Chefs at Home: The Meatball Shop se Chernow en Holzman - Nuwe resepte
Michael Chernow poseer saam met sy hond Riley en Daniel Holzman oortuig ons dat hy die tromboon kan speel (spoiler: hy kan nie).
Alhoewel die eerste buitepos van die vleisbalwinkel in die Lower East Side in New York in 2010 geopen is, begin die geskiedenis van Michael Chernow en Daniel Holzman lank voor die tyd. Hulle is albei grootgemaak op die Upper East Side van Manhattan, maar hulle het mekaar net ontmoet omdat hul moeders se lewens by 'n tandartskantoor kruis - een as pasiënt en een as werknemer. Die twee vroue het ontdek dat hul seuns na dieselfde skool gegaan het, en die res is geskiedenis. Chernow en Holzman het hul passie vir kos na die kulinêre skool geneem en het sedertdien vyf plekke van The Meatball Shop in New York geopen.
Nou woon hulle albei in Williamsburg, Brooklyn. Chernow woon saam met sy vrou en hul uiters Instagram-hond Riley. Holzman is net 'n paar strate verder in 'n eenslaapkamerwoonstel in spoorwegstyl. Die twee spandeer hul dae deur oproepe te neem en na vergaderings te gaan, maar hul oggende is heilig. Koffie maak en ontbyt is die stiltetyd voor die dag begin, of dit nou om 09:00 of 11:00 is.
Die kuns en oudhede wat die woonstel van Chernow versier, herinner aan wat u in een van sy restaurante sal vind. Langs sy bank sit 'n antieke kollig, en sy potte en panne hang aan 'n vintage houtslee (die idee word heeltemal gesteel). In die woonstel van Holzman het sy ma, wat jy op 'n foto op sy yskas sal sien, die meeste kuns op die mure geskep. Sy mesversameling inspireer byna die vraag: "Sjef of reeksmoordenaar?" maar as u die rak met konfyt en fermentasie hieronder sien, weet u dat u in 'n sjefkombuis is. Klik deur ons skyfievertoning om te sien hoe die manne van The Meatball Shop leef.
Uitstekende Thanksgiving geïnspireerde geregte in NYC
Om Thanksgiving te vier, bied verskeie noemenswaardige restaurante, waaronder DBGB, Momofuku en Meatball Shop, Thanksgiving -geregte ter viering van die vakansie. Hierdie geregte is kreatief, heerlik en beslis uniek en is slegs gedurende die laaste deel van November beskikbaar en bevat wonderlike bestanddele wat herfs toon. Lees verder Superlative Thanksgiving Inspired Dishes in NYC & rarr
Verhit die olyfolie in 'n groot oondvaste kastrol. Voeg die ui, wortels en knoffel by en kook oor matige hitte, roer af en toe tot die ui sag en deurskynend is, sowat 8 minute. Roer die tamatiepasta by en kook tot liggies gekarameliseer, sowat 3 minute. Voeg die lourierblaar, oregano, tamaties en fyngemaakte rooipeper by en bring tot kookpunt. Kook oor matige lae hitte, roer af en toe, tot effens verdik, 15 minute. Geur met sout en laat prut.
Voorverhit die oond tot 400 & deg. Meng al die bestanddele behalwe die Grana Padano in 'n groot bak en meng met die hand tot goed gemeng. Skep 24 frikkadelle (1 1/2 duim in deursnee) met 'n 1 1/2 ounce roomys (3 eetlepels) en rol in netjiese balletjies.
Voeg die frikkadelle by die prutende tamatiesous en bring tot kookpunt. Braai in die oond tot ferm en gaar, sowat 30 minute. Gooi die lourierblaar en oregano takkies weg. Bedien die frikkadelle en sous met Grana Padano aan die kant.
Hierdie kookboek, gebaseer op die suksesvolle restaurant van die Meatball Shop -restaurant van Michael en Daniel, is gerusstellend en vol lewe. Geskryf met 'n gemaklike en inspirerende stem, weerspieël dit die liefdesverhouding van Amerika met gehaktballetjies en maak dit nou vir almal toeganklik. Scott Conant, sjef en eienaar van Scarpetta -restaurante, TV -persoonlikheid
Die Meatball Shop het vinnig gegroei tot 'n eetbestemming in New York. Voedselliefhebbers van regoor die stad en verder gaan op pad na Manhattan se Lower East Side vir 'n voorsmakie van hierdie heerlike troosvoedselverskynsel. In hierdie prettige en bevredigende kookboek maak sjef Daniel Holzman en hoofbestuurder Michael "Meatball Mike " Chernow hul geheime kluis oop en deel byna 100 resepte van sulke beproefde gunstelinge soos tradisionele Bolognese gehaktballetjies en Mediterreense lamballe aan meer avontuurlike skeppings soos hul pittige Mini-Buffalo Chicken Balls en Jambalaya Balls.
Daar is moontlik nie 'n vleisbalwinkel naby u nie, maar daar is ook 'n gehaktballetjie vir almal (en nog vele meer) in hierdie kookboek wat vir u 'n aantreklike menigte sal hê.
Daniel en Michael het 'n besondere onderneming gebou, en hierdie boek is 'n akkurate weerspieëling van die soort ouens wat hulle is. Uiteindelik 'n boek oor balle geskryf deur twee ouens wat 'n groot genoeg paar het om selfs my te beïndruk. Andrew Zimmern, sjef, skrywer en gasheer van Travel Channel 's Bizarre voedsel
Resepte uit Die kookboek van die vleisbalwinkel
Klik op die foto's hieronder om drukbare resepte af te laai.
Heuninggeroosterde wortels met pruimedante, okkerneute en munt Mini Buffel Hoenderballetjies Pittige varkfrikkadelle
Daniel Holzman is uitvoerende sjef by The Meatball Shop. Hy is 'n oudleerling van Le Bernardin, San Francisco 's Fifth Floor en Aqua, onder andere baie bekroonde restaurante. Hy het die Culinary Institute of America bygewoon, waar hy 'n volle beurs van The James Beard Foundation ontvang het.
Michael Chernow bestuur die voorste bedrywighede en die drankprogram by The Meatball Shop. Hy werk baie in restaurante in New York en Los Angeles. Hy is 'n gegradueerde van die French Culinary Institute, waar hy grade in kookkuns en restaurantbestuur behaal het. Hy en Holzman het as tieners ontmoet toe hulle saam as afleweringsseuns by die veganistiese restaurant Candle Cafe in New York gewerk het. Nodeloos om te sê, die veganistiese ding het nie regtig gebly nie.
Lauren Deen is die skrywer van die New York Times topverkoper Kook jouself dun reeks en Kombuis speeldatums. Sy is 'n Emmy en James Beard -toekenning en 'n#x2013 -TV -vervaardiger en regisseur. Sy is tans uitvoerende vervaardiger van kos (ografie) op die Cooking Channel.
Die Meatball Shop se Michael Chernow en Daniel Holzman
Welkom by One Year In, 'n funksie waarin Eater sit vir 'n geselsie met die sjefs en eienaars van restaurante wat hul eenjarige bestaan ​​vier.
Michael Chernow en Daniel Holzman werk eers saam as afleweringsseuns toe hulle 14. Selfs destyds het hulle gepraat oor die opening van 'n restaurant eendag. Michael het 'n loopbaan as kroegman en voor die huis -pro by 'n paar van die warmste restaurante in New York aangepak, terwyl Daniel weswaarts verhuis en deur die geledere van die San Francisco -eetwêreld gestyg het. Hulle het kontak gehou en uiteindelik herenig om oop te maak Die frikkadelle winkel aan die Lower East Side verlede Februarie. Die restaurant was amper van dag een af ​​'n monster -treffer. Nou gee hulle meer as 2 000 van hul handtekeningballetjies per dag uit. Die twee het 'n boek wat in Oktober verskyn, en 'n paar nuwe NYC -lokasies word later vanjaar geopen. Ons het onlangs met Michael en Daniel gaan sit en gesels oor die eerste jaar van die restaurant en die pad vorentoe.
Michael Chernow, eienaar: Ons het die idee gehad dat ons gehaktballetjies by die syvenster van 'n ander restaurant gaan verkoop - een van die DL New York -plekke. Kom laat in die nag by die venster van hierdie restaurant, krap jou neus en vryf jou rug en sê sewe keer "halleluja", en ons gee jou 'n bak frikkadelle. Daniel Holzman, sjef/eienaar: Dit gaan 'n frikkadel wees. MC: Ons het 'n restaurant gevind, ons het probeer om 'n ooreenkoms te maak, en die ooreenkoms het geval. Eendag kyk ek en Dan presies dieselfde tyd na mekaar en sê. DH: Dis nie waar nie. Jy was soos: "Hoekom doen ons dan nie net 'n frikkadellewinkel nie?" Ons het by Whole Foods gesit en ek was op die punt om terug te trek na Kalifornië. MC: Ons was eintlik by mekaar se kele. Ek het geweet dat Dan iets baie eenvoudiger, baie makliker en baie meer op die aarde wou doen. Hy wou letterlik 'n kitskosrestaurant doen. En ek was nie regtig daaroor nie, so The Meatball Shop het tot stand gekom.
Dus, die oorspronklike konsep was iets meer verwant aan kitskos? DH: Vinnig toevallig. Een of ander manier om 'n seisoenale spyskaart te vind wat ooreenstem met ons waardes, met kwaliteit bestanddele, maar 'n plek waar u drie of vyf dae per week kan eet, waar u 'n afspraak kan neem of net 'n informele maaltyd kan eet.
Het julle saam met die resepte vorendag gekom? MC: Ons was redelik eens oor die smaak van die balle. Die resepte waarmee ons die moeilikste was, was eintlik die souse. DH: Eintlik elke keer as Mike soos 'Hierdie sous suig' was, sou ek dieselfde een keer op keer maak, en uiteindelik was hy op 'n dag soos 'O, dit is heerlik'. En ek was soos: "O, wonderlik! Ek het die hele ding verander." MC: Ha, dit is nie waar nie. Dit is 'n leuen. Ek is 'n sous ou. DH: Hy is 'n fynproewer van fyn tamatiesous.
Hoe was die bouwerk? MC: Dan en ek het self die bouwerk gedoen. Dit het bestaan ​​uit ons om 8 uur die oggend hier te wees, en Daniel wou glad nie hitte gebruik nie omdat hy vir die huur wou spaar. Dit sou ysig koud wees, ons was saamgebind en wou niemand 'n woord hoor nie, en hy sou soos "Hamer en spyker daar wees. Plak daar. Dit gaan daar," en hy sou voortgaan om 'n gebreekte vloerbord te gebruik om? DH: Om 'n restaurant te bou wat vir die eerste keer in New York City onder begroting en volgens skedule was, vir 'n belaglik lae geldprys, wat baie goed gewerk het, en nou is ons baie suksesvol, sodat u dankie kan sê jy let hier op, juffrou.
Was daar geen vertragings nie? MC: Ons was reg op skedule. Ons het die dag genoem.
Hoe het u die personeel aangestel? Was dit mense met wie u voorheen gewerk het? MC: Ek het kulinêre skool toe gegaan Scott Jaffe, wie is nou die ou wat die kombuis bestuur as Dan nie daar is nie? DH: Scott is die sjef. Hy is die sjef in die kombuis. MC: Ek het saam met Scott na die kulinêre skool gegaan, en ons sou dit regtig regkry. En ek het gesê: "Hey man, my plan is om 'n restaurant oop te maak. En as ek dit doen, sal ek na jou toe uitreik, want ek wil jou saamneem." En so het ons Scotty ingebring, en hy het bygedra tot die bou hier. En nou is hy die sjef van die restaurant, en hy is die ruggraat van The Meatball Shop.
Het iets verander nadat jy oopgemaak het? DH: 'N Gebied waarop ek so vas was, was die idee dat ek 'n toonbankrestaurant wou hê - ek wou nie 'n kelner -restaurant hê nie. En ons het dit so probeer doen na die eerste maaltye vir vriende en familie. En Mike was soos: "Dit werk nie. Dit werk nie." MC: Ek het koslopers, toonbankmense en 'n kroegman gehuur. Ek dink ons ​​het om 'n tafel gesit en gesê: "Dit gaan nie werk nie, ons moet 'n verandering maak." Dus het ek letterlik al die toonbankmense en die kroegman bymekaargemaak en gesê: "Hallo ouens, ek is baie lief vir julle almal. Doen my 'n guns en vertrou in my dat dit gaan werk, maar julle is nie meer teenmense nie, julle is almal bedieners. "
Wat van die spyskaart? Het enige van die veranderinge verander sodra u oopgemaak het? DH: Toe ons die eerste keer oopmaak, het ons oorspronklik hierdie klein kussings gehad, en mense gaan met 'n pen afmerk wat hulle wil hê en dit afskeur. En dit was deel van die toonbankdiens. En ons het 'n paar dinge bygevoeg. Mike is soos 'n genie as dit kom by die bedink van name vir kak om op die spyskaart te sit. Soos "The Meatball Smash." En die snaakse ding van "The Meatball Smash" is dat ek nou vier ander plekke gesien het met 'n "Meatball Smash" op die spyskaart. Dit is soos my gunsteling ding. Die feit is dat daar ander frikkadelle en ander restaurante is wat nou 'The Meatball Smash', 'The Smasher', 'The Smashed' het. Dis fokken cool, man. Dis fokken cool.
Is daar ander frikkadelle, behalwe hierdie? DH: Ja, daar is so vier of vyf van hulle wat opgeduik het. Daar is een in New York, twee in Philly, een in Chicago, een in Kentucky of Illinois.
Het jy hulle al nagegaan? Is dit regtig kopieë? DH: Ja, maak jy 'n grap met my? MC: Hulle het letterlik ingekom en 'n foto van ons spyskaart geneem. DH: Ek is geïnteresseerd en opgewonde om te sien hoe sterk die konsep is. Ek wil net hê dat almal moet weet dat ons dit eers gedoen het. As almal dit ook wil doen, is daar 3 000 myl tussen Kalifornië en is daar baie dorpe om 'n frikkadellewinkel in te sit. Des te beter wens ons almal die beste toe. Dit sal net lekker wees om in die geskiedenis te gaan as jy iets nuuts begin.
Wanneer het julle die eerste keer begin praat oor uitbreiding? MC: Die oomblik toe ons die deure oopmaak, stuur mense vir ons e-posse met die boodskap: "Ek wil een in my stad in Westchester hê." Die soort het die enjins aan die gang gekry, maar ons was op daardie stadium in die wedstryd waar ons so oorweldig was met wat ons hier aangekom het. Ons kon dus nie daarop fokus nie. DH: Jy weet nie hoeveel briewe ek van die plaaslike bevolking gekry het nie, soos "Hey, ek is lief vir jou restaurant. Ek dink dit is wonderlik. Maar ons is vies omdat ons nie daar kan eet nie, want die wag is ook lank." Die hele punt van die restaurant is iewers waar jy net uit jou woonstel kan spring en eet. Dit is veronderstel om vinnig te wees, nie twee uur nie, dan is dit vinnig.
Wat kan ons van Williamsburg en die West Village verwag? MC: Williamsburg en die West Village gaan in wese presies dieselfde wees, maar hulle sal 'n bietjie anders wees. Ons gaan 'n bietjie meer sitplekke in Williamsburg hê, en ongeveer dieselfde aantal sitplekke in die West Village. Dieselfde konsep, dieselfde estetiese, dieselfde alles. Ons wil graag oopmaak as die weer 'n bietjie warmer word.
Wat van uitbreiding elders, hetsy in New York, of buite die stad? DH: Ons het 'n soort droom om vleisballetjies te hê. Ons dink dit is lekker. Maar ons het ook 'n realistiese houding van "Ons het een restaurant." Dit is regtig baie moeilik om een ​​restaurant regtig goed te laat funksioneer. MC: Ek kyk so: Five Guys burgers en friet? Hulle het 'n klomp winkels, maar hulle is vyf ouens. Ons is twee ouens. En drie winkels is op die oomblik goed vir ons.
Voel dit asof dit 'n jaar was? DH: Ek het tien jaar oud geword, en dit is een jaar. MC: Ek dink dit was verreweg die beste jaar van my lewe. En ek dink hierdie onderneming het my soveel geleer oor nie net oor die restaurantbedryf nie, maar ook oor myself en my verhouding met my maat.
· Alle dekking van vleisbalwinkels [
Die gekarameliseerde kors is vol geur. Boonop help dit die frikkadelle om bymekaar te bly. U moet egter in groot hoeveelhede werk, aangesien u geen kans kry vir 'n goeie braaivleis as die frikkadelle in die pan stamp nie. (Hulle sal eerder stoom!)
Kyk hoe die sjef agter die NYC 's gehaktbalwinkel handgemaakte Agnolotti van nuuts af skep
Foto: met vergunning van Adobe Stock
Daniel Holzman sny sy tande in die restauranttoneel in New York en werk by deftige vierster-Franse restaurante. Maar iets was nie heeltemal reg vir hom nie. Net soos baie sjefs van sy generasie, toe dit tyd was om sy eie restaurant te skep, wou hy iets meer gemaklik en rustig doen as Le Bernardin. So saam met sy vriend Michael Chernow het hy The Meatball Shop geskep en sy gelyknamige produk bedien aan honger hordes op Manhattan 's Lower East Side.
Nou woon Holzman in LA, werk aan 'n nuwe kookboek en berei hom voor om volgende jaar 'n nuwe pizzaplek te open. Die restaurant, Danny Boy 's Famous Original, sal gewy word aan sy draai aan die New York -sny sowel as die ouma -tert. Maar intussen werk hy tuis aan allerhande kookprojekte, insluitend 'n resep vir gevulde pasta.
In hierdie episode van Robb Report Culinary School, Holzman sluit aan by die kulinêre redakteur Jeremy Repanich om te wys hoe hy agnolotti van nuuts af maak. Hy begin met griesmeel en meel en 'n bietjie eier, knie die deeg, laat rus, gebruik sy Kitchenaid -mengerpasta om lang velle uit te rol en vul dit dan met ricotta. Van daar haal hy salie uit sy tuin, breek dit in bruin botter en gooi dit saam met die gekookte gevulde pasta. Terwyl hy sy proses deurwerk, bespreek Holzman dat hy in LA woon, 'n gasverskyning op die show van Selena Gomez en waarheen hy die graagste wil gaan as die pandemie verby is.
Die Meatball Shop se Daniel Holzman at Home
Daniel Holzman, die mede-eienaar en uitvoerende sjef van die Meatball Shop-restaurante in Manhattan en Brooklyn, woon in 'n huurwoonstel in Williamsburg, Brooklyn.
Krediet. Jake Naughton vir The New York Times
Mnr. Holzman se winkel met ingelegde sampioene, wortels, opritte en sunchokes, wat hy verlede jaar opgestel het, raak min.
Ek het meer messe as wat ek nodig het, het Holzman gesê. Sy arsenaal kry oefensessies as hy 'n aandete hou. As hy koffie maak, maal hy die boontjies met 'n handmeul.
Mnr. Holzman het 'n Rowenta -stoomstryk gekoop nadat hy dit gesien het tydens 'n bypassing by Brooklyn Tailors, waar hy sy pakke laat maak. "Ek betaal nie graag vir skoonmaak nie," het mnr. Holzman gesê.
Bo sy stoof is foto's wat hy geneem het tydens 'n onlangse reis na Indië. Die gietyster-oondbak is ontwerp deur Timo Sarpaneva. Die soutbak en kompospot is vir hom gemaak deur Carole Warburton, die ma van sy vriendin, Ginger Warburton.
Mnr. Holzman se kamerplante is hand-down van sy hoërskoolvriend Kon Trubkovich. Die skildery oor die kaggel is deur mnr. Trubkovich, wat in die Marianne Boesky -galery vertoon.
Mnr. Holzman se yskasweergawe bevat 'n baseballkaart van 1602 van sy ma, Sherry Holzman, en 'n paar van die ou metaaltoegangskentekens van die Metropolitan Museum of Art. " Hulle was so mooi, " het hy gesê. My ma het een in elke kleur gehad, sodat jy kon insluip. "
Mnr. Holzman se ma het die kleurvolle lampskerm oor sy bed gemaak van oorblyfsels van 'n juweliersprojek van papier-m âch é.
In die kombuis van sy woonstel in Williamsburg, Brooklyn, het die restaurateur Daniel Holzman 'n oop kas met Mason -potte met ingelegde opritte, wortels, trompetsampioene en artisjokke wat hy verlede jaar self opgestel het. 'My voorraad is laag, want ek het dit die hele winter geëet,' het hy gesê.
Hy is 'n mede-stigter en mede-eienaar van die nuutste Meatball Shop-restaurante in Manhattan en Brooklyn, en hy het 'n uitgebreide versameling geliefde messe, waaronder 'n Franse snyer om groente te sny, 'n Viëtnamese hakselaar vir winterpampoen en 'n swaargewig-snyer om te slag . Op 'n reis na Japan het hy 'n handgesmede mes gekoop wat spesifiek ontwerp is om hoender te kap. Hy het soveel potte en panne dat hy 'n "een-in-een-uit" -beleid het: "Elke keer as ek iets nuuts kry," het hy gesê, "moet ek iets weggee."
Sy gunsteling toestel is egter nie om te kook nie. 'Ek is 'n stryker,' sê mnr. Holzman (36) terwyl hy 'n hemp op 'n strykplank in die kombuis druk terwyl hy ondervra word. 'Hierdie yster het my lewe verander,' het hy voortgegaan en met sy Rowenta Steam Force gewaai en gedemonstreer hoe dit sterk stoomstorms lewer. 'Ek het dit ontdek by Brooklyn Tailors, waar ek my pakke laat maak, toe ek daar was vir 'n pas. Ek het uitgegaan en een gekoop. Dit is beslis een van my gunsteling dinge. "
Alhoewel hy sy buurt se D.I.Y. kultuur, is sy passie vir stryk nie 'n kunsvlyt nie. 'Ek is die goedkoopste persoon wat ek ken, en ek betaal nie graag vir skoonmaak nie,' het hy gesê.
Holzman se spaarsaamheid is die rede waarom bekostigbaarheid 'n leidende beginsel is van die Meatball Shop, wat in 2010. Die debuut in 2010. "Ek en my sakevennoot, Mike Chernow, wou 'n plek met heerlike kos oopmaak," het hy gesê. 'Ons wou bestanddele kry waarop ons trots kan wees en 'n ete onder $ 10 of $ 15 kan geniet.
By 'n proe -ete vir beleggers - "een Indiër, een Ier, een Koreaans" - het die vennote ontdek dat frikkadelle net so aanloklik is soos Proust se madeleines. 'Hulle het almal gepraat oor hul oumas wat gehaktballetjies maak,' het mnr. Holzman gesê. 'As 'n restaurant herinneringe aan u ouma kan opneem, dan het u iets besonders.'
Hulle het hul eerste restaurant aan die Lower East Side geopen, in die hoop om voordeel te trek uit die skare wat laat in die nag was op soek na lekkernye. "Ons bied 'n alternatief vir die gewone pizza, souvlakia en patat," het mnr. Holzman gesê en het opgemerk dat die lokasie in Stantonstraat oor naweke tot 04:00 oop bly.
Mnr. Holzman se huis was die afgelope vier jaar 'n gebou waar die gonser in die voorportaal nie werk nie en die vullis in die voorportaal gehou word.
'U weet dat vaste eiendom in New York onbeskof duur is, en die enigste redelike plekke in die buurt was haelgeweerwoonstelle wat verval het,' het hy gesê. 'Ek het dit gevind by een van die ou-skool Italiaanse eiendomsagentskappe.'
Die voordeur van die woonstel maak oop na 'n groot eet-kombuis. 'N Hal met twee nisse wat as kleedkamer en slaapkamer funksioneer, lei na 'n sitkamer wat uitkyk oor die straat. Mnr. Holzman bestee amper niks aan versiering nie. 'Om eerlik te wees,' het hy gesê, 'byna alles in die woonstel was 'n geskenk of op straat gevind. Is dit vreeslik om te sê? "
Die meeste items in sy huis het sentimentele waarde. Die kombuistafel met ses sitplekke was 'n ekstra van die oorspronklike Meatball Shop in Stantonstraat.
'Ons het dit gemaak uit hout wat ons geneem het uit 'n woonstel met 'n brand,' het hy gesê en gesê dat Chernow die een is wat verantwoordelik is vir die restaurante se retro-industriële voorkoms. 'Mike gee veel meer om vir ontwerp as vir my. Hy is die coolste mens wat ek ken. As jy op sy Instagram -feed kyk, het al sy vriende tatoeëermerke en skaatsplanke. "
Mnr. Holzman kook so gereeld as moontlik tuis en hou ongeveer een keer per maand aandete. Hy het 'n voorliefde vir Japannese sop en Viëtnamese slaaie. 'In die lente kook ek met tonne groen groente,' sê hy en noem die frittata met aspersies, preie en ertjies wat hy die middag gemaak het.
Bo -op die stoof is 'n keramiek soutkelder wat gemaak is deur Carole Warburton, die ma van meisie Holzman se vriendin, Ginger Warburton. 'Sy is 'n pottebakker wat in Utah woon,' het hy gesê. 'Dit is baie handig om iemand te ken wat 'n pottebakker is. Ek wou 'n kompospot hê, en sy het een gemaak. "
'N Raster van die kleurfoto's van mnr. Holzman van 'n onlangse reis na Indië met sy ma, Sherry Holzman, hang oor die stoof. 'Dit is 'n eerste redigering,' het hy gesê en verduidelik dat hy met 35- en 120-milimeter film skiet. 'Dit is nie omdat ek op 'n hoë perd is nie, maar omdat ek probeer leer en film dwing u om meer te fokus en meer gedissiplineerd te wees.
Mnr. Holzman spoor sy kreatiewe impuls na me. Holzman, 'n kunstenaar wat nog in die huis woon waar hy grootgeword het aan die Upper East Side. 'Ons het dit die tuinwoonstel op ons pos genoem, maar dit was regtig 'n kelder,' het hy gesê. 'Sy het my eerste werk gekry toe ek 11 of 12 was as afleweringsseun by 'n Mexikaanse restaurant.'
As tiener het hy by Le Bernardin in Midtown gewerk, voor hy 'n tydperk van twee semester by die Culinary Institute of America was en daarna 'n dekade lank kook in 'fancy restaurants' in Kalifornië.
Sy ma het die kleurvolle lampskerm wat oor sy bed hang, gemaak van die oorblyfsels van die materiaal waarmee sy juweliersware van papier gemaak het. Sommige van haar skilderye hang in die sitkamer saam met 'n groot olieverfskildery deur sy vriend Kon Trubkovich, wat 'n klasmaat was by LaGuardia High School of Music and Art and Performing Arts (en nou vertoon in die Marianne Boesky Gallery).
Die oorgroeide kamerplante is hand-down. 'Toe die pa van Kon se vrou sterf, het hy al hierdie plante agtergelaat, en ek het 'n paar daarvan geneem en dit oorgeplaas,' het hy gesê. 'Ek dink plante laat die lug skoner lyk.'
Die rustieke boekrak vol kookboeke is gebou deur Skye LaTorre, die drankdirekteur van sy restaurante. 'Sy het gedink die lelike boekrakke wat ek gehad het, was tragies, so sy het dit vir my gemaak,' het hy gesê.
Die klein beeldjie van Ganesha op die mantel was 'n geskenk van sy ma, 'wat altyd probeer het om godsdiens en spiritualiteit in my lewe te bring', het hy gesê. 'Sy het gedink dit sal my rustiger en meer 'n hele mens maak.
Mnr. Holzman het gesê dat die woes tempo en sukses van die bestuur van ses toevallige restaurante hom 'n diepe gevoel van tevredenheid gegee het dat hy nooit op kosbare plekke kon kook nie. 'Die opening van die frikkadellewinkel was die beste besluit wat ek ooit geneem het,' het hy gesê. "Ek is sedertdien gelukkig."