Spreeus - Inligting - 2022
Die sterre behoort tot die Palaearktiese geslag (die Palaearktiese streek, synde 'n biogeografiese streek, ontstaan ​​in die Paleogene en beslaan Europa, deel van Asië en Noord-Afrika), se voëls uit die sterlingfamilie.
Die sterlingfamilie bevat meer as honderd spesies wat in 25-32 geslagte verdeel is. Verteenwoordigers van al hierdie spesies word gekenmerk deur gemiddelde groottes, asook 'n soortgelyke lewenstyl en verekleur.
Die snawel van 'n ster kan beskryf word as reguit, lank en sterk. Die punt van die bek van hierdie voëls is effens afgeplat. Die sterre het 'n reguit, kort stert. Die vlerke is skerp.
In Rusland kom die gewone ster (shpak) baie voor. Tans brei die voël se habitat uit. Die algemene sterling kom slegs in plat gebiede voor, en styg nie hoog in die berge nie. Shpak het 'n wye verskeidenheid klanke. Gewone sterre kan die lied van ander voëls naboots, en ook baie ander geluide weergee.
Die gewone ster is 'n trekvoël. Die omvang van migrasie (ten minste in Europa) hang af van klimaatstoestande; die afstand van die nesplek tot die oorwinteringsplek van shpaks kan tweeduisend kilometer bereik. Jeugdiges gaan gereeld in die middel van die winter, terwyl die algemeenste sterre eers in die middel van Oktober begin.
Die broeiseisoen vir gewone sterre begin vroeg in die lente. As die vlekke migreer, begin die parseisoen onmiddellik na hul aankoms vanaf die oorwinteringsgronde. Die aantal eiers in 'n koppelaar wissel gewoonlik van vier tot ses. Die kuikens van gewone sterre word heeltemal hulpeloos gebore en in die eerste dae van hul lewe veroorsaak dit geen geluid nie.
Starlings is voëls wat vreet, en dit is dat voëls van plantaardige en dierlike oorsprong eet. Nedersettings van gewone sterre bestaan ​​uit klein kolonies voëls wat in kuddes gehul is. A. Shapoval en V. Paevsky het, nadat hulle die relevante navorsing gedoen het, aangeteken dat die gemiddelde lewensverwagting van shpakov in hul natuurlike lewensomstandighede twaalf jaar beloop.
Die gewone ster is verwant aan pienk sterre. Die teenwoordigheid van water in die omgewing is 'n voorvereiste vir die nes van die pienk sterling.
Die grys sterling is ook 'n liedvoël van die starlingfamilie. Die grys sterling is 'n skoolvoël. Dit broei in kolonies en slaap en voed in groepe. Die dieet van grys sterretjies bevat plante en dierevoeding. Dit is waar, met die beskikbaarheid van albei, verkies grys sterre steeds kos van dierlike oorsprong.
In Rusland is die bekendste algemene ster. Die tweede naam is shpak. Die algemene sterre bewoon hoofsaaklik die gebiede van gemengde en bladwisselende woude, maar baie meer gereeld kan hierdie voël in die kultuslandskap gesien word. Die verspreidingsgebied van shpak brei voortdurend uit danksy die mens - dit geld nie net vir die vastelande waarop die gewone sterre al lank woon nie, maar ook vir kontinente soos Noord-Amerika en Australië. Die algemene sterrepopulasie in Noord-Amerika is tans baie groot. Shpak is reeds verbasend in Nieu-Seeland en Suid-Afrika. Hierdie voël word gereeld op baie eilande in die oseaan aangetref, dit wil sê in die gebiede waar die shpak nie voorheen gewoon het nie. Die gewone ster het 'n wye verspreidingsgebied. Inteendeel, dit is nie beperk tot 'n biogeografiese streek nie, inteendeel, dit word versprei in alles behalwe die Neotropiese streek, dit wil sê in Suid- en Sentraal-Amerika. Die algemene sterling kom slegs in plat gebiede voor; dit styg nie hoog in die berge nie, hoewel dit baie verdraagsaam is om 'n habitat vir shpak te kies. 'N Gewone ster vertoon homself dikwels met huisvesting naby plase in landelike gebiede of in nedersettings. Shpaka kan gereeld in soutmoerasse, moerasse of kusgebiede, sowel as steppe en boslande gesien word. Wat die nedersetting betref, vermy gewone sterretjies die plekke wat vir mense ontoeganklik is. Gedurende die broeiseisoen rus shpak neste in nisse van geboue of boomholtes toe. Op hierdie tydstip benodig vlekke gesaaide lande as 'n voedingsarea.
Die gewone ster is 'n klein voël. Liggaamslengte wissel van 18,7 tot 21,2 sentimeter. Die vlerkspan bereik in die reël byna nege-en-dertig sentimeter. Gewig is ongeveer gelyk aan vyf en sewentig gram. Die nek is kort, en die liggaam is taamlik massief. Die gewone ster is toegerus met 'n lang bek (in teenstelling met swartvoëls, is die bek nie so kragtig nie), wat effens afwaarts geboë is. Die grootste deel van die jaar is die bek swart, wat tog gedurende die broeiseisoen na geel verander. Die basis van die vlerke van die gewone spuitboom is wyd, en hul einde is vernou; die lengte van die vlerke is kort. Die stert is kort. Die lengte is net meer as ses sentimeter.
Die wyfie en die mannetjie het dieselfde kleur. Die agterkant van die nek, borste en rug het swart verekleed met 'n kenmerkende metaalagtige glans. In sommige subspesies kan die verekleed egter 'n blouerige, pers, groenerige of brons kleur hê. In die winter word die punte van die vere by die sterre geslyp. Dit is waarom vlekkies merkbaar word op die liggaam van hierdie voëls, wat 'n room of wit skaduwee het. Die vlekkies is groter aan die buitenste deel van die vlerke en op die bors. Lentemolte is die rede waarom die sterre se eentonige bruin kleur word. As u voorkoms het, kan u steeds die wyfie van die gewone sterre onderskei van die mannetjie. By mans is borsvere langwerpig. In die wyfie is vere op die bors grasieus en kort. Boonop het die mannetjie 'n blouerige kol aan die voet van die bek. Die wyfie het rooierige kolle aan die voet van die bek.
Die algemene starling het 'n wye verskeidenheid klanke. Hierdie reeks bevat geknetter, fluitjies, ratels en ander geluide en selfs meewels. Shpaki kan die sang van ander voëls naboots. Gewone sterretjies, wat in Noord-Amerika voorkom, gee maklik die geluide van die huilende klawer, oostelike woudbier, maagdepatroon en oostelike weivelde weer. Russiese wetenskaplikes het gevind dat shpaki larke, kwartels, bloubokke, swaeltjies, oriole, swartvoëls, kaaiers, warblers en ander voëls kan naboots. Gewone sterretjies kan selfs die koek van 'n padda voortplant. Dit is nie ongewoon dat die shpaks in die lente van die suide terugkeer om skielik met die stemme van subtropiese voëls te sing nie. In Sentraal-Asië en Kazakstan kan ook van die sterre verwag word om die vee van skape en die klap van 'n sweep na te boots. Die natuurskrywer M. Zverev het 'n ster wat die tema van sy verhaal gekies het, beskryf hoe die spak die klanke wat vrygestel word wanneer dit op 'n tikmasjien getik word, absoluut korrek naboots.
Die gewone ster is 'n trekvoël. Die omvang van migrasie (ten minste in Europa) hang af van klimaatstoestande. Daarbenewens neem die neiging om in die gewone sterre te migreer toe dit van wes na oos en noord beweeg. In Ierland en Groot-Brittanje is voëls byvoorbeeld oorwegend sittend. In Nederland bly slegs ongeveer twintig persent van die voëls oor vir die winter. Die res van hulle winters in 'n omgewing van vyfhonderd kilometer vanaf die geboorteplek - dit kan België, Noord-Frankryk, Engeland wees. In die Russiese Federasie is byna alle sterre trekvoëls. Die afstand tussen die nesplek en winterwoonstelle kan van een tot tweeduisend kilometer wees. Troppe sterre wat na die nesarea vlieg, kan baie groot wees. En dit is nie net 'n werklik indrukwekkende gesig nie. Die plaaslike bevolking ervaar ongemak by sulke voëls. Byvoorbeeld, tydens die aankoms van die sterretjie, probeer die bevolking van die stad Rome, sover moontlik, nie saans op straat verskyn nie. Op hierdie tydstip kan die brom van shpaks selfs die vervoergeluid verdrink. In die vroeë lente keer vlekke gewoonlik na hul neste, dit wil sê in 'n tyd wanneer die grond nog met sneeu bedek is, en sommige individue keer aan die einde van die winter na hul vaderland. En eers aan die begin van Mei is die migrasie van gewone sterre in die noorde van hul natuurlike gebied voltooi. 'N Interessante feit is dat mans die eerste mense is wat opdaag. En slegs 'n paar dae daarna kom die wyfies van die gewone sterre terug. Herfs migrasie begin aan die begin van die herfs. Dit is die eindtyd vir die herfsmelt. Die hoogtepunt van die herfs-migrasie van die gewone sterre kom middel Oktober voor. Daar is opgemerk dat jong sterre vroeër in die winter as by individue broei - dikwels vroeg in Julie.
Gewone sterre vorm groot troppe. Soms kry u die geleentheid om na hierdie ongewone prentjie te kyk. Algemene sterre is baie vaardig in die lug. Daar is tye dat duisende takke die een na die ander sinchronies herhaal en dan die hele kudde elegant op die oppervlak beland. Natuurlik is die voëls oor 'n baie groot gebied versprei. Die bevolkings van die sterre bestaan ​​egter uit klein voëlkolonies wat in kuddes gehul is. 'N Algemene sterlingkolonie bevat gewoonlik verskeie pare van hierdie voëls. Vir die besteding van die nag, is shpaks weer in groepe bymekaar. 'N Plek om te oornag is kusgebiede, wat dig toegegroei is met wilgerbome of riete, en snags kan shpaks in stadsparke en tuine gesien word.
Gewone sterre beskerm hul gebiede. Dit is slegs gedeeltelik korrek. Shpaks beskerm gewoonlik die klein gebied wat vir kuikens en broei van kuikens gebruik word. In die reël is die radius van hierdie gebied nie meer as tien meter nie. Voergebiede word nie deur gewone sterre beskerm nie. spatsels vreet aan die kant van hul nes. Gesaaide gebiede, groentetuine en die buitewyke van dorpe, sowel as die kus, kan dien as voergebiede.
Algemene sterre is aggressiewe voëls. Nie in verhouding tot mekaar nie, maar in verhouding tot ander voëlspesies. Gewone sterretjies kompeteer dikwels met ander voëls om neste. In die Verenigde State van Amerika het sterre byvoorbeeld die rooikop-specht van hul historiese habitats verplaas. Spaks ding goed mee om neste in Europa. Hier is hul mededingers groen spikkels en rollende rollers. Mense het na ander kontinente verhuis en pogings aangewend om sterretjies saam te neem. Maar sommige van die gevolge was negatief. Dit is te danke aan die natuurlike eienskappe van sterre, wat vinnig vermeerder en 'n baie aggressiewe karakter het. Daarom het hierdie voëls ongewenste gaste geword in die streke wat nie in die geskiedenis van die sterretjie voorkom nie, en die shpaki het ook bessies en graangewasse skade berokken. Dit gaan al oor aansienlike ekonomiese skade. Australië het 'n personeel van jagters wat sterretjies skiet. Ons praat oor die westelike deel van die vasteland. Dit is die gebied waar die shpaki nog nie ten volle gevestig is nie. Terloops, dit is hier waar jagters permanent aangehou word. Groot opeenhopings van vlekke op lughawens kan die veiligheid van lugvaart bedreig.
Die broeiseisoen vir gewone sterre begin vroeg in die lente. Die parseisoen vir spatsels wat in die Noordelike Halfrond woon, duur van einde Maart tot begin Julie. Die parseisoen vir spatsels wat in die Suidelike Halfrond woon, duur van September tot Desember. Die lengte van die dekseisoen hang af van die beskikbaarheid van die voedingsbasis en die natuurlike en klimaatstoestande. 'N Interessante feit is dat die Asiatiese en Europese bevolking gekenmerk word deur die aanwesigheid van drie reproduksiestadia in een parseisoen. Elk van hierdie stadiums eindig met die lê van eiers. Die eerste eiers is gewoonlik vier tot ses eiers (selde wanneer hulle sewe bereik). Die eerste lê begin terselfdertyd vir alle omliggende shpaks. Mettertyd val dit aan die begin van die broeiseisoen. Die tweede koppeling eiers hou verband met die feit dat veelheid kenmerkend van shpak is. Die derde koppelaar begin veertig tot vyftig dae na die begin van die eerste koppelaar. Dit word ook gesinchroniseer in die hele populasie van die gewone ster. Soos hierbo genoem, wissel die aantal eiers in 'n koppelaar gewoonlik van vier tot ses. Hulle is ligblou van kleur en het geen kolle nie. Die grootte van die eiers van gewone sterre is ongeveer dertig in lengte en twintig millimeter breed. Die gemiddelde gewig van een eier is ses en 'n half gram. Die wyfie is hoofsaaklik betrokke by die broei van die eiers. Op die oomblik vervang die mannetjie haar baie selde. Die inkubasietydperk wissel van elf tot dertien dae.
Na die oorwintering is die mannetjie van die gewone sterre die eerste wat huis toe vlieg. Nadat hulle aangekom het, begin hulle dadelik 'n plek soek waar die nes gereël sal word. In laasgenoemde rol kan beide 'n voëlhok en 'n hol wees, en dit is heel moontlik dat daar ook 'n gat in die muur van die huis is. Nadat die plek gekies is, word die mannetjies nie ver daarvandaan geheg nie en begin hulle sing. Hierdie klanksein is bedoel om wyfies te lok, asook om ander mans te wys dat hierdie gemaklike plek reeds ingeneem is. 'N Paar dae na die mans se aankoms keer die wyfies terug na hul vaderland. Na hierdie gebeurtenis begin pare vorm en neste word gebou. Blare, boomtakke, stingels, wortels, ens. "Handige" materiale word deur gewone spatsels gebruik as beddegoed vir 'n nes, en beide die mannetjie en die wyfie is betrokke by die konstruksie. Aangesien gewone sterretjies gekenmerk word deur die teenwoordigheid van veelhoekigheid, sorg die mannetjie soms na verskillende wyfies tegelyk. Boonop kan manlike spatare eers een wyfie bevrug, en dan die tweede. Hierdie verskynsel word opeenvolgende veelhoekigheid genoem. Die aantal veelhoekige mans in verskillende bevolkings verskil wesenlik. Byvoorbeeld, in België blyk dit dat sulke mannetjies van gewone sterre van 20% tot 60% was. In sommige dele van Duitsland, waar studies soortgelyk aan die Belgiese studies uitgevoer is, is ten minste 50% van die veelhoekige manlike spatsels aangeteken.
Nestlings van gewone sterre word heeltemal hulpeloos gebore. In die eerste dae van hul lewe maak kuikens absoluut geen geluid nie. Daarom is dit moontlik om uit te vind dat hulle slegs bestaan ​​deur die skulpe wat uit die nes geval het. Die kuikens bly ook 'n geruime tyd alleen in die nes. Dit is te danke aan die feit dat albei ouers terselfdertyd vir hulle kos soek. Dit is waar, dit kom meestal soggens of saans voor.
Die wyfie en die mannetjie voed vir die eerste keer na die voorkoms van die kuikens sagte kos. Die moeiliker kos (byvoorbeeld slakke, kewers, sprinkane, groot ruspes, ens.) Ouers begin gee aan hul kuikens soos hulle groei. Een en twintig tot drie en twintig dae later kan die kuikens die nes al verlaat. Dit is waar, hulle word ongeveer twee dae deur hul ouers ondersteun. 'N Interessante feit is dat ouers allerhande truuks gebruik om hul baie bang nageslag uit die nes te lok. Sulke truuks sluit byvoorbeeld die feit in dat die wyfie en die mannetjie in die onmiddellike omgewing van die nes draai met kos om die kuikens te lok.
Die sterre is vleisetende diere.Hulle eet plantaardige en dierlike voedsel. In die vroeë lente word erdwurms die voorwerp om na gewone sterre te jag. Laasgenoemde klim na die winter na die aarde. Boonop versamel hulle inseklarwes wat oorwinter op verborge plekke. As die son warmer word, prooi gewone sterre by verskillende insekte. Dit is ruspes en skoenlappers, spinnekoppe en sprinkane. Wat die plantvoedsel betref, bevat die dieet van shpak veral vrugte en sade van verskillende plante (pruime, bessies, pere en appels, kersies). As dit skielik blyk dat die vrugte beskerm word teen 'n taai vel of skulp, dan vind die sparre ook 'n uitweg hier. Hulle plaas hul bek in 'n klein gaatjie, waarna hulle stadig begin ontklee. Hierdie metode help om die inhoud oop te maak. Gewone starings kan wingerde en gewasse baie skade berokken.
Voëlhuise is om 'n rede uitgevind. Die mens streef al lank na 'n verhouding met die sterre, wat te wyte is aan die feit dat die sterre skadelike insekte (byvoorbeeld in tuine) kan vernietig. Daarom het mense met die idee vorendag gekom om spesiale huise vir sjpaks in te stel.
Pienk sterretjies is familielede van die gewone ster. Die pienk sterling behoort aan die sterlingfamilie. En sommige navorsers beskou hulle as 'n aparte spesie. Die meeste skrywers klassifiseer pienk sterre as die algemeenste geslag van die sterre in die sterlingfamilie. Die pienk ster lyk soos 'n kraai as 'n spoeg. In die pienk sterling, in vergelyking met die gewone ster, is die bek aansienlik dikker en korter (sy lengte wissel van twintig tot ses-en-twintig sentimeter). Die nesplek van die pienk sterre is die suidoostelike deel van Europa en Sentraal-Asië. In Rusland kom die pienk sterre in die suide van Siberië en die Kaukasus voor. Die pienk sterling is 'n klein voël. Liggaamslengte wissel van negentien tot twee en twintig sentimeter, die vlerkspan is gemiddeld dertien sentimeter. Die gewig van 'n pienk sterling wissel van nege en vyftig tot negentig gram. Pienk sterretjies is toegerus met 'n tint, wat bestaan ​​uit langwerpige vere en op die agterkant van die kop geleë is. Die kruin is meer prominent by mans van die pienk ster.
Die teenwoordigheid van water in die omgewing is 'n voorvereiste vir die nes van die pienk sterling. Gedurende die nesperiode vestig hierdie voëls hoofsaaklik op woestyn- en halfwoestynvlaktes, sowel as in die steppe. Dit is gebiede wat ryk aan voedsel is. Die dieet van pienk sterretjies bevat verskillende sprinkane. benewens die beskikbaarheid van drank- en voedselbronne, is 'n onontbeerlike voorwaarde vir die oprigting van 'n nes deur 'n pienk sterre die teenwoordigheid van geboue met nisse, kunsmatige voëlhokke, kliprots of steil oewers van waterliggame. 'N Interessante feit is dat pienk sterre elke dag baie lang afstande (tot tien kilometer) kan vlieg. Tydens die wintervlug kom pienk sterretjies bymekaar in groot swerms in die wingerde en boorde. Pienk sterretjies hou nie daarvan om op vrugtebome te eet nie. Die pienk sterling neste, wat kolonies vorm, en die res van die tyd leef in swerms.
Die pienk sterling is 'n openbare voël. Die pienk sterling voed in groot troppe, dieselfde beweeg van plek tot plek. Die pienk sterling spandeer ook die nag in groepe en neste in hele kolonies. Oor die algemeen is sy gedrag baie dieselfde as 'n spak. Die pienk sterling loop op dieselfde manier terwyl hy na alles soek en uitkyk. In die somer kan 'n trop pienk sterretjies 'n paar dosyn of honderd voëls insluit. In die winter neem die kudde nog groter toe. Die getal bereik dikwels tienduisende individue. Pienk sterretjies nest gewoonlik naby mekaar. Op een plek gebeur dit dat hulle in vyf of ses pare voëls gegroepeer is. Pienk sterre is meer beweeglik as gewone sterre. Hulle kan elke dag beduidende afstande vlieg. Boonop kan hulle meer as een keer op een plek gesien word. 'N Ander verskil tussen pienk sterre en gewone is dat eersgenoemde nie aggressie teenoor ander voëls toon nie. Dikwels dwaal hulle selfs na kleinvee wat daarmee gemeng is.
Die broeiseisoen vir pienk sterling hang af van die beskikbaarheid van die voedselvoorraad. Vir die voortplanting van pienk sterretjies is 'n onmisbare toestand die oorvloed nomadiese sprinkane in die gebied. Daarom is die broeiseisoen vir hierdie voëls baie kort. Dit begin gewoonlik middel Mei en eindig vroeg in Julie. Weerstoestande kan veranderings in die grense van hierdie periode veroorsaak. Kolonies van pienk sterretjies disintegreer sodra die meeste kuikens begin vlieg. Daar is tye dat ouers hul kuikens agterlaat wat nog nie aangepas is om in die nes te vlieg nie en wegvlieg. Boonop verlaat pienk sterre die nesgebied, selfs as die voedselvoorraad opgedroog het.
Pienk sterre voed groot troppe in. Dit kom voor in 'n 'ryk' gebied aan insekte, en 'n beduidende deel van die prooi word direk op die aarde se oppervlak gevang deur pienk sterling. Hul dieet bevat hoofsaaklik verskillende Orthoptera, veral sprinkane. As gevolg van die feit dat die pienk sterre direk sprinkane agtervolg, word hierdie voël baie nuttig beskou in die gebiede wat daardeur aangeval word. Volgens Grinchenko bestaan ​​die dieet van pienk sterretjies gedurende die broeiseisoen uit 70-100% van voedsel van dierlike oorsprong. In die periode van Mei tot Julie voed die sterre van Orthoptera (62% van die totale dieet), en vreet dit ook miere, houtluise, bidsprinkane, kewers, gemaalde weekdiere en cicadas. As die broeiseisoen verby is, word plantvoedsel verkiesliker vir pienk sterre. Dit is die tyd wanneer swerms starings migreer na gebiede met oorvloed struike en vrugtebome. Gedurende hierdie periode bevat die dieet van pienk sterretjies die vrugte van moerbeie, frambose, kersies, vye, appelkose en druiwe. Hierdie voëls weier nie die saad van sommige plante en die nektar van sommige blomme nie. Terselfdertyd is pienk starings dikwels nie voordelig nie (soos die geval met sprinkane), maar inteendeel 'n beduidende skade aan vrugtebome. In Indië beskadig pienk starings ryslande. 'N Interessante feit is dat daar by pienk sterre nooit gevegte bestaan ​​vir die reg op eie prooi nie. Inteendeel, die individue wat dit gevind het, met behulp van klankseine, lig alle lede van die pakkie daaroor in.
Die grys sterling is 'n sangvoël van die starlingfamilie. Die grys sterling woon in die gebiede van Oos-Asië. Dit kan ook in Rusland gevind word. Ons praat van die Verre Ooste en Transbaikalia. Die grys sterling is 'n klein voël. Die liggaamslengte wissel van twintig tot drie en twintig sentimeter.
Die grys sterling het 'n grys verekleed. Hierdie voël word gekenmerk deur rokerige grys of bruin verekleed van die bolyf, liggrys verekleed van die bolyf, buik en bors. Soms is die vere van die kop, wat swartbruin met wit strepe kan wees, of hoofsaaklik wit. Wit pluim wit vere staan ​​op die wange van grys sterre. Grys ​​sterre het bruin irisse. Die bek van hierdie voëls het 'n geel-oranje kleur en het 'n donker einde. Wyfies van grys sterre het ligter verekleed as mannetjies.
Die grys sterling is 'n skoolvoël. Rasse in kolonies. Sy bring die nag deur en voed in groepe. Bedags bevat swerms grys sterre gewoonlik nie meer as dertig individue nie. Dit is waar, soms kan u 'n kudde van hierdie voëls vind, wat tot honderd individue tel. In die somer kan 'n groep grys sterre, insluitend tot duisend voëls, snags saamtrek. In die winter kan tot vyftig duisend grys sterre in groepe oornag.
As 'n reël het grys sterre twee koppies eiers in een broeiseisoen. Gedurende die nesperiode vestig hierdie voëls hul kolonies. Die aantal pare grys sterre in elke kolonie bereik dertig. Neste word gewoonlik in voëlhokke, onder die dakke van geboue of in boomholtes opgerig. Van binne is die nes gevoer met vere van ander voëls en droë gras. Die eerste koppeling eiers kom byna terselfdertyd in die hele bevolking voor. Die aantal eiers in die eerste koppelaar wissel van twee tot tien (maar is gewoonlik gelyk aan vyf). Die eiers is blou en nie gespikkel nie. Die inkubasietydperk is ongeveer twaalf tot dertien dae. Beide die wyfie en die mannetjie van die grys sterling neem deel aan die eiers uitbroei. Dit is egter die wyfie wat 'n groot deel van die tyd in die nes deurbring. Kuikens van grys sterretjies word heeltemal hulpeloos en naak gebore. In die eerste dae van die lewe is slegs die mannetjie besig met die voeding van die kuikens. Die eerste vlug van kuikens vind gewoonlik plaas op die een-en-twintigste of twintigste dag van hul lewe.
Die dieet van grys sterretjies bevat plante en dierevoeding. Dit is waar, met die beskikbaarheid van albei, verkies grys sterre steeds kos van dierlike oorsprong. Hierdie voëls vreet 'n groot verskeidenheid insekte. Dit is bere, erdwurms, kewers en hul larwes, miere, ruspes, ens. Verder word paddas, akkedisse en skaaldiere dikwels voorwerpe om na grys sterre te jag. Die dieet van grys sterre bevat moerbeie, aarbeie, kersies. In die winter verteer voëls die vrugte van die Persiese lila, oosterse persimmon, kamferwoud en talgboom.
Kyk die video: kuier @ReggiePeaceInt alias Spanner van Huis Lelieveld en Die Spreeus saam met @pappachefza (Junie 2022).