Wat as ek jou nie daardie oggend in die veld met die paadjie langs sien stap het nie? Ek sou ek nooit in jou oë gekyk en my tuiste daar gesien het nie. Ek sou nie die groen en klamte aan jou lyf geruik het nie, die mistigheid sou ons nie in-kokon nie. Die water in die stroom sou ophou huppel en die voëls sou gedemp in die bome nesmaak. Die skuif van wolke in die helder lig sou stadiger wees, die wit bolle watte vuiler teen die blou. Die asem van die wind sou nie so sag oor my gaan nie. Die skemer sou nie so fluisterend na my roep nie.
Dan sou ons saam ŉ dag gemaak het soos geen ander dag nie. Ons sou die hemel betree en die aarde skud. Ons sou die engele laat sing en die wolke teen die lug laat jaag. Ons sou saam van die bergtop tree en die vlug van die arend namaak. Ons sou sweef op die wind en die storms gaan haal. Ons sou lag oor vandag en gister onthou.
Wat sou gebeur as Hy skelmpies asem blaas in die eende in die plaasdam, die skroppende hoenders in die agterplaas, die kiewiet wat op lang bene kwetterend agter haar kuiken aan roep, dan die son en maan in sy ateljee uitdoof om homself alleen en in afsondering te verlustig in sy skepsels?
Wat sou gebeur as Hy die sluier van die reën oor die wuiwende gras, die geur van die grond, die roep van die visarend, die swart doringbome, alleen in sy ateljee skep en sy kluis se slotte sluit.
Wat sou gebeur as Hy sy wonderwoorde van ons weerhou? As hy skelmpies goddelik dig, groot werke skryf en dit wegsteek in diep laaie?
Wat sou gebeur as Hy sy musiekinstrument te voorskyn bring en note uit sy vingers drup soos nektar, maar die ore van sy hoorders sluit?
Die saadjie van ’n storie vat sy tyd om te ontkiem en om vrug te dra. Nuwe skrywers moet besef dat die vrug daarvan nie ryp gedruk kan word nie. Net soos met enige lewende organisme, moet dit tyd gegun word om te groei tot volwassenheid. ŉ Storie is ŉ lewende ding; dit is iets wat in jou groei en vorm aanneem totdat jy weet waar jy met die verhaal wil heen. Wees geduldig en werk daaraan soos dit na jou toe kom.
Dit kan natuurlik gebeur dat die volledige verhaal jou oorval soos ŉ damwal wat breek, en dan moet jy swem saam met die vloei en skryf! Dit het met my gebeur in die eerste twee boeke van die Fynbos-reeks – Kwiksilwer en Tuiste vir my Hart. Doepa vir my Hart het rustiger gevloei, maar ek is weereens meegesleur deur die vloed van Pad na my Hart, die vierde boek in die reeks. Formule vir my Hart se grondwerk is reeds in die vierde boek gelê en toe kon ek rustig voortgaan met die skryf daarvan. (Kyk gerus by https://rachelledubois.com/nuwe-boeke/ vir meer inligting oor die boeke.)
Kom ons skryf. Trek die rekenaar nader en skryf jou storie, maar eers as jy baie ander boeke gelees het en ook geleer het hoe om te skryf.
My liewe leser, daar kom ŉ tyd in elke mens se lewe dat jy moet terug staan en bestek opneem van wat jy sien; word stil, kyk en dink mooi waarheen jy op pad is as jy bly waar jy is. Is jy hoegenaamd op pad na beter gesondheid, ŉ gelukkige huwelik, ’n gesonde liefdesverhouding, ŉ suksesvolle beroep? Sien jy kans vir nog van dit wat na jou kant toe gekom het? Hoeveel daarvan het jy self oor jou pad gebring? Hoeveel daarvan kan jy nog regstel? Hoeveel is nog vir jou moontlik? Hoeveel kan jy nog verduur?
Pluk die skille van jou oë af en sien die ander deure wat vir jou oop staan. Kyk na die ander geleenthede wat uit die as van jou drome te voorskyn gekom het. Dink daaraan dat jy eers soos saad moet sterf voor jy weer kan ontkiem en nuut lewe. Jy kan nie bly waar jy is nie, want dan kan jy nie word waarvoor jy bestem is nie. Jy is nie bestem om mank en seer voort te ploeter in dieselfde groef sonder enige vooruitsig dat daar iewers iets beter gaan kom nie.
Jy kan nie ander resultate verwag as jy oor en oor dieselfde metode volg nie. Hou op om die slot van die toe deur te probeer afkry. Besluit dis nou genoeg.
Die keuse is joune. Jy is geskep met ŉ vrye keuse. Oorweeg die voor-en die nadele van verskillende opsies en maak jou besluit. Dinge gebeur nie vanself nie – jy moet dit maak gebeur. Maak jou vandag los van die sagte kettings van manipulasie, van aangeleerde hulpeloosheid. Hou op vasklou aan gister se seerkry en draai weg daarvan. Besef jy is nie hulpeloos nie, jy is nie ŉ gebruiksartikel of ŉ vloermat nie. Besef jy is ‘n wonderbaarlike, kreatiewe skepsel met verbeelding en hou op rondtrap in die as van gister. As jy daar bly gaan jy môre nie sien nie.
Wees dapper genoeg en draai weg. Kyk nou vorentoe en stap in by die ander deur wat vir jou oopgegaan het. Hy is daar. Begin voor as jy moet, begin oor as jy moet. Of kies om te bly in die miserabele hede en vat wat na jou kant toe kom.