Catharsis - wat is dit in sielkunde, psigoterapie, in die filosofie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
katarsis - dit is 'n groep of individuele proses waarin die vrystelling van psigiese energie en impulse plaasvind, wat bydra tot die vermindering van interne konflikte van die persoonlikheid, deur hul verbalisering en liggaamlike uitdrukking. Uit die Griekse taal is die betekenis van die katarsis suiwering, genesing. Dit is ook 'n toestand van hoë grond wat veroorsaak word deur diep emosionele skok. As ons in die literatuur kyk wat die definisie van catharsis is, kan ons 'n dubbelsinnige definisie vind. In antieke Griekse estetika beteken katarsis die estetiese invloed van kuns op die menslike siel.
Die konsep van katarsis in die sielkunde (simboliek, psigodrama, liggaamsgeoriënteerde terapie) is 'n metode waardeur emosionele en sensuele ontspanning voorkom, wat bydra tot die vermindering of uitskakeling van angs, verswakking van frustrasie, wat uiteindelik lei tot 'n beter begrip van jouself en maak 'n universele voordelige terapeutiese effek op die individu.
In psigoterapie word katarsis een van die fases van behandeling genoem, waarin die pasiënt die gebeure wat vroeër in die lewe plaasgevind het, herinner en die voorkoms van 'n psigoneurotiese siekte beïnvloed het. So, die kliënt reinig sy psige.
Psigoanalise van die term "catharsis" verwys na die ontvangs van psigoterapeutiese effekte, wat bestaan ​​uit die ontbinding en reaksie op die invloed wat voorheen in die onderbewussyn onderdruk is, wat die neurotiese konflik veroorsaak het.
Die betekenis van katarsis in godsdienstige Griekse genesing is die proses om die liggaam van skadelike materie te bevry.
In antieke Griekse kultuur beteken katarsis sekere elemente van die verborgenhede. Catharsis is 'n emosionele toestand wat ontstaan ​​het in die kyker van die antieke tragedie, weens empatie aan die hoofkarakter, wie se lot gewoonlik in die dood geëindig het. Slegs so 'n staat word nie veroorsaak deur werklike gebeurtenisse nie, maar deur simboliese voortplanting. So opregte empatie van die persoon van die tragedie, het die opvoedkundige doeleindes gehad.
Die antieke Griekse filosoof Aristoteles bestudeer die begrip "catharsis" en gebruik dit in sy leringe. Volgens Aristoteles kan die tragedie 'n gevoel van medelye en vrees in 'n persoon uitlok, wat die kyker dwing om te empatieer, en dit dra by tot die suiwering van sy siel, dit verhoog en verhef.
In die antieke filosofie is catharsis 'n term vir die proses en effek van die fasilitering, suiwering en verbete van die invloed op 'n persoon van verskillende faktore.
In etiese terme is katarsis 'n toestand van verhewe menslike rede, die ervaring van verhoogde gevoelens en neigings tot goeie.
In sy fisiologiese betekenis is katarsis verligting deur sterk sensoriese spanning.
In verband met die veelsydige gebruik van die term, is dit moontlik om op te som wat katarsis beteken - dit is 'n geestelike reiniging wat voorkom as gevolg van sekere ervarings.
Catharsis, wat is dit
Om te verstaan ​​wat katarsis is, moet die definisie van 'n konsep in die geskiedenis gesoek word. In die geskiedenis van die filosofie word die betekenis van catharsis baie keer aangetref deur die mees uiteenlopende interpretasies. Maar hierdie konsep het ook 'n tradisionele definisie en word as 'n kategorie behandel in antieke Griekse estetika en filosofie, wat die essensie en impak van estetiese ervaring aandui, wat verband hou met die suiwering van die siel uit affektiewe state. Die gebruik van hierdie konsep het begin met die antieke Griekse kultuur, waarin katarsis die individuele komponente van die Griekse godsdienstige vakansies kenmerk.
Catharsis was toegerus met genesende eienskappe, dit was beskou as sy vrylating uit die liggaam van verskeie pynlike effekte en "vuilheid".
Die konsep van catharsis is waargeneem deur antieke Griekse filosofie en is op verskeie maniere gebruik - geheimsinnigheid, magie, mediese, fisiologiese, estetiese, etiese, filosofiese en ander betekenisse.
Idees oor die kern van die konsep is oorgedra van die gebied van godsdienstige en mediese na die kunswerke, wat voor die tyd van Aristoteles gedoen is. Die filosoof Heraclitus, in sy leringe in vuur en volgens die getuienis van die Stoïsme, het vasgestel dat katarsis die suiwering van die siel deur vuur is. Die tradisionele begrip van hierdie konsep kom uit die tyd van die antieke Pythagoreanisme, en het destyds musiek aanbeveel om die siel te suiwer. Hierdie mening was die basis vir die sienings van die filosowe Plato en Aristoteles. Die eerste Plato in sy leringe het die idee van die bevryding van die siel en liggaam voorgestel, of liewer die suiwering van die gees uit die liggaam, liggaamlike passies en genot.
In die antieke literatuur kan mens spoor wat katarsis vir Aristoteles beteken. Die filosoof het opvoedkundige en reinigende eienskappe van musiek geïntroduceerd, met behulp waarvan 'n persoon verligting vir die siel kan kry en van invloed kan word, terwyl hy 'n onskuldige vreugde ervaar.
Volgens Aristoteles help die tragedie deur 'n gevoel van medelye en vrees dieselfde gevolge - medelye, vrees en ander soos hulle. Dit kan in die werk van die outeur "Poetics" gelees word.
Dit is nie moontlik om 'n akkurate en eenvormige interpretasie van hierdie woorde te gee nie, aangesien Aristoteles self nie verduidelikings gee vir sy begrip van die begrip suiwering nie. Sedert die "catharsis of affect" van die Grieks vertaal, soos in die eerste geval, die suiwering van die gevolge van enige nare, in die tweede - die suiwering van die menslike siel van die gevolge, wat vir hulle 'n nie-permanente vrylating bied.
Maar 'n sistematiese analise van die gebruik van die begrip katharsis deur Aristoteles en die res van die antieke filosoof, dui daarop dat dit nie in etiese sin verstaan ​​moet word nie, as 'n morele bevryding van invloed, maar in mediese sin.
Elke persoon is onderworpe aan die verswakking effek van die invloed, en volgens Aristoteles is een van die take van kuns pynlose stimulasie van invloed wat tot ontspanning lei, wat tydelike gevolge van die siel verwyder.
Om die tragedie te sien, tree op 'n opwindende manier aan die kyker voor, waardeur hy medelye en vrees dra, hierdie gevolge ontlont, terwyl hulle met 'n onskadelike vloei van estetiese emosies gerig word en 'n verligting skep. Soortgelyk aan hoe Griekse godsdienstige genesers entoesiastiese state behandel het deur entoesiastiese musiek te verrig, wat opwekking en ontwikkeling van katarsis veroorsaak het. Die verband van geestelike suiwering met tragedie in die teorie van Aristoteles is deel van die definisie van die tragedie self, waaroor daar baie kontroversie bestaan.
Kyk dan na wat katarsis in die definisie van 'n nuwe tyd beteken. Die idee van Aristoteliese "suiwering" het 'n nuwe impuls gekry in die ontwikkeling van die Renaissance. Terselfdertyd het 'n ander rigting verskyn - hedonisties, waarin katarsis die persepsie van estetiese ervaring vir persoonlike plesier is.
'N Bietjie later het die filosoof G. Lessing hierdie idee 'n etiese betekenis gegee. Duitse wetenskaplike J. Bernays interpreteer dit as 'n verligting (volgens 'n mediese model). E. Zeller het 'n suiwer estetiese waarde geheg. Filosoof V. Schadewald verstaan ​​skok. A. Nichev het van hierdie konsep gepraat, as 'n vrystelling van vals oorwegings.
Aan die einde van die negentiende eeu het die term in sielkunde en psigoterapie gebruik. Catharsis is in die sielkunde van I. Breuer en Z. Freud - 'n metode wat hulle aktief in hul psigoterapeutiese praktyk gebruik het. Hierdie metode het bestaan ​​uit die bekendstelling van 'n persoon in 'n hipnotiese trance toestand deur middel van 'n verblyf waarin inligting oor traumatiese ervarings en patologiese herinneringe verkry kan word. Vanweë die voorkoms van die pasiënt se reaksie op die ontluikende herinneringe word die vrylating van patogene effekte en die uitskakeling van die simptome van histerie uitgevoer.
In Freud se teorie is catharsis 'n metode van reaksie, waardeur die menslike psige skoongemaak word van interne diepgaande konflikte, wat lei tot 'n verligting van die toestand van die pasiënt. Sigmund Freud het in sy navorsing oor die geneesmiddelhisterie deur die metode van reaksie oortuig dat hipnose self nie genees kon word nie, want ondanks die positiewe effek was daar geen volhoubare resultaat nie en die persentasie herhaalde besoeke was nog te hoog.
Z. Freud se weiering van hipnose was die voorwaarde dat nie alle pasiënte ewe goed geraak is deur hipnose nie, die meeste van hulle net gedeeltelik, en die res het nie. Nadat hy sy behandeling met hipnose gestop het, het hy ander sielkundige tegnieke begin oefen. Z. Freud het 'n metode ontwikkel wat gebaseer is op vrye assosiasies (wanneer 'n persoon die eerste beelde noem wat in die kop verskyn).
Baie moderne psigoterapeutiese tegnieke fokus op catharsis. Sulke suiwering vind plaas deur die skepping in die verbeelding van illusies. 'N Persoon wat diep spanning en negatiewe emosies ervaar, moet van hulle bevry word. Andersins sal hulle daarin sit, en al hoe meer depressief wees, wat psigosomatiese simptome veroorsaak. Daarom, volgens die psigoanalitiese teorie, moet jy deur sekere emosies deur sekere siektes ontslae raak.
Die hervatting van negatiewe emosies om van hulle ontslae te raak, is die essensie van psigoterapeutiese behandeling deur die metode van catharsis. Om negatiewe psigiese energie vry te stel, moet pynlike herinneringe herhaaldelik herleef word, weer en weer 'n traumatiese situasie ervaar. Die proses van onthou is 'n baie sterk geestelike stres, want 'n mens moet hulle van die heel diepte van sy siel kry.
Ten spyte van die lang geskiedenis van die begrip "catharsis" en sy wydverspreide gebruik, is die enigste duidelike definisie nie gegee nie. Die grense wissel steeds van algemene kulturele begrip, soos "verligting" tot mediese begrip, soos "verligting".