Addison se siekte (Hypoadrenocorticism) by Honde | Troeteldiere Huishouding
Addison se siekte by honde is ook bekend as hipoadrenokortisisme. Dit is 'n siekte wat voortspruit uit die vermindering van kortikosteroïedesekresie uit die binêre klier. Die adrenale klier is 'n klein klier naby die nier wat verskillende stowwe uitskei wat normale liggaamsfunksies reguleer. Sommige van die belangrikste produkte wat dit skei, word glukokortikoïede en mineralokortikoïede genoem. Daar is 'n ander siekte genaamd Cushing se siekte (hiperadrenokortisisme) wat voorkom wanneer die bynier te veel van hierdie hormone produseer. Addison se siekte is nie so algemeen soos Cushing se siekte nie, maar dit kom steeds voor met gereelde frekwensie in die hondpopulasie. Dit is moeilik om aanvanklik te herken, maar sodra dit gediagnoseer word, kan dit suksesvol behandel word.
Glukokortikoïede en Minerokortikoïede
Die adrenale klier produseer beide glukokortikoïede en mineralokortikoïede. Glukokortikoïede soos kortisol het 'n effek op suiker-, vet- en proteïenmetabolisme. Hulle is gedeeltelik verantwoordelik vir die reaksie wat bekend staan ​​as stryd of vlugrespons tydens stresvolle tydperke. Minerokortikoïede soos aldosteroon het 'n invloed op die elektroliete natrium en kalium in die liggaam. Hulle help om hierdie elektroliete veral in stresvolle situasies te reguleer. Wanneer die byniere nie voldoende funksioneer nie, word hierdie hormone nie op voldoende vlakke geproduseer nie en die metabolisme en elektrolytbalans van die dier skep die simptome en komplikasies van Addison se siekte.
Wie kry Addison se siekte en wat is die simptome?
Addison's is hoofsaaklik 'n siekte van jong tot middeljarige vroulike honde, maar 'n hond van enige ouderdom en of seks kan die siekte ontwikkel. Dit lyk nie meer algemeen in enige spesifieke ras nie. Katte kan hierdie siekte ontwikkel, maar dit is uiters skaars. Die simptome van Addison se siekte is baie vaag en baie diere kan lank reeds simptome hê voordat die siekte gediagnoseer word. Sommige van die meer algemene simptome sluit in lusteloosheid, anorexia, braking, en spierswakheid. Die simptome kan groei en afneem, wat die diagnose verder bemoeilik. Die ander voorstelling vir hierdie siekte is 'n episode genaamd 'Addisonian crisis'. In hierdie scenario val die dier in 'n toestand van skok in as gevolg van 'n wanbalans van elektroliete en metabolisme gedurende 'n tydperk van stres. Hierdie episode kan die eerste keer wees as die eienaar siekte vermoed en kan dodelik wees, indien dit nie dadelik behandel word nie.
Wat veroorsaak dat die adrenale kliere ophou om corticoïdes te produseer?
Daar is verskeie redes waarom die byniere kan misluk. Verreweg die algemeenste is die vernietiging van die kliere deur die liggaam. Hierdie proses waar die liggaam sy eie weefsel aanval en doodmaak, staan ​​bekend as 'immuun-gemedieerde vernietiging'. Ander oorsake kan infeksies in die klier wees uit granulomatiese siektes soos histoplasmose of blastomikose, of deur ander middele soos infarks, gewasse of amyloïdose van die klier. Nog 'n oorsaak van Addison's kan die mislukking van die pituïtêre klier wees om ACTH te skei, wat 'n hormoon is wat die adrenale klier stimuleer om te werk. Die hipotalamus kan ook ophou om CRH te produseer, wat 'n hormoon is wat die adrenale klier beheer. Mislukking van die pituïtêre klier of hipotalamus is gewoonlik 'n gevolg van 'n gewas, inflammasie of besering.
Hoe word hipoadrenokortisisme gediagnoseer?
Diagnose van Addison se siekte by honde word bevestig deur 'n bloedtoets wat die ACTH-stimuleringstoets genoem word. Aangesien die siekte egter nie baie algemeen is nie en 'n wye verskeidenheid simptome het, word die ACTH-toets gewoonlik gedoen nadat verskeie ander toetse gebruik word om meer algemene siektes uit te sluit.
As die dier in 'n Addison-krisis in die hospitaal kom met elektrolytwanbalanse en reageer op terapie, word 'n vermoedelike diagnose van Addison se siekte gemaak. Sodra die dier herstel, kan die diagnose bevestig word met 'n ACTH-stimuleringstoets.
As die dier egter 'n geskiedenis van gewigsverlies, lusteloosheid of spierswakheid bied, wat die simptome van baie siektes is, word 'n chemieprofiel en bloedtelling gewoonlik uitgevoer om na 'n aantal liggaamsisteme te kyk. Honde met Addison se siekte het dikwels verhoogde bloed ureum stikstof (BUN) en 'n verhoogde kreatinien, sowel as verminderde bloedglukose. Die bloedtelling kan 'n chroniese anemie toon. As die bloedwerk die diagnose van Addison se siektes ondersteun, word 'n ACTH-uitdagingstoets uitgevoer.
In 'n ACTH-uitdagingstoets word die hond 'n inspuiting van die adrenale stimulerende hormoon ACTH gegee. 'N Normale hond sal reageer deur 'n toename in bloed kortisol te hê. As 'n hond met Addison se siekte ACTH gegee word, sal die hond nie 'n toename in bloed kortisol hê nie en die diagnose van Addison se siekte word bevestig.
Hoe word Addison se siekte behandel?
Sodra die siekte gediagnoseer is, is die behandeling redelik eenvoudig. Die standaardbehandeling behels die vervanging van die mineralokortikoïede en glukokortikoïede in die liggaam. Die dwelms wat die meeste gebruik word om dit te bereik, is Florinef (fludrocortisone). Florinef word gewoonlik twee keer per dag gegee. Aanvanklik word die natrium- en kaliumvlakke van die bloed gemonitor om te verseker dat die korrekte dosis verkry word. Nadat die dier gereguleer is, word die vlakke 2 tot 3 keer per jaar nagegaan en aanpassings in dosering word gemaak soos benodig.
'N nuwe opsie in die behandeling van Addison se siekte is 'n geneesmiddel genoem DOCP. Die inspuiting is langwerkend en moet slegs een keer elke 25 dae gegee word. DOCP is intensief getoets en is getoon om beter elektrolietregulering te voorsien as Florinef. Sommige diere op DOCP moet ook op 'n lae instandhoudingsdosis prednison geplaas word.