Dis ’n hele gedoente op die strand—wanneer die diertjies snags uitkom om makietie te hou in die beskerming van die donkerte...
BO: ’n Spookkrap op ’n strand in Australië. Suid-Afrikaanse spookkrappe lyk maar baie soos hierdie een, maar het jy dalk vir ons foto van ’n regte inheemse meneer? Ons sal dit veel eerder hier wil gebruik (lees ondertoe).
• Mieliestronk wil graag foto’s bekom van eg Suid-Afrikaanse nagdiertjies van die strande, soos dié wat in hierdie artikel genoem word. Indien jy ’n foto of twee hiervan het wat jy reken ons gebruik, pos dit gerus in JPG-formaat aan ons by dugeot@mieliestronk.com. Aanvaarde foto’s sal vergoed word na gelang van gehalte en hoe ons hulle aanwend.
Maar is dit werklik so leweloos? Wat skarrel daar so skuins oor die raafswart rotse en wat kruip hier so sku oor die sand? As jy die strand in die nag-ure besoek, sal jy bes moontlik verbaas wees oor wat jy alles daar sal aantref.
Dit is die geheime lewe van die diertjies wat snags op die see se drumpel karnaval hou—en van besoekers uit die golwe wat dan maar net vlugtig op die strand kom toer...
Op ’n nagtelike wandeling langs die KwaZulu-Natalse of Oos-Kaapse kus kan jy moontlik ’n haastige krap raakloop wat blitsig voor jou uitskarrel.
EN dan is daar die seeskilpaaie. In die begin van die somer, wanneer die Agulhas-seestroom langs die kus van KwaZulu-Natal warmer word, verlaat hierdie seediere hul tuiste in die diepsee om op die strande te kom eiers Iê. Daar is twee soorte—die grootkop en die leerdop—wat snags onder die dekking van die donkerte stadig hul pad oor duine aan die ooskus baan. (Die grootkopseeskilpad stap ook by die suidkus aan wal.)
Dis net die wyfies wat dit op die land waag—die mannetjies verwyl hul hele lewe in die see—en dis ’n moeisame tog in die onherbergsaamheid. Hul vinpote is vir swem ontwerp, nie vir loop nie, en hulle sleep hul logge liggame en doppe met groot swarigheid oor die strand.
Nadat ’n wyfie verby die hoogwaterlyn gekruip het, druk sy haar neus bra onwaardig in die sand in. Só inspekteer sy die terrein. Op ’n plek wat vir haar geskik lyk, grawe sy dan ’n gat, plaas haar stomp stert daarin en Iê haar eiers, wat soos wit tafeltennisballe lyk.
Sy bedek die eiers versigtig met ’n lagie sand en maak die gat verder vol sand. Hierna beweeg sy stadig en onbeholpe terug na die see.
In die see net agter die branders wag die mannetjies op die terugkerende wyfies om onmiddellik weer met hulle te paar.
Hulle maak slegs met laagwater hul verskyning aan die westelike en suidelike kuste van Suid-Afrika. Hulle is sowat 3 cm lank en lyk soos houtluise.
REGS: Nie byvoorbeeld die Tylos granulatus van ons Weskus nie, maar tylos van ander wêrelddele. Wie het vir Mieliestronk ’n foto (of selfs ’n illustrasie) van een of meer van ons eie sandtrappertjies?
EEN van die bekendste boorlinge van die Kaapse strande is die bleek sandhopper (Talorchestia) wat teen sonsondergang uit die sand kruip en, met die maan as sy gids, teen die strand af trek op soek na verrotte seewier. Net soos die tylos en die spookkrap lyk dit of die sandhopper ’n ingeboude biologiese horlosie het wat hom help om sy bedrywighede tot laagwater te beperk sodat die branders hom nie kan bykom nie.
BO: ’n Sandhopper (Talitrus saltator) van ’n strand doer ver aan die Oossee. Enige foto van ’n opregte Suid-Afrikaanse sandhopper enigiemand?