nasorg te doen. Dit is noodsaaklik ter wille van die genesing van die naasbestaandes. Dit kan ook 'n rol speel in die minimalisering van die konflikpotensiaal, wat die afsterwe van 'n geliefde inhou.
'n Prediker behoort nie 'n limiet te stel in sy nasorg nie. In gehoorsaamheid, moet hy bereid wees om te dien, elke naasbestaande wat sy hand nodig het in die afsluiting van hierdie groettyd.