Gedagte vir die dag:  GodroepersFoto: pixabay.com Lees Psalm 22 My God, my God, waarom het U my verlaat …? (Psalm 22:2) Hy val sommer met die deur in die huis, dié psalmskrywer: Hy wil weet waarom God hom gelos het. Waarom Hy so onbereikbaar is. Hoekom kry hy Hom dan nie in die hande as hy Hom nodig het nie? Hy roep en roep – soggens, saans, snags – maar daar kom nie ’n geluid uit God se mond nie. Geen teken dat Hy hoor nie. Is Hy daar waar hy Hom soek? Ís Hy hoegenaamd …? Dan sou Hy tog gesien het hoe die mense spot, hoe hulle sê: As daar ’n god vir hom is, laat dié hom red. Hoe hulle hom uitlag, vir hom tong uitsteek en smaal: Siestog, die ou godroepertjie … Van altyd af roep mense na hul gode, en van altyd af word hulle daaroor gespot. Elia het gehoor hoe die Baälprofete hul god soebat, en toe spot hy hulle luidkeels toe dit blyk dat dié god nie ore het nie, of dat hy sy ore toedruk. Of dat hy bloot ’n illusie is, ’n groteske stuk selfbedrog (vgl. 1 Kon 18:26-27). Jesus het na sy God geroep, in dieselfde hartseer woorde as dié van die Godroeper in Psalm 22. Toe dink die omstanders Hy roep na oorlede Elia. En verwonder hulle seker aan dié bygeloof. Verbeel jou: om in jou sterwensnood ’n ou, dooie profeet se hulp in te roep … (vgl. Mark 15:34-36). Wie sal weet hoekom God soms talm? Waarom dit vir mense wat herhaaldelik na Hom roep, voel asof hulle aan ’n geslote deur hamer? Ten minste weet almal teen dié tyd hoekom Jesus se God- roepe op dowe Goddelike ore geval het. Ons Vader, U wóú Hom nie hoor nie. Sodat ons, u ander seuns en dogters, kan weet dat U nooit u ore vir ons toedruk nie. Nooit nie.