Lindie Stander sterker, gelukkiger as ooitLindie Stander (Foto: nb.co.za) As daar een ding is wat die gewilde Binnelanders-aktrise Lindie Stander nie wil hê nie, is dit dat mense haar moet jammer kry wanneer hulle haar lewensverhaal Agter my glimlag lees. “Ek hoop ook nie dat die boek my as ŉ selfbejammerende slagoffer uitbeeld nie. Ja, daar het terrible goed met my gebeur en terrible mense het my pad gekruis, maar ek wil ook nie hê lesers moet miskyk dat ek terrible dinge gedoen en terrible keuses gemaak het nie. “Die boek is deel van my heelwording en ook ŉ manier om verantwoording vir my foute te doen,” sê Linde onomwonde aan Maroela Media. Dit is byna ŉ dekade sedert sy en haar geliefde karakter Elise uit die bloute van die kassie af verdwyn het. Toe Lindie in 2012 na die soveelste poging om haar eie lewe te neem in ŉ staatshospitaal wakker word, was sy haar akteursloopbaan kwyt. “Toe ek by Binnelanders weg is, was ek in ŉ dubbele rouproses gedompel, want ek moes tegelyk van Elise én Lindie afskeid neem. “Elise het my in ŉ groot mate gedefinieer omdat sy so ŉ geliefde karakter was. Almal was lief vir Elise, maar nie almal was lief vir Lindie nie. Dit het my 10 jaar geneem om myself op te bou en te kom waar ek vandag is.” Mettertyd, veral gedurende die skryf van Agter my glimlag, het Lindie opnuut besef hoe sterk sy werklik is. Dit het haar ook gehelp om te groei en die lewe uit ŉ ander perspektief te benader. Nou kan Lindie terugkyk met die wete dat sy gerat is om die lewe se diepste, donkerste waters met selfvertroue te hanteer. “Dit was ongelooflik terapeuties om my tassies uit te pak en die verlede te herleef. Ek het dit nie as ŉ traumatiese proses ervaar nie, maar eerder as ŉ verwerking- en bemagtigingsproses. Ek weet ek kan in daardie yskoue poel water spring, swem en survive. “Maak geen fout nie, ek is nie heeltemal gesond nie. Die uitdagings kom en gaan en daar is steeds triggers, maar ek dink ek bestuur net my lewe beter as in die verlede.” Vandat haar boek vroeër vanjaar by NB-Uitgewers verskyn het, is Lindie oorrompel deur die oorweldigende positiewe reaksie op haar verhaal. “Voor die boek bekendgestel is, was ek van nature baie opgewonde, maar tog ook bietjie senuweeagtig. Ek het baie intieme inligting baie eerlik weergegee. Ek is regtig geseënd en bevoorreg dat Agter my glimlag so goed ontvang is, want dit maak dat al die klippe kou, trane, verdriet en trauma die moeite werd was.” Vriende, sowel as vreemdelinge, het van hulle laat hoor en daarvoor is Lindie innig dankbaar. “Dit is spesiaal en só besonders. Ek is onterf en afgeskryf deur my familie, maar ander mense bied ondersteuning en woorde van bemoediging. My vriende is ook ongelooflik trots op my en dit oorweldig my net nog meer.” Lindie meen sy was so op haarself en die boek gefokus dat sy nooit daaraan gedink het hoe die mense wat haar al die jare nog ondersteun en in haar bly glo het, gaan reageer nie. Lindie Stander saam met ‘n paar van haar vriende en medeakteurs in Binnelanders. (Foto: Verskaf) “Dit is die mense wat moeite gedoen het om my boek se bekendstelling by te woon. Amper al die Binnelanders-akteurs het by Hyde Park se geleentheid opgedaag en ŉ boek gekoop. Gewoonlik kan ek nogal baie praat, maar ek het nie woorde om te beskryf hoe ongelooflik dankbaar ek vir hierdie mense in my lewe is nie.” Hoewel dit haar aan die gang hou, voeg Lindie by dat dit ŉ fyn balans verg om nie van hierdie soort ondersteuning afhanklik te raak nie. “Dit wat ek by mense hoor, is dat ek goed genoeg is en dat hulle mal is oor my. Dit is alles goed en wel, maar ek moes ook net op ŉ plek kom waar ek dit self glo en vir myself kan sê: ‘Jy is goed genoeg’. “Dit is fantasties om ondersteuning en genoegdoening van buite af te kry, maar ek moes ŉ balans vind waar ek van myself hou en tevrede is met wat ek doen.” ŉ Mens kan sê dat Lindie op ŉ goeie plek in haar lewe is en oor die toekoms is sy ewe opgewonde. Elise is minstens vir die volgende jaar of twee weer terug op die kassie, tussendeur is Lindie ook aan die rol as hoof van ŉ private dramaskool in Langebaan en daar is reeds ŉ idee vir ŉ boek wat wag om ontwikkel te word. “Ek het die vermoë ontwikkel om vreeslik opgewonde te raak oor die kleinste dingetjie – soos om die vuur aan te steek en ŉ vleisie te braai. Natuurlik wil ek baie graag nog ŉ boek skryf, maar na ŉ rowwe jaar wil ek nou net eers asemskep.”