DRIE EEUE VAN ONREG: Hoofstuk 6
Skandelike verraad in die 20e Eeu
Gedurende die doodsnikke van die 19e eeu, waartydens die arrogante Britse wêreldryk met behulp van al sy sateliete besig was om in die Tweede Vryheidsoorlog ‘n poging aan te wend om die Afrikanernasie te vermoor en uit te wis, het die monster van verraad in eie geledere hom in sy worstelstryd teen die Engelse onnodig gekniehalter. Hierdie skreiende onreg wat die duisende onpatriotiese hensoppers, wapenneerlêers, hanskakies en joiners teenoor die bittereinders gepleeg het, het ‘n verlammende uitwerking gehad op baie van hulle wat getrou gebly het aan volk en vaderland, onderwyl hulle die ongelyke stryd teen die Engelse moes voortsit.
Die verraaiers het hulself in verskillende kategorieë openbaar. Daar was burgers wat nooit gedurende die oorlog die wapen teen die vyand opgeneem het nie. Hul geledere is aangevul deur die “hensoppers” wat tydens die oorlog aan die Engelse oorgegee het en hul wapens neergelê het. Dan was daar ook ‘n groot aantal hensoppers wat by die Engelse aangesluit het en “joiners” geword het. ‘n Groot aantal burgers het gedurende die eerste sewe maande van die oorlog dapper geveg, maar toe lord Roberts Bloemfontein inneem en aanstoot na Johannesburg en Pretoria toe, het hulle moedeloos huis toe gegaan. Baie van hulle het nie weer reageer toe die Boere-offisiere hulle daarna opgeroep het om weer by die kommando’s aan te sluit nie.
Met die uitbreek van die oorlog het die twee Republieke gesamentlik oor 54 667 burgers beskik wat vir krygsdiens opgeroep kon word, maar daar is net 32 000 tot 35 000 van hulle gemobiliseer. Dié wat nie opgeroep is nie, moes noodsaaklike dienste verrig. Toe daar later by die verskillende gevegspunte meer manne nodig was, het die veldkornette rondgegaan om hulle te kommandeer. Dit was nie altyd suksesvol nie. Ben Viljoen kon in September 1899 in Johannesburg net 400 burgers opgeroep kry, terwyl hy 750 wou gehad het. Sommige dienspligtiges op Nylstroom het botweg geweier om krygsdiens te doen. Op Carolina het agtien vroue gekla dat “gezonde burgers, zonder ziekte of gebrek,” geweier het om enige vorm van krygsdiens te doen en “voor het kommando nog niets gedaan hebben.” Ongeveer 13% van die krygspligtiges in Winburg-distrik het hul kommando-diens ontduik. Om al die onwilligheid die hoof te bied, het die Transvaalse regering in Mei 1900 ‘n spesiale “Commandeer-Commissie” aangestel, om “schuilende burgers uit te woelen.”
Kommandodiensontduiking kon maklik plaasvind, omdat die Republieke se militêre mag uit volksleërs bestaan het, waarvan die diens vrywillig en sonder betaling was. Die selfstandige Boer wou nie graag bevele ontvang nie; hy wou liewer dit self gee. In vredestyd was sy offisiere sy gelykes, maar in die oorlog moes hy ‘n man gehoorsaam wat hy elke dag as buurman geken het. Die Boere se leërleiding het ook nie streng militêre tug toegepas nie.
Die wapenneerlêers na die val van Bloemfontein
Dit was dus maklik vir die moedeloses om na Cronjé se oorgawe by Paardenberg, die val van Bloemfontein en die inname van Johannesburg en Pretoria, om maar huis toe te gaan na hulle plase en gesinne. Daarby het lord Roberts op 15 Maart 1900 aan die wapenneerlêers beloof dat hul eiendomme nie beskadig sou word nie. Hulle moet net ‘n neutraliteitseed aflê. Die Engelse beweer dat daar toe van 15 Maart tot 5 Junie 1900, 400 burgers in Bloemfontein-omgewing, in Boshof 300, Jacobsdal 264, Bethulie 596, Edenburg 389, Faurismith 589, Jagersfontein 331, Luckhoff 99, Koffiefontein 102, Philippolis 463, Smithfield 460, Trompsburg 306, Thabansjoe 53, Dewetsdorp 32 en Ficksburg 170 burgers hul wapens neergelê het, altesaam 4 554 man.
Toe Roberts van Bloemfontein af by Kroonstad aankom, het 385 man van Hoopstad-Bultfontein en 150 van Senekal se omgewing kom hensop en hul wapens neergelê. Van die begin van Junie tot die einde van Julie het nog 400 uit Heilbron, Vrede en Parys dit gedoen. Saam met dié van Suid-, Wes- en Oos-Vrystaat was dit 5 439 hensoppers. In die Noord-Vrystaat was hulle minder, omdat generaal De Wet en president Steyn die burgers daar besiel het om die stryd voort te sit.
In Transvaal was dit dieselfde storie. Volgens die Engelse opgawes het tussen 4 000 en 5 000 hul wapens op 14 Junie te Pretoria en omgewing neergelê. Toe Baden-Powell op 14 Junie Rustenburg beset, is 1 000 gewere ingelewer. Op 15 Junie het 460 burgers by Wolmaransstad gehensop. Volgens generaal Jan Smuts het op 18 Junie 1900 tussen 900 en 1 200 burgers by Krugersdorp hul wapens neergelê. Dus het daar kort na die besetting van Pretoria die groot getal van tussen 6 360 en 7 960 burgers in Transvaal hulle wapens neergelê. Daar was egter ook baie burgers wat huis toe gegaan het sonder om hul gewere af te gee.
Die totaal hiervan was dat ongeveer 22% tot 26% van die twee Republieke se weerbare manne na die inname van die hoofstede deur die vyand, besluit het om nie verder te veg nie en na hulle huise gegaan het. Die Republieke se oorlogspoging het op hierdie stadium fetlik lam gelê.
Waarom wou hulle nie meer veg nie ?
Baie burgers het gedink die oorlog is verby; die Engelse het gewen. ‘As ons nou ons wapens neerlê, spring ons gevangenskap vry. Ek wil my huis en plaas gaan beskerm. As ek aanhou veg, verloor ek alles. Ek sien geen nut daarin om verder te veg nie. Dis nodeloos om die magtige vyand verder teen te staan. Dankie vader! Ek wou nooit veg nie en nou bied lord Roberts se proklamasies tog geleentheid om uit die gemors te kom! Ek het baie besittings wat ek nie ter wille van ou Steyn en Krisjan de Wet en ou Paul Kruger kan verloor nie. Lord Roberts belowe om ons te beskerm as ons die neutraliteitseed teken.’
Hierdie onpatriotiese argumente waarom hulle gehensop het, mag vir die wyfelaars en lafhartiges en banges baie bevredigend en oortuigend geklink het om hulle te beweeg om hulle wapens neer te lê en te hensop, maar daarmee is hulle gebrandmerk as verraaiers van hulle landgenote wat besig was om alles in die stryd te werp ten einde hul duurverworwe vryheid te verdedig teen die Engelse oormag.
Pogings om hulle weer te mobiliseer
President Steyn en president Kruger het teenproklamasies teen Roberts s’n uitgevaardig en vir die hensoppers gesê dat hulle hoogverraad pleeg, want die twee Republieke bestaan nog en alle burgers is nog krygspligtig. In Maart 1900 is ‘n klompie wapenneerlêers in Ficksburg aangekeer, hul beskermingspasse opgeskeur en hulle weer na die front gestuur. Die Vrystaatse regering het berede polisie rondgestuur om persone weer op te kommandeer. Daarmee is maar beperkte sukses behaal, want die polisie kon nie al die plekke bereik nie; die Engelse was reeds oral. Generaal Froneman het op bevel van generaal De Wet ongeveer 500 man in die Suid-Vrystaat weer onder die wapen gebring. Generaal De Wet self, het in April 110 man by Reddersburg en Dewetsdorp opgekommandeer.
Generaal De Wet se dryfkrag het magneties gewerk. Toe hy met sy laer in Junie 1900 by die Vaalrivier gestaan het, het 400 wapenneerlêers weer by sy kommando aangesluit. Hy het van sy offisiere rondgestuur om hulle weer te kommandeer. Kommandant PJ Fourie het 750 opgekommandeer, generaal Hertzog 1 200 en kommandant CCJ Badenhorst 1 000 man.
In Transvaal het generaal De la Rey se oorwinning op 11 Julie 1900 by Silkaatsnek 1 200 man oortuig om weer die wapen op te neem. In Noord-Transvaal het generaal Beyers weer heelwat burgers gewerf en in Oos-Tranvaal het generaal Louis Botha die veldkornette gebruik om die wapenneerlêers weer op te kommandeer.
Die militêre suksesse van die Boere en die invloed van dinamiese leiers soos De Wet, De la Rey en Botha, het baie van die wapenneerlêers aangespoor om weer aan te sluit. Roberts se onvermoë om die hensoppers teen die voortvegtende Boere te beskerm, het hulle terugkeer na die kommando’s bevorder. Daar het 3 960 wapenneerlêers in die Vrystaat weer hulle wapens opgeneem. Gegewens vir Transvaal is nie beskikbaar nie.
Die terugkerendes is met ope arms ontvang, alhoewel daar manne was wat wou hê dat hulle gestraf moes word. Generaal De Wet het gesê hulle het genoeg straf van hulle gewetes weg, maar tog is elkeen met £5 beboet en moes hulle ‘n eed van getrouheid aflê en die Engelse een wat hulle geneem het toe hulle gehensop het, afsweer.
Doen en late van die ander hensoppers
Baie van dié wat nie weer gaan veg het nie, het probeer wegkruip in kelders, onder die vloere van hulle huise en in grotte, klowe en bosse. De Zuid-Afrikaan skryf “dat republikeine zuch op hunne plaatzen verborgen hebben in heuvels en kloven, waar zij den dag doorbrengen en snachts naar hunne woningen terugkomen, als het zeer koud wordt. Het is verbasend hoe het leger zij sterkte kan behouden met zoveel wegloopers.” Baie van die Vrystaatse hensoppers het in die berge van Fouriesburg gaan skuiling soek.
Generaal Botha het gedreig dat hulle huise afgebrand sou word, maar dit het nie werklik plaasgevind nie. Danie Theron het beweer dat “wie niet gehoorsaamde, werd met geladen geweer gedwongen zijn plicht te doen.” Op kommando is die teruggekeerde hensoppers opgepas om te verhoed dat hulle nie ontsnap en inligting aan die Engelse gaan oordra nie.
President Steyn het in ‘n proklamasie gedreig dat die doodstraf toegepas kon word op hensoppers wat in die hande van die Boere val. Hierdie drastiese maatreël is blykbaar maar selde toegepas. Een van die enkele gevalle wat bekend is, het op 26 November 1900 plaasgevind toe A C Krynauw, wat gereeld inligting aan die Engelse verskaf het, deur Barend Scheepers van die Ficksburgse kommando doodgeskiet is. Scheepers en elf burgers het vir Krynauw by sy huis gaan haal. Toe hy weier om saam met hulle te gaan, is hy gefusilleer. Waar die doodstraf wel toegepas is, was dit gladnie lekker vir hulle wat dit moes doen nie. Dit was tog lede van hul eie volk, hoe veragtelik hul dade ook al was. Hulle kon selfs bekendes gewees het.
Lord Roberts het hom deeglik vergis toe hy aan die hensoppers beskerming beloof het. Met die Engelse se huisafbrandery het hulle nie altyd geweet of dit ‘n vegtende burger s’n of dié van ‘n wapenneerlêer was nie. Dikwels het die Engelse ‘n groep oorgeërs gladnie beskerm nie., maar hulle krygsgevange geneem.
Die sogenaamde beskerming wat die hensoppers uiteindelik van die Engelse ontvang het, was ook nie gratis nie. Eers sou hulle kastig in die oorlog net neutraal bly. Later is verwag dat hulle inligting oor die Boere moes verskaf en daarna moes hulle help om die burgers se eiendomme en besittings te verniel. Hulle moes die vee van die vegtende Boere gaan roof en kon as vergoeding ‘n deel daarvan vir hulleself neem. Uiteindelik is hulle gedwing om aktief in Engelse geledere teen die Boere te veg.
Baie hensoppers het na Basoetoland gevlug om van die druk van die Boere en ook van die Engelse te ontvlug. Hulle het selfs hul vee per trein daarheen vervoer. Teen die einde van die oorlog was daar meer as 2 000 van hulle in Basoetoland, meesal Vrystaters. Hulle is deur die protektoraat se regering beskerm en goed versorg deur die Engelse, sodat hulle tog nie moet lus kry om weer by die kommando’s te gaan aansluit nie. Na 1902 het sommiges hul vee in Basoetoland agtergelaat en van die na-oorlogse regering skadevergoeding vir denkbeeldige veeverliese geëis en dit ook werklik ontvang. Tydens die oorlog het hulle selfs van die Engelse ‘n onderwyser gevra om hul kinders in Basoetoland te kom onderrig en werklik ook een gekry!
Baie van die Transvaalse hensoppers het ook gevlug. Verskeie burgers wat in Julie 1900 gedros het, het met hulle vee gaan skuiling soek in Swaziland, Gasaland en Mosambiek. Op 16 September 1900 was daar ongeveer 3 000 man by Komatipoort. Dit was voetgangers wat nie kon perde kry nie. Die Boere het toe pas met hulle beweeglike oorlogsvoering begin en hulle daar agtergelaat. Mosambiek se goewerneur het hulle uitgenooi om oor die grens te kom en hulle wapens neer te lê. Om middernag op 18 September het 700 van hulle dit gedoen. Goewerneur Machado onderhandel toe weer met dié wat nog by Komatipoort onder generaal FJ Pienaar oorgebly het en hy stem in dat hulle hul wapens aan die Portugese moes gaan oorhandig. Op 22 September het eers klein groepies oor die grens gegaan, maar later het hulle in honderdtalle gevolg. Pienaar self het ‘n groep van 500 oor die grens vergesel. Daar was toe 2 500 hensoppers in Mosambiek.
Twee dae later, op 24 September 1900, het die Engelse Komatiepoort beset. Generaal Coetzer, wat saam met Pienaar by die voetganger-burgers te Komatipoort was, het daarin geslaag om met 300 van hulle te ontvlug en weer by die Boeremagte aan te sluit. Pienaar is met sy 2 500 hensoppers in Lourenco Marques krygsgevange geneem en na Portugal gestuur.
Gedurende die oorlog het daar ook ‘n aantal wapenneerlêers na Rhodesië uitgewyk. Daar het ongeveer 150 van hulle in Betsjoeanaland beland. Teen die einde van Desember 1900 was daar selfs 546 hensoppers op parool in die Kaapkolonie en 126 in Natal.
Die hensoppers stig “vredeskomitees”
Die hensoppers wat nie uit die Republieke gevlug het nie, het hulle meesal onledig gehou in die verskillende dorpe wat deur die Engelse beset was en waar hulle veilig gevoel het teen die Boere op kommando. Hulle wou graag die Engelse se oorlogspoging teen hulle eie vlees en bloed steun en het toe begin om sogenaamde “vredeskomitees” te stig. Deur middel van geskrewe stukke wat hulle probeer versprei het en persoonlike besoeke aan die kommando’s, het hulle dan gepoog om die offisiere en die burgers om te haal om ook hulle wapens neer te lê en sodoende die oorlog te beëindig. Hulle argumente was deurgaans dat dit ‘n tevergeefse stryd is, dat die Engelse oormag te groot is, dat hulle nooit die oorlog kan wen nie en dat dit die vegtende burgers en offisiere se skuld is dat die vroue en kinders so swaar in die kampe ly. Dit kan alles beëindig word indien hulle aan die Engelse oorgee.
Die eerste vredeskomitee is op inisiatief van hensopper Meyer de Kock op 27 Februarie 1900 in Pretoria gestig. ‘n Prominente lid van die sentrale komitee
Daarvan was generaal Andries PJ Cronjé, ‘n broer van generaal AP Cronjé wat op 27 Februarie 1900 by Paardenberg met 4 000 man oorgegee het.
Teen die einde van 1901 was daar vredeskomitees te Middelburg, Belfast, Volksrust, Utrecht, Standerton, Krugersdorp, Heidelberg en Zeerust. Die lede van hierdie komitees het die idee van die moordkampe wat lord Kitchener aan lord Roberts voorgestel het, hartlik gesteun.
Op 30 Desember 1900 is op Kroonstad ‘n vredeskomitee gestig onder voorsitterskap van Piet de Wet, die hensopperbroer van generaal De Wet. Daar het ook een in Bloemfontein tot stand gekom en ook in Harrismith, Bethlehem en Winburg.
Die vredeskomitees se afgesante na die kommando’s is meesal gevang, veroordeel en beboet. Op ‘n brief wat generaal Botha van ‘n hensopper Van Rensburg, voorsitter van ‘n vredeskomitee, ontvang het, het hy in sy antwoord sy verbasing uitgespreek om “zulk een onbeschaamdheid van u te zien na Uw land en volk verraden te hebben. Het is voor mij onmogelijk (om) met verraders, en ik kan zeggen moordenaars, van een volk te onderhandelen.” Daarna het Kitchener self vir generaal Botha op Middelburg ontmoet om oor vrede te praat, waar Botha vir hom gesê het: “Gij zulk mij nimmer kunnen dwingen om met verraders te onderhandelen over vrede.”
Die vredeskomitees het in Trransvaal niks bereik nie. In die Vrystaat het hulle briewe geskryf en brosjures en vlugskrifte versprei. Hulle het die Britse troepe en swartes gebruik om die materiaal op plekke te plaas waar dit onder die aandag van die vegtende Boere kon kom.
‘n Sekere P M Botha, vroeër lid van die Vrystaatse volksraad en lid van Kroonstad se sentrale komitee, het giftige briewe na die kommando’s probeer uitkry, waarin hy president Steyn verantwoordelik hou vir die uitbreek van die oorlog en hom en generaal De Wet en president Kruger gruwelik beledig. Waar afskrifte van hierdie brief van hom die Boere in die veld bereik het, het hulle hul misnoeë en afkeer daaroor te kenne gegee. Die Boereleiers se mening daaroor was: “We hebben al veel huichelarij en bedrog in de wereld gesien, maar zoo erg als in dat boekje van dien Botha, nog nooit.”
Piet de Wet het ook ‘n brief aan sy broer, generaal Christiaan de Wet geskryf, waarin hy al die redes wat die hensoppers kon bedink waarom die Boere onverwyld moet oorgee, opgedis het. Generaal De Wet het dit onnodig geag om hom te antwoord, maar tog vir hom laat weet dat hy hom sal skiet waar hy hom raakloop.
Piet de Wet en ander lede van die Vrystaatse vredeskomitees het hulle na instansies in die Kaapkolonie gewend, egter met min sukses, maar hulle het daarin geslaag om vir Kitchener om te haal om ‘n spesiale kamp op te rig, waar krygsgevangenes in die Kaapse kampe gewerf moes word om na die konsentrasiekampe te gaan en die vroue te beïnvloed om hulle mans op kommando om te haal om die stryd te staak. Kitchener het dit gedoen. Teen die einde van die oorlog was daar 3 194 hensoppers, wat uit die krygsgevangenekampe in Suid-Afrika, na die konsentrasiekampe gestuur is.
Die vredesbeweging het eintlik in alle opsigte misluk, al het daar na Januarie 1901 nog baie vegtende burgers hul wapens neergelê. Hierdie persone is nie deur die komitees beïnvloed nie. In die koue wintermaande van 1901 het die hensopperstroom sterker na die Engelse toe gevloei. In Mei het 1 055 oorgeloop, in Junie 894, in Julie 451 en in Augustus 554. Die Engelse sê hierdie 2 954 het teen Mei 1902 aangegroei tot 6 025. Alhoewel die Engelse altyd hul suksesse en oorwinnings uitermate vergroot het en hul neerlae mikroskopies verklein het, kan ons tog aanvaar dat dit ‘n beduidende getal moedeloses en neerslagtiges was wat nie meer verder wou veg nie oor die leed van hul vroue en kinders in die konsentrasiekampe, die verlies van al hul besittings, die inperkings van die blokhuislinies, die ontbering gedurende die koue wintermaande en dat daar geen hoop meer was om te wen nie omdat buitelandse hulp uitgebly het.
Kitchener het vanaf Januarie 1901 tot Mei 1902 alle hensoppers konsentrasiekampe toe gestuur. Al die voriges kon ook gaan. Hulle het daar meer kos gekry as die arme vroue en kinders. Baie van hulle moes toe daar vir die Engelse werk, soos tente opslaan en doodskiste maak. Die vroue het voortdurend vir hulle ingevryf hoe laag en gemeen hulle was om hulle land te verraai. Hulle moes kastig die vroue beïnvloed om hulle mans op kommando om te haal om die stryd te staak, maar by meer as een kamp het dit net andersom gewerk. ‘n Aantal van hulle het só skaam gekry dat hulle weer terug is na hulle kommando, nadat die vroue hul gewetens streng aangespreek het. Gewoonlik was hulle deurgaans harteloos en onbeskof teenoor die vroue in die kamp.
Naderhand is daar kamppolisie aangestel uit die hensopper-geledere, wat moes kyk dat die kamp netjies gehou word en verantwoordelik was om die vroue op die stasie te gaan haal. Toe word daar sogenaamde speurders aangestel, wat afluistering by die tente moes doen, om die vroue se gesindheid vas te stel. Baie van hulle het vir die Engelse militêre diens gaan doen.
Die hensoppers word joiners
Van Junie tot Oktober 1900 het die verraaiers in Britse militêre diens maar sporadiese hulp aan die Engelse verleen in die vorm van inligting verskaf oor die Boere se bewegings, of om as gidse diens te doen. Later is sommiges van hulle bewapen, om saam met die Engelse te veg. Die Britse aanvoerder van die garnisoen by Ladybrand, het hulle diens hoog aangeprys: “Their knowledge of the by-paths and surroundings was invaluable. They are all good shots and contributed their share to the casualties amongst the enemy. Their real knowledge of the people and country is invaluable and they use it freely in our service.”
So laag het hulle gedaal. In Oktober 1900 het ‘n Grobler van die Vrystaat as gids diens gedoen vir die Britte in Bethlehem. Hy en sy bende van 50 tot 60 gewapende swartes het een keer op generaal De Wet se verkenners geskiet.
Daar het verskeie korpse ontstaan. Die Kroonstad Burgher Scouts moes help om ammunisie op te spoor wat die Boere versteek het. In Januarie 1901 is die Burgher Police of Farmers Guard gestig. In Transvaal het die Heidelberg Volunteers ‘n “town guard” geword. Kitchener sê in Januarie 1902 was daar 1 660 joiners in Engelse diens en ‘n maand later was dit 2 500 en op 1 Junie 1902, ‘n dag na die vredesluiting, het dit aangegroei tot 5 464. Die National Scouts was die grootste groep. Hulle het Britse uniforms en soldy ontvang en het in Transvaal geopereer. In 1901 was daar ‘n swart korps onder kaptein OM Bergh van tussen 400 en 500. Hulle het plaashuise afgebrand en weerlose vroue en kinders gemolesteer. Die Boere het hulle die “Ka....kommando” genoem. Baie joiners en swartes het as gidse vir die Engelse opgetree. Hulle het die oorlogsterrein geken en ook die Boere se krygstaktiek en was vir die Engelse veral baie waardevol tydens nagaanvalle.
Die Vereenigingse burgerkorps van 23 lede moes die vee van die vegtende burgers versamel en hulle by die konsentrasiekamp oppas. Hulle het 60% van die waarde daarvan ontvang. In die Pretoriase omgewing het Morley se Scouts van 40 lede, waarvan 20 Boer-verraaiers was, geopereer. Die National Scouts was in Transvaal bedrywig vanaf Oktober 1901 tot Mei 1902. Hulle eerste taak was “denuding the enemy in the field of horses,” cattle, wagons etc,” maar later was dit aktiewe gevegte en verkenning vir die Engelse.
Kitchener het een keer self by die konsentrasiekampe onder die hensoppers gaan lede werf vir die National Scouts. Hy het vir hulle gesê dit is ‘n edel daad om hul kragte met die vyand te verenig sodat vrede in die land herstel kan word. Vir hulle “patriotisme” om dit te doen, het hulle tot Januarie 1902 die helfte van die buitgemaakte vee en ‘n halfkroon per dag ontvang. Daar is allerlei beloftes aan hulle gemaak. Aan G Linton, ‘n Scout van Klerksdorp, is selfs ‘n plaas beloof as hy aansluit! Die hensoppers in die kampe, wat hul maats afgeraai het om Scouts te word, is deur die Engelse òf beboet, óf as krygsgevangenes weggestuur. Die Britse opgaaf toon aan dat daar in Januarie 1902 950 Scouts was. ‘n Paar maande later was hulle aan die einde van die oorlog reeds 1 359 in getal, wat in 9 afdelings geopereer het, veral in Oos-Transvaal.
In die Vrystaat het die Orange River Colony Volunteers hoofsaaklik deur die toedoen van Piet de Wet en kommandant SG Vilonel tot stand gekom. Teen die einde van die oorlog het die korps glo uit 448 man bestaan. Hulle het net as gidse vir die Engelse opgetree en nie aktief aan gevegte deelgeneem nie.
By die laaste groot slag in die oorlog by Rooiwal op die Lichtenburgse hoëveld, wat op 11 April 1902 plaasgevind het, het generaal De la Rey se kommando onder aanvoering van generaal Kemp, ‘n baie sterk Engelse mag tromp-op aangeval en groot verliese gely aan gesneuweldes en gewondes. Dit sou baie minder gewees het as daar nie 200 National Scouts onder aanvoering van die verraaier, generaal Andries Cronjé in ‘n nabygeleë mielieland verskuil gelê het en ‘n verbete flankaanval op die Boerelinie gemaak het nie.
Die National Scouts was alleen dapper in gevegte waar hulle goeie dekking gehad het soos by Rooiwal, maar hulle was lugtig en lafhartig om met hul eie landgenote in oop gevegte betrokke te raak. Hulle was dus van min waarde vir die Engelse in die veldslae, maar as verkenners was hulle baie waardevol weens hulle kennis van die oorlogsterrein en van die Boere se bewegings en gewoontes. Dit het die Boerekommando’s gedurig onveilig laat voel, want hulle het besef dat die Britse kolonnes met Scouts as gidse, hulle veral snags maklik kon verras.
Het die hensoppers die Boere die oorlog laat verloor ?
Die National Scouts se deelname aan die oorlog aan Engelse kant teen die Boere, het ‘n demoraliserende uitwerking op sommige bittereinders gehad, maar in hul verbittering is hul gesterk om die oorlog met vasberadenheid voort te sit. RW Schikkerling, van kommandant WJ Viljoen se kommando, het die Scouts ‘n klomp “hanskakies” genoem en gesê: “Hierdie gemene verraaiers was eertyds ons wapenbroers. Hulle het saam met ons uit dieselfde bak gesmul, met ons saam gesing, gebid en saam met ons gedeel in glorie en terugslae, en nou het hulle in ruil vir goud teen ons gedraai. Vanweë hulle valsheid is hulle só gehaat onder ons dat die swartste wraak teen hulle gesweer is. Hulle sal geen genade by ons vind nie. Die tyd sal net so min die swart besoedeling van hulle siele afwas as wat dit die blou van die hemel sal uitwis.”
Generaal Botha het gesê hulle het veel skade aan die republikeinse saak gedoen. EJ Weeber het dit die swartste verraad en donkerste periode in die geskiedenis van die oorlog genoem. Schalk Burger het in Mei 1902 by Vereeniging geê: “Elke man dien wij verliesen, maakt den vyand sterker. De vyand leert van ons en wordt door onze menschen, die met hem tegen ons vechten, geleerd hoe tegen ons oorlog te voeren.” Kaptein Henry Slegtkamp is van mening dat as dit nie vir die verraad was nie, kon hulle die oorlog voortgesit het. Generaal De Wet het gesê dit was makliker om teen die groot leërs van Engeland te veg, “als tegen zulke laagheden onder mijn volk.”
Johanna Brandt het die Scouts “judas-Boeren” genoem. “Zij hebben onze kracht gebroken omdat zij onze ideaal geschonden, onze geesdrift geblust, onze inspiratie weggeroofd hebben - ons geloof, onze hoop.” RW Schikkerling was oortuig daarvan dat “as dit nie vir daardie eerlose gespuis was nie, sou die vyand nooit ons vestings verdring het nie.”
Alhoewel die Boere beweer het dat hulle die oorlog verloor het weens die verraad en aktiwiteite van die hensoppers en joiners, kan miskien met meer sekerheid verklaar word dat hulle tot die ondergang van die Republieke bygedra het weens die hulp wat hulle aan die Engelse as verkenners gegee het en die demoraliserende uitwerking wat hulle op die Boere gehad het. By die vredesluiting het die Boereleiers nie die verraaiers as een van die redes van hul oorgawe aan die Engelse genoem nie, maar generaal De Wet het volgehou dat dit die deurslaggewende rede was. “Hun toedoen was het dat den doorslag had gegeven en (ons) tot dit noodlottig besluit had gekomen.”
(Al die gegewens oor die Boereverraaiers tydens die Tweede Vryheidsoorlog, is ontleen aan die werk van professor Albert Grunlingh: Die Hendsoppers en Joiners)
Die verraad van Piet Joubert, Louis Botha en Jan Smuts
Die groot onreg van verlamming deur verraad in eie geledere, wat die Afrikanerdom teen homself gepleeg het, het voor die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog reeds in die harte van leiersfigure geleef, veral in Transvaal. Kommandant-generaal Piet Joubert, die held van Amajuba, het as Vrymesselaar, net soos Louis Botha, Jan Smuts, Schalk Burger en Lukas Meyer, tot die liberaal-progressiewe groep in die Republiek behoort. Hulle het saam met die Kaapse “Afrikaner Bond” daarop aangedring dat president Kruger en die volksraad voor die eise van Groot Brittanje moes swig, ten einde die dreigende oorlog te verhoed. Nadat die vyandelikhede begin het, het generaal Piet Joubert reeds so vroeg as 25 November aan die regering getelegrafeer om oor oorgawe te onderhandel. ‘n Tweede telegram van hom vanaf die Natalse front het in Februarie 1900 gevolg en op 5 Maart het hy weer probeer om president Kruger te oorreed om die stryd gewonne te gee. Sy militêre pligte as hoof van die republikeinse strydmag, het hy halfhartig en weifelend uitgevoer, soos wat by die slag van Dundee gebeur het, waar generaal Lukas Meyer die spit afgebyt het en Joubert nie tot die aanval oorgegaan het om Meyer te ondersteun nie. Toe Ben Viljoen vir hom na ‘n suksesvolle geveg met die vyand gesê het, “Kom, laat ons die Engelse nou sommer tot in die see jaag,” het Joubert gesê: “Nee, ons is Christene en mag nie bloed vergiet nie.”
Die man wat Joubert opgevolg het as kommandant-generaal, was die Vrymesselaar Louis Botha, ‘n goeie militêre strateeg, maar wat in die bewegingsoorlog wat die Boere begin voer het, nie so uitgeblink het soos De Wet en De la Rey nie. Botha was met ‘n Engelse vrou getroud, ‘n feit wat hom waarskynlik gunstig teenoor die Engelse gestem het.
Na Piet Joubert se dood het Botha en Smuts nou by president Kruger begin aandring dat hulle moes oorgee. Nadat president Kruger noodgedwonge sy land moes verlaat om nie in die hande van die vyand te val nie, is die nuwe regering te velde hoofsaaklik beheer deur die swakkeling en lafaard, waarnemende president Schalk Burger, saam met Lukas Meyer, Louis Botha en Jan Smuts. Hulle was almal Vrymesselaars en het aan die liberaal-progressiewe groep behoort. Hulle het president Steyn op 16 Mei 1900 probeer oorreed om saam met hulle aan die Engelse oor te gee. Steyn het hulle voorstelle verwerp. In Februarie 1901 het Botha samesprekings met Kitchener gaan voer en ingestem om onvoorwaardelik oor te gee, maar teen die verset van Steyn, De Wet en De la Rey gestrand. Daarna het Burger, Botha en Smuts vir president Steyn in een na die ander brief probeer omhaal om oor te gee, maar hy het geweier. Die verraaiers het weer op 10 Mei bymekaar gekom en weer briewe aan president Steyn en selfs aan president Kruger, wat hom toe in Europa bevind het, geskryf. Albei presidente het gevra dat hulle tog nie moet oorgee nie, maar moedig moet aangaan met die stryd.
Die man wat in geen geringe mate vir Botha gemanipuleer het nie, was die Vrymesselaar Jan Smuts. Hierdie Kolonialer was ‘n aanhanger van JH Hofmeyr en Cecil Rhodes en is kort voor die oorlog aangestel as staatsprokureur. President Kruger het blykbaar bedenkinge teen sy aanstelling gehad en gesê dat hy nie vir “Skelm Jannie” vertrou nie. As gevolg van sy pos is hy as generaal aangestel. Hy het nie as krygsman uitgeblink nie, maar as knoeier en verraaier van die volk se nasionale strewe en aspirasies het hy uitgemunt. Hy was die stukrag agter Botha se defaitistiese liberale liefde vir die Engelse en was deurgaans die opsteller van die oorgawe-voorstelle wat in Mei 1902 aan die Engelse gemaak is.
Nieteenstaande feitlik al die Vrystaatse volks-verteenwoordigers en ook ’n paar van die Transvaalse afgevaardigdes na Vereeniging gekom het met die opdrag om nie onvoorwaardelik oor te gee nie, maar die oorlog tot die bitter einde voort te sit, is almal uiteindelik deur die pleitredes van die defaitiste en ‘n beskrywing van die haglike toestand waarin die land en volk verkeer het, omgehaal om aan die Engelse se eise vir onvoorwaardelike oorgawe toe te stem. Om generaal Chistiaan de Wet en generaal Koos de la Rey daartoe te beweeg, het Louis Botha en Jan Smuts aan hulle die belofte gemaak dat as dit in die nabye toekoms gebeur dat Engeland in ‘n oorlog in Europa betrokke raak en hy nie aandag aan Suid-Afrika kan gee nie, dan sou hulle sorg dat die twee republieke weer militêr in opstand kom en hulle onafhanklikheid herower. De Wet en De la Rey het nie rede gehad om hulle strydmakkers te wantrou nie en het hulle geglo.
Weer Britse oorheersing in sy volle glorie
Na 31 Mei 1902 was Transvaal en die Vrystaat twee Britse kroonkolonies. Die deur die Boere gehate Joseph Chamberlain, minister van kolonies, het sy nog meer gehate vriend, Alfred Milner, aangestel as siviele administrateur van albei verowerde kolonies. Daarna het ‘n kort tydperk van bittere beproewing vir die verslane Afrikanervolkie, wat die ellende van die oorlog oorleef het, gevolg. Milner het gepoog om hulle in sy skole baie vinnig te verengels en hulle getalle te oordonder deur grootskaalse invoering van Engelse. Hy het nie geslaag nie. Toe voer hy duisende Sjinese in om in die myne te werk. Die weerstand daarteen was van Afrikaner en Engelse kant so groot dat hy verplig was om hulle weer te repatrieer.
In 1905 is die Konserwatiewe regering in Engeland deur die Liberale Party onder leiding van Henry Campbell-Bannerman verslaan en is Milner se tolletjie afgerol toe hy na Engeland teruggeroep is. Campbell-Bannerman was die Afrikaners goedgesind en sy regering het aan Transvaal op 6 Desember 1906 en aan die Vrystaat op 5 Junie 1907 verantwoordelike regering toegeken. Drie jaar later is die groot ideaal van sir George Grey en later van lord Carnarvon verwesenlik toe die vier Suid-Afrikaanse kolonies in 1910 saamgebind is in die Unie van Suid-Afrika. Louis Botha was die eerste Eerste Minister en Jan Smuts was sy minister van verdediging. In sy kabinet het manne gedien soos regter JBM Hertzog, as minister van onderwys.
Die verraad tydens die 1e Wêreldoorlog en die Rebellie
In 1914 het die Eerste Wêreldoorlog in Europa uitgebreek tussen Engeland en Duitsland in die hoofrolle. In die Unie-parlement was daar twee manne, generaal De Wet en generaal De la Rey, wat onthou het wat generaal Botha twaalf jaar vantevore aan hulle by Vereeniging beloof het. Die ontnugtering wat hulle toe beleef het, het generaal De la Rey as volg beskryf: “Tydens ons beraadslagings op Vereeniging het ek en generaal De Wet en verskeie ander offisiere gepleit dat ons moes voortveg en nie met die vyand onderhandel nie. Generaal Botha het ons egter omgehaal met die belofte dat met die eerste geleentheid waar Engeland weer in ‘n Europese oorlog betrokke raak, ons ons vryheid weer sal terugvat. Toe Engeland in 1914 teen Duitsland oorlog verklaar, het ons gedink dat die wonderlike geleentheid waarna ons toe al twaalf jaar lank uitgesien het uiteindelik aangebreek het. Ons sou met Botha aan die spits sonder slag of stoot of bloedvergieting ons republieke se verlore vryheid weer herwin. Toe ek met hom en Jan Smuts daaroor praat, het ek met skok en teleurstelling ontdek dat my twee ou vriende van die Tweede Vryheidsoorlog se dryfkrag nie meer liefde vir ons Boerevolk was nie, want hulle wou nou ten alle koste die belange en heil van die vyand wat ons vryheid geroof het, ondersteun en bevorder. Louis Botha het ons Unie-parlement ‘n besluit laat neem om saam met Engeland oorlog teen Duitsland te verklaar en Duits-Suid-Wes te gaan verower. Ek kon my nie daarmee vereenselwig nie, want Duitsland was ons nog nooit vyandiggesind nie en waarom moet ons onnodig vreemde gebied gaan verower? Ek het besef dat Botha, gesteun deur Smuts, teenoor my en generaal De Wet en teenoor die hele Boerevolk verraad gepleeg het met hul valse beloftes, want sonder die regering se steun, is dit onmoontlik om die Vierkleur weer te laat wapper.”
Die volk was besig om in opstand te kom teen die Botha-Smuts-regering. Onderwyl generaal De la Rey en generaal Beyers per motor op pad was vanaf Johannesburg na Potchefstroom, is generaal De la Rey onder verdagte omstandighede by ‘n padblokkade in Langlaagte noodlottig gewond deur ‘n regeringspolisie-amptenaar. Hy het in die arms van sy vriend, generaal Beyers, gesterf.
Die rebellie het opgevlam, maar was feitlik van die begin af tot mislukking gedoem. Die opstandelinge kon nie teen Botha en Smuts se goedtoegeruste leër standhou nie. Generaal De Wet moes uiteindelik met nog net ses man by hom, oorgee. Die Boereheld van vele oorwinnings oor die Engelse, het nou ses maande lank in die tronk gesit. Generaal Beyers is in die Vaalrivier deur Smuts se troepe doodgeskiet, toe hy met sy manne probeer het om van hulle af weg te kom. Hulle het beweer dat hy verdrink het. Jopie Fourie, ‘n jong offisier in die verdedigingsmag wat by die rebelle aangesluit het, is na sy gevangeneming deur die troepe, tot die dood veroordeel en nieteenstaande die protes van alle vooraanstaande Afrikaners in Pretoria, deur Jan Smuts koelbloedig laat doodskiet. Die rebellie is onderdruk en Suid-Afrika het as bondgenoot van Engeland voortgegaan om Suid-Wes van die Duitsers te verower, want Louis Botha en Jan Smuts het hulle Boereharte vir Engelse harte verruil.
Generaal Hertzog verskyn op die toneel
Die Botha-Smuts-regering kon met hulle rekonsiliasiebeleid en toegeeflikheid en bevoordeling van die Engelse nie die herontwaking van Afrikaner-nasionalisme demp nie. Generaal Hertzog het op 7 Desember 1912 op De Wildt sy beroemde “Suid-Afrika-eerste” toespraak gemaak. Hy het die imperialisme veroordeel en in verband met Botha-hulle se konsiliasie-beleid gesê dat hy niks het om te versoen nie. Dit het daartoe gelei dat Hertzog uit Botha se kabinet gesit is en dat hy en sy volgelinge in Januarie 1914 in Bloemfontein die Nasionale Party gestig het.
Intussen het die oorlog voortgewoed en Smuts het hom geroepe gevoel om die Duitsers in Oos-Afrika, in Tanganjika te gaan aanval. Hy is met ‘n groot leër van vrywilligers daarheen, maar kon die Duitse mag onder generaal Lettow-Vorbeck nie tot oorgawe dwing nie. Daarna is hy in Januarie 1917 na Londen vir ‘n oorlogskonferensie, maar hy het sommer daar gebly en lid geword van Lloyd George se oorlogskabinet. Hy is tot luitenant-generaal bevorder en met eerbewyse oorlaai.
In Julie 1919 het Botha en Smuts die vredesverdrag van Versailles saam met die ander Engelse dominiums geteken. Louis Botha is kort daarna op 27 Augustus 1919 skielik oorlede. Smuts het die regering oorgeneem en was ‘n ruk lank stewig in die saal, veral toe hy in 1921 met die rooier as rooi Unioniste saamgesmelt het. Maar dinge het stadigaan teen hom gedraai. Daar het na die oorlog ‘n ernstige ekonomiese depressie geheers. Dit het die arbeidsmark baie nadelig getref en stakings op die steenkool- en goudmyne veroorsaak, wat met geweld deur Smuts onderdruk is. Sy gewildheid het baie gekrimp en die Nasionale Party het gegroei. Generaal Hertzog het ‘n verkiesingsooreenkoms met die Arbeidersparty van kolonel Creswell aangegaan en in Junie 1924 is Smuts se Suid-Afrikaanse Party in ‘n algeneme verkiesing verslaan en het die Nasionale Party aan bewind gekom met generaal JBM Hertzog as Eerste Minister van die Unie van Suid-Afrika.
Die Afrikanervolk staan op uit die as
By die totstandkoming van die Unie van Suid-Afrika, waar die twee gewese republieke in een kraal gegooi is saam met die Engelse Natal en die verengelste Kaapkolonie, was die staat nog steeds onderhewig aan die vetoreg en kontrole van die Britse kroon se verteenwoordiger, die goewerneur-generaal, wat ook deur die koning aangestel is. Hierdie toestand was vir generaal Hertzog en die eerste Nasionale regering onbevredigend. Hy het in 1926 die Imperiale Konferensie bygewoon, waar op sy aandrang alle beperkings van die Britse kroon op die dominiums opgehef is met die Balfour-verklaring en bekragtig is met die Statuut van Westminister. Daarop het generaal Hertzog die Unie-parlement geheel en al losgemaak van die Britse parlement, met die aanname van die Statuswet van 1934. In 1927 het hy ‘n Departement van Buitelandse Sake in die lewe geroep en gesantskappe in Den Haag, Washington en Rome ingestel. Verder is ‘n eie burgerskap vir die Unie ingestel en na ‘n vlagstryd in 1927, is ‘n eie landsvlag in 1928 die eerste keer gehys.
In 1924 is ‘n beleid van “Beskaafde Arbeid” ingevoer, wat verseker het dat nywerhede en staatsinstellings voorkeur moes gee by werkverskaffing aan verarmde, werklose Blankes. Duisende van sy verarmde volksgenote het deur hierdie maatreëls weer ‘n nuwe heenkome gevind. Die ekonomiese ontwikkeling van die land is gestimuleer deur aandag te skenk aan die landboubedryf en die nywerheidsontwikkeling te bevorder. Nuwe fabrieke is opgerig wat werk aan ‘n groot aantal armblankes verskaf het. Die yster- en staalnywerheid is in 1928 met die oprigting van Yskor gevestig. ‘n Tak van die Koninklike Munt is in Pretoria geopen en die Unie het sy eie munte begin slaan.
Hertzog se bekwame minister van Binnelandse Sake en Onderwys, dr DF Malan, het ‘n wet deur die parlement geloods wat Afrikaans naas Nederlands as een van die ampstale erken het. Dr Malan het ook gesorg dat tweetaligheid in die staatsdiens ingevoer word, tot wrewel van die Engelse amptenare.
Afrikaans het ook in die kerklewe tot sy reg gekom. In 1923 is ‘n kommissie van teoloë benoem om die Bybel in Afrikaans te vertaal. Hulle was dr JD Kestell, dr HCM Fourie, en professore JD du Toit , EE van Rooyen en BB Keet. Hulle werk is in 1933 voltooi toe die eerste Afrikaanse Bybel in gebruik geneem is.
Die Afrikaanse volk was besig om uit die as van vernedering en vertwyfeling en onreg weer op te staan, waartoe die Nasionale regering van generaal Hertzog ‘n groot bydrae gelewer het. Die volk het dit erken en waardeer en in 1929 se verkiesing sy regering weer aan bewind gestel met 78 Nasionaliste, 61 Sappe, 8 Arbeiders en 1 onafhanklike.
As die vyand met jou saamwerk…
Daarna het ernstige probleme die land begin teister, waarvan die groot depressie van die jare 1930 tot 1933 en die kwaai droogte van 1932 tot 1933 die land se ekonomie erg afgetakel het en aan die regering hoofbrekens besorg het. Engeland het skielik van die goudstandaard afgestap en geld het die land uitgestroom. Na baie sterk druk uit baie rigtings het die regering besluit om dieselfde te doen. Die goudprys het weer begin styg en geld het na Suid-Afrika teruggestroom.
Intussen het die idee van ‘n koalisieregering, wat dan in staat sou wees om die land se groeiende probleme op te los, almal se verbeelding aangegryp. Smuts het dit ook in 1933 in die parlement voorgestel. Generaal Hertzog het die idee eers verwerp, maar het later gedink dat hy moontlik deur samewerking met Smuts en sy party, die land se haglike ekonomiese toestand die hoof kon bied. Die moontlikheid was ook daar dat die Nasionale Party by ‘n volgende verkiesing nie weer die paal sou haal nie. Toe het Hertzog besluit dat dit die aangewese weg was waarlangs hy verder in staat gestel kon word om diens aan die volk te verrig, wat nie moontlik sou wees indien hy in die opposisiebanke moes sit nie. Dit het aanleiding gegee tot die sluiting van ‘n koalisieregering tussen Hertzog en Smuts se partye. Dit het die volgende jaar op samesmelting uitgeloop. Die Nasionale Party en die Suid-Afrikaanse Party het toe die Verenigde Suid-Afrikaanse Nasionale Party geword, later net bekend as die Verenigde Party.
Daar was lede in die Nasionale Party wat ‘n geruime tyd voor hierdie gebeurtenis van 1933 vir generaal Hertzog nie meer met hart en siel ondersteun het nie, omdat dit gaandeweg duidelik geword het dat hy nie daarna streef om die republieke weer te herstel nie. Die republikeine het hulle nou afgeskei van die “Smelterregering” en onder leiding van dr D F Malan weggebreek as die “Gesuiwerde Nasionale Party”. Generaal Hertzog het as premier van die nuwe regering voortgegaan en generaal Smuts het adjunk-premier geword.
Wanneer ‘n Afrikanerleier ‘n ooreenkoms aangaan met sy tradisionele Britse vyand, moet hy verwag dat hy in mindere of meerdere mate uit sy koers gedwing gaan word. Die Engelse het hom nooit vertrou nie en hy het soms uit sy pad gegaan om hulle ter wille te wees en het daardeur sy eie Afrikaners van hom vervreem. Maar generaal Hertzog het nie opgehou om Afrikaner te wees en om sy strewe, “Suid-Afrika eerste” te probeer verwesenlik gedurende die ses jaar wat sy verdere premierskap nog sou duur nie.
Smuts se tweede groot verraad
Intussen het Duitsland die twintig jaar na die vernederende Vrede van Versailles in 1919, gebruik om weer uit die as op te staan., met die inlywing van Oostenryk en die verowering van Tjeggo-Slowakye. Toe hy die korridor wat Oos-Pruise van Duitsland skei, van Pole eis, het Engeland besluit dat Duitsland besig is om die magsewewig in Europa te versteur. Hy het sy steun aan Pole beloof en toe die Duitsers Pole binneval, het Brittanje en Frankryk op 3 September 1939 vir Duitsland die oorlog aangesê.
Die Suid-Afrikaanse parlement moes op 2 September 1939 byeenkom om die Senaat se tyd, wat verstreke was, te verleng, toe die krisis in Europa bekend gemaak is. Maar almal was ‘n geruime tyd vantevore al bekommerd oor die plofbaarheid van die toestand. ‘n Dag of wat voordat generaal Hertzog vir hierdie spesiale sitting na Kaapstad sou vertrek, stap hy en sy seun Charles al geselsende met ‘n voetpaadjie wat deur soetdoringbome na die Generaal se huis lei, op sy plaas Waterval aan die Wilgerivier. Skrywer van hierdie werk was toentertyd ‘n jong onderwyser wat op die plaas by Charles en Belmont Hertzog loseer het. Toe hulle by my verbystap, het ek hulle gesprek gehoor:
“Vader, ek sê vir vader, generaal Smuts gaan ons verneuk.”
“Nee Charles, ek ken vir generaal Smuts. Hy sal by my staan.”
Maar Charles het sy stelling bly herhaal en generaal Hertzog het hom bly verseker dat hy volle vertroue het dat generaal Smuts hom sou ondersteun in wat hy van plan was om te doen en dit trouens ook gedoen het toe die parlement op 2 September byeengekom het. Hy het die parlement versoek om te besluit dat Suid-Afrika in die komende Europese stryd neutraal sou bly. Dr Malan het met sy Gesuiwerde Nasionale Party hom ondersteun, maar Smuts het hom teengestaan en met 80 stemme teen 67 gewen.
Generaal Hertzog was geskok oor Smuts se valsheid en verraad. Hy het besef dat hy na al die jare vir Smuts nog nie geken het nie, want ‘n jaar vantevore het hy ‘n stuk opgestel oor neutraliteit in geval van oorlog, wat deur Smuts goedgekeur is en daarom kon hy nie dink dat Smuts hom op die keper in die steek sou laat nie.
Generaal Hertzog het dieselfde aand die goewerneur-generaal versoek om die parlement te ontbind en ‘n verkiesing uit te skryf. Hy het geweier. Generaal Hertzog het toe as Eerste Minister bedank en sir Patrick Duncan het vir Smuts gevra om ‘n kabinet saam te stel. Hy het dit gedoen en Eerste Minister geword van die nuwe regering.
Platgeslaan, maar staan weer op
Daarna het Smuts ons land meedoënloos in die chaos en vlamme van die groot wêreldoorlog ingeslinger, terwyl die Afrikanervolk in sy verwarring tevergeefs na uitkoms gesmag het. Die volk het weer opnuut verdeel geraak. Daar het ‘n “Afrikanerparty” onder leiding van NC Havenga ontstaan en Oswald Pirow het “Die Nuwe Orde” gestig. Die “Ossewa-Brandwag” was ‘n kultuur-organisasie wat probeer het om Smuts se oorlogspoging te saboteer, maar later het dit ‘n onverkwiklike stryd teen die Herenigde Nasionale Party gevoer. Smuts het in 1943 by die stembus weer ‘n klinkende oorwinning behaal en het met groot daadkrag en vasberadenheid vir Engeland gehelp om die oorlog te voer. Hy is in die Britse leër as ‘n veldmaarskalk aangestel, want vir hom was dit gedurende hierdie oorlog “alles vir Engeland” en “niks vir Suid-Afrika nie”. Hy het die land uitgeput en in die skuld gedompel. Hy het blykbaar nie verwag dat die Afrikanervolk, aan wie hy eenmaal behoort het, hulle uiteindelik teen hom, sy verraad en sy oorlogsbeheptheid sou keer nie. Daarom het hy met groot skok drie jaar na die oorlog in April 1948 sy neerlaag in die algemene verkiesing beleef, toe die Herenigde Nasionale Party met die hulp van die Afrikanerparty hom by die stembus verslaan het en die regering van die land oorgeneem het.
Wat is apartheid ?
Die Unie se groeiende rassevraagstuk of kleurprobleem het gedurende Smuts se SAP – regeringstyd kommerwekkende afmetings aangeneem.. Daarom het dr Malan die stryd in die verkiesing van 1948 aangeknoop met propagering van ‘n noukeurig uitgewerkte, weldeurdagte beleid van rasseskeiding of afsonderlike ontwikkeling of apartheid, wat hulle slagspreuk geword het. Die regering het dit spoedig na sy bewindsoorname deur wetgewing stap vir stap begin toepas, omdat dit die enigste werkbare maatreël is om in ‘n veelrassige land soos Suid-Afrika, rassesuiwerheid, vreedsame naasbestaan en ekonomiese vooruitgang te bewerkstellig en te handhaaf. Die Afrikanervolk het sedert sy wording ‘n natuurlike afkeer gehad in die kosmopolitiese vermenging wat die filantrope en liberaliste gepredik het en nie self toegepas het nie.
Dr Malan het na die oorwinning op 4 Junie 1848 in ‘n radiorede gesê apartheid beteken vir die nie-blanke die opbou van groter selfstandigheid en selfrespek, sowel as die verskaffing van ruimer geleentheid vir ontwikkeling, ooreenkomstig hulle aard en vatbaarheid. Met apartheid wou die regering die voortbestaan van die afsonderlike identiteit van elke ras in Suid-Afrika verseker. Blankes, Bantoes, Kleurlinge en Indiërs sou afsonderlik en naas mekaar geleentheid gegee word om te ontwikkel. In die uitvoering van hierdie beleid sou daarna gestreef word om ‘n eie nasionale bewussyn, selfrespek en ‘n onderlinge agting vir elke afsonderlike bevolkingsgroep aan te kweek en uit te bou.
Kom aan, daar’s ‘n stryd te stry, daar’s werk !
As Jan Celliers met hierdie mooi gedig die bittereinders na die Tweede Vryheidsoorlog wou aanmoedig om maar weer die hand aan die ploeg te slaan, kon dit net sowel ook as strydkreet gedien het vir die Nasionale regerings van dr Malan, advokaat Strydom en dr Verwoerd, in hul toepassing en die uitvoering van die beleid van apartheid of afsonderlike ontwikkeling van die verskillende rasse in Suid-Afrika. Deur verskillende maatreëls en noodsaaklike wette en teen ontsaglike koste is die beleid stap vir stap met verloop van tyd uitgevoer, ten spyte van die mees verbete weerstand en kritiek van Suid-Afrika se talryke binnelandse vyande. Hulle geskree en valse bewerings dat die Nasionale regering die swartes in die uitvoering van sy beleid onderdruk, het die ore van ‘n onkundige buiteland bereik en hom lustig laat saamsing in die vals liberalistiese en kommunistiese koor. Suid-Afrika, en by name die Afrikaner, is weer soos in die verlede, met groot venyn sleggemaak en daarvan beskuldig dat hy die Swartes veronreg, verslaaf en van alle menseregte ontsê.
Die Nasionale regering het hom nie van stryk laat bring nie en het met doelgerigtheid en vasberadenheid vanaf 1948 tot 1966 voortgegaan om vir die Swartes afsonderlike dorpe en stede op te rig en hulle reservate te omskep en te ontwikkel tot onafhanklike state. Geen ander land of nasie het nog ooit soveel goed gedoen aan ‘n swart volk in Afrika as wat die miskende Afrikanervolk aan die swart stamme van Suid-Afrika gedoen het nie, maar ironies genoeg, word hy vandag nog valslik daarvan beskuldig dat hy hulle wreed onderdruk en veronreg het.
Met die suksesvolle toepassing en uitbouing van die beleid van afsonderlike ontwikkeling, het die teenkanting van veral die Engelse wêreld so heftig geword dat daar selfs gesê is dat Suid-Afrika die muishond van die wêreld geword het. Sy vyande kon dit blykbaar moeilik sluk dat die Afrikaner-regering van krag tog krag voortgaan en besig was om die land op alle terreine van die samelewing op te bou. Die goue eeu van selfstandigheid en vryheid wat hom deur sy geskiedenis heen so dikwels ontwyk het en wat hy maar ‘n kortstondige rukkie lank in die twee republieke gesmaak het, het in 1948 met dr Malan se bewindsaanvaarding aangebreek. Toe hy ses jaar daarna in 1954 op 80-jarige leeftyd die tuig neerlê, het hy gesê hy doen dit met die gelukkige wete dat hy sy volk kon dien en dat hy daarin geslaag het om die Afrikaners weer te verenig en dat die Here hom toegelaat het om dit te doen, want deur sy hele lewe heen het hy daarna gestreef om eenheid te bewerkstellig deur almal bymekaar te bring wat uit innerlike oortuiging by mekaar hoort.
Onder die bewind van advokaat J G Strydom, wat net vier jaar geduur het tot 1958 met sy dood, is die idealistiese beleid van afsonderlike ontwikkeling verder in die praktyk uitgebou. Daarmee het hy die voetstap van die volk al stewiger geplaas op die vryheidspad ter verwesenliking van die Afrikaner-ideaal in sy strewe na ‘n onafhanklike republiek.
‘n Staatsman van wêreldformaat, dr HF Verwoerd, het in 1958 vir Strydom opgevolg. Sy antwoord op die buiteland se besware teen Suid-Afrika se apartheidsbeleid, was telkens dat hulle hul tog nie oor ons hoef te bekommer nie, want ons is besig om ons sake te reël soos wat dit vir ons die beste pas.
Hy het in 1960 aangekondig dat die volk op 5 Oktober oor die instelling van ‘n republiek gaan stem. Die uitslag daarvan was 850 458 JA-stemme, teenoor 775 878 NEE-stemme. Dit was asof vriend en vyand die groot meerderheid van 74 580 nie kon glo nie. Engeland en sy Statebond het sterk beswaar gemaak dat Suid-Afrika as lid van die Statebond ‘n republiek moes word, alhoewel een van die ander lede, naamlik Indië, self ‘n republiek is. Gevolglik het Suid-Afrika op 31 Mei 1961 ‘n republiek buite die Britse gemenebes van nasies geword. Die Afrikanerdom en elke ander inwoner van die Republiek van Suid-Afrika, was vryer as ooit, volkome onafhanklik en sonder ‘n sweem van enige verbintenis hoegenaamd meer met die Britse kroon.
‘n Nasionale kommentator het dit uitgejubel: “Generaal Hertzog het die republikeinse terrein voorberei, dr Malan het die fondamente gelê, meneer Strydom het die mure gebou en nou het dr Verwoerd die dak opgesit. Mag hy gespaar word om die hele gebou te voltooi en lank daarin te woon.”
Dit is hom nie gegun nie, maar Suid-Afrika het op alle gebiede floreer onder sy geniale bewind, tot wrewel van die parlementêre opposisie, die Engelse pers en die misleide en oningeligte buiteland en die Illuminati.
Die groot onsigbare spook
Soos in die vorige hoofstuk aangetoon is, het die Engelse die Afrikaners nooit gegun om tot ‘n selfstandige volk te ontwikkel en op eie bodem hulself te regeer nie. Die mag wat die Engelse aangedryf het, was nie net Britse imperialisme en grondhonger nie, maar deels was hulle - en is nog steeds - die werktuie wat die Illuminati gebruik het om sy doel en strewe in suidelike Afrika te verwesenlik. Hy kan ook die groot internasionale geldmag genoem word, wat na ‘n one world government en ‘n nuwe wêreldorde streef. Sy anti-Christelike arms en werktuie wat hy inspan om in die verskillende lande van die wêreld sy doel te bereik, funksioneer hoofsaaklik in die Engelse wêreld. In Amerika is dit die Central Intelligence Agency, die Council on Foreign Relations, die multi-multi miljoenêr Rockefeller, met sy Trilateral Commission en sy verbintenis met die Bilderberger-groep in Europa, waarvan prins Bernard van Holland op ‘n stadium voorsitter was. In Engeland is dit die Royal Institude of International Affairs en die Round Table Groups. In Suid-Afrika steek hy kopuit in die gedaante van die South African Institude of Race Relations en die South African Institude of International Affairs en die South African Foundation van die geldmagnaat Harry Oppenheimer.
Die Vrymesselary is een van die Illuminati se seekatarms en onder andere is twee van sy werksmetodes die liberalisme en die kommunisme. Sy lewensbloed is geld en sy strewe is om in alle lande deur middel van rewolusie en terrorisme, opstand teen die nasionale regerings te bewerkstellig, deur sistematiese en volgehoue leuenagtige breinspoeling van die bevolking, gevolg deur omkopery, verraad en moord op die leiers, totdat die regering tot ‘n val kom. Die Illuminati sorg dan dat die instansie wat oorneem, volslae manipuleerbaar is, sodat hierdie groot mag agter die skerms geen probleme ondervind om hul verdere oogmerke met die betrokke land te verwesenlik nie.
Die Illuminati is eintlik ‘n groot internasionale kliek van sakelui, politici en burokrate wat strewe na wêreldwye mag en na die voordeel wat dit vir hulle elkeen afsonderlik inhou. Hulle is internasionaal met mekaar verbind, soos die Rockefeller-familie met die Wartburgs en die Rothschilds, Harry Oppenheimer en Anton Rupert. Selfs die Rotary, die Lions International en die Boy Scouts is frontorganisasies wat daarna streef om die Round Table-groep se hoof-oogmerk van ‘n nie-rassige nuwe wêreldorde te verwesenlik.
Die frontorganisasies is wêreldwyd daarop uit om nasionale regerings se politici en burokrasieë om te haal en om te koop om hulle bepaalde beleidsrigtings te versaak, die Illuminati s’n vir die land te aanvaar en dit te propageer en te bevorder, totdat hulle hul doel bereik. Dit is wat gebeur het met bekende Afrikaners in Suid-Afrika, soos John Vorster, Lang Hendrik van den Bergh, Anton Rupert, Nick Diederiks, Pik Botha, F W de Klerk, Wimpie de Klerk, Sampie Terreblanche en nog meer.
Verwoerd must go !
In suidelike Afrika het die Rockefeller-Rothschild-Oppenheimer-afdeling van die Illuminati daarna gestreef om vir hierdie deel van die wêreld ‘n politieke unie in te stel met een geldstelsel en ‘n ineengeskakelde ekonomie. Al die state in suidelike Afrika sou dan in een geïntegreerde politieke liggaam onder swart heerskappy geplaas word.
In Suid-Afrika was dr Verwoerd se Nasionale regering egter besig om in uitvoering van die apartheidsbeleid ‘n politieke en ekonomiese orde in die suidelike halfrond te vestig. Hy was besig om blanke heerskappy te vestig, wat al sterk begin uitkring het na Suid-Wes-Afrika en selfs na Rhodesië. Die suksesvolle toepassing van die beleid van afsonderlike ontwikkeling het al hoe groter inslag gevind en sy vyande se beleid van integrasie en rassevermenging al hoe powerder laat lyk.
Die Illuminati het hierdie sukses gesien as ‘n stok in die wiel van hul eie planne. Die South African Foundation het vanaf sy stigting probeer om hom in die Suid-Afrikaanse politiek in te grawe, maar dr Verwoerd se sterk hand het hom daar uitgehou. Die geldmag het maar telkens met hul veroweringsplanne teen dr Verwoerd gestuit, wat verhoed het dat hulle met hul geld die politieke mag in Suid-Afrika verower. Daarom was dr Verwoerd vir die Illuminati ‘n groot bedreiging. Daarom het hulle besluit om hom uit die weg te ruim deur hom te vermoor.
Fyn deurdagte moordplanne en verraad
Vir die werktuie van die geldmag was dit nie moeilik om die misdadiger, Tsafendas, te werf, op te lei, te indoktrineer en teen betaling die moord te laat pleeg nie. Hulle moeiliker deel ter voorbereiding van die moord, was om te sorg dat nadat dr Verwoerd uit die weg geruim is, daar ‘n persoon in sy plek sou kom wat hulle na hul sin kon gebruik om hulle planne uit te voer, anders sou ‘n senior minister soos dr Albert Hertzog sy plek inneem en sy beleid voortsit. Daarom is eers op subtiele wyse ‘n leuenveldtog teen dr Hertzog gevoer, ten einde sy goeie beeld af te takel. Hiermee was die “liberale Nattes” onder aanvoering van Piet Cillié van Die Burger hulle baie behulpsaam. Hulle moes egter ook die persoon vind wat dr Verwoerd as Eerste Minister sou opvolg, hom oplei en vir hom ‘n naam bou wat hom aanneemlik sou maak vir die Nasionale Party-koukus om hom as nuwe leier te kies. Dit was John Vorster.
Waarvandaan het hy gekom ?
Vorster se denke is reeds in sy studentejare deur professor Morty Malherbe na links gekrink. Hy het in 1936 ‘n Vrymesselaar geword en ‘n verbintenis gehandhaaf met die South African Institude of Race Relations. Hy word in 1937 as polisie-agent gewerf om die Ossewa-Brandwag binne te dring. As “lid” van die OB, “verset” hy hom teen Smuts en word in 1942 gevang en geïnterneer. Julius Furst, Joe Slovo se skoonpa, het geweet Vorster is daar geplant en het hom elke week in Koffiefontein besoek. Hy is in 1944 vrygelaat en toe die O B ontbind, het hy by Havenga se Afrikanerparty aangesluit. Toe dié party in 1947 met die N P saamsmelt, het Vorster as’t ware by die agterdeur die N P binnegekom.. Hy is in 1953 as volksraadslid vir Nigel gekies. Vanaf 1958 het hy hom probeer voordoen as ‘n ultra-regse, sodat dr Verwoerd hom as ‘n adjunk-minister aangestel het. Hy het dr Verwoerd se vertroue gewen en Die Burger en Die Stem van die Argus-groep het by monde van Anton Rupert en Harry Oppenheimer subtiele reklame rondom sy politieke prestasies gemaak. Hy is in Augustus 1961 bevorder tot Minister van Justisie. Sy verbintenis met die Central Intelligence Agency het in Julie 1961 plaasgevind. Sy kontak met die Britse intelligensiediens, Mi6, bestaan sedert September 1962 en met die S A Institude of International Affairs ook vanaf 1962. Die jaar daarna maak hy kontak met die Council on Foreign Relations.
So speel Vorster vanaf 1961 ‘n dubbele rol. As Minister van Justisie in dr Verwoerd se kabinet, poseer hy as ‘n kunsmatige regse ekstremis, maar agter die skerms werk hy as ‘n linksgesinde en Illuminati-agent. As Minister van Justisie het hy só streng opgetree teen die terroriste en Kommuniste en ander vyande van Suid-Afrika dat hy die bewondering van die ander kabinetslede afgedwing het. Dr Verwoerd het hom volkome vertrou. Hy het naas die Eerste Minister feitlik die belangrikste man in die kabinet geword.
Die verraad word voltrek met vier
dolksteke in die hart van die Afrikaner
Die Illuminati se plan om dr Verwoerd te vermoor was twee jaar voordat dit plaasgevind het, al agtermekaar. Hulle het op 27 Julie 1964 vir John Vorster by die moordkomplot ingetrek. Daardie aand het Oppenheimer, Rupert, Quinton Whyte, die CFR- en CIA-agent, wat ook direkteur van die S A Institude of Race Relations was, by Oppenheimer se huis in Parktown, Johannesburg as Vrymesselaars bymekaar gekom en vir Vorster afgepers om by die komplot betrokke te raak. Hulle het aan hom die premierskap na dr Verwoerd se dood beloof en aan hom die bloudruk oorhandig van ‘n meesterplan waarvolgens hy die land na dr Verwoerd se dood moes regeer.
‘n Mi6-agent het op 9 Junie 1965 om halftien die aand in Kaapstad R5 000 aan Tsafendas betaal om die moord te pleeg. Hierdie noodlottige gebeurtenis het op 6 September 1966 in die Parlementshuis plaasgevind, toe Tsafendas net na middagete die vergadersaal binnegestap het en dr Verwoerd met vier noodlottige dolksteke vermoor het.
Die doodsklok lui oor apartheid
Die koukus van die Nasionale Party het vir John Vorster as die nuwe leier van die Party gekies en hy het Suid-Afrika se sewende Eerste Minister geword. Met sy diensaanvaarding het hy gesê: “My pad is die pad van Hendrik Verwoerd.” Daarna het hy omgedraai en presies die teenoorgestelde pad geloop. In getroue uitvoering van die opdrag van die Illuminati, het hy mettertyd stuk vir stuk die apartheidstruktuur afgebreek en die wetgewing waarop die pilare daarvan gerus het, laat skraap. Die Nasionale Party het van beleid verander en nie meer daarna gestreef om Afrikanernasionalisme te handhaaf nie.
In die parlement het manne soos dr Albert Hertzog, Jaap Marais, Willie Marais en Louis Stoffberg beswaar gemaak teen die pad wat Vorster geloop het. Toe hulle uitgeskop is, het hulle die Herstigte Nasionale Party in die lewe geroep. Die HNP het as opposisie teen Vorster se liberale integrasie-beleid ‘n opdraande stryd gevoer, want die Afrikanervolk het nog steeds geglo dat Vorster nie die pad van Suid-Afrika verlaat het nie. Die media-instellings van die magtige Illuminati het daarvoor gesorg. Die pers, radio en televisie se subtiele breinspoelingsprosesse en propaganda het hul tol geëis. By verkiesings waar die regering teengestaan is, is die HNP se leiers en kandidate met vrot eiers en tamaties gegooi en hul vergaderings opgebreek. Maar alle Afrikaners was nie blind nie. In die algemene verkiesing van 1981 het die HNP groot vordering gemaak. Alhoewel die party geen setel verower het nie, het die NP in al die plattelandse setels baie klein meerderhede oor die HNP behaal. Dit was duidelik dat hierdie party na ‘n volgende verkiesing ‘n sterk opposisie teen die regering sou uitmaak. Dit kon die CIA (Central Intelligence Agency) nie verdra nie, want dit kon hul reeds ver gevorderde planne van verowering van Suid-Afrika drasties in die wiele ry, veral as die HNP na nog ‘n verdere verkiesing die regering oorneem. Daarom is die Konserwatiewe Party op 20 Maart 1982 gestig met die doel “to provide a political balance as a result of the government changing its policy.” Die KP en die HNP kon mekaar in verkiesings nooit vind nie, en so is die regse stemme elke keer verdeel.
Dit het in die tyd van PW Botha plaasgevind. Hy het Vorster in Augustus 1978 opgevolg. PW Botha was gewillig om aan die druk van buite en binne toe te gee in ‘n poging om iets vir die Kaapse Kleurlinge te doen. Hy het gemeen om met magsdeling deur middel van ‘n driekamer parlement vir Blankes, Kleurlinge en Indiërs die land se probleme op te los. Wat die Swartes betref, wou hy die bestaande stelsel van selfregerende gebiede handhaaf. Hy wou nie die mag uit blanke hande laat glip nie en die idee van een man een stem was nie vir hom aanvaarbaar nie. Maar hy het nie rekening gehou met die groot aantal verraaiers wat lank reeds besig was om hul buitlandse base se bevele uit te voer nie. Hy het in die pad gestaan van daardie persone wat hulle dit ten doel gestel het om Suid-Afrika aan ‘n swart meerderheidsregering te oorhandig. Hy het eers later ontdek dat hy deur ‘n aantal Amerikaners omring was wat in die gedaante van Afrikaners oral in die Illuminati-strukture gedien het om Suid-Afrika aan ‘n swart terroristiese bende oor te lewer. Die Amerikaanse CIA het in sy spioenasie-netwerk in Suid-Afrika nege agente op regeringsvlak gehad wat goed ingeweef was in die Afrikaner-Broederbond, die Nasionale Party en die Staatsveiligheidsraad. Dit was Pik Botha, Gerrit Viljoen, Owen Horwood, Alwyn Schlebusch, Barend du Plessis, FW de Klerk, Kobie Coetzee, Chris Heunis en Fanie Botha.
Omdat PW Botha aanvanklik onwillig was en later baie traag meegewerk het aan die Illuminati se beoogde politieke “hervorming” van die land, het hulle planne beraam om hom uit die weg te ruim.
Wie sit toe en wag om Suid-Afrika
uit die hande van die Geldmag te ontvang ?
Hierdie Swartmag, die African National Congress, is in 1912 gestig en sy militanter boetie, die Pan Africanist Congress, het later tot stand gekom. Die ANC het vir hom in 1961 ‘n militêre vleuel in die lewe geroep, genoem Umkonto we Sizwe (Spies van die volk) en die PAC s’n was Poqo (Suiwer). Poqo het net uit Swartes bestaan, ‘n “suiwer” terroristiese organisasie wat alle Blankes wou doodmaak en beplan het om in 1963 die land oor te neem. Aan Umkonto het nie net Swartes nie, maar ook blanke en Indiër Kommuniste behoort wat die Swartes ondersteun het en hulle veral op sabotasie toegespits het.
Die leidende persoon by Umkonto was Nelson Mandela en hulle hoofkantoor was op ‘n kleinhoewe naby Rivonia, ongeveer 20 kilometer van Johannesburg af. Mandela het in Januarie 1962 oor die grens na Betsjoeanaland (Botswana) geglip en in ‘n paar Afrika-lande gaan steun soek vir Umkonto se plan om die Republiek se regering omver te werp. Hy het ook gaan rekrute werf wat in guerrilla-oorlogvoering opgelei moes word.
Mandela was in Julie 1962 weer terug in Suid-Afrika. Onderwyl hy twee weke later in Natal doenig was, is hy gearresteer en aangekla dat hy swart werkers beïnvloed het om te staak en dat hy die land onwettig verlaat het. Hy is vyf jaar gevangenisstraf opgelê.
Die polisie het in Julie 1963 op Umkonto se nes by Rivonia toegeslaan en hom opgeruim. ‘n Paar van hulle het ontvlug. Onder die dokumente wat daar gevind is, was een van Mandela, “How tot be a good Communist” en “Operation Maye buye” (Operasie Teruggee, d.w.s. die teruggee van Afrika aan die Swartes. Daar is ook ‘n dagboek van Mandela gevind. Hy en sewe ander is lewenslange gevangenisstraf opgelê.)
Poqo het tot in Mei 1963 reeds 70 sabotasie-voorvalle gepleeg en ‘n paar Blankes en ‘n paar Swartes vermoor. Die polisie het daarin geslaag om hulle teen 1964 heeltemal op te ruim. Daar was toe reeds 3 246 Poqo’s gearresteer.
Die ANC was nooit meer as ‘n swak terroristiese bende, wat vanaf 1912 tot 1994 in sy ongeorganiseerde toestand enigsins in staat kon wees om die blanke regering van Suid-Afrika omver te werp en die beheer oor te neem nie. Maar die klomp blanke verraaiers in diens van die Geldmag, het aanhoudend geskree: “Die hele wêreld is teen ons! Ons sal moet toegewings maak! Ons sal met die swart massas moet onderhandel en die mag met hulle deel!” Die liberale Engelse bevolking van die land het hulle volmondig gesteun en die volgehoue breinspoeling van die Illuminati, deur middel van sy magtige media, het op daardie stadium reeds duisende Afrikaners oorgehaal om die leuens te glo. ‘n Faktor wat tot hulle politieke blindheid bygedra het, was steeds die naïewe geloof dat so lank as wat die Nasionale Party aan bewind is, sal Vorster en PW Botha en later FW de Klerk nie ‘n fout maak nie. Dieselfde waandenke het in Louis Botha en Jan Smuts se tyd onder die Sappe gegeld. Hulle het geglo dat hulle twee Boere-generaals geen fout kon maak nie en het daarom geweier om by Hertzog se nuwe Nasionale Party aan te sluit.
Pik en De Klerk se aanslag
teen P W Botha
Teen hierdie tyd het die Afrikaner-Broederbond al lankal ‘n spreekbuis vir die CIA geword en eers in die geheim en later openlik geagiteer vir die verwesenliking van ‘n swart meerderheidsregering vir Suid-Afrika. Die NG Kerk het apartheid tot sonde verklaar en vir die Swartes om verskoning gevra dat “hulle al die jare so onderdruk was.” Wimpie de Klerk, FW se ouboet, het almal wat wou oorgee aan die Swartes, die “Verligtes” genoem en dié wat nie wou nie, die “Verkramptes.” Daar het ‘n “Verligte Aksie” ontstaan, wat lustig deur die CIA gebruik is om sy doelstellings te help verwesenlik.
Gedurende die tagtigerjare het Pik Botha se Departement van Buitelandse Sake ‘n baie prominente rol gespeel. Pik het sy Departement se skemas en mikpunte deur middel van die Staatsveiligheidsraad, wat met die Nasionale Intelligensiediens saamgesmelt het, uitgevoer. Buitelandse Sake was op ‘n sekere tydstip feitlik die regering van die land en Pik het al sy kragte ingespan om die Rockefeller-CIA-konneksie se bevele na te kom. Gedurende Vorster en PW Botha se regeringstydperke was Pik altyd die skaduwee aan hulle regterhand, maar toe PW Botha viervoet vassteek en weier om met die terroris Mandela in die tronk te praat, het sake tussen hulle begin skeefloop. Pik het op 6 Februarie 1986 in Kaapstad by ‘n media-konferensie gesê hy is gewillig om onder ‘n swart president te dien. PW Botha het hom daaroor in die parlement berispe. Die media en al die verraaiers het daaroor teen PW Botha gedraai en vir Pik ondersteun.
Die Illuminati (Rockefeller-CIA) het voor hierdie gebeurtenis reeds besluit dat minister FW de Klerk die volgende staatspresident moes wees, omdat PW Botha ‘n remskoen geword het aan die uitvoering van hul hervormingsplanne vir Suid-Afrika.
Intussen het individuele verraaiers kontak gemaak met verteenwoordigers van die ANC in Londen en met Mandela is male sonder tal gesprekke gevoer in die tronk. Hulle kon PW Botha nie oorreed om hierdie terroris te besoek en met hom gesprek te voer nie. Daar is ook druk op hom uitgeoefen om Mandela uit die tronk vry te laat. Selfs Margaret Thatcher van Engeland het geëis: “Mister Mandela must be released.”
PW Botha het naderhand geswig onder die druk wat so aanhoudend op hom toegepas is en het op 5 Julie 1989 in Tuynhuys ‘n geheime gesprek met Nelson Mandela gaan voer. Mandela het glo vir PW gevra om die “regses” voor te berei vir die politieke oorgangsproses. PW het vir Mandela gesê hy sou hom kon vrylaat as hy geweld afsweer, maar die ou terroris het geweier. PW het toe besef dat as Mandela vrygelaat word, sou die ANC en die SAKP ( SA Kommunistiese Party) ontban word en hy het nie daarvoor kans gesien nie.
‘n Paar maande voor hierdie gebeurtenis het PW Botha gesondheidsprobleme ondervind. Hy het ligte beroerte-aanvalle gekry en in die hospitaal beland. Pik Botha en Chris Heunis het hom gaan besoek en hom aangeraai om sy party-leierskap neer te lê, maar as staatspresident aan te bly. Hy het toe as leier bedank en ‘n nuwe een moes toe deur die koukus aangewys word. FW de Klerk is toe in Februarie 1989 as leier van die Nasionale Party gekies.
Advokaat PJ Pretorius skryf in sy boek Volksverraad op bladsy 289 as volg: “Pik Botha word toe as’t ware FW de Klerk se skadubeeld. Pik Botha het in ‘n groot mate FW de Klerk se “visie” gemanipuleer. PW was nog staatspresident, maar die antagonisme oor sy onversetlike houding teenoor die Kommunisme en Mandela se vrylating het hom al hoe meer onder druk geplaas en voortdurend spanning in die kabinet veroorsaak. Hy het nou feitlik man-alleen in die NP nog probeer weerstand bied teen die uitlewering van sy volk aan die barbarisme van Afrika, aan die verraderlike Kommunistiese ideologie, en ook man-alleen gestaan vir die behoud van ‘n kosbare kulturele erfenis wat oor ‘n tydperk van meer as drie eeue gevestig is.”
PW Botha het nou alleen gestaan in sy eie kabinet, wat onder invloed van FW de Klerk en Pik Botha, vyandiggesind teen hom geword het. Hulle het hom op 14 Augustus 1989 gevra om as staatshoof te bedank. Toe hy weier, het De Klerk hom afgepers deur te dreig dat hulle sy lidmaatskap van die Nasionale Party sal opskort. PW het bedank en die volgende dag is FW de Klerk as staatspresident ingehuldig.
Die groot verraad word voltrek
In 1989 het die laaste algemene verkiesing van blank Suid-Afrika plaasgevind. De Klerk het ‘n meerderheid behaal en kon met sy afbreekwerk lustig voortgaan, met Pik Botha aan sy sy. Mandela en ander terroriste is in Februarie 1990 vrygelaat. Mandela is dadelik daarna as Vrymesselaar ingesweer. Die SAKP is na 30 jaar in ballingskap weer opnuut gestig. De Klerk en sy kabinet het op 4 Mei in Groote Schuur met Mandela onderhandel. ‘n Jaar daarna is alle oorblywende apartheidswetgewing geskrap.
Daar was natuurlik weerstand teen al hierdie maatreëls wat De Klerk en sy meelopers besig was om te tref. Die KP het geskeur want ‘n deel van hom wou nie met die vyand onderhandel nie. Op die platteland van Transvaal is ‘n BKA (Boere-Krisis-Aksie) gestig, as verset-arm teen De Klerk hulle se planne. Maar hy en sy trawante begin op 20 Desember 1991 met die ANC – SAKP in Kemptonpark onderhandel by die Konferensie vir ‘n Demokratiese Suid-Afrika (Kodesa). Inkatha, die Zoeloes se politieke party en Lukas Mangope van Bophuthatswana, wou nie aan die onderhandelings deelneem nie, maar later het Buthelezi van die Zoeloes dit wel gedoen en later het Ferdi Hartzenberg van die KP ook daaraan deelgeneem. Die Broederbond en Nasionale Intelligensie het probeer om alle regsgesindes by die onderhandelingsproses te betrek.
Die AWB, wat oorspronklik deur Nasionale Intelligensie gestig is om regse Afrikaners besig te hou met agitasie vir totstandkoming van ‘n volkstaat, se leier Eugene Terreblanche, het vir hulle ‘n verleentheid geword na sy Jani Allan-eskapade. Tienie Groenewald het NI versoek om Terreblanche as leier te ontslaan. Eugene het geweier om te gaan en met die AWB uit hulle mag weggebreek. Daarop het ses van die sewe stigterslede wat almal NI-agente was, bedank en die AWB op eie bene gelaat. Vanaf 1987 het die AWB opgebreek in die BBB (Boere-Bevrydingsbeweging), die BWB (Boere-Weerstandsbeweging) en die BSB (Boerestaatbeweging). Die verdeel en heers-beginsel was lustig aan die werk in Suid-Afrika en sou gedurende die volgende tien jaar met mening teen die Afrikanerdom ingespan word.
De Klerk het belowe dat hy nie enige konstitusionele veranderinge sal bewerkstellig sonder goedkeuring van die volk nie. Hy hou toe ‘n referendum op 17 Maart 1992 waar die kiesers ja of nee moes stem oor die vraag: “Ondersteun u voortsetting van die hervormingsproses wat die Staatspresident op 2 Februarie 1990 begin het en wat gerig is op ‘n nuwe grondwet deur onderhandeling?”
Al die media werk onverpoosd in sy guns en die JA-stem behaal ‘n groot meerderheid. Daarmee het die kiesers aan De Klerk gesê hy kan maar onderhandel, maar nie dat hy die land aan die terroriste kon oorgee nie. Hy het belowe om die Blankes weer te raadpleeg indien daar by die onderhandelingstafel ‘n besluit geneem sou word wat deur die volk goed- of afgekeur sou kon word. Hy het die Blankes oor en oor verseker dat hy hulle nooit in die steek sou laat nie en dat in die “Nuwe Suid-Afrika” wat hy van plan is om tot stand te bring, hulle verseker kan wees van die behoud van hulle eie woonbuurtes, eie skole, eie geriewe en des meer. Daarom het die meerderheid hom vertrou en JA gestem.
Die De Klerk-regering het blykbaar gevrees dat daar ‘n staatsgreep kon plaasvind wat die mag uit hul hande sou neem. Om die moontlikheid daarvan te verminder, is die weermag en die polisie baie verswak deur ‘n groot groep offisiere wat sleutelfigure was, af te dank. Maar daarmee was die moontlikheid van ‘n opstand vir De Klerk nog nie uit die weg geruim nie. Hy en sy trawante was bewus van die groeiende weerstand, veral onder die boeregeledere en het gevrees dat die volk onder leiding van die Boere Krisis Aksie met geweld teen hul planne in opstand sou kom. Hy wou dit ten alle koste verhoed, want dit sou sy verraderlike planne die nek ingeslaan het. Maar hy het hulp en ondersteuning ontvang van Frederick van Zyl-Slabbert, voormalige leier van die PF Party en stigter van die organisasie IDASA (Institude for Democratic Alternatives in SA).
Hierdie organsasie het sy onheilige werksaamhede met kapitaal uit die buiteland bedryf. Sy komplot teen die Afrikanervolk het in 1992 begin toe Ivor Jenkins vanuit IDASA die Conservative Dialogue Programme geloods het. Dit was om te verhoed dat De Klerk se onderhandelings met die ANC-SAKP in die wiele gery word deur Afrikaner-opposisie. Hulle wou persone en groepe aan die politieke regterkant kondisioneer en omhaal om aan die “vredesonderhandelings” met die ANC-SAKP deel te neem en hulle geweldsopsie te laat vaar. Die linkse Abraham Viljoen, tweelingbroer van Constand Viljoen, afgetrede hoof van die S A Weermag, het in uitvoering van hulle CD Programme, begin om namens Van Zyl-Slabbert en Alex Borraine se IDASA, gesprek te voer met K P-leiers, soos dr Hartzenberg en landbou-leiers soos Dries Bruwer van die TLV en dr Piet Gouws van die VLU. Hulle en die KP moes oorreed word om aan die onderhandelings met die terroriste deel te neem, wat toe ook gebeur het.
Na De Klerk se “Rooi Vrydag”-toespraak van 2 Februarie 1990, het mnr Jaap Marais, leier van die Herstigte Nasionale Party, pogings aangewend om ‘n verenigde front van weerstand teen De Klerk se verraderlike oorgeeplanne tot stand te bring, ten einde hom te stuit en te verhoed om voort te gaan. Marais sou kon slaag indien hy die samewerking van die KP kon verkry, wat egter botweg geweier is, want die KP het ander mikpunte nagestreef.
Wanneer ‘n hond jou bestorm om jou te byt en jy betyds ‘n aantreklike been om aan te kou na hom kon slinger, sal hy hom daarmee besig hou en jou nie verder lastig val nie, sodat jy ongestoord kan voortgaan om te doen wat jy beoog het. Dit het Jan Smuts gedurende die oorlogsjare met die OB gedoen, John Vorster met die AWB en PW Botha met die KP. Die stigting van die Afrikanervolksfront, wat in die linkse knoeikamers van die IDASA-komplot uitgebroei is, was die poging van die De Klerk-regering om opstandige Afrikaners deur hierdie foefie weg te lei en aan die fopspeen van ‘n moontlike volkstaat te laat suig en hulle dan na die onderhandelingstafel te lok, waar hulle vir die Kommuniste asseblief hierdie volkstaat moet vra.
Om hierdie prentjie baie aantreklik te maak, sou daar vier generaals (afgetrede militariste) aan die hoof daarvan staan: Constand Viljoen, Tienie Groenewald, Bisschoff en Kobus Visser. Die inisiatief het van Tienie Groenewald, wat De Klerk se Rooi Vrydag-toespraak geskryf het, gekom. Hy was ‘n betaalde agent vir die CIA, Afdeling Inligting en die NI (Nasionale Intelligensiediens). Hy het Constand Viljoen gebruik om die BKA binne te dring en ‘n naamlys van hul lede te verkry. Groenewald wou hê die KP moet die AVF beheer en hom na die regering se onderhandelingspolitiek lei. Ferdi het dit probeer doen en homself al by voorbaat as die president van die voorgenome volkstaat benoem en vir Constand Viljoen as sy minister van verdediging!
Op 25 Junie 1993 hou die AVF ‘n protesoptog na die Wêreld-Handelsentrum, waar Kodesa se onderhandelings aan die gang was. Die AWB-magte het hier ‘n bietjie handuit geruk en die plek heeltemal oorgeneem. Dit het tot wrywing tussen Constand Viljoen en die AWB gelei.
‘n Deel van die verraderlike planne van die IDASA–komplot teen die Afrikanerdom was om vir generaal Constand Viljoen soos ‘n spioen die geledere van die BKA (Boere Krisis Aksie) te laat binnedring as hul sogenaamde leier. In hierdie hoedanigheid het hy kort-kort met “gewapende opstand” gedreig, met onsinnighede soos: “As daar nog één Blanke verder vermoor word, is daar oorlog!”
Om hierdie spel voort te sit, het die AVF (Afrikaner-volksfront) vanaf Julie 1993 tot Maart 1994 aanmekaar “gedreig” om met ‘n Afrikaner-volkstaat af te stig, met Constand Viljoen voordurend in die prentjie. Die AVF het op 29 Januarie 1994 in die Skilpadsaal van die Pretoriase skougronde ‘n onstuimige vergadering gehou, wat deur ‘n paar duisend opstandige Afrikaners bygewoon is. Constand Viljoen het ‘n toespraak voorgelees wat, net soos De Klerk s’n, deur Tienie Groenewald geskryf is. Toe Viljoen sê dat die volkstaat alleen verkry kon word deur met die ANC-SAKP te onderhandel, het die gehoor hom doodgeskree. Die dag daarna het hy op eie houtjie met die ANC gaan onderhandel.
Toegee, ingee, opgee, afgee, weggee, oorgee
Die onderhandelings het reeds al op 20 Desember 1991 begin by die Konvensie vir Demokratiese Suid-Afrika (Kodesa) in Kemptonpark, onder toesig van die Nasionale Intelligensiediens. Dawie de Villiers het namens die Nasionale Party weer bely dat apartheid sonde is. Daar was 19 groepe teenwoordig. Tydens die eerste vergadering is daar ‘n Deklarasie van Voorneme goedgekeur: “To bring about an undivided South Africa with one nation sharing a common citizenship, patriotism and loyalty, pursuing amid our diversity, freedom, equality and security for all irrespective of race, colour, sex or creed: a country free from apartheid or any other form of discrimination or domination."
Roelf Meyer, De Klerk se verteenwoordiger by die Konvensie, het eenvoudig namens sy regering aan elke eis van die ANC toegegee. By die opstel van die nuwe grondwet is blank Suid-Afrika sonder slag of stoot aan die genade van die swart terroristiese ANC-bende en sy Kommunistiese meeloper oorgegee. De Klerk het skielik skoon vergeet dat hy aan die blanke volk belowe het om hulle weer te raadpleeg voordat enige Kodesa-besluit bekragtig sou word.
In April 1994 het daar toe ‘n algemene verkiesing plaasgevind wat die oordrag van regeringsmag aan die ANC-SAKP bewerkstellig het. De Klerk het gesorg vir die totale oorgawe van Suid-Afrika aan die barbaar en sy kommunistiese broer. Die buitelandse pers het gejuig: “Die Boerevolk is dood! Lank lewe Mandela se democratic South Africa!”
Kort daarna het De Klerk en Mandela elkeen die Nobel-prys ontvang vir die “vrede” wat hulle bewerkstellig het, want hulle het die Rockefeller-Rothschild-Oppenheimer-plan wat in 1960 opgestel is, suksesvol uitgevoer, blank Suid-Afrika vermoor en hom begrawe.
Die internasionale Geldmag het daarin geslaag om met die hulp van Afrikaner-verraaiers die Boerevolk se regmatige eiendom hom te ontneem, beslag te lê op sy ontsaglike minerale rykdomme en hom oor te lewer aan die genade van ‘n swart barbaredom, wat deur Suid-Afrika se vyande geleer is om die blankes te haat. In 2005 is hulle al meer as tien jaar lank besig om alles wat die beskawing in hierdie mooi suidland in 3½ eeue opgebou het, te vernietig.