Ons is tans in Santa Teresa, 'n dorpie naby aan die bekende Machu Pichu. Peru hou net nie op om ons te betower met sy pragtige berge en vriendelike mense nie. Onder is 'n storie wat ek gestuur het aan BMW Suid Afrika wat een of ander tyd op hul webtuiste sal verskyn. Gedink van julle sal dit geniet. Dit behels die eerste paar dae in Peru, maar die res van die pad was soortgelyk, elke dag is net 'n wonderlikke ervaring hier.
Ek ry nou al BMW's vir die laaste 10 jaar van my lewe en het die ander dag 'the ride of my life gehad' wat ek graag met my mede BMW ryers wil deel. Tans ry ek met 'n BMW 1150GS Adventure, amper 160,000km op die klok en sy ry nog net so lekker soos die dag toe ek haar van die vertoonvenster afgery het. Ons is al deur allerande tereine tesame, teerpad, grondpad, 4x4 trails, sand, modder en nou kan ek ook sneeu by my lysie voeg. Die rit waarvan ek julle wil vertel is in die Andes Gebergtes van Peru, volgens my die beste GS paaie wat ek al teegekom het. Ek en my vrou is tans op toer om die wereld met ons getroue GS. Na 3 weke in Colombia en een week in Ecuador, het die ryery begin vervelig raak. Elke aand slaap ons in 'n raserigge hostal in 'n dorp wat nie baie interesant is nie. Ons was al uitgehonger vir bietjie kamp en avontuur, toe kom Peru. . . . .
Die eerste aand in Peru trek ons uit sig van mense van die pad af en slaan die tent op vir die eerste keer in maande (Sedert Honduras). Die kuslyn van Peru is woestyn, soortgelyk aan die wat jy by Swakopmund en Hentiesbaai kry. Die volgende dag ry ons verder suid, en draai af met 'n pad wat 'n groot rivier na die binneland en die berge volg. Weer sien ons min mense en trek van die pad af en kamp in die woestyn gebied. Die twee aande in die natuur het ons vonk in die toer weer terugesit. Vroeg die volgende oggend is ons gepak en vat die pad dieper die berge in. By Chuquicara is 'n polisie aanmeldingspunt waar ons besonderhede in 'n boek opgeskryf word. Net na die polisie-punt draai 'n teerpad links af oor die rivier met 'n brug. Reguit aan verander die pad in 'n grondpad. Ek dag toe die teerpad is seker maar die hoofpad en draai links af. Daar is 'n tekort aan rigting aanwysers in Peru, so baie keer raai raai jy maar jou weg deur die land. Die GPS help darem ook baie, maar die roete wat ons nou op was is nie op die GPS se wereld-kaart nie. Langs die pad is pragtige kaktusse van alerande kleure, groen, geel en selfs rooi, party met blomme op. Ons ry maar soos gewoonlik stadig en bewonder die natuur. Die kloof waardeur ons ry raak al hoe nouer en meer indrukwekkend. Na ons deur die nouste deel van die kloof en 'n paar tonnels is begin kronkel die pad die berg uit tot by 'n dorpie met die naam van Ancos. Ancos le so op 2000m hoog, en is aansienlik groener as die kloof waaruit ons gery het. Toe ek die dorpie (Ancos) se naam sien (eerste naambord vir die dag) besef ek ons is op verkeerde pad.
Ons stop op die dorpie se plein en bestudeer die padkaart, wat maar bra vaag is en ook geen pad verbind tussen Ancos en Huallanca, die dorp waarheen ons wil gaan, nie. Ek is 'n ou wat nie hou van backtrack nie, veral nie as dit 2 uur terug is na die verkeerde afdaai nie. Die dorpie waar ons onself nou bevind is klein, en daar gebeur bitter min op 'n dinsdag oggend. Op die plein is 'n Katolieke kerkgebou, 'n winkeltjie en so paar modderkleurige geboutjies wat lyk soos huise. Behalwe die paar 'pavement special' brakke wat daar rondhang, is die ander asems in sig 'n oom en 'n antie by die winkeltjie se stoep. Die winkeltjie is van die outydse soort waar jy jou goedjies deur die tralie venster koop. Ek stap nader en groethulle:"Benious Dias" en beduie dat ek graag in die winkel wil inkom, want om vir hulle te probeer verduidelik wat ek soek in my paar Spaanse woorde kan dalk die res van die oggend neem. Hulle wys dis reg, en ek gaan haal my Inca Cola, pakkie chips en 2 pakkies koekies. Hulle wil weet waar is ek vandaan. "Sud Afrika seniora" se ek, en sy antwoord asof sy verstaan en presies weet waar Suid Afrika is. Meeste mense wat ons teekom hier in Suid Amerika weet van ons land, en verbind Suid Afrika dadelik met die sokker wereld beker wat volgende jaar daar plaasvind. Dis duidelik dat die wereldbeker toernooi goeie publisiteit vir ons land is.
Die volgende vraag is waarheen is jy op pad, en ek se ek soek die pad na Huallanca. Hulle albei wys my in die rigting waarvan ons gekom het. Ek verduidelik toe maar ek soek 'n kortpad, en wil nie terug draai nie. Hulle se toe daar is wel 'n pad oor die berg, maar wys so op en af met hul hande, wat ek verstaan het beteken dis 'n rowwe pad. Ek se dis reg, hoe lank sal dit neem om in Huallanca te kom, 2 ure? Hulle lag en se net "Mas, mas", wat beteken meer, meer. Ok reken ek, ons sal die pad vat, enigeiets om nie terug te draai nie. So km of twee buite die dorp kom ons by die afdraai, wat na 'n lekker smal en modderigge grondpad lyk. Die pad klim steil teen die berg uit al kronkelend verby allerande plaas landerytjies en huise. Op een kol gaan ons by 'n hoop enorme pampoene verby wat tussen 300 en 500mm in deursnit is. Die oeste lyk goed, en die mense is baie vriendelik en waai vir ons soos ons verby ry. Later is ons oor die 3000m en in die wolke in, en die pad klim steeds. Die wereld is geweldig pragtig en die pad loop soos Bainskloof teen steil hellings en kranse. Op 3400m begin die pad afplat en ons bevind onself in 'n heel ander wereld as vroer die oggend. Die pad is smal en draaierig, en ons ry hoogstens in 2de rat. Die GS raak kort kort warm, en ons moet stop sodat hy kan afkoel. Ek glo die warm raak is die feit dat ek die bike volgemaak het met 95 oktaan brandstof teen die kus, wat te warm brand op 3000m. Op 'n paar plekke is die pad skaars een voertuig breed, met amper vertikale afgronde 100de meters diep. Ek konsentreer maar net op die pad, en nie op die afgronde nie. Ons kom by die oulike berg dorpie van Llapo aan, waar ons weer op die plein stilhou vir 'n ruskansie. 'n Toppie stap nader en begin gesels met ons. Hy gee ons nie 'n kans om baie te se nie. Mense hier in die berge is geweldig vriendelik en laat ons baie welkom voel. Die pad loop dood net duskant Llapo as gevolg van 'n mudslide wat die hele pad toele. Dit kos ons toe omdraai, 'n gedagte waarvan ek glad nie hou nie. So 4km terug sien ons 'n tweespoorpad wat afdraai in die rigting waarheen ons mik. Ons is reeds half verdwaal, en besluit om die afdraai te vat en te kyk waarheen dit gaan. Sommer in die begin van die paadjie word ons turf beproef met diep modder, wat ons so sleepvoet aanpak. Dis nie nou die tyd om Tarzan te wees en op die regte manier, staande deur te ry nie, want die afgrond is hoog en daar is geen area vir 'n fout nie. Die res van die dag ry ons op die tweespoorpad deur die mees asemrowende uitsigte wat ek al gesien het. Die aand kom ons by Yupon, 'n dorpie so halfpad na Huallanca. Daar, soos mens maar maak in die deel van die wereld, vra ons mense of daar 'n slaapplek op die dorp is. Hulle verwys ons toe na die enigste hostal op die dorp, waar ons die nag inboek. Terwyl ons wag dat hulle die kamer gereed maak vir ons, sit en kyk ek die mense, skape en varke wat verby stap. Die lewe hier in die berge lyk so rustig en eenvoudig. Dis die tiepe lewe wat mense soos ons eintlik na smag, rustig en eenvoudig, maar nie regtig kans sien voor nie.
Die volgende dag ry ons die res van die kronkellende tweespoor pad na Huallanca. Dis laat middag en ons het slegs 100km afgele, so koop net twee bottels water en koekies en stoot aan. Na Huallanca kom een van Peru se bekende paaie deur die Canon Del Pato (Eend afgronde). Die pad is steeds grondpad, en steeds een voertuig breedte. Dis waar 'n motorfiets geweldig handig is, want dis maklik om pad te gee waneer daar 'n vragmotor of bus van voor af kom. Ons het vele kere gesien hoe 'n vragmotor of bus moet terug ry in tru-rat tot hy by 'n opening langs die pad kom om pad te gee vir die aankomende vragmotor. Die pad deur die Canon Del Pato loop op 'n ou treinspoor lyn (spoorlyn is verwyder) en die canyon is geweldig nou op party plekke, dit laat Meiringspoort breed laat lyk. Die pad is teen amper vertikale kranse uitgekap, en het 35 tonnels. Dit was 'n fantastiese ondervinding om hier deur te ry. Na ons deur die nouste deel van die canyon is, sien ons 'n verlate pad wat afdraai, waar ons afdraai en ons tent vir die nag opslaan. Die aand slaap ons lekker met die gedruis van die rivier as agtergrond asook reendruppels op die tent.
Die volgende oggend is ons eers laat daar weg, aangesien ons moes wag vir die sonnetjie om die nat tent droog te maak. Ons is nou op 'n teerpad (vol slagate), en maak goed tyd op. Ons ry deur so een of twee groot dorpe, wat ons glad nie aanstaan nie, so ons hou maar verby. Teen 14:00 kry ons ons volgende afdraaipad, weereens 'n grondpad. Die sonnetjie skyn te lekker en ons stop vir so rukkie dat Charmaine ons onderklere kan was in 'n stroompie berg water. Die sonnetjie het so lekker geskyn dat ek selfs my hemp uitrek om te tan. Skaars was die wasgoed klaar, en dit trek meteens toe en begin saggies reen. Met ons reenpakke aan, vat ons die pad teen die berg uit na die Puya Raimondi Nationale park. Die park huisves 'n baie skaars soort plant, die Puya Raimondi, 'n reuse alwyn-agtige plant wat slegs bo 4000m bo seespieel groei (in die wild) en meer as 100 jaar neem om te blom. Na ons die besonderse plante bekyk het klim die pad steeds op en op teen die berg. Die reen druppels verander later in ligte sneeu vlokkies. Ons stop en is heel opgewonde dat ons in die sneeu is, Suid Afrikaners is mos nie sneeu gewoond nie! Na so paar fotos ry ons verder, en verwag dat die pad nou een of ander tyd moet sak, want ons is al by die 4800m hoog. Die wolke/mis le laag en maak dat ons nie baie ver kan sien nie, maar ons kom agter dat dit al witter en kouer word. Plek plek waneer die wolke bietjie oopmaak sien ons hoe pragtig, en wit die terein is. Na meer as 'n uur se ry in die sneeu (1ste en 2de rat) begin verander ons opgewondenheid in kommer, want die son is ook nog aan die sak en daar is geen teken dat die sneeu, wat nou hard val, gaan ophou nie. Ek sien in my geestesoog al ons slaan tent op hier in die koue, nat sneeu, want ek sukkel om nou die pad te sien, want alles is nou wit Verbasend loop die GS goed oor die sneeu, wat so 3 duim dik is. Water plassies in die slagate is nou gevries, en die GS se wiel breek die dun laag ys soos ons daaroor ry. Dank die Vader dis nog nie kliphard gevries nie, want dit sou seker 'n ander ondervinding gewees het. Op net onder die 4900m hoog begin die pad afsak. Die son het nou al gesak en ek ry baie stadig al bidende aan. Ewe skielik en onverwags kom ons by 'n T aansluiting, en 'n groot teerpad aan. Die roete aanwysers is toe gesneeu (en te hoog) en ons kan nie sien watter rigting om te vat nie. Ons vat toe maar die rigting wat afdraand loop, want ek reken dat hoe laer ons sak, sal dit sekerlik ophou sneeu. Die toegesneeude teerpad was meer glibberig om te ry as die grondpad waarvan ons afgeklim het, maar ons poer poer maar so stadig aan tot die sneeu eindelik verander in harde reen. Laat die aand en sopnat kom ons by Huallanca ('n ander dorp met dieselfde naam as die vorige Huallanca!)aan, en kry gelukkig 'n warm hotel kamer, waar ons 3 nagte spandeer om al ons klere skoon en droog te kry, en ook so bietjie te rus....................... Vir diegene wat hierdie storie geniet het, ek het 3 videos op youtube geplaas wat hierdie avontuur in beeld dek. gaan na youtube.com en search ons username, jc4ever2 en kyk die Peru 1,2 en 3 videos van so 7 min elk Aangeheg is ook 'n paar fotos.