Daar is ernstige uitdagings vir globale voedselvoorraad oral waar ons kyk. Intensiewe gebruik van kunsmisstowwe in die Amerikaanse Midde-Ooste veroorsaak dat voedingstowwe in riviere en strome afloop, die waterkwaliteit verneder en 'n Connecticut-grootte dooie sone in die Golf van Mexiko. Sjokolade produksie sal binnekort wees uitgedaag in Wes-Afrika - tuis tot meer as die helfte van die globale produksie. N verskeidenheid van voedingsimpakte word voorspel as gevolg van verhoogde atmosferiese koolstofdioksied - insluitende verminderde proteïeninhoud in voedsel, wat 'n potensiaal het om wanvoeding te vererger. En dit is net 'n baie klein voorbeeld van die risiko's vir die voedselvoorsieningsketting wat voorsien word.
Die toekoms van kos kan dan nogal donker lyk. Maar dit hoef nie die geval te wees nie. Die voedselstelsel kan deel wees van die oplossing vir omgewingsuitdagings, as ons dit verander. Dit kan ook 'n instrument wees van menslike gesondheid, welsyn, waardigheid en lewensbestaan ​​- eerder as die teenoorgestelde.
Maar dit sal nie gebeur sonder 'n radikale heroorweging van ons voedselstelsels en verbruikspatrone regoor die wêreld nie - veral binne die konteks van ons stede. Opwaarts van 75% van die globale noorde se bevolking is verstedelik en die globale suide beweeg vinnig in hierdie rigting. Strategieë vir hoe hierdie stadstreke met meer plaaslike hulpbronne gevoed kan word, is van kardinale belang.
'N Dak groentetuin. YuRi Photolife / Shutterstock.com
Diegene wat in die stedelike wêreld in die noorde woon, is baie gemaklik met enige voedsel wat op enige stadium gedurende die kalenderjaar beskikbaar is. Dit kom teen 'n hoë koste. Voedsel wat deur die lug vervoer word, veroorsaak feitlik vier keer die CO₂ vrygestel vergeleke met vragmotor en 38 keer dié van 'n vergelykbare hoeveelheid per spoor vervoer. Biodiversiteit en verlies van ekosisteem dreig voedselproduksie - en intussen is landbou 'n belangrike dryfveer hiervan af. Voorts kan oormatige watergebruik vir uitvoergroothandel in watergestremde gebiede 'n negatiewe uitwerking hê op plaaslike voedsel en lewenstande - byvoorbeeld om groot hoeveelhede avokado's vir globale noordmarkte te verseker.
As ons sommige van hierdie krisisse moet vermy, moet ons weer voorstel waar ons voedsel vandaan kom en ten minste gedeeltelik beweeg na meer seisoenale diëte met laer grondgebruik en 'n ernstige afname in globale handel - veral vir vrugte , groente en proteïene.
Ons kan dit alles doen deur agt faktore aan te spreek wat die rampe in ons voedselstelsels vererger en versterk het.
Ons voedsel toekoms? Wildeside / Shutterstock.com
Dit is veral belangrik dat vleis verbruik en oortollige kalorieë in lande met 'n hoë vlakke van vleis verbruik en vetsug verminder word. Om minder vleis te verbruik, bied die grootste vermoë Om meer mense met minder grond in die VSA te voed, byvoorbeeld, waar vleis verbruik veral hoog is. elke globale studie van dieet en kweekhuisgasse dui daarop dat verminderde vleisverbruik die grootste bestuurder is om die vrystelling van kweekhuisgasse deur dieetverandering te verminder. ongeveer 1.1m hektaar oortollige mielieproduksie is nodig om die oortollige kalorieë wat jaarliks ​​deur Amerikaners verbruik word, te produseer.
Groter organiese en agroecological strategieë moet geprioritiseer word oor hoogs geïndustrialiseerde boerderypraktyke. Hierdie vorms van boerdery gebruik veel minder kunsmis - wat nie net sleg is vir biodiversiteit nie, maar ook hoë emissies veroorsaak. In 2011 het landbou in my tuisstaat van Michigan gesamentlik aangekoop 200,000 metrieke ton van stikstofkunsmis teen 'n CO₂-koste van 1.34 miljoen metrieke ton (die ekwivalent daarvan wat 291,000 Amerikaanse motors in 'n jaar vervaardig). Intussen organiese brood koring produksie in die UK blyk minder energie per ton te gebruik as konvensionele produksie, met baie min van die gevolg van stikstofproduksie en -gebruik.
Agro-ekologie beklemtoon die voordele van die groei van verskeie gewasse in dieselfde veld. Luisaazara / Shutterstock.com
Groot hoeveelhede kos is nodig vir enige stadstreek - 'n Amerikaanse stadstreek van 'n miljoen mense sal vereis ongeveer 900m kg kos jaarliks. Alhoewel "kosmyl"Is problematies as 'n diskriminator vir die vrystelling van kweekhuisgasse, korter toevoerkettings is waarskynlik meer aanvaarbaar na elektriese voertuigvervoer as langafstandvervoer - en dus uiteindelik tot hernubare energieverbruik. As sodanig moet stede daarop gemik wees om hul kos uit die omliggende streek te bronne eerder as wêreldwyd. Binne stadsgebiede moet dit ook moontlik wees om afvalherwinning meer robuustig te gebruik, te skep koolstof siklusse sowel as biogeochemiese siklusse vir plantvoedingstowwe soos fosfor en stikstof. Aangesien fosfor noodsaaklik is en nie hernubaar is nie, terwyl die produksie van stikstofmesters 'n goeie energieverbruik verg, is dit baie nuttig.
Alhoewel voedsel dwarsdeur die verskaffingsketting verlore gaan, word dit beraam die grootste verliese plaasvind op verbruikersvlak in die globale noorde. Daarbenewens word 'n groot hoeveelheid produkte verspil nie voldoen aan kleinhandel kosmetiese standaarde. Al die energie na produksie, vervoer en verwerking van hierdie kos word ook vermors. Hierdie moderne kultuur van afval moet aangespreek word.
5. Gekonsentreerde produksie
Sommige gewasse word intensief gekweek, wat hulle kwesbaar vir klimaatsveranderinge en plae laat. Byvoorbeeld, meer as die helfte Van Amerikaanse vars produkte en neute word in Kalifornië gekweek, en 'n aantal van hierdie gewasse sal wees negatief beïnvloed hierdie eeu. Terwyl daar navorsing is om meer konsep- en hitteverdraagsame variëteite oor 'n verskeidenheid gewasse te ontwikkel, lyk dit ook voordelig om produksie breedweg te versprei. Variasies in weerpatrone kan dit 'n uitdaging maak. Maar strukture soos poli tonnels kan brei die seisoen aansienlik uit - tot 12 maande vir blaarslaai en nog twee tot drie maande vir tamaties. En 'n aantal gewasse, byvoorbeeld appels, kan vir 'n paar maande vars bewaar word met beheerde atmosfeer berging.
Tamaties ryp in 'n poli tonnel. Chrisatpps / Shutterstock.com
Om negatiewe effekte (of koste) van produksie (soos grondverlies) deursigtig te maak, sodat alle koste word verantwoord vir en dan boere beloon vir dinge soos grondkoolstof-sekwestrasie, verminderde eksterne insette, en lae energieverbruik in plaas van net totale produksie, sal hierdie impakte baie help verminder.
7. Toekomstige proteïenbronne
Die idee van boerdery insekte en jellievis is slegs 'n paar voorbeelde van die innoverende voorstelle wat gemaak is diversifisering van proteïenbronne buite vleis en sê soja. Dit sal voorsiening maak vir verminderde vlakke van dierlike proteïene in die globale noorde en verhoogde vlakke in baie van die globale suide.
8. Openbare beleid
Baie min van die globale noorde se enorme boerderypolitieke begrotings is geneig om bestee te word aan beleide soos bewaring, landbouchologiese navorsing en organiese produksie. Beleid wat nuwe boerontwikkeling, streeksmark en voorsieningskettingontwikkeling stimuleer (soos voedsel hubs), gepaste tegnologieontwikkeling op kleiner skale en pryspunte (insluitend robotika), volhoubare energieproduksie en navorsing te prioritiseer om eksterne insette te verminder, terwyl die handhawing van hoë produktiwiteit nodig is om hul ontwikkeling te help dryf.
Al met al moet daar meer aandag gegee word aan die volhoubaarheid van die planeet se stedelike voedselstelsels. As die situasie onveranderd bly, sal ons voedselvoorsieningskettings binnekort in die moeilikheid wees.
Michael Hamm, Oxford Martin Besoekende Genoot, Universiteit van Oxford
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > 8 maniere om 'n wêreldwye voedselkrisis te stop