Iemand vertel die afgelope tyd vir my van haar pa wat baie ernstig siek was. Terwyl hy in die intensiewe afdeling gelê het, het hy herhaaldelik gesê, later gesmeek, dat hy eerder wou sterf. Die intensiteit van die pyn en die aanhoudende lyding het hom totaal gebreek. Op ‘n stadium het hy sy vrou pleitend gevra om sy pistool te bring, sodat hy self ‘n einde kan maak aan sy lyding. Die hoogs ontstelde tannie het die versoek natuurlik geweier. Hy het swaar gesterf, ‘n paar oomblikke voordat sy dogter uit die Kaap by die hospitaal in die Noorde van die land kon arriveer. Uiteraard was dit ‘n diep ontstellende ervaring vir almal naby aan hom. Die dualisme: aan die een kant die seer en skok oor sy afsterwe, en aan die anderkant die magtelose toekyk hoe jou geliefde die mees ondenkbare vorm van lyding deurgaan, totdat jou eie toleransievlakke tot op sy uiterste beproef word. Elkeen wat al aanhoudende, onhoudbare pyn moes deurgaan en afhanklik geraak het van andere se versorging, of wat met ‘n geliefde dieselfde pad geloop het, word diep geraak deur so ervaring. Hierdie kwessie het onlangs weer aan die lig gekom hier in ons land.