Ná al die verduidelikings bly ’n paar vrae haper: As Anker so mooi erkenning gee vir die beskrywing van Buys wat hy by Lichtenstein geleen het, waarom nie voetnotas by die passasies wat uit McCarthy gelig is nie?
Natuurlik is daar nie sprake van “verbatim” nie – ’n teks wat vertaal is en na die oorspronklike terugvertaal word, kan onmoontlik woord vir woord met die oorspronklike ooreenstem.
Daar word ook elders verwys na erkenning aan “die wrakstukke van McCarthy” – maar nee, daardie is ’n vertaling uit die “Acknowledgments” in Red Dog. Dit wil vir my lyk of hulle met die vertaling wel besef het dat ’n mens miskien McCarthy se naam moet noem.
In die oorspronklike roman is daar egter slegs die volgende sin: “Sou u in sy vertelling dan struikel oor die reste van ander outeurs, sien dit tog as die eerbetoon van ’n vagebond.” Waar is die hele verskil dan? Die sambreel van hierdie vrywaring is wyd en vaag. Die skrywer pleit om begrip vir sy karakter se kleptomanie. Wat my by die vraag bring: Karakters mag steel en plunder, maar tot hoe ’n mate mag skrywers dit doen?
Ek stem nie met die TLS-resensent saam oor die kwaliteit van Anker se boek nie. Ek was hoogs beïndruk met Buys.
Ek kan net hoop dat wanneer die ontsteltenis bedaar het, almal sal besef ŉ mens mag maar vrae vra, soos ek nou besef dat ’n mens maar wyd en syd mag leen. En ek hoop iemand gaan vir Melanie Grobler om verskoning vra.