Die bloeityd vir die bou van piramides was gedurende die tyd van die Ou- en Middel-Koninkryk (tussen ca 2690-1814 vC), toe die farao algehele en absolute mag gehad het. Alhoewel die piramides op die Giza-plato die bekendste en ook die indrukwekkendste is, is hulle nie die oudste nie. ŉ Ouer voorloper
Die kenmerkende vorm van die piramides is ŉ groot driehoek met ŉ vierkantige basis. Daar is twee moontlike verklarings hiervoor. In die Egiptiese mitologie speel beide berge en die son ŉ baie belangrike rol. Een verklaring is dat die vorm van die piramide die strale van die son voorstel wat neerdaal aarde toe. ŉ Ander verklaring hou verband met ŉ Egiptiese mite oor die ontstaan van die wêreld. Alles was eers net water. Die eerste droë punt wat uitgesteek het, was die mitologiese ‘oerberg’, – met die tipiese drie-hoekvorm van die piramide – en hier het ook die son (natuurlik die songod) vir die eerste keer verskyn. Dit was die begin van die skepping van die wêreld.
Ek het dit so in die verbygaan genoem en geleerdes is dit ook eens dat die piramides as grafkelders vir die farao’s gebou is. Maar watter teologie lê hier agter? Antieke Egipte het amper ŉ obsessiewe belangstelling in die lewe na die dood gehad. Son, die lig was die lewe, die donker was die dood. Omdat die son in die weste ondergaan, was die weste vir hulle die terrein van die dood, en daarom het hulle al die piramides op die weste-oewer van die Nyl gebou. Binne die Khufu-piramide is smal ‘skagte’ vanuit die grafkamer ontdek wat direk opkyk na die suide- en noordelike hemel onderskeidelik. Aanvanklik is gereken dat dit maar blote luggate was, maar deesdae is navorsers oortuig daarvan dat hierdie ‘skagte’ doelbewus só geplaas is om die siel van die ontslape farao direk in die hemel in, die blyplek van die gode, te lanseer.