Ras van hoenders Orpington: beskrywing en kenmerke, variëteite, onderhoudsreëls - Raad - 2022
Variëteite en beskrywing van die Orpington-hoenderras, instandhoudingsreëls
Die Orpington-stamboomhoenders is gewild onder telers. Pluimveeboere verkies die Engelse ras, aangesien dit as universeel beskou word. Volwassenes weeg 5 kilogram en lewer tot 180 eiers per jaar. Terselfdertyd is die voël nie te 'fyn' nie, dit word in 'n hoenderhok gehou en die Orpington se selhou word ook beoefen.
Dit het alles meer as 30 jaar gelede begin toe 'n teler van Engeland besluit het om 'n hoenderras te ontwikkel wat in al die behoeftes van fynproewers voorsien. William Cook het gedroom van witvelvoëls in Engeland.
Maar daar kan nie gesê word dat hy bereik het wat hy wou hê nie. Cook het daarin geslaag om 'n ras te teel wat groter was, maar die eienskappe van die individue was onvolmaak. Na die dood van die teler het die werk voortgegaan, danksy vet eksperimente oor die kruising van verskillende rasse, was dit moontlik om 'n voël na vore te bring wat aan al die nodige eienskappe sou voldoen.
Daar word geglo dat dit minstens 30 jaar geneem het om die ras te teel, maar dit het eintlik al baie vroeër begin. Danksy Cook se pogings was dit moontlik om 'materiaal' vir werk te bekom. Na sy dood het wetenskaplikes voortgegaan met eksperimente en die bestaande onvolmaakthede uit die weg geruim.
Die resultaat van die arbeid was 'n veelsydige ras met 'n indrukwekkende grootte en goeie eierproduksie.
Beskrywing en kenmerke van Orpington-hoenders
Volgens klassieke beskrywings voldoen die voël aan die volgende eienskappe:
Het 'n kort nek, reguit en wye rug, uitsteekende bors.
Die liggaam van die hoender is bedek met los vere, dit het 'n kubusvormige vorm.
Vanweë die groot gewig en vlerke wat teen die karkas gedruk is, wat ook kort is, vlieg die voël nie eintlik nie.
Hoenders is kleiner in vergelyking met hane, maar die verskil is weglaatbaar.
Kom ons praat oor die voordele van die ras:
nie veeleisend in terme van aanhouding nie;
word gekenmerk deur hoë, maar nie rekord nie, eierproduksiesyfers;
nie vinnig nie, maar stelselmatig gewig optel.
Aandag! Telers neem as waardigheid kennis van die feit dat verteenwoordigers van hierdie spesie deur 'n vriendelike karakter onderskei word. Hulle is flegmaties, toon nie aggressie nie.
Orpington het ook nadele wat in ag geneem moet word tydens teling:
Hoenders is geneig tot vetsug, wat die eierproduksie beïnvloed. Individue wat oortollige gewig opgedoen het, plant stadig voort.
As u nie die hoenderhok oppas nie, moet u nie die rommel verander nie; moenie die voëls se voedings dophou nie, dan kan hulle siek word.
Dit is die moeite werd om die porsiegrootte in die winter te beheer wanneer individue min beweeg.
Voorkoms en variëteite
Daar is ongeveer 11 soorte hoenders van hierdie ras. Voëls verskil in kleur, maar nie in gedrag nie.
Die haan het, net soos die hoender, 'n donker kleur, swart vere kan 'n groenerige of selfs brons tint hê. Dit is die voorouer van die ras, dus die standaarde is streng. Hoenders het donker of bruin oë. Maar die voorkoms van kolle, wit tint, rooi oë word as onaanvaarbaar beskou.
Die kleur impliseer 'n kombinasie van verskillende kleure: bruin, swart en wit. Die hoender is goudswart van kleur. Terselfdertyd is die bors of buik van die voël swart.
'N Groot voël, absoluut sneeuwit, met dieselfde snawel. Die oë is oranje. Die voorkoms van kolle op die liggaam, 'n verandering in die kleur van die verekleed, rooi oë is die degenerasie van die ras.
Die hoofkleur van die kleur is swart, al die vere op die punt het 'n vlek wit, die kleur is eenvormig. Dit lyk soos 'n tekening op marmer.
Hulle verskyn in 1894, toe hulle daarin slaag om die goudgrens Orpington met die donker Dorkings oor te steek. Goud, rooi of bruin kleur beïnvloed nie die eierproduksie daarvan nie, maar onder pluimveeboere word geglo dat die skerp Orpington 'n verhoogde eierproduksie het. Hy het 'n wit vel en 'n groot vleiskarkas.
Die verekleed is driekleur, elke veer het 'n "pêrel" - 'n wit kol. Die oë van individue is rooi-oranje, maar die snawel is wit of roomkleurig.
Interessante voëlkleur; blou vere het donker, swart rand. Die snawel is swart of leiklip. Die oë is bruin of donker.
Hierdie kleur word ook 'valk' genoem, omdat die pluimvee soos 'n valk lyk. Vere het twee kleure, meestal swart met 'n groen tint.
'N Rooibruin voël met kenmerkende wit strepe op die vere wat in strepe saamsmelt. Die vlerke is donkerder as die nek en stert, die bors is bruin.
'N Voël van enige kleur moet bemonster word as dit die volgende kenmerke het:
bene is nie standaard in lengte nie;
te lang stert met donsige vere;
geel vel, versonke bors;
ander gebreke is in die lys opgeneem.
Orpington-hoenders het matige eierproduksie, wat oor die jare afneem. In die eerste lewensjaar lê die hen tot 180 eiers, in die tweede jaar val die indikator op 140-150 eiers.
As die voël vetsugtig is, neem die indikator af, maar dit kan herstel word as u aandag gee aan die dieet: sluit mengvoeding uit, gee voorkeur aan uitgeloopte koring.
Die gemiddelde grootte van 'n voël hang af van die geslag:
Hoenders weeg gemiddeld nie meer as 4 kilogram nie.
Maar die hane bereik 'n massa van 5 kilogram.
Sulke voëls is flegmaties, hulle toon nie aggressie nie, hulle is baie vriendelik teenoor mense.
Om die voëls van hierdie ras aan te hou, moet die hoenderhok opgeknap word om in die behoeftes van die Orpington te voorsien.
Van nature styg voëls feitlik nie die lug in nie - hulle is te swaar en hul anatomiese struktuur is spesiaal. Dit beteken dat die pale naby die grond geplaas word. Die ideale opsie is die vorm van die pale in die vorm van 'n leer, waarlangs die hoender vrylik kan beweeg.
Hulp: u kan die slaapplek heeltemal verwyder deur beddegoed vir die hoenders voor te berei.
Hoe om beddegoed te maak, aanbevelings:
bedek dit met strooi, hooi of droë gras;
die rommel moet so droog as moontlik wees.
Sodra dit nat word, verhoog die risiko om aansteeklike siektes te ontwikkel. Om dit te voorkom, verander die boonste laag van die werpsel gereeld om dit droog te hou.
In die proses van verval verhit bakterieë die rommel, waardeur dit in die winter 'n sekere temperatuur kan handhaaf.
Volgens die reëls is die grootte 2-3 keer groter as die oppervlakte van die hoenderhok. U kan u stoep omhein met gaas of ander materiaal. Dit is raadsaam om iets soos 'n pen voor te berei waar die voëls gemaklik sal voel.
Pluimveeboere maak gereeld 'n fout as hulle hoenders aanhou - hulle gooi kos op die grond. Dit lei tot verhoogde voerverbruik.
Dit is beter om voerders te organiseer, volgens die volgende reëls:
Vir 'n volwassene: 'n voerder van 10-12 sentimeter sal genoeg wees.
Vir jong diere: afhangend van ouderdom, tot 2 weke - 2-5 sentimeter.
Die grootte van die voerder en drinker hang af van die vee van die hoenderhok. Dit is nodig om individue gratis toegang tot voedsel en water te gee.
As ons oor die fundamentele beginsels praat, verskil die voer van die Orpingtons nie veel van soortgelyke prosedures wat vir ander hoenders uitgevoer word nie. Maar dit is die moeite werd om te oorweeg dat verteenwoordigers van die ras geneig is tot vetsug, dus word hul dieet, net soos die porsiegrootte, gereguleer.
tot die ouderdom van 2 weke met mengvoeding gevoer word;
Voeg op die 3de dag 'n gerasperde hoendereier by;
op die 5de dag - gekookte giers- en mieliegroente.
Op die vyfde dag kan u groente gee: uievere, paardebloem, jong brandnetels. Om proteïentekort te voorkom - vetvrye maaskaas.
U kan mengsels, vitamienmengsels gebruik. As die voël aansienlik in gewig toegeneem het, word dit "op 'n dieet gesit" - gekiemde koring word by die dieet gevoeg, die porsiegrootte word verminder.
Hoe kan u korrek voortplant?
Sodat hulle nie met ander rasse meng nie, word 'n aparte omhulsel vir die Orpingtons gebou. Een of twee hane word vir die winter gelos sodat die henne nie in die lente alleen gelaat word nie.
Hoenders van hierdie spesie is nie slegte broeihenne nie, maar hulle verpletter die eiers in die neste weens hul groot massa. Die teler sal die neste moet inspekteer en skoonmaak..
Hoenders word onderskei deur goeie immuniteit. As die reëls vir versorging en voeding gevolg word, word hulle selde siek. Sommige siektes is kommerwekkend as gevolg van 'n gebrek aan vitamiene. Sluit ook kontak met pluimvee met wilde voëls uit, want dit kan tot gevolg hê dat die aantal lae doodgaan.
Moenie vergeet dat Orpingtons by die huis ingeënt moet word teen siektes nie:
Siektes van Marek, Newcastle.
Die vooruitsig om Orpington in Rusland te teel
In ons land word hierdie ras net gewild. In Engeland kom dit baie meer voor. Die voordele maak dit belowend vir teling, want gevolglik is dit moontlik om te kry wat u wil hê: vleis of eiers.
Benewens produktiwiteit, is hoenders pretensieloos, hulle benodig nie spesiale voorwaardes om aan te hou nie. Daar is egter een nadeel - dit is onwaarskynlik dat dit moontlik is om hoenders en volwassenes goedkoop te koop.
Engelse hoenders en hane word beskou as die beste opsie om hulle tuis te hou. 'N Klein vee van Orpington oorwinter maklik in 'n hoenderhok en bring in die lente nageslag. Teen die herfs sal die pluimveeboer jong individue ontvang wat vir teel of vir 'n ander doel gebruik kan word.
Kyk die video: Chislehurst,Sidcup,Footscray,St pauls cray,St mary cray,Orpington Times a past (Mei 2022).