Die Senioriteitstelsel: Hoe Krag word in die Kongres aangewys
Die uitwerking van die Seniority System op hoe kongres werk
Hoe krag word in die kongres geamuseer
Die term "senioriteitstelsel" word gebruik om die praktyk van die toekenning van spesiale voordele en voorregte aan lede van die Amerikaanse Senaat en Huis van Verteenwoordigers wat die langste gedien het, te beskryf. Die senioriteitstelsel is die teiken van talle hervormingsinisiatiewe deur die jare, wat nie die meeste senior lede van die kongres kon verhoed om geweldige mag te verkry nie.
Lede met senioriteit word toegelaat om hul eie kantore en komitee opdragte te kies.
Laasgenoemde is een van die belangrikste voorregte wat 'n lid van die kongres kan verdien omdat komitees is waar die meeste van die belangrike wetgewende werk eintlik gebeur , nie op die vloer van die Huis en die Senaat nie.
Lede met 'n langer dienstydperk op 'n komitee word ook as senior beskou, en daarom het hulle meer bevoegdheid in die komitee. Senioriteit word ook gewoonlik, maar nie altyd nie, oorweeg wanneer elke party die voorsitterskap van die komitee toeken, die kragtigste posisie op 'n komitee.
Geskiedenis van die Senioriteitstelsel
Die senioriteitstelsel in die Kongres dateer terug tot 1911 en 'n opstand teen Huisspreker Joseph Cannon, skryf Robert E. Dewhirst in sy Ensiklopedie van die Verenigde State se Kongres. 'N Senioriteitstelsel van soorte was reeds in plek, maar Cannon het nogtans geweldige mag gehad en beheer feitlik elke aspek van watter wetsontwerpe in die Huis ingestel sal word.
Leiers van 'n hervormingskolisie van 42 mede-Republikeine, Nebraska-verteenwoordiger George Norris, het 'n resolusie ingestel wat die Speaker van die reëlskomitee sou verwyder en hom effektief van alle mag verwyder.
Sodra die senioriteitstelsel ingestel is, het lede van die Huis toegelaat om komitee-opdragte te bevorder en te wen, selfs al het die leierskap van hul party hulle gekant.
Effekte van die Seniority System
Kongreslidens begunstig die senioriteitstelsel omdat dit gesien word as 'n nie-partydige metode vir die kies van komiteevoorsitters, in teenstelling met 'n stelsel wat patronage, cronyisme en favorisisme gebruik.
"Dit is nie dat die Kongres meer senioriteit liefhet nie," het 'n voormalige Huislid van Arizona, Stewart Udall, eenkeer gesê, "maar die alternatiewe minder."
Die senioriteitstelsel verhoog die mag van die komitee-voorsitters (beperk tot ses jaar sedert 1995) omdat hulle nie meer in die belang van partyleiers is nie. As gevolg van die aard van die ampstermyne is senioriteit in die Senaat belangriker as die terme vir ses jaar is, as in die Huis van Verteenwoordigers (waar die termyne slegs vir twee jaar is).
Sommige van die mees kragtige leierskapsposisies van die Huis en die meerderheidslede is verkose poste en dus effens immuun vir die senioriteitstelsel.
Senioriteit verwys ook na 'n wetgewer se sosiale status in Washington, DC. Hoe langer 'n lid gedien het, hoe beter is sy kantoorplek en hoe meer waarskynlik hy of sy sal uitgenooi word na belangrike partye en ander byeenkomste. Aangesien daar geen termyn limiete vir lede van die Kongres is nie , beteken dit dat lede met senioriteit kan groot bedrae krag en invloed opdoen.
Kritiek van die Senioriteitstelsel
Teenstanders van die senioriteitstelsel in die Kongres sê dat dit wetgewers van sogenaamde "veilige" distrikte (waarin kiesers oorweldigend een politieke party ondersteun of die ander) ondersteun, en waarborg nie noodwendig dat die mees gekwalifiseerde persoon voorsitter sal wees nie.
Al wat dit sou neem om die senioriteitstelsel in die Senaat te beëindig, is byvoorbeeld 'n eenvoudige meerderheidstem om sy reëls te wysig. Dan is die kans dat enige lid van die Kongres stem om sy of haar eie te verminder, nul tot niks.