Kaddafi val Libiese burgerlikes aan - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
'N Week nadat die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad op 17 Maart 2011 besluit het om 'n vliegvluggebied oor Libië te magtig, het agteradmin.Gerard Hueber die pers in kennis gestel dat sedert die magte van kolonel Moammar el-Qaddafi steeds burgerlikes aanval, die bondgenote van die VN gaan voort met stakings.
Die opstand in 2011 teen die Gaddafi -regime
Die menseregte-prokureur Fathi Terbil, wat die families van die Abu Salim-slagoffers verteenwoordig, is op 15 Februarie 2011 in Benghazi in hegtenis geneem ná meer as 'n maand van protesoptogte in die Sirenaïaanse stede Benghazi, Bayda en Derna oor politieke korrupsie. en die vertraging in die bou van wooneenhede. Sy arrestasie het die protes veroorsaak wat gelei het tot die opstand teen Gaddafi. Einde Januarie het die regering gereageer met 'n fonds van 20 miljard euro vir belegging en plaaslike ontwikkeling. Dit het ook 'n groep gevangenes vrygelaat wat aan die Libiese Islamitiese Veggroep behoort, in die hoop om spanning te verlig. Maar op 1 Februarie is 'n menseregte-aktivis, Jamal al-Hajji, in Benghazi gearresteer nadat hy op die internet gebel het vir demonstrasies ter ondersteuning van groter vryhede in Libië, geïnspireer deur die revolusies in Tunisië en Egipte.
Propaganda vir rebellie op die internet het voortgegaan, wat uitgeloop het op 'n oproep tot 'n dag van woede teen die regime op 17 Februarie. Betogings het plaasgevind in Cyrenaica (Benghazi, Ajdabiya, Derna en Bayda), sowel as in Zintan in die Berber-gedomineerde Jebel Nafusa, in die weste. 'N Styging in Misrata het gevolg op 24 Februarie 2011. Dit is wreed onderdruk, en die betogers het op hul beurt gewelddadig geword. Op 20 Februarie het Saif al-Islam Gaddafi 'n lang rammelende toespraak gehou wat getoon het dat sy vorige vertoning van reformistiese liberalisme verander het in volstrekte steun vir reaksionêre onderdrukking. Die regering het vliegtuie gebruik om betogers aan te val; die opstand van 24 Februarie in Misrata is amper deur lugmag verpletter.
Op 26 Februarie het die VN se Veiligheidsraad Resolusie 1970 aanvaar waarin hoofstuk VII van die VN -handves ingeroep word. Dit het die bates van die Gaddafi -gesin bevries en reis deur die binnekring beperk. Dit het die skending van menseregte na die Internasionale Strafhof verwys. Op 27 Februarie het die Benghazi -rebelle 'n National Transition Council (NTC) gestig om as die ' politieke gesig van die rewolusie op te tree, en op 5 Maart verklaar dit homself as die enigste wettige liggaam wat die mense van Libië en die Libiese staat '. Mahmoud Jibril is aangestel as voorsitter van die uitvoerende raad.
Op 17 Maart verklaar die Resolusie van die VN-Veiligheidsraad 1973 'n vliegvluggebied oor Libië en het lugaanvalle onder leiding van die NAVO goedgekeur om burgerlikes te beskerm, wat dekking bied vir Libiese rebelle om uitgebreide gebiede te vang, voordat hulle deur Gaddafi en beter bewapende persone teruggedwing word. magte. Die rebelle vra toe verskillende Westerse lande om wapens. Frankryk, Groot -Brittanje en die Verenigde State het met lugbombardemente begin ter ondersteuning van die rebelle. Met hierdie hulp het NTC -magte weswaarts gestoot oor Libië, en ander groepe het in die Jebel Nafusa -streek opgestaan. Die hulp was veral waardevol om Misrata te beskerm, wat op 20 Maart 'n hewige beleg ondergaan het. Teen einde April is berig dat meer as 1 000 mense in die stad dood en ongeveer 3 000 beseer is. Navo se lugsteun beskerm 'n maritieme reddingsboei van Malta, en rebellemagte het die beleg teen middel Mei opgehef. Op 29 Maart het die belangrikste Europese regerings, die Amerikaanse administrasie en bondgenote uit die Midde -Ooste die Nasionale Oorgangsraad erken as die wettige regering van Libië.
Dit het die laaste stadiums van die oorlog begin, aangesien NTC -troepe 'n offensief langs die kus begin het en die stad Tripoli op 21 Augustus ingeneem het. Gaddafi en sy nabye kring het na Sirte ontsnap, wat hulle as hul nuwe hoofstad aangekondig het. Sy vrou en drie van sy kinders het na Algerië gevlug. Sirte is uiteindelik op 20 Oktober deur milisies wat met die NTC in lyn is, geneem, en Gaddafi is op dieselfde dag gevange geneem en wreed vermoor.
Op 23 Oktober het die Nasionale Oorgangsraad, wat die VN op 16 September as die wettige regering van Libië erken het, die amptelike einde van die Libiese oorlog aangekondig. Tog was daar weerstand in sommige gebiede, veral Bani Walid.
The War for Libya 's West: More Qaddafi Massacres
Die vliegvliegsone van die Verenigde Nasies oor Libië strek tot dusver slegs oor die oostelike gebiede, veral Benghazi. Dit lyk asof dit by Ajdabiya stop, waar hewige gevegte aangemeld word.
Mandy Clark van CBS-verslae van Benghazi: Aljazeera.net sê dat hul korrespondent in Ajdabiya, Abd al-Azim Muhammad, berig dat die westelike dele van die stad Maandag tenk- en vuurpylvuur van pro-Qaddafi-magte geneem het, en dat baie huise vernietig is.
Ek neem aan dat die vlieg-sone nog nie na die Weste uitgebrei kan word nie, want daar is nog te veel lugafweerbatterye in en om Tripoli, en die vliegtuie van die VN-bondgenote sal die risiko loop om neergewerp te word. Daarom het die bondgenote hul bombardement van Tripoli en ander vestings van Qaddafi, soos Sabha in die suide, voortgesit. Sabha, 'n stad met ongeveer 130 000, is 'n sentrum van die Qadadfah -stam waartoe Qaddafi behoort.
Onder dekking van sy lugafweer-installasies voer die pro-Qaddafi-weermag 'n hewige stryd om soveel as moontlik van Wes-Libië (tradisionele Tripolitania) in te neem. Gepantserde brigades het Maandag hewige aanvalle op Zintan en Misrata geloods.
Ooggetuies het aan Reuters gesê dat 40 tenks vir Qaddafi by die voetheuwels naby Zintan vergader het en die stad aan bombardement blootgestel het. Burgerlike huise en 'n moskee -minaret is vernietig. Aljazeera.net berig dat Zintan aan drie kante omring is, dat 'n hewige geveg tussen sy mense en die tenkkorps pro-Qaddafi aan die gang is. Laat Maandag het die tenks op wonings in die suide van die stad gevuur en sommige daarvan vernietig. Die tenks is geposisioneer om te keer dat ambulanse met die gewondes na Tunisië hardloop. Baie burgerlikes vlug uit die stad, en sommige woon nou in grotte in die omgewing, volgens Reuters Arabic.
Aljazeera.net sê dat terselfdertyd rebellebronne in Libië beweer het dat Qaddafi se magte Misrata, wat wes van Tripoli lê en die derde grootste stad in Libië is, sterk gebombardeer het. Jamal Salim van die Libiese Jeug van Revolusie het aan Aljazeera gesê dat Qaddafi se brigades met lewendige ammunisie op betogers losgebrand het, doodgemaak of gewond het.#8221 Inwoners van Misrata het aan Reuters gesê dat die inwoners van Misrata die strate in en die middestad van die stad ongewapen, in 'n poging om te verhoed dat die magte van Qaddafi die stad binnegaan, toe die magte met gewere en artillerie op hulle losgebrand het. vermoor is.
Opstandige bronne het ook gesê dat Qaddafi se magte burgerlikes van dorpe naby Misrata bymekaarmaak en hulle met die militêre konvooie as menslike skilde oppas.
Voormalige senior Libiese intelligensiebeampte en bomvervaardiger vir die Muamar Qaddafi-regime aangekla vir die bombardering van Pan Am Flight 103 op 21 Desember 1988
Prokureur -generaal William Barr, direkteur van die FBI, Christopher Wray, assistent -prokureur -generaal vir nasionale veiligheid, John Demers, en waarnemende Amerikaanse prokureur vir die distrik Columbia, Michael Sherwin, kondig nuwe aanklagte aan teen 'n voormalige Libiese intelligensie -agent, Abu Agela Mas 'ud Kheir Al-Marimi, oftewel "Hasan Abu Ojalya Ibrahim" (Masud), vir sy rol in die bou van die bom wat 270 mense doodgemaak het tydens die vernietiging van Pan Am Flight 103 oor Lockerbie, Skotland op 21 Desember 1988.
'Ek wil in die openbaar en persoonlik my innige dank betuig aan die Lord Advocate of Scotland, James Wolffe, QC, vir die onvermoeide pogings van sy toegewyde aanklaers van The Crown Office en ondersoekers van Police Scotland. Hierdie aanklagte is die gevolg van dekades se harde werk deur ondersoekers en aanklaers wat vasberade gebly het in hul strewe na geregtigheid vir ons burgers, die burgers van die Verenigde Koninkryk en die burgers van die ander 19 lande wat deur terroriste vermoor is. namens die voormalige Muamar Qaddafi -regime toe hulle Pan Am Flight 103 aanval, "het William P. Barr, prokureur -generaal van die Verenigde State, gesê. 'Wat al die slagoffers en die gesinne betref, ons kan u pyn nie van u verlies wegneem nie, maar ons kan geregtigheid vir u soek. Ons boodskap aan ander terroriste regoor die wêreld is die volgende: u sal nie slaag nie - as u Amerikaners aanval, maak nie saak waar u is nie, maak nie saak hoe lank dit neem nie, u sal tot die uiterste van die aarde agtervolg word totdat geregtigheid geskied. "
'Die aankondiging van vandag moet die wêreld daaraan herinner dat wanneer die Amerikaners beseer word, die FBI en die Amerikaanse regering nooit sal ophou om geregtigheid vir ons burgers na te streef nie, ongeag waar dit ons neem, hoe lank dit ons neem om daar te kom, of hoe moeilik die pad is. kan wees, "sê Chris Wray, direkteur van die FBI. 'Sonder die deeglikheid en professionaliteit van ons FBI -personeel, die departement van justisie, ons Skotse vennote en die inwoners van Lockerbie, sou ons nooit die spoor gevind het wat ons na die mans gelei het wat verantwoordelik was vir hierdie aanval nie. Ons sal die geliefdes wat verlore geraak het nooit vergeet nie, en ons bly vasbeslote om ons werk voort te sit om geregtigheid vir die slagoffers en hul gesinne te bewerkstellig. "
"Die onthulling van strafregtelike aanklagte in die Pan Am 103 -saak is vandag op verskeie fronte monumentaal," het waarnemende Amerikaanse prokureur Michael R. Sherwin in die District of Columbia gesê. 'Eerstens dui die kriminele klag teen die vermeende' bomvervaardiger 'daarop dat die werk van federale aanklaers, selfs na 'n paar dekades, nooit eindig voordat alle kriminele akteurs aanspreeklik gehou word nie. Boonop herinner hierdie aanklagte die publiek aan die gruwelike uitwerking wat terreurdade steeds op slagoffers en hul gesinne het. Die bombardement op Pan Am 103 was geskiedkundig omdat dit tot en met die 9/11 -terreuraanvalle die grootste terreuraanval op Amerikaanse burgerlikes in die geskiedenis was. Dit is ook steeds die dodelikste terreuraanval in die geskiedenis van die Verenigde Koninkryk - om al hierdie redes sal ons nooit vergeet nie en sal die Amerikaanse prokureurskantoor in die Verenigde State voortgaan om geregtigheid te soek vir al die Pan Am 103 -slagoffers en hul geliefdes.
Pan Am Flight 103 het byna onmiddellik in stukke ontplof toe 'n bom in die voorste vraggebied om 19:03 oor Lockerbie, Skotland, ontplof het. plaaslike tyd op 'n hoogte van 31.000 voet na 38 minute se vlug. Die vliegtuig het van Londen-Heathrow opgestyg en was op pad na John F. Kennedy -lughawe in New York.
Burgers uit 21 lande is dood, waarvan 190 Amerikaners omgekom het, waaronder 35 studente aan die Universiteit van Syracuse toe hulle na die vakansie na die Verenigde State teruggekeer het na 'n semester in die buiteland. 43 slagoffers kom uit die Verenigde Koninkryk, waaronder 11 inwoners van Lockerbie, Skotland, wat op die grond omgekom het toe vurige puin uit die vliegtuig wat val, 'n hele stadsblok vernietig het waar huise rustig gestaan ​​het enkele minute tevore. Hierdie internasionale terreuraanval, beplan deur en uitgevoer deur Libiese intelligensie -agente, word beskou as die grootste terreuraanval op sowel die Verenigde State as die Verenigde Koninkryk voor die terreuraanvalle van 11 September 2001.
Onmiddellik na die ramp het Skotse en Amerikaanse wetstoepassers 'n gesamentlike ondersoek onderneem wat ongekend was in die omvang daarvan, en in November 1991 het dit tot strafregtelike aanklagte in albei lande gelei en twee Libiese intelligensie-agente, Abdel Baset Ali al-Megrahi (Megrahi) aangekla. en Lamen Khalifa Fhimah (Fhimah) met hul rolle in die bombardement.
Die kriminele klag wat Masud vandag ingedien het, beskuldig Masud van die vernietiging van 'n vliegtuig wat tot die dood gelei het, in stryd met 18 U.S.C. § 32 (a) (1) en (a) (2), asook die vernietiging van 'n voertuig deur 'n plofstof wat die dood tot gevolg het, in stryd met 18 U.S.C. § 844 (i). Die aanklagte in kriminele klagtes is bloot bewerings, en elke beskuldigde word as onskuldig beskou tensy en totdat dit bo redelike twyfel bewys is.
Volgens die beëdigde verklaring ter ondersteuning van die kriminele klag, was die External Security Organization (ESO) die Libiese intelligensiediens waardeur Libië terroriste teen ander lande uitgevoer het en die aktiwiteite van Libiese dissidente in die buiteland onderdruk het. Masud het in verskillende hoedanighede vir die ESO gewerk, onder meer as 'n tegniese deskundige in die bou van ploftoestelle van ongeveer 1973 tot 2011.
Volgens die beëdigde verklaring het Masud deelgeneem aan die 'Lockerbie -vliegtuigbomaanval', onder meer planne teen die Verenigde State en die Weste, insluitend maar nie beperk nie tot die bombardement op 5 April 1986 op die LaBelle -diskoteek in Wes -Berlyn, Duitsland. Twee Amerikaanse dienslede is in die aanval dood en talle ander is ernstig beseer of permanent ongeskik gelaat.
Beplanning en uitvoering van die bomaanval op Pan Am -vlug 103
Volgens die beëdigde verklaring ter ondersteuning van die kriminele klag, is Masud in die winter van 1988 deur 'n Libiese intelligensiebeampte ontbied om by die amptenaar se kantoor in Tripoli, Libië, te ontmoet, waar hy beveel is om met 'n voorbereide koffer na Malta te vlieg. Hy het dit gedoen, waar hy deur Megrahi en Fhimah op die lughawe ontmoet is. Nadat Masud ongeveer drie of vier dae in die hotel deurgebring het, het Megrahi en Fhimah Masud opdrag gegee om die timer op die toestel vir die volgende oggend in die tas te plaas, sodat die ontploffing presies elf uur later sou plaasvind.
Volgens die beëdigde verklaring was die tas wat Masud gebruik het, 'n medium-grootte Samsonite-tas wat hy gebruik het om te reis. Megrahi en Fhimah was albei op die oggend van 21 Desember 1988 op die lughawe en Masud het die tas aan Fhimah oorhandig nadat Fhimah hom 'n sein gegee het. Fhimah het die tas dan op die vervoerband neergesit. Masud is toe weg. Hy het 'n instapkaart gekry vir 'n Libiese vlug na Tripoli, wat om 09:00 sou vertrek.
Drie of vier dae nadat hulle na Libië teruggekeer het, ontmoet Masud en Megrahi 'n senior Libiese intelligensiebeampte, wat hulle bedank vir 'n suksesvolle operasie. Ongeveer drie maande daarna het Masud en Fhimah ontmoet met Qaddafi en ander, wat hulle bedank het dat hulle 'n groot nasionale plig teen die Amerikaners uitgevoer het, en Qaddafi het bygevoeg dat die operasie 'n totale sukses was.
Van die 270 wat tydens die bombardement verlore geraak het, was 190 Amerikaners op die vliegtuig. Drie en veertig uit die Verenigde Koninkryk is verlore, waaronder elf lewens op die grond in Lockerbie. Die oorblywende slagoffers kom uit die volgende lande: Argentinië, België, Bolivia, Kanada, Frankryk, Duitsland, Hongarye, Indië, Ierland, Israel, Italië, Jamaika, Japan, Filippyne, Suid -Afrika, Spanje, Swede, Switserland en Trinidad en Tobago . Die departement van justisie spreek sy innige waardering uit aan die Skotse regering sowel as sy toegewyde verbintenis om geregtigheid te soek vir al die slagoffers van die beweerde misdade.
Meer as 60 000 Libiese burgerlikes is dood in die 'suksesvolste' oorlog in die geskiedenis van die NAVO
Aangesien Gaddafi dood is en sy 'militêre werk nou gedoen', het die NAVO sy veldtog in Libië as een van die 'suksesvolste in die geskiedenis van die NAVO' verklaar. Ongelooflike slagoffers en 'n land wat deur oorlog verwoes is, bevraagteken egter die idee van sukses van die alliansie.
Volgens die Associated Press (AP), het die NAVO-sekretaris-generaal, Anders Fogh Rasmussen, verlede week belowe om die militêre operasies in Libië te beëindig.
Sy aankondiging kom 'n dag nadat die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies 'n resolusie aangeneem het om die vliegvluggebied oor Libië op te hef.
Rasmussen het uit Brussel gesê dat na die dood van Gaddafi militêre operasies vinnig kon afneem en triomfantelik opgemerk het dat "Operation Unified Protector een van die suksesvolste in die geskiedenis van die NAVO is", soos aangehaal deur AP.
Die Amerikaanse president, Barack Obama, was ewe vol lof vir die operasie. Obama het tydens die gewilde geselsprogram The Tonight Show met Jay Leno oor die gasheerbedrywighede in Libië gesê: "het ons slegs 'n miljard dollar gekos" en geen Amerikaanse troepe is dood of beseer nie.
Op 31 Maart het biskop Giovanni Innocenzo Martinelli, Apostoliese predikant van Tripoli, berig dat "die sogenaamde humanitêre lugaanvalle die lewens van tientalle burgerlikes in verskillende gebiede van Tripoli geneem het."
Die senior geestelikes het verder gesê "in die distrik Buslim het 'n gebou ineengestort weens die bomaanval en 40 mense doodgemaak," soos aangehaal deur Agenzia Fedes, die inligtingsdiens van die Pontifical Mission Societies.
Ten spyte van die besluit om 'n dooie oog vir die ongevalle te hou, was een van die min gevalle wat die alliansie nie skuldig kan wees nie, 'n NAVO -missielaanval van 19 Junie wat tot die dood van nege burgerlikes gelei het.
Aanvalle van hierdie aard het daagliks plaasgevind gedurende die intense bomaanval.
In September het die minister van gesondheid in die nuwe Libiese regering beraam dat ten minste 30,000 mense tydens die eerste ses maande van die oorlog dood en 50,000 gewond is. Sommige het egter geraam dat die werklike syfer baie hoër kan wees.
Thomas C. Mountain, 'n onafhanklike joernalis wat tans in Afrika woon en in 1987 lid was van die eerste Amerikaanse vredesafvaardiging na Libië, het in September geskryf dat die NAVO meer as 30 000 bomme op Libië laat val het, met gemiddeld "twee burgerlikes" word tydens elke aanval doodgemaak. " Mountain het dus geraam dat ongeveer 60 000 Libiese burgerlikes einde Augustus alleen deur die NAVO -lugaanvalle gedood is.
Kort daarna, toe rebellemagte die beleg van Sirte begin het, het Moussa Ibrahim, 'n woordvoerder van die nou oorlede Libiese leier Muammar Gaddafi, op 19 September telefonies aan Reuters gesê dat "in die afgelope 17 dae meer as 2 000 inwoners van die stad Sirte is dood in die NAVO -lugaanvalle. "
Van vandag af is ongeveer 26 000 NAVO -soorte en 9 600 stakingsmissies deur die NAVO uitgevoer, met gemiddeld vier bomme wat per aanval gebruik word.
Alhoewel dit nooit bekend is hoeveel mense gesterf het in "die suksesvolste operasie in die geskiedenis van die NAVO" nie, het die alliansie weinig belangstelling getoon in die heropbou van 'n nasie wat in baie opsigte deur sy militêre veldtog verwoes is.
Volgens die Palestynse menseregte -aktivis Shawan Jabarin, "het die militêre operasie alles in Libië beskadig, nie net Gaddafi en sy regime nie, maar ook die samelewing."
Die voormalige MI5 -agent Annie Machon het verder gegaan en aan RT gesê dat die ingryping van die NAVO Libië in die Steentydperk teruggesak het.
'Hulle het gratis opleiding, gratis gesondheid, hulle kon in die buiteland studeer. Toe hulle trou, het hulle 'n sekere bedrag geld gekry. Hulle was dus eerder afguns van baie ander burgers van Afrika -lande. Nou, natuurlik, sedert die NAVO se humanitêre ingryping, is die infrastruktuur van hul land teruggebom tot in die Steentydperk, "het Machon gesê.
'Hulle sal nie dieselfde lewensgehalte hê nie. Vroue sal waarskynlik nie dieselfde mate van emansipasie onder enige nuwe oorgangsregering hê nie. Die nasionale welvaart word waarskynlik deur Westerse korporasies weggeslinger. Miskien was die lewenstandaard in Libië effens hoër as wat dit tans in Amerika en die Verenigde Koninkryk was met die resessie, "het sy afgesluit.
Buiten die skade wat aan die infrastruktuur en ekonomie van Libië aangerig is, het Donderdag se VN -resolusie ook 'kommer uitgespreek oor die verspreiding van wapens in Libië en die moontlike impak daarvan op plaaslike vrede en veiligheid', aldus Reuters.
Aangesien die omstandighede rondom die dood van Muammar Gaddafi 'n raaisel bly nadat hy deur 'n skare op die strate van Sirte gevange geneem is, vrees ontleders dat gewapende groepe wat op geen sentrale gesag reageer nie, nog 'n geruime tyd die nuwe heersende model kan wees in die nuwe bevryde NAVO Libië.
Was die ingryping van Libië in 2011 'n fout?
Terwyl volksopstande teen outokratiese leiers in 2011 deur die Arabiese wêreld gevee het, het ook Libiërs die strate ingevaar om verandering te vra. Die jarelange Libiese diktator Muammar Gaddafi het egter min geduld vir meningsverskil en beloof berug om 'Libië huis vir huis te reinig'.
In reaksie op Gaddafi se gewelddadige dreigemente, veral teen die kusstad Benghazi, het 'n internasionale koalisie onder leiding van die NAVO aangevoer dat dit sy verantwoordelikheid is om Libiese burgerlikes te beskerm. Die koalisie het 'n vliegvluggebied oor Libië geïnstalleer en Gaddafi se militêre posisies gebombardeer.
Die missie is van die begin af beduidend gekritiseer. Terwyl die koalisie onder goedkeuring van die Verenigde Nasies funksioneer, het sommige lande, insluitend lede van die raad, aangevoer dat die veldtog sy beskermingsmandaat oorskry en daarop gemik is om regime te verander. Maande nadat die rewolusie begin het, toe Gaddafi afgedank en vermoor is en 'n oorgangsregering gevorm is, verklaar die NAVO dat sy missie voltooi is.
Byna vier jaar later is Libië in 'n staat van burgeroorlog en vol chaos, terwyl twee teenstrydige regerings verantwoordelikheid neem oor die land, milisies stryd om beheer en ekstremiste ophoop oor hoeveelhede mag. Aangesien die wêreld weer op Libië fokus, word daar hernude debat gevoer oor die vraag of die ingryping van 2011 werklik 'n sukses was.
Die WorldPost het tydens die Libiese revolusie in 2011 met Ivo Daalder, president van die Chicago Council on Global Affairs en die Amerikaanse ambassadeur in die NAVO, gesels oor die huidige krisis in Libië en die ingryping van 2011.
In 2012 het u die NAVO -operasie in Libië as 'n model vir ingryping beskou. Begryp u dit nog steeds so?
Die destydse ingryping was bedoel om drie dinge te doen: om seker te maak dat daar 'n wapenembargo op Gaddafi afgedwing word, dat die mense wat deur regeringsmagte aangeval word, beskerm word en op 'n manier die ruimte en tyd vir die mense van Libië om hul eie toekoms te besluit.
As u na die doelwitte kyk, is hulle almal bereik. Die dreigende ramp van 'n aanval deur die magte van Gaddafi op Benghazi is gestop, met verloop van tyd het die magte van Gaddafi se magte om burgerlikes aan te val, gestaak, die wapenembargo is in plek gehou en die mense van Libië het die geleentheid gekry om self oor hul toekoms te besluit. .
Ongelukkig toon die manier waarop Libië ontwikkel het, net omdat jy mense die geleentheid gee om hul eie toekoms te besluit, hulle nie altyd op die regte of beste manier besluit nie - op die manier wat ons sou wou. Die situasie in Libië het dus van erg tot erger gegaan en is in baie dimensies verskriklik. Die toekoms lyk nie veel helderder nie.
Dink u dat 'n na-intervensie-teenwoordigheid in Libië nuttig sou gewees het?
20/20 agterna is moeilik. Die destydse konsultasie, wat volgens my steeds die regte konsultasie is, was dat 'n invalling van buitelandse magte kon lei tot groter stabiliteit en 'n manier waarop Libiërs 'n wyser toekoms kon besluit, of dit kon daartoe gelei het dat buitelandse magte deel was van die probleem in plaas van die oplossing.
Gegewe waar ons destyds was, was die vrees dat die waarskynlikheid dat buitelandse magte deel van die probleem sou word, groot was, veral as die magte Amerikaans was. As gevolg hiervan het Washington en Europese hoofstede besluit dat ons sou ingryp vir 'n beperkte stel omstandighede en vir 'n beperkte stel uitkomste.
Kon dit anders gegaan het met 'n eksterne militêre ingryping? Moontlik. Maar as ons kyk na die afgelope 25 jaar, is die suksesse van die buitelandse ingrypings maar min.
Ons het nog nie die oplossing vir goudlokke gevind nie, en ons sal dit waarskynlik nooit doen nie, maar dit beteken nie dat ons opgee en nooit probeer nie.
Sommige het agterna aangevoer dat die positiewe gevolge van die versagting van moontlike massamoord nie swaarder weeg as die negatiewe gevolge van plaaslike destabilisering op lang termyn nie. Hoe beskou jy daardie argument?
Die geskiedenis sal leer, soos hulle sê. Dit lyk vir my asof daar basies drie keuses was. Die eerste is om niks te doen nie. Ons sou 'n massiewe humanitêre nagmerrie gesien het wat die regering van Libië toegedien het. Die tweede een was om op 'n beperkte manier in te gryp - voldoende om die tyd aan die Libiese mense te gee om sake in eie hande te neem. Die derde was om 'n heropbou- en stabiliseringsverbintenis van buitelandse, vermoedelik Amerikaanse en deur Europa geleide magte by te voeg tot so 'n beperkte ingryping.
Daar is besluit dat ons nie kan en moet toelaat dat 'n humanitêre nagmerrie gebeur nie; ons kan dit voorkom met 'n relatief eenvoudige militêre ingryping.
Moes ons meer gedoen het na die ingryping om Libië te stabiliseer? Die president is op rekord en sê dat ons moes. Ek is nog nie daar nie. Ek is persoonlik nie oortuig dat ons teenwoordigheid op die grond om die situasie op lang termyn te stabiliseer, verwelkom sou gewees het nie, en dit sou ook nie beter gewerk het as in Irak of in Afghanistan nie.
Watter algemene lesse is daar uit Libië te leer oor humanitêre ingrypings?
Ek dink 'n wegneemete is dat ons 'n oordeel moet neem oor hoeveel van die probleem ons wil besit. As u dink dat die enigste manier om in te gryp, is om die hele probleem te besit, moet u bereid wees om die koste in lewens en skatte te bestee.
Daar is 'n onderskatting van die potensiaal vir geweld en meningsverskil en die ineenstorting van die land in opponerende militiese magte.
Hoeveel van die probleme dink u behoort die NAVO in Libië te hê?
Ek dink op die oomblik dat die NAVO of iemand anders troepe ingesit het, sou hulle meer besit het. Maar ek is nie bereid om die verbintenisse van humanitêre ingryping in Libië vir 20 jaar aan te gaan nie. Dit is nog nie vir my duidelik dat nie-ingryping altyd die beste opsie is. Dit laat die saak in Libië as iets wat minder as perfek is, in werklikheid is dit ver van perfek, maar nie noodwendig verkeerd nie.
Ek dink wel dat ons 'n wettige argument kan voer dat ons 'n humanitêre ramp voorkom het, dat ons die Libiese volk in staat gestel het om oor hul eie toekoms te besluit. Die feit dat Libiërs oor hul toekoms besluit het op 'n manier wat so rampspoedig blyk te wees, is nie die verantwoordelikheid van die NAVO nie, dit is in die eerste plek die verantwoordelikheid van die mense.
Dink u daar was 'n naïwiteit in die beoordeling van Libië en die moontlike uitval van intervensie, hetsy in terme van milities of veiligheidsapparaat?
Dit is duidelik dat ons 'n les leer, net soos in Irak, soos in Afghanistan, soos in Sirië, soos in die Balkan, soos in Somalië en Mali, ens. Daar is baie om te leer oor hoe 'n mens ingryp met 'n aanvaarbare resultaat en 'n koste wat ewe aanvaarbaar is. Ons het nog nie die oplossing vir goudblokkies gevind nie en sal dit waarskynlik nooit doen nie, maar dit beteken nie dat ons opgee en nooit probeer nie, of dat ons eienaarskap neem van hierdie situasies en troepe insit om daar twintig of dertig jaar te bly.
Moet die NAVO betrokke wees by die versagting van die veiligheidskrisis in Libië?
Ek dink die NAVO probeer betrokke raak en daar is 'n rol om veiligheidsmagte op te lei, vermoedelik buite die land. Die moeilikheid is tans dat dit nie duidelik is wie die organisasie moet ondersteun nie, want die land is diep verdeel in faksies. 'N Meer aktiewe sekuriteitsopleidings- en ontwikkelingsrol in sê '11 en '12 en '13 sou nuttig gewees het.
Gaan u die risiko loop om die verkeerde kant op te lei?
Daar was 'n paar pogings tot buitelandse opleidingsprogramme, maar dit was geneig om nie baie goed te gaan nie. Uit 'n onlangse verslag blyk dat Libiese kadette uit Jordanië geskop is nadat hulle 'n sportfasiliteit afgebrand het.
Ek het nie die verslag gesien nie. Omdat daar geen sentrale bestuursgesag is wat deur die internasionale gemeenskap aanvaar word nie, is dit 'n werklike probleem om te identifiseer wie u gaan oplei en wie u gaan ondersteun. Gaan u die risiko loop om die verkeerde kant op te lei of u hande af te hou en te sien hoe die kragstruktuur mettertyd ontwikkel? Tot dusver was laasgenoemde meer as eersgenoemde.
Ek dink dat ons wat betrokke was by die ingryping gehoop het op 'n beter uitkoms, en ek dink dat ons almal voortdurend terugkyk en vra 'was dit die regte besluit? Het ons dit op die regte manier gedoen? '
Sarkozy's War for Gaddafi's Gold
'N Frans-geleide militêre inisiatief
Op 17 Maart 2011 het die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad Resolusie 1973 van die Verenigde Nasies aangeneem oor die situasie in Libië. Die resolusie vorm die regsgrondslag vir militêre ingryping in die Libiese burgeroorlog, wat die VN -lidstate gemagtig het om alle nodige maatreëls te tref om burgerlikes en burgerbevolkte gebiede te beskerm ".
President Barack Obama het die Franse president Nicolas Sarkozy en die Britse premier David Cameron gebel ná die stemming van die VN se Veiligheidsraad. Die drie "het ooreengekom dat Libië onmiddellik moet voldoen aan alle bepalings van die resolusie en dat geweld teen die burgerlike bevolking van Libië moet ophou..
Twee dae later, op 19 Maart 2011, op uitnodiging van president van die Franse Republiek, het die Parysberaad vir ondersteuning aan Libiese mense in Parys plaasgevind. 'N Verklaring is aan die einde van die beraad aanvaar: "Die situasie [in Libië] is ondraaglik. Ons spreek ons ​​tevredenheid uit na die aanneming van die VN-Veiligheidsraad 1973, wat onder meer 'n onmiddellike en volledige skietstilstand vereis, die nodige maatreëls tref om burgerlikes teen aanvalle te beskerm en 'n vlieggebied oor Libië in te stel. "
In 'n perskonferensie in Parys het die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Hillary Clinton, dit verklaar "Die internasionale gemeenskap het saamgekom om met een stem te praat en 'n duidelike en konsekwente boodskap oor te dra: kolonel Gaddafi se veldtog van geweld teen sy eie mense moet stop."
Nadat hy Hillary Clinton en die ander leiers in Parys ontmoet het, het president Sarkozy aangekondig: Frankryk, saam met ons vennote, het besluit om voor die geskiedenis sy rol te speel. Diegene wat deelgeneem het, het ingestem om alle nodige middele in te stel, veral militêre, om die besluite van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad af te dwing. Dit is die rede waarom ons lugmagte in ooreenkoms met ons vennote enige aggressie van die vliegtuie van kolonel Gaddafi teen die bevolking van Benghazi sal teenstaan. Die Libiese volk het ons hulp en ondersteuning nodig. Dit is ons plig. In Libië het 'n vreedsame burgerlike bevolking wat net probeer om sy eie lot te kies, in lewensgevaar beland. Dit is ons plig om op hul appèl te reageer. Ons gryp vandag in Libië in onder die VN -mandaat. Ons doen dit om die burgerlike bevolking te beskerm teen die moordende waansin van 'n regime wat die dood van sy eie mense alle legitimiteit verloor het. "
Dieselfde dag begin 'n multi-staat koalisie met die militêre ingryping in Libië.
Hillary Clinton per e -pos
Hillary Clinton tree uit op 1 Februarie 2013 as minister van buitelandse sake. In Maart 2013 versprei 'n hacker e-posse wat haar jare lange adviseur, Sidney Blumenthal, aan Clinton gestuur het. Die e -posse, wat na die privaat adres van Hillary Clinton gestuur is, is verkry deur onwettig toegang tot die e -posrekening van Blumenthal te kry en kwessies in Libië te hanteer.
In Maart 2015 het dit in die openbaar bekend geword dat Hillary Clinton in 2009 'n e -posbediener by haar huis opgerig het en uitsluitlik 'n privaat e -posbediener gebruik het vir al haar elektroniese korrespondensie gedurende haar tyd as minister van buitelandse sake.
As reaksie op 'n regsgeding op die Freedom of Information Act, het 'n Amerikaanse distriksregter 'n bevel uitgereik waarin gevra word dat die e -posse van Hillary Clinton en haar e -posse uit die loop van die tyd deurlopend vrygestel en vrygestel moet word. Die staatsdepartement moet soveel as moontlik van haar e -posse in 'n enkele aflewering op die laaste weeksdag van elke maand bekend maak.
'N E -pos van die 3110 Desember 2015 -bondel van 3,105 het ernstige vrae laat ontstaan ​​oor die werklike motiewe agter die koalisie se militêre ingryping in Libië.
Nie soseer oor 'beskerming van burgers' nie, maar oor olie en 'tonne goud'
Die e -pos is op 2 April 2011, twee weke na die begin van die militêre ingryping, deur Sydney Blumenthal aan die minister van buitelandse sake, Hillary Clinton, gestuur. Clinton se adviseur beklemtoon die sentrale rol wat die Franse president Nicholas Sarkozy gespeel het in die oorlog teen Muammar Gaddafi en het die motiverings van Sarkozy uiteengesit.
Muammar Gaddafi, het Blumenthal in sy e -pos aan Clinton gesê, hou groot hoeveelhede goud en silwer op wat voor die begin van die Libiese burgeroorlog opgehoop is. Gaddafi se plan was om 'n goudgesteunde Afrika-geldeenheid te skep om 'n alternatief te bied vir die CFA-frank, die belangrikste geldeenheid van die Fransofone in Afrika, wat deur die Franse tesourie gewaarborg word.
'Volgens die jongste verslag wat ons ontvang het, het Qaddafi byna onbeperkte finansiële hulpbronne om onbepaald voort te gaan:
Op 2 April 2011 het bronne met toegang tot adviseurs vir Salt al-Islam Qaddafi in die volste vertroue gesê dat terwyl die bevriesing van Libiese buitelandse bankrekeninge vir Muammar Qaddafi ernstige uitdagings bied, sy vermoë om sy gewapende magte en intelligensiedienste toe te rus en in stand te hou bly ongeskonde. Volgens sensitiewe inligting wat vir hierdie individue beskikbaar is, het die regering van Qaddafi 143 ton goud en 'n soortgelyke hoeveelheid silwer. Teen einde Maart 2011 is hierdie aandele na die SABHA (suidwes in die rigting van die Libiese grens met Niger en Tsjad) verskuif uit die kluise van die Libiese Sentrale Bank in Tripoli. Hierdie goud is opgehoop voor die huidige opstand en was bedoel om gebruik te word om 'n pan-Afrikaanse geldeenheid te vestig op grond van die Libiese goue dinar. Hierdie plan is ontwerp om 'n alternatief vir die Franse frank (CFA) aan die Fransofoon -Afrikaanse lande te bied.
Aanhaling "Kundige individue", Het Blumenthal vir Clinton ingelig dat die ontdekking van Gaddafi se geheime plan een van die belangrikste faktore was wat gelei het tot die besluit van die Franse president om Libië aan te val.
'Bronopmerking: Volgens kundige individue word hierdie hoeveelheid goud en silwer gewaardeer op meer as $ 7 miljard. Franse inligtingsbeamptes het hierdie plan ontdek kort nadat die huidige opstand begin het, en dit was een van die faktore wat die besluit van president Nicolas Sarkozy beïnvloed het om Frankryk tot die aanval op Libië te verbind. "
Gebaseer op die inligting wat uit dieselfde versamel is "Kundige individue", Het Blumenthal tot die gevolgtrekking gekom dat die Franse president belangstel in die olie van Libië, die Franse politieke en militêre invloed in die buiteland en sy persoonlike politieke loopbaan tuis. Maar die belangrikste was dat Sarkozy se doel was om Gaddafi se invloed in Fransofone te stop.
'Volgens hierdie individue word Sarkozy se planne gedryf deur die volgende kwessies:
'N begeerte om 'n groter deel van die olieproduksie in Libië te verkry,
Verhoog die Franse invloed in Noord -Afrika,
Verbeter sy interne politieke situasie in Frankryk,
Gee die Franse weermag die geleentheid om sy posisie in die wêreld te herbevestig,
Gee aandag aan die kommer van sy adviseurs oor die langtermynplanne van Kaddafi om Frankryk as die dominante mag in Frankryk te vervang. "
President Nicolas Sarkozy se besluit om Muammar Gaddafi omver te werp, het nie gegaan oor nie "Teen kolonel Gaddafi se aggressie", "Ondersteun Libiese mense" of "Beskerming van 'n vreedsame burgerlike bevolking".
Beide Libiese amptenare     en internasionale state      en organisasies        het 'n no-fly-gebied oor Libië opgeroep in die lig van die bewerings dat die leër van Muammar Gaddafi lugaanvalle op Libiese rebelle in die Libiese burgeroorlog uitgevoer het.
21 Februarie 2011: Libiese adjunk-permanente verteenwoordiger by die VN, Ibrahim Dabbashi, het '' 'n beroep op die VN gedoen om 'n vliegvluggebied in Tripoli op te lê om alle voorraad wapens en huursoldate aan die regime af te sny. ' 
23 Februarie 2011: Die Franse president, Nicolas Sarkozy, dring daarop aan dat die Europese Unie (EU) sanksies teen Gaddafi (bevriesing van Gaddafi -gesinsfondse in die buiteland) moet aanvaar en eis dat hy aanvalle op burgerlikes stop.
25 Februarie 2011: Sarkozy het gesê dat Gaddafi 'moet gaan'. 
26 Februarie 2011: Resolusie 1970 van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad is eenparig aanvaar en het die Libiese regering na die Internasionale Strafhof verwys vir growwe menseregteskendings. Dit het 'n wapenembargo op die land opgelê en 'n reisverbod en bates vries op die familie van Muammar Al-Gaddafi en sekere regeringsamptenare. 
28 Februarie 2011: Die Britse premier, David Cameron, het die idee voorgestel van 'n vliegvrye sone om te verhoed dat Gaddafi 'huursoldate' kan lug 'en' sy militêre vliegtuie en gepantserde helikopters teen burgerlikes gebruik '. 
1 Maart 2011: Die Amerikaanse senaat het eenparig 'n nie-bindende resolusie van die Senaat S.RES.85 aangeneem waarin hy die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad versoek om 'n Libiese vlieggebied op te lê en Gaddafi aan te moedig om uit te tree. Die VSA het vlootmagte aan die kus van Libië geplaas, asook magte wat reeds in die streek was, insluitend die vliegdekskip USS Onderneming. 
2 Maart 2011: Die goewerneur-generaal van Kanada-in-Raad het op advies van die premier van Kanada, Stephen Harper, die ontplooiing van die Royal Canadian Navy-fregat HMCS goedgekeur Charlottetown na die Middellandse See, voor die kus van Libië.  Die Kanadese minister van nasionale verdediging, Peter MacKay, het gesê dat "[ons] daar is vir alle onvermydelikhede. En die NAVO kyk ook hierna. Dit word geneem as 'n voorsorgmaatreël en gefaseerde maatreël." 
7 Maart 2011: Amerikaanse ambassadeur by NAVO Ivo Daalder het aangekondig dat die NAVO besluit het om die toesigmissies van E-3 AWACS-vliegtuie tot vier en twintig uur per dag te verhoog. Op dieselfde dag is berig dat 'n anonieme VN-diplomaat aan Agence France Presse bevestig het dat Frankryk en Brittanje 'n resolusie opstel oor die vlieg-sone wat gedurende dieselfde week deur die VN se Veiligheidsraad oorweeg sou word.  Die Golfsamewerkingsraad het op daardie dag ook 'n beroep op die VN se Veiligheidsraad gedoen om "alle nodige maatreëls te tref om burgerlikes te beskerm, insluitend die handhawing van 'n vliegvluggebied oor Libië."
9 Maart 2011: Die hoof van die Libiese Nasionale Oorgangsraad, Mustafa Abdul Jalil, "het 'n beroep op die internasionale gemeenskap gedoen om vinnig 'n vliegvluggebied oor Libië op te lê en verklaar dat enige vertraging tot meer ongevalle kan lei."  Drie dae later het hy gesê dat as pro-Gaddafi-magte Benghazi bereik, hulle ''n halfmiljoen' 'mense sou doodmaak. Hy het gesê: 'As daar geen vliegsone op Gaddafi se regime is nie en sy skepe nie nagegaan word nie, sal ons 'n katastrofe in Libië hê.' 
10 Maart 2011: Frankryk erken die Libiese NTC as die wettige regering van Libië kort nadat Sarkozy hulle in Parys ontmoet het. Hierdie vergadering is gereël deur Bernard-Henri Lévy. 
12 Maart 2011: Die Arabiese Liga "het 'n beroep op die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad gedoen om 'n vliegvluggebied oor Libië op te lê in 'n poging om burgerlikes teen lugaanvalle te beskerm."     Die versoek van die Arabiese Liga is aangekondig deur die Omani minister van buitelandse sake, Yusuf bin Alawi bin Abdullah, wat verklaar het dat alle lidlande wat by die vergadering was, met die voorstel saamstem.  Op 12 Maart het duisende Libiese vroue in die strate van die rebelle-stad Benghazi opgeruk en gevra dat 'n vlieg-gebied oor Libië ingestel moet word. 
14 Maart 2011: In Parys in die Élysée -paleis, voor die beraad met die minister van buitelandse sake van die G8, Sarkozy, wat ook die president van die G8 is, ontmoet die Franse minister van buitelandse sake, Alain Juppé, met die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Hillary Clinton en druk op haar om in te dring op ingryping in Libië. 
15 Maart 2011: Nawaf Salam, Libanon se ambassadeur by die VN, het 'n resolusie vir 'n vlieg-sone voorgestel. Die resolusie is onmiddellik gesteun deur Frankryk en die Verenigde Koninkryk. 
17 Maart 2011: Die VN se Veiligheidsraad, wat onder die gesag van Hoofstuk VII van die VN-handves handel, het 'n vliegvluggebied goedgekeur met 'n stemming van tien voor, nul teen en vyf onthoudings, deur Resolusie 1973 van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad. Die vyf onthoudings was: Brasilië, Rusland, Indië, China en Duitsland.      Minder as vier en twintig uur later het Libië aangekondig dat dit alle militêre operasies sal stop as reaksie op die resolusie van die VN-Veiligheidsraad.  
18 Maart 2011: Die Libiese minister van buitelandse sake, Moussa Koussa, het gesê dat hy 'n skietstilstand verklaar het, en skryf die VN -resolusie toe.  Artillerie -afskiet op Misrata en Ajdabiya het egter voortgegaan, en regeringsoldate het Benghazi bly nader.   Regeringstroepe en tenks het die stad op 19 Maart binnegekom.  Artillerie en mortiere is ook in die stad afgevuur. 
18 Maart 2011: Amerikaanse president Barack Obama beveel militêre lugaanvalle teen die magte van Muammar Gaddafi in Libië in sy toespraak aan die nasie uit die Withuis.  Die Amerikaanse president Obama het later op die middag van 18 Maart 'n vergadering met agtien senior wetgewers in die Withuis gehou 
19 Maart 2011: Franse  magte begin met die militêre ingryping in Libië, later saam met koalisiemagte met aanvalle op gepantserde eenhede suid van Benghazi en aanvalle op Libiese lugverdedigingstelsels, volgens resolusie van die VN se Veiligheidsraad 1973 dat "alle nodige beteken "om burgerlikes en burgerbevolkte gebiede teen aanvalle te beskerm, 'n vliegveld op te lê en 'n dringende en blitsige skietstilstand te vra, terwyl dit ook reisverbod op lede van die regime, wapenembargo's en batesvries versterk . 
21 Maart 2011: Obama het 'n brief gestuur aan die Speaker van die Huis van Verteenwoordigers en die President Pro Tempore van die Senaat. 
24 Maart 2011: Tydens telefoniese onderhandelinge het die Franse minister van buitelandse sake, Alain Juppé, ingestem om die NAVO op die laatste laat op 29 Maart alle militêre operasies oor te neem, sodat Turkye van toe af veto -aanvalle op Gaddafi se grondmagte kan veto.  Later berigte het gesê dat die NAVO die handhawing van die vliegvliegsone en die wapenembargo sou oorneem, maar daar is steeds besprekings oor die vraag of die NAVO die beskerming van burgerlike sending sou oorneem. Na berig word wou Turkye die mag hê om lugaanvalle te veto, terwyl Frankryk wou keer dat Turkye so 'n veto het.  
25 Maart 2011: Kommando van die NAVO-geallieerde gesamentlike mag in Napels neem bevel oor die vliegvluggebied oor Libië en kombineer dit met die voortgesette wapenembargo-operasie onder die naam Operation Unified Protector. 
26 Maart 2011: Obama het die nasie uit die Withuis toegespreek en 'n opdatering verskaf oor die huidige stand van die militêre ingryping in Libië. 
28 Maart 2011: Obama het die Amerikaanse volk toegespreek oor die rede vir die Amerikaanse militêre ingryping met NAVO -magte in Libië by die National Defense University. 
20 Oktober 2011: Toe Hillary Clinton verneem van die moontlike oorlogsmisdaad en die gevolglike dood van Muammar Gaddafi, het sy gesê: "Ons het gekom, ons het gesien, hy is dood" tydens die parafrase van die beroemde aanhaling van die Romeinse keiser Julius Caesarveni, vidi, vici. 
Aanvanklike NAVO-beplanning vir 'n moontlike vliegvlieggebied het einde Februarie en vroeg in Maart plaasgevind,  veral deur die NAVO-lede Frankryk en die Verenigde Koninkryk.  Frankryk en die Verenigde Koninkryk was vroeë ondersteuners van 'n vliegvliegsone en beskik oor voldoende lugmag om 'n vliegvluggebied op te lê oor die gebiede wat deur rebelle gehou word, hoewel hulle moontlik ekstra hulp nodig sou hê vir 'n meer uitgebreide uitsluitingsgebied.
Die VSA het die lugbates wat nodig is om 'n vliegvluggebied af te dwing, maar was versigtig om so 'n aksie te ondersteun voordat 'n regsgrondslag verkry is vir die skending van die soewereiniteit van Libië. Vanweë die sensitiewe aard van militêre optrede deur die VSA teen 'n Arabiese nasie, het die VSA ook gesoek na Arabiese deelname aan die handhawing van 'n vlieg-sone.
Tydens 'n kongresverhoor het die Amerikaanse minister van verdediging, Robert Gates, verduidelik dat ''n vliegsone begin met 'n aanval op Libië om die lugverdediging te vernietig. . Maar dit is hoe dit begin. " 
Op 19 Maart het die ontplooiing van Franse vegvliegtuie oor Libië begin,  en ander state het met hul individuele operasies begin. Fase een het dieselfde dag begin met die betrokkenheid van die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, Frankryk, Italië en Kanada. [ aanhaling nodig ]
Op 24 Maart het die NAVO-ambassadeurs ooreengekom dat die NAVO bevel sal neem oor die handhawing van die vlieg-sone, terwyl ander militêre operasies die verantwoordelikheid bly van die groep state wat voorheen betrokke was, en die NAVO sou na 26 Maart beheer neem.  Die besluit is geneem na vergaderings van NAVO -lede om meningsverskille oor die vraag of militêre operasies in Libië aanvalle op grondmagte moet insluit, op te los.  Die besluit het 'n tweevlak-magsstruktuur geskep wat toesig hou oor militêre operasies. Polities was 'n komitee onder leiding van die NAVO, wat alle state insluit wat deelneem aan die handhawing van die vliegvliegsone, terwyl die NAVO alleen verantwoordelik was vir militêre optrede.  Luitenant-generaal van die Royal Canadian Air Force, Charles Bouchard, is aangestel om die militêre sending van die NAVO te beveel. 
Na die dood van Muammar Gaddafi op 20 Oktober 2011, is aangekondig dat die NAVO -sending op 31 Oktober sou eindig. 
Operasie name Wysig
Voordat die NAVO op 31 Maart 2011 om 06:00 GMT die volle bevel oor die bedrywighede geneem het, is die militêre ingryping in die vorm van 'n vlieg-sone en vlootblokkade verdeel tussen verskillende nasionale operasies:
Frankryk: Operasie Harmattan
Verenigde Koninkryk: Operasie Ellamy
Kanada: Operasie Mobile
Verenigde State: Operasie Odyssey Dawn - België, Denemarke, Italië, Nederland, Noorweë, Katar, Spanje, Griekeland en die Verenigde Arabiese Emirate het hul nasionale bydraes onder Amerikaanse bevel geplaas
Kragte verbind Redig
Dit is die kragte wat in alfabetiese volgorde gepleeg word.
België: Ses F-16 Fighting Falcon-vegvliegtuie van die Belgian Air Component, was reeds gestasioneer in Araxos, Griekeland vir 'n oefening, en vlieg hul eerste sending in die namiddag van 21 Maart. Hulle het die vliegvliegsone gedurende die operasie dopgehou en sedert 27 Maart verskeie kere suksesvol grondteikens aangeval, almal sonder kollaterale skade. Die Belgiese vlootkomponentmynjagterNarcis was deel van die NAVO se SNMCMG1 aan die begin van die operasie en het vanaf 23 Maart gehelp met die vlootblokade van die NAVO. Die skip is later deur die mynjagter vervangLobelia in Augustus.
Bulgarye: Die Bulgaarse vlootWielingen-klas fregat Drazki 41 het deelgeneem aan die vlootblokkade, saam met 'n aantal "spesiale vlootmagte", twee mediese spanne en ander humanitêre hulp.    Die fregat het op 27 April die hawe verlaat en op 2 Mei aan die kus van Libië aangekom.  Dit het 'n maand lank gepatrolleer voordat hy na Bulgarye teruggekeer het, met 'n voorraadstop by die Griekse hawe Souda.
Kanada: Die Royal Canadian Air Force het sewe (ses voorste linies, een reserwe) CF-18-vegvliegtuie ingespan, twee CC-150 Polaris-tankvliegtuie, twee CC-177 Globemaster III-swaar vervoer, twee CC-130J Super Hercules taktiese vervoer, en twee CP-140 Aurora maritieme patrollie vliegtuie. Die Royal Canadian Navy het die Halifax-klasfrigate HMKS Charlottetown en HMCS Vancouver. Altesaam 440 personeel van Kanadese magte het aan Operasie Mobile deelgeneem. Daar was berigte dat spesiale operasies deur die Joint Task Force 2 in samewerking met Brittanje se spesiale lugdiens (SAS) en spesiale bootdiens (SBS) as deel van Kanada se bydrae uitgevoer is.     
Denemarke: Die Koninklike Deense Lugmag het deelgeneem met ses F-16AM-vegters, een C-130J-30 Super Hercules militêre vervoervliegtuig en die ooreenstemmende grondspanne. Slegs vier F-16's is vir aanvallende operasies gebruik, terwyl die oorblywende twee as reserwes opgetree het.  Die eerste missie deur Deense vliegtuie is op 20 Maart gevlieg en die eerste aanvalle is op 23 Maart uitgevoer, met vier vliegtuie wat twaalf uitstappies uitgevoer het as deel van Operasie Odyssey Dawn.  Deense F-16's het 'n totaal van 43 missies gevlieg wat 107 presisiebomme laat val het tydens Odyssey Dawn voordat hulle oorgeskakel het na die NAVO-bevel onder Unified Protector  Deense vlugte het ongeveer 17% van alle teikens in Libië gebombardeer en saam met Noorse vlugte was dit die doeltreffendste in verhouding tot die aantal betrokke vlugte.  Deense F-16's vlieg op 31 Oktober 2011 met die laaste snelvliegtuigmissie van Operation Unified Protector  met 'n totaal van 599 missies wat gevlieg is en 923 presisiebomme wat tydens die hele Libië-ingryping laat val het. 
Frankryk: Franse lugmag, wat die hoogste persentasie van die NAVO-aanvalle gevlieg het (35%), het aan die missie deelgeneem met 18 Mirage, 19 Rafale, 6 Mirage F1, 6 Super Etendard, 2 E-2 Hawkeye, 3 Eurocopter Tiger, 16 Aérospatiale Gazelle vliegtuie. Daarbenewens het die Franse vloot anti-lug vernietiger Forbin en die fregat Jean Bart aan die operasies deelgeneem.  Op 22 Maart het die vliegdekskip Charles de Gaulle het in internasionale waters naby Kreta aangekom om militêre beplanners 'n vinnige reaksie op luggevegte te bied.  Begeleidend Charles de Gaulle was die fregatte Dupleix, Aconit, die tenkwa vir aanvulling van die vloot Maas, en een Rubis-klas kernaanval duikboot.  Frankryk het drie Mirage 2000-5-vliegtuie en 6 Mirage 2000D by Soudabaai, Kreta, gestasioneer.  Frankryk het ook 'n amfibiese aanvalshelikopterdraer, die Tonnerre (verlig op 14 Julie deur Mistral ), met 19 vragmotors wat aan die kus van Libië ry.  Franse Lugmag en Vloot het 5 600 soorte gevlieg  (3100 CAS, 1200 verkenning, 400 lug superioriteit, 340 lugbeheer, 580 lugaanvulling) en 1205 presisie geleide ammunisie (950 LGB en 225 AASM «hamer» missiel afgelewer) , 15 SCALP -missiele).  Helikoptersmagte van Army Aviation aan boord van Tonnerre en Mistral LHD het 41 nagte -aanvalle uitgevoer / 316 uitvalle, 450 militêre doelwitte vernietig. Die ammunisie wat gelewer is, was 432 warm missiele, 1500 68 mm-vuurpyle en 13 500 20- en 30 mm-dop) deur Gazelle- en Tigre-helikopters. Die Franse vloot het ondersteuning vir Naval-geweervuur ​​gegee en 3000 76- en 100 mm-skulpe afgevuur (Jean Bart, Lafayette, Forbin, Chevalier Paul-vernietigers).
Griekeland: Die Elli-klas fregat Limnos van die Helleense vloot is as deel van die vlootblokkade na die waters van Libië ontplooi.  Die Hellenic Air Force het Super-Puma-soek-en-reddingshelikopters en 'n paar Embraer 145 AEW- en ampC-radarvliegtuie verskaf.    
Italië: Aan die begin van die operasie, as 'n bydrae tot die handhawing van die vlieg-sone, het die Italiaanse regering vier Tornado ECR's van die Italiaanse Lugmag in SEAD-operasies gepleeg, ondersteun deur twee Tornado IDS-variante in 'n lug-tot-lug-brandstof. rol en vier F-16 ADF-vegters as begeleier. ] Force Eurofighters en vier Tornado IDS's onder NAVO -bevel. Ander bates onder nasionale bevel het deelgeneem aan lugpatrollie- en lugaanvullingsmissies.  Vanaf 24 Maart was die Italiaanse vloot besig met Operation Unified Protector saam met die ligte vliegdekskip Giuseppe Garibaldi, die Maestrale-klas fregat Libeccio en die hulpskip Etna.  Boonop die verwoester van die Orizzonte-klas Andrea Doria en Maestrale-klas fregat Euro was besig om aan die Siciliaanse kus te patrolleer in 'n lugverdedigingsrol.   Op 'n later stadium het Italië sy bydrae tot die NAVO-geleide missie verhoog deur die aantal AV-8B Harriers te verdubbel en 'n onbekende aantal AMX-vegvliegtuie en KC-130J en KC-767A tenkvliegtuie te implementeer. Die Italiaanse lugmag het ook sy MQ-9A Reaper UAV's vir real-time video-verkenning ontplooi. 
Jordanië: Ses Royal Jordanian Air Force-vegvliegtuie het op 4 April by 'n koalisie-vliegbasis in Europa geland om 'logistieke ondersteuning' te verleen en as begeleiding op te tree vir Jordaanse vervoervliegtuie wat die humanitêre gang gebruik om hulp en voorrade te lewer aan Cyrenaica wat deur die opposisie gehou word. aan die minister van buitelandse sake, Nasser Judeh. Hy het nie die tipe vliegtuig gespesifiseer of watter spesifieke rolle hulle kan vervul nie, hoewel hy gesê het dat dit nie bedoel was vir gevegte nie. 
NAVO: E-3 vliegtuie met vroeë waarskuwing en beheer (AWACS) wat deur die NAVO bestuur word en deur lidlande beman word, help om die lugruim oor die Middellandse See en in Libië te monitor. 
Nederland: Die Koninklike Nederlandse Lugmag het ses F-16AM-vegters en 'n KDC-10-brandstofvliegtuig voorsien. Hierdie vliegtuie was gestasioneer by die Decimomannu -lugbasis op Sardinië. Die vier F-16's het patrolleer oor Libië, terwyl die ander twee in reserwe gehou is.  Boonop het die Koninklike Nederlandse Vloot die Tripartite-klasmynjagterHNLMS ontplooi Haarlem om te help met die handhawing van die wapenembargo. 
Noorweë: Die Royal Norwegian Air Force het ses F-16AM-vegvliegtuie na die Soudabaai-lugbasis ontplooi met ooreenstemmende grondpersoneel.    Op 24 Maart is die Noorse F-16's toegewys aan die Amerikaanse Noord-Afrikaanse bevel en operasie Odyssey Dawn. Daar is ook berig dat Noorse vegters saam met Deense vegters die meeste teikens in Libië gebombardeer het in verhouding tot die aantal betrokke vliegtuie.  Op 24 Junie is die aantal gevegte wat ingespan is, van ses na vier verminder.  Die Noorse deelname aan die militêre pogings teen die Libiese regering het einde Julie 2011 tot 'n einde gekom, toe het Noorse vliegtuie 588 bomme laat val en 615 van die 6493 NAVO -missies tussen 31 Maart en 1 Augustus uitgevoer (nie ingesluit nie 19 bomme laat val en 32 missies uitgevoer tydens operasie Odyssey Dawn). 75% van die missies wat deur die Royal Norwegian Air Force uitgevoer is, was sogenaamde SCAR (Strike Coordination and Reconnaissance) missies. Amerikaanse militêre bronne het bevestig dat in die nag van 25 April twee F-16's van die Royal Norwegian Air Force die woning van Gaddafi in Tripoli gebombardeer het.  
Katar: Die weermag van Katar het saam met ses Mirage 2000-5EDA-vegvliegtuie en twee strategiese vervoervliegtuie C-17 bygedra tot die handhawingspogings van die koalisie.  Die Qatari -vliegtuie was op Kreta gestasioneer.  Op latere stadiums van die operasie het Qatari -spesiale magte gehelp met operasies, insluitend die opleiding van die Tripoli -brigade en rebellemagte in Benghazi en die Nafusa -berge. Katar het ook klein groepe Libiërs na Katar gebring vir leierskapopleiding in klein-eenhede ter voorbereiding op die rebelle-opmars in Tripoli in Augustus. 
Roemenië: Die Roemeense vlootmagte het saam met die fregat aan die vlootblokkade deelgeneem Regele Ferdinand. 
Spanje: Die Spaanse weermag het deelgeneem met ses F-18-vegvliegtuie, twee Boeing 707-331B (KC) tenkvliegtuie, die Álvaro de Bazán-klas fregat Méndez Núñez, die duikboot Tramontana en twee CN-235 MPA maritieme toesigvliegtuig. Spanje het deelgeneem aan lugbeheer- en maritieme toesigmissies om die invloei van wapens na die Libiese regime te voorkom. Spanje het ook die Spaanse lugbasis by Rota aan die NAVO beskikbaar gestel. 
Swede: Die Sweedse lugmag het agt JAS 39 Gripen -stralers vir die internasionale lugveldtog gepleeg nadat die NAVO op 28 Maart aan die operasies deelgeneem het.   Swede het ook 'n Saab 340 AEW & ampC gestuur vir vroeë waarskuwing en beheer in die lug en 'n C-130 Hercules vir brandstofaanvulling.  Swede was die enigste land wat nie 'n lid van die NAVO of die Arabiese Liga was om aan die vliegsone deel te neem nie.
Turkye: Die Turkse vloot het deelgeneem deur die Barbaros-klas fregatte, TCG Yildirim & amp TCG Orucreis, die Oliver Hazard Perry-klasfrigate, TCG Gemlik & amp TCG Giresun, die tenkwa TCG Akar, en die duikboot TCG Yildiray.  in die Navo-geleide vlootblokkade om die wapenembargo af te dwing. Dit het ook ses F-16 Fighting Falcon-stralers voorsien vir lugoperasies.  Op 24 Maart het die Turkse parlement die Turkse deelname aan militêre operasies in Libië goedgekeur, insluitend die handhawing van die vliegvry-sone in Libië. 
Verenigde Arabiese Emirate: Op 24 Maart het die lugmag van die Verenigde Arabiese Emirate ses F-16 Fighting Falcon en ses Mirage 2000 vegvliegtuie gestuur om by die missie aan te sluit. Dit was ook die eerste gevegsontplooiing van die Desert Falcon-variant van F-16, wat die mees gesofistikeerde F-16-variant is. Die vliegtuie was gebaseer op die Italiaanse Decimomannu -lugbasis op Sardinië.  
Verenigde Koninkryk: Die Verenigde Koninkryk het die Royal Navy -fregatte HMS ontplooi Westminster en HMS Cumberland, kernaanval duikbote HMS Triomf en HMS Onstuimig, die vernietiger HMS Liverpool en die mynmaatreëlvaartuig HMS Brocklesby.  Die Royal Air Force het deelgeneem aan 16 Tornado- en 10 Typhoon -vegters  wat aanvanklik vanuit Groot -Brittanje opereer het, maar later na die Italiaanse basis in Gioia del Colle ontplooi is. Nimrod R1- en Sentinel R1 -toesigvliegtuie is ter ondersteuning van die aksie na RAF Akrotiri gestuur. Boonop het die RAF 'n aantal ander ondersteuningsvliegtuie ontplooi, soos die Sentry AEW.1AWACS-vliegtuie en VC10-lug-tot-lug-tenkwaens. Volgens anonieme bronne het lede van die SAS, SBS en Special Reconnaissance Regiment (SRR) gehelp om die lugaanvalle op die grond in Libië te koördineer.  Op 27 Mei het die VK vier Britse Apache -helikopters aan boord van HMS ontplooi Oseaan. 
Verenigde State: Die Verenigde State het 'n vlootmag van 11 skepe ontplooi, waaronder die amfibiese aanvalsskipUSS Kearsarge, die amfibiese vervoerdokUSS Ponce, die geleide-missiel vernietigersUSS Barry en USS Stout, die kernaanval duikboteUSS Voorsienigheid en USS Scranton, die kruisraket duikbootUSS Florida en die amfibiese bevelskip USS Mount Whitney.   Boonop, A-10-grondaanvalvliegtuie, twee B-1B-bomwerpers,  drie Northrop Grumman B-2 Spirit stealth bombers,  AV-8B Harrier II-jets, EA-18G Growler elektroniese oorlogvoervliegtuie, P-3 Orions, en beide McDonnell Douglas F-15E Strike Eagle  en F-16fighters was betrokke by aksie oor Libië.  U-2 verkenningsvliegtuie was op Ciprus gestasioneer. Op 18 Maart het twee AC-130U's by RAF Mildenhall aangekom asook bykomende tenkvliegtuie. [aanhaling nodig] Op 24 Maart het E-8C's vanaf die vlootstasie, Rota Spanje, gewerk, wat 'n toename in grondaanvalle aandui. [aanhaling nodig] Daar word gesê dat 'n onbekende aantal CIA -agente in Libië was om intelligensie in te samel vir lugaanvalle en kontak te maak met rebelle.  Die VSA gebruik ook MQ-1 PredatorUAV's om op 23 April teikens in Libië te tref. 
Sweedse Saab S 100B Argus vroeë waarskuwing in die lug
Die Spaanse KC-135 hervul twee F-18's
'N F-16 vegvalk van die Belgiese lugkomponent
Franse vernietiger Chevalier Paul ondersteuning aan die geweer bied
Italiaanse vernietiger Andrea Doria lugverdedigingsrol vervul
Franse Rafale ontvang brandstof van 'n KC-10
Basies begaan Edit
Frankryk: Saint-Dizier, Dijon, Nancy, Istres, Solenzara, Avord 
Griekeland: Souda, Aktion, Araxos en Andravida   
Italië: Amendola, Decimomannu, Gioia del Colle, Trapani, Pantelleria, Capodichino 
Spanje: Rota, Morón, Torrejón 
Turkye: Incirlik, Izmir  
Verenigde Koninkryk: RAF Akrotiri, RAF Marham, RAF Waddington, RAF Leuchars, RAF Brize Norton, Aviano (IT) 
Verenigde State: Aviano (IT), RAF Lakenheath (UK), RAF Mildenhall (UK), Sigonella (IT), Spangdahlem (GE),  Ellsworth AFB (VS)
Handelinge deur ander state Redigeer
Albanië: Albanese premier Sali Berisha het gesê dat Albanië gereed is om te help. Eerste minister Berisha ondersteun die besluit van die koalisie om burgerlikes te beskerm teen die Libiese regime van Gaddafi. Berisha het ook hulp aangebied om die internasionale koalisie -aksies te vergemaklik. In 'n persverklaring van die Eerste Ministerie word hierdie operasies as heeltemal wettig beskou, met as hoofdoel die beskerming van vryhede en universele regte wat Libiërs verdien.  Op 29 Maart het minister van buitelandse sake, Edmond Haxhinasto, gesê Albanië sal sy lugruim en territoriale waters vir koalisiemagte oopmaak en het gesê dat sy hawens en lughawens op versoek tot die koalisie se beskikking is. Haxhinasto het ook voorgestel dat Albanië 'n 'humanitêre' bydrae tot internasionale pogings kan lewer.  Middel April het die International Business Times gelys Albanië saam met verskeie ander NAVO -lidlande, waaronder Roemenië en Turkye, wat 'beskeie' bydraes tot die militêre poging gelewer het, hoewel dit nie in detail ingegaan het nie.  [beter bron nodig]
Australië: Eerste minister Julia Gillard en ander in haar Arbeidsregering het gesê Australië sal nie militêr bydra tot die handhawing van die VN -mandaat nie, ondanks die sterk steun vir die uitvoering daarvan, maar die opposisie -woordvoerder van die Liberale Party het 'n beroep op die regering gedoen om te oorweeg om die Australiese weermag te stuur. bates indien versoek deur die NAVO.  Stephen Smith, minister van verdediging, het gesê dat die regering bereid sou wees om C-17 Globemaster swaar vervoervliegtuie te stuur vir gebruik in internasionale operasies "as deel van 'n humanitêre bydrae", indien nodig.  Minister van Buitelandse Sake, Kevin Rudd, het Australië op 27 April beskryf as die "derde grootste [humanitêre bydraer tot Libië] na die Verenigde State en die Europese Unie", nadat 'n humanitêre hulpskip wat deur die Australiese regering befonds is, in Misurata vasgemeer het. 
Kroasië: President Ivo Josipović het gesê dat indien dit nodig word, Kroasië sy NAVO -lidmaatskap sal eerbiedig en sal deelneem aan die aksies in Libië. Hy het ook beklemtoon dat hoewel Kroasië volgens sy vermoëns gereed is vir militêre deelname, dit meestal poog om te help aan die humanitêre kant.  Op 29 April het die regering aangekondig dat hy beplan om twee offisiere van die Kroaties weermag te stuur om te help met Operation Unified Protector in afwagting van formele goedkeuring deur die president en die parlement. 
Ciprus: Na die aanvaarding van Resolusie 1973 van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad, het president Demetris Christofias die Britse regering gevra om nie sy militêre basis in Akrotiri, 'n oorsese gebied van die Verenigde Koninkryk op die eiland Ciprus, te gebruik nie, alhoewel dit Die versoek het geen regsgewig nie, aangesien Nicosia die Verenigde Koninkryk nie wettiglik kan weerhou om die basis te gebruik nie.  Die Cypriotiese regering het Qatar Emiri Air Force se vegvliegtuie en 'n vervoervliegtuig onwillig toegelaat om op 22 Maart by die Internasionale Lughawe van Larnaca te brand, nadat hul vlieëniers 'n brandstofnood verklaar het terwyl hulle op reis was na Kreta vir deelname aan internasionale militêre operasies. 
Estland: Minister van buitelandse sake, Urmas Paet, het op 18 Maart gesê dat sy land geen huidige planne het om by militêre operasies in Libië aan te sluit nie, maar hy sal bereid wees om daaraan deel te neem as die NAVO of die Europese Unie hom daartoe versoek.  Die Estse Lugmag bedryf tans geen vegvliegtuie nie, hoewel dit wel 'n paar helikopters en vervoervliegtuie bestuur.
Europese Unie: Finse minister van buitelandse sake, Alexander Stubb, het aangekondig dat die voorgestelde EUFOR Libië -operasie voorberei word op 'n versoek van die VN. 
Duitsland: Duitsland het alle magte aan die NAVO -operasies in die Middellandse See onttrek, aangesien sy regering besluit het om nie aan militêre operasies teen Libië deel te neem nie. Dit vergroot egter die aantal AWACS -personeel in Afghanistan met tot 300 tot vrye magte van ander state. Duitsland laat die gebruik van militêre installasies op sy grondgebied toe vir die ingryping in Libië.     Op 8 April het Duitse amptenare voorgestel dat Duitsland moontlik troepe kan bydra om "met militêre middele te verseker dat humanitêre hulp aan diegene wat dit nodig het".  Begin Junie oorweeg die Duitse regering na bewering om 'n sentrum vir opleiding van polisie in Benghazi te open.  Op 24 Julie het Duitsland € 100 miljoen euro ($ 144 miljoen dollar) aan die rebelle geleen vir "burgerlike en humanitêre doeleindes".
Indonesië: President Susilo Bambang Yudhoyono het 'n skietstilstand van alle kante gevra, maar het gesê dat indien 'n VN -vredesmag ingestel is om 'n moontlike wapenstilstand te monitor, "Indonesië meer as bereid is om deel te neem." 
Koeweit: Volgens die Britse premier, David Cameron, sal die Arabiese staat 'n 'logistieke bydrae' lewer.  ​​
Malta: Eerste minister Lawrence Gonzi het gesê dat geen koalisiemagte toegelaat word om op te tree vanaf militêre basisse in Malta nie, maar die Maltese lugruim sal oop wees vir internasionale magte wat by die ingryping betrokke is.  Op 20 April is twee Franse Mirages na berig word toegelaat om noodlandings in Malta te maak nadat hulle brandstof op was. 
Pole: die Amerikaanse minister van verdediging, Robert Gates, die Britse minister van verdediging, Liam Fox, en die sekretaris-generaal van die NAVO, Anders Fogh Rasmussen, het die Poolse regering aangemoedig om by te dra tot militêre operasies. Vanaf Junie 2011 het Warskou nie daartoe verbind om deel te neem nie. 
Soedan: Die regering het 'stilweg toestemming verleen' vir koalisiestate om, indien nodig, sy lugruim vir operasies in die Libiese teater deur te trek, berig Reuters. 
Optrede deur internasionale magte Edit
22 Maart: Een USAF F-15E wat van Aviano vlieg, het neergestort in Bu Marim, noordwes van Benghazi. Die vlieënier is lewendig gered deur Amerikaanse mariniers uit die 26ste Marine Expeditionary Unit gebaseer op die USS Kearsarge. Die wapenstelselbeampte het vyandige magte ontduik en is daarna deur onbekende magte gerepatrieer.   Die vliegtuig het neergestort weens 'n meganiese mislukking.  Die reddingsoperasie behels twee Bell-Boeing V-22 Osprey-vliegtuie, twee Sikorsky CH-53 Sea Stallion-helikopters en twee McDonnell Douglas AV-8B Harrier II-vliegtuie, wat almal van die USS gelanseer is Kearsarge.  Die operasie het behels dat die Harriers 227 kg (500 lb) bomme laat val en die gebied rondom die ongelukstelsel vasgemaak het voordat 'n Osprey minstens een van die bemande vliegtuie se bemanning   beseer het tydens die proses. .  
27 April: 'N F-16 van die Verenigde Arabiese Emirate se lugmag het omstreeks 11:35 plaaslike tyd by die Naval Air Station Sigonella neergestort wat die vlieënier veilig uitgeskiet het.  Die vliegtuig is bevestig deur die land se algemene bevel van die gewapende magte uit die VAE en het uit Sardinië aangekom toe dit neergestort het. 
21 Junie: 'N Onbemande Amerikaanse vloot MQ-8 Fire Scout het oor Libië afgegaan, moontlik as gevolg van vyandelike vuur.  NAVO het bevestig dat hulle radarkontak met die onbemande helikopter verloor het omdat dit 'n intelligensie- en verkenningsmissie naby Zliten uitgevoer het.  NAVO het die ongeluk begin ondersoek kort nadat dit plaasgevind het.  Op 5 Augustus is aangekondig dat die ondersoek tot die gevolgtrekking gekom het dat die oorsaak van die ongeluk waarskynlik vyandelike vuur was, met 'n operateur of meganiese mislukking uitgesluit, en die onvermoë van ondersoekers om toegang tot die ongeluk te verkry, die 'logiese gevolgtrekking' was dat vliegtuie afgeskiet is. 
20 Julie: 'N Britse vlieënier is dood in 'n verkeersongeluk in Italië terwyl 'n deel van 'n logistieke konvooi voorrade van die Verenigde Koninkryk na die NAVO -basisse in die suide van Italië oorgedra het waaruit lugaanvalle op Libië plaasgevind het.  
Sedert die aanvang van die veldtog is daar bewerings dat die grense wat deur die resolusie 1973 en die Amerikaanse wet opgelê is, oortree word. Einde Mei 2011 is Westerse troepe in Libië op film vasgelê, ondanks resolusie 1973 wat spesifiek ''n buitelandse besettingsmag van enige vorm op enige deel van Libiese gebied' verbied.  In die artikel berig dit egter dat gewapende Westerlinge maar nie Westerse troepe op die grond was nie. 
In 'n Gallup -peiling in Maart 2011 het 47% van die Amerikaners militêre optrede teen Libië goedgekeur, vergeleke met 37% afkeuring. 
Op 10 Junie het die Amerikaanse minister van verdediging, Robert Gates, sommige van die NAVO -lidlande gekritiseer oor hul pogings, of gebrek daaraan, om deel te neem aan die ingryping in Libië. Gates het Duitsland, Pole, Spanje, Turkye en Nederland uitgesonder vir kritiek. Hy het Kanada, Noorweë en Denemarke geprys en gesê dat hoewel hierdie drie lande slegs 12% van die vliegtuie aan die operasie verskaf het, hul vliegtuie 'n derde van die aanvalle uitgevoer het. 
Op 24 Junie het die Amerikaanse Huis gestem teen gesamentlike resolusie 68, wat die volgehoue ​​Amerikaanse militêre betrokkenheid by die NAVO -veldtog vir tot een jaar sou gemagtig het.   Die meerderheid Republikeine het teen die resolusie gestem,  met sommige wat Amerikaanse belange in Libië bevraagteken het en ander kritiseer die Withuis omdat hy sy gesag oortref het deur 'n militêre ekspedisie te voer sonder steun van die kongres. Huis -demokrate was verdeeld oor die kwessie, met 115 wat daarvoor gestem het en 70 daarteen. Ondanks die mislukking van die president om wettige magtiging van die kongres te ontvang, het die Obama -administrasie sy militêre veldtog voortgesit en die grootste deel van die NAVO -operasies uitgevoer tot die omverwerping van Gadaffi in Oktober.
Op 9 Augustus betreur die hoof van UNESCO, Irina Bokova, 'n NAVO-staking op Libiese Staat TV, Al-Jamahiriya, wat 3 joernaliste dood en ander gewond het.  Bokova verklaar dat media nie die teiken van militêre aktiwiteite moet wees nie. Op 11 Augustus, na die NAVO-lugaanval op Majer (op 9 Augustus) wat na bewering 85 burgerlikes doodgemaak het, het Ban Ki-moon, sekretaris-generaal van die VN, 'n beroep op alle kante gedoen om soveel moontlik te doen om onskuldige mense te vermoor. 
Verantwoordelikheid om Edit te beskerm
Die militêre ingryping in Libië is deur die Raad vir Buitelandse Betrekkinge genoem as 'n voorbeeld van die verantwoordelikheid om beleid te beskerm wat die VN tydens die Wêreldberaad van 2005 aanvaar het.  Volgens Gareth Evans, "[die] internasionale militêre ingryping (SMH) in Libië gaan nie oor bomaanvalle vir demokrasie of Muammar Gaddafi se kop nie. Wetlik, moreel, polities en militêr het dit slegs een regverdiging: die beskerming van die land se mense . "  Die Raad het egter ook opgemerk dat die beleid slegs in Libië gebruik is, en nie in lande soos Ivoorkus nie, wat destyds 'n politieke krisis ondergaan het, of as reaksie op protesoptredes in Jemen.  'n CFR -deskundige, Stewert Patrick, het gesê dat "daar is 'n behoefte aan selektiwiteit en inkonsekwentheid in die toepassing van die verantwoordelikheid om die norm te beskerm, gegewe die kompleksiteit van nasionale belange wat op die spel is. Die berekeninge van ander groot moondhede wat in hierdie situasies betrokke is. . "  In Januarie 2012 het die Arabiese Organisasie vir Menseregte, die Palestynse Sentrum vir Menseregte en die International Legal Assistance Consortium 'n verslag gepubliseer waarin beweerde menseregteskendings beskryf word en die NAVO van oorlogsmisdade beskuldig word. 
Reaksie binne Libië Wysig
Volgens 'n Gallup -peiling wat in 2012 gedoen is, was 75% van die Libiërs ten gunste van die NAVO -ingryping, vergeleke met 22% wat gekant was.  'n Peiling van Orb International in 2011 het ook 'n groot steun vir die ingryping gevind, met 85% van die Libiërs wat gesê het dat hulle die optrede om die Ghadafi -regime te verwyder, sterk ondersteun. 
Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers Redigeer
Op 3 Junie 2011 het die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers 'n resolusie aangeneem waarin gevra word dat die Amerikaanse weermag onttrek uit die lug- en vlootoperasies in en om Libië. Dit eis dat die administrasie binne 14 dae verduideliking gee waarom die president Barack Obama nie na die kongres gekom het vir toestemming om aan die missie deel te neem nie. 
Op 13 Junie het die Huis 'n resolusie aangeneem waarin die gebruik van fondse vir operasies in die konflik verbied word, met 110 Demokrate en 138 Republikeine wat daarvoor stem.  
Op 24 Junie verwerp die Huis Gesamentlike Resolusie 68, wat die Obama -administrasie magtiging sou gegee het om militêre operasies in Libië vir 'n jaar voort te sit. 
Die militêre ingryping is destyds en daarna op verskillende terreine gekritiseer.
Verenigde Koninkryk Parlement Ondersoek Redigeer
'N Diepgaande ondersoek na die Libiese ingryping en die gevolge daarvan is gedoen deur die Britse parlement se buitepartykomitee vir buitelandse sake, waarvan die finale gevolgtrekkings op 14 September 2016 bekend gemaak is in 'n verslag met die titel Libië: ondersoek na ingryping en ineenstorting en die toekomstige beleidsopsies van die Verenigde Koninkryk.  Die verslag was sterk krities oor die rol van die Britse regering in die ingryping.   Die verslag het tot die gevolgtrekking gekom dat die regering "nie kon vasstel dat die bedreiging vir burgerlikes te hoog is nie en dat die rebelle 'n belangrike Islamitiese element bevat."  Die komitee het veral tot die gevolgtrekking gekom dat Gaddafi nie van plan was om burgerlikes te vermoor nie, en dat verslae oor die teendeel deur rebelle en Westerse regerings gepropageer is. Westerse leiers het die dreigement van die slagting van burgerlikes sonder feitelike grondslag uitbasuin, volgens die parlementêre verslag is byvoorbeeld aan Westerse leiers gerapporteer dat Gaddafi op 17 Maart 2011 Benghazi -rebelle die aanbod van vreedsame oorgawe gegee het en ook dat toe Gaddafi vroeër ander rebelstede herower het, was daar geen slagtings van nie-vegters nie.   
Alison Pargeter, 'n vryskut-ontleder in die Midde-Ooste en Noord-Afrika (MENA), het aan die komitee gesê dat toe Gaddafi se magte Ajdabiya herower het, hulle nie burgerlikes aangeval het nie, en dit het in Februarie 2011 plaasgevind, kort voor die NAVO-ingryping.  Sy het ook gesê dat Gaddafi se benadering teenoor die rebelle 'n versoening was, met die vrylating van Islamistiese gevangenes en beloftes van aansienlike ontwikkelingshulp vir Benghazi. 
Volgens die verslag was Frankryk se motief vir die aanvang van die intervensie ekonomies en polities sowel as humanitêr. In 'n inligtingsessie aan Hillary Clinton op 2 April 2011, berig haar adviseur Sidney Blumenthal dat Frankryk se motiewe vir die omverwerping van Gaddafi, volgens Franse Franse intelligensie op hoë vlak, was om Frankryk se aandeel in Libië se olieproduksie te verhoog, die Franse invloed in Afrika te versterk en president te verbeter Sarkozy staan ​​tuis. Die verslag beklemtoon ook hoe Islamitiese ekstremiste 'n groot invloed op die opstand gehad het, wat grootliks deur die Weste geïgnoreer is tot die nadeel van Libië.  
Kritiek van wêreldleiers Redigeer
Die intervensie het gelei tot 'n wydverspreide golf van kritiek van verskeie wêreldleiers, waaronder: Iran se opperhoof Ayatollah Khamenei (wat gesê het dat hy die rebelle ondersteun, maar nie Westerse ingryping nie ), die Venezolaanse president Hugo Chávez (wat na Gaddafi verwys het as 'n 'martelaar') ), die Suid -Afrikaanse president Jacob Zuma,  [ mislukte verifikasie ] en president van Zimbabwe Robert Mugabe (wat na die Westerse nasies as "vampiere"  verwys het), sowel as die regerings van Raúl Castro in Kuba,  Daniel Ortega in Nicaragua,  Kim Jong-il in Noord -Korea,  Hifikepunye Pohamba in Namibië,  en ander. Gaddafi self verwys na die ingryping as 'n "koloniale kruistog. In staat om 'n volskaalse oorlog te ontketen",  'n gevoel wat deur die Russiese premier Vladimir Poetin weergalm word: "[Resolusie van die VVV 1973] is gebrekkig en gebrekkig. Dit laat toe alles lyk soos middeleeuse oproepe om kruistogte. "  President Hu Jintao van die Volksrepubliek China het gesê: "Dialoog en ander vreedsame middele is die uiteindelike oplossings vir probleme," en voeg by: "As militêre optrede 'n ramp vir burgerlikes veroorsaak en 'n humanitêre krisis veroorsaak, is dit in stryd met die doel van die VN -resolusie. "  Manmohan Singh, premier van Indië, was ook krities oor die ingryping en bestraf die koalisie in 'n toespraak in die VN in September 2011.  Silvio Berlusconi, Italiaanse premier, ondanks die aansienlike rol wat sy land in die NAVO -missie gespeel het, spreek ook daarteen uit om betrokke te raak: "Ek het my hande vasgebind deur die stemming van die parlement van my land. Maar ek was teen en ek is teen hierdie ingryping wat op 'n manier sal eindig wat niemand weet nie" en voeg by: "Dit was nie Dit was nie 'n volksopstand nie, want Gaddafi was geliefd onder sy mense, soos ek kon sien toe ek na Libië was. "  
Ondanks sy uitgesproke teenkanting teen NAVO -ingryping het Rusland onthouding van stemming oor resolusie 1973 in plaas van sy vetoreg uit te oefen as 'n permanente lid van die Veiligheidsraad. daardie groep het slegs China dieselfde vetoreg. 
Ander kritiek Redigeer
Daar is ook kritiek gelewer op die manier waarop die operasie gelei is. Volgens Michael Kometer en Stephen Wright is die uitkoms van die Libiese ingryping standaard bereik eerder as deur ontwerp. Dit blyk dat daar 'n belangrike gebrek aan konsekwente politieke leiding was, veral veroorsaak deur die vaagheid van die VN-mandaat en die dubbelsinnige konsensus tussen die NAVO-geleide koalisie. Hierdie gebrek aan duidelike politieke leiding is vertaal in 'n onsamehangende militêre beplanning op operasionele vlak. So 'n gaping kan 'n impak hê op die toekomstige operasies van die NAVO wat waarskynlik probleme met vertroue in die gesig staar. 
Die Amerikaanse Libertarian Party het die Amerikaanse militêre ingryping gekant en LP -voorsitter Mark Hinkle in 'n verklaring beskryf die standpunt van die Libertarian Party: 'President Obama se besluit om militêre aanvalle op Libië te beveel, is net verbasend vir diegene wat eintlik dink dat hy die Nobelprys vir vrede verdien. Hy het nou bombardemente in ses verskillende lande beveel en Libië by Afghanistan, Irak, Pakistan, Somalië en Jemen gevoeg. "  Die voormalige presidentskandidaat van die Groen Party, Ralph Nader, het president Obama as 'n "oorlogsmisdadiger" bestempel  en gevra vir sy beskuldiging. 
In 'n referaat van 2013 van Alan Kuperman is aangevoer dat die NAVO sy bevoegdheid was om beskerming aan burgerlikes te verleen, en eerder die rebelle ondersteun deur deel te neem aan regime -verandering. Dit het aangevoer dat die ingryping van die NAVO waarskynlik die lengte (en dus skade) van die burgeroorlog verleng het, wat volgens Kuperman in minder as twee maande sonder Navo -ingryping kon geëindig het. Die koerant het aangevoer dat die ingryping gebaseer is op 'n wanpersepsie van die gevaar wat Gadaffi se magte vir die burgerlike bevolking inhou, wat volgens Kuperman veroorsaak word deur bestaande vooroordeel teen Gadaffi as gevolg van sy optrede uit die verlede (soos steun vir terrorisme), slordige en sensasionele joernalistiek tydens die vroeë stadiums van die oorlog en propaganda van anti-regeringsmagte. Kuperman stel voor dat hierdie demonisering van Gadaffi, wat gebruik is om die ingryping te regverdig, uiteindelik pogings ontmoedig het om 'n skietstilstand en onderhandelde skikking te aanvaar, wat 'n humanitêre ingryping in 'n toegewyde regime -verandering verander. 
Micah Zenko voer aan dat die Obama -administrasie die publiek bedrieg het deur voor te gee dat die ingryping bedoel was om Libiese burgerlikes te beskerm in plaas van om 'n regimeverandering te bewerkstellig toe "in werklikheid die Libiese ingryping van die begin af oor regimeverandering gegaan het". 
Fondse bestee deur buitelandse magte aan oorlog in Libië.
Verenigde Koninkryk US $ 336–1,500 miljoen September 2011 (skatting)  
Verenigde State US $ 896–1,100 miljoen Oktober 2011     
Italië € 700 miljoen euro Oktober 2011 
Frankryk € 450 miljoen euro September 2011  
Turkye US $ 300 miljoen Julie 2011 
Denemarke € 120 miljoen euro November 2011 
België € 58 miljoen euro Oktober 2011 
Spanje € 50 miljoen euro September 2011 
Swede US $ 50 miljoen Oktober 2011 
Kanada $ 50 miljoen CAD inkrementeel
Meer as $ 347,5 miljoen CAD Oktober 2011 
Op 22 Maart 2011 het BBC News 'n uiteensetting van die waarskynlike koste aan die Verenigde Koninkryk van die missie aangebied.  Joernalis Francis Tusa, redakteur van Defence Analysis, beraam dat die vlieg van 'n Tornado GR4 ongeveer £ 35,000 per uur (ongeveer US $ 48,000) sal kos, dus sal die koste van die patrollie van een sektor van die Libiese lugruim £ 2M - 3M beloop (VS) $ 2,75 miljoen - 4,13 miljoen) per dag. Konvensionele lugmissiele kos £ 800,000 elk en Tomahawk -kruisraketten elk £ 750,000. Professor Malcolm Charmers van die Royal United Services Institute stel eweneens voor dat 'n enkele vaartuig ongeveer £ 500,000 kos, terwyl 'n enkele Tornado -sorteer ongeveer £ 30,000 aan brandstof alleen sal kos. As 'n Tornado verlaag word, sal die vervangingskoste £ 50 miljoen beloop. Teen 22 Maart het die VSA en die Verenigde Koninkryk reeds meer as 110 kruisraketten afgevuur. Die Britse kanselier, George Osborne, het gesê dat die raming van die operasie se koste 'tiene eerder as honderde miljoene' was. Op 4 April het lughoofmaarskalk sir Stephen Dalton gesê dat die RAF van plan is om sy werksaamhede oor Libië vir minstens ses maande voort te sit. 
Die totale aantal soorte wat deur die NAVO gevlieg is, het meer as 26 000 getel, gemiddeld 120 soorte per dag. 42% van die uitvalle was stakingsoortredings wat ongeveer 6.000 militêre teikens beskadig of vernietig het. Op sy hoogtepunt het die operasie meer as 8 000 soldate en vroue, 21 NAVO -skepe in die Middellandse See en meer as 250 vliegtuie van alle soorte betrek. Teen die einde van die operasie het die NAVO meer as 3000 hailings op see en byna 300 aan boord ter insae gelewer, met 11 vaartuie wat die deur na die volgende aanloophawe geweier het.  Agt NAVO en twee nie-NAVO-lande het stakings uitgevoer. Hiervan was Denemarke, Kanada en Noorweë saam verantwoordelik vir 31%,  die Verenigde State was verantwoordelik vir 16%, Italië 10%, Frankryk 33%, Brittanje 21%en België, Katar en die VAE die res . 
Sedert die einde van die oorlog, wat Gaddafi omvergewerp het, was daar geweld betrokke by verskeie milisies en die nuwe staatsveiligheidsmagte.   Die geweld het toegeneem tot die Tweede Libiese burgeroorlog. Kritici beskryf die militêre ingryping as 'rampspoedig' en beskuldig dit van destabilisering van Noord -Afrika, wat tot die opkoms van Islamitiese ekstremistiese groepe in die streek gelei het.    Libië het geword wat baie geleerdes as 'n mislukte staat beskryf het - 'n staat wat ontbind het tot 'n punt waar basiese voorwaardes en verantwoordelikhede van 'n soewereine regering nie meer behoorlik funksioneer nie.   
Libië het die belangrikste uitgang geword vir migrante wat na Europa probeer kom.  In September 2015 het die Suid -Afrikaanse president, Jacob Zuma, gesê dat "konsekwente en stelselmatige bombardement deur NAVO -magte die veiligheid ondermyn en konflikte veroorsaak wat voortduur in Libië en buurlande. Dit was die aksies wat geneem is, die bombardering van Libië en die moord op sy leier, wat die vloedhekke oopgemaak het. " 
Die Amerikaanse president, Barack Obama, het erken dat daar probleme was met die opvolg van die konflikbeplanning, en het in 'n onderhoud met Die Atlantiese Oseaan tydskrif dat die Britse premier David Cameron hom deur 'n verskeidenheid ander dinge laat aflei het.   
Nadat Hillary Clinton se e -posse in 2016 uitgelek is. Verskeie Westerse media het Clinton gekritiseer omdat hy na bewering jok oor 'n "humanitêre ingryping" en dat hy rebelle gehelp het wat Afrikaanse gaswerkers in groot getalle vermoor en verkoop het aan slawemarkte.  
Die Obama -leerstelling
'N Eulogie vir die vrye pers
Die stryd oor die stigter van premier van Kanada
Wat het verkeerd gegaan? Obama het die verantwoordelikheid geplaas op die gevestigde stamme van die Libiese samelewing, sowel as die mislukking van Amerika se NAVO -bondgenote om op die bord te kom. Dit kan bevredigend wees om die Libiërs en Europeërs die skuld te gee, maar dit mis die dieper redes vir die debakel, wat gewortel is in hoe Amerikaners oorloë dink en veg.
Die ingryping van Libië was die derde keer in 'n dekade dat Washington regime -verandering aangeneem het en daarna nie die gevolge kon beplan nie. In 2001 het die Verenigde State die Taliban in Afghanistan omver gewerp, maar het hulle min besin oor hoe om die land te stabiliseer. In 'n memorandum aan die minister van verdediging, Donald Rumsfeld, vroeg in die veldtog, het Douglas Feith, minister van verdediging vir beleid, aangevoer dat Washington "nie moet toelaat dat kommer oor stabiliteit die Amerikaanse pogings om die Taliban -leierskap te verdryf, lamlê nie. . Nasiebou is nie ons belangrikste strategiese doelwit. " Met die Taliban op die vlug gedra besluitnemers in Washington hulle asof die missie verby was. 'N Jaar later, in 2002, was daar net 10 000 Amerikaanse troepe en 5 000 internasionale soldate wat probeer het om veiligheid aan 'n bevolking van ongeveer 20 miljoen te bied. Aangesien die nuwe regering in Afghanistan nie basiese dienste buite die hoofstad kon lewer nie, was die byna onvermydelike gevolg 'n herstel van die Taliban, wat die weg gebaan het vir vandag se gestremde konflik.
Twee jaar later, in 2003, het Washington weer nie daarin geslaag om hom voor te berei vir die dag daarna, of post-konflikstabilisering nie. Die Bush-administrasie was gretig om Saddam Hussein omver te werp, en was ook vasbeslote om te verhoed dat hulle vasgevang was in 'n langdurige nasiebou-missie in Irak. Die gevolg was 'n 'klein voetafdruk' invalplan wat daarop gemik was om so vinnig as moontlik te vertrek. Daar was min of geen voorbereiding vir die moontlike ineenstorting van Irakse instellings, wydverspreide plundering of 'n georganiseerde opstand nie. Die eerste Amerikaanse amptenaar wat verantwoordelik was vir die Irakse heropbou, Jay Garner, het die denke saamgevat: '[S] maak 'n regering in Irak saam en kom so vinnig as moontlik uit.' Bush se keuse vir Garner se opvolger was 'n simbool van die gebrek aan kommer vir die heropbou van die land, L. Paul Bremer-'n man wat Bush nog nooit ontmoet het nie, wat nie 'n kenner van Irak of herkonstruksie was nie en nie Arabies praat nie. Bremer het besluit om lede van Saddam se Baath-party van die openbare sektor te suiwer en die Irakse weermag te ontbind, en sodoende 'n massa werklose, wrewelrige en gewapende mans te skep, wat die spiraal tot onstabiliteit bevorder.
Obama is verkies op 'n "no More Iraqs" platform, maar hy herhaal dieselfde fout om die oorlog te wen en die vrede te verloor. Die NAVO -veldtog in Libië was aanvanklik daarop gemik om burgerlikes in Benghazi te red wat bedreig word deur Libiese regeringsmagte, maar die doelwit het gou uitgebrei tot die omverwerping van Qaddafi. Die Obama-administrasie was vasbeslote om geen aanduiding van nasiebou in Libië te vermy nie, veral om Amerikaanse troepe in te stuur. Intussen kon die Europese bondgenote van Amerika nie die leiding neem nie. Moeilike vrae oor wie Libië sou rekonstrueer of werk vir die rebellemilisie -lede sou verskaf, is onbeantwoord gelaat - of selfs ongevraagd. Libië het verbrokkel namate mededingende milisies om mag geveg het, en ISIS het die geleentheid aangegryp om 'n franchise -onderneming op die been te bring. Dit was 'n goedkoop oorlog vir die Verenigde State teen slegs $ 1,1 miljard. Maar deesdae, blyk dit, koop 'n miljard dollar vir jou 'n kak show. Libië kan uiteindelik lyk, soos die Britse spesiale gesant Jonathan Powell sê: "Somalië aan die Middellandse See."
In Afghanistan, Irak en Libië het Washington regimes omvergewerp en daarna nie vir 'n nuwe regering beplan of effektiewe plaaslike magte opgerig nie - met die netto resultaat meer as 7000 dooie Amerikaanse soldate, tienduisende beseerde troepe, biljoene dollars bestee, ongekend duisende burgerlike sterftes en drie Islamitiese lande in verskillende toestande. Ons kan moontlik 'n eenmalige mislukking verduidelik in terme van bondgenote. Maar drie keer in 'n dekade dui dit op 'n dieper patroon in die Amerikaanse manier van oorlog.
In die Amerikaanse gedagtes is daar goeie oorloë: veldtogte om 'n despoot omver te werp, met die model die Tweede Wêreldoorlog. En daar is slegte oorloë: missies wat nasie bou om 'n vreemde land te stabiliseer, insluitend vredesbewaring en teenopstand. Byvoorbeeld, die Amerikaanse weermag het tradisioneel sy kernmissie beskou as die stryd met konvensionele oorloë teen buitelandse diktators, en stabiliseringsmissies as "militêre operasies anders as oorlog" of Mootwa afgemaak. In die 1990's het die voorsitter van die gesamentlike hoofde na bewering gesê: 'Egte mans doen nie Mootwa nie.' Op openbare vlak is oorloë teen buitelandse diktators deurgaans baie gewilder as nasiebou-bedrywighede.
Die Amerikaanse manier van oorlog moedig amptenare aan om te besluit om die slegte ouens te verwyder en die na-oorlogse stabiliseringsfase te verwaarloos. Toe ek my boek ondersoek Hoe ons veg, Het ek agtergekom dat Amerikaners oorloë om regimeverandering aangeneem het, maar dit gehaat het om die morsige gevolge van die burgeroorlog en suidelike heropbou te hanteer.
Dink nie alle lande so nie? Interessant genoeg is die antwoord nee. In moderne konflikte is dit eintlik redelik skaars om aan te dring op regime -verandering. China het dit byvoorbeeld nie geëis tydens sy laaste groot oorloë, teen Indië in 1962 en Viëtnam in 1979. Of oorweeg die Golfoorlog in 1991, toe meer as 70 persent van die Amerikaanse publiek op Bagdad wou optrek en Saddam Hussein omvergewerp het. , vergeleke met net 27 persent van die Britse publiek. (In hierdie geval het president George H. W. Bush die druk weerstaan ​​om tot regimeverandering te styg, wat een rede is waarom hy min krediet vir die Golfoorlog ontvang het en sy herverkiesingsveldtog die volgende jaar verloor het.)
Wat van die afkeer van stabiliseringsoperasies? Daar is beslis baie voorbeelde waarin ander lande moeg geword het vir nasiebou. Die oorlog in Afghanistan is nie juis gewild in Europa nie. Maar baie Europeërs, Kanadese, Japannese en Australiërs beskou vredesbewaring as 'n kerntaak. Japan sal sy magte slegs na die geboorteland stuur vir vredesopdragte in plekke soos Kambodja en Mosambiek. In 'n peiling in 1995 het Kanadese gesê dat hul land se grootste bydrae tot die wêreld vredesbewaring was - en nie verbasend genoeg nie, hokkie. In Ottawa is daar selfs 'n vredesmonument wat die land se betrokkenheid by stabiliseringsmissies vier. Dit is moeilik om 'n soortgelyke gedenkteken in die Mall in Washington, DC, voor te stel
Waarom veg Amerikaners dan so? Die praktyk weerspieël gedeeltelik die sukses van die land om interstate-oorloë te wen, teenoor sy stryd teen nasiebou en teenopstand. Mense wil natuurlik hou by dit waarmee hulle goed is. Die voorkeur vir regime-veranderingsmissies kom ook voort uit die idealistiese aard van die Amerikaanse samelewing, wat veldtogte teen Hitler, Saddam, die Taliban of Kaddafi laat lyk na edele kruistogte teen die kwaad. Amerikaners glo dikwels dat kwaadwillige akteurs 'n vryheidslewende volk onderdruk: Raak ontslae van die kwaaddoeners en die vryheid kan heers.
Daarteenoor is die hele idee van nasiebou en teenopstand moreel troebel. Eerstens skuil die guerrilla's onder die bevolking, so dit is onduidelik wie die goeie ouens en die slegte ouens is. Teenopstand lewer min of geen gewilde militêre helde op nie. Die hele projek kan soos kolonialisme begin lyk. Jaag skaduryke opstandelinge kan rou herinneringe aan Amerika se traumatiese ervaring in Viëtnam opdok. In die konteks van nasiebou is slegte gebeurtenisse soos bombardemente baie meer nuuswaardig as goeie gebeure soos 'n nuwe grondwet of verbeterde elektrisiteitsproduksie, so as die operasie media-aandag kry, is dit waarskynlik om die verkeerde redes. En soos die opmerking van Mootwa hierbo suggereer, sal sommige Amerikaners vredesbewaring waarskynlik onder die waardigheid van Amerikaanse krygers sien.
U sou miskien dink dat die wydverspreide afkeer van nasiebou die Verenigde State sou afskrik van regime-veranderingsmissies. Soos Colin Powell, minister van buitelandse sake, Bush voor die inval in Irak gewaarsku het, "U breek dit, u besit dit" - 'n opmerking wat later die Pottery Barn Rule genoem word. Maar Amerikaanse amptenare lyk oortuig dat hulle hul koek kan eet en dit kan eet: hulle kan die kwaaddoeners verwyder sonder om 'n nasie te bou. Leiers kom tot die gevolgtrekking dat dit vinnig en maklik is om 'n nuwe regering in Kabul of Bagdad te skep, langtermyn stabiliseringspogings is nie nodig nie, of hulle kan lastige vredesopdragte aan iemand anders oorgee.
En so gaan Amerika oorlog toe met 'n uiters kort termyn ingesteldheid, wat die booswigte vinnig omverwerp, maar nie voorberei op die latere uitdagings nie. Alle oë is daarop ingestel om die onderdrukker te slaan, want dit is die soort oorlog wat mense wil veg. Die probleem is dat samelewings soos Libië, Irak of Afghanistan diep getraumatiseer word deur jare van diktatuur, sektariese verdeeldheid of burgeroorlog. Thomas Jefferson gaan nie skielik opduik as die goddelose heersers gestuur word nie. Hierdie lande benodig jare se internasionale hulp wat die grens tussen die nodige hulp en die vermyding van neokoloniale beheer moet oorskry.
In die oorlog is daar twee goeie opsies vir die Verenigde State. Die eerste is regime -verandering met 'n lewensvatbare plan om die vrede te wen. Die tweede opsie is om glad nie oorlog toe te gaan nie. Daar is geen sin om 'n tiran omver te werp as die resultaat anargie is nie.
Libië: Kaddafi bewapen sy burgerlike ondersteuners
TRIPOLI - Die onderdrukte Libiese regime het gewere aan burgerlike ondersteuners uitgedeel, Saterdag kontrolepunte opgestel en gewapende patrollies gestuur wat die geterroriseerde hoofstad besoek het om die beheer oor Muammar Qaddafi se vesting te probeer behou en onenigheid te beëindig, aangesien rebelle beheer elders in die Noord -Afrikaanse land konsolideer.
Inwoners van die oostelike Tajoura-distrik het betonblokke, groot rotse en selfs afgekapte palmbome versprei as tydelike versperrings om te keer dat SUV's gevul met jong mans met outomatiese wapens hul buurt binnedring en#151 'n brandpunt van vorige protesoptredes.
Met spanning in Tripoli, het talle mense in die buurt by 'n begrafnis opgedaag vir 'n 44-jarige man wat dood is in botsings met regeringsmagte. Anwar Algadi is Vrydag dood, met die oorsaak van sy dood as 'n lewende koeël in die kop ', volgens sy broer, Mohammed.
Gewapende mans in groen armbande kyk saam met uniforme veiligheidsmagte na diegene wat die distrik probeer binnegaan, waar graffiti wat sê: "Qaddafi, jy Jood", "Down to the dog" en "Tajoura is free" op die mure gekrap is.
Buite die hoofstad het rebelle 'n lang deel van ongeveer die helfte van die Libië se kuslyn van 1 000 myl waar die grootste deel van die bevolking woon, gehou, en selfs 'n brigadier-generaal en 'n soldaat gevange geneem toe die Libiese weermag 'n vliegbasis oos van Tripoli wou herower. Die staatsbeheerde nuusagentskap het ook gesê dat die opposisie 'n bevelvoerder oor die lugweer en verskeie ander beamptes het.
Die berigte kom 'n dag nadat betogers wat eis dat Qaddafi verdring word, onder 'n koeëlreën beland het toe pro-regime-militiese mense losgebrand het om die eerste belangrike optogte teen die regering in dae in die Libiese hoofstad te stop.
Die Libiese leier, wat uit die mure van 'n historiese fort in Tripoli praat, het ondersteuners aangesê om voor te berei om die nasie te verdedig, terwyl hy die grootste uitdaging van sy 42-jarige bewind ondervind, terwyl rebelle die beheer oor die helfte van die land se kuslyn oorgeneem het.
'Op die gepaste tyd sal ons die wapenopslag oopmaak sodat alle Libiërs en stamme gewapen word, sodat Libië rooi word van vuur,' het Qaddafi gesê.
Die internasionale gemeenskap het sy reaksie op die bloedvergieting verskerp, terwyl Amerikaners en ander buitelanders ontruim is uit die chaos wat die Noord -Afrikaanse nasie woel.
Sommige ramings dui aan dat meer as 1 000 mense in minder as twee weke vermoor is sedert die rewolusie begin het.
Die VN se Veiligheidsraad het Saterdag begin beraadslaag oor 'n wapenembargo teen die Libiese regering en 'n reisverbod en die vries van bates teen Qaddafi, sy familielede en belangrike lede van sy regering.
President Barack Obama het Vrydag 'n uitvoerende bevel onderteken waarin bates wat Qaddafi en vier van sy kinders in die Verenigde State besit, bevries word. Die departement van tesourie het gesê die sanksies teen Qaddafi, drie van sy seuns en 'n dogter is ook van toepassing op die Libiese regering.
'Alhoewel daar diegene is wat twyfel dat sanksies 'n onmiddellike impak kan hê, stuur hulle 'n sterk boodskap aan diegene wat nog steeds rondom die Libiese leier is dat die internasionale waens omdraai en dat tyd en geskiedenis teen sy mag bly,' het CBS News gesê. sake -ontleder Pamela Falk.
'N Besluit van die VN se Veiligheidsraad, gekombineer met die veroordeling en ondersoek deur die VN se Menseregteraad in Genève en 'n waarskynlike stemming volgende week deur die Algemene Vergadering van die VN om Libië op te skort, stuur Falk by, stuur 'n eenvormige boodskap dat Qaddafi nêrens heen kan draai nie.
In Tripoli het die meeste inwoners Saterdag in hul huise gebly, doodbang vir bendes gewapende mans wat kontrolepunte hardloop en die stad patrolleer.
'N 40-jarige sake-eienaar het gesê dat hy Kaddafi-ondersteuners Saterdag by een van die bewind se hoofkwartiere van die Revolusionêre Komitee sien inkom het.
Hy het gesê dat die regime 'n motor en geld aanbied vir enige ondersteuners wat drie mense saamneem om by die poging aan te sluit.
'Iemand uit die ou revolusionêre komitees sal saamgaan, sodat hulle vier sal wees', het die getuie gesê toe hy telefonies vanuit Kaïro bereik is. 'Hulle sal hulle bewapen om deur die stad te ry en mense te terroriseer.'
Ander inwoners het berig dat vragmotors vol burgerlikes met outomatiese gewere hul woonbuurte patrolleer. Baie van die mans is jonk, selfs tieners, en dra groen armbande of lapdoeke om hul verbintenis met die regime te toon, het inwoners gesê. Almal het op voorwaarde van anonimiteit gepraat uit vrees vir vergelding.
CBS News -korrespondent Kelly Cobiella, berig van Tripoli, het gesê dit was stil in haar deel van die stad, maar daar is tekens dat die opstand nader aan die hoofstad kom.
In die voorstede van die stad het betogers teen die regering vir die eerste keer in dae probeer optree na die gebede van Vrydag. Getuies sê regeringsmagte het met outomatiese wapens geantwoord en van dakke geskiet.
Tripoli, die tuiste van ongeveer 'n derde van Libië se bevolking van 6 miljoen, is die middelpunt van die erodeerde gebied wat Qaddafi nog steeds beheer.
Selfs in die sak van die Kaddafi in die noordweste van Libië rondom Tripoli, het verskeie stede ook onder die rebellie geval. Milisiete en pro-Qaddafi-troepe is afgeweer toe hulle aanvalle begin het om die gebied wat in opposisie gehou is in Zawiya en Misrata terug te neem in die geveg wat ten minste 30 mense doodgemaak het.
Seun al-Islam, Qaddafi se seun, het aan buitelandse joernaliste gesê wat deur die regering na Tripoli genooi is, dat daar geen slagoffers in Tripoli was nie en dat die hoofstad 'kalm' was.
'Alles is vreedsaam,' het hy gesê. "Vrede kom terug na ons land."
Hy het gesê dat die regime onderhandelinge met die opposisie wil hê en sê daar is 'twee klein probleme' in Misrata en Zawiya. Daar het hy gesê: 'ons het te doen met terroriste', maar hy hoop om 'n vreedsame skikking met hulle te bereik.
Die meeste winkels in Tripoli was gesluit en lang rye het by bakkerye ontstaan ​​terwyl mense na voorrade gewaag het.
In die Souq al-Jomaa-omgewing het hope as voor 'n uitgebrande polisiekantoor gestaan. Graffiti op die mure lees: "Af, af met Qaddafi." Elders lê stukkende glas en klippe in die strate.
'N Regsgeleerde wat na sy huis in die Fashloum -omgewing gestap het, het gesê dat hy die afgelope paar dae baie mense gesien het wat deur skerpskutters vermoor is.
"Mense is paniekerig, hulle is bang. Min mense verlaat hul huise. As dit donker word, kan jy nie in die strate loop nie, want iemand wat loop, kan doodgeskiet word," het hy gesê.
Hy het gesê dat Kaddafi se gebruik van geweld teen betogers hom teen die regime gekeer het.
'Ons Libiërs kan nie hoor dat daar ander Libiërs vermoor is nie en bly stil,' het hy gesê. 'Nou is alles wat hy sê 'n leuen.'
Op Tripoli se Groen Plein, waar staats -televisie die afgelope paar dae skares Qaddafi -ondersteuners gewys het, was gewapende veiligheidsmanne in blou uniforms rondom die plein gestasioneer. Pro-Qaddafi-advertensieborde en plakkate was oral. 'N Verbrande restaurant was die enigste teken van die onrus.
Ondersteuners in ongeveer 50 motors bedek met Qaddafi -plakkate het stadig om die plein gery, terwyl hulle groen vlae by die vensters waai en horings toeter. 'N Kameraspan het die optog verfilm.
Die taxibestuurder Nasser Mohammed was onder diegene wat 'n foto van Qaddafi en 'n groen vlag op sy motor gehad het.
"Het jy die toespraak gisteraand gehoor?" vra hy. "Dit was wonderlik. Libiërs wil niemand behalwe Qaddafi hê nie. Hy het ons lenings gegee."
Mohammed (25) het gesê elke gesin sal 500 Libiese dinars (ongeveer $ 400) ontvang na die aanvang van die betogings, plus die ekwivalent van ongeveer $ 100 krediet vir telefoondiens. State TV het gesê dat die verspreiding vanaf Sondag sal plaasvind.
Kaddafi -lojaliste het 'n straatversperring beman en motoriste wat probeer inkom, weggedraai. Nadat hulle omgedraai het, is die bestuurders by 'n ander kontrolepunt gestop, beman deur gewapende mans in uniform, wat motors deursoek en ID's van bestuurders en passasiers nagegaan het.
In Misrata het 'n inwoner gesê die opposisie is steeds in beheer van die stad, wat rustig was Saterdag, met baie winkels oop en 'n plaaslike komitee wat burgerlike aangeleenthede bestuur.
Maar die opposisie het slegs dele van die uitgestrekte Misrata -vliegbasis gehou ná Vrydag se aanval deur ondersteuners van Kaddafi, het hy bygevoeg.
Die troepe het tenks teen die rebelle by die basis gebruik en daarin geslaag om 'n deel daarvan terug te neem in gevegte met inwoners en weermag-eenhede wat by die opstand teen Qaddafi aangesluit het, het 'n dokter en 'n inwoner gewond in die geveg aan die rand van Misrata wat deur die opposisie gehou word. , Die derde grootste stad van Libië, ongeveer 200 kilometer van die hoofstad af. Die dokter het gesê dat 25 mense dood is tydens gevegte by die basis sedert Donderdag.
Die inwoner het gesê dat pro-Qaddafi-troepe Vrydag verskeie lede van die opposisie gevange geneem het en nou praat die twee partye oor 'n moontlike ruil, aangesien die opposisie ook 'n soldaat en 'n brigadier-generaal gevange geneem het. Libiese staats -TV het bevestig dat 'n weermag brig. Genl. Abu Bakr Ali is gevange geneem, hoewel daar gesê word dat hy 'ontvoer is deur terroristebendes'. Die staatsbeheerde nuusagentskap JANA het ook gesê dat teenstanders van die regime die bevelvoerder van die 2de afdeling van die lugverdediging en verskeie ander beamptes aangehou het.
Staatsbeheerde TV berig dat die webwerf van die nuusagentskap JANA gekap is.
Die opposisie het ook die volle beheer oor Sabratha, 'n stad wes van Tripoli, beroemd om die antieke Romeinse ruïnes, sonder die polisie of veiligheidsmagte verbonde aan die Qaddafi -regime, sê Khalid Ahmed, 'n inwoner. Hy het bygevoeg dat stamme 'n optog oor Tripoli probeer organiseer, hoewel 'n kontrolepunt buite die hoofstad enigiemand sou verhinder om in te gaan.
'Die hele Libië is saam,' het Ahmed gesê. 'Ons is nie ver daarvan om die regime omver te werp nie.'
Duisende evakueërs uit Libië het Saterdag hawens oor die Middellandse See bereik, met nog vele wat nog probeer het om van die Noord -Afrikaanse nasie oor see, lug of land te vlug.
Meer as 2800 Chinese werkers het Saterdag aan boord van 'n Griekse skip in Heraklion op die Griekse eiland Kreta geland, terwyl nog 2 200 Chinese in Valletta, die hoofstad van Malta, aangekom het op 'n skip uit die oostelike Libiese hawe Benghazi.
Duisende uitgewekenes stroom uit Libië by die bruisende Tunisiese grens, die meeste van hulle Egiptenare en Tunisiërs.
Meer as 20 000 het sedert vroeg hierdie week aangekom, sê Heinke Veit van die European Union Humanitarian Aid -groep. Voedsel, water en mediese hulp is beskikbaar, asook die fasiliteite om met hul gesinne in verbinding te tree.
Die eerste keer gepubliseer op 26 Februarie 2011 / 14:13
& kopieer 2011 CBS Interactive Inc. Alle regte voorbehou. Hierdie materiaal mag nie gepubliseer, uitgesaai, herskryf of herversprei word nie. Die Associated Press het tot hierdie verslag bygedra.