Klassieke musiek is 'n breë, ietwat onpresiese term wat verwys na musiek wat geskep is volgens, of waarvan die oorsprong lê in, die tradisies van Europese kuns, kerk- en konsertmusiek, wat 'n lang tydperk insluit—ongeveer van die jaar 1000 tot vandag. Die sentrale norme van hierdie tradisie het, volgens een denkrigting, tussen 1550 en 1825 ontwikkel en fokus op wat bekend staan as die periode van algemene praktyk. Die term klassieke musiek het eers in die vroeë 19de eeu verskyn in 'n poging om tydperk van Bach tot Beethoven te idealiseer as 'n tydperk in die musiek wat gelykstaan met die goue eeu van die beeldhoukuns, argitektuur en kuns van die klassieke oudheid, waarvan daar natuurlik geen musiek oorgebly het nie. Die vroegste verwysing na 'klassieke musiek' in die Oxford English Dictionary is uit ongeveer 1836. Sedertdien word die term in die algemene spreektaal gebruik as die teenoorgestelde van populêre musiek.
6 Komponiste van klassieke musiek
Barok, ongeveer 1600–1750, gekenmerk deur die gebruik van komplekse kontrapunt en die toenemende gewildheid van klawerbordmusiek (klawesimbel en pyporrel, aangesien die klavier aan die begin van die 17de eeu nie bestaan het en nie gewild geword het voor die klassieke musiektydperk nie) en orkesmusiek (daar moet genoem word dat orkeste destyds baie kleiner was—sien Kamermusiek).
Klassiek, ongeveer 1730–1820, 'n belangrike tydperk waarin baie van die norme van komposisie, aanbieding en styl gevestig is. Die klassieke tydperk word ook gekenmerk deur die verdwyning van die klawesimbel ten gunste van die klavier, wat van daardie tyd af die vernaamste instrument vir klawerborduitvoerings en -komposisie sou word
die voorvoegsel neo word gewoonlik gebruik om 'n 20ste-eeuse of kontomporêre komposisies te beskryf wat geskryf is in die styl van 'n vroeëre periode, soos die Klassieke, Romantiese of Moderne. So word Prokofiëf se Klassieke Simfonie as 'n Neo-klassieke komposisie beskou.
Klassieke musiek as "musiek van die klassieke tydperk"[wysig | wysig bron]
Die aard van klassieke musiek[wysig | wysig bron]
Kompleksiteit[wysig | wysig bron]
Emosionele inhoud[wysig | wysig bron]
Klassieke en populêre musiek word in sekere mate onderskei deur die instrumente wat daarin gebruik word. Oor die algemeen is die instrumente wat in klassieke musiek gebruik word nie-elektronies en is dit voor die middel van die 19de eeu uitgevind (dikwels baie vroeër) en in die 18de en 19de eeu genormeer. Dit bestaan uit die instrumente wat in 'n orkes gevind word, tesame met 'n paar ander solo-instrumente (soos die klavier, klawesimbel, orrel). Die elektriese ghitaar speel 'n besonder prominente rol in populêre musiek, maar speel natuurlik geen rol in klassieke musiek nie, en word maar selde in die klassieke musiek selfs van die 20ste en 21ste eeu gebruik. Klassieke sowel as populêre musici het gedurede die afgelope paar dekades geëksperimenteer met elektriese of elektroniese instrumente (byvoorbeeld die sintetiseerder of elektroniese band), en instrumente uit ander kulture (soos die gamelan). Daar moet genoem word dat al die basinstrumente nie voor die Renaissance bestaan het nie (in Middeleeuse musiek is instrumente in twee kategorieë verdeel: instrumente vir buitemuurse- of kerkgebruik, wat 'n harde klank voortgebring het, en instrumente vir binnemuurse gebruik. Daarbenewens het baie instrumente wat vandag met populêre musiek geassosieer word, 'n belangrike rol in vroeë klassieke musiek gehad, soos doedelsakke, vilhuelas, draaiorrels en sommige houtblaasinstrumente. Aan die ander kant het die akoestiese ghitaar, wat byvoorbeeld met populêre musiek geassosieer is, gedurende die 19de en 20ste eeu veld gewen. Vandag geniet dit groot aansien, wat dit nooit voorheen gehad het nie. Laastens, dit is belangrik om te besef dat die manier waarop 'n klassieke instrument gestem word, grootliks van verskil volgens die tydperk waarin die instrument bekendheid verwerf het en die tydperk waarin die stuk gekomponeer is. Sien musikale instemming.
Permanensie[wysig | wysig bron]
Een besondere kenmerk van klassieke musiek is die duursaamheid daarvan. Byvoorbeeld, van die werke van J. S. Bach is nou byna 300 jaar oud, en dit word nogtans nog dikwels uitgevoer.
Wisselwerking tussen klassieke en populêre musiek[wysig | wysig bron]
Klassieke musiek en volksmusiek[wysig | wysig bron]
Klassieke musiek in opvoeding[wysig | wysig bron]
Deur die geskiedenis heen het ouers dikwels seker gemaak dat hulle kinders van kleins af in klassieke musiek opgelei word. Vroeë ondervinding met musiek voorsien die grondslag vir ernstiger studie later in die lewe. Dit is byna onmoontlik om party instrumente, soos die viool, op 'n professionele vlak te leer speel as 'n mens nie as kind begin leer het nie. Party ouers laat hulle kinders musieklesse neem weens sosiale redes of in 'n poging om selfdissipline by hulle in te skerp; daar is ook al getoon dat musieklesse akademiese prestasie verbeter. Party is van mening dat 'n mate van kennis van belangrike klassieke werke deel is van goeie opvoeding. Gedurende die 1990's is 'n aantal studies in die Verenigde State gedoen en populêre boeke uitgegee oor die sogenoemde Mozart-effek: 'n tydelike, klein toename in prestasie in sekere toetse van mense wat na Mozart se musiek geluister het. Die gepopulariseerde weergawe van die omstrede teorie is bondig opgesom deur 'n musiekkorrespondent van die New York Times: "Navorsers het vasgestel dat dit jou in werklikheid slimmer maak as jy na Mozart luister." Voorstanders het CD's bemark wat glo die effek aangebring het. In die staat Florida is 'n wet uitgevaardig wat kleuters in staatskole verplig het om elke dag na klassieke musiek te luister, en in 1998 het die goewerneur van Georgia $105 000 per jaar begroot om elke kind wat in Georgia gebore is, van 'n bandopname of CD van klassieke musiek te voorsien. Een van die oorspronklike navorsers het gesê: "Ek dink nie dit kan enige skade doen nie. Ek is heeltemal ten gunste daarvan om kinders bloot te stel aan wonderlike kultuurervarings. Maar ek dink dat die geld beter bestee kan word op programme vir musiekopleiding."
Verwante genres[wysig | wysig bron]
Indiese klassieke musek
Komponiste van klassieke musiek[wysig | wysig bron]
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Europese_klassieke_musiek&oldid=1174763"	Kategorie: Grafiese tydlyne in musiek	Navigasie-keuseskerm
AlemannischAragonésالعربيةAsturianuAzərbaycancaБашҡортсаBoarischŽemaitėškaБеларускаяБеларуская (тарашкевіца)‎Българскиབོད་ཡིགBrezhonegBosanskiБуряадCatalàکوردیی ناوەندیČeštinaCymraegDanskDeutschΕλληνικάEnglishEsperantoEspañolEestiEuskaraفارسیSuomiVõroFøroysktFrançaisFurlanFrysk贛語GalegoગુજરાતીGaelgעבריתहिन्दीFiji HindiHrvatskiMagyarՀայերենInterlinguaBahasa IndonesiaÍslenskaItaliano日本語ქართულიҚазақшаಕನ್ನಡ한국어LatinaLimburgsLietuviųLatviešuМакедонскиമലയാളംमराठीBahasa Melayuनेपालीनेपाल भाषाNederlandsNorsk nynorskNorsk bokmålOccitanਪੰਜਾਬੀPolskiپنجابیPortuguêsRuna SimiRomânăРусскийРусиньскыйSarduSicilianuScotsسنڌيSrpskohrvatski / српскохрватскиSimple EnglishSlovenčinaSlovenščinaShqipСрпски / srpskiSvenskaKiswahiliதமிழ்తెలుగుไทยTagalogTürkçeУкраїнськаاردوTiếng ViệtWalonWinarayייִדיש中文Bân-lâm-gú粵語	Wysig skakels	Die bladsy is laas op 10 Junie 2013 om 10:19 bygewerk.