Die storie eindig, of is dit? - InnerSelf.com
Image deur Николай Оберемченко
As ek na die bome in my tuin kyk, sien ek hoe hulle die lewe ten volle uitdruk in hul veranderende seisoene. Die wind waai en hulle gee oor. Die son sak oor hulle en hulle word nie versteur nie. Die sneeu bedek hulle naaktheid en hulle vorm hulle na sy koue bedekking.
Herfs sing haar klaaglied en die gekleurde blare val af, af in die donker wagtende klei. Dit word in stille verwondering gedoen terwyl die boom buig voor die heilige natuurwette wat in haar DNA versteek is. En al die tyd is die boom seker van sy stand; seker van haar plek in die familie van die natuur.
Ek vra myself af hoe seker is ek van my stand in die aarde? Hoe moeilik is dit vir my om my trane, my jare, my onsekerhede en my vrese te verwelkom en dan oor te gee? Hoe moeilik is dit ook om my vreugdes, my genot, my keuses, voorkeure, my liefdes en my talente te verwelkom en oor te gee. Met ander woorde hoe seker is ek van die wat van my? Die goddelike Ek is?
Ek verbeel my of ek my lewe kan leef soos 'n voël leef, net my lied kan sing, my goddelike doel kan uitleef en of dit genoeg kan wees? Miskien is dit hoe ek hierdie goddelike lewe sou leef as ek die goddelike ek geleef het. Dan sou daar 'n einde wees aan alle stryd en lyding, want ek sou lewe en dood ervarings sien deur die oë van Liefde met die natuur as my geestelike geneser en gids.
Om 3:XNUMX vandag
Ek het 'n dood gesien
'n Stadige val in die aarde
En die eikeblaar
Het my gewys dat die sterwende
Dit hoef nie 'n stryd te wees nie
Maar ons in ons stryd
Maak so 'n deal daarvan.
Omdat ek 'n paar Naby-Dood-ervarings beleef het, hou die dood dus geen vrees vir my in nie. Ek sien dit as die natuurlike transformasie wat ek in die natuur sien. Die vier seisoene wys my hoe om in die huidige oomblik te wees en om die wonder van in- en uitasem te geniet, in harmonie daarmee. Die dood sal vir my eenvoudig wees om die buitenste masker af te haal en vry te lewe sonder die swaarmoedigheid van 'n digte liggaam.
Om vry te wees is om pure vreugde te leef in watter veld van bewussyn ek ook al kies. Die liewe liggaam kan weer in die aarde rus terwyl die wat van my, wat my persoonlikheid geïnfiltreer het, sal vry wees om weer by bron aan te sluit; die verlore kind is huis toe.
Wanneer ek hierdie wêreld verlaat en 'n ander binnegaan, sal hoe ek hierdie kosbare inkarnasie op aarde geleef het vir my belangrik wees. Bepaal bewustelik lewe dan hoe ek sterf, of kan ek heel aan die einde besluit om my houdings en oortuigings te verander om my in staat te stel om te sterf wat vir my sal wees, 'n gelukkige dood?
Sterf soos ons geleef het
Ek glo dat die meeste van ons sal sterf soos ons geleef het en vir elke persoon sal dit anders wees. Geen twee mense het dieselfde geboorteverhaal nie en geen twee mense het dieselfde doodsverhaal nie.
Wat vir die een as 'n gelukkige dood beskou kan word, is dalk nie vir 'n ander nie. Dit het te doen met bewussyn tydens lewe en bewussyn by dood, en natuurlik het dit te doen met die kultuur aangaande dood en sterwe op daardie tydstip.
Ons word gelei deur ons kulturele en geestelike evolusionêre vordering. Byvoorbeeld, vir iemand wat in 1980 gesterf het, is dit aanvaar dat hulle baie keer gereanimeer sou word en aangemoedig sou word om aan die lewe te bly. Ek het baie keer verpleegsters en dokters hoor sê: "Ons het alles gedoen wat ons kon en ons het haar op die ou end verloor. Ek is jammer," asof die lewe en dood van die pasiënt in die hande van die mediese personeel gehou is.
Hierdie gevoel van mislukking het die sielkunde en modus operandi van menige hospies destyds. Die fisiese moet aan die lewe gehou word, blykbaar omdat die idee van 'n ander aspek van die lewe buite die fisiese net te moeilik was om te begryp. Ons moedig steeds die sterwendes aan om "die siekte te beveg" of om "teen die dood te veg". Hierdie strydlustige taal eer nie die siel in sy tydsberekening nie.
Aan die lewe bly?
Dit is gesien as 'n vorm van liefde vir die sterwendes om hulle so lank as moontlik "aan die lewe" te hou al het die siel amper die vorm ontruim. Om op so 'n manier "lewend" te bly, met die ondersteuning van masjinerie, was beter as die dood geag. Vir wie? Net so, wanneer ons 'n geliefde aanspoor (meestal vir ons eie selfsugtige redes) om aan te hou veg, is dit so 'n inbreuk op die lewe wat vertrek. Hopelik word ons meer en meer opgevoed in die maniere van sterwe.
Ek het gesien hoe baie sterwende mense gevoelens uitspreek dat hulle hul gesin in die steek gelaat het deur nie beter te word nie. One bejaarde man gesê, "Hulle bid vir my en God verhoor hulle nie." Hy was gereed om te sterf, maar die smekinge van sy familie dat God hom in goeie gesondheid aan hulle mag teruggee, het hom pyn besorg.
Baie mense in die verlede wat die verskriklike beproewing beleef het om baie keer met die hand en deur middel van masjinerie gereanimeer te word, het gesterf in 'n tyd toe sulke metodes en sulke oortuigings algemeen was. Die sielsintelligensie van die sterwende persoon het egter alles daarvan geweet en hul keuse om op so 'n tyd en met sulke oortuigings geïnkarneer te wees.
Dit was alles deel van die inkarnasionele sielekeuse, so 'n mens moet nie skaam of skuldig voel as jou ouers sulke ervarings by die dood gehad het nie. Ons het intussen baie geleer en daarom sal ons deernis vir onsself groter wees ten tye van sterwe namate ons kennis van die sterwensproses ontwikkel het.
Noudat ons meer geestelike opvoeding het rakende die energetiese prosesse wat betrokke is, kan ons 'n ander werklikheid kies; een wat 'n bewussyn insluit teenoor die behoeftes van die vertrekkende siel en minder klem op inmenging in die heilige proses van sterwe.
Ek glo dat die lewe 'n reis van geestelike evolusie is, en die dood is nie minder so nie. In die volgende twintig of dertig jaar sal ons die groot verskil sien in hoe ons as wêreldkultuur die aard- en sterwensprosesse beskou.
Daar is geen oordeel nie. Dit gaan oor harmonie en gehoorsaamheid aan die wette van gees. Op die aardvlak moet ons die heilige wette van die heelal gehoorsaam en in die dood het ons steeds geeswette om deur te volg. Dit gaan nie oor oordeel nie, dit gaan eerder oor balans en ewewig.
En ons storie begin weer en weer en weer.
Findhorn Press, 'n afdruk van Inner Traditions Intl..
Die laaste ekstase van die lewe: Keltiese raaisels van dood en sterwe
deur Phyllida Anam-Áire
In die Keltiese tradisie word dood beskou as 'n daad van geboorte, van ons bewussyn wat van hierdie lewe na die volgende oorgaan. Die geestelike vroedvrou en voormalige non Phyllida Anam-Áire, ingelig deur 'n vroeë naby-dood-ervaring, bied 'n intieme oorsig van die heilige stadiums van die sterwensproses gesien deur die lens van haar Keltiese erfenis. Met deernis beskryf sy die finale ontbinding van die elemente, en beklemtoon hoe belangrik dit is om ons psigo-geestelike skaduwees en wonde in hierdie leeftyd op te los en te integreer.
Phyllida Anam-Áire, 'n voormalige Ierse non, sowel as ouma en terapeut wat saam met Elisabeth Kübler-Ross opgelei het, het baie met siekes en sterwendes gewerk. Sy bied Conscious Living, Conscious Dying-toevlugsoorde in Europa aan en gee praatjies oor kinders en sterwe aan verpleegsters en palliatiewe sorgwerkers. Ook 'n liedjieskrywer, leer sy Celtic Gutha of Caoineadh, Ierse liedjies of klanke van rou. Sy is die skrywer van 'n Keltiese boek van sterwe,