Wars of the Roses - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Oorloë van die rose
Die betwiste opvolging
Richard II Henry IV Henry V
Die antagonisme tussen die twee huise het begin met die omverwerping van koning Richard II deur sy neef, Henry Bolingbroke, hertog van Lancaster, in 1399. In die lig van Edward III se derde seun John van Gaunt, het Bolingbroke 'n baie swak aanspraak op die troon. Volgens presedent moes die kroon oorgedra word aan die manlike nasate van Lionel van Antwerpen, Hertog van Clarence (1338-1368), Edward III se tweede seun, en in werklikheid het Richard II die kleinseun van Lionel, Roger Mortimer, 4de graaf van Maart genoem as erfgenaam vermoedelik. Bolingbroke is egter gekroon as Henry IV. Hy is as koning geduld omdat Richard II se regering baie ongewild was. Nietemin, Henry het hom binne enkele jare nadat hy die troon oorgeneem het, op verskeie rebellies in Wallis, Cheshire en Northumberland gekonfronteer, wat die Mortimer-aanspraak op die troon as voorwendsel en saamtrekpunt gebruik het. Al hierdie opstande is onderdruk.
Henry IV is in 1413 oorlede. Sy seun en opvolger, Henry V, was 'n groot soldaat, en sy militêre sukses teen Frankryk in die Honderdjarige Oorlog het sy enorme gewildheid versterk, wat hom in staat gestel het om die Lancastrianse houvas op die troon te versterk.
In die kort regeringstyd van Henry V was daar 'n sameswering teen hom, die Southampton-plot onder leiding van Richard, graaf van Cambridge, 'n seun van Edmund van Langley, die vyfde seun van Edward III. Cambridge is in 1415 tereggestel weens hoogverraad aan die begin van die veldtog wat gelei het tot die Slag van Agincourt. Die vrou van Cambridge, Anne Mortimer, het ook aanspraak gemaak op die troon, sy is die dogter van Roger Mortimer en dus 'n afstammeling van Lionel van Antwerpen. Henry V is in 1422 oorlede, en Richard, Hertog van York, die seun van Richard, Graaf van Cambridge en Anne Mortimer, het grootgeword om sy opvolger, die swak koning Henry VI, vir die kroon uit te daag.
Die Lancastrian King Henry VI van Engeland is omring deur ongewilde regente en adviseurs. Die opvallendste hiervan was Edmund Beaufort, 2de hertog van Somerset en William de la Pole, 1ste hertog van Suffolk, wat die skuld gegee het vir die wanbestuur van die regering en die uitvoering van die voortdurende honderdjarige oorlog met Frankryk. Onder Henry VI het feitlik alle Engelse besighede in Frankryk, insluitend die grond wat deur Henry V gewen is, verlore gegaan. Henry VI is gesien as 'n swak, oneffektiewe koning. Daarbenewens het hy aan episodes van geestesongesteldheid gely wat hy moontlik van sy oupa, Charles VI, van Frankryk, geërf het. Teen die 1450's het baie mense Henry as onbekwaam beskou. Die Lancastrian-konings is geteister deur vrae oor legitimiteit, en die House of York het geglo dat dit 'n sterker aanspraak op die troon het.
Die toenemende onenigheid by die hof het weerspieël in die land as geheel, waar edele gesinne besig was met private valsheid en toenemende respek vir die koninklike gesag en die howe getoon het. Die Percy-Neville-vete was die bekendste van hierdie privaatoorloë, maar ander is vryelik gevoer. In baie gevalle is daar tussen oud-gevestigde families geveg, en voorheen geringe adel wat met mag en invloed deur Henry IV opgevoed is na die opstand teen hom. Die rusie tussen die Percies, die Duke van Northumberland, en die relatief upstart Nevilles, was lankal hierdie patroon; 'n ander was die vete tussen die Courtenays en Bonvilles in Cornwall.
'N Faktor in hierdie valsheid was blykbaar die teenwoordigheid van 'n groot aantal soldate wat uit die Engelse leërs in Frankryk ontslaan is. Nobels het baie hiervan aangespoor om klopjagte te bewerkstellig, of om howe vir geregtigheid saam met hul ondersteuners in te pak, die veroordeeldes, getuies en regters te intimideer.
Hierdie groeiende burgerlike ontevredenheid, die oorvloed van vals edeles met private leërs en korrupsie in Henry VI se hof vorm 'n politieke klimaat wat ryp was vir 'n burgeroorlog.
In 1453 het Henry die eerste van verskeie geestesongesteldhede opgedoen, daarom is 'n Raad van Regency ingestel, onder leiding van die magtige en gewilde Richard Plantagenet, Hertog van York en hoof van die House of York as Lord Protector. Richard het spoedig sy krag met groter vrymoedigheid aangevoer (hoewel daar geen bewys is dat hy in hierdie vroeë stadium aspirasies na die troon gehad het nie). Hy het Somerset gevange geneem; en sy bondgenote, Salisbury en Warwick, ondersteun in 'n reeks geringe konflikte met kragtige ondersteuners van Henry, soos die hertoges van Northumberland. Henry se herstel, in 1455, het Richard se ambisies in die wiele gery, en die hertog van York is deur die koningin, Margaret van Anjou, uit die koninklike hof gedwing. Aangesien Henry 'n oneffektiewe leier was, het die magtige en aggressiewe koningin Margaret na vore gekom as die de facto leier van die Lancastrians. Margaret het 'n alliansie teen Richard opgerig en 'n sameswering met ander edeles gesmee om sy invloed te verminder. Richard het 'n toenemende bedreiging in 1455 tydens die Eerste Slag van St Albans tot gewapende vyandelikhede gebruik.
Die aanvangsfase, 1455-60
Vyftiende eeuse kloktoring van St Albans
Alhoewel gewapende botsings voorheen tussen ondersteuners van Henry en Richard plaasgevind het, het die belangrikste periode van gewapende konflik in die Wars of the Roses tussen 1455 en 1489 plaasgevind.
Richard, Hertog van York, het 'n klein mag in die rigting van Londen gelei en is op 22 Mei 1455 deur Henry se magte in St Albans, noord van Londen, ontmoet. Die betreklike klein Eerste Slag van St Albans was die eerste oop konflik van die burgeroorlog. Richard se oogmerk was oënskynlik om "arme raadgewers" van King Henry se kant te verwyder. Die resultaat was 'n nederlaag van Lancastrian. Verskeie prominente Lancastriese leiers, waaronder Somerset, is verlore. York en sy bondgenote het hul invloedsposisie herwin, en 'n ruk lank het beide partye geskok gelyk dat daar 'n daadwerklike stryd gevoer is en hul bes gedoen het om hul verskille te versoen. Toe Henry nog 'n paar geestesongesteldhede opgedoen het, is York weer as beskermer aangestel, en Margaret is eenkant toe geskiet, aangekla van die sorg van die koning.
Na die eerste Slag van St Albans het die kompromie van 1455 'n mate van sukses behaal, met York wat steeds die oorheersende stem op die Raad was, selfs ná Henry se herstel. Die probleme wat konflik veroorsaak het, het spoedig weer na vore gekom, veral die vraag of die hertog van York, of die baba-seun van Henry en Margaret, Edward, op die troon sou slaag. Margaret het geweier om enige oplossing te aanvaar wat haar seun sou ontheilig, en dit het duidelik geword dat sy die situasie net sou verdra solank die hertog van York en sy bondgenote die militêre opkoms behou het. Henry het in 1456 koninklike vooruitgang in die Midlands gedoen, en Margaret het hom nie toegelaat om na Londen terug te keer nie - die koning en koningin was gewild in die Midlands, maar word toenemend ongewild in Londen, waar handelaars kwaad was vir die afname in die handel en wydverspreid wanorde. Die koning se hof is op Coventry opgerig. Teen daardie tyd het die nuwe hertog van Somerset verskyn as 'n gunsteling van die koninklike hof, en hy het sy vader se skoene gevul. Margaret het Henry ook oorreed om die aanstellings wat York as beskermer gemaak het, te ontslaan, terwyl York self weer na sy pos in Ierland moes terugkeer. Wanorde in die hoofstad en seerowery aan die suidkus het aan die toeneem, maar die koning en koningin was steeds van plan om hul eie posisies te beskerm, terwyl die koningin die eerste keer in Engeland opdrag gebring het. Intussen het York se bondgenoot, Richard Neville, graaf van Warwick (later 'The Kingmaker' genoem) in Londen gewild geword as die kampioen van die handelaarsklasse.
Na die terugkeer van York uit Ierland, het vyandelikhede op 23 September 1459 hervat tydens die Slag van Blore Heath in Staffordshire, toe 'n groot leër van Lancastrian nie daarin geslaag het om te verhoed dat 'n Yorkistiese mag onder Lord Salisbury vanaf Middleham Castle in Yorkshire optree en met York verbind nie. Ludlow Castle. Na 'n Lancastrian-oorwinning in die Slag van Ludford Bridge, vlug Edward, Earl of March (die oudste seun van York, later Edward IV van Engeland), Salisbury en Warwick na Calais. Die Lancastrians was nou weer in volle beheer, en Somerset is gestuur om goewerneur van Calais te word. Sy pogings om Warwick uit te sit is maklik afgeweer, en die Yorkiste het selfs in 1459-60 aanval op die Engelse kus vanaf Calais begin, wat die gevoel van chaos en wanorde tot gevolg gehad het.
In 1460 het Warwick en die ander 'n inval in Engeland geloods en hulself vinnig gevestig in Kent en Londen, waar hulle wye steun geniet het. Ondersteun deur 'n pouslike sendeling wat hul kant gebring het, het hulle noordwaarts getrek. Henry het 'n leër na die suide gelei om hulle te ontmoet, terwyl Margaret in die noorde met prins Edward gebly het. Die Slag van Northampton, op 10 Julie 1460, was rampspoedig vir die Lancastriërs. Die Yorkistiese leër onder die graaf van Warwick, gehelp deur verraad in die geledere van Lancastrian, kon King Henry gevange neem en hom as gevangene na Londen neem.
In die lig van hierdie militêre sukses, het York nou beweeg om sy eis op die troon te druk op grond van die buite-egtelikheid van die Lancastrian-lyn. Hy en sy vrou, Cecily, wat in die noorde van Wallis beland, het Londen binnegekom met die hele seremonie wat gewoonlik vir 'n monarg gereserveer is. Die parlement is byeengekom, en toe York binnekom, trek hy reguit op die troon, wat hy verwag het dat die here hom sal aanmoedig om vir homself te neem soos wat Henry IV in 1399 gehad het. In plaas daarvan was daar stil stilte. Hy het sy aanspraak op die troon aangekondig, maar die Here, selfs Warwick en Salisbury, was geskok oor sy vermoede; hulle het in hierdie stadium geen begeerte gehad om koning Henry omver te werp nie. Hul ambisie was steeds beperk tot die verwydering van sy slegte raadslede.
Die volgende dag het York gedetailleerde geslagsregisters opgestel om sy eis te ondersteun op grond van sy afkoms van Lionel van Antwerpen en is met meer begrip begelei. Die parlement het ingestem om die aangeleentheid te oorweeg en aanvaar dat York se eis beter was; maar met 'n meerderheid van vyf het hulle gestem dat Henry as koning moet bly. 'N Kompromie is in Oktober 1460 bewerkstellig met die Act of Accord, wat York erken het as Henry se opvolger, en Henry se sesjarige seun, Edward, ontheilig. York het hierdie kompromie as die beste aangebied; dit het hom baie gegee van wat hy wou hê, veral omdat hy ook beskermer van die koninkryk geword het en in Henry se naam kon regeer. Margaret is saam met prins Edward uit Londen bestel. Die ooreenkomswet was onaanvaarbaar vir die Lancastriërs wat na Margaret saamgetrek het en 'n groot leër in die noorde gevorm het.
Ruins of Sandal Castle, nr Wakefield, West Yorkshire Margaret van Anjou (fantasie)
Die hertog van York het later daardie jaar met Lord Salisbury na Londen vertrek om sy posisie in die noorde te versterk teen Margaret se leër, wat na bewering naby die stad York besig is om te vergader. Richard neem 'n verdedigende posisie in by Sandal Castle naby Wakefield met Kersfees 1460. Alhoewel Margaret se leër meer as twee teen een was, het York op 30 Desember sy magte beveel om die kasteel te verlaat en 'n aanval te beplan. Sy leër het 'n verwoestende nederlaag in die Slag van Wakefield gekry. Richard is in die geveg doodgeslaan, en Salisbury en Richard se 17-jarige seun, Edmund, graaf van Rutland, is gevang en onthoof. Margaret beveel dat die koppe van al drie op die poorte van York geplaas word. Hierdie gebeurtenis, of die latere nederlaag van Richard III, het later die mnemoniese 'Richard Of York gave Battle In Vain' geïnspireer vir die sewe kleure van die reënboog.
Die Act of Accord en die gebeure van Wakefield het die 18-jarige Edward, Earl of March, die oudste seun van York, as hertog van York en die erfgenaam van die troon nagelaat. Salisbury se dood het Warwick, sy erfgenaam, as die grootste grondeienaar in Engeland gelaat. Margaret het na Skotland gereis om te onderhandel vir Skotse hulp. Mary van Gueldres, Koningin van Skotland het ingestem om Margaret 'n leër te gee op voorwaarde dat sy die stad Berwick aan Skotland sal afstaan ​​en haar dogter verloof is aan prins Edward. Margaret het ingestem, hoewel sy nie geld gehad het om haar leër te betaal nie en sy slegs buit van die rykdom van die suide van Engeland kon belowe, solank geen plundering noord van die rivier van Trent plaasgevind het nie. Sy het haar leër na Hull geneem en meer mans gewerf terwyl sy gaan.
Parhelion teen sononder
Edward van York ontmoet intussen die leër van Pembroke, wat uit Wallis aankom en hulle verslaan in die Slag van Mortimer se Kruis in Herefordshire. Hy het sy manne geïnspireer met 'n 'visie' van drie sonne teen die dageraad ('n verskynsel wat bekend staan ​​as 'parhelion'), en vertel dat dit 'n oorwinning was en die drie oorlewende Yorkseuns, homself, George en Richard, verteenwoordig. Dit het daartoe gelei dat Edward die teken van die son in prag as sy persoonlike embleem.
Margaret beweeg nou suid en verwoes toe sy vorder, terwyl haar leër homself ondersteun deur te plunder terwyl dit deur die welvarende suide van Engeland gaan. In Londen het Warwick dit as propaganda gebruik om die Yorkistiese steun regdeur die suide van die stad Coventry te versterk, om trou aan die Yorkiste oor te skakel. Warwick het nie daarin geslaag om 'n leër vinnig op te hef nie en sonder Edward se leër om hom te versterk, is hy deur die Lancastrians se vroeë aankoms in St. Tydens die Tweede Slag van St Albans het die koningin die beslissende oorwinning van die Lancastrians tot nog toe gewen, en toe die Yorkistiese magte gevlug het, het hulle koning Henry agtergelaat wat ongedeerd onder 'n boom gevind is. Henry het onmiddellik na die geveg dertig Lancastriese soldate ridder. Terwyl die Lancastriaanse leër suidwaarts gevorder het, het 'n vreesaanval Londen geteister, waar daar gerugte was oor woeste Noordelikes wat die stad wil plunder. Die inwoners van Londen sluit die stadspoorte toe en weier om voedsel aan die leër van die koningin te verskaf, wat die omliggende provinsies Hertfordshire en Middlesex geplunder het.
Intussen het Edward na die weste na Londen gevorder, waar hy met Warwick saamgespan het. Gelyktydig met die noordelike toevlug van die koningin na Dunstable, het dit Edward en Warwick met hul leër in Londen laat binnegaan. Hulle is met entoesiasme, geld en voorrade verwelkom deur die grootliks Yorkistiese ondersteunende stad. Edward kon nie meer beweer bloot dat hy probeer het om die koning van slegte raadslede te stoei nie. Toe sy vader en broer op Wakefield vermoor is, het dit 'n stryd om die kroon geword. Edward het nou gesag nodig gehad, en dit lyk opkomend toe die biskop van Londen die mense van Londen hul mening vra en hulle antwoord met 'n geskree van "koning Edward." Dit is vinnig deur die parlement bevestig en Edward is nie-amptelik gekroon tydens 'n vinnig reëlingsplegtigheid in die Westminster Abbey te midde van baie gejuig. Edward en Warwick het Londen toe gevange geneem, hoewel Edward belowe het dat hy nie 'n formele kroning sou hê voordat Henry en Margaret tereggestel is of in ballingskap geneem is nie. Hy het ook aangekondig dat Henry sy reg op die kroon verbeur het deur sy koningin toe te laat om wapens op te neem teen sy regmatige erfgename ingevolge die Wet op Ooreenkoms; alhoewel dit nou alom aangevoer word dat Edward se oorwinning bloot 'n herstel van die regmatige erfgenaam van die troon was, wat nóg Henry nóg sy voorgangers van Lancastria was. Dit was hierdie argument wat die Parlement die vorige jaar aanvaar het.
Edward en Warwick het noordwaarts marsjeer en 'n groot leër bymekaargemaak terwyl hulle gaan, en 'n ewe indrukwekkende Lancastrian-leër by Towton ontmoet. Die Slag van Towton, naby York, was tot dusver die grootste stryd in die Wars of the Roses. Albei partye het vooraf ooreengekom dat die saak op die dag afgehandel moet word, sonder dat daar kwartaalliks gevra of gegee is. Na raming het 40-80.000 man deelgeneem, met meer as 20.000 man tydens (en na) die geveg, 'n enorme getal vir die tyd en die grootste aantal lewenslange verlies op 'n enkele dag op Engelse grond. Edward en sy leër het 'n beslissende oorwinning behaal, die Lancastriërs is gedesimeer, met die meeste van hul leiers gedood. Henry en Margaret, wat saam met hul seun Edward in York gewag het, het noordwaarts gevlug toe hulle hoor van die uitslag. Baie van die oorlewende edelmanne van Lancastrië het nou getrouheid oorgedra na King Edward, en diegene wat dit nie gedoen het nie, is na die noordelike grensgebiede en 'n paar kastele in Wallis gedryf. Edward vorder na York, waar hy gekonfronteer word met die verrottende koppe van sy vader, sy broer en Salisbury, wat spoedig vervang is met dié van verslaan Lancastrian-here soos die berugte lord Clifford van Skipton-Craven, wat die teregstelling van Edward's beveel het broer Edmund, graaf van Rutland, na die Slag van Wakefield.
Henry en Margaret het na Skotland gevlug waar hulle by die hof van James III gebly het, met die uitvoering van hul vroeëre belofte om Berwick aan Skotland te gee en later 'n inval in Carlisle te lei. Maar sonder geld, is hulle maklik deur Edward se mans afgestoot, wat die oorblywende Lancastriese magte in die noordelike provinsies uitgeroei het.
Die amptelike kroning van Edward IV het in Junie 1461 in Londen plaasgevind, waar hy as 'n aangename verwelkoming van sy ondersteuners as die nuwe koning van Engeland ontvang het. Edward kon tien jaar lank in relatiewe vrede regeer.
Harlech Castle, Gwynedd, Wallis
In die Noorde kon Edward nooit regtig daarop aanspraak maak dat hy volle beheer gehad het tot 1464 nie, behalwe vir opstand, het verskeie kastele met hul Lancastrian-bevelvoerders jare lank gehou. Dunstanburgh, Alnwick (die setel van Percy) en Bamburgh was van die laastes wat geval het. Die magtige vesting van Harlech (Wallis) was in 1468 laas oor te gee, na 'n sewe jaar lange beleg. Die afgesette koning Henry is in 1465 gevange geneem en in die Tower of London gevange gehou, waar hy voorlopig redelik goed behandel is.
Daar was nog twee Lancastrianse opstand in 1464. Die eerste botsing was in die Slag van Hedgeley Moor op 25 April, en die tweede in die Slag van Hexham op 15 Mei. Albei opstand is deur Warwick se broer, John Neville, 1ste Marquess van Montagu.
Hervatting van vyandelikhede 1469-71
In die periode van 1467-70 was daar 'n duidelike en vinnige agteruitgang in die verhouding tussen koning Edward en sy voormalige mentor, die magtige Richard Neville, graaf van Warwick, 'die koningmaker'. Dit het verskeie oorsake gehad, maar het oorspronklik gespruit uit Edward se besluit om in 1464 met Elizabeth Woodville in die geheim te trou. Edward het later aangekondig dat die nuus van sy huwelik as fait accompli, tot die groot verleentheid van Warwick, wat 'n wedstryd tussen Edward en 'n Franse bruid onderhandel het, oortuig dat hy van die behoefte aan 'n alliansie met Frankryk was. Hierdie verleentheid het bitter geword toe die Woodvilles by die hof bevoordeel is bo die Nevilles. Ander faktore het die ontnugtering van Warwick vererger: Edward se voorkeur vir 'n alliansie met Boergondië (bo Frankryk) en Edward se onwilligheid om toe te laat dat sy broers George, Hertog van Clarence, en Richard, Hertog van Gloucester, met Warwick se dogters, Isabel Neville en Anne Neville, trou. Verder was Edward se algemene gewildheid ook besig om in hierdie periode te verswak, met hoër belastings en aanhoudende onderbrekings van wet en orde.
Teen 1469 het Warwick 'n alliansie gesmee met Edward se jaloerse en verraderlike broer, George. Hulle het 'n leër opgerig wat die koning verslaan het in die Slag van Edgecote Moor en Edward by Middleham Castle in Yorkshire gehou het. Warwick het die koningin se pa, Richard Woodville, 1st Earl Rivers, tereggestel. Hy het Edward gedwing om 'n parlement in York te roep, waarvoor beplan is dat Edward onwettig verklaar sou word, en die kroon sou dus oorgedra word na George, Hertog van Clarence, soos Edward se erfgenaam blyk. Die land was egter in 'n warboel en Edward kon die lojaliteit van sy broer, Richard, hertog van Gloucester, en die meerderheid van die edeles oproep. Richard het aan die hoof van 'n groot mag opgedaag en die koning bevry.
Warwick en Clarence is verraaiers verklaar en gedwing om na Frankryk te vlug, waar Louis XI van Frankryk in 1470 onder druk van die ballingskap Margaret van Anjou gekom het om haar te help om Engeland binne te val en die troon van haar gevange man te herwin. Dit was koning Louis wat die idee van 'n alliansie tussen Warwick en Margaret voorgestel het, 'n idee wat nie een van die ou vyande aanvanklik sou vermaak nie, maar uiteindelik die potensiële voordele kon bereik. Beide het egter ongetwyfeld op verskillende uitkomste gehoop: Warwick vir 'n poppekoning in die vorm van Henry of sy jong seun; Margaret om die gesin se ryk te herwin. In elk geval was daar 'n huwelik tussen Warwick se dogter Anne Neville en Margaret se seun, die voormalige Prins van Wallis, Edward van Westminster, en Warwick het Engeland in die herfs van 1470 binnegeval.
Slag van Tewkesbury
Hierdie keer was dit Edward IV wat gedwing is om die land te vlug toe John Neville lojaliteite verander het om sy broer, Warwick, te ondersteun. Edward was onvoorbereid op die koms van die groot mag van Neville uit die noorde en moes sy leër beveel om te versprei. Edward en Gloucester het van Doncaster na die kus gevlug en vandaar na Holland en in ballingskap in Boergondië gevlug. Warwick het reeds uit Frankryk binnegeval, en sy planne om Henry VI te bevry en weer op die troon te plaas, het vinnig tot uitvoering gekom. Henry VI was in Oktober deur die strate van Londen as die herstelde koning in paradys, en Edward en Richard is tot verraaiers verklaar. Warwick se sukses was egter van korte duur. Hy het homself oorreageer met sy plan om Bourgondië by die koning van Frankryk binne te val, verlei deur die belofte van koning Louis van grondgebied in Nederland as beloning. Dit het daartoe gelei dat Karel die Gewaagde van Boergondië Edward gehelp het. Hy het geld en 'n leër voorsien om 'n inval in Engeland in 1471 te loods. Edward het Warwick verslaan in die Slag van Barnet in 1471. Die oorblywende Lancastrian-magte is vernietig tydens die Slag van Tewkesbury, en prins Edward van Westminster, die Lancastriaanse erfgenaam op die troon , was doodgemaak. Henry VI is kort daarna (14 Mei 1471) vermoor om die Yorkistiese houvas op die troon te versterk.
Die herstel van Edward IV in 1471 word soms gesien as die einde van die Wars of the Roses. Vrede is herstel vir die res van Edward se bewind, maar toe hy skielik in 1483 sterf, het politieke en dinastiese woelinge weer ontstaan. Onder Edward IV het faksies ontstaan ​​tussen die familie van die Queen's Woodville (Anthony Woodville, 2nd Earl Rivers en Thomas Gray, 1ste Marquess van Dorset) en ander wat die Woodvilles se nuutgevonde status by die hof beklaag het en hulle as magshonger opstarters beskou het en parvenus. Ten tyde van die voortydige dood van Edward was sy erfgenaam, Edward V, slegs 12 jaar oud. Die Woodvilles was in staat om die toekomstige regering van die jong koning te beïnvloed, aangesien Edward V opgevoed is onder die rentmeesterskap van Earl Rivers in Ludlow. Dit was te veel vir baie van die anti-Woodville-faksie, en in die stryd om die beskerming van die jong koning en die beheer van die raad, Edward se broer Richard, hertog van Gloucester, wat op Edward se sterfbed deur Edward IV benoem is. as Beskermer van Engeland geword het de facto leier van die anti-Woodville-faksie.
Vorste in die toring
Met die hulp van William Hastings en Henry Stafford het Gloucester die jong koning van die Woodvilles in Stony Stratford in Buckinghamshire gevange geneem. Daarna is Edward V onder toesig van Gloucester in die Tower of London gehou, waarna sy jonger broer, die 9-jarige Richard, hertog van York, later saamgevoeg is. Nadat hy die seuns verseker het, beweer Richard dat Edward IV se huwelik met Elizabeth Woodville onwettig was, en dat die twee seuns dus onwettig was. Die parlement het ingestem en die Titulus Regius goedgekeur, wat Gloucester amptelik as koning Richard III benoem het. Die twee seuns wat in die tronk was, wat bekend staan ​​as die "Princes in the Tower", het verdwyn en is moontlik vermoor; deur wie en onder wie se opdrag een van die mees kontroversiële onderwerpe in die Engelse geskiedenis bly.
Aangesien Richard die beste generaal aan die Yorkistiese kant was, het baie mense hom aanvaar as 'n heerser wat beter in staat was om die Yorkiste aan bewind te hou as 'n seun wat deur 'n regente-kommissie sou moes regeer. Lancastrian hoop, daarenteen, is nou gesentreer op Henry Tudor, wie se pa, Edmund Tudor, 1ste graaf van Richmond, 'n buite-egtelike halfbroer van Henry VI was. Henry se aanspraak op die troon was egter deur sy moeder, Margaret Beaufort, 'n afstammeling van Edward III, afgelei van John Beaufort, 'n kleinseun van Edward III's as die buite-egtelike seun van Johannes van Gaunt (by geboorte, hoewel later gelegitimeer op die huwelik van sy ouers).
Henry VII Elizabeth van York
Henry Tudor se magte verslaan Richard's in die Slag van Bosworth Field in 1485, en Henry Tudor word koning Henry VII van Engeland. Henry versterk daarna sy posisie deur met Elizabeth van York, die dogter van Edward IV en die beste oorlewende Yorkistiese eiser, te trou. Hy het dus die twee koningshuise herenig en die mededingende simbole van die rooi en wit rose saamgevoeg in die nuwe embleem van die rooi en wit Tudor Rose. Henry het sy posisie beknop deur alle moontlike eisers tereg te stel wanneer hy ook al die hande op hulle kon slaan, 'n beleid wat sy seun, Henry VIII, voortgesit het.
Baie historici beskou die toetreding van Henry VII as die einde van die Wars of the Roses. Ander beweer dat die Wars of the Roses eers met die Slag van Stoke in 1487 afgesluit is, wat spruit uit die verskyning van 'n voorgee op die troon, 'n seun met die naam Lambert Simnel wat 'n noue fisiese ooreenkoms met die jong graaf van Warwick gehad het, die beste oorlewende manlike eiser van die House of York. Die plan van die voorgee is van die begin af gedoem, omdat die jong graaf nog in die lewe was en in King Henry se bewaring was, sodat niemand ernstig kon twyfel dat Simnel niks anders as 'n vermaner was nie. Op Stoke het Henry die magte verslaan onder leiding van John de la Pole, graaf van Lincoln - wat deur Richard III as sy erfgenaam aangewys is, maar met Bosnië versoen is nadat Bosworth die res van die Yorkistiese opposisie effektief verwyder het. Simnel is vergewe vir sy deel aan die rebellie en is in die koninklike kombuise werk toe gestuur. Henry se troon word weer betwis met die verskyning van die voorgee Perkin Warbeck, wat in 1491 beweer dat hy Richard, hertog van York was. Henry konsolideer sy mag in 1499, met die vaslegging en teregstelling van Warbeck.
Alhoewel historici steeds debatteer oor die werklike omvang van die impak van die konflik op die Engelse lewe in die Middeleeue, is daar min twyfel dat die Wars of the Roses tot groot politieke omwenteling en enorme veranderinge in die gevestigde magsbalans gelei het. Die ooglopendste effek was die ineenstorting van die Plantagenet-dinastie en die vervanging daarvan met die nuwe Tudor-heersers wat Engeland dramaties in die volgende jare sou verander. In die daaropvolgende Henriciaanse en post-Henriciaanse tyd is die oorblywende Plantagenet-faksies met geen direkte lyn tot die troon van hul onafhanklike posisies ontheilig nie, aangesien monarge hulle voortdurend teen mekaar gespeel het.
Met hul swaar ongevalle onder die adel, word daar gedink dat die oorloë 'n tydperk van groot sosiale omwenteling in die feodale Engeland ingelui het, insluitend die verswakking van die feodale mag van die edeles en 'n ooreenstemmende versterking van die handelaarsklasse, en die groei van 'n sterk, gesentraliseerde monargie onder die Tudors. Dit het die einde van die Middeleeuse periode in Engeland en die beweging na die Renaissance ingelui.
Aan die ander kant word ook voorgestel dat Henry VII deur die traumatiese uitwerking van die oorloë oordryf is om sy prestasie met die stilstand en vrede te bevorder. Die uitwerking van die oorloë op die handelaars- en arbeidersklasse was beslis minder as in die lang, uitgerekte oorloë van beleg en kuilvoer in Frankryk en elders in Europa, uitgevoer deur huursoldate wat voordeel getrek het uit die verlenging van die oorlog. Alhoewel daar 'n paar lang beleg was, soos by Harlech Castle en Bamburgh Castle, was dit in afgeleë en yl bewoonde streke. In die bevolkte gebiede het beide faksies baie verloor deur die ondergang van die land, en het hulle vinnig probeer om die konflik op te los deur 'n stryd op te voer.
Die oorlog was rampspoedig vir Engeland se reeds afnemende invloed in Frankryk, en teen die einde van die stryd het 'n paar van die winste wat gedurende die Honderdjarige Oorlog behaal is, behalwe Calais wat uiteindelik tydens die regering van koningin Mary geval het. Alhoewel latere Engelse heersers op die vasteland sou aanhou veg, is Engeland se gebiede nooit weer teruggevind nie. Inderdaad het verskillende hertogdomme en koninkryke in Europa 'n belangrike rol gespeel in die uitkoms van die oorlog; veral die konings van Frankryk en die hertoges van Boergondië het die twee faksies van mekaar af gespeel, militêre en finansiële hulp verpand en as verslane edeles asiel aangebied om te verhoed dat 'n sterk en verenigde Engeland teen hulle oorlog voer.
Die naoorlogse periode was ook die doodsklok van die groot staande baroniese leërs wat die konflik help opvlam het. Henry was versigtig vir enige verdere gevegte, hou die baronne in 'n baie stywe leiband en verwyder hul reg om leërs van leiers op te rig, te bewapen en te voorsien, sodat hulle nie teen mekaar of die koning oorlog kan voer nie. Engeland sou eers weer 'n staande leër sien voor Cromwell se New Model Army. As gevolg hiervan het die militêre mag van individuele baronne afgeneem, en die Tudor-hof het 'n plek geword waar daar met die invloed van die monarg 'n beslissing was oor baroniale stryd.
Haigh, Philip A. The Military Campaigns of the Wars of the Roses. Conshohocken, Penn: Combined Pub, 1997. ISBN 9780585193878.
Wagner, J.A. Encyclopedia of the Wars of the Roses. Santa Barbara, Calif: ABC-CLIO, 2001. ISBN 9781851093588.
Weir, Alison. Lancaster en York: The Wars of the Roses. Londen: Jonathan Cape, 1995. ISBN 9780224038348.
Die moeite werd, Sandra. The Rose of York. Liefde en oorlog. Yarnell, Ariz: End Table Books, 2003. ISBN 9780975126400.