Buite Vleesbaai staan daar ‘n plaasstoor | Die Joernaal van Kaalvoet
« Die Republiek van Kaalvoet
Die Hartklub »
Buite Vleesbaai staan daar ‘n plaasstoor
November 2, 2009 deur Kaalvoet
Voor ek geleer het om op enige relatief gelyk oppervlakte, of sitkamer-, lessenaar-, kar- en vliegtuigstoel te slaap, het ek die wonderlike voorreg gehad om saam my band, Dikazzins, op die Eerste Avontoer te gaan. Die Eerste Avontoer was nog klipharde rock&roll, in elke s’n van die woord. Borge het in die week voor die toer kop uitgetrek, en sommige venues het gekanselleer. Ons, die toerspan, was salig onbewus van die komplikasies toe ons die oggend in Merrimanlaan op die bus klim. Ek dog Beer lyk maar so bleek oor sy ma se Krismisdinner.
Ek en my bloedneef het darem tussen ons twee ‘n tent gehad – wat ons in Stellenbosch in die bus ingelaai het, en nooit weer gesien het nie. Ons het heel toer lank beraadslaag oor hoe ons dit aan die tent se eienaars gaan verduidelik, maar wonder bo wonder, toe ons die bus uitpak na die toer, toe kry ons die tent. In elk geval, die kampery in Stilbaai was cool, en ek het gedink dis snaaks toe ek en my bra Hugo lepel-le in Gouritz agter in die bus se bagasieruim, maar ek het nie lekker verstaan wat aan die gang is toe die bus in die kleinuurtjies buite ‘n stoor stop iewers naby Vleesbaai nie.
Hoewel ons beskut was teen die wind en weer, is dit regtig die moeilikste wat ek nog ooit geslaap het. Dis ook die enigste ding waarvan ek weet waarvoor Jagermeister nie werk nie.
Daar was geen geriewe anders as die harde sementvloer nie. Ek het allerhande truuks probeer, maar die enigste een wat amper gewerk het was om stadig in die rondte te draai. Mens probeer ook om die dele van jou lyf wat kontak maak met die grond te beperk tot die sagte dele. Die skouers/rug kombinasie werk lekker, maar dis moeilik om heel aand so te le as ‘n man sinus het. Daar is ook die ribbes/heupbeen kombinasie. Dis is op die eerste leslag redelik gemaklik, maar dit raak seer en styf na so rukkie. Gelukkig het mens die kombinasie aan twee kante. Die laaste hoof posisie is die bierpens/elmboog/knie kombinasie. Mens kan ook enige kombinasie van bogenoemde aanwend ten einde ‘n tydperk van rustige slaap te bewerkstellig.Die ding is, jy kan draai soos jy wil, geen nugter mens kan op kaal sement slaap nie, en alle wyn werk na so rukkie uit. En dan is dit nog donker. Die nadors/seer lyf kombinasie werk glad nie.
Een van my nuwe talente is om die troumars op ‘n kitaar te speel. My goeie vriende, onderskeidelik van die Weg! en Die Son, is die naweek in die eg verbind in ‘n kerk in Hartenbos. Of hulle my genooi het oor ek ‘n goeie vriend is, en of hulle wou he ek moet die troumars verniet speel, is ‘n saak oop vir bespreking, maar ek was daar vir beide. My vriend Scoop het my kom laai op Stonewall en ons twee en sy wyfie is deur soontoe. Die troumars het redelik goed afgeloop en ek en Scoop besluit om onsself na die onthaal venue te haas om ‘n paar vinniges te klap voor die familie-deel van die gastelys opdaag. Want jy weet mos: “Nou, ou klong, wie is jy, waar kom jy vanaf? Maar jy mag maar ‘n kitaar slaan jong”. Ja oom, dankie oom …
Toe ek en hy stop voor die venue, is dit asof deja vue my soos ‘n asbakkie in ‘n Weskus-barfight voor die kop tref: Hier het ons geslaap. Ek het loop kyk, my spot is nog daar… Die oom van die plek, in sy two-tone hemp agter die bar, was moers beindruk. Deels oor ek die keer ‘n betalende klient was, en deels oor hy my onthou (“o jy was daai kaalvoet donner wat hier in die stof rondgeloop het in die donker. Kry jou voete nie seer nie?”). Ek het ook ‘n volle 15min fame gehad toe ek almal wat wou sien gaan wys het waar ek geslaap het. Ek het so effens soos Cecil John Rhodes gevoel – almal gaan kyk mos sy graf in ZImbabwe.
Ek het heelwat later die aand gaan sit op my spot en my destydse bevinding geld steeds: Mens kry nie iets soos sagte sement nie.