Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 2 Mei 2004 (aand)
Lofpsalm 63:2 (wysie Psalm 18)
Skriflesing: 1 Tessalonisense 5
Teks: 1 Tessalonisense 5:17; Kategismus Sondag 45
Bid sonder ophou. * Bid gedurig.
Ons gebede is die vernaamste deel van ons dankbaarheidslewe. Daarmee dank en loof ons God die Almagtige voortdurend vir sy genade en sy liefde en sy versorging oor ons. Daarom leer die Bybel ons:
Bid in die Gees.
En bid by elke geleentheid.
Dit behoort dus so te wees dat hierdie gedeelte van ons godsdiens prakties die meeste beoefen word. En tog is die waarheid dat dit die deel van ons geloofslewe is wat dikwels die meeste verwaarloos word.
Daar is mense wat feitlik nooit bid nie. Daar is verskeie redes waarom mense nie bid nie.
Een rede is dat hulle as kinders nooit by hulle ouers geleer het om te bid nie.
Hulle het nie geleer dat dit deel van hulle lewe is nie, en hulle weet ook nie waarvoor en hoe mens moet bid nie.
Daarom bid hulle ook nie as hulle volwassenes is nie.
'n Ander rede is ongeloof.
Sommige mense bid nie omdat hulle nie in die Here glo nie.
Ander mense dikwels nie omdat hulle bloot te lui is om godsdiens te hou, en daarmee saam te lui om te bid.
Die gevolg daarvan is dat sulke mense te min geloofsoefening kry, en as gevolg daarvan dikwels kort loop aan vertroue op die Here!
Daar is natuurlik verskillende "soorte" gebede – in die sin dat sommige gebede openbare gebede is wat die belange van 'n groep mense aan die Here voordra, terwyl ander weer gebede is wat jy in jou binnekamer bid en wat handel oor jou persoonlike verhouding met die Here.
Die ooreenkoms tussen die twee stelle gebede is dat elke gebed 'n oomblik van waarheid is.
Niemand kan voor die Here gaan staan en oneerlik wees en leuens praat nie, want die Here sien regdeur ons gesindheid en Hy weet wie vir Hom lieg en wie nie.
Daarom moet ons in ons gebede eerlik en opreg ook ons sondes bely.
Op hierdie punt is die gebed wat ons in ons binnekamer bid, moeiliker as om in die openbaar te bid, want in 'n binnekamergebed moet ons ons verkeerde dade op die naam voor God bely.
Ons kan nie pleit vir genade sonder dat ons eers met berou voor God bely het wat ons verkeerd gedoen het nie.
In my binnekamer bid ek nie in die wydte nie: Ek smeek daar vir bepaalde dinge wat ek verkeerd gedoen het: Here, vergewe my !
In die openbaar bid ons vir die bepaalde saak waaroor dit gaan en dan in die algemeen vir vergifnis, en vir genade. 'n Voorbeeld van so 'n gebed is die gebed wat Salomo gebid het toe sy tempel in gebruik geneem is (1 Konings 8:28-30):
Hoor tog, Here my God, die gebed van u dienaar, hoor sy smeking, luister na die hulpgeroep, die gebed wat u dienaar vandag tot U rig. Hou hierdie tempel dag en nag onder u sorg, die plek waarvan U gesê het dat U u Naam daar wil vestig, sodat U die gebed kan hoor wat 'n dienaar van U na hierdie plek toe bid. Hoor tog die smeekbedes van u dienaar en u volk Israel wat hulle na hierdie plek toe bid, hoor dit tog uit u hemelse woonplek, en wanneer U dit hoor, vergewe tog!
As gevolg van ons sondes huiwer ons maar almal wanneer ons in die openbaar moet bid. Ons is dikwels meer bekommerd oor watter kritiek mense op ons gebede mag hê as wat ons is oor ons gemeenskap met die Here.
Ons eerste oorweging vir huiwering wanneer ons bid, moet die feit wees dat ons in gesprek tree met God, nie ons vrees oor wat die ander mense van my gebed sal sê nie.
Die feit is net dat nie een van ons 'n volmaakte gebed kan bid nie, want ons is almal sondaars.
Die doel van 'n openbare gebed is dat die betrokke groep mense wat daar bymekaar is, een persoon kry wat namens hulle die woord met God voer.
In hulle gedagtes volg hulle die bidder woord vir woord.
Hulle beaam – al is dit in stilte – elke woord wat tot God gespreek word: die lof en die dank en die smekinge.
Wanneer iemand dus voor ander mense bid, moet daar by die hele groep in die eerste plek die besef wees dat hulle deur die bidder in verbinding is met God.
Hulle moet dan dadelik hulle aandag en gedagtes op God rig. As daar dan iemand is wat luister om te kritiseer, is daar fout met sy gesindheid, en dalk ook met sy geloof.
Ons moet elke gebedsoomblik saam met God deurlewe.
Die ware bidder is 'n mens wat besef dat hy elke oomblik die God van hemel en aarde by hom het, en dat hy elke oomblik met hierdie God moet en kan omgaan.
'n Voorbeeld van so 'n man in die Bybel is Henog (Genesis 5). Die Bybel leer dat hy met God gewandel het.
Hy het, soos dit in die Bybel staan, biddend geleef. Dit is wat die Heilige Gees bedoel as Hy vir ons sê:
Terwyl julle met alle gebed en smeking by elke geleentheid bid in die Gees . . . (Ef. 6:18).
Die gebed het natuurlik verkeer na twee kante toe.
Aan die een kant stel ons ons in op die werking van die Heilige Gees.
Maar aan die ander kant stel ons ons ook oop vir inspraak van God in ons harte deur die Heilige Gees wat in ons woon.
Dit is waarom Paulus skryf dat die vereiste vir 'n opregte gebed is dat ons gelei moet word deur die Heilige Gees.
Elke gebed wat ons bid, is inderwaarheid die Gees van God wat ons gees voorsê en lei!
Daarom is die ware gebed eerlik, en is die berou wat daarin bely word opreg, en is die smeking daarin gestroop van hoogmoed.
In Efesiërs 6:17 en 18 word die gebed vasgemaak aan die Woord van God.
Die gebed is nie net 'n dankmiddel nie; dit gaan ook saam met die swaard van God waarmee ons ons vyande beveg.
En om dit te kan doen, so leer die Bybel hier, moet ons 'n deeglike kennis van God se Woord hê.
Dit beteken persoonlike en vaste omgang met God die Almagtige.
Dit gaan dus nie daaroor of ons gebed lank of kort is nie.
Dit gaan glad nie daaroor of ons mooi kan bid nie. Dit gaan daaroor dat ons gebed heilig en waar moet wees.
As ons deur die Heilige Gees bid, dan is ons gebed aangenaam vir die Vader.
Romeine 8:26, 27 lees so:
En net so kom die Gees ons swakhede te hulp, want ons weet nie reg wat ons moet bid nie, maar die Gees self tree vir ons in met onuitspreeklike versugtinge. En hy wat die harte deursoek, weet wat die bedoeling van die Gees is, omdat Hy ooreenkomstig die wil van God vir die heiliges intree.
Natuurlik sal enige ware gelowige huiwer wanneer hy bid, omdat hy besef hy staan voor die ewige God.
Dis een ding om vir 'n ander mens te sê wat ons dink en voel, maar dis heeltemal 'n ander saak om dit vir God te sê.
Die Here het mos vir Moses gesê dat niemand Hom kan sien en bly lewe nie.
Wanneer ons bid, staan ons in die gees in sy troonsaal voor sy troon.
Daarom die opdrag in die Bybel: Bid in die Gees!
Die troos wat ons in ons gebede het, is dat die middelaarswerk van die Here Jesus tot gevolg het dat Hy nou deur sy Gees in ons woon.
Die Bybel leer ons dat die Here Jesus vir ons sondes gesterf het. Maar dis nie al nie. Hy het ook vir ons gebede gesterf.
Daarom is dit nie onmoontlik om in die Gees te bid nie.
U kry hierdie vermoë omdat dit een van die genadegawes is wat die Here Jesus deur sy kruisversoening aan ons laat toekom.
Die Heilige Gees is na die kruisiging gestuur om ons te lei en te troos. Hy lei ook ons verstand wanneer ons bid.
Toe Jesus die dood oorwin het, het Hy weggegaan na die hemel toe.
Omdat Hy nie meer met sy liggaam hier is om sy kerk te lei en te beskerm nie, het Hy op 'n ander manier voorsorg gemaak. Hy het sy Heilige Gees oor die kerk uitgestort.
Die Heilige Gees rond in 'n sekere sin die werk van die Here Jesus in ons af.
Op die aarde lei die Heilige Gees ons in die gebed, en terselfdertyd bid Jesus ook aan die regterhand van die Vader.
Jesus is nou ons Voorspraak en Voorbidder by die Vader.
Broeders en susters, bid by elke geleentheid. Bid deur die Gees. Onthou dat elke gebed 'n direkte gesprek en verbinding is tussen ons en God. Ons gebede bring ons baie naby aan God.
Kom ons lees Kategismus Sondag 45 saam:
Vraag 117: Hoe moet 'n gebed wees wat God behaag en deur Hom verhoor word?
(a) Op 19:10; Joh 4:22-24. (b) Rom 8:26; 1 Joh 5:14; Jak 1:5. (c) Joh 4:24; Ps 145:18.
(d) 2 Kron 20:12. (e) Ps 2:11; 34:19; Jes 66:2. (f) Rom 10:14; Jak 1:6. (g) Joh 14:13;16:23; Dan 9:18. (h) Matt 7:8; Ps 27:8.