Geskryf deur Jane Ward
Aan die begin van die 20ste eeu is daar aanvaar dat die huwelik 'n oefening in wedersydse ellende sou wees. Getty Images
Toe ek navorsing gedoen het vir my nuwe boek oor die vernietigende aspekte van moderne heteroseksuele verhoudings, het ek die argiewe van vroeë 20ste-eeuse boeke oor hofmakery en huwelik, wat deur dokters en seksoloë geskryf is, ondersoek.
In die proses het ek 'n ontdekking ontdek wat my begrip van die rede waarom so baie dele van die heteroseksuele kultuur radikaal sal verander, gewelddadig en ongelyk sou bly.
Byna al die oorspronklike selfhelpboeke vir paartjies is geskryf deur voorstanders van die eugenetiese beweging, 'n oënskynlik wetenskaplike projek wat daarop gemik was om voortplanting onder die wit middelklas aan te moedig, terwyl bevolkingsgroei onder mense van kleur en armes ontmoedig of voorkom word.
Uit hierdie handleidings oor vroeë huwelike is die lig gebring dat die projek om 'n gesonde heteroseksuele huwelik in die Verenigde State te definieer, ook 'n wit supremacistiese veldtog was wat ontwerp is om blanke gesinne te help floreer. Namate die huweliksberadingsbedryf in die 20ste eeu ontwikkel het, sou sommige van die belangrikste aannames in hierdie oorspronklike handleidings voortduur, selfs die huweliksadvies wat op swart gesinne gerig is, beïnvloed.
Ver van perfekte vakbonde
Teen die vroeë 20ste eeu was baie prominente eugenetici besorg oor die toestand van die huwelik. Wit vroue, wat deur mishandelde mans gesaai word, was nie bereid om seks te hê nie, en die huwelik blyk al hoe meer 'n oefening in wedersydse ellende te wees.
Dit kan, volgens hulle, die vermoë van die beste elemente van die menslike genepoel om te versprei beperk. Dus, met die ondersteuning van die Eugenics Publishing Company, is hulle daarop gemik om wit lesers op te voed met wenke oor hoe om 'n vriendelike en harmonieuse huwelik te bewerkstellig.
Hierdie tekste openbaar enkele algemene aannames gemaak oor die vroeë 20ste-eeuse huwelik. Daar word nie van vroue verwag om 'n maklike of instinktiewe aantrekkingskrag vir mans te voel nie, en ook nie van mans verwag om hulself te bemoei met emosionele of fisieke welstand van vroue nie. Een punt waarna byna alle seksoloë saamstem: Vroue moet verstaan ​​dat mans van nature geneig is tot aggressie en seksuele selfsug, sodat hulle hul mans 'n bietjie slap moet sny.
William Robinson, 'n vroeë 20ste-eeuse seksoloog, gehoop dat sy huweliksraad handleidings sou die 'walging', 'diepe haat' en 'begeerte na besering en wraak' wat heteroseksuele paartjies vir mekaar voel, aanspreek.
Marie Stopes, 'n Britse eugenetikus, het geskryf breedvoerig oor hoe die meeste nuwe bruide deur die openbaring van hul naakte liggame van hul mans afgeweer is, en deur mans se geweld tydens die "eerste nag van die huwelik" tot selfmoord en kranksinnigheid gedryf is. Harland William Long, 'n ander skrywer van eugenetikus, stem saam, waarneming dat 'baie pasgetroude paartjies die moontlikheid van geluk in 'n lewensduur' verwoes het, omdat 'die oorgrote meerderheid bruide prakties verkrag word by die huweliksverhouding.'
Die Britse seksoloog en die eugenetikus Havelock Ellis het betoog dat hierdie geweld natuurlik was, en verklaar dat 'n man ''n plesier geniet om sy mag oor 'n vrou te manifesteer deur haar pyn te berokken'.
Maar Ellis dring ook daarop aan dat 'die pyn wat hy aanwend of wil toedien, regtig deel uitmaak van sy liefde', en dat 'n man met behoorlike opleiding geleer kan word om hierdie 'liefde' met meer sagmoedigheid uit te spreek en die ' afstoot en passiwiteit "wat 'n normale deel van die vrou se ervaring van seks was.
Eugenetici was deeglik bewus daarvan dat wit mans blanke vroue gereeld verkrag het, so dit is opvallend dat hierdie periode saamgeval het met die wydverspreide lynch van swart seuns en mans. vals beskuldig dat hy wit vroue verkrag het.
Tog beskryf eugenetici verkragting van wit mans van vroue nie as misdadig nie, maar as 'n inherente manlike impuls wat onderdrukking nodig het. Natuurlik het hulle nie gepleit vir die lynch van hierdie mans nie. In plaas daarvan sou opvoeding en goeie higiëne dit wel doen. Seksoloë word bevorder seep, parfuum, grimering, douches en korsetrie as die sleutel tot huweliksgeluk. As vroue en mans beter geruik het, sou die gedagtes miskien nie nodig wees om hul vrouens te dwing om seks met hulle te hê nie.
Ou idees leef voort
Sommige van die kernbeginsels van daardie eerste selfhelpboeke wat deur eugenetici geskryf is - onverenigbaarheid en waardering vir mans - is volhard in moderne huweliksadvies.
Met die opkoms van die selfhelpbedryf, huweliksadvies in die laat 20ste eeu verskuif van mans en vrouweermiddelende liggame na hul onversoenbare persoonlikhede.
Verhoudingsadviseur John Gray se "Mans is van Mars, vroue van Venus'Verkoop meer as 50 miljoen eksemplare en was die topverkoper boek nie-fiksie van die negentigerjare. Die kernboodskap van die boek is dat mans en vroue mekaar nie van nature hou of respekteer nie, en dat hulle moet leer om hul aangebore geslagsverskille te aanvaar en te akkommodeer ter wille van hul verhoudings.
Die sentrale temas wat in hierdie selfhelpboeke gevind word, word nou ook aan reguit swart lesers bemark. Byvoorbeeld, Steve Harvey se 2009 New York Times-topverkoper, "Tree soos 'n dame op, dink soos 'n man, "Het meer as 3 miljoen eksemplare verkoop en baie goed verslete huwelikstreke vir swart vroue-lesers verpak. Daarin argumenteer Harvey dat mans en vrouens in wese verskil, dat reguit paartjies moet werk om aantreklik vir mekaar te wees en dat swart vroue mans se beperkings moet aanvaar ten gunste van swart gesinne en gemeenskappe.
Harvey, skryf mans, moet 'voel asof ons koning is, selfs al tree ons nie koning op nie.' 'N Man, gaan hy voort, "het dit van sy vrou nodig", sodat hy "die krag kan hê om aan te hou om goed deur u en die gesin te doen." Omdat swart mans die las van anti-swart rassisme ondervind, is dit volgens Harvey in hul huise en verhoudings dat hulle soos koninklikes behandel moet word.
Uiteraard word die ervaring van swart vroue van anti-swart rassisme weggelaat, en die verskillende maniere waarop dit vererger word deur die unieke vorme van misogie wat swart vroue verduur - wat die eienaardige swart feminis Moya Bailey genoem het misogynoir.
Daar is baie geskryf oor die swaarkry deur vreemde mense verduur. Byna almal van ons is bekend met vreemde lyding. Tog is ons geneig om die ellende van die reguit kultuur, ondanks oorweldigende getuienis.
Daar is relatief eerlike verhale oor hierdie ellende in die verlede en die huidige wêreld van selfhelpboeke, of wat ek die 'heteroseksuele herstelbedryf' noem.
Binne die boekdele van huweliksadvies vir reguit paartjies was een boodskap duidelik: die vervalsing van moderne heteroseksualiteit is 'n moeilike prestasie, een wat onmiskenbaar gevorm word deur die kruisings van wit oppergesag en misogie.