Hy het my 'n plek gegee om te slaap, om te stort, twee broeke, drie hemde en 'n paar stewige skoene (ek sal nooit die spanning van daardie skoene en die vreugde waarmee ek hulle gedra het) vergeet wat hy in 'n gebruikte winkel gekoop het nie.
En die belangrikste ding: hy het my 'n skottelgoed by 'n nagklub in Sao Paulo - die Louvre - wat hy al tien jaar lank gesluit het.
Ek weet die skade was goed, en 'n persoon wat leef deur sy gunste te verkoop, moet mooi wees, moet aantreklik wees.
Dit alles het nie dien nie as 'n struikelblok om dit te. Gedoen wat hy kon, en beslis nie wat ek in staat was om die minimum vlak van die menslike waardigheid te herbou.
As dit nie genoeg is nie, bied ek die stampe aan en skop ek het dikwels verander om 'n toebroodjie te verseker.
Ek dink ek het sekerlik probeer om te vergoed vir die verlore tyd, die gebrek aan liefde en liefde, die verlore jare van my adolessensie.
En vir diegene van julle wat dink dat ek "goosberry" tel, is die man met die vreemde kleurkamerais my jaarliks ​​in 'n 25-weergawe toe ek by die posisie van 'n radiostasie kom, wat op 'n Persportefeulje geregtig is.
Ek het my pad tot die diagnose gestamp soos 'n gekke hardloop, waar ek die bordjie verontagsaam het totdat ek alles in 'n muur gebreek het, en nadat die muur 'n teken gehad het wat só geskryf is:
Ek het van hom af weggedraai toe ek die absolute en onherstelbare sekerheid gehad het dat hy vir my skaam was.
Jy wat ontvoer my 'n gevaarlike oggend, het my lewe 'n roller coaster vol verrassings, vreugdes, versteurings, soen, drukkies, ligte van alle kleure en skakerings, klokke van alle skakerings ...
Jy wat my liefgehad het en wat links skielik as die sonnet. Julle is, wat ek liefgehad het soos nog nooit tevore liefgehad en het my geleer dat ons nie almal nie, net deel oomblikke en Ek was nog altyd getrou en waar, in die mate wat kon gewees het, lojaal en getrou, gratis, sonder om enigiets wat te verwag begrip, aandadigheid en liefde was nie. Ek was sy medepligtige, jy was my godin, en loop 'n lang tyd, langs mekaar, staar na die horison, op soek na iets wat ons nooit geweet het wat dit was ...
Ek het 'n bietjie wanneer jy weg is, jy weet, jy onthou ... maar is dit ... As ek nog jou smaak, seker jy smaak van my ...
Die nag het verander, opgehou om 'n romantiese ding te wees en het 'n banale handel in liggame en dwelms geword. Dit het my hartseer gemaak.
En langs die pad, iewers, met so baie flaters, is 'n virus geïnstalleer op my stil en begin sy werk. Ek het van niks geweet nie.
My ontevredenheid met alles wat vir my gemaak het wil my lewe te verander, wou 'n alternatief en kon dit nie vind nie.
By 30 jaar, met Simone. Sy het 'n vrou uit 'n ander wêreld, opstaan ​​teen sesuur in die oggend en die hele dag gewerk het. Ons was die son en maan, ek was die maan ... Dit was interessant om haar wakker te by sesuur in die oggend met 'n duisend grappe en grappies, om haar glimlag en vroeg die lokaal verlaat, opgewonde om te werk tot ses in die aand, wanneer ek het haar en ons geloop het tot op die tyd dat ek gaan om te werk.
Teen hierdie tyd, het sy emburrava en gesê: "Claudius, dit nie gee toekoms. Jy moet jou lewe verander. "
Dit was sy wat my aan hierdie entiteit, die rekenaar, en ek het die eerste beginsels van die kuns van die gebruik dit nog sonder verstand. Dit was die begin van verandering, sal dit geleidelik wees, pynlik, moeilik, maar ek sou doen vir die liefde. Het sy egter nie die geduld om hierdie transformasie te wag en het my op 'n Saterdag nag sonder 'n verduideliking.
Al wat oorgebly het, was die geheue van 'n roman vinnig, brandende, crazy, passievol ... Dit gemerk my diep. Ek was lief vir hierdie vrou, en wanneer ek verloor het, het ek baie siek was met depressie.
Die wêreld het in duie gestort vir my. Ek het ontdek, in 'n paar sekondes, dat alles verlore is, dat ek in 'n paar dae sou opdroog soos 'n plant in 'n vaas sonder water en sterf.
Ek was bang, paniekerig en verskrik. Hy het niks van die siekte geweet nie. Net dat dit dodelik is, sal dit oor 'n paar maande doodmaak. Ek het nooit gehandel oor die nuus oor VIGS nie; Trouens, ek het niks geweet nie, dit was 'n probleem van ander. Ek het gehuil en gedink om myself dood te maak, maar ek het gedink die minste wat van my verwag kon word, was om moed te dra wat ook al sou kom.
Ek het onthou dat ek kort voor my 'n meisie gehad het, ons het nooit 'n kondoom gebruik nie (Simone). Ek het gedink ek het haar doodgemaak, dit was my skuld en myne alleen.
Dit het nie vir my gebeur dat dit die vrou kon wees wat die siekte aan my oorgedra het nie. Dit was 'n tasbare hipotese, maar ek het dit nie gesien nie.