Die Guardian -siening oor Europa na Merkel: probleme bestuur, nie opgelos nie | prem
Wdie opvolger van Angela Merkel word geïdentifiseer in verkiesings hierdie Sondag, daardie persoon sal die eerste nuwe bekleër van Europa se magtigste verkose amp vir 16 jare. Die blote verandering van leierskap sal 'n skok vir die hele vasteland wees. Duitsland is die belangrikste ekonomiese mag van die EU (hoewel Frankryk homself as 'n politieke gelyke beskou).
Die sterkte is oor die algemeen toegespit op die wyer Europese belang. Of eerder, die twee belange is gekonfekteer. 'N Versoeningskultuur uit die verlede het Duitsland veral verbind tot die stigting van die EU-vrede en voorspoed deur grensoverschrijdende integrasie. Vir die vasteland se kleiner lede, wat soms soos integrasie gevoel het terme bepaal deur Berlyn, veral as dit kom by begrotingsbesparing. Europese solidariteit is die sleutel tot die Duitse buitelandse beleid, maar afkeer van openbare skuld is die heilige ekonomiese belydenis daarvan. Dit het ongemaklike diplomasie in die eurosone tot gevolg gehad.
Spanning oor fiskale oordragte vlam op wanneer die gesprek oor die ekonomiese stabiliteit van die vakbond gaan, maar die meer verraderlike bedreiging is die opkoms van illiberale nasionalisme, wat die risiko loop om die grond se ideale van die blok te bespot. Dit word soms beskou as 'n probleem wat spesifiek is vir voormalige kommunistiese lande (Hongarye en Pole die ergste oortreders is). Maar xenofobiese retoriek het in byna alle Europese demokrasieë die hoofstroom binnegedring.
Met interne spanning toets solidariteit, dit is moeilik vir die EU om na buite te fokus, hoewel die wêreldwye uitdagings steeds groter is. Die belediging in Frankryk omseil in die vorming van 'n nuwe veiligheidsverdrag tussen die VSA, die Verenigde Koninkryk en Australië is nie 'n geringe wanhoop nie. Dit spreek van strategiese onsekerheid en herleef reeds debatte oor die noodsaaklikheid van Europese verdedigingsoutonomie. Die onderwerp raak ook historiese sensitiwiteit rondom die Duitse mag.
Dit is een van die vele moeilike kwessies wat Merkel tydens haar lang ampstermyn in die hart van die Europese diplomasie vermy het.. Die EU het die afgelope dekade getref deur die eurosone en die migrasiekrisisse, asook Brexit en die Trump -presidentskap. 'N Onlangse boek deur akademici Jens Steffek en Leonie Holthaus, geregtig Pruise, Nazi's en Peaceniks, wys op die dilemma van Duitsland om in 'n 'internasionale leiersrol' gedruk te word terwyl dit nie aktief is nie.
Om binne die EU vertrou te word, Berlyn moet die wanverhouding tussen die binnelandse en internasionale verwagtinge van die Duitse buitelandse beleid hanteer. Sover, min is gedoen om die spanning tussen 'n inwaartse kieser en die toenemende mag van Duitsland te verlig. Ontduiking van moeilike keuses kan blykbaar die kenmerkende nalatenskap van me. Merkel wees. Dit is nie altyd 'n fout nie. Die EU het baie voorspellings van mislukking trotseer. Die veerkragtigheid van die projek word gereeld deur die kritici onderskat, gewoonlik omdat hulle inkrementele vordering verkeerdelik diagnoseer as stilstand of afname. Die onderskeid kan moeilik wees om te onderskei, en me. Merkel het die grens met vaardigheid geloop.
Haar reputasie as 'n metodiese pragmatis moet verstaan ​​word in die konteks van die oortuigings waarop die pragmatisme toegepas is. In die EU, dit het soms 'n ywer in die handhawing van institusionele stabiliteit beteken (en fiskale konserwatisme) ten koste van buigsaamheid en aanpassing by omstandighede. As 27 lande wil as een beweeg, hulle kan dit nie vinnig doen nie. Maar om heeltemal op te hou beweeg, loop die risiko om deur wêreldgebeure ingehaal te word. Die klimaatnood vereis radikale en rats ekonomiese veranderinge wat nie vanselfsprekend in die EU kom nie.
Die Merkel -era, egter, was 'n triomf van neutraliserende krisisse, sonder om hulle heeltemal op te los. Gegewe die omvang van die uitdagings, uitstel kom neer op prestasie, maar dit is 'n dubbelsinnige nalatenskap wat baie probleme aan 'n opvolger nalaat en eksistensiële vrae oor die toekoms van Europa onbeantwoord laat.