Polisieminister moet opdok ná vrou se verkragtingBheki Cele, minister van polisie (Foto: GCIS) Deur Tania Broughton, GroundUp Die minister van polisie, Bheki Cele, moet skadevergoeding aan ŉ verkragtingslagoffer betaal vir hul slordige polisiewerk nadat ŉ vrou 15 uur lank gyselaar gehou en herhaaldelik verkrag is. Die Konstitusionele Hof het Dinsdag bevind dat die polisiebeamptes wat na die vrou gesoek het, nie hul hulpbronne doeltreffend gebruik het nie. Dit het daartoe gelei dat die slagoffer se beproewing ure lank uitgerek is. Die saak is destyds deur die slagoffer, ŉ Johannesburgse sakevrou bekend as me. K, teen die polisie in die hooggeregshof aanhangig gemaak. Die voorval het in Desember 2010 plaasgevind tydens die slagoffer se besoek aan haar ma in Gqebera (Port Elizabeth). Volgens hofstukke het me. K ŉ paar uur voor haar vlug huis toe, haar motor by Kings Beach parkeer en op die strand gaan stap. ŉ Onbekende man het haar genader en haar met die dood gedreig indien sy nie saam met hom na die bosse gaan nie. Sy is 15 uur lank gevange gehou en herhaaldelik verkrag. Gedurende hierdie tyd het haar familie haar as vermis aangemeld. Die polisie het ŉ ondersoek van stapel gestuur en haar motor opgespoor. ŉ Polisiehelikopter het in die gebied waar sy vermis geraak het, gesoek, terwyl ŉ speurder met ŉ hond sowat 20 meter weg was. Hulle kon die slagoffer egter nie vind nie. Die soektog is afgelas en die verkragtings het voortgeduur tot me. K om 06:00 die volgende dag self kon ontsnap. Die slagoffer het die polisieminister vir R25 miljoen vir haar beproewing gedagvaar en aangevoer die gehalte van die soektog en gevolglike ondersoek, wat nooit tot ŉ inhegtenisneming gelei het nie, was benede die standaard wat die Grondwet stel. Me. K het voorts aangevoer dat die polisie nie hawelose mense wat in die duine woon behoorlik ondervra het nie, en ook nie die volledige kringtelevisiebeeldmateriaal wat tot hul beskikking was, breedvoerig deurgekyk het nie. Sy het ook aangevoer dat die polisie eers jare later die bewyse wat ingewin is, vir DNS-toetse gestuur het. Die hooggeregshof het in haar guns beslis en bevind dat die minister aanspreeklik is vir 40% van haar skadevergoedingseis. Die minister het hom tot die appèlhof gewend en dié hof het die hooggeregshof se besluit omgekeer. Volgens die appèlhof het die polisie alle beskikbare hulpbronne gebruik en redelike stappe in hul soektog en in die daaropvolgende ondersoek gedoen. Die saak is daarna na die Konstitusionele Hof. Dié hof het met die hooggeregshof se aanvanklike beslissing saamgestem en bevind dat die betrokke polisiebeamptes versuim het om op die beskikbare leidrade te reageer. “Die hooggeregshof se gevolgtrekking dat nie eers ŉ basiese soektog aanvanklik te voet gedoen is nie, word gehandhaaf,” het die hof bevind. Die hof het ook bevind sou die beampte wat saam met ŉ polisiehond in die gebied was, die soektog na die duine – waar die slagoffer gevange gehou is – uitgebrei het en die helikopter opdrag gegee is om oor daardie gebied te vlieg, die beamptes me. K ŉ verdere vyf uur van trauma sou kon spaar. Volgens die hof handel die saak nie oor die feit dat daar geen suksesvolle vervolging was nie, maar eerder oor die metodologie wat gebrekkig was. “As daar nie van die polisie vereis word om spoedig en met die gepaste erns op te tree nie – soos hulle in hierdie geval nie gedoen het nie – dan is die verpligting op die polisie om die publiek te beskerm en hul veiligheid te verseker, betekenisloos. “Dit is nie voldoende dat [die polisie] slegs die hulpbronne byderhand mobiliseer nie. Hulle moet daardie hulpbronne nougeset en doeltreffend ontplooi,” het die hof beslis. “Om die polisie aanspreeklik te hou vir hul soektog en ondersoeke, wat nie in hierdie geval op standaard was nie, sal die doeltreffendheid en gehalte van hul werk, asook die vertroue van die publiek, verbeter.”