Morrill Tarief - Inligting - 2022
In die jare voor die burgeroorlog was die debat oor die tarief wat die beste vir die Verenigde State was, geneig om die industriële noordooste en middeweste teen die suide te plaas. Die afskeiding van die Suide het talle teenkantelede van die Kongres laat bedank en het die geleentheid vir 'n hoër tarief geskep.
Die Morrill -tarief van 1861, vernoem na sy borg Justin Smith Morrill van Vermont, is in die afnemende dae van die administrasie van James Buchanan aangeneem. Twee ekstra verhogings is tydens die burgeroorlog aangeneem terwyl Abraham Lincoln president was, met die doel om die nodige fondse in te samel vir die militêre uitgawes van die Unie. Hulle het ná die oorlog van krag bly, en die tariewe het hoog gebly tot en met die Underwood -tarief van 1913.
Primêre dokumente in die Amerikaanse geskiedenis
Geborg deur die kongreslid van Vermont, Justin Morrill, is die Morrill -wet op 2 Julie 1862 deur president Abraham Lincoln onderteken. Amptelik getiteld & quotAn Act Donate Public Lands to the Various States and Territories which may colleges for the benefit of Agriculture and the Mechanic Arts , & quot die Morrill Act het elke staat 30,000 hektaar federale grond vir elke lid in hul kongresafvaardiging voorsien. Die grond is daarna deur die state verkoop en die opbrengs is gebruik om openbare kolleges te finansier wat op die landbou en die meganiese kunste gefokus is. Nege-en-sestig kolleges is befonds deur hierdie grondtoelaes, waaronder Cornell Universiteit, die Massachusetts Institute of Technology en die Universiteit van Wisconsin in Madison.
Die senaat het op 10 Junie 1862 die Morrill -wet met 'n stemming van 32 tot 7 aangeneem.
Die Huis van Verteenwoordigers het op 17 Junie 1862 hierdie wet met 'n stem van 90 tot 25 aangeneem Groot statute van die Verenigde State, volume 12, bladsy 503 (12 Stat. 503).
Cornell University het sy eerste studente op 7 Oktober 1868 verwelkom. Cornell, geleë naby Lake Cayuga in Ithaca, New York, is een van 69 instellings wat met federale fondse gestig is kragtens die Morrill Act van 1862.
Die Burgeroorlog: Die verhaal van die senaat
Lank voordat die eerste skote op Fort Sumter afgevuur is, het die Amerikaanse senaat die gedeeltelike konflikte wat uiteindelik tot die burgeroorlog gelei het, gekonfronteer en wetgewende kompromieë bewerkstellig wat oorlog vir etlike dekades afgeweer het. Die Senaat het die nasionale gebeure gedurende die oorlog en die nagevolge daarvan beïnvloed. Hierdie chronologie beklemtoon noemenswaardige datums en gebeure wat verband hou met die senaat en die burgeroorlog.
29 Januarie 1850: Senator Henry Clay van Kentucky het die kompromie van 1850 bekendgestel, 'n stel besluite wat daarop gemik was om die deeltydse krisis oor die uitbreiding van slawerny na nuutverworwe gebiede na die Mexikaans-Amerikaanse oorlog te versprei. Die kompromie is in September 1850 aangeneem.
30 Mei 1854: Die Kansas-Nebraska-wet het wet geword. Die wet, wat deur senator Stephen Douglas van Illinois ontwerp is, herroep die geografiese grense wat deur die Missouri -kompromie van 1820 ingestel is deur setlaars in die nuwe gebiede van Kansas en Nebraska toe te laat om deur middel van 'n populasie -soewereiniteit te besluit of slawerny toegelaat of verbied moet word.
22 Mei 1856: Slegs enkele dae nadat hy sy ontstekende en ldquoCrime Against Kansas -toespraak gelewer het in teenstelling met slawerny in die Kansas -gebied, is senator Charles Sumner van Massachusetts in die senaatkamer aangeval deur verteenwoordiger Preston Brooks van Suid -Carolina, wat die senator ernstig met 'n kierie geslaan het.
4 Januarie 1859: Die senaat verhuis na sy nuwe kamer in die nuut uitgebreide Capitol.
5 Desember 1859: Die Senaat het byeengeroep vir die 36ste kongres.
14 Desember 1859: Die senaat het 'n ondersoek ingestel na die aanval op Harper's Ferry.
6 November 1860: Abraham Lincoln is tot president van die Verenigde State verkies.
10 November 1860: James Chesnut van Suid -Carolina het die eerste suidelike senator geword wat hom uit die senaat onttrek het.
11 November 1860: James Hammond van Suid -Carolina het hom aan die senaat onttrek.
18 Desember 1860: Senator John J. Crittenden in Kentucky het 'n kompromie -resolusie ingestel wat daarop gemik is om oorlog te voorkom. Die & ldquoCrittenden Compromise, en rdquo wat van die hand gewys is, het verskeie grondwetlike wysigings voorgestel, waaronder een wat sou strek tot by die Stille Oseaan die lyn wat deur die 1820 Missouri Compromis vasgestel is.
12 Januarie 1861: Albert Brown van Mississippi onttrek uit die senaat.
21 Januarie 1861: Jefferson Davis van Mississippi het hom aan die senaat onttrek. & ldquoDie state is soewerein, en rdquo het hy verklaar en 'n laaste afskeid geneem van sy kollegas. Vier ander Suid -Afrikaners onttrek hulle vandag uit die senaat, gevolg deur tien ander in die komende maande.
29 Januarie 1861: Kansas het die 34ste staat geword.
18 Februarie 1861: Die voormalige senator Jefferson Davis het president van die Konfederasie geword.
2 Maart 1861: Die senaat het die Morrill -tariefwetsontwerp goedgekeur, wat die tariewe aansienlik verhoog het om industriële groei aan te moedig. Die verbygaan van hierdie wetgewing is opgehou deur suidelike senatore, nou afwesig, wat lae tariewe ondersteun.
4 Maart 1861: Abraham Lincoln het die eed afgelê in die skaduwee van die Capitol & rsquos onvoltooide gietyster-koepel. Ons mag nie vyande wees nie, en hy pleit by die mense van die sewe suidelike state wat die Konfederasie afgestig en gevorm het, en hoewel die passie moontlik gespanne het, moet dit ons band van liefde nie verbreek nie. & rdquo
14 Maart 1861: Na 'n hewige debat het die Senaat 'n resolusie aangeneem waarin die setels van ses van hul afgestorwe kollegas en ldquovacant & rdquo verklaar is, en die sekretaris van die Senaat gemagtig is om hul name uit die senaatlys te haal.
25 Maart 1861: Die Senaat, wat in 'n spesiale sitting vergader het, het 'n resolusie aangeneem waarin die nuwe president, Abraham Lincoln, versoek word om die senate te stuur van majoor Robert Anderson, wat in bevel was van Fort Sumter, een van slegs twee forte wat in die unie se besit bly. sewe state wat die nuutgestigte Konfederasie uitmaak. Aangesien voorrade by die fort vinnig afneem, het Lincoln die dreigende besluit in die gesig gestaar om Anderson te versterk of die fort te ontruim.
12 April 1861: Konfederale magte het Fort Sumter, naby Charleston, Suid -Carolina, aangeval. Na die oorgawe van die Unie van die fort, het president Lincoln 'n proklamasie uitgereik waarin die staatsmilisies tot 'n totaal van 75 000 troepe opgeroep is, en het die kongres ontbied om op 4 Julie 1861 terug te keer vir 'n buitengewone sitting.
14 April 1861: Slegs twee dae na die Konfederale aanval op Fort Sumter, het die senator van Illinois, Stephen Douglas, twee uur lank privaat vergader met sy jarelange politieke mededinger en nou president, Abraham Lincoln. Lincoln het Douglas 'n konsep van sy proklamasie gewys waarin die staatsmilisies opgeroep is en die kongres ontbied is om op 'n buitengewone sitting op 4 Julie terug te keer. President in die uitoefening van al sy grondwetlike funksies om die Unie te bewaar, die regering in stand te hou en die federale hoofstad te verdedig. & Rdquo
15 April 1861: Op 15 April 1861, net drie dae na die aanval op Fort Sumter, het president Abraham Lincoln 'n proklamasie uitgereik waarin die staatsmilisies tot 'n totaal van 75 000 troepe geroep is om die opstand te onderdruk.
19 April 1861: Die Sesde Regiment van Massachusetts arriveer bebloed en uitgeput in Washington nadat hulle in Baltimore ontstoke skare suidelike simpatiseerders teëgekom het. Hulle het by die troepe aangesluit wat reeds in die Capitol kwartaal het, en hulle kamp opgeslaan in die Senaatskamer.
21 April 1861: Daar is begin met die bou van verskeie groot baksteen -oonde in die kelder van die middelste gedeelte van die Capitol. Die Capitol -bakkery, wat gebruik is om die groeiende aantal troepe in die stad te voed, het tot Oktober 1862 in bedryf gebly.
15 Mei 1861: Die oorlogsdepartement het die bou van die Capitol -koepel gestaak, maar werkers het voortgegaan om te bou uit vrees dat die gietyster verlore kan gaan of beskadig kan word.
8 Junie 1861: Tennessee het die laaste staat geword wat van die Unie afgestig het.
4 Julie 1861: Die 37ste kongres het vir 'n buitengewone sitting vergader in ooreenstemming met die proklamasie van president Lincoln en rsquos op 15 April. Die senaat het tot 28 Maart in 'n spesiale vergadering vergader en het nou weer teruggekeer om in die oorlogstyd te kom.
11 Julie 1861: Deur 'n stemming van 32 tot 10 het die senaat 10 afwesige lede van die suide verdryf.
21 Julie 1861: Lede van die kongres het ongeveer 30 myl buite Washington vergader, sommige met piekniek -middagetes, om die Slag van Bull Run te aanskou. In wat bekend gestaan ​​het as die & ldquoPicnic Battle, is burgerlike toeskouers wat 'n maklike oorwinning van die Unie verwag het, meegesleur deur troepe van die Unie wat op terugtog van die slagveld gevlug het.
29 Julie 1861: Die kongres het 'n wetsontwerp aangeneem om die grootte van die Amerikaanse weermag te vergroot.
5 Augustus 1861: Die kongres het 'n wetsontwerp aangeneem om die weermag te organiseer.
6 Augustus 1861: Die eerste konfiskeringswet het wet geword, wat die magte van die unie in staat gestel het om besittings in beslag te neem, insluitend slawe en wat gebruik is om die konfederale saak te help. Die buitengewone kongresvergadering het geëindig.
21 Oktober 1861: Senator Edward D. Baker van Oregon sterf tydens die Slag van Ball & rsquos Bluff, die enigste Amerikaanse senator wat ooit in 'n militêre betrokkenheid gesterf het.
8 November 1861: Voormalige senatore James M. Mason van Virginia en John Slidell van Louisiana is op pad na Engeland gevange geneem met die Britse posstoomboot Trent, om hul diplomatieke missie vir die Konfederasie te stop en 'n internasionale twis aan die gang te sit.
2 Desember 1861: Die senaat het die 37ste kongres belê na sy kort buitengewone sitting.
4 Desember 1861: Die senaat het John C. Breckinridge van Kentucky verdryf. Breckinridge het 'n generaal in die Konfederale weermag geword, ondanks die feit dat Kentucky in die Unie gebly het.
10 Desember 1861: Die Gesamentlike Komitee vir die Gedrag van die Oorlog het die oorlogspoging begin ondersoek. Onder voorsitterskap van senator Benjamin Wade van Ohio, het hierdie kongreskomitee in die komende vier jaar 272 keer vergader.
5 Februarie 1862: Die senaat het die senator van Indiana, Jesse Bright, geskors weens ontrouheid, die laaste senator wat geskors is ter ondersteuning van die konfederasie.
18 Februarie 1862: Die Konfederale Kongres het in Richmond, Virginia, vergader. Onder die lede van die nuutgestigte Konfederale Senaat was verskeie voormalige Amerikaanse senatore.
22 Februarie 1862: 'N Gesamentlike kongresvergadering het in die huiskamer vergader om die 130ste herdenking van die geboorte van George Washington en rsquos te herdenk deur die Washington & rsquos 1796 -afskeidsrede te lees. Die lees van hierdie toespraak het later 'n jaarlikse tradisie van die Senaat geword.
16 April 1862: Die District of Columbia Compensated Emancipation Act het wet geword. Oorspronklik geborg deur senator Henry Wilson van Massachusetts, het die daad slawe in die District of Columbia bevry en eienaars tot $ 300 vir elke vrypersoon vergoed.
15 Mei 1862: Die Senaat het die Wet op Homestead goedgekeur. Die wet is op 20 Mei deur president Lincoln onderteken en was daarop gemik om westerse migrasie te versterk deur die setlaars die kans te gee om eienaarskap te verdien deur federale grond te vestig en te boer.
6 Junie 1862: Die Senaat keur die Inkomstewet van 1862 goed, wat op 1 Julie wet geword het. Senator William Pitt Fessenden van Maine was 'n belangrike regsargitek, wat die Amerikaanse regering inkomste gegee het om die oorlogspoging te finansier. Die Inkomstewet van 1862 was meer effektief as die oorspronklike wet wat die jaar tevore aangeneem is. Dit het 'n kantoor van die kommissaris van binnelandse inkomste geskep en die inkomstebelasting aangepas om meer geld in te samel.
28 Junie 1862: Die Senaat het die tweede konfiskeringswet goedgekeur en die slawe van enigiemand wat skuldig bevind is aan die opstand, vrygelaat. Die president het die wet op 17 Julie 1862 onderteken.
1 Julie 1862: Die Pacific Railway Act word wet nadat die kongres ooreengekom het oor 'n noordelike roete na die Stille Oseaan, wat voorsiening maak vir die bou van die eerste transkontinentale spoorlyn van die land.
2 Julie 1862: President Lincoln het die Morrill Land Grant Act onderteken, wat federale lande opsy gesit het om kolleges te skep om die landbou- en meganiese kunste aan te pas. & Rdquo
20 September 1862: Na die Tweede Slag van Bull Run, is die Capitol kortliks gebruik as 'n hospitaal vir duisende gewonde troepe.
November 1862: Kongresverkiesings is in die Verenigde State gehou.
1 Januarie 1863: Byna nege maande nadat die kongres die District of Columbia Compensated Emancipation Act goedgekeur het, het president Lincoln die Emancipation Proclamation uitgereik waarin hy verklaar dat vrye persone wat as slawe in enige staat aangehou word, of 'n aangewese deel van die staat is, die mense sal in opstand wees teen die Verenigde State . & rdquo
25 Februarie 1863: Die kongres het 'n nasionale bankstelsel ingestel, 'n stelsel van nasionale banke geskep en die ontwikkeling van 'n eenvormige nasionale geldeenheid bevorder.
3 Maart 1863: Die dienspligwet het wet geword. Geborg deur die voorsitter van die Senaatskomitee oor Militêre Sake, senator Henry Wilson van Massachusetts, het die wet die eerste nasionale konsepstelsel ingestel.
20 Junie 1863: Wes -Virginia is as 'n staat toegelaat. Toe Virginia in 1861 afskei, het 'n meerderheid van die afgevaardigdes wat die noordwestelike provinsies van die staat verteenwoordig, teen afstigting gestem. Afgevaardigdes uit hierdie graafskappe het die daaropvolgende maand in Wheeling vergader om aan die Unie lojaal te bly en 'n nuwe staat te vorm.
2 Desember 1863: Thomas Crawford & rsquos Statue of Freedom is bo-op die pas voltooide gietyster Capitol-koepel geïnstalleer, 'n simboliese gebeurtenis wat die blywende nasie in 'n tyd van burgeroorlog aandui.
7 Desember 1863: Die Senaat het vir die 38ste kongres vergader.
25 Januarie 1864: Die senaat het 'n reël aanvaar waarin lede verplig is om die sogenaamde & ldquoIronclad Test Eed te sweer, en 'n belofte van toekomstige lojaliteit sowel as 'n bevestiging van getrouheid aan die land. Senator James A. Bayard van Delaware bedank uit protes vier dae later.
8 April 1864: Die senaat het die dertiende wysiging deur 'n stemming van 38 teen 6 aangeneem.
2 Julie 1864: Die kongres het die Wade-Davis-wetsontwerp, die Congress & rsquos-plan vir die heropbou van die Suide goedgekeur. President Lincoln het twee dae later 'n veto gemaak deur president Lincoln.
31 Oktober 1864: Nevada het die 36ste deelstaat geword.
November 1864: Presidensiële en kongresverkiesings is in die Verenigde State gehou.
31 Januarie 1865: Die Huis van Verteenwoordigers het die dertiende wysiging deur 'n stem van 119 tot 56 goedgekeur.
3 Maart 1865: Die kongres het die Freedmen & rsquos Buro gestig om voedsel, skuiling, klere en grond te verskaf aan ontheemde Suidlanders, insluitend pas bevryde Afro -Amerikaners.
4 Maart 1865: President Lincoln en rsquos se tweede inhuldiging het op die oostelike portiek van die Capitol plaasgevind. Onder die nuut voltooide koepel het die president sy landgenote aangespoor om vorentoe te gaan, en met kwaadwilligheid teenoor niemand. . . om die nasie en rsquos wonde te bind. & rdquo
9 April 1865: Die konfederale generaal Robert E. Lee het oorgegee by Appomattox Court House in Virginia.
14 April 1865: President Lincoln is geskiet terwyl hy 'n toneelstuk in die Ford & rsquos -teater in Washington, DC bygewoon het. Hy is die oggend van 15 April dood.
15 April 1865: Vise -president Andrew Johnson is beëdig as president van die Verenigde State. As senator in Tennessee was Johnson die enigste suidelike senator wat lojaal aan die Unie gebly het nadat sy staat afgestig het.
19-21 April 1865: In die Capitol Rotunda lê die lyk van president Lincoln in staat op 'n haastig geboude katafalke onder die pas voltooide koepel.
22 Mei 1865: Die Gesamentlike Komitee vir die Gedrag van die Oorlog het sy finale verslag uitgereik na vier jaar se ondersoek na verskeie oorlogsverwante kwessies, waaronder korrupsie in militêre verskaffingskontrakte, die mishandeling van Unie-gevangenes deur die Konfederale magte, die slagting van die Cheyenne-Indiane en die bou van kanonne. .
23-24 Mei 1865: Die vieringe in Washington en rsquos wat die einde van die oorlog aandui, het 'n hoogtepunt bereik met die groot hersiening van die leërs van die Unie. So ver as wat die oog op Pennsylvania Avenue kon sien, het dit soos 'n rivier gelyk, en Isaac Bassett, deurwagter van die senaat, herinner aan die toneel.
4 Desember 1865: Die senaat het byeengeroep vir die 39ste kongres.
6 Desember 1865: Die dertiende wysiging is deur die state bekragtig en slawerny in die Verenigde State afgeskaf, of op enige plek onder hul jurisdiksie. & Rdquo
13 Desember 1865: Die Kongres het die Gesamentlike Komitee vir Heropbou ingestel om 'die omstandighede van die state wat die sogenaamde konfederale state van Amerika gevorm het' te ondersoek om te bepaal of hulle 'geregtig is om in elke kamer van die kongres verteenwoordig te word'.
6 April 1866: Die senaat het president Andrew Johnson se veto teen die Burgerregtewet, die eerste federale wet wat alle persone wat in die Verenigde State gebore is, burgerskap en gelyke regte verleen, "sonder onderskeid tussen ras of kleur, of vorige toestand van slawerny of onwillekeurige diensbaarheid". Die wetgewing, wat op 5 Januarie 1866 deur die voorsitter van die regterlike komitee, Lyman Trumbull, in die senaat voorgestel is, het deur 'n aansienlike meerderheid in beide die senaat en die huis goedgekeur. Die wet word op 9 April 1866 wet toe die Huis die president se veto oortree het.
24 Julie 1866: Na die bekragtiging van die 14de wysiging van die Grondwet, het Tennessee die eerste suidelike staat geword wat weer toegelaat word tot verteenwoordiging in die kongres.
2 Maart 1867: Die heropbouwet van 1867 word wet nadat die kongres 'n presidensiële veto oortree het. Die wet het die voormalige Konfederale state, behalwe Tennessee, in vyf militêre distrikte verdeel en die voorwaardes vir hertoelating tot verteenwoordiging in die kongres uiteengesit.
2 Desember 1867: Die Senaat het byeengeroep vir die 40ste kongres.
5 Maart 1868: Die beskuldiging van president Andrew Johnson het begin.
26 Mei 1868: Die beskuldiging van president Andrew Johnson het geëindig met Johnson se beskikking.
22 Junie 1868: Arkansas word die eerste staat wat weer toegelaat word tot verteenwoordiging ingevolge die bepalings van die heropbouwet van 1867.
9 Julie 1868: Die veertiende wysiging is bekragtig, wat burgerskap verleen aan alle persone wat 'gebore of genaturaliseer is in die Verenigde State', insluitend voormalige slawe, en alle burgers 'gelyke beskerming ingevolge die wette' verleen het, en die bepalings van die Handves van Regte na die state uitgebrei het.
6 Desember 1869: Die senaat het byeengeroep vir die 41ste kongres.
3 Februarie 1870: Die vyftiende wysiging van die Grondwet is bekragtig, wat state verbied om kiesers uit te stel "weens ras, kleur of vorige serwituut."
25 Februarie 1870: Hiram Revels van Mississippi is in die pos gesweer en word die eerste Afro -Amerikaanse senator.
4 Maart 1875: Blanche K. Bruce het die tweede Afro -Amerikaner geword wat in die senaat gedien het en die eerste om 'n volle termyn te dien. Toe sy termyn in 1881 eindig, sal dit nog 86 jaar neem voordat 'n ander Afro -Amerikaner 'n senator word.
Amptenare en personeel
Filibuster & amp Cloture
Senaat se historiese kantoor
Historiese inligting verskaf deur die Senaat Historiese Kantoor.
Inligting verskaf deur die Senaat Historiese Kantoor.
Die gids verskaf inligting oor voormalige en huidige senatore.
Die Amerikaanse senaat: 'n institusionele bibliografie bevat meer as ses honderd aanhalings na boeke, artikels en regeringsdokumente wat sedert 1789 gedruk is.
Sommige sê dat die Morrill -wetsontwerp nie moes uitgevaardig gewees het nie. Dit is ongetwyfeld so, maar tog behoort ons 'n omvattende beskouing te neem van die hele moeilikheid wat die Konfederale State ons waarskynlik sal gee. Dit sal ons vroeër of later moet doen. Gestel dan dat die kongres die wetsontwerp van mnr. Morrill verwerp het, wat sou die gevolg gewees het? Waarom, natuurlik, sê een, die ou tarief, wat ons 'n goeie inkomste gegee het, toe die handel floreer en sonder handel, het 'n tarief geen gevolg nie. Buitelandse handel sou toe, soos nou, byna deur die noordelike hawens gemonopoliseer gewees het, en die Verenigde State sou geen moeite gehad het om met die Suide af te handel nie, maar die klein vraag wie die pligte op die onbeduidende invoer moet hê, word gewoonlik by die Cotton aangegaan hawens.
Maar hier is 'n ernstige fout. Die Konfederale State het inderdaad toegelaat dat die ou tarief van 1857 van krag bly, en het hul voorgestelde een tot Mei uitgestel, maar waarom? Omdat hulle gesien het dat die Morrill -wet 'n verhoging van die invoerbelasting sal veroorsaak wat voldoende is vir hul vergelykingsdoeleindes, baie voordelig vir hul eie. As ons tarief nie vasgestel is nie, sou hulle ongetwyfeld hul laer tarief geslaag het in plaas daarvan om uit te stel. Hulle het die aksie daarop opgeskort en dit in reserwe gehou om teen enige maatreël wat die Kongres kan neem, tydens 'n ekstra of gereelde sitting, te gebruik. Dit kan wees dat hulle dit nie net vir die doelwit wat net aangedui is nie, maar ook om dit aan buitelandse moondhede te vergewe, verwerp het, dat hulle bereid sou wees om ten minste, en miskien nog verder, na vrye handel met die Europese moondhede te gaan . Die Engelse het reeds die vlag van 'n lae tarief gesien, wat dus in die Cotton Confederacy opgehef is op die oomblik dat 'n ander een met hoë pligte, indien nie beskerming nie, op sy voue aangebring is. Daar word algemeen toegegee dat so 'n kontras tot die ernstige nadeel van die Verenigde State in die handelsnasies moet lei, waarmee ons die meeste te doen het, wat die liberale en populêre leerstelling van handel. Die afleiding is dat die handel grootliks na die suidelike stede oorgedra word, en Charleston en Savannah verbeel hulle asof hulle op die punt staan ​​om uit te brei na New Yorks, Philadelphias of Bostons.
Die vraag word natuurlik gevra: hoe kan hulle goedere invoer buite die behoeftes van die klein gemeenskap van die Montgomery -regering? Om hul invoer te magtig, moet 'n ventilasie daarvoor in hul verbruik gevind word. Die antwoord is dat hulle na die westelike en grensstate gesmokkel sal word, maar dit kan in geen geval gedoen word nie, want agente sal deur die huidige administrasie aangestel word om sulke bedrog te voorkom. Hierdie smokkel sal dus gestaak word by die spoorwegdepots en by die groot binnestede.
Wat moet ons volgende doen as die voorkoming van smokkel nie moontlik is nie? Maak die poorte toe, word geantwoord. Dit sal, as dit uitgevoer word, nie net 'n tjek op smokkel stel nie, maar ook verhoed dat die konfederate invorderings op handelsware invoer bloot vir hul eie verbruik. Hierdie pligte word nou onwettig deur die katoenstate geneem en vir eie gebruik aangewend. Die sluiting van die hawens is waarskynlik die doeltreffendste maatreël wat geneem kan word. Die vordering van die inkomste buite die hawens deur vaartuie wat daarvoor gestasioneer is, word voorgestel, maar dit lyk asof dit in die verleentheid kom deur soveel probleme dat dit min guns vind. Beide sal die tussenkoms van die kongres vereis, sonder wie se gesag die uitvoerende gesag niks effektief kan doen nie. Dit word vermoed dat hierdie blokkade onseker is vir vreemde lande. Of dit nou is of nie, die Verenigde State sal nie hul reg op inmenging erken nie. 'N Blokkade, wat nuttig is vir die Verenigde State, moet volledig wees. So 'n blokkade word deur Europese magte as wettig erken. Daarbenewens is 'n blokkade van ons eie hawens, waarvan die regering deur rebelle oorgeneem is, 'n huishoudelike aangeleentheid waarmee Europese moondhede niks te doen het nie. Dit is 'n rusie onder mekaar, en 'n lang tyd moet verloop voordat ander nasies die reg of voorgee kan hê om tussen ons in te tree.
Die herroeping van die Morrill -tarief is in baie oorde voorgestel, en daar is baie in sy guns, maar ook iets wat in stryd is met sy beleid, of eerder die sukses daarvan. Ons is bewus dat die katoenstate, veral die hoofaanstigter van die huidige probleme en Suid -Carolina, al jare lank die weg voorberei het vir die aanneming van die beleid van vryhandel. Hierin sal Groot -Brittanje en Frankryk hul meegevoel betoon. In so 'n geval sou die tarief, indien die tarief herroep word, en eersgenoemde in die plek kom, slegs hul nuwe maatreël met pligte van tien persent hoef te aanvaar. onder ons s'n. Moet ons dan, om die gevolge van hierdie vermindering teë te werk, een net so aanneem, sou die katoenstate nie nog 'n laer verorden nie, en selfs vryhandel indien nodig instel? Wat kan die Verenigde State dan wen in 'n tariefoorlog? Tariewe kan niks doen om so 'n staat soos Suid -Carolina te help nie, behalwe om haar inkomste te gee. So 'n oorlog moet dan slegs tot 'n einde kom van iemand wat min of niks het om te verloor nie.
Uit die voorgaande blyk dit duidelik dat die uitvoerende gesag niks kan doen om die nodige maatreëls uit te voer om die verloop van sake te verander nie. Hy kan die vrede bevorder of die wette handhaaf, maar hy kan niks met die opstandige state afhandel nie. Hy kan geen verdrag met hulle sluit nie, en allermins wettiglik die openbare eiendom prysgee of die wettige jurisdiksie van die Verenigde State wat deur die Grondwet verseker is, prysgee. Hierdie handelinge, as dit enigsins gedoen word, moet deur die kongres uitgevoer word. En die Kongres kan 'n oplossing bied vir die huidige euwels, as 'n kort tydjie die aard en omvang daarvan, sowel as die doeltreffendste middel, aan die lig gebring het.
Justin Morrill se huis in Strafford, Ct.
Geskiedkundiges redeneer of die Morrill -tarief die burgeroorlog wel of nie veroorsaak het. Hulle is minder geïnteresseerd in die vraag of beskermende tariewe die Amerikaanse ekonomie gehelp of benadeel het.
Een historikus merk op die burgeroorlog - en die Morrill -tarief - 'was die dwingende grond ... van Amerikaanse industriële ontwikkeling'.
"Die toename in vervaardigde produksie was fenomenaal," skryf A.J. Youngson Brown in die Amerikaanse ekonomie 1860-1940. "Die waarde van vervaardigde produkte het gestyg van ongeveer $ 2,000 miljoen in 1859 tot ongeveer $ 13,000 miljoen in 1899 ... Hierdie ontsaglike styging het veral baie betekenis, uit die internasionale oogpunt, was Amerika teen die 1890's die voorste vervaardigingsland ter wêreld."
Morrill het twee hoër tariewe geborg tydens die administrasie van Abraham Lincoln om geld in te samel vir die burgeroorlog.
In die algemeen val die tariewe eers in die Wet op Inkomste van 1913, bekend as die Underwood -tarief.
Van 1860 tot die Tweede Wêreldoorlog ondersteun elke Republikeinse presidentskandidaat beskermende tariewe, volgens Amerikaanse handelsbeleid: geskiedenis, teorie en die WTO deur William A. Lovett, Alfred E. Eckes, Jr. en Richard L. Brinkman.
'Hulle het klasharmonie gepreek en gewaarsku dat die verwydering van die beskermende tarief' wydverspreide ontevredenheid 'sal meebring,' het hulle geskryf.
President William McKinley het gesê: "Vryhandel lei daartoe dat ons ons geld, ons produkte en ons markte aan ander nasies kan gee."
Justin Morrill sterf in die amp op 28 Desember 1899, op 88 -jarige ouderdom. The Morrill Homestead in Strafford, Vt., Is 'n National Historic Landmark.
Hoe belasting die burgeroorlog veroorsaak het (nie slawerny nie)
Belasting het die burgeroorlog veroorsaak: Alhoewel ek nie 'n geleerde in die Amerikaanse geskiedenis is nie, is daar 'n paar belangrike gebeurtenisse wat ek altyd vol vertroue gehad het om 'n basiese begrip van te hê. Een daarvan is die oorsaak van die burgeroorlog slawerny, natuurlik. Maar toe het ek ondersoek ingestel, en ek moes alles heroorweeg.
Dit lyk asof die wortel Die oorsaak van die burgeroorlog was nie slawerny nie, dit was belasting. Meer as 'n eeu voordat iemand die term 'valse nuus' bedink het, het ons eie regering 'n draai gemaak in die werklike oorsaak van die burgeroorlog, wat tot vandag toe die aanvaarde waarheid in geskiedenisboeke en media was. Hier is hoe belasting veroorsaak die burgeroorlog.
Die tarief van 1828
'As die skoen pas, dra dit,
As New York skuld het, waarom moet Virginia dit dan dra?
Uh ... Ons skuld is betaal, ek is bang,
Moenie die suide belas nie, want ons het dit in die skaduwee gemaak.
In Virginia plant ons sade in die grond,
Ons skep, u wil net ons geld rondskuif! " - Hamilton (Musical), Cabinet Battle #1
Die oorsaak van die Burgeroorlog strek nog lank voordat die eerste skote in 1861 in Fort Sumter, Suid -Carolina, deur die Suide gevuur is. ekonomiese geskille tussen die noorde en suide bestaan ​​nog voor die Revolusionêre Oorlog (ook baklei oor belasting!), en dinge het nog erger geword die tarief van 1828.
Het die genoem, "Swart tarief"Of" Tarief van gruwel ", (wat beteken: "die slegste ding ooit,") Die tarief is geskep om die nasionale skuld (wie doen dit ?!) na die oorlog van 1812 terug te betaal. Maar teen 1832 is die nasionale skuld betaal en daar was geen rede daarvoor nie hoë belasting. Die tarief het 'n gunstige situasie vir die Noorde geskep, wat baie baat gevind het by sulke hoë belasting.
Die Suide het die meeste goedere in Amerika vervaardig en uitgevoer, en onder die tarief het dit tot gevolg gehad die suide betaal ongeveer 75% van alle belasting in Amerika.
Die tarief het hulle ook verhinder om Europese invoer te koop, want dit was te duur nadat belasting ingesamel is. Dit het beteken dat die suide die enigste opsie was om uit die noorde te koop.
Dit het gelyk asof die suide se geld in die noorde beland het, en die Suidlanders was ontevrede oor die reëling. President Andrew Jackson kon sommige van die belasting op die suide in die land verlaag Groot kompromie van 1833, maar dieselfde jaar die Force Bill aangeneem wat die regering in staat gestel het om federale tariewe van state in te samel op enige moontlike manier, insluitend met geweld. Die saad van die burgeroorlog is gesaai.
Lincoln het nie 'n veldtog teen slawerny uitgevoer nie
Abraham Lincoln geniet die steun van die ryk Noordelike nyweraars tydens sy kandidaat vir die presidentskap in 1860. Hierdie nyweraars was baie meer gemoeid met die voordeel van hoër belasting in die Suide as die morele dilemma van slawerny.
Lincoln was moreel gekant teen slawerny en het jare tevore gesê dat slawerny die volgende is: ''n ongekwalifiseerde euwel vir die neger, die witman en die staat, "Maar die siening gaan hom nie die presidentskap besorg nie. Tydens sy veldtog, Lincoln het herhaaldelik gesê dat hy nie van plan was om slawerny te betwis nie, maar was wel 'n terugkeer na hoë invoerbelasting wat bevoordeel is sy kiesafdeling in die Noorde.
'Ek verklaar dit Ek het geen doel, direk of indirek om die instelling van slawerny in te meng nie in state waar dit bestaan. Ek glo ek het geen wettige reg om dit te doen nie, en ek het geen neiging om dit te doen nie. " - Abraham Lincoln 1860
Die oorspronklike 13de wysiging beskerm slawerny
Nadat Lincoln verkies is, het hy verdere pogings aangewend om die Suide te paai en die Unie en die instelling van slawerny te behou deur sy seën te gee Wysiging van Corwin aan die Grondwet. Dit het selfs verder gegaan as die berugte Dred Scott -besluit van 1857 wat tot die gevolgtrekking gekom het dat geen swart persoon (slaaf of nie-slaaf) Amerikaanse burgerskap kan eis. Die Corwin -wysiging het gesê:
"Daar mag geen wysiging aan die Grondwet aangebring word wat die Kongres die bevoegdheid sal gee of verleen om binne enige staat die binnelandse instellings daarvan af te skaf of in te meng nie, insluitend dié van persone wat deur die wette van genoemde Staat aan arbeid of diens gehou word.." – Wysiging van Corwin
Die Corwin -wysiging beskerm nie net die instelling van slawerny nie, maar bevat ook taal om homself onaanpasbaar te maak, sodat geen toekomstige wysiging van die Grondwet dit ongedaan kan maak nie. In wese het hierdie eerste weergawe van die 13de wysiging slawerny as 'n permanente instelling in Amerika verseker.
Die Corwin-wysiging het die vereiste tweederde-steun in die Senaat en Huis gewen en is later dieselfde jaar deur 'n aantal state bekragtig, waaronder Ohio, Maryland en Illinois. Die uitbreek van die burgeroorlog het egter die volledige bekragtiging daarvan as die finale weergawe van die 13de wysiging van die Grondwet onderbreek.
Ja, dis reg. Die oorspronklike, en nou vergete 13de wysiging was een wat slawerny beskerm in plaas daarvan om dit af te skaf, soos die latere weergawe van die wysiging in 1865. U sal dit nie in die meeste Amerikaanse geskiedenisboeke lees nie, of daaroor hoor in die film, Lincoln.
Hoe belasting die burgeroorlog aangesteek het
"Die noordelike aanslag op slawerny was nie meer as 'n stukkie bederf wat bedoel was om sy begeerte vir ekonomiese beheer van die suidelike state te verberg. " - Charles Dickens
Soos u kan sien, was die instelling van slawerny vroeg in 1861 veilig in Amerika, en was die afskaffing nog steeds 'n baie linkse groep "mal liberale", so waarom moet u oorlog voer? Wel, belasting natuurlik. Net voordat Lincoln sy amp beklee, onderteken president Buchanan 'n tarief wat selfs erger is as die tarief van gruwel van 1832.
Die nuwe belasting in 1861 is genoem, die Morrill Tarief, en was die hoogste tarief in die Amerikaanse geskiedenis, belasting op invoer met meer as 45%, met ysterprodukte belas met 50%! Oorwinnaars van die Republikeine het die swaar belasting wat die Noordelike nyweraars wat Lincoln gesteun het, bevoordeel.
In Lincoln se intreerede het hy geen melding gemaak van die beëindiging van slawerny nie, maar het wel beloof om onder alle omstandighede en sonder uitsondering hoë belasting op invoer in die Suide in te vorder.
In reaksie hierop het die woedende suidelike state 'n eie grondwet opgestel wat 'n verbod op hoë invoerbelasting insluit. Die strategie van die Suide was om lae invoerbelasting aan te bied sodat die handel in Noord-Amerika na die belastingvriendelike hawens van die Suide, wat Charleston, Savannah en New Orleans insluit, sou migreer.
Die lont is aangesteek tydens die Amerikaanse burgeroorlog. Terwyl die Noorde bereid was om met slawerny in die Suide saam te leef, sou daar nie so 'n toegewing op belasting wees nie. Die forte in die suidelike hawens sou gebruik word om tariewe af te dwing en belasting in te samel, selfs al sou die Suide afskei.
Op 12 April 1961 het gefrustreerde Suidlanders op Ft. Sumter, wat by die ingang van die Charleston -hawe geleë was, gevul met federale troepe wat die invordering van belasting deur Amerikaanse doeanebeamptes afdwing. Dit was die eerste skote van die Amerikaanse burgeroorlog en is in woede geskiet oor onbillike belasting.
Die burgeroorlog begin (gaan nog steeds nie oor slawerny nie!)
'My belangrikste doel in hierdie stryd is om die Unie te red, en dit is nie om slawerny te red of te vernietig nie. As ek die Unie kon red sonder om enige slaaf te bevry, sou ek dit doen, en as ek dit kon red deur al die slawe te bevry, sou ek dit doen en as ek dit kon red deur sommige te bevry en ander alleen te laat, sou ek dit ook doen. Wat ek aan slawerny en die gekleurde ras doen, doen ek omdat ek glo dat dit die Unie help red. " - Abraham Lincoln, 22 Augustus 1862
In reaksie op die hewige belastinggeskil het die spanning tussen die noorde en suide spoedig tot militêre konflik toegeneem. Slawerny was egter steeds nie die hoofsaak nie, en dit sou twee volle jaar duur totdat Lincoln Noordelikes met 'n meer inspirerende saak byeengeroep het (mense was nie bereid om te sterf weens belasting en die behoud van die Unie nie?) begin met die Emansipasie Proklamasie. In 1863 het president Lincoln gesê:
'Dinge het van erger na erger gegaan totdat ek gevoel het dat ons die einde van ons tou bereik het op die plan wat ons volg dat ons ons laaste kaart gespeel het, en ons moet ons taktiek verander of die wedstryd verloor. Ek het nou besluit op die aanvaarding van die emansipasiebeleid. "
Die werklike rede vir die burgeroorlog, gebaseer op ekonomie en belasting, was vinnig besig om sy glans te verloor, en 'n nuwe oorsaak was nodig om die Noordelike troepe byeen te bring.
Dit was op hierdie stadium dat Lincoln het besluit dat menseregte 'n beter saak as ekonomie is, dus word slawerny bevorder as die nuwe rede om voor te veg. (Het die Amerikaanse politiek altyd daaroor gegaan om mense se aandag af te lei van die werklike kwessies?)
U kan dus die Emansipasie Proklamasie die begin van 'plan B' in die strategie van die noorde om die burgeroorlog te voer. Deur die slawe te bevry, President Lincoln het gewaag dat Noordelikes meer geïnspireer sou word om te veg en dat nuwe slawe teen hul meesters sou draai en help om die Suide te destabiliseer.
Die oorsaak van slawerny het ook aan die Noorde morele hoogtes gegee in 'n oorlog waarin beide partye eintlik geveg het selfsugtige ekonomiese redes. Die waagstuk het vrugte afgewerp, en die gety het in die oorlog gedraai toe 180 000 voormalige slawe by die stryd op die lyn van die Unie aangesluit het.
Na die burgeroorlog: slawerny, onregmatige wette en belasting#038
Oor 620,000 soldate sterf in die burgeroorlog, waaronder 38 000 voormalige slawe. Na die oorlog ('n nuwe weergawe van) die 13de wysiging is opgestel wat slawerny beëindig het. Of het dit gedoen?
Die 13de wysiging self bevat 'n skitterende leemte in sy taal:
"Geen slawerny of onwillekeurige diensbaarheid, behalwe as 'n straf vir misdaad waarvan die party behoorlik skuldig bevind is, sal in die Verenigde State bestaan ​​..." - 13de wysiging
Doh! U hoef nie 'n advokaat te wees om dit te besef nie volgens die 13de wysiging kan u swartes tot slawe laat bly deur hulle bloot aan 'n misdaad skuldig te maak. Die enigste ding wat die Suide moes doen, was om hul slawe van 'n misdaad aan te kla, hulle skuldig te bevind en dan kon hulle gestraf word met 'onwillekeurige diensbaarheid'.
Dit is presies wat gebeur het, en die algemeenste misdaad waarvoor swartes aangekla is, was: 'rondlêery, "Of bloot werkloos is. Slawerny is hermerk as 'veroordeelde verhuring', en het dekades lank deur die Suide voorgekom.
Hierdie praktyk het so algemeen geword dat in 1898 (meer as 30 jaar na die vermeende einde van slawerny) meer as 70% van die inkomste in die staat Alabama kom uit die arbeid van hierdie mans wat as 'veroordeelde' bestempel word.
Alhoewel die noorde moontlik 'n ekonomiese oorwinning in die burgeroorlog behaal het (bevestig hul reg om die Suide te belas) hul oorwinning het die lewens van die meeste slawe nie verbeter nie, veral tydens die daaropvolgende Heropbou en Jim Crow tydperke.
Dit sou eintlik nog 99 jaar na die einde van die burgeroorlog duur tot die Burgerregtewet van 1964 is onderteken wat diskriminasie op grond van ras, kleur, godsdiens of geslag uiteindelik verbied het. Dus, As die noorde die burgeroorlog wen, hoe moet ons 'oorwinning' definieer?"
Gevolgtrekking: die burgeroorlog het nie oor slawerny gegaan nie (ook nie burgerlik nie!)
Woordeboek definisie van civil:
Met betrekking tot gewone burgers en hul bekommernisse, anders as militêre aangeleenthede
Hmmm ... na my navorsing dink ek dat "dood en belasting"Sou 'n meer gepaste naam vir die burgeroorlog gewees het. Maar dit sou 'n moeilike verkoop vir politici gewees het. Dit is ongelooflik watter effektiewe bemarking ons kan laat glo! (soos, rook van Lucky Strike is 'n gesonde veldtog)
Dit was duidelik dat Lincoln 'n ongelooflike moeilike situasie was nadat hy verkies is om 'n land wat verskeur is, te lei, en baie argumenteer dat hy die grootste president van ons land was. Geskiedenis of nuus moet egter nie vertroebel word deur "alternatiewe feite"Wat sekere belange bevoordeel.
"Die geskiedenis word deur die oorwinnaars geskryf." - Winston Churchill
Die mite dat slawerny die oorsaak van die burgeroorlog was, is tot vandag toe deurdring, terwyl historiese bewyse ons dit wys die werklike oorsaak van die oorlog was duidelik belasting.
Die geskiedenis vertel ons ook om skepties te wees oor enige keiserlike mag wat oorlog voer vir 'n 'morele' of humanitêre saak. (Um, Irakse vryheid ?!) Daar is waarskynlik 'n alternatiewe rede vir hierdie konflikte, gewoonlik met belasting!
*Verwante: Wat sê die Rosetta Stone? (Dit gaan meestal oor belasting!)
*As u 'n wonderlike boek wil lees oor hoe belasting die menslike geskiedenis gevorm het, kyk dan na:Vir goed en kwaad, die impak van belasting op die verloop van die beskawing"Deur Charles Adams
Die Morrill Tariff Northern Provocation to Southern Secession
Die meeste Amerikaners glo dat die Amerikaanse 'burgeroorlog' net oor slawerny gegaan het. Hulle is in 'n enorme mate wanopvoed. Sedert die vroeë 1960's het kragtige akademiese en politieke belange elke senuwee gespan om die mite te handhaaf dat die oorlog 'n heerlike morele kruistog teen slawerny was. Die hantering van die veelvlakkige slawerny-probleem was dikwels 'n verdelende kwessie, maar nie in die te vereenvoudigde morele sin wat in die naoorlogse en moderne propaganda leef nie. Maar as daar geen Morrill-tarief was nie, sou die groot katoen-uitvoerstate nie so sterk verplig gewees het om af te skei nie, en sou daar moontlik nooit 'n oorlog gewees het nie. Die konflik wat die lewe van meer as 620,000 Unie- en Konfederale soldate en ten minste 50,000 Suidelike burgerlikes en baie miljoene verarm het vir geslagte, sou nooit kon wees nie.
Die Morrill -tarief, vernoem na Justin Morrill, Republikein van Vermont en staalvervaardiger, was 'n skaamteloos partydige proteksionistiese belastingrekening wat tydens die 35ste kongres in 1858 aan die House Ways and Means -komitee voorgelê is. om beskermde Amerikaanse nywerhede toe te laat om hul pryse te verhoog en voordeel te trek uit aansienlik verhoogde winste sonder beduidende pryskompetisie uit die buiteland. Hierdie tarief was so onregverdig in die impak daarvan op verbruikers, landboubelange, uitvoerders en veral die suidelike katoenproduserende state, dat dit 'n groot uitdaging en 'n ekonomiese aansporing vir die suidelike afskeiding geword het toe dit uiteindelik op 10 Mei 1860 by die huis aangekom het.
In 1860 was daar geen federale inkomstebelasting in die Verenigde State nie. Ongeveer 95 persent van alle inkomste van die federale regering kom uit tariewe op ingevoerde goedere.3 Grondverkope was die grootste deel van die res. Tariewe wat by invoerhawe ingesamel is, het die voordeel dat dit makliker is om te vorder as individuele inkomste- of eiendomsbelasting. Die nadeel daarvan vir die koste-effektiewe regering was egter dat hulle 'n onsigbare belastinglas op 'n grootliks onversigtige kieserskorps was.
Die Morrill-tarief het die gemiddelde belasbare belasting op invoer verhoog van net minder as 20 persent in 1860, gereguleer deur die lae-tarief 1857-wet, tot 'n gemiddeld van meer as 36 persent in 1862, met belasbare tariewe wat binne drie na 47 persent sou styg jaar. Omdat sekere invoerartikels deur beskermde nywerhede nodig is, is dit dikwels vrygestel of onbetaalbaar, dus was die gemiddelde gemiddelde tarief in 1860 minder as 16 persent, maar die Morrill-tarief het dit met 67 persent verhoog tot 'n gemiddelde algehele koers van meer as 26 persent teen 1862.4
In 1860 was die Suide verantwoordelik vir byna 82 persent van die Amerikaanse uitvoerondernemings. Amerikaanse tariefinkomste het reeds buite verhouding in die suide gedaal, wat meer as 83 persent van die totaal uitgemaak het, selfs voor die Morrill -tarief. Verder was die bevolking van die Suide minder as die helfte van die in die noorde. Nog erger was dat 75 tot 80 persent van hierdie belastinginkomste bestee is aan Noordelike openbare werke en industriële subsidies, en sodoende die noorde verder verryk ten koste van die Suide.7
Alhoewel dit opmerklik herinner het aan die tarief van gruwels van 1828, wat in 1832 gelei het tot 'n grondwetlike krisis oor die nietigheid van Suid -Carolina van die tariewe van 1828 en 1832, vergesel van dreigemente van afstigting van Suid -Carolina en dreigemente van Andrew Jackson met die federale gewapende mag, die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers het die wetsontwerp 105 tot 64 goedgekeur. Slegs een van 40 Suidelike verteenwoordigers het daarvoor gestem. Dit het eers voor 20 Februarie 1861 na die verkiesing van Lincoln voor die senaat gekom. Dit het 25 tot 14 geslaag, sonder stemme in die suidelike of grensstate. Lincoln en die Republikeinse Party het die goedkeuring van die Morrill -tarief tot hul primêre veldtogkwessie gemaak, en Republikeinse kongreslede het 89 tot 2 in die Huis daarvoor gestem en 24 teen nul in die Senaat8. Die uitsluiting van slawerny uit nuwe gebiede en state (nie die emansipasie van slawe nie) was 'n ondergeskikte prioriteit vir hoë tariewe. President Buchanan, 'n demokraat in Pennsylvania, het dit twee dae voor Lincoln se inhuldiging op 4 Maart 1861 onderteken.
Daar is min kontinuïteit tussen die politieke filosofieë van die Demokratiese en Republikeinse partye van die middel tot laat 19de eeu met hul moderne eweknieë. Demokraat en "konserwatief" was virtuele sinonieme in daardie era. Republikeine bevoordeel
hoë proteksionistiese invoerbelasting, korporatiewe subsidies en monetêre beleid wat baie moderne Republikeine sterk sou ontken.
John Spence, 'n Britse politieke ontleder wat in 1862 skryf, was ontsteld oor "die verregaande pligte wat op artikels van die allergrootste belang opgelê was, in 'n tyd toe alle ander beskaafde lande hul pligte verlaag en handelsbelemmeringe verwyder". Sy sensuur was kaalvou:
'Dit sou moeilik wees om meer vernuftige masjinerie te kry om onreg te hanteer, handel te beperk, handelaars te verwar, geskille te skep, chicanery uit te nooi of amptenare van die doeane tot wanhoop te dryf.'
Hoewel proteksionistiese tariewe geselekteerde bedrywe of kommersiële belange bevoordeel, straf hulle almal. Die hoër pryse wat deur beskermde sakebelange gehef word, word oorgedra aan verbruikers wie se koopkrag en lewenstandaard dus verlaag word. Hul verminderde koopkrag verminder die vraag na verbruikersprodukte en beïnvloed die vraag na werk. Ondernemings wat beskermde goedere teen 'n hoër prys moet gebruik, ondervind ook verhoogde produksiekoste en dienste.
Proteksionisme is veral moeilik vir uitvoerders. Behalwe die direkte uitwerking daarvan op die koste om sake te doen, het tariewe ook 'n negatiewe uitwerking op die wisselkoers waarteen uitvoer verruil kan word vir produkte wat met verhoogde tariewe belas word. In werklikheid word die uitvoerders se koste by die huis nie net verhoog nie, maar hulle sal waarskynlik ook minder vir hul produk in ruil kry. Voorts staar uitvoerders dikwels vergeldingstariewe in die gesig wat tot gevolg het dat besigheid verlore gaan. Die Morrill -tarief het die suidelike katoenmark in Europa in gevaar gestel omdat die Britse en ander Europese tekstielvervaardigers alternatiewe bronne van rou katoen in Brasilië en Indië kon ontwikkel. Die Konfederale Grondwet verbied beskermende tariewe, en die Konfederale Kongres het 'n vryhandelskursus bepaal met die gunstiger Amerikaanse tariefwet van 1857 as riglyn. Die meeste verpligtende tariewe is vasgestel op 15 persent of minder.
Twee dae voor Lincoln se verkiesing in November 1860 het die Charleston Mercury redaksioneel gemaak:
'Die werklike oorsake van ontevredenheid in die suide met die noorde is die onregverdige belasting en uitgawes van die belasting deur die regering van die Verenigde State, en in die rewolusie wat die noorde in hierdie regering, van 'n konfederasie -republiek tot 'n nasionale seksuele despotisme. "10
'N Politieke ontleder wat die Noordelike saak bevoordeel, het in 1861 uit Londen geskryf en 'n opsomming van die groot Britse koerante gesê:
'Die oorlog tussen die noorde en die suide is 'n tariefoorlog. Die oorlog is verder, nie vir enige beginsel nie, raak nie die kwessie van slawerny nie, en skakel eintlik die noordelike magsug aan. "11
Baie verskonings vir die inval in die Unie en die oorlog teen die Suide het die Morrill -tarief as 'n provokasie tot oorlog afgemaak omdat baie suidelike state reeds afgeskei het voordat dit deur die senaat aangeneem en onderteken is deur president Buchanan. John Spence, wat die kwessie in 1862 aangespreek het, skryf egter:
'Die katoenstate het inderdaad vroeër afgeskei, maar waarom? Omdat, soos ons gesien het, die politieke mag in die noorde oorgegaan het, en hulle het van die verandering verwag dat hulle hul belange heeltemal verontagsaam, en 'n beleid in stryd met die gees van die Grondwet en hul regte ingevolge Dit. Is dit moontlik om 'n vinniger of oortuigender bewys aan die wêreld te bied as wat hierdie tarief bied, dat hul vrees gegrond is. "12
Soos John C. Calhoun van Suid -Carolina gereeld uitgewys het, is enige belastingmaatreël wat 'n uiteenlopende en skadelike uitwerking op verskillende streeks- of kommersiële belange het, inherent ongrondwetlik. Artikel I, afdeling 8 van die Amerikaanse grondwet bepaal dat:
"... alle belasting, invoer en aksyns sal in die Verenigde State uniform wees."
Artikel 5, afdeling 9 bepaal dat:
'Geen belasting of belasting word gehef op artikels wat uit 'n staat uitgevoer word nie. By enige regulering van handel of inkomste mag die hawens van die een staat, bo die van 'n ander, geen voorkeur verleen nie.
Die duidelik geopenbaarde gees van hierdie grondwetlike bepalings is nie dat pligte eenvormig moet wees nie, maar dat dit in effek uniform moet wees. Die bedoeling van hierdie maatreëls is om wetgewing te verbied wat voorkeur gee aan spesiale kommersiële belange, geografiese streke, state of hawens. Dit verbied beslis enige tarief wat ander kommersiële belange of geografiese streke tot voordeel van 'n ander beskadig. Die Konfederale Grondwet, wat erkenning gee aan die onreg en onrus wat veroorsaak is deur baie van die tariefwetgewing van die afgelope 40 jaar, maak voorsiening vir lae tariewe vir inkomste, maar beskermende tariewe is verbied.
Die woedende nasionale debat tussen vryhandel en proteksionisme kom nie in 1858 by die House Ways and Means -komitee aan nie. Proteksionisme was 'n belangrike beleidsplan in die nuutgestigte Republikeinse Party in 1856. Dit was 'n belangrike plan van Henry Clay se 'Amerikaanse stelsel' wat hoë beskermende tariewe, 'interne verbeterings' en 'n nasionale bank vereis het. Dit was ook die sentrale beleid van Clay's Whig Party wat in die 1830's gevorm is as 'n alternatief teen Jackson. Clay se Amerikaanse stelselbeleid was in wese dié van Alexander Hamilton se federaliste. Die Whigs het egter in duie gestort ná die verkiesing van 1852, toe die uitsluitingsfaksie (wat uitsluiting van slawe uit die gebiede bepleit) die benoeming van hul eie posbekleër, Millard Fillmore, verhinder het en generaal Winfield Scott, wat deur die Demokraat in die algemene verkiesing gestuit is, benoem het. Franklin Pierce. Die meeste Whigs, waaronder Abraham Lincoln, het toe die partytjie laat vaar. Die meeste Northern Whigs het in 1855-56 by die nuwe Republikeinse Party aangesluit. Vlugtelinge van die ontbinde Free Soil Party wat nie-blankes heeltemal van nuwe gebiede wou uitsluit, en die Amerikaanse party (met die naam No-Nothing Party), was gekant teen nie-Britse en nie-protestantse immigrasie.
Die proteksionistiese tariewe van Clay, 'interne verbeterings', en die nasionale bankbeleid, sowel as die uitsluiting van slawerny uit nuwe gebiede, is steeds die belangrikste planke in die Republikeinse platforms van 1856 en 1860. Lincoln, 'n entoesiastiese bewonderaar van Henry Clay, ondersteun almal sterk hulle. 'Interne verbeterings' het staatsubsidies aan die private industrie beteken en word dikwels oorgegaan in kapitalisme en korporatiewe welsyn. Dit was die bron van aansienlike korrupsie. Sentrale bankdienste het die regering ongelukkig toegelaat om 'greenbacks' af te druk wat nie deur goud- of silwerreserwes ondersteun word nie. Dit was ook 'n inflasionêre en korrupsiegevoelige beleid. Dit moet ook sterk beklemtoon word dat die eksklusionistiese beleid van die Republikeinse Party nie 'n beleid was om slawerny af te skaf nie, maar slegs om slawerny uit die nuwe gebiede te hou. Die bedoeling daarvan was egter nie net om arbeid in die nuwe gebiede te beskerm teen mededinging deur slawe -arbeid nie. Waarskynlik wou 'n meerderheid Republikeine swartes heeltemal van hierdie gebiede uitsluit en dit voorbehou vir "gratis blanke arbeid", soos beide David Wilmot en Abraham Lincoln voorgestel het.13 Die staatswette van Illinois, Indiana, Ohio, Oregon en verskeie ander state het dit effektief bereik en daardeur die voorbeeld gestel vir toekomstige "swart wette" of "Jim Crowe" wette wat hulle later sou aan die kaak stel deur verskeie Suiderstate na heropbou uitgevaardig.14
Die demokrate van die negentiende eeu, Noord en Suid, beklemtoon die beperkte grondwetlike regering, en die meeste van hulle glo in vryhandel in teenstelling met proteksionisme. Die Republikeinse Party was sedert sy geboorte in wese 'n groot-onderneming-groot-regeringsparty wat, benewens sy proteksionistiese handelsbeleid, dikwels bereid was om die Grondwet op te offer aan vooruitgang en nasionale grootheid. Hulle het dikwels die Grondwet bedank, maar dit kon selde nie in die weg staan ​​van die sentralisering en uitbreiding van die regering en die noordelike ekonomiese en politieke oorheersing nie. Baie binne die Republikeinse geledere het hulself as konserwatiewes geïdentifiseer. Aan die ander kant van die spektrum was die self-geïdentifiseerde Radikale Republikeine, ideologiese statistici. Die "gematigdes" was in die middel en die meeste, maar hulle was in die middel van 'n politieke party wie se beleid gebaseer was op Alexander Hamilton se strewe na ekonomiese groei en nasionale grootheid deur gesentraliseerde regeringsmag en ingryping. Die Demokratiese Party van vandag is amper 'n ideologiese teenoorgestelde van die konserwatiewe Demokratiese Party van die 19de eeu. Die moderne Republikeinse Party het oor die algemeen nader gekom aan die konstitusionele en vrye ondernemings van die 19de -eeuse Jeffersonian Democrats, veral tydens die termyn van Ronald Reagan, wie se invloedryke nalatenskap nog steeds bestaan.
Die ekonomiese beleid van Henry Clay en die Whig Party en sy nageslag, die Republikeinse Party van 1856, was nader aan Britse mercantilisme as vrye onderneming en klassieke ekonomiese vryheid. Terwyl Brittanje en ander koloniale moondhede hul kolonies uitgebuit en hul winste tuis gekonsentreer het, het die Republikeinse ekonomie van die 19de eeu die suidelike state uitgebuit asof dit bloot Amerikaanse kolonies was. Gedurende die heropbou-era het die radikale vleuel van die Republikeinse Party oorheersing verkry en 'n onbenydenswaardige rekord van onreg, uitbuiting, ongebreidelde hebsug en strafregering gevestig wat die suidelike herstel en Afro-Amerikaanse vooruitgang geslagte lank teruggehou het. Heropbou was geen Marshall -plan nie. Dit was 'n wrede en gewetenlose plundering en politieke tirannie. Beskermende tariefbeleid het gegeld tot die verkiesing van Woodrow Wilson in 1912. Tariewe is toe verlaag ingevolge die Underwood-Simmons Tariff Act van 1913.
Beskermende tariefbeleid, invoerkwotas en korporatiewe subsidies is politieke gedrag wat ekonome 'huursoek' noem. Dit is die praktyk om ekonomiese voordeel deur regeringsregulering te vestig eerder as suksesvolle vryemarkkompetisie. In ekonomieë wat huurgeld soek, soek lobbyiste spesiale voorregte en vrystellings om monopolieë, beskerming teen buitelandse of binnelandse mededinging, staatsubsidies en regeringskontrakte tot stand te bring. Hulle soek gereeld regeringsregulasies wat mededingers sou verpletter. Terwyl die diens aan ekonomiese vryhede betaal word, maak die werklikheid van meer en meer wetgewende beheer en regulering van die ekonomie dit moeilik om nuwe ondernemings te begin en belemmer dit voortdurend die vermoë van klein en middelgrote ondernemings om te floreer. Hierdie afwyking van klassieke ekonomiese mededinging het 'n nuwe ras "politieke entrepreneurs" opgelewer wat hoofsaaklik daarin slaag om die regering te beïnvloed om gunstige wetgewing in te stel of regulasies daar te stel wat mededinging verminder.
Lincoln het hom hard beywer vir hoër tariefkoerse voor en tydens die Republikeinse Konvensie en tydens die algemene verkiesing van 1860. Pro-tariff Pennsylvania was uiters belangrik vir die wen van die Republikeinse benoeming en, as 'n swaaistaat, uiters belangrik vir die wen van die algemene verkiesing. Boonop was New York en New Jersey belangrike industriële swaaistate wat gewen kon word deur 'n beroep op hoër tariewe. Verhoogde tariefvlakke was ook hoog onder die doelwitte van die 1856 en 1860 Republikeinse platforms. Die bewyse is sterk dat Lincoln hoë tariewe sy primêre veldtogboodskap gemaak het en die hoogste prioriteit vir die Lincoln -administrasie.
Dit word heeltemal duidelik gemaak deur die Republikein van Pennsylvania, Thaddeus Stevens, 'n borg van die Morrill -tarief en as lid van die House Ways and Means Committee, een van nege mans wat die wetsontwerp geskryf het. Op 27 September 1860 het Stevens 'n Republikeinse saamtrek gehou in New York in die Cooper Union Hall vir die bevordering van wetenskap en kuns. Hy het vir hulle gesê dat daar twee hoofkwessies in die presidensiële veldtog is: uitsluiting van slawerny uit die nasionale gebiede en die verhoging van federale invoerbelasting. Van hierdie twee, het hy aan die skare gesê: die verhoging van die federale invoerbelasting was die belangrikste. Hy beklemtoon dat Abraham Lincoln en die Republikeinse Party sterk steun vir die verhoging van die federale invoerbelasting baie hoër. Maar die ander vier kandidate - Breckenridge, Douglas, Everett en Bell - wou hulle dieselfde hou of selfs verlaag tot byna
Stevens erken dat 'n dramatiese verhoging van die tarief mense in die suide en weste sal laat ly en arm bly, terwyl mense wat in die noordooste woon rykdom sal kry deur verhoogde industriële produksie en die hoër pryse wat vervaardigers sal kan hef vir goedere. Hy het gewaarsku dat die suidelike state nooit vervaardiging en handel sal ontwikkel nie, solank hul staatsregerings Afrika -slawerny toelaat. Om voorspoedig te wees, sou die Suide op die een of ander manier met Afrikaanse slawerny moet wegdoen
Stevens, wat ook 'n ysterwerksfasiliteit besit het, was die vloerleier vir die tariefrekening en sou later voorsitter word van die House Ways and Means -komitee. Hy het die leier van die Radikale Republikeine in die Huis geword, en na Lincoln se dood het baie na hom verwys as 'die baas van Amerika'. Hy was ook 'n radikale afskaffer wat 'n groot deel van die onderdrukkende anti-suidelike wetgewing van heropbou geskryf het. Stevens was nie 'n hartlike persoon nie, en hy het 'n meedoënlose en diktatoriale styl van leierskap gehad. Hy was egter 'n intense en oortuigende spreker. Baie Demokrate het hom as 'n volmaakte demagoog beskou en nie afskuwelik van oordrywing en emosionele aantrekkingskrag nie:
'Laat ons nou kyk wie van die kandidate is ten gunste van 'n beleid van lae invoerbelasting wat die prys van landbouprodukte onderdruk, ons vervaardigingsondernemings vernietig, ons ysterwerke afbreek, arbeiders uit hul werk gooi en lyding meebring, indien nie honger, op hul gesinne. "i
In werklikheid val al die sosiale en ekonomiese kwale wat hy beskryf, waarskynlik op die suidelike slagoffers van beskermende tariewe. Hy was veral hard teenoor die Noordelike en Suidelike Demokratiese partye, en beskryf hulle as boos en verfoeilik. Stevens se politieke punt om sy gehoor bang te maak, was:
'Sowel die Noordelike state Demokratiese Party as die Demokratiese Party in die suidelike state het 'n platformplank aangeneem wat ten gunste van progressiewe vryhandel regoor die wêreld verklaar.'
Uiteindelik het hy die moontlikheid van suidelike afskeiding afgemaak, maar belowe dat as hulle wel sou afskei, hy ''n inval sou lei om almal wat betrokke was op te hang' 19
Lincoln het die nuut geslaagde Morrill -tarief ten sterkste onderskryf tydens sy inhuldigingstoespraak, en hoewel die grootste deel van sy toespraak verslawend was oor slawerny, het hy beloof om die tarief op te hef, ongeag of die suidelike state in die Unie bly of nie. Nadat hy belowe het dat sy doel slegs was om die Unie te verdedig en in stand te hou, het hy bygevoeg:
'Om dit te doen, hoef geen bloedvergieting of geweld te wees nie, en daar sal niks wees tensy dit op die nasionale owerheid afgedwing word nie. Die bevoegdheid wat my toevertrou word, sal gebruik word om die eiendom en plekke wat aan die regering behoort, te besit, te besit en in besit te neem en om die pligte en pligte op te vorder, maar verder as wat nodig is vir hierdie voorwerpe, sal daar geen inval wees nie, geen gebruik van geweld nie teen of onder die mense oral ... "(kursief beklemtoon.) 20
Met ander woorde, daar sal geen federale geweld teen suidelike state wees nie, behalwe om die tarief in te vorder en om beheer te kry oor die plekke waar dit ingesamel kan word, byvoorbeeld Fort Sumter in Charleston Harbour. Dit is duidelik uit sy inhuldigingstoespraak dat Lincoln se versoenende woorde oor slawerny in teenstelling was met sy harde lyn oor tariewe. Verhoging van die tarief was verreweg sy belangrikste doelwit.
Lincoln het in die geheim op 4 April 1861 vergader met kolonel John Baldwin, 'n afgevaardigde van die Virginia Secession Convention. Baldwin, net soos 'n meerderheid van die konvensie, sou verkies het om Virginia in die Unie te hou. Maar Baldwin het tydens die vergadering verneem dat Lincoln reeds daartoe verbind was om militêre stappe te neem by Fort Sumter in Suid -Carolina. Hy het desperaat probeer om Lincoln te oortuig dat militêre optrede teen Suid -Carolina oorlog sou beteken en ook die afskeiding van Virginia tot gevolg sou hê. Baldwin het Lincoln probeer oortuig dat as die Golfstate vreedsaam sou afskei, historiese en ekonomiese bande hulle uiteindelik sou oorreed om met die Noorde te herenig. Lincoln se nadruklike reaksie was:
'En maak Charleston, ensovoorts oop as toegangspoortjies met hul tarief van tien persent? Wat sou dan van my tarief word? "21a
Ondanks advies van kolonel Baldwin, het Lincoln op 12 April 1861 die Suide gemanipuleer om op die tariefinvorderingsfasiliteit van Fort Sumter in onbestendige Suid -Carolina te skiet. (Vir 'n deeglike uiteensetting hiervan, sien John S. Tilley se boek uit 1941, Lincoln neem bevel.) 21b Dit het 'n belangrike Lincoln -doelwit bereik. Die noordelike mening is nou teen die Suide aangevuur omdat dit 'op die vlag geskiet' het. Drie dae later het Lincoln 'n beroep op 75 000 vrywilligers gedoen om die suidelike 'rebellie' te beëindig. Dit het veroorsaak dat die grensstate saam met die Golfstate afskei. Lincoln het ongetwyfeld bereken dat die blote dreigement van geweld wat gesteun word deur 'n nou meer verenigde noordelike openbare mening, vinnig afskeiding sou onderbreek. Sy omwenteling het egter skouspelagtig misluk en in 'n vreeslike en duur oorlog uitgebreek.
Kort na Lincoln se oproep om die 'rebellie' te onderdruk, het 'n prominente Noord -politikus aan kolonel Baldwin geskryf om te verneem wat die Unie -manne in Virginia nou sou doen. Sy antwoord was:
'Daar is nou geen uniemanne in Virginia nie. Maar diegene wat vakbondmanne was, sal op hul arms staan ​​en 'n stryd voer wat in die geskiedenis sal gaan as 'n illustrasie van wat 'n dapper volk kan doen ter verdediging van hul vryhede, nadat hulle alle pacifikasie -middele uitgeput het. "22
Om die intensiteit en bitterheid oor die Morrill -tarief te waardeer, is dit nodig om die geskiedenis van tariewe in die Verenigde State te hersien.
Die tarief van 1789, onderteken deur George Washington op 4 Julie 1789, was hoofsaaklik 'n inkomstetarief wat 'n mate van beskerming bied vir opkomende vervaardigingsbedrywe. Tariewe ondersteun 100 persent van die federale uitgawes in 1792. Tussen 1789 en 1815 is tariewe verhoog of verlaag namate die finansieringsbehoeftes verander het, maar die gemiddelde van alle tariewe, insluitend belastingvry (nultarief), wissel van 6,5 tot 15,1 persent.
Die Oorlog van 1812 begin met 'n Amerikaanse Oorlogsverklaring teen Groot -Brittanje op 18 Junie 1812 en duur amptelik tot die Verdrag van Gent op 24 Desember 1814. Maar as gevolg van vertragings in kommunikasie, strek dit tot 8 Januarie 1815, toe Amerikaanse magte onder generaal -majoor Andrew Jackson het Britse magte verslaan wat probeer het om New Orleans in beslag te neem. Handelspanning was 'n belangrike oorsaak van die oorlog. Brittanje was in oorlog met Frankryk en het in 1807 sy onwettige handelsbeperkings op die Verenigde State begin verskerp om enige ekonomiese voordeel vir Frankryk te voorkom. Die Britte was ook bevrees dat die groei van die Amerikaanse handel met Europa hul Atlantiese handelsoorheersing bedreig. Die VSA het dieselfde jaar deur 'n reeks kongreswetsontwerpe gereageer deur Britse invoer (die Embargo Act) en daarna Amerikaanse uitvoer na Brittanje te verbied. Omdat hierdie optrede teen Brittanje 'n ekonomiese ramp vir die Amerikaanse ekonomie was - 50 persent van die Amerikaanse uitvoer en 80 persent van die katoenuitvoer het na Brittanje gegaan - is dit grootliks teen die einde van 1809 ongeldig. Die spanning het egter voortgegaan met die Britse vloot se indruk 10 000 genaturaliseerde Amerikaanse matrose van Britse oorsprong en beslag gelê op baie Amerikaanse skepe en vragte. Die Amerikaanse kongres kon hierdie beledigings nie langer verduur nie, en verklaar 'n oorlogsverklaring teen Brittanje, met 79 tot 49 in die Huis en 19 tot 13 in die Senaat. Die Britte reageer met 'n blokkade
Nie een lid van die Federalist Party (gevorm deur ondersteuners van Alexander Hamilton in 1794) het vir oorlog gestem. Die federaliste, gekonsentreer in New England en die groter stede, was 'n meer samewerkingsverhouding met Brittanje en het die meeste te verloor as gevolg van 'n onderbreking in die Britse handel. Trouens, die state in New England dreig met afstigting in 1807 weens 'n verlies aan handel wat veroorsaak word deur die Embargo Act en ander Amerikaanse wetgewing wat handel met Brittanje beperk. In 1814, tydens die Hartford -konvensie, dreig hulle weer afskeiding weens die oorlog met Brittanje. Die federaliste het egter steeds hul geloof in Hamilton se proteksionistiese invoerbeleid behou. Dit is geërf deur die Whigs na die afsterwe van die federalistiese politieke mag in 1816 en uiteindelik deur die nuwe nasionalistiese Republikeinse Party in 1856. Ironies genoeg dreig die state in New England vier keer met afstigting, die ander twee in 1803 omdat die Louisiana -aankoop hul nasionale land bedreig het. politieke oorheersing en in 1845 omdat die anneksasie van Texas hul nasionale oorheersing verdun het.25
Die Britse blokkade van Amerikaanse hawens van 1812 tot 1815 het Amerikaners gedwing om hul eie vervaardiging te doen. Dit het begin met tuisvervaardiging en het winsgewend geword. Die meeste was in New England, New York, New Jersey en Pennsylvania. Die suidelike ekonomie bly landboukundig. Teen die einde van die oorlog was 20 persent van die Noordelike arbeidsmag besig met vervaardiging, vergeleke met slegs 8 persent in die Suide.
Dit was die begin van twee afdelingsbelange: die een vervaardiging en die ander landbou. Aan die einde van die oorlog het die hervatting van 'n vloed van goedkoop Britse vervaardigde voorraad die voortbestaan ​​van die ontluikende vervaardigingsekonomie in die noorde bedreig.
Die tarief van 1816 (of Davis -tarief, genoem na die tesourie -sekretaris Alexander J. Davis) het probeer om vir die oorlog van 1812 te betaal en Amerika se opkomende vervaardigingsbedryf te beskerm teen Europese, veral Britse, mededinging. 'N Tarief van 25 persent is geplaas op die vervaardiging van katoen en wol, met 'n maksimum koers van 30 persent op sommige goedere. In die algemeen het die persentasie federale inkomste uit tariewe toegeneem van 46 tot 84 persent, en die gemiddelde tarief vir alle invoere het van 18,5 tot 18,2 persent gestyg. produksie- en lewenskoste en risiko's rampspoedige tariefvergelding op rou katoen deur die Britte. Dit was ook ongewild in Massachusetts omdat hulle dieselfde handelsverlies met Brittanje gevrees het as wat hulle gedurende die oorlogsjare ondervind het.
Baie prominente Suidlanders en Nieu -Engelanders het egter gemeen dat hulle baat sou vind by die algehele groei van die land as gevolg van verhoogde industrialisasie om hul onmiddellike nadeel te vergoed. Selfs James Madison, Thomas Jefferson en John C. Calhoun het die kompromie goedgekeur. Hierdie kompromie het egter die saad gebring van Noordelike verslawing aan proteksionistiese tariewe. Hoë tariewe, wat eers deur Alexander Hamilton en sy Federalist Party voorgehou is, het buitelandse mededinging verlaag en Amerikaanse vervaardigers hul pryse laat styg. Die gevolglike toenames in winsgewendheid (op verbruikerskoste) het hul aptyt vir nog meer verhoog. In minder as 'n dekade sou die voortdurende noordelike uitroep om proteksionistiese beleid geboorte gee aan Henry Clay, verteenwoordiger van Kentucky, wat, net soos Hamilton, beskermende tariewe, industriële subsidies en 'n gesentraliseerde nasionale bank bevoordeel. Hierdie beleid is later aangeneem deur Clay's Whig Party en daarna die nuwe Republikeinse Party in 1856. Dit het ook gelei tot die groei van wetgewende logboekregistrasie (ek sal u help om u log te rol as u my help om my logboek op te rol.). Logrolling verhoog die wetgewende ondersteuning vir wetsontwerpe deur dit uit te brei tot onderlinge ooreenkomste wat buite hul sentrale doel is. Uiteindelik het die tarief van 1816 wetgewende ondersteuning in elke staat behalwe Noord -Carolina en Delaware. Die morele probleem hiervan is natuurlik dat dit daarop neerkom om wetgewing te aanvaar wat die magtigste belangegroepe ten goede sal kom ten koste van die algehele nasionale belang en minder kragtige kommersiële of streeksbelange. As 'n duimreël vir die era, word tariewe van 15 tot 20 persent as aanvaarbare inkomstetariewe beskou, terwyl tariewe van 20 persent of meer as proteksionisme beskou word wat tot groot winste vir sommige en tot ekonomiese skade vir ander gelei het.
Die tarief van 1816 was uiters winsgewend vir beskermde nywerhede. Hulle was ook gerieflik blind vir die gevolglike lyding van ander streke en kommersiële belange. In plaas daarvan om tevrede te wees met hul winsgewende meevaller, het hulle egter vir meer begin lobby. Toe moeilike ekonomiese tye aanbreek, het hulle eerder na wetgewing en regulasies van die regering gekyk as na innovasie om hul welvaart te behou.
Op 30 Maart 1824 staan ​​Henry Clay, onlangs verkies tot Speaker van die Huis, voor sy kollegas en soek ondersteuning vir 'n nuwe tarief.
'Is ons gedoem om te sien dat ons bedryf steeds meer kwyn en verval? Maar daar is 'n oplossing, en die oplossing bestaan ​​uit die aanpassing van ons buitelandse beleid en die aanneming van 'n egte Amerikaanse stelsel ... 28
Die tarief van 1824 was duidelik proteksionistiese wetgewing, wat die tariewe aansienlik verhoog het tot 'n gemiddelde koers van ongeveer 35 persent om wins uit die vervaardiging van Noord-Afrika te maksimeer, ongeag die nadelige ekonomiese impak daarvan op die suidelike state. Die impak op die Westerse state was minder skadelik, en baie Westerse kongreslede is deur logregulasies oorwin. Die klem was onder meer hoër tariewe op ysterprodukte, wol- en katoentekstiel en sommige landbougoedere. Die wetgewing was in wese 'n politieke stryd tussen Henry Clay se hoë-tarief "Amerikaanse stelsel" en lae-tarief suidelike vryhandel. Suidelike welvaart was afhanklik van goedkoop invoere uit Brittanje en oop buitelandse markte vir sy katoenprodukte
Clay se 1824 -tarief het die Amerikaanse huis met 107 tot 102 stemme gedra, met 'n smal marge van slegs vyf stemme van 209 stemme. Slegs drie van 67 Suid -verteenwoordigers het daarvoor gestem. Dit het met 'n stem van 25 tot 21 in die senaat plaasgevind, met die ondersteuning van slegs twee van die 16 Suidelike senatore. Die wetgewers in Suid -Carolina, Georgia, Noord -Carolina, Alabama en Virginia het die wet as ongrondwetlik veroordeel. Die Suid -Carolina wetgewer het ook Clay se 'Amerikaanse stelsel' veroordeel en dit '' 'n stelsel van roof en plundering '' genoem wat 'die een deel 'n ander 'n sytak maak.' 30 So begin 37 jaar van hewige politieke konflik tussen Noord en Suid wat uiteindelik die sewe groot katoenproduserende state om af te skei. Dit was 'n sterk teken vir die suidelike leiers dat die noordelike politieke oorheersing suidelike verarming en uitbuiting beteken. Verder het Suidelike leiers 'n toenemende noordelike neiging gesien om die Grondwet en Suidelike regte te ignoreer wanneer dit ook in Noordelike ekonomiese en politieke voordeel was. Die Suide het die Noorde begin sien as gevolg van onversadigbare seksuele gierigheid en blinde miskenning van grondwetlike perke en ekonomiese beserings wat die Suide opgedoen het. Met die uitspattige misbruik van beskermende tariewe en die vernietigende impak daarvan op die suidelike ekonomie, het John C. Calhoun, Suid -Carolina, 'n sterk woordvoerder geword van tariefhervorming en suidelike regte.
Spence betreur die triomf van proteksionisme in die seksionalistiese tarief van 1824 met 'n presiese verklaring van sy morele misvorming:
'Die idee van 'n gematigde stelsel, wat oor die algemeen voordelig is vir die nywerheid van die land, sonder ernstige probleme vir 'n spesifieke klas, het verander in die werklikheid van korrupte politieke winskopies tussen spesiale belange, om swaar belasting op alle ander op te lê vir eie gewin. "31
Die Engelse Puritein Thomas Manton (1620-1677) verwoord die aard van hierdie verskriklike verdowing van die gewete en die sluipende vooruitgang van hebsug:
'Daar is nie 'n ondeugd wat die gevoelens meer effektief saamtrek en doodmaak nie, wat die gevoelens van 'n man meer in homself laat fokus, en alle ander uitsluit om daaraan deel te neem, as die begeerte om besittings te versamel. As die begeerte die hart een keer in die hande gekry het, sluit dit alle ander oorwegings uit, maar dit kan die siening daarvan bevorder. In sy ywer vir die bereiking van sy doel, is dit nie delikaat in die keuse van middele nie. Soos dit die hart toemaak, vertroebel dit ook die begrip. Dit kan nie onderskei tussen reg en verkeerd nie; dit neem kwaad ten goede, dit noem duisternis lig en ligte duisternis. Pas dan op vir die begin van hebsug, want jy weet nie waar dit sal eindig nie. "32
In die geval van die onregverdige tariefwette wat van 1824 tot 1861 strek, het dit gelei tot suidelike afskeiding, noordelike aggressie om die afstigting te voorkom en rampspoedige oorlog.
In 1828 word 'n ander tariefwetsontwerp aanvaar, wat so aanmatigend en onregverdig was dat dit in die geskiedenis bekend staan ​​as die tarief van gruwels. Die gemiddelde koers is tot gemiddeld ongeveer 50 persent verhoog, die hoogste in die geskiedenis tot op daardie stadium. Die oorspronklike stukrag was dat Noordelike tekstielvervaardigers meen dat hulle groter beskerming nodig het, maar die wetsontwerp het 'n omvattende omkopery geword om die stemme van die Midde- en Westerse state vir die party van John Quincy Adams in die verkiesing van 1828 te wen. Daar is pligte op baie grondstowwe bygevoeg, wat 'n gemengde uitwerking op New England gehad het, aangesien dit baie grondstowwe vir hul nywerhede ingevoer het. Hennep uit Kentucky en lood uit Missouri is ook bygevoeg. Die hennepaanvulling was ongetwyfeld te danke aan die kragtige invloed van Henry Clay, maar beide die toevoegings uit Kentucky en Missouri was noodsaaklike transaksies om die deurloop van die huis te vetsmeer. Benewens uitgebreide logboekregistrasie, was 'n ander twyfelagtige manier om deur te gaan dat baie tariewe 'n mengsel was van beide spesifieke en waarde -waardes, wat 'n baie hoë tarief vermom het. Oor die algemeen was die tarief van 1828 hoër en breër.
Die verteenwoordiger van Suid -Carolina, George McDuffie, het tydens die debat van 1828 'n paar onvergeetlike en profetiese opmerkings aan die Huis gemaak:
'As die unie van hierdie state ooit verbreek word en hul vryhede ondermyn word, sal die historikus wat die rampe aanteken dit aan die maatreëls van hierdie beskrywing moet toeskryf. Ek glo opreg dat nóg hierdie regering, nóg enige vrye regering, 'n kwarteeu lank onder so 'n stelsel van wetgewing kan bestaan. Die onvermydelike neiging daarvan is om nie net die openbare funksionarisse nie, maar ook al die dele van die Unie en die klasse van die samelewing, wat werklik of denkbeeldig is, te beledig deur die belasting wat dit bied, deur ander lande en ander klasse te belas. Dit bring ambisie en gierigheid en rykdom in 'n kombinasie wat dit vreeslik is om na te dink, want dit is onmoontlik om te weerstaan. "33
Tog het die tarief van gruwels van 1828 die Huis 105 tot 94 aangeneem. Beloftes oor die invoer van suikerriet het waarskynlik die drie gunstige stemme beïnvloed. New England-verteenwoordigers het 23 tot 16 daarteen gestem, maar die gesamentlike Mid-Atlantiese en Westerse state plus Kentucky en Tennessee ondersteun dit met 'n stem van 86 teen 21. Die wetsontwerp het uiteindelik die senaat 26 tot 21 aangeneem, met die enigste suidelike stemme as twee van Kentucky, een van Tennessee en een van Louisiana
Senator Thomas Hart Benton van Missouri verduidelik die onreg wat die Suidlanders ervaar: "Die Suide het homself verarm om die Noorde te verryk." Benton wys verder op die ontsettende las wat die federale regering op die suidelike state gelê het: "... sy dubbele optrede om inkomste op die bedryf van een deel van die Unie te hef en dit in 'n ander deel te bestee." 35
Tariefhistorikus Frank W. Taussig, wat in 1888 geskryf het, beskryf die gedeelte van die tarief van 1828 in sensuur terme:
'Die hele plan was 'n kenmerkende produk van die politici wat toe prominent geword het as leiers van die demokrasie, mans van 'n soort wat baie verskil van die staatsmanne van die vorige generasie. 36
Die verloop daarvan het egter gelei tot die nederlaag van John Quincy Adams in die presidentsverkiesing van 1828 deur Andrew Jackson van Tennessee, wat die tarief teëgestaan ​​het. Sy vise -president was John C. Calhoun van Suid -Carolina, 'n briljante intellektuele, elegante spreker en volmaakte politieke organiseerder. Calhoun was een van die sterkste voorstanders vir staatsregte en een van die sterkste teenstanders van beskermende tariewe in die antebellum -era. Jackson, 'n mede -Suidlander, het soortgelyke standpunte gehad, maar was nie so daartoe verbind om die euwels daarvan vinnig te herstel nie. Dit is te verstane dat Jackson geglo het dat materiaal wat belangrik is vir militêre verdediging beskerm moet word. Maar hy het ook geglo dat die tarief nie verlaag moet word voordat die staatskuld afbetaal is nie. Hierdie gedagte moes Calhoun ontstel het, aangesien die suidelike state die grootste deel van die tariefinkomste betaal het, terwyl die noordelike state 'n onevenredige deel van die voordele ontvang om aan Noordelike "interne verbeterings" te bestee. Dit het beteken dat die Suide die grootste deel van die staatskuld moet afbetaal wat veroorsaak word deur te veel uitgawes aan hoofsaaklik noordelike interne verbeterings - 'n skandalige onreg. Amerikaanse debatte oor tariefbeleid - wat handel oor vrye handel en lae tariewe teenoor proteksionisme en hoë tariewe - bly warm.
'N Generasie later beskryf Henry C. Carey, die hoofekonoom van Abraham Lincoln, die tarief van 1828 as' bewonderenswaardig 'en skryf dit die vermeende voorspoed toe in die jare van handhawing daarvan. Soos Taussig in sy boek The Tariff History of the United States van 1888 gewaarsku het, is dit egter moeilik om die ekonomiese impak van tariewe wat minder as vier jaar werk, te meet. Daar is baie ander oorsake van ekonomiese beweging en voorraadveranderinge in 'n gegewe jaar behalwe tariewe. Dit kan die impak van tariefveranderinge verberg. Niemand kan werklik die impak van die 1828 -tarief opspoor nie. Die uitvoerwaardes van Suid-Carolina was egter meer as 30 persent laer gedurende die agt hoë tariefjare tussen 1825 en 1833, voordat hulle 'n opwaartse styging gedurende jare met laer tariewe hervat het. Die tarief van gruwels is in elk geval met verontwaardiging in die suide beskou, maar veral in die swaar getrefde Suid-Carolina.37
Carey, wat staatsvoorsitter was van die Pennsylvania Republican Party tydens die verkiesing van 1860, het die 'Amerikaanse stelsel' van ontwikkelingskapitalisme en regeringsinmenging bevorder en was 'n belangrike bydraer tot die opstel van die Morrill -tarief, wat in 1858 by die House Ways and Means Committee gekom het. In 'n reeks briewe aan die Speaker van die Huis, gepubliseer in Maart 1865, pleit hy vir die voortbestaan ​​van Lincoln se Greenbacks-beleid om skuldvrye, deur die regering uitgereikte geld uit te reik as 'n manier om die Amerikaanse ekonomie te bevry van Britse invloed en oorheersing. Hierdie inflasionêre beleid van fiat -geldeenheid moes omgekeer word deur die Coinage Act van 1873, wat Amerika op die goue standaard geplaas het. Hy het ook aanbeveel dat die reserwevereiste vir private banke tot 50 persent verhoog word om nasionale bankwese te bevorder. Die wonderlikste van alles is dat hy aan die speaker geskryf het dat:
'Vir die Britse vryhandel is dit, soos ek getoon het, ons dankbaar vir die huidige burgeroorlog.'
Tot Carey se eer het hy die oorlog ten minste nie as 'n morele kruistog beskryf om slawerny te beëindig nie. Die demagogiese mite was nog nie ten volle ontwikkel nie. 'N Skoner en eerliker erkenning sou egter gewees het dat die' Amerikaanse stelsel 'van proteksionistiese tariewe, en veral die Morrill -tarief - 'n produk van sy eie hand en invloed - een van die grootste rampe in die Amerikaanse geskiedenis tot gevolg gehad het.
In Desember 1828 begin Calhoun met 'n anonieme proefskrif met die titel "South Carolina Exposition and Protest", wat handel oor die kwessies rakende die staatsregte wat deur seksualisme en beskermende tariewe aan die orde kom. Hierdie uiteensetting van 35 000 woorde fokus op grondwetlike middels. Een van sy belangrikste punte was dat in 'n konstitusionele republiek mag nie toegelaat word om sy eie grense te bepaal nie, anders is groeiende tirannie onvermydelik. Calhoun het gedink en geskryf in terme van taai realisme:
"Universele ervaring, in alle eeue en lande, leer egter dat mag slegs deur mag ingehou kan word, en nie deur rede en geregtigheid nie, en dat alle beperkings op gesag, wat nie deur 'n gelyke antagonistiese mag bestaan ​​nie, vir ewig heeltemal ondoeltreffend moet blyk te wees in die praktyk . "39
'N Sterk stelsel van staatsregte is dus 'n aansienlik meer betroubare skans teen despotisme as die blote skeiding van die federale uitvoerende, geregtelike en wetgewende magte. Boonop is desentralisasie van regeringsbevoegdhede op sigself 'n wesenlike struikelblok vir toekomstige tiranne.
Daar is historiese en Christelike tradisies en presedente wat teruggaan na die Engelse Magna Carta in 1215 wat 'n 'interposisie' van burgerlike landdroste vereis teen onwettige bevele en gebruik van heersers. Trouens, hierdie tradisies het baie van die redes vir die Amerikaanse rewolusie verskaf. Boonop is die oorlog vir suidelike onafhanklikheid om baie soortgelyke redes gevoer. Onregverdige belastings en handelsmisbruik van handelsmerke was in beide gevalle sterk faktore.
Die toepassing van die leerstelling van interposisie is vir die eerste keer deur Thomas Jefferson in die resolusies van Virginia en Kentucky van 1798 deur Thomas Jefferson as 'nullification' genoem as 'n reaksie op president John Adams se despotiese Alien and Sedition Acts. Kortliks geformuleer beteken vernietiging dat staatslanddroste die reg en plig het om in te gryp teen die federale regering om hul mense te beskerm teen onwettige of ongrondwetlike dade of ingryping. Dit is nou gekoppel aan die konsep van die regte van die staat. Na die verloop van die 1832 -tarief is Calhoun se oplossing vir nietigheid wyd gepubliseer. Alhoewel die uiteindelike reg op afskeiding sterk geïmpliseer (en beskerm word) deur die tiende wysiging, het Calhoun bedoel dat nietigheid 'n eerste stap-meganisme is waarmee die state die federale regering aanspreeklik kan hou teenoor die Grondwet.
In 1830 het president Andrew Jackson deur senator Benton van Missouri gereël vir 'n uitgebreide ete van die Demokratiese Party om op 13 April die verjaardag van Thomas Jefferson en die Jeffersoniese beginsels van die nuwe Demokratiese Party te vier. Dit is gehou in Brown's Indian Queen Hotel in Washington. Politieke spanning neem toe weens die gevolge van die aansienlike en omstrede tariefverhogings wat in 1828 geslaag is.
As vise -president was Calhoun steeds een van die voorste woordvoerders teen die 'tarief van gruwels'. Hy, saam met baie suidelike leiers, was van mening dat die tarief van 1828 ongrondwetlik was omdat dit een nywerheidstak, vervaardiging, ten koste van handel en landbou subsidieer. Calhoun het volgehou dat 'n tarief nie een deel van die ekonomie of een streek in die land moet belas ten bate van 'n ander nie. Hy was ook van mening dat 'n belasting op alle mense nie gehef moet word vir die eksklusiewe verryking van slegs 'n deel van die mense nie. Daar was reeds sprake in die wetgewer van Suid -Carolina oor nietigheid - weiering om aan so 'n ongrondwetlike, onregverdige en skadelike wet te voldoen. Daar was selfs sprake van afstigting.
Senator Robert Hayne van Suid -Carolina sou die aand die spreker wees. Na sy opmerkings sou vrywillige en spesiale toastes kom. Behalwe dat die party verenig is, het Jackson die toast as 'n geleentheid beskou om die eenheid van die nasionale en demokratiese party te bevorder en om sy misnoeë aan te dui met enige sprake van nietigheid.
Senator Hayne het gepraat, die tarief verwerp, maar vermy vermelding van nietigheid. Maar toe die vrywillige roosterbrood begin, het hulle 'n toenemende anti-tarief tenoor aangeneem en die afvaardiging van Pennsylvania het weggeloop.
Toe die tyd kom vir die spesiale heildronke, was die spanning hoog. President Jackson staan ​​op en hou sy glas voor hom. Eerder as om sy oë oor die gehoor te trek, staar hy alleen na Calhoun en sê:
'Ons Unie, dit moet behoue ​​bly.'
Die visepresident was die volgende om sy roosterbrood te gee. Die kamer was doodstil, die spanning bou nog hoër op. Stadig staan ​​Calhoun, lig sy glas en spreek die president direk uit:
'Die Unie, naas ons vryheid, dierbaarste.'
Hy het 'n oomblik stilgehou, en dan om sy punt onmiskenbaar duidelik te maak, het hy voortgegaan,
'Mag ons almal onthou dat dit slegs behoue ​​kan bly deur die regte van die state te respekteer en deur die voordele en laste van die Unie gelyk te verdeel.'
Ons kan 'n les put uit hierdie beroemde drama. Unie of eenheid is 'n voordelige toestand van eendersdenkende mans, maar dit is nie 'n voorwaarde wat so voordelig is dat dit swaarder weeg as elke ander toestand, beginsel of deug nie. Eenheid weeg swaarder as die oorwegings van vryheid, waarheid, eer, geregtigheid, hoë morele beginsel of geestelike trou. Dit kan nie swaarder weeg as noodsaaklike menswaardighede en onvervreembare regte nie. As eenheid nie wedersydse voordeel, deug en beginsel dien nie, word die waarde daarvan nietig verklaar. Verder kan werklike eenheid nie gedwing word nie. Unie wat op die punt van 'n bajonet gedwing word, is tirannie en die vyand van vryheid en al sy deugde en seëninge.
In 1832 is 'n ander tariefwetsontwerp ingestel, wat vermoedelik sommige van die onregte van die tarief vir gruwels van 1828 sou regstel en die suide 'n bietjie verligting sou gee. Die tarief van 1828 het ook 'n surplus van staatsinkomste opgelewer wat baie wou regstel. Die Noordelike begunstigdes van hoë tariewe slaag egter in 'n wetsontwerp wat hul winsmarges nie verminder nie. Sommige van die gruwels van die 1828 -tarief is verlig, veral die kommerwekkende "minimum" bepalings, wat onregverdige afwykings in die pligte veroorsaak het en bedrog meegebring het. Die gemiddelde koers was ongeveer 33 persent. Die netto verligting in die suide was egter onbeduidend, en baie suidelike kongreslede het gevoel dat hulle weer deur Noordelike politieke belange verraai en uitgebuit is.41
Suid -Carolina het die grootste grief uitgespreek oor die voortgesette ekonomiese onreg. Senator Hayne het 'n beroep op die proteksionistiese meerderheid gedoen, maar tevergeefs:
'Ek doen 'n beroep op die here aan die ander kant van die huis om ons te ontmoet in die ware gees van versoening en toegewing. Verwyder, ek smeek u ernstig, uit ons midde, hierdie nooit-mislukte bron van twis. Maak hierdie fontein van die waters van bitterheid by sy bron droog. Herstel die harmonie, wat versteur is, daardie wedersydse liefde
en vertroue wat benadeel is. En dit is in u vermoë om dit vandag te doen deur aan almal gelyk te gee. "42
Die verloop van die 1832-tarief word deur Calhoun, Suid-Carolina, en die katoenproduserende Golfstate beskou as 'n onomwonde boodskap dat suidelike lyding en suidelike regte die meeste politieke leiers in Noord-Afrika nie kommerwekkend is nie. Proteksionistiese tariewe was politieke winskopies waarin kragtige politieke en kommersiële belange verenig het om hulself te verryk ten koste van minder kragtige streke en kommersiële belange. As daar geen verligting is nie, sou die groei van die Noordelike bevolking en politieke mag beteken dat daar voortdurend verregaande belastinglas op die Suide gelê sou word om die Noorde te verryk.
President Jackson het die tarief van 1832 op 14 Julie 1832 onderteken, en Calhoun het planne beraam om die setel van die Amerikaanse senaat te ontruim deur Robert Hayne, wat vir die goewerneur van Suid -Carolina was. Intussen was hy betrokke by die beweging in Suid -Carolina om die tariewe van 1828 en 1832 te vernietig. Calhoun het op 28 Desember 1832 amptelik bedank as vise -president om die setel in die Senaat te vul waarna die Suid -Carolina Wetgewer hom op 12 Desember verkies het.
In Suid -Carolina begin roering oor die tarief van 1828 in die somer na die ondertekening daarvan. Staatsverteenwoordiger Robert Barnwell Rhett het 'n beroep op die goewerneur gedoen om die staatswetgewer byeen te roep. In 'n beroep op eer en geregtigheid het hy die leiers van Suid -Carolina versoek om die moed te hê om federale proteksionistiese tariewe en ander ongrondwetlike dade te weerstaan:
'Maar as u so twyfel: as u nie bereid is om u beginsels op te volg waar hulle ook al mag lei nie, tot die laaste gevolg - as u die lewe beter as die eer liefhet, die gemak bo die gevaarlike vryheid verkies, moet u nie wakker word nie! Roer nie! - Magtige weerstand sal wraak op u ondergang gee. Leef in 'n glimlaggende vrede met u onversadigbare onderdrukkers, en sterf met die edele troos dat u onderdanige geduld u bedelaar en wanhoop sal oorleef. "43
Teen die winter van 1831 en die lente van 1832 het die goewerneur van South Carolina, James Hamilton, byeenkomste en vergaderings in die staat gehou ter nulisering. Calhoun se uiteensetting, veral die konsep van nietigheid, het aansienlike debat geskep, waarvan die meeste gunstig was in Suid -Carolina. Die staatsverkiesings van 1832 bevestig dat 'n aansienlike meerderheid van die Suid -Carolina -kiesers ten gunste van nietigheid is, en op 20 Oktober 1832 roep goewerneur Hamilton die wetgewer na 'n spesiale sitting om 'n nietigverklaring te oorweeg en magtig. Op 24 November het die nietigverklaringskonvensie vergader en 'n verordening aanvaar waarin verklaar word dat die tariewe van 1828 en 1832 ongrondwetlik en onafdwingbaar is.
Die konvensie noem Calhoun se mening dat die oplegging van ongelyke belastingdruk ten bate van spesiale streeks- of kommersiële belange ongrondwetlik is. In die naam van die mense van Suid -Carolina wat in die konvensie vergader het, het die Ordonnance of Oullification bepaal en verklaar dat die tarief van 1828 en 1832:
"... is ongemagtig deur die Grondwet van die Verenigde State en skend die ware betekenis en bedoeling daarvan, en is nietig, ongeldig, en geen wet, of bindend op hierdie staat, sy amptenare of burgers ... en alle geregtelike verrigtinge wat hierna sal plaasvind ter bevestiging daarvan, is en word heeltemal ongeldig geag ... Dat dit nie geoorloof is vir enige van die saamgestelde owerhede, hetsy van hierdie staat of van die Verenigde State, om die betaling van pligte wat deur die genoemde handelinge opgelê is, af te dwing binne die perke van hierdie staat vanaf en na die eerste dag van Februarie volgende ... "44
President Jackson se retoriek het dit duidelik gemaak dat hy voornemens was om vernietiging met geweld te voorkom, en vertel 'n besoeker uit Suid -Carolina dat:
'... as daar 'n enkele druppel bloed gestort word in teenstelling met die wette van die Verenigde State, sal ek die eerste man wat ek my hande kan oplê, aan die eerste boom hang wat ek kan bereik.'
Op 10 Desember het Jackson 'n proklamasie aan die mense van Suid -Carolina uitgereik waarin lui:
'Ek beskou dus die bevoegdheid om 'n wet van die Verenigde State, wat deur een staat aangeneem is, ongeldig te verklaar, wat onverenigbaar is met die bestaan ​​van die Unie, wat uitdruklik weerspreek word deur die letter van die Grondwet, wat ongemagtig is deur die gees daarvan, in stryd is met elke beginsel waarop dit is gestig en vernietigend vir die groot voorwerp waarvoor dit gevorm is. "46
Robert Hayne, wat uit die Amerikaanse senaat bedank het tydens sy verkiesing tot die kantoor van die goewerneur van Suid -Carolina in Desember 1832 en wat lid was van die Nullification Convention, het 'n antwoord gegee aan die mense van Suid -Carolina en aan president Jackson in sy intreerede:
'As die heilige grond van Carolina besoedel word deur die voetspore van 'n indringer, of bevlek is met die bloed van haar burgers, wat verdedig word, vertrou ek op die almagtige God dat geen seun van haar ... wat aan haar boesem gevoed is nie ... sal gevind word dat hy 'n parricidale arm teen ons gewone moeder opsteek. En selfs as sy alleen sou staan ​​in hierdie groot stryd om konstitusionele vryheid ... dat daar in die breër grense van die staat nie een teruggebore seun sal vind wat nie sal red nie en gereed is om sy lewe in haar af te lê verdediging. "47
In reaksie op die bedreiging van hul soewereiniteit het Suid -Carolina 27 000 mans gemobiliseer wat gereed was om hul grondgebied en regte te verdedig in geval van militêre aanval.48
Op 16 Januarie het Jackson versoek dat die Kongres 'n Force Bill goedkeur om militêre ingryping teen Suid -Carolina te magtig. Ander, waaronder voormalige ondersteuners van die tarief vir gruwels van 1828, Clay en Van Buren, het egter gesien dat die enigste manier om die dreigende wapenbotsing te vermy kompromie is en begin werk aan 'n kompromis -tariefwetsontwerp om die wet van 1832 te vervang met terme wat meer geskik is na Suid -Carolina en ander suidelike state. Gelukkig was Calhoun terug in die senaat om te help. Die Force -wetsontwerp is ingedien met 'n stemming van 30 tot 15 in die senaat, en die regterlike komitee van die huis het 4 tot 3 daarteen gestem, terwyl beide die huis en die senaat woes gewerk het om te dink oor wat die kompromietariefwet van 1833 sou word. , Het Suid -Carolina die handhawing van die nietigheid uitgestel om onnodige konflik te voorkom. Algemene bepalings vir die kompromie is bereik na 'n privaat ontmoeting tussen Clay en Calhoun.
Jackson's Force -wetsontwerp is eers goedgekeur nadat die kompromietarief met stemme van 119 tot 85 in die Huis en 29 tot 16 in die Senaat aangeneem is, wat die Force -wetsontwerp doeltreffend gemaak het. Die 1833 -tariefwet het toegelaat dat tariewe teen 1842 geleidelik teruggestel word tot die vlak van 1816, met belasbare waardes van gemiddeld ongeveer 20 persent - dit is ongeveer die tariefvlak voordat die Morrill -tarief in 1861 aangeneem is.
Baie mense het die konsep van nietigheid teëgestaan, maar die feit is dat dit 'n herbesinning oor die ondraaglike tariefbeserings op die Suide veroorsaak het en tot intelligente kompromie gelei het, net soos dit bedoel was in die opvatting van Calhoun. Wat skokkend is, is dat die lesse van die vernietigingskrisis van 1832 - met die nou vermyde dreigement van afstigting en gewapende konflik - in 1860 vergeet is toe die meer bevolkte Noorde ter wille van die suide weer ondraaglike belasting en uiterste ekonomiese nadele op die Suide wou opdwing van noordelike industriële groei en voorspoed.
Whig -leiers in die kongres kon weer proteksionistiese wetgewing aanvaar in die tarief van 1842, ook bekend as die Black Tariff. Hierdie tarief het veral die ysterbedryf bevoordeel, wat die tariewe vir rou en vervaardigde ystergoedere byna verdubbel het. Dit het ook die persentasie verpligtende items van ongeveer 50 persent tot meer as 85 persent van alle ingevoerde items verhoog. Teen 1843 het die invoer met die helfte gedaal, wat die totale tariefinkomste eintlik verminder het. Uitvoer het met ongeveer 20 persent gedaal. Dit is vervang deur die Walker-tarief van 1846 wat die tariewe verlaag het tot voor 1842 nadat die Whigs die presidentskap en die kongres tydens die verkiesings van 1844 verloor het.50
Die 1857 "Free Trade" Tarief is aangeneem deur 'n nie-partydige koalisie wat oorheers word deur konserwatiewe Suid-Demokrate en verlaag tariewe tot byna vryhandelsvlakke. Dit is sterk teenstaan ​​deur die noordelike nywerheid en die noordelike nywerheidswerkers. Toe 'n finansiële paniek veroorsaak deur los bankpraktyke in 1857 'n noordelike resessie tot gevolg gehad het, het die Republikeine dit op vryhandel en die tariefwet van 1857 geblameer. Teen 1858 het die Republikeine nuwe tariefwetgewing, die Morrill -tarief, by die House Ways and Means -komitee ingedien.51
Soos baie moderne wetgewende pogings om die doeleindes, koste en politieke en ekonomiese voordele en beserings van 'n slegte wetsontwerp te verberg, begin die titel van die Morrill -tarief met bedrieglike verduistering:
'' N Wet om voorsiening te maak vir die betaling van uitstaande skatkisbriewe om 'n lening te magtig ... '52
Om wetgewing aan die dringend noodsaaklike tesouriebehoeftes of 'n beweerde krisis te verbind, is 'n algemene metode om slegte rekeninge deur die kongres te jaag. Soms word slegte rekeninge teruggehou, sodat dit onder die dekking van dringendheid en verwarring deur die kongres gehaas kan word. Niemand wil natuurlik verantwoordelik wees om die wiele van die regering te stop en die publiek te beskadig nie, of die beweerde skadelike gevolge waarskynlik is of die onwaarskynlike fiksie van demagoges. Baie rekeninge is gevul met bladsye met onverwante varkvate om hul deurgang deur die kongres te verbeter. Die Morrill -tarief en ander proteksionistiese wetgewing gedurende die 19de eeu het wyd gebruik gemaak van logboekregistrasie om winskopies tussen verskillende spesiale belange te lok, maar hierdie winskopies het die Suide besering en onreg aangedoen.
Op 13 November 1860 het die Amerikaanse senator Robert Toombs die Georgia -wetgewer toegespreek om die aard en dringendheid van die nasionale situasie te verduidelik. Hulle was besig om te besluit of hulle 'n staatsbyeenkoms sou roep om afstigting te oorweeg. Toombs het uitgebrei gepraat oor die Morrill -tarief, wat reeds by die Amerikaanse huis verby was. Begin met 'n analogie wat die proteksionistiese koalisie in die kongres vergelyk met die ywerige ambagsmanne van Efese wat in hul materialistiese afgodery roep: 'Groot is Diana van die Efesiërs' (Handelinge 19: 28), wys hy op die samewerking van die Radikale Republikeine en die radikale afskaffers in die verbygaan van die Morrill -tarief. (Eintlik was die meeste van die Radikale Republikeine ook radikale afskaffers.) Hy noem hierdie koalisie 'n vereniging van "koppigheid en fanatisme." 53
Hy het verder gesê oor hierdie politieke loggingsooreenkoms dat:
'Die gevolg van hierdie koalisie was die berugte Morrill -wetsontwerp - die rower en die brandoffer het hande geslaan en verenig in 'n gesamentlike aanval op die Suide ... So lyk die rekening tussen die noorde en die suide. Onder sy gewone en gunstigste optrede, omvang en beskerming vir elke belangstelling en elke strewe in die Noorde, ten minste vyftig miljoen per jaar, behalwe die besteding van minstens sestig miljoene uit elke sewentig van die openbare uitgawes onder hulle om sodoende die skatkis 'n voortdurende bemestingsstroom vir hulle en hul nywerheid te maak, en 'n afzuigpomp om ons stof te verwyder en ons land op te vaar. "54
Die hele geskiedenis van proteksionistiese wetgewing, veral die tariewe van 1828 en 1832, moes alle Amerikaners gewaarsku het oor die gevaar wat die Morrill -tarief vir die land inhou. Sy ideologiese voorgangers het in 1832 'n krisis veroorsaak wat die land binne enkele dae van afstigting en militêre konflik tot gevolg gehad het wat maklik kon uitgebrei het. Tog het seksuele vooroordele, eiebelang en hebsug die dominante Noordelike politieke en ekonomiese belange in 1860 en 1861 verblind vir die gevaar. Die Morrill-tarief was so skadelik vir die belange van die suidelike katoenproduserende state dat dit hulle in wese uit die Unie. Die verharde en onverbiddelike vooroordeel van die dominante politieke en ekonomiese belange van die Noorde teenoor die Suide het weinig hoop op geregtigheid of redelike kompromie gelaat. Session was die enigste eerbare keuse.
Die afskeidingsalternatief bied boonop aansienlike ekonomiese geleenthede vir die Suide. Onregverdige belasting en die selfbediende inkomste-uitgawes van die Noord-gedomineerde kongres was beslis sterk motiewe vir afskeiding. In daardie opsig was die oorlog 'n tariefoorlog, soos Britse koerante gesê het. Maar dit was ook 'n oorlog tussen vryhandel en proteksionisme. Lincoln het dit uitgespreek in sy gesprek met kolonel Baldwin. As Charleston, New Orleans, Mobile, Wilmington en Savannah vryemarkse was met tariewe van 10 tot 15 persent of laer, wat sou met Boston, New York en Philadelphia gebeur met Lincoln se hoë tarief? Die antwoord is dat kommersiële skeepvaart en die welvaart wat dit meebring, na laer tariewe in die suide sal verskuif. Die Noordelike state sou hul hoofbron van belastinginkomste verloor, en hul nywerhede sou moes meeding met Britse invoer. So 'n aanpassing is korrek beskou as ekonomies en polities rampspoedig op die kort termyn. 'N Afskeidingsbeweging het selfs in New York ontstaan, wie se Demokratiese burgemeester, Fernando Woods, gehoop het om dit 'n onafhanklike vrye hawe te maak.
Aanvanklik erken die noordelike openbare mening, soos weerspieël in die noordelike koerante van beide partye, die reg van die suidelike state om af te skei en bevorder vreedsame skeiding.
'N Redaksie van 21 November 1860 in die Cincinnati Daily Press het dit gesê:
'Ons glo dat die reg van 'n lid van hierdie Konfederasie om sy politieke betrekkinge met die ander te ontbind en 'n onafhanklike posisie te aanvaar absoluut is.'
The New York Times, op 21 Maart 1861, wat die oorgrote meerderheid van die redaksionele opinie in die noorde weerspieël in 'n hoofartikel:
'Daar is 'n groeiende sentiment in die hele noorde ten gunste van die laat toelaat van die Golfstate.' 57
Noordelike nyweraars het egter senuweeagtig geraak toe hulle besef dat 'n tariefafhanklike Noorde teen 'n vryhandels-Suid sou meeding. Hulle was nie net bang vir die verlies aan belastinginkomste nie, maar ook vir 'n aansienlike verlies aan handel. Koerantredaksies het hierdie senuweeagtigheid begin weerspieël.
Op 10 Desember 1860 het die Daily Chicago Times besin oor die ondergang en bankrotskap wat die suidelike vryhandel oor die noorde kan bring:
'Laat die Suide die vryhandelstelsel [en die noorde] se handel aanneem, moet verminder word tot minder as die helfte van wat dit nou is ... Ons arbeid kon nie meeding nie ... met die arbeid van Europa [en] 'n groot deel van ons skeepsbelang sou oorgaan in die hande van die Suide. "58
Op 12 Maart 1861 bepleit die vasberade Republikeinse New York Evening Post dat die Amerikaanse vloot "alle hawens van toegang" in die suide afskaf. Dit was vir hulle goedkoper as die administratiewe uitgawes om die tarief in te vorder
Die Newark Daily Advertiser, op 2 April 1861, redaksioneer dat die suidelike vryhandel "tot die ernstige nadeel van die Noorde moet werk", en deur militêre mag gestuit moet word.60
Die Boston Transcript, op 18 Maart 1861, het gewaarsku:
'Die masker is afgegooi, en dit is duidelik dat die mense van die belangrikste afstigende state nou vir kommersiële onafhanklikheid is. Hulle droom dat die verkeersentrums van noordelike na suidelike hawens verander kan word. Die handelaars van New Orleans, Charleston en Savannah het die idee dat New York, Boston en Philadelphia in die toekoms hul handelsware grootheid kan skeer deur 'n inkomstestelsel wat vrye handel is ... Die regering sou vals wees sy verpligtinge as daar nie teen hierdie toestand gestaan ​​word nie. "61
So kan ons 'n belangrike oorsaak van die oorlog sien wat deur die apologete daarvan onderdruk is. Die Morrill -tarief was die laaste en uiteindelike besering en belediging in 'n ketting van 30 jaar van proteksionistiese Noordelike mishandeling van die Suide. Die afskeiding van die suide en die vryhandelsbeleid wat onuitwisbaar is in die Konfederale Grondwet, sal ekonomiese verwoesting aan die noordelike skeepvaart en nywerheid veroorsaak, die Noord-Suid-uitbuitende belastinginkomstebasis vernietig en hul planne om nasionale grootheid te bereik, frustreer.
Nog 'n paar dinge moet gesê word oor proteksionistiese tariewe as 'n algemene bedreiging vir ekonomiese welvaart. Teen die begin van die Groot Depressie is die hoogste tariefrekening in die Amerikaanse geskiedenis, die Smoot-Hawley Tariff Act, op 17 Junie 1930 deur die Kongres aangeneem en onderteken deur die Republikeinse president Herbert Hoover, wat die wetsontwerp sterk teenstaan. Die doel daarvan was om lydende Amerikaanse werkers, boere en besighede te beskerm teen buitelandse mededinging. Tot dan toe vaar uitvoerders goed en was dit steeds een van die relatiewe sterkpunte in die ekonomie. Die Huis het die wetsontwerp 264 tot 147 goedgekeur, met 244 Republikeine en 20 Demokrate wat daarvoor gestem het. Die Senaat het dit 44 tot 42 aangeneem, met 39 Republikeine en 5 Demokrate wat daarvoor gestem het. Soos deur historiese ervaring voorspel kon word, het uitvoere gou gely, met 61 persent gedaal, selfs met Kanada wat 'n vergeldingstarief teen Amerikaanse goedere ingestel het. Werkloosheid was op 7,8 persent toe Smoot-Hawley geslaag het en in 1931 tot 16,3 persent gespring het en in 1933 'n hoogtepunt van 25,1 persent bereik het.
Mark Thornton en Robert B. Ekelund Jr. in hul boek oor die ekonomie van die burgeroorlog uit 2004, gee 'n opsomming van 'n paar van hul algemene ekonomiese gevolgtrekkings. Beskermende tariewe bevoordeel sommige kommersiële of streeksbelange op kort tot mediumtermyn, maar dit doen meer skade as goed vir die algehele ekonomie. Dit is duidelik dat sommige belange beseer word. Tariewe is in wese 'n herverdeling van rykdom deur middel van politieke middele. Beskermde ekonomiese belange word dikwels 'n nie-innoverende vertraging in die ekonomie en belastingbetalers
In 1862 het Spence die suidelike griewe met betrekking tot die Morrill -tarief opgesom met 'n indringende kortheid:
'Hulle meen dat hulle, ingevolge 'n Grondwet wat volmaakte gelykheid voorskryf en die voorkeur verbied, nie verplig moet wees om enorme pligte te betaal vir alles wat hulle benodig vir hul bedryf uit die buiteland nie, terwyl alles wat deur die Noorde vir die bedryf vereis word, betaal word dit belastingvry verkry. Hulle protesteer dertig jaar tevergeefs hierteen. Hulle sien nou dat, onder die onweerstaanbare groei van die bevolking in die Noorde, politieke mag verbygegaan het vanaf sy oorspronklike ampstermyn en sonder hoop op terugkeer verdwyn het. Hulle voel die bitterheid van die knaagroering wat die Abolitioniste lank aanhou, in stryd met die gees van die Grondwet. Hulle vra of dit nuttig is om onder 'n verband te bly wat nie meer by die ander partye pas nie ... Na die mening van die mense van die Suide is daar besluit om op hul koste vir die welsyn van die Noorde te sorg ... voortdurend, sien hulle hulself oorgedra aan 'n ewige minderheid, in hopelose onderdanigheid ... '64
Baie moderne akademiese verskonings vir Lincoln se oorlog teen die Suide het onlangs die kreet aangeneem dat omdat die gepubliseerde verklarings van vier state wat die redes vir hul afstigting voer, baie teksverwysings na slawerny bevat, dat die oorlog tog eintlik net oor slawerny gaan. Daar was natuurlik voortgesette bespreking oor die impak van die uitsluiting van slawerny uit nuwe gebiede en state. Dit was veral belangrik as 'n politieke getalle spel. As 'n gedeeltelike minderheid het die Suide elke gunstige Amerikaanse senaat en huissitplek nodig gehad om al sy belange te verdedig teen 'n vertraping deur 'n noordelike meerderheid wat byna uitsluitlik toegewy is aan sy eie vergroting. Suidlanders het ook die oortredings van die vlugtige slawewette in die noorde behou as voorbeelde van hul miskenning van die Grondwet en die suidelike regte, maar vlugtende slawe was nie 'n belangrike saak nie. Die veel groter onderliggende kwessie was dat die Suide, as 'n bewuste streeksminderheid, afhanklik was van die streng nakoming van die Grondwet en die Regte van die Staat vir hul ekonomiese en politieke welsyn.
Geen ernstige historikus glo dat die Unie -leër suidwaarts opgeruk het om slawe te bevry nie. Suidelike leiers het geen ambisies vir Noordelike verowering of redelike hoop op nasionale politieke oorheersing gehad nie. Die mite van die 'slawemag' was 'n wacko-samesweringsteorie wat gebruik is vir Noordelike politieke veldtogte. Die militêre optrede van die unie was om suidelike afskeiding te voorkom. Die oorsaak van die oorlog was Lincoln se oproep om 75 000 troepe om die suidelike state binne te val. Die inval het afskeidings veroorsaak en pogings tot afskeidings in die bo -suide en verskeie grensstate.
Die getal kere wat slawerny genoem is, is in afskeidingsvergaderings genoem, buite ag genome hul literêre, ekonomiese, politieke en grondwetlike kontekste, en dit blyk 'n vorm van akademiese wanpraktyk te wees. Die groter konteks dui aan dat die Unie -regering onder noordelike oorheersing onderdrukkend geraak het en toegewy was aan sy eie eng seksionele belange. In die suide bied die regte van state die primêre beskerming teen hierdie seksuele misbruik. Wat die afskeidingsverklarings werklik bewys, is dat Suid -Afrikaners sterk redes het om te glo dat hul politieke regte en ekonomiese welsyn onveilig was onder die noordelike politieke oorheersing.
'N Ketting van dertig jaar van ekonomiese misbruik deur onregverdige tariefwette het enige vertroue of hoop dat Noordelike leiers vertrou kan word, in die wiele gery om die Suide regverdig te behandel. Die Morrill -tarief was een van die laaste rietjies om daardie vertroue te verbreek - die uiteindelike hoofstuk in 'n buitengewoon onregverdige belastingstelsel waardeur die Noorde dekades lank baie baat gevind het terwyl die Suide gely het. Die bepalings vir die Morrill-tarief was so onregverdig dat die katoenproduserende state-Suid-Carolina en die Golfstate-beswaarlik in die Unie kon bly sonder om hul eer en hul ekonomiese en politieke toekoms in te boet.
In die noorde beteken die afskeiding van die suide 'n verlies van meer as 80 persent van hul belastingbasis.65 'n Onheilspellender saak vir Lincoln en Noordelike nywerheids- en kommersiële belange, 'n onafhanklike Suid sou 'n vryhandels-suid wees wat meeding met die beskermende tariefafhanklike Noord. Dit sou baie jare van ekonomiese verwoesting vir die Noorde beteken het-totdat hulle hul verslawing aan polities gewilde, maar misleidende ekonomiese teorieë kon afskud en die misleide merkantilistiese beleid van die sogenaamde 'Amerikaanse stelsel' kon laat vaar.
Min mense weet vandag van die Morrill -tarief. Sy plek in die geskiedenis word voortdurend onderdruk. Dit pas nie by die polities korrekte afwas van die Noordelike saak nie. Baie wat dit wel erken, wil hê dat die res van ons moet glo dat dit 'n klein en in wese onbeduidende faktor was in die oorsake van afstigting en oorlog. Inteendeel, die Noorde het floreer en die Suide het gely weens vorige beskermende tariewe, en die Morrill -tarief het belowe om suidelike lyding ondraaglik te maak. Die Morrill -tarief is 'n kragtige en verstommende voorbeeld van kortsigtige partydige hebsug en die katastrofiese gevolge daarvan. Dit is geen wonder dat baie Amerikaners dit vergeet en bedek wil sien met 'n meer moreel bevredigende maar grotendeels vals weergawe van die oorsake van suidelike afstigting en noordelike aggressie. Maar wysheid word slegs in die waarheid gevind.
Die aard van 'n artikel oor tariewe, met sy statistieke oor in- en uitvoer en die ooreenstemmende persentasies wat die impak daarvan op Noord en Suid illustreer, verg nog 'n paar eindnotas. Dit is veral waar as dit moeilik is om historiese gegewens te vind, moeilik is om akkuraat te beoordeel en soms verwarrend by die vergelyking van bronne. In verskeie gevalle het ek verskeie bronne gebruik en 'n goeie oordeel oor akkuraatheid gemaak, wat soms 'n reeks akkuraatheid gegee het. Oor die hoofvrae glo ek egter dat dit onmiskenbaar is dat die onproportionele belastinglas in die Suide, wat deur die tariefstelsel geskep is en deur die Morrill -tarief vererger is, 'n enorme onreg was wat sterk reageer.
Dit is ook onmiskenbaar, selfs op 'n per capita -basis, dat inkomste -uitgawes die noorde buite verhouding bevoordeel het. Dit is moeiliker om die las wat op uitvoerders geplaas word, akkuraat te skat, maar dit is veilig om te sê dat hierdie bykomende las aansienlike ekonomiese lyding vir die Suidelike sakewêreld en die Suider -mense veroorsaak het.
AMERIKAANSE VRAE BUITELAND. DIE MORRILL -TARIEF.
In elk geval, die groot Amerikaanse unie is in werklikheid verdeel in twee mededingende konfederasies - die suidelike besmet met die roes van slawerny, bevlek met die verlede en geensins vry van die toerekening van toekomstige filibustering -ekspedisies nie, en tot stand gekom, dit wil voorkom, deur 'n verloop van doelbewuste en diepgaande verraad van die hoë amptenare van die regering van Washington. In die Noordelike Konfederasie, inteendeel, aanvaar Slawerny, indien dit nie heeltemal uitgedoof is nie, 'n tydelike en voorlopige karakter. Geen verraad was aan die werk om die ontwrigting te veroorsaak nie, en die beginsels wat gestel word, is om die simpatie van elke vrye en verligte volk te betoon. Dit is die baie uiteenlopende reëls waaronder die twee mededingende Republieke ontstaan. Maar die mensdom sal hierdie dinge uiteindelik nie beoordeel deur simpatie en antipatieë nie; dit sal deur hul eie belang beïnvloed word, en die twee republieke moet nie geweeg word deur hul beroepe of hul vorige geskiedenis nie, maar deur die gedrag wat hulle volg en die posisie wat hulle handhaaf onder die magte van die aarde. Hulle interne instellings is hul eie saak; hul finansiële en politieke reëlings is beslis ons s'n. Brasilië is 'n ryk wat slawe besit, maar deur sy trou en goeie optrede het dit 'n plek in die hiërargie van nasies wat baie beter is as die van baie magte wat vry is van hierdie binnelandse besmetting, gevestig. As die Noordelike Konfederasie van Amerika 'n vasberadenheid toon om in 'n eng, eksklusiewe en onsosiale gees op te tree, terwyl sy suidelike mededinger die hele mensdom, met die uitsondering van sy eie slawe, uitreik, moet ons nie verbaas wees om te sien nie ten spyte van die goedheid van die oorsaak en die groot negatiewe verdienste van die afwesigheid van slawerny, sink die noorde in 'n sekondêre posisie en verloor die simpatie en agting van die mensdom.
Daar mag gesê word dat ons reeds die eerste vrugte van die Amerikaanse ontwrigting besit. Die afstigting van soveel mans van die twee huise van kongres het vir die eerste keer 'n onbetwiste meerderheid aan die noorde verleen. Hulle was nie traag om hulself ten volle te benut nie. Hulle het inderdaad niks noemenswaardigs gedoen om die wonde van hul afgeleide land te genees nie. Hulle het geen besluit geneem oor versoening of dwang nie. Die Suide is toegelaat om sy voorbereidings te verouder, beslag te lê op die federale arsenale en forte, en om 'n nuwe regering te organiseer, sonder selfs 'n intelligente protes van die wetgewer in Washington. Daar was baie verskoning hiervoor. Die tydperk tussen die verkiesing van die nuwe president en die oorgawe van die amp deur die ou, is 'n soort interregnum, waarin gesê kan word dat alle wetgewende en uitvoerende aktiwiteite verlam is. Maar alhoewel hulle niks vir die saak van die Unie kon doen nie, het die senaat en die kongres die interregnum gebruik om 'n tweede slag te slaan op die handel, die finansies en die algemene welvaart van die land, oneindig noodlottiger as enige abstraksie van grondgebied of vermindering van die bevolking.Hulle het die laaste weke van waarskynlik die laaste sessie van die laaste kongres van die Verenigde State van Amerika gebruik gemaak om alle vordering wat gemaak is in die rigting van vryhandel te ongedaan, en om hul land nog 'n keer in die hand te werk neerkom op 'n verbod. Ons is bevrees dat die wetsontwerp reeds die toestemming van die president ontvang het, en dat die twintigmiljoene uitvoere wat Engeland verlede jaar na die Verenigde State gestuur het, op die huidige oomblik feitlik uitgesluit is. As Amerikaners wil weet met watter gevoelens hierdie maatreël in Engeland beskou word, hoef hulle net na die Trade Reports of the Times te gaan, en hulle nuuskierigheid sal bevredig word. Ons vind dus uit Birmingham dat 'n afhandeling van hardeware en eetgerei 3,800,000 as waardeloos beskou word. Suid -Staffordshire is ontsteld. Die optrede van die kongres oor die tariefwetsontwerp het die toon van die openbare gevoel baie verander met verwysing na die sessioniste, en niemand hier nie, selfs diegene wie se simpatie met die noordelike state is, probeer om die weg wat die proteksioniste in die kongres gevolg het, te regverdig. & quot In Manchester sorg die voorgestelde verhoging van die belasting op katoengoedere in die Verenigde State baie aandag. In Newcastle word daar geglo dat dit onmoontlik sal wees om sake te doen met die Verenigde State op die voorwaardes soos uiteengesit in die tarief, terwyl die sake met die Suidelike State as bevredigend beskryf word. In Sheffield is daar groot kommer oor die effek van die nuwe tarief op die staalhandel. In Wolverhampton verduister die afwagting dat die tarief wet word, die reeds somber vooruitsigte van die ysterhandel. As daar onthou word dat al hierdie onwilligheid en ontwrigting van internasionale bande en simpatie, wat elke dag nader kom, en wat Amerika nooit meer nodig gehad het as nou nie, ten goede moet kom as die langdurige bestaan ​​van die siekte 'n kunsmatige vervaardigingsstelsel wat opgemaak is ten koste van die skeepvaart en handel in die land, en deur 'n afskuwelike huldeblyk te hef uit alle klasse wat nie by die vervaardigingsbedryf betrokke is nie, kan ons nie anders as om te wonder oor die waansin van demokrasie en die totale onvermoë om dit te begryp en behou die mees voor die hand liggende beginsels van die ekonomiese wetenskap. Beskerming was net so 'n oorsaak van die ontwrigting van die Unie as slawerny. In hierdie opsig het dit sy ergste gevaar, maar as ons nie die fout maak nie, is dit bestem om die vrugbare moeder van ander ontwrigtings te wees. Watter belangstelling het die groot landbou-Westerse state, byvoorbeeld, om as sytrekkers van die ystermeesters van Pennsylvania of die katoen-spinners van Lowell gemaak te word? Hulle sal, soos die Suide begeer het, 'n direkte handel met Engeland begeer, en die eienaardige posisie van Kanada, met sy kommunikasiefasiliteite oor die meer, rivier en spoorweg, sal hulle die gereedste manier toon om 'n direkte handel te verkry deur 'n nuwe skeiding - moontlik deur 'n samesmelting met ons eie kolonies.
Hierdie onderwerpe is so voor die hand liggend dat ons dit verbied om daarop aan te dring, maar ons smeek om, ter wille van ons eie landgenote en die waarskuwing van die regering van die Verenigde State, daarop te wys dat in een slag twintig miljoene uitvoere uitgesluit word van hul gebied af het hulle 'n taak onderneem wat hulle bo hul vermoë het. Hulle kan inderdaad hul eie inkomste uit die doeane vernietig; hulle kan ekstra krag gee aan gevestigde belange wat 'n voorskriftelike lig op die lewens van die gemeenskap wil hê; , maar hulle kan nie verhoed dat Engelse vervaardigers die Verenigde State van die een kant na die ander deurdring nie. 'N Kykie na die kaart is voldoende om dit aan te toon. Die Suidelike Konfederasie wil natuurlik nie beter as om Charleston, Savannah, Mobile en New Orleans, depots van Engelse vervaardigers, te smokkel oor die lang en onmerkbare grens wat hulle van die Verenigde State skei nie. Nee, dit is heel moontlik dat die groot stad New York verkies om homself tot 'n vrye hawe te verklaar, en om die depot van 'n enorme onwettige verkeer te word, eerder as om die kaaie te sien vrot, die strate verlate en die hawe leeg, omdat 'n selfmoord dwaasheid die handel na die minderwaardige hawens van die Suide gedryf het. Die ingedrukte kus van die Noordelike State bied ruim geleentheid vir smokkel, en wat nog belangriker is, die grens tussen Kanada en die Unie word feitlik opgespoor deur die stroom van die St. Huron. Dit is 'n gebied wat moontlik geskep is met die doel om die aanmatigende dwaasheid te straf om die hindernis van verbod te ontmoet tussen nasies wat lankal die wedersydse voordele van kommersiële omgang geniet het. Die smokkelaar sal die foute van die staatsman regstel, soos hy al so dikwels gedoen het. Die verandering kan vertraging, verlies en ongerief veroorsaak, maar die stroom is te magtig om verstik te word, en die ou kanaal sal nie gouer gestop word as dat 'n nuwe een gedwing word nie.
Uit die London Shipping Gazette.
Ons het dus gekyk na die belangrikste kenmerke van 'n maatreël waarvan ons meen dat dit nie heeltemal nodig is nie, aangesien die mense van die Verenigde State nie net in 'n toestand van groot voorspoed verkeer nie, maar selfs die sogenaamde 'kwotasies' van die staat vereis so 'n groot eksperiment soos hierdie - vir eksperimente moet ons dit noem - om 'n voldoende inkomste te verseker om aan sekere uitgawes te voldoen. Dit kan baie goed wees dat die wetgewer van die state wette aanneem wat by spesifieke belange pas, maar dit moet nog gesien word hoe die mense-die belastingbetalende gemeenskap-'n maatreël ontvang wat swaar bykomende pligte aan hulle opdwing- nl., van 10 tot 20 en selfs 30 persent. dit moet nog gesien word of hulle hul gewone voorraad buitelandse produkte en vervaardigings gaan koop of nie, of die verbruik in die algemeen nie ernstig sal daal nie. Op laasgenoemde punt twyfel ons ook nie, want dit is redelik om aan te neem dat hoë pryse die gewone handelaars tot uiterste versigtigheid moet dwing tot groot ontmoediging van die handel. 'N Ander kenmerk is duidelik-naamlik dat die groot invoer en alle ander huise genoodsaak sal wees om hul kapitaal te vergroot, indien hulle groot voorrade byderhand het, om aan die eise van die owerhede van die huis te voldoen. Weereens, as die verbruik vinnig sou daal-en ongetwyfeld wel-sal minstens twee derdes van die invoerders in New York dit doen, laat ons hul besigheid heeltemal verlaat, en die gevolg is dat die groot Amerikaanse binnelandse handel sal daal tot dié van 'n derdeklas-krag, ten minste wat die noorde betref. Die afskeidingsbeweging kan egter in 'n mate die bose gevolge van hierdie wetsontwerp teëwerk. Natuurlik sou dit in die huidige onrustige stand van sake in die Unie onmoontlik wees om met so iets soos akkuraatheid te voorspel in watter posisie die Suide homself hierna kan bevind, maar, saamgestel uit hoofsaaklik uit die vryhandelklas, is dit billik om te veronderstel dat die Suide, indien dit aan homself oorgelaat word, 'n liberale tarief sal aanvaar, en dat ons groot afval in die vervoer na die noorde in 'n mate kan verbeter word deur verhoogde uitvoer na ander oorde. Beskou hierdie maatreël egter in elke lig wat ons wil, maar dit is duidelik dat 'n ernstige en onnodige slag op Engeland se handel gerig is. Die state het jare lank 'n enorme en baie winsgewende handel met hierdie land gedoen. In tye van skaarsheid, soos die huidige, het hulle ons groot hoeveelhede voedsel voorsien, waarvoor daar byna altyd 'n goeie en winsgewende mark gevind is. Ons het natuurlik ewe veel voordeel uit die stelsel van 'n gratis wisselvoering van goedere, maar sal ons aanhou om dit te doen, behalwe in tye van skaarsheid? Amerika moet onderskat dat die vraag na buitelandse produkte beslis in 'n gelyke verhouding sal daal, as sy sou slaag om die handel van enige land te onderdruk, danksy die kommersiële bedrywighede van beide lande. Hierdie maatreël sal egter nie net die Engelse belange wesenlik raak nie, maar dit dreig om die uitvoer van sy en talle artikels uit Frankryk te vernietig, waartydens en die Verenigde State 'n belangrikste onderneming in die laat jare ontstaan ​​het. Op die oomblik doen niks in Frankryk weens Amerikaanse huise letterlik niks nie, en ons kan nie sien hoe 'n ellendige toestand dit moet verbeter nie, kragtens 'n wet wat anti-nasionaal is en wat die beste belang van handel. Selfs Duitsland sal amper in 'n gelyke verhouding met Frankryk ly. Haar handel het floreer, maar hier het ons dit amper vernietig deur die betrokke wetsontwerp. Die wyse wetgewers van die Verenigde State moes, voordat hulle hul stem uitgespreek het ten gunste van hierdie beperkende pligte, in gedagte gehou het dat die Amerikaanse bevolking al jare lank leef in wat 'goedkoop tye' genoem word - met ander woorde, dat hulle die volle voordeel van vergelykende vryheid van optrede geniet het. Die verstommende resultate van 'n geliberaliseerde tarief in die Verenigde State, die vinnigheid waarmee die oorspronklike staatskuld amper uit die weg geruim is, en die groot toename in die binne- en buitelandse handel, het ons sonder twyfel gesê dat ons wetgewers ingestem het tot maatreëls lae heffings op baie ingevoerde artikels op te lê en sommige op rou produkte heeltemal te laat vaar, tot groot voordeel van ons interne en eksterne handel. Ons het, met groot vrymoedigheid, ons hawens na Amerika geopen; ons het steeds 'n groot, baie groot deel van hul oorskotprodukte uit die Verenigde State geneem, en tog behandel die wetgewer ons vryheid op 'n skande vir die ouderdom wat ons leef in.
Van die London Daily News.
Sommige van ons was skerp in ons oordeel oor wat ons 'die noorde' noem, dit wil sê die nasie wat deur die Sesessioniste opgehou het. Ons moet net in gedagte hou dat die land sedert die verkiesing in November ('n belowende daad op sigself) in die algemeen onvermydelik stom en passief was. Sy verteenwoordigers in die kongres is gekies voordat die geleentheid ontstaan ​​het, en is geen verteenwoordigers van 'n volk wat so onder omstandighede was nie. Die hele verloop van die tariefvraag toon hoe onvoldoende die byeenkoms in Washington is vir die tyd. Niemand sal onderneem om te sê dat die kiesafdelings hulself wys en goed gegrond in vryheid sal toon nie. Ons moet wag om te sien. Die huidige feit is dat die bewegers en sprekers aan alle kante sedert die verkiesing van mnr LINCOLN nie die mense was nie, en ook nie in die belang van die mense in die algemeen nie. Hulle was faksieleiers, verraaiers, alarmiste, oproermakers, selfgemaakte diktators of onderhandelaars vir kompromie-enigiets eerder as burgers wat deur openbare vertroue aangestel is om uit revolusie te herstel. Die Amerikaanse volk moet nie hierdeur beoordeel word nie, maar uit hul eie invloed wanneer die toneel oop is vir aksie. Ons moet sien wat ons in die Suide moet herken, voordat ons van erkenning praat, en ons moet leer wat die nasionale doel is, voordat ons die nog onuitgedrukte gedagtes van die algemene mense beoordeel.
Ons hoop ernstig dat die goeie verstand van die meerderheid van die Amerikaanse mense sal seëvier oor die misleide paar wie se selfsug hulle blind of onverskillig gemaak het vir die algemene belange van die land. Op die oomblik sou die inhuldiging van 'n verhoogde tarief deur die Noordelike State 'n fout wees wat 'n merkwaardige rampspoedige gevolg kan veroorsaak. Die nuwe Suidelike Konfederasie sal vryhandel ongetwyfeld die basis van sy handelsbeleid maak; die skade wat die suidelike state opgedoen het weens die hoë tarief wat deur die Noorde gehandhaaf is, het nie 'n geringe aandeel in hul afskeiding gehad nie. Laat die noorde sy pligte op buitelandse vervaardigers verlaag, en dit kan steeds 'n groot deel van die vervoer van Europese goedere na die suidelike markte behou, maar as dit 'n teenoorgestelde aksie volg, sal 'n belangrike deel van die verhandelingsverkeer noodwendig in ander hande oorgaan. In beide gevalle sal die uiteindelike resultaat dieselfde wees; die ondergang van die beskerming kan uitgestel word, maar dit moet uiteindelik kom. Maar ons warm belangstelling in die welsyn van ons Transatlantiese broers sou ons opreg verheug oor die voorkoming van die euwels wat onvermydelik voortspruit uit die verdere instandhouding daarvan, en intussen is dit nuuskierig om te kyk na 'n stryd wat so 'n presiese weergawe is van wat het in ons eie land plaasgevind binne die geheue van die huidige generasie.
Die tariewe het ná die burgeroorlog redelik hoog gebly om die noordelike vervaardigers te beskerm. Die meeste van die nasies het uiteindelik die hoë tariewe aanvaar as 'n manier om inkomste te genereer, plus Amerikaanse vervaardiging en invoer het begin toeneem. Tariefvlakke was gemiddeld tussen 38 en 52 persent van 1865 tot 1913.
Die 16de wysiging is bekragtig, wat die inkomstebelasting permanent gewettig het. Tariewe is daarna verlaag met die Underwood -tarief, aangesien inkomstebelasting nou die belangrikste bron was om inkomste vir die regering te genereer.
Die tariefwet van 1930, ook bekend as die Smoot-Hawley-tarief, was 'n proteksionistiese beleid wat tariewe tot 'n byna historiese hoogtepunt verhoog het en tot wederkerige tariewe van die meeste handelsvennote gelei het. Konsensus is dat die tariewe eintlik die gevolge van die ineenstorting van die aandelemark in 1929 vererger het, eerder as om te herstel. In- en uitvoer tydens die Groot Depressie het met meer as die helfte gedaal. Die gemiddelde tarief op belasbare invoer het gestyg van 40,1 persent in 1929 tot 59,1 persent in 1932.
Die Algemene Ooreenkoms oor Tariewe en Handel (GATT) is onderteken deur 23 nasies in Genève na die Tweede Wêreldoorlog om internasionale handel te bevorder deur tariewe en kwotas te verminder of uit te skakel. Dit het gebly totdat 'n groter ooreenkoms in 1995 onderteken is.
Die handelswet van 1974 is aangeneem om 'n vinnige magtiging vir die president te skep om handelsooreenkomste te onderhandel wat die kongres kan goedkeur of afkeur, maar nie kan wysig of filibuster nie. Die wet was bedoel om die VSA te help om meer mededingend te word en die president onderhandelingsbevoegdheid aan die president te gee.
Proteksionistiese beleid is tydens die Reagan- en Bush -administrasies grootliks laat vaar ten gunste van minimale ekonomiese hindernisse vir wêreldhandel. In 1994 is die Noord -Amerikaanse vryhandelsooreenkoms (NAFTA) bekragtig om die handel tussen die VSA, Mexiko en Kanada te vergemaklik
Die Wêreldhandelsorganisasie (WTO) is in Januarie 1995 gestig ingevolge die Marrakesh -ooreenkoms en is deur 123 nasies onderteken, ter vervanging van GATT. Dit is die grootste internasionale ekonomiese organisasie ter wêreld en handel oor die regulering van handel tussen deelnemende lande. Die WHO het ook 'n geskilbeslegtingsproses en verbied diskriminasie tussen handelsvennote, hoewel dit enkele uitsonderings bied.
President Donald Trump het 'n tarief van 25 persent op staal en 'n tarief van 10 persent op aluminiuminvoer aangekondig, nadat hy vroeër die jaar 'n tarief op ingevoerde sonpanele en wasmasjiene aangekondig het. Byna 'n jaar na oplegging het die VSA, Kanada en Mexiko 'n ooreenkoms bereik om die tariewe in Mei 2019 te verwyder.
Verstaan ​​die Morrill -tarief
Die meeste Amerikaners glo dat die Amerikaanse 'burgeroorlog' oor slawerny was. Hulle is in 'n enorme mate wanopvoed. Die middele en tydsberekening vir die hantering van die slawernyvraag was ter sprake, hoewel dit nie in die te vereenvoudigde morele sin was wat in die naoorlogse en moderne propaganda leef nie. Maar as daar geen Morrill -tarief was nie, was daar moontlik nooit 'n oorlog nie. Die konflik wat die lewens van 650 000 Unie- en Konfederale soldate en miskien tot 50 000 suidelike burgerlikes se lewens gekos het en miljoene verarm het vir geslagte lank, sou moontlik nooit gewees het nie.
'N Smeulende kwessie van onregverdige belasting wat die noordelike vervaardigingsstate verryk het en die landbou -suide uitgebuit het, is in 1860 tot 'n woedende blaaskans aangewakker. Dit het 'n noordelike reaksie en 'n beroep op wapens veroorsaak wat die land vier jaar lank in die vlamme van oorlog sou verswelg.
Voor die Amerikaanse 'burgeroorlog' was daar geen Amerikaanse inkomstebelasting nie. In 1860 is ongeveer 95% van die Amerikaanse regering se inkomste verhoog deur 'n tarief op ingevoerde goedere. 'N Tarief is 'n belasting op geselekteerde invoere, meestal voltooide of vervaardigde produkte. 'N Hoë tarief word gewoonlik nie net toegepas op inkomste nie, maar ook om die binnelandse nywerheid teen buitelandse mededinging te beskerm. Deur so 'n hoë beskermende tarief op ingevoerde goedere te plaas, word dit duurder om te koop as dieselfde huishoudelike goedere. Dit stel plaaslike nywerhede in staat om hoër pryse te hef en meer geld te verdien uit verkope wat andersins weens buitelandse mededinging verlore kan gaan as gevolg van goedkoper pryse (sonder die tarief) of beter kwaliteit. Dit veroorsaak natuurlik dat binnelandse verbruikers hoër pryse betaal en 'n laer lewenstandaard het. Tariewe op sommige industriële produkte benadeel ook ander binnelandse nywerhede wat hoër pryse moet betaal vir goedere wat hulle benodig om hul produkte te vervaardig. Omdat die aard en produkte van streeksekonomieë baie kan wissel, is hoë tariewe soms goed vir een deel van die land, maar kan dit skadelik wees vir 'n ander deel van die land. Hoë tariewe is veral moeilik vir uitvoerders, aangesien hulle die hoër binnelandse koste en die vergelding van buitelandse tariewe moet hanteer wat hulle 'n prysbenadeel inhou. Dit het 'n neerdrukkende uitwerking op sowel uitvoervolume as winsmarges. Hoë tariewe was 'n gereelde oorsaak van ekonomiese ontwrigting, twis en oorlog.
Voor 1824 was die gemiddelde tariefvlak in die VSA tussen 15 en 20 %. Dit is voldoende geag om in die federale inkomstebehoeftes te voorsien en is nie buitensporig lastig vir enige deel van die land nie. Die verhoging van die tarief tot 'n gemiddelde van 20% in 1816 was oënskynlik om te help betaal vir die oorlog van 1812. Dit verteenwoordig ook 'n netto winsverhoging van 26% vir die noordelike vervaardigers.
In 1824 het noordelike vervaardigingsstate en die Whig Party onder leiding van Henry Clay begin druk op hoë, beskermende tariewe. Die Suid -Afrikaners was sterk daarteen gekant. Die suidelike ekonomie was grootliks landboukundige en was daarop gemik om 'n groot deel van sy katoen- en tabakgewasse na Europa uit te voer. In die 1850's was die suide verantwoordelik vir 72 tot 82% van die Amerikaanse uitvoer. Hulle was egter grootliks afhanklik van Europa of die Noorde vir die vervaardigde goedere wat nodig is vir beide landbouproduksie en verbruikersbehoeftes. Noordelike state ontvang ongeveer 20% van die suide se landbouproduksie. Die oorgrote meerderheid van die uitvoervolume het na Europa gegaan. 'N Beskermingstarief was toe 'n aansienlike voordeel vir die noordelike vervaardigingsstate, maar het 'n aansienlike ekonomiese swaarkry vir die landbou -Suid beteken
Noordelike politieke oorheersing het Clay en sy bondgenote in die Kongres laat laat in 1824 'n gemiddelde tarief van 35% gehaal.Suid -Carolina is veral swaar getref; die uitvoer van die staat het oor die volgende twee jaar met 25% gedaal. In 1828, in 'n demonstrasie van onbeskaamde partydigheid en onbeskaamde hebsug, het die Noord -gedomineerde kongres die gemiddelde tariefvlak tot 50%verhoog. Ten spyte van sterk suidelike agitasie vir laer tariewe, het die tarief van 1832 slegs die effektiewe tarief nominaal verlaag en die suide geen verligting gebring nie. Hierdie laaste twee tariewe word gewoonlik in die geskiedenis die tariewe van gruwel genoem.
Dit het gelei tot die nietigheidskrisis van 1832 toe Suid -Carolina 'n staatsbyeenkoms ontbied het en die tariewe van 1828 en 1832 as onregverdig en ongrondwetlik "vernietig" het. Die gevolglike grondwetlike krisis het destyds amper naby gewapende konflik gelei. Deur die pogings van die voormalige Amerikaanse vise -president en die Amerikaanse senator van Suid -Carolina, John C. Calhoun, is daar in 1833 'n kompromis aangegaan, wat die tarief oor 'n paar jaar na 'n normale vlak van ongeveer 15%verminder het. Henry Clay en die Whigs was egter nie gelukkig dat hulle tot 'n kompromie gedwing is deur Calhoun en die vernietiging van Suid -Carolina nie. Die tarief het egter tot 1860 op 'n vlak van ongeveer 15% gebly. 'N Les in ekonomie, streeksgevoeligheid en eenvoudige regverdigheid moes uit hierdie konfrontasie geleer gewees het, maar as dit geleer is, word dit deur ambisieuse politieke en sakefaksies geïgnoreer en persoonlikhede wat teen die laat 1850's op die toneel van die Amerikaanse geskiedenis sou verskyn.
Hoë beskermende tariewe was altyd die beleid van die ou Whig Party en het die beleid geword van die nuwe Republikeinse Party wat dit vervang het. 'N Resessie wat omstreeks 1857 begin het, het die oorsaak van proteksionisme 'n bykomende politieke hupstoot gegee in die noordelike nywerheidsstate.
In Mei 1860 het die Amerikaanse kongres die wetsontwerp op Morrill -tarief (vernoem na die Republikeinse kongreslid en staalvervaardiger, Justin S. Morrill van Vermont) goedgekeur, wat die gemiddelde tarief van ongeveer 15% tot 37% verhoog het, met stygings na 47% binne drie jaar. Alhoewel dit opmerklik herinner aan die Tariewe van Abomination wat in 1832 gelei het tot 'n grondwetlike krisis en dreigemente van afstigting en gewapende mag, het die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers die Wetsontwerp 105 op 64 aangeneem. Dit.
Amerikaanse inkomste uit tariewe het reeds buite verhouding gedaal in die suide, wat 87% van die totaal uitgemaak het nog voor die Morrill -tarief. Terwyl die tarief die noordelike nywerheidsbelange beskerm het, het dit die lewenskoste en handel in die Suide aansienlik verhoog. Dit het ook die handelswaarde van hul landbou -uitvoer na Europa verminder. Dit het gesamentlik 'n ernstige ekonomiese ontbering in baie suidelike state geplaas. Nog erger was dat 80% of meer van hierdie belastinginkomste bestee is aan Noordelike openbare werke en industriële subsidies, en sodoende die Noorde verder verryk ten koste van die Suide.
In die verkiesing van 1860 het Lincoln, 'n voormalige Whig en groot bewonderaar van Henry Clay, hom beywer vir die hoë beskermende tariefbepalings van die Morrill -tarief, wat ook by die Republikeinse Party -platform opgeneem is. Thaddeus Stevens, die magtigste Republikein in die kongres en een van die medeborgers van die Morrill-tarief, het op 27 September 1860 aan 'n gehoor in New York gesê dat die twee belangrikste sake van die presidensiële veldtog die uitbreiding van slawerny verhoed na nuwe state en 'n verhoging van die tarief, maar dat die belangrikste van die twee die verhoging van die tarief was. Stevens, 'n ystervervaardiger in Pennsylvania, was ook een van die mees radikale afskaffingskundiges in die kongres. Hy het aan die New York -gehoor gesê dat die tarief die noordoostelike state sou verryk en die suidelike en westelike state sou verarm, maar dat dit noodsaaklik was vir die bevordering van nasionale grootheid en die welvaart van industriële werkers. Stevens, wat ná die sluipmoord op Lincoln feitlik die 'baas' van Amerika sou word, het die skare meegedeel dat as die suidelike leiers beswaar maak, hulle afgerond en opgehang sou word.
Twee dae voor Lincoln se verkiesing in November 1860, het 'n hoofartikel in die Charleston Mercury die gevoel van Suid -Carolina oor die dreigende nasionale krisis opgesom:
'Die werklike oorsake van ontevredenheid in die suide met die noorde is die onregverdige belasting en uitgawes van die belasting deur die regering van die Verenigde State, en in die rewolusie wat die noorde in hierdie regering, van 'n konfederasie -republiek tot 'n nasionale seksuele despotisme. "
Met die verkiesing van Lincoln en die versterking van die noordelike oorheersing in die kongres, het Suidelike leiers in Suid -Carolina en die Golfstate begin om 'n beroep op Session. Lincoln onderskryf die Morrill -tarief in sy inhuldigingstoespraak en belowe om dit selfs in die afsondering van suidelike state af te dwing. Hy onderteken die wet 'n paar dae nadat hy in Maart 1861 sy amp aangeneem het. Die Suide was gevul met regverdige verontwaardiging.
Aanvanklik erken die noordelike openbare mening, soos weerspieël in die noordelike koerante van beide partye, die reg van die suidelike state om af te skei en bevorder vreedsame skeiding. 'N Redaksie van 21 November 1860 in die Cincinnati Daily Press het dit gesê:
'Ons glo dat die reg van enige lid van hierdie Konfederasie om sy politieke betrekkinge met die ander te ontbind en 'n onafhanklike posisie te aanvaar absoluut is.
The New York Times op 21 Maart 1861, wat die oorgrote meerderheid van die redaksionele opinie in die noorde weerspieël in 'n hoofartikel:
'Daar is 'n groeiende sentiment in die hele noorde ten gunste daarvan dat die Golfstate kan gaan.'
Noordelike nyweraars raak egter senuweeagtig toe hulle besef dat 'n tariefafhanklike Noorde teen 'n vryhandels-Suid sou meeding. Hulle vrees nie net die verlies aan belastinginkomste nie, maar ook 'n aansienlike verlies aan handel. Koerantredaksies het hierdie senuweeagtigheid begin weerspieël. Gebeurtenisse in April sou die land in rampspoedige oorlog verswelg.
Lincoln het in die geheim op 4 April 1861 vergader met kolonel John Baldwin, 'n afgevaardigde van die Virginia Secession Convention. Baldwin, soos 'n meerderheid van die konvensie, sou verkies het om Virginia in die Unie te hou. Maar Baldwin het tydens die vergadering verneem dat Lincoln reeds daartoe verbind was om militêre stappe te neem by Fort Sumter in Suid -Carolina. Hy het desperaat probeer om Lincoln te oortuig dat militêre optrede teen Suid -Carolina oorlog sou beteken en ook die afskeiding van Virginia tot gevolg sou hê. Baldwin het Lincoln probeer oortuig dat as die Golfstate vreedsaam sou afskei, historiese en ekonomiese bande hulle uiteindelik sou oorreed om met die Noorde te herenig. Lincoln se beslissende reaksie was,
'En maak Charleston, ensovoorts oop as toegangspoortjies met hul tarief van tien persent? Wat sou dan van my tarief word? "
Ondanks advies van kolonel Baldwin, het Lincoln op 12 April 1861 die Suide gemanipuleer om op die tariefinvorderingsfasiliteit van Fort Sumter in onbestendige Suid -Carolina te skiet. Dit het 'n belangrike Lincoln -doelwit bereik. Die noordelike mening is nou teen die Suide aangevuur omdat dit 'op die vlag geskiet' het. Drie dae later het Lincoln 'n beroep op 75 000 vrywilligers gedoen om die suidelike "rebellie" te beëindig. Dit het veroorsaak dat die grensstate saam met die Golfstate afskei. Lincoln het ongetwyfeld bereken dat die blote dreigement van geweld wat gesteun word deur 'n nou meer verenigde noordelike openbare mening, vinnig afskeiding sou onderbreek. Sy omwenteling misluk egter skouspelagtig en sou vier jaar lank in 'n vreeslike en duur oorlog uitloop.
'Daar is nou geen uniemanne in Virginia nie. Maar diegene wat vakbondmanne was, sal op hul arms staan ​​en 'n stryd voer wat in die geskiedenis sal gaan as 'n illustrasie van wat 'n dapper volk kan doen ter verdediging van hul vryhede, nadat hulle alle middele van rustigheid uitgeput het. "
Die gebrek aan sukses van die Unie-weermag vroeg in die oorlog, die noodsaaklikheid om te verhoed dat Engeland teen die slawerny aan die kant van die Suide in die oorlog kom, en die behoefte van Lincoln om die radikale afskaffing in die Noorde te paai, het gelei tot toenemende bevordering van die vrystelling van die slawe as 'n edele rede om te regverdig wat werklik 'n geskil oor billike belasting en staatsregte was.
Die beroemde Engelse skrywer, Charles Dickens, wat 'n sterk teenstander van slawerny was, het in Desember 1861 in 'n weeklikse publikasie in Londen gesê:
"Die noordelike aanslag op slawerny is nie meer as 'n stuk bedrieglike bedrog wat vermom word om sy begeerte om ekonomiese beheer oor die Verenigde State te verberg,"
Karl Marx het, soos die meeste Europese sosialiste van die tyd, die noorde bevoordeel. In 'n artikel uit 1861 wat in Engeland gepubliseer is, verwoord hy baie goed wat die groot Britse koerante, The Times, the Economist en Saturday Review gesê het:
'Die oorlog tussen die noorde en die suide is 'n tariefoorlog. Die oorlog is verder, nie vir enige beginsel nie, raak nie die kwessie van slawerny nie, en skakel eintlik die noordelike magsug aan. "
Die tariefvraag en die staatsregtevraag was dus sterk verbind. Albei is gekoppel aan die breër kwessies van beperkte regering en 'n sterk grondwet. Die Morrill -tarief het die suide as 'n flagrante politieke onreg en dreigende ekonomiese ontbering en krisis beskou. Dit het Session dus 'n baie oortuigende alternatief gemaak vir 'n uitgebuite en ongelyke unie met die Noorde.
Hoe om die slawernyvraag te hanteer, was 'n onderliggende spanning tussen Noord en Suid, maar een van vele spanninge. Dit kan nie gesê word dat dit die oorsaak van die oorlog is nie. Die begrip van die slawernyvraag en die verband daarmee met die spanning val buite die omvang van hierdie artikel, maar talle historiese feite vernietig die propagandistiese moraliteit wat 'n deugsame noorde die bose Suid binnegeval het om die slawe te bevry. Vyf jaar na die einde van die oorlog het die prominente Noordelike afskaffingskrywer, prokureur en regsgeleerde, Lysander Spooner, dit so gestel:
'Al hierdie uitroepe om' slawerny af te skaf ',' die land te red ',' die Unie te behou ',' 'n toestemmingsregering '' en 'handhawing van die nasionale eer' te behaal, is alles grof, skaamteloos, deursigtige bedrog - so deursigtig dat hulle niemand moet mislei nie. "
Tog is klaarblyklik baie vandag nog steeds mislei en verkies hulle selfs om mislei te word.
Die suidelike state het gesien dat voortgesette unie met die noorde hul vryhede en ekonomiese welstand in gevaar sal stel. Deur die regte grondwetlike staatsvergaderings en referendum het hulle probeer om hulle aan die Unie te onttrek en hul onafhanklikheid te vestig, net soos die Amerikaanse kolonies hul onafhanklikheid van Groot -Brittanje in 1776 en om baie soortgelyke redes gesoek het. Die noordelike nyweraars was egter nie bereid om hul suidelike kolonies prys te gee nie.
Benewens die verwoestende lewensverlies en leierskap tydens die oorlog, het die Suide aansienlike skade aan eiendom, vee en gewasse gely. Die beleid van die "Heropbou" en "tapytbagger" staatsregerings het die Suide verder uitgebuit en beroof, wat ekonomiese herstel aansienlik vertraag. Boonop het hoë tariewe en diskriminerende spoorwegbelasting steeds die noordelike ekonomiese belange bevoordeel en die Suide vir geslagte na die oorlog verarm. Dit is eers in die relatief onlangse geskiedenis dat die politieke en ekonomiese lotgevalle van die Suide begin toeneem het.
Onregverdige belasting was die oorsaak van baie spanning en baie bloedvergieting deur die geskiedenis. Die Morrill -tarief was beslis 'n kragtige faktor wat die Suide voorgeneem het om sy onafhanklikheid te soek en sy eie lot te bepaal. Net so verregaande en onregverdig soos die Morrill -tarief was, is die belangrikheid daarvan grootliks geïgnoreer en selfs doelbewus verduister. Dit pas nie by die polities korrekte beelde en mites van die populêre Amerikaanse geskiedenis nie. Die waarheid is egter altyd die hoë grond. Dit sal die onvermydelike oorwinning behaal
As dit nie vir die Morrill -tarief was nie, sou suidelike state geen haas na Session gehad het nie, en waarskynlik was daar geen oorlog nie. Die Morrill-tarief van 1860, so onbeskaamd en onbeskaamd in sy kortsigtige, partydige hebsug, staan ​​as 'n verstommende monument vir die selfgesentreerde verdorwenheid van die mens en vir die gevolge daarvan. Geen wonder dat die meeste Amerikaners dit graag vergete en bedek wil sien met 'n meer moreel bevredigende maar grotendeels vals weergawe van die oorsake van die Uncivil War.
Waarom is die Morrill -wet vandag belangrik vir Texas A & ampM?
Meer as 150 jaar later was die Morrill -wet 'n transformerende wetgewing, nie net vir Texas A & ampM nie, maar ook vir die ander universiteite wat gestig is onder die oorspronklike wet van 1862 en die wet van 1890, wat baie histories swart kolleges en universiteite gestig het. (HBCU).
Die wet is so 'n integrale deel van die Texas A & ampM se DNA dat alhoewel die Texas Wetgewer die naam van die universiteit in 1965 van die Agricultural and Mechanical College verander het, die 'A' en 'M' in Texas A & ampM 'n simboliese eerbetoon is aan die universiteit grond-toekenning wortels.
Die aanwysing vir grondtoelae het die grondslag gelê dat Texas A & ampM teen 1989 een van die eerste land-, see- en ruimtetoekenningsuniversiteite sou word-'n onderskeid wat slegs 16 ander skole deel.