Die gedagte het egter vir my ‘n bietjie van ‘n dreuning geword en die herhaling daarvan net te veel. Daarsonder kon die boek dunner, maar sterker gewees het. Ek mis ook werklike karakterontwikkeling by Cato. Sy is ‘n wonderlike karakter en gee voortdurend glimpsies van die persoon wat sy was, hoofsaaklik deur ‘n baie besondere humorsin. Maar sy groei nie vir my werklik tot waar sy gereed is om weer die liefde (in die persoon van ‘n baie siniese, maar baie geloofwaardige man) ‘n kans te gee nie, sy dryf vir my so half soontoe. Eintlik dryf sy haarself so hard om net te kan voortgaan, dat ander mense moet ingryp om haar teen haarself te beskerm. Ek sou graag wou sien dat die karakter by daardie stadium kon verbykom en beweeg tot waar sy weer voel sy is in haar kern nog sý. Die probleem is natuurlik dat dit ‘n langer tydverloop nodig het om realisties te wees en dus nie so maklik is om in ‘n roman wat oor beperkte tyd strek, uit te beeld nie.