Maar in my matriekjaar gebeur die ondenkbare. My pa verloor sy besighede, en ons verloor alles: geld, huis, gerief, standvastigheid. In ’n oogwink was alles anders. Ons moes na ’n kleiner huisie trek wat voorheen as ’n stoorplek gebruik is. Wanneer die skool op uitstappies gegaan het, moes ek agterbly omdat ons dit nie kon bekostig nie. Skielik moes ek ook leer om die kinders se geterg te hanteer: “Mmapula-hulle het nie geld nie…” Dit was pynlik. Ek kon nie sin maak uit wat gebeur het nie.
Waar ons voorheen as Christen-gesin gereeld kerk toe gegaan het, het ons kerkbesoeke nou gestaak. Miskien was ons kwaad en teleurgesteld in die Here. Waar was Hy? Hoe kon Hy dit toelaat? Nogtans het ek vasgebyt met my skoolwerk. Ek wou ’n goeie matriek hê, iemand word. Dalk ’n TV-aanbieder, ’n motiveringspreker of ’n mentor wat jongmense in die gemeenskap kon help om hulle potensiaal te verwesenlik. Maar nou, met my matrieksertifikaat in die hand, kon ek nie eers my eie potensiaal verwesenlik nie!
Ek het ’n maand lank by die huis gesit. Dit het gevoel of elke moontlike deur in my gesig toeklap, tot die dag dat ’n familielid my kom vertel het van POPUP (People Upliftment Programme) – ’n niewinsgewende organisasie wat fokus op die opheffing van minderbevoorregtes. Dit was ek.
My vertroue het ’n oorvloed vrugte afgewerp. Ek het ’n internskap by die Wetenskaplike en Nywerheidsnavorsingsraad gekry en binne ’n paar maande is ek permanent aangestel. Deur op God te vertrou het ek baie meer gekry as wat ek verwag het. Die uitsiglose matrikulant van destyds het plek gemaak vir iemand wat weer met oorgawe kon glo, hoop en droom. Hy het alles in my lewe kom herstel.
My swaarkry het my ook meer as ooit bewus gemaak van ander se nood. Dis my passie om ’n verskil te maak. Deur die Donate a Can-projek spoor ek jongmense aan om blikkieskos vir hulpbehoewende gesinne in te samel. Ek is ook ’n mentor vir ’n paar jonger meisies in ons gemeenskap en het selfs ’n dansbediening by die kerk begin.