Verhale wat vertel word, het bv. dikwels n tipologiese heenwysing na persone of gebeurtenisse in die toekoms. haar hand. en alles in hom raak weer aan die bloei Hierin bedink die digter die slak en die slakspoor – ook nie nuut in die poësie nie – dink maar aan Ernst van Heerden se woorde in “Slak”: “’n Slymspoor oor die grys verlate sandsee/wat swenk – enorm en aards vertraag –/’n mondinglose aar van dooie spraak”, of dié van Antjie Krog: “Soos ’n slak uitskedig besmeer jy my/met nattigheid en slym”. ’n Mens sou talle ander voorbeelde, ook uit die anderstalige literatuur, oor hierdie tema kon aanhaal, wat nie beteken dat Van Staden dit nie nuut kan aanwend nie, maar dat sy hierby aansluit en die tema verruim. As te ware ‘n voet in die deur, dan kan ek te minste uit ondervinding praat. ‘n Uitlokking tot gesprekvoering sal ek egter ook nie ontken nie.