Werk saam om die pandemie te versag. Shutter
Die COVID-19-pandemie het tot dusver die grootste impak gehad ontwikkelde ekonomieë met sterk gesondheidstelsels. En die resultate was skrikwekkend. Maar die episentrum van die pandemie kan binnekort weer verskuif - na lande met 'n lae inkomste en middelinkomste, insluitend die lande wat reeds jare broos is. Baie is hartseer onvoorbereid.
Terwyl ontwikkelende lande gereed is om COVID-19 aan te pak, is daar vyf idees vir eenvoudige kollektiewe intelligensieprojekte wat hulle kan help.
1. Die vraag na mediese voorrade te karteer
Arme lande met 'n lae bedingingsmag en swak gesondheidstelsels sal verder uitgedaag word deur met rykes te kompeteer vir voorrade maskers, ventilators en ander belangrike toerusting. Selfs om te weet watter toerusting benodig word, sal 'n besondere uitdaging wees in lande waar inligtingstelsels vir openbare gesondheid swak is.
In 2009 het organisasies uit die burgerlike samelewing ontstaan 'n instrument wat navorsers en aktiviste in staat gestel het om die beskikbare voorrade noodsaaklike medisyne regoor Afrika te karteer.
Die aanpassing van hierdie idee vir COVID-19, werkers van die frontlinie en noodgevalle kan bestaande tegnologie gebruik Voorlyn SMS om verslag te doen oor die ontbrekende of lae voorraad sleuteltoerusting op 'n algemene webwerf. Hierdie gegewens kan dan op 'n kaart vertoon word met tekortplekke.
Dit sal regerings in staat stel om die behoeftes van verskillende gesondheidsfasiliteite, of selfs hul behoeftes, te sien bestaande kapasiteit in intydse detail. Dit sal ook help humanitêre agentskappe, ondernemings en plaaslike vervaardigers om te reageer waar die voorraad min is.
2. Open source plaaslike produksie
Tydens ander krisisse is organisasies soos Veldgereed het 'n baanbreker in die gelokaliseerde produksie van humanitêre benodigdhede - om belangrike toerusting vinnig en goedkoop in konflikgebiede te kry waar tradisionele logistiek misluk het. Die COVID-19-reaksie kan idees soos hierdie insluit en in die dinamika van die open source ontwerp- en ingenieursgemeenskappe.
Mobilisering van plaaslike ruimtes om belangrike toerusting te vervaardig. Shutter
Regerings moet dit oorweeg om plaaslike ruimtes aan te wys wat instrumente soos 3D-drukwerk as 'kritieke infrastruktuur' gebruik, sodat hulle kan voortgaan om tydens die sluiting te werk. Deur hulle aan hospitale en klinieke te koppel, kan die vervaardigingskapasiteit op plaaslike vlak voorsien word wat kan help met die verskaffing van noodsaaklike items soos persoonlike beskermende toerusting (PPE) en onderdele.
Suksesvolle ontwerpe kan dan opgeskaal word deur plaaslike vervaardigers met 'n groter produksievermoë. Dit kan ondersteun word deur 'n massa-bewaarplaas van open source-ontwerpe - byvoorbeeld instruksies om te maak gesigskerms of gebruik herwinde materiale vir toga. 'N Vinnige ondersoekproses vir elke gepubliseerde ontwerp om die veldgereedheid en veiligheidsvlak te bepaal, sal waardevolle bykomende inligting bied.
3. Identifisering van gemeenskapsbates
Daar is al opkomende bewyse uit die Verenigde Koninkryk dat oorvol lewensomstandighede die verspreiding van COVID-19 - en wêreldwyd versnel, tot 'n miljard mense woon in digbevolkte krotbuurte. In 2018, navorsers in Indië geskat dat 'n griepagtige asemhalingsiekte 'n 44% hoër besmettingsyfer onder slumbewoners sou hê as die res van die bevolking - selfs met sosiale afstande. 'N Groot faktor hiervan is oorbevolking.
Vir mense wat in krotbuurte verkeer, waar baie gesinslede 'n enkelkamer deel, is dit baie moeiliker om self te isoleer in die huis. Alternatiewe maatreëls is nodig.
Die hergebruik van skole en kerke kan diegene met COVID-19-simptome in staat stel om vinnig te isoleer. In Sjina, stadions is omskep in massa-kwarantynsentrums, wat help om die risiko van infeksie binne familiegroepe te stuit.
Kartering gereedskap soos Maak straatkaart oop kan gebruik word om die liggings van sulke bates te identifiseer, in vennootskap met munisipaliteite, ondernemings en gemeenskapsorganisasies. Humanitêre oop straatkaart is alreeds mobilisering sy vrywillige kartering gemeenskappe, terwyl Oop stede inisiatiewe het 'n aansienlike kundigheid in die kartering van gemeenskappe vir krisiswaardigheid.
4. Slimmer oplewing reaksie
Baie lande ervaar reeds chroniese tekorte aan gesondheidswerkers. Maar 89% van die wêreldwye tekort aan verpleegsters is gekonsentreer in lande met lae en laer middelinkomste.
Tydens die MIV / vigs-pandemie en ebola-uitbrake het lande vinnig gemeenskapsgesondheidswerkers opgelei en gemobiliseer uit die geaffekteerde gemeenskappe. Gemeenskapsgesondheidswerkers kan nou noodsaaklik wees om die getalle en simptome van mense met COVID-19 op te spoor.
wysiging simptoom-rapporteringsinstrumente vir die gebruik van gemeenskapsgesondheidswerkers kan regerings en humanitêre agentskappe potensiële virus-hotspots identifiseer en die oplewingskapasiteit - die vermoë om (en af) op te skaal - effektief in 'n land te ontplooi. Met 'n vinnig bewegende pandemie en reeds gespanne hulpbronne, sal regerings en humanitêre organisasies hul samewerking moet konsentreer en versterk.
5. Mediese voorkoms
Die tempo van die COVID-19-pandemie is so vinnig dat die gewone proses om kennis te deel via eweknie-geëvalueerde tydskrifartikels te stadig blyk te wees. In plaas daarvan was dokters by spesialisbesprekingsgroepe aan te sluit op sosiale media soos Facebook en Twitter - wat 'n soort mediese hivemind skep - om intyds antwoorde te ontwikkel.
Een hiervan, 'n Facebook-groep vir geregistreerde dokters, het die PMG COVID19 subgroep het wêreldwyd meer as 35,000 lede. Die risiko kan bestaan ​​dat foute of verkeerde inligting versterk kan word deur hierdie soort vinnige deel van inligting en dat die inhoud altyd versigtig en krities gekyk moet word. Maar tot dusver het dit gehelp om nuwe behandelingsprotokolle te ontwikkel.
Vir arm lande met min dokters, kan die mobilisering van die kollektiewe intelligensie van professionele persone in die gesondheidsorg en humanitêre agentskappe regoor die wêreld help om die opwekking en verspreiding van relevante kennis te bespoedig. Kollektiewe intelligensieprojekte soos WeFarm, wat teksboodskappe en masjienleer gebruik om boere in Oos-Afrika met ander te vergelyk wat hul vrae kan help beantwoord (in vier tale vertaal), kan 'n model vorm.
Vorige pandemies het getoon dat mense met 'n lae geletterdheid of vaardigheid in die belangrikste nasionale taal neig om nie voldoende inligting oor openbare gesondheid te ontvang nie. As u in die wêreldwye hivemind gebruik maak, kan dit ook die verskaffing van versamelopslagplekke van algemeen gebruikte woorde wat geassosieer word met die virus in moedertaal en moedertaal versnel, soos die een wat geskep is deur Vertalers sonder grense.
Ons weet van ervaring dat humanitêre werkers tydens akute noodreaksies kan sukkel om nuwe innovasies op te neem. Maar tyd is krities en deur te konsentreer op die herbenutting van bestaande gereedskap en getoetsde benaderings, kan ons moontlik help om die volgende golf van die pandemie te stuit.
Kathy Peach, hoof van die sentrum vir kollektiewe intelligensie-ontwerp, Nesta en Ian Gray, PhD-kandidaat, Universiteit van Exeter
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Genesingsdissiplines > Vyf maniere kollektiewe intelligensie kan help om Coronavirus in die ontwikkelende lande te klop