Probe ballon: eienskappe, hoe dit werk en waarvoor dit is Netwerk meteorologie
El ballonsonde of stratosferiese ballon is 'n ballon wat in staat is om langs die land te beweeg stratosfeer om inligting oor die omgewing vas te lê. Die stratosfeer is op 'n hoogte tussen 11 en 50 kilometer geleë en is waar die osoonlaag geleë is. Die uniekheid van die sonde-ballon is dat dit dien as 'n wetenskaplike navorsingsinstrument danksy die vermoë om stabiele vlugte lank in 'n groot deel van die atmosfeer uit te voer. Ander voertuie, soos vliegtuie of sonde-vuurpyle, kan nie voldoende tydperke bly om genoeg inligting te bekom nie.
In hierdie artikel gaan ons al die funksies, nut en die gebruik van die ballonsonde verduidelik.
2 Tipes ballonsonde
3 Materiale en konstruksie
4 Begin van die sonde-ballon
Die werking van hierdie sonde-ballon is gebaseer op Archimedes se beginsel. Dit maak gebruik van die opwaartse stuwing wat uitgeoefen word deur 'n gas wat ligter is as lug. Soos gewoonlik, waterstof of helium word in 'n voldoende verhouding gebruik sodat u die verwarmer in die atmosfeer kan uitbrei. Dit het 'n stelsel met twee hoofkomponente: die ballon self en die sogenaamde vlugtrein waar die nodige instrumente geleë is om inligting uit die ondersoek te verkry.
Kom ons kyk watter instrumente u het om inligting te bekom:
Dit het 'n meganisme om die loonvrag te skei.
Dit het 'n valskerm om te kan herstel en instrumente bietjie vir bietjie en sonder om dit te beskadig.
Dit het 'n kommunikasiestelsel waarmee u bevele onmiddellik kan ontvang en stuur die wêreld sowel as die instrumente aan boord.
Die telemetrie-stelsel is in staat om die hoogte, temperatuur, druk en posisie van die hele stelsel op enige hoogte met groot presisie te meet.
Dit het 'n passiewe weerkaatser soos radar.
Dit het verskillende meganismes vir die keuse van ballas.
Die belangrikste kragbron is batterye en sonpanele vir langer ritte.
Afhangend van die aard van die waarnemings, word die loonvrag gewoonlik in 'n houerstruktuur genaamd 'n gondel geplaas. Die gondel kan hoofsaaklik gebruik word om die meetinstrumente te beskerm. Hierdie huwelik is verantwoordelik vir die versagting van die impak tydens landing, of is nuttig as 'n opname van baie presiese rigtingwysers of houers onder druk.
Daar is verskillende soorte ballonkateters, afhangende van die hoofdoelstelling. Afgesien van die variëteite wat bestaan, in terme van vorm, grootte, materiaal of konstruksiemetode, beperk ons ​​ons tot die verdeling van die soorte sonde-ballonne volgens hul funksionaliteit. Daar is oop en toe sonde-ballonne.
Open sonde-ballonne word ook onder die naam nuldruk genoem. Die onderste gedeelte is so oop dat wanneer die gas styg, dit uitsit totdat dit 'n ewewigstoestand tussen die eksterne en interne druk bereik. Elke toename in die interne druk as gevolg van die verwarming wat deur die son veroorsaak word, word outomaties vergoed deur die natuurlike ontlading van die gas vanaf sy onderste deel of deur die ventilasiepype wat daaraan geheg is.
Die geslote sonde-ballonne is die wat onder die naam superdruk bekend staan. Dit is kompartemente wat heeltemal toe en waterdig is en wat nie lug of gas laat ontsnap nie. Wanneer 'n toename in interne druk tydens styging plaasvind, word dit ondersteun deur die versterkte omhulsel van die ballon. Hierdie koevert kan uitbrei op so 'n manier dat dit die maksimum punt bereik en 'n toestand van ewewig binnegaan en voorkom dat dit styg.
Die sonde-ballon is gemaak van verskillende materiale met 'n plastiese aard. Een daarvan is poliëtileen en ander multilayer-samestellings met verskillende verbindings wat daaruit verkry word. Dit word gewoonlik behandel met films wat slegs 'n paar mikron dik is. Dit maak hulle uiters ligte en bestande plastiek wat verskillende toestande kan weerstaan, alhoewel dit baie delikaat is in die hantering.
Vir die vervaardiging van hierdie tipe sonde-ballon word verskillende dele van die bogenoemde materiaal gesny en deur een of ander soort hitte met mekaar verbind, met 'n kleefmiddel wat spesiaal vervaardig is om te veel gewig na die ballon te vaar. Die boonste deel is vasgemaak en 'n plaat plastiekmateriaal word bygevoeg wat die ballon kan monteer voordat die klep begin word. Dit dien om die gas te laat ontsnap. Op die bodem, 'n aluminiumring word geplaas wat dit toemaak, alhoewel nie heeltemal nie, en die res van die vlugtrein is verslaaf.
Om hierdie tipe sonde-ballon te kan bou, is 'n groot infrastruktuur nodig met groot werkruimtes om die onderstel te sny en te plak. Tans is daar min maatskappye wat dit kan bou. Dit neem ongeveer 'n volume byna 'n miljoen kubieke meter en, sodra dit klaar is, het 'n volledige poliëtileen oppervlakte van 'n paar hektaar.
Begin van die sonde-ballon
Die hoofdoel van die lanseringsfase is om 'n vertikale hysbak te kan bereik sonder om die ballon te beskadig. Daar is verskillende bekendstellingstegnieke. Elk van hulle wissel, afhangende van die infrastruktuur waar dit geleë is. Ons moet die atmosferiese toestande in ag neem, die tipe lading wat vervoer moet word en die volume van die ballon wat geloods moet word.
Hierdie soorte lansering word verminder tot twee soorte: statiese lansering waarin die posisie van die opgeblaasde ballon so verstel word dat dit natuurlik op sy lading sit. Met 'n dinamiese lansering word 'n lanceervoertuig met die vrag onder die ballon gebruik terwyl dit oplig om toegang te verkry.
Tydens die styging van die ballon begin dit laai teen 'n snelheid wat verband hou met die gewig van die stel en die ekstra hoeveelheid gas wat die borrel word tydens inflasie ingespuit, wat vrye impuls genoem word. Die gevaarlikste deel van die vlug is die een waar dit die tropopouse bereik. Dit is hier waar daar 'n temperatuurinversie is wat die wolwe mislukkings kan veroorsaak.
Ek hoop dat u met hierdie inligting meer kan leer oor die sonde-ballon.
Volledige pad na artikel: Netwerk meteorologie » meteorologie » Meteorologiese instrumente » Sonde ballon