Vir gemarginaliseerdes soos Malgas se familie (en andere) hang die vraag na die waarheid ten nouste saam met die opeis van 'n nuwe waardigheid. Die verhaal van die beeldhouer van die Uilhuis word soos die biografie van Rigoberta Menchú nie net die verhaal van 'n individu nie maar die verhaal van 'n familie en 'n verteenwoordigende verhaal van 'n gemeenskap. Die spore van hierdie latente identiteit is te vind in die sementbeelde van Nieu-Bethesda.
Ten spyte van die afwesigheid van uitdruklike teoretiese formulerings of selfs 'n aantoonbare teoretiese substraat in enige van die tekste is verskeie raakpunte met subalterne geskiedskrywing of teendiskursiewe projekte geïdentifiseer. Onafhanklik van mekaar wys die tekste op die spanninge tussen formele geskiedenisse en die kleiner narratiewe asook die diskursiewe mag wat deur 'n voormalige politieke en sosiale bestel in stand gehou is. Verby die toeval van individuele skrywersbelangstellings en persoonlike aktivisme wil dit voorkom of die herskikking van sosiale en politieke patrone na 1994 dit moontlik gemaak het om hierdie klein narratiewe te herken en oor te vertel. Dit is die Wet op die herstel van grondregte wat die oordrag van Elandskloof en die ondersoek van die Kerkargiewe moontlik maak, net soos Koos Malgas se plek herbeding kan word in omstandighede waar die vroeëre sosiaalpolitieke patrone aan't verander is.