Nude Teen Videos | 1st Flick - Week 516
Amateur Nude Teen Girls Video Gallery - Week 516
‹ Previous Week Week 516 - Monday, October 17 2011 Next Week › Electronics & IT Services in De Aar | Gumtree Classifieds South Africa
Hire Electronics & IT Services in De Aar
Published in: Electronics & IT Services , De Aar
Contact him now.. he is the best.
Beste Prys, Beste Diens
Kimberley Rekenaars verskaf en herstel rekenaars, skootrekenaars en lcd monitors. Vir die beste prys en diens op rekenaarware, webtuistes, selfone, printers en vele meer in Kimberley. Sien ons nuutste specials op facebook.com/Kimberley-Rekenaars-109823813082145/ en kontak ons op m.me/Kimberley-Rekenaars-109823813082145/
security electronics, alarm systems, cctv cameras, gate motors, remotes new and enroll, offsite monitoring, virtual network setup and much more PressReader - Kuier: 2017-04-19 - Swem­mer van die Vlak­te maak vre­de ná haar kind ver­drink
Swem­mer van die Vlak­te maak vre­de ná haar kind ver­drink
Sy is al van kleins af soos ’n vis in die wa­ter. Van­dag het sy haar eie swem­skool waar sy an­der help om hul vrees te oor­kom. Maar die wa­ter wat haar so­veel ge­gee het, het ook haar kind weg­ge­vat. En tog, kies sy steeds die le­we. DEUR ernusta maralack
In ons ge­meen­skap­pe is dit nie vreemd om te hoor van ie­mand wat op ’n vol­was­se ou­der­dom nog nie kan swem nie. Of dit nou ou ste­re­o­ti­pes of e­ko­no­mie­se om­stan­dig­he­de was wat men­se te­rug­ge­hou het, maar om te leer swem was des­tyds nooit hoog op jou a­gen­da as jy by­voor­beeld op die Kaap­se Vlak­te groot­ge­word het nie. Ver­al des­tyds was die see of swem­bad soos hul­le sê net be­doel“om voe­te nat te maak”!
Maar dít was be­slis nie die ge­val vir Na­z­lie Man­chest (40) wat in P­rim­ro­se Park op die Kaap­se Vlak­te groot­ge­word het nie. Want haar pa, E­de­ries, was mal oor rug­by en sport in die al­ge­meen – en dit het swem in­ge­sluit. Daar­om het hy sy kin­ders ge­reeld ge­vat na Mai­den’s Co­ve, ’n ge­wil­de strand in die Kaap waar“nie-blan­kes”in die a­part­heids­ja­re kon gaan swem. Na­z­lie en haar sib­be het la­ter ook aan­ge­sluit by Mar­lon’s S­wim­ming Club in Ma­nen­berg.
Dis nou nie oor­dryf om te sê Na­z­lie het soos ’n vis ge­aard in die wa­ter nie, want op ne­ge het sy al die We­s­te­li­ke Pro­vin­sie se swem­span ge­haal. Sy het selfs in die ja­re tag­tig in Jo­han­nes­burg teen span­ne van die des­tyd­se Na­tal en Grens deel­ge­neem.
Maar Na­z­lie se s­ter in swem het eg­ter op die ver­keer­de tyd (ty­dens a­part­heid) op sy hel­der­ste ge­skit­ter en haar swem­loop­baan sou nie ver vor­der as sy net haar eie re­kords kon breek nie. Sy sou nooit teen die bes­te in die wê­reld mee­ding nie
Wie bla­meer ek? My­self? Die tui­nier wat die hek­kie na die swem­bad oop­ge­los het?
en met­ter­tyd het sy haar be­lang­stel­ling in swem as ’n sport be­gin ver­loor.
Teen st. 8 (gr. 10) was Na­z­lie moeg vir swem en was sy lus vir ’n an­der uit­da­ging in die wa­ter. Dis toe dat sy op 16 aan­sluit by die S­trand­fon­tein Li­fe Sa­ving Club om haar staal as men­se­red­der (li­fe­guard) te wys. Hier is sy aan baie trau­ma­tie­se to­ne­le en uit­da­gen­de om­stan­dig­he­de boot­ge­stel.“By S­trand­fon­tein Pa­vi­li­on het ek by­voor­beeld al ie­mand op die strand aan­ge­tref wat ver­krag is. Ek het ook te doen ge­had met dronk men­se wat le­li­ke aan­mer­kings ge­maak het en ek moes al mond-tot-mond-a­sem­ha­ling toe­pas op men­se met bier­bek­ke, ”ver­tel Na­z­lie.
Oor die ja­re het swem Na­z­lie baie ver ge­bring en sy was ook nooit ver van die wa­ter af nie. Só het sy al ’n pos ge­had by die swem­skool van die O­lim­pie­se me­dal­je­wen­ner Ryk Neeth­ling in Jo­han­ne­burg en van­dag be­dryf sy in die Kaap haar eie swem­skool, H2O S­wim­ming A­ca­de­my, waar sy men­se vaar­dig­he­de leer wat dalk een­dag hul le­wens kan red.
Maar daar is so­veel meer aan Na­z­lie se sto­rie met die wa­ter. Dit het haar so­veel ge­gee, maar ook so­veel weg­ge­vat, want dis as­of die nood­lot haar die wreed­ste streep denk­baar ge­trek het . . .
Want dis Na­z­lie, die swemin­struk­teur en er­va­re li­fe­guard, wie se ba­ba­seun vyf jaar ge­le­de in ’n swem­bad by haar ou­er­huis ver­drink het, ter­wyl sy by die huis was.
Nie­mand kan ver­by die hart­seer ironie kyk dat juis Na­z­lie (wie se pro­fes­si­o­ne­le le­we nog al­tyd om swem ge­draai het) se krul­kop­seun, I­ma­du­deen, in ’n swem­bad – daar­die plek waar sy so tuis is – ver­drink het nie. I­ma­du­deen was toe maar net een en ’n half jaar oud.
Baie men­se sou dalk vas­steek by die ironie van so ’n ont­sag­li­ke tragedie. En an­der wat dalk in haar skoe­ne was, sou waar­skyn­lik nooit weer hul voe­te in ’n swem­bad ge­sit het of e­ni­ge van hul an­der kin­ders wou laat swem nie. Maar nie Na­z­lie nie. Haar ge­loof het haar met I­ma­du­deen se dood op 2 De­sem­ber 2012 ge­dra en sy het haar daar­by be­rus dat God haar kind vir haar ge­leen het en dat sy hom moes laat gaan toe dit sy tyd was.
So jonk as wat hy was en hoe moei­lik dit ook al was, het sy haar vre­de ge­maak, want die le­we moet aan­gaan, meen Na­z­lie. “My ma-hul­le het my ag­ter­na ver­tel ’n vrou het by die be­graf­nis ge­sê,‘hoe kan jy jou kind laat ver­drink, maar sy’s ’n s­wim­ming te­a­cher’. Ek het deur so­veel sce­na­rio’s ge­gaan. Wie bla­meer ek? My­self? Die tui­nier wat die hek­kie na die swem­bad oop­ge­los het? Ek is ’n swemin­struk­teur en ek leer kin­ders hoe om te swem, maar ek is nie in be­heer van le­we nie. God is,”sê Na­z­li kalm. Ja, die plek in haar hart en le­we wat vir I­ma­du­deen uit­ge­sit is, is leeg, maar sy troos haar dat sy weet waar haar kind is en dat“God hom op ’n mooi ma­nier ge­vat het”en dat hy nie wreed ver­moor en ie­wers on­be­kend en ver­la­te be­gra­we lê nie.
Na­z­lie, wat ook die ma is van drie an­der kin­ders, Mi­ga­le (21), Am­maar (10) en die laat­lam R­hag­ma (3), met wie sy swan­ger ge­raak het toe I­ma­du­deen reeds af­ge­sterf het, leer steeds vol­was­se men­se en kin­ders hoe om te swem. Haar swem­skool het ’n re­si­den­cy by Vi­r­gin Acti­ve Ga­tes­vil­le in Athlo­ne in die Kaap, waar sy haar swem­klas­se aan­bied en men­se se le­wens ver­an­der deur vir hul­le hier­die be­lang­ri­ke vaar­dig­heid te leer.
Deur haar swem­klas het een van haar vol­was­se stu­den­te reeds 20 kg ver­loor en Na­z­lie het ook ’n in­ge­ni­eur bin­ne ’n maand ge­leer swem om­dat haar loop­baan­rig­ting dit ver­eis het. Hier­die is slegs ’n paar voor­beel­de, maar dit dien vir Na­z­lie as be­wys dat wat sy doen, werk­lik ’n ver­skil maak.
Na­z­lie wou ook nie toe­laat dat die pyn van I­ma­du­deen se dood haar ver­an­der in ’n koue, kli­nie­se mens wat nie meer ’n swem­bad wou sien en haar an­der kin­ders die swem­bad of swem be­let nie. Sy kom dan uit ’n huis waar swem vir hul­le twee­de na­tuur was. R­hag­ma kan ook al­reeds swem en dit is hoe dit hoort, glo sy.
Wan­neer Na­z­lie haar sto­rie ver­tel, is daar nie tra­ne wat loop nie. Eer­der ’n kalm­te wat jy net kan kry as jy reg­tig vre­de ge­maak het met iets. ’n Mens be­sef gou dat Na­z­lie ’n sterk vrou is en dat die le­we haar tal­le wys­he­de ge­leer het. Sy het ’n bor­re­len­de per­soon­lik­heid en lag en ge­sels mak­lik en as jy nie weet van haar seer nie, sal jy dit nie som­mer dink nie.
Maar wan­neer sy daar­die dag van I­ma­du­deen se dood in so­veel de­tail her­leef, wys dit ’n mens kan of sal so ’n tragedie nie som­mer ver­geet nie. Dis as­of dit ’n spe­si­a­le ka­mer in jou ge­heue het.
Na­z­lie skok jou ver­der wan­neer sy ver­tel hoe haar pa, E­de­ries (69), vir I­ma­du­deen in die swem­bad aan­ge­tref en hom pro­beer red het deur hom aan sy kle­re na die kant van die swem­bad te pro­beer trek. Haar pa, wat toe be­sig was om van ’n heup­ver­van­gings­o­pe­ra­sie te her­stel, het kort daar­na ’n be­roer­te ge­had, ter­wyl Na­z­lie vir I­ma­du­deen met CPR pro­beer by­bring het.
Dit klink soos to­ne­le uit ’n mo­vie, maar dit was ’n seer werk­lik­heid wat Na­z­lie en haar fa­mi­lie daar­die dag moes be­leef. Steeds is daar geen tra­ne nie – net die ab­so­lu­te dui­de­lik­heid, maar dan sê Na­z­lie: “’n Mens weet nie wat in ie­mand an­ders se le­we aan­gaan wan­neer jy net na
hul­le kyk nie . . . Som­mi­ge men­se vra hoe kan ek my sto­rie ver­tel son­der om te huil, maar in Islam (Mos­lem-ge­loof) leer ons jou be­sit­tings, in­slui­tend jou kin­ders, be­hoort nie aan jou nie. Jou kin­ders word vir jou ge­leen. Ons leer ons moe­nie ons le­wens op ons kin­ders en mans bou nie. En as God iets weg­vat van ons, het Hy iets an­ders in plek.”
Na­z­lie het ’n sag­te glim­lag op haar mond ter­wyl sy ver­tel hoe salig die og­gend van daar­die tra­gie­se dag nog was. I­ma­du­deen het vroeg op­ge­staan en wou speel. Dit was nie sy ge­wo­ne op­staan­tyd nie, maar Na­z­lie was ook in ’n goeie bui en het lek­ker met I­ma­du­deen en Am­maar (toe 5) ge­speel, tot ná elf­uur daar­die og­gend en het la­ter vir hul­le rys­kos (ge­kook­te kos) ge­maak, wat sy nie al­tyd maak nie.
“In hier­die sta­di­um was ek en my man al vir ’n maand uit­me­kaar. Ons pro­ble­me het be­gin om­dat I­ma­du­deen my wê­reld was. Ek is ’n har­de mens, maar my kin­ders is my le­we,”voeg Na­z­lie by.
Die sa­li­ge uit­druk­king is steeds op haar ge­sig wan­neer sy ver­tel hoe lek­ker sy vir I­ma­du­deen ná hul speel­ses­sie ge­bad en uit­ge­smeer het en hom spier­wit aan­ge­trek het. Daar­na het sy hom ge­voer.
“I­ma­du­deen was nie ’n kind wat ge­soen wou wees nie, maar daar­die dag het hy my se­ker vier keer ge­soen,”voeg Na­z­lie by.
Min het sy ge­weet dit sou die laas­te keer wees dat I­ma­du­deen haar uit sy eie sou soen . . . Want om­streeks drie­uur daar­die mid­dag het die ver­skrik­li­ke ge­beur­te­nis hom­self af­ge­speel by haar ou­er­huis in P­rim­ro­se Park op die Kaap­se Vlak­te, waar sy en haar drie seuns ook ge­woon het en waar sy steeds woon.
I­ma­du­deen het die res van die mid­dag, na­dat hy ge­ëet het, in die huis rond­ge­speel. Die huis was vol men­se, want die an­der kin­ders het al uit die skool ge­kom. Al die ver­trek­ke in hul huis kyk uit op die swem­bad en Na­z­lie ont­hou sy het nog ge­hoor hul huis­hulp sê vir die tui­nier om die hek wat na die swem­bad lei, ag­ter hom toe te maak wan­neer hy loop. (Dit is hier­die hek­kie, wat die tui­nier tog ver­geet het om toe te maak, wat I­ma­du­deen ge­bruik het om by die swem­bad uit te kom.)
“Dit was so rond­om drie­uur toe my pa uit die mos­kee ge­kom het. Ek het op die bank in my woon­plek ge­lê toe ek my pa hoor skree,‘waar is jul­le!’ter­wyl hy na die swem­bad kyk. Ek dog toe waar­voor skree my pa so en hy kom nou-net uit die mos­kee uit, toe sien ek die lig­gaam­pie in die swem­bad,”ver­tel Na­z­lie.
Sy ver­tel voorts sy moes vir so­wat drie mi­nu­te in skok ge­wees het, want sy kon net staar na die to­neel wat be­sig was om voor haar af te speel. Daar is dief­we­ring voor haar ven­sters en sy het ge­dink wat­ter roe­te sal haar vin­ni­ger by die swem­bad uit­bring.
Maar tot van­dag weet sy nie hoe sy by die swem­bad uit­ge­kom het nie, maar toe sy daar kom, was daar reeds bu­re wat ge­skok rond­ge­staan het ter­wyl haar pa I­ma­du­deen aan sy kle­re uit die wa­ter pro­beer trek het.
“Ek het CPR op I­ma­du­deen be­gin toe­pas. En ter­wyl ek be­sig was met my seun, sien ek hoe my pa ’n stro­ke kry en ek dink, vir wie moet ek nou help? Nie­mand wat daar ge­staan het, het ge­dink om ’n am­bu­lans of 10111 te bel nie; al­mal was in skok,” her­leef Na­z­lie daar­die dag.
Daar was nie tyd om ver­der din­ge te pro­beer uit­fi­gu­re nie en Na­z­lie het som-
mer met I­ma­du­deen in haar arms na hul huis­dok­ter, nie te ver van hul­le af nie, ge­hard­loop. ’n Buur­vrou se seun het haar uit­ein­de­lik langs die pad op­ge­tel en dok­ter toe ge­haas, maar by die dok­ter was die nuus nie po­si­tief nie.
DRA­MA DUUR VOORT
In hier­die tyd het die skok vir Na­z­lie be­gin beet­kry en sy het heel­tyd tus­sen die rol­le van mam­mie en li­fe­guard ge­wis­sel, maar wat met hul aan­koms by die hos­pi­taal ge­beur het, het haar ge­duld be­proef.
Voor­dat me­die­se per­so­neel aan­dag aan I­ma­du­deen kon gee, moes Na­z­lie glo eers vorms in­vul en R500 be­taal om­dat sy nie ’n me­die­se fonds ge­had het nie. Toe dit uit­ein­de­lik klaar ge­doen is, is Na­z­lie vol­gens haar ook aan­ge­sê om haar man in die han­de te kry. Vol­gens Na­z­lie het sy hom pro­beer bel, maar kon nie deur­kom nie om­dat sy heel­tyd sy nom­mer ver­keerd ge­druk het weens die skok.
“Die dok­ters het ge­sê hul­le pro­beer I­ma­du­deen sta­bi­li­seer so­dat hy oor­ge­plaas kan word na die Rooi Kruis-kin­der­hos­pi­taal om­dat ek nie ’n me­die­se fonds het nie. Ek het aan­ge­neem hy le­we nog.
“’n Uur la­ter is hy ge­sta­bi­li­seer en was ons in die am­bu­lans op pad Rooi Kruis toe, maar toe kom daar bloed by sy neus uit. Ek het ge­bid en dit het vir my ge­voel as­of die pad nie end kry nie,”her­leef Na­z­lie daar­die angs­wek­ken­de tyd.
Maar by Rooi Kruis was daar glo weer ’n hoop pa­pier­werk wat Na­z­lie moes deur­werk en moes sy wag tot die ver­pleeg­sters vir haar nuus ge­had het oor I­ma­du­deen se toe­stand.
“As ’n ma wil jy net die se­ker­heid hê jou kind gaan ou­kei wees, maar die stem van die li­fe­guard in my het vir my ge­sê,‘jy moet met God praat en vre­de maak’. Ek ken die te­kens en het ge­weet hy gaan nie ou­kei wees nie,”sê Na­z­lie. Haar ge­sig ver­klap niks van haar e­mo­sies nie, maar haar ver­tel­ling gee jou as ’n ma hoen­der­vleis en breek jou hart.
“Ek het met Al­lah ge­praat en dan­kie ge­sê dat Hy my kind vir my ge­gee het. Ek het ge­vra dat my kind se pyn ver­by moet wees. Ek het vir my man ge­sê ek weet hy het baie re­grets, maar dat ook hy I­ma­du­deen moet laat gaan en sy vre­de moet maak om­dat ek nie ’n ve­ge­ta­ble wil te­rug­hê nie, want I­ma­du­deen was so ’n le­wens­lus­ti­ge, spor­ty kind.”
Sy het toe daar­op aan­ge­dring om haar kind te sien, selfs al was dok­ters toe nog be­sig met hom. Die ver­pleeg­ster het Na­z­lie pro­beer paai en ge­sê hul­le wil I­ma­du­deen“net was en dan kan jy hom kry”. Dis toe dat die dok­ter be­ves­tig het wat die li­fe­guard in haar reeds ge­weet het, met die woor­de wat geen ma ooit wil hoor nie: “Jou kind het nou net af­ge­sterf”.
Dit was half­se­we die aand van 2 De­sem­ber 2012, so­wat twaalf en ’n half uur na­dat I­ma­du­deen daar­die og­gend so vro­lik op­ge­staan het.
Oor haar e­mo­sies ver­tel Na­z­lie dat sy sterk ge­bly het ter wil­le van die tien fa­mi­lie­kin­ders en an­der fa­mi­lie­le­de wat toe ook by die hos­pi­taal was.
“Ek het nie ge­huil of ge­skree nie en my kind ge­dra en (die hos­pi­taal­per­so­neel) vir ’n pri­vaat­ka­mer ge­vra. Ek het vir die fa­mi­lie­kin­ders elk­een hul mi­nuut met hom ge­gee. Ek het vir hul­le ge­sê hul­le kan huil en hom vas­hou om­dat hy nog warm was. Daar­na moes ek hom na die (hos­pi­taal se) lyks­huis vat. Am­maar was by my en het nog ge­sê ons moet vir I­ma­du­deen ’n kom­ber­sie gee om­dat dit koud is daar bin­ne (die lyks­huis).”
Hoe­wel Na­z­lie haar ver­lies goed han­teer en haar vre­de ge­maak het, ruk dit aan jou moe­der­hart wan­neer sy ver­tel van die oom­blik toe sy I­ma­du­deen la­ter op ’n koue staal­ta­fel by die staatslyks­huis moes ag­ter- laat (na­dat sy hom uit­ge­ken het).
Na­z­lie was sterk vir al­mal an­ders toe sy vir I­ma­du­deen ver­loor het, maar hier­die oom­blik het haar tot in haar diep­ste we­se ge­ruk. Sy ont­hou hoe sy by die lyks­huis ag­ter ’n glas­ven­ster ge­staan het met I­ma­du­deen aan die an­der­kant op ’n staal­ta­fel, met ie­mand daar wat haar aan­wys om haar kop in er­ken­ning te knik as die lyk of die ta­fel wel haar kind is. En dit is wat sy ge­doen het; sy het haar kop ge­knik.
“As ’n ma is die moei­lik­ste ding om jou kind ag­ter te laat in e­ni­ge si­tu­a­sie – en hier moes ek in ’n kar klim en hom ag­ter­laat op daar­die koue, har­de op­per­vlak in die lyks­huis. Dít was vir my die moei­lik­ste.”
Om haar kind op só ’n ma­nier te ver­loor, ver­al oor die werk wat sy doen, was hard, maar Na­z­lie voel sy het steeds baie om voor dank­baar te wees en baie om vir haar me­de­mens te gee. Sy kon haar kind groet en was in sy laas­te oom­blik­ke saam met hom.
“Daar was te­kens (dat I­ma­du­deen sou sterf), maar ons is mens. Ek vind troos daar­in dat my kind op so ’n prag­ti­ge wy­se weg­ge­vat is. Ek moes ie­wers iets in my le­we reg ge­doen het om dít te ver­dien. Daar is ma’s wie se kin­ders ver­mis is of wreed ver­moor is en ie­wers in ’n veld lê, maar ek weet pre­sies waar my kind lê. Wat het ek om oor te kla?
“Ek het deur my rou­pro­ses weer be­sef hoe­kom ons moet groet wan­neer ons die huis ver­laat en te­rug­keer. God wys ons hoe om te le­we,”sê Na­z­lie.
Hoe sy in swem be­trok­ke ge­raak het en wat sy al­les al ver­mag het, is ’n in­spi­ra­sie­sto­rie op sy eie, maar ons leer uit haar en I­ma­du­deen se sto­rie hoe om te mid­de van die groot­ste pyn en te­rug­slag, steeds le­we te kan kies. Sy hoop sy kan een­dag haar eie bin­nens­hui­se swem­bad hê“so­dat ek e­ni­ge kind van die straat af kan haal en leer swem, of pen­si­oe­na­ris­se met Al­z­hei­mer­siek­te met wa­ter­te­ra­pie kan help as hul­le dit no­dig het”.
Ek het met Al­lah ge­praat en dan­kie ge­sê dat Hy my kind vir my ge­gee het. As ’n ma is die moei­lik­ste ding om jou kind ag­ter te laat in e­ni­ge si­tu­a­sie.
HEEL LINKS: I­ma­du­deen, Na­z­lie se le­wens­lus­ti­ge kleu­ter wat in ’n swem­bad ver­drink het. LINKS: Al het sy haar seun­tjie ver­loor, is Na­z­lie steeds dank­baar.