Met groot skok verneem ek so pas hier van Bertie se dood. Hoe kan dit wees dat hy, veral hy wat so 'n indruk op almal om hom kon maak, so sonder taal of tyding verdwyn? Mense verdwyn mos nie net nie. Maar dit lyk my hy het dit reg gekry.
Ek het Bertie nie intens geken nie, maar elkeen van die kere wat ek met hom te doen gehad het, was ek buitengewoon beïndruk deur hom, eenvoudig omdat hy 'n Mensch was. Teen die tyd dat ek hom leer ken het, het hy nog net een van 'n groep van sewe potlood-studies oorgehad gebasseer op 'n gedig van Van Wyk Louw, waarvan ek die eerste by Marguerite Robinson gesien het; die volle gesig. Die orige potloodsketse was van die verskillende elemente van die gesig. Ek het die mond gekry; niemand anders wou dit ooit hê nie, het Bertie gesê en ek het verstaan hoekom nie; want dit was vir my bestem. Dis klaarblyklik die mond van 'n Nobel-pryswenner, Bertie het self nie die naam onthou nie. Wat dit so besonders maak, is dat afhangende van die manier waarop mens na die werk kyk, sien jy of die mond, of 'n oog. Dit het vir my die simbool geword van hierdie tyd waar ons in Afrikaans spesifiek stil gemáák word, maar meer as Afrikaans, waar soveel ander tale moet veg om oorlewing. As die mond gesnoer word, is die oë al wat oorbly om te praat. En Bertie se enkel mond/oog praat duidelik; nie net met die digter se woorde langs die beeltnis nie. Dit praat oor stiltes en swye en te veel lawaai en die ego-gedrewe geskree uit duisende kele oor dinge wat nie saak maak nie, en dan praat dit ook oor die gebrek aan erkenning van 'n Mensch, 'n heer, en een van die klein groepie aardbewoners - tydens my eie reis op aarde - wat ek opreg en uit die hart uit kon respekteer en graag wil eer met hierdie skrywe, al is dit dan net ter wille van geliefdes en vriende wat hom geken het. Salud, Bertie; ek is opreg dankbaar dat ons treë gekruis het. RIV.