ne van die groot einde van die jaar sportnuus items was Jim Harbaugh verlaat die San Francisco 49ers kop sokker afrigter aan die Universiteit van Michigan. berig, sy salaris aan die Universiteit van Michigan sal $ 1 miljoen wees vir die eerste jaar. As dit nie klink soos die inkomste van 'n voedselstempel-begunstigde nie, kyk jy beter na.
Een van die argumente vir granaat uit groot dollar vir Harbaugh is dat 'n wen-sokkerspan genoeg bydraes van toegewyde Universiteit van Michigan alumni sal aanmoedig om maklik te dek die 7 $ miljoen betaal om Harbaugh. Sover dit die geval is, is die belastingbetaler pluk van 'n groot deel van 'n salaris Harbaugh se.
Die punt hier is voldoende eenvoudig dat selfs 'n Republikeinse lid van die Kongres dit moet verstaan. Die Universiteit van Michigan is 'n belastingvrye instelling. Dit beteken dat mense wat bydraes tot die Universiteit maak, hierdie bydraes van hul belasbare inkomste kan aftrek. Aangesien die meeste van die geld wat die universiteit kry, kom van mense in die hoogste belastingkrag, betaal die regering effektief 40 sent van elke dollar wat hierdie mense bydra tot die universiteit in die vorm van laer belasting. As alle afrigter Harbaugh se $ 7 miljoen salaris gedek word deur donasies van hoëinkomste-individue, sal die regering sy loon effektief tot $ 2.8 miljoen subsidieer.
As hierdie logika is iewers, dink dat ek die huur van 'n woonstel van my verhuurder vir $ 1,000 per maand. Veronderstel my verhuurder het vir my gesê dat ek nie hoef te huur Julie se betaal as ek gehuur sy uitdraaier seun as 'n intern. In hierdie geval, sou my verhuurder effektief betaal my $ 1,000 om sy seun te huur.
Dit is wat aan die gang is met sodat die mense om hul bydraes tot die Universiteit van Michigan aftrek van hul belasbare inkomste. Dit kan die geval dat belasting te hoog is of dat die las is onregverdig, net soos my verhuurder kan laai te veel te huur of nie behoorlik die handhawing van die woonstel. Maar dit sou verander nie die feit dat die gee my 'n maand van gratis huur is dieselfde as die uitreiking van my $ 1,000 om sy kind te huur of wat toelaat dat mense minder in belasting te betaal word, effektief subsidieer Jim Harbaugh se salaris.
(Dit is ook moontlik dat Michigan hoop om die geld direk terug te kry van sy televisiekoste en ander sokkerinkomste. Dit is 'n goeie argument om die sokkerprogram van die universiteit af te draai, aangesien daar geen duidelike rede is dat die sokkerprogram dan moet werk met 'n belastingbetaler subsidie.)
Dit blyk dat die belastingbetaler subsidie ​​aan mnr Harbaugh is gelyk aan 'n vreeslike lot van kos seëls. Kos seëls is 'n nuttige verwysing punt hier, want die Republikeine het probeer om die program sleg praat. Die gemiddelde maandelikse kos stempel voordele is 'n bietjie minder as $ 140.
As ons aanvaar dat Harbuagh se salaris deur $ 7 miljoen in belastingaftrekbare bydraes deur ryk mense gemaak word, sal belastingbetalers effektief $ 2.8 miljoen betaal om sy afrigtingswerk te subsidieer. Dit is gelykstaande aan 20,000 maande se kosseëls. Mense wat ontsteld raak oor iemand wat kosseëls van die regering kry, moet baie ontsteld wees oor 'n sokkerafrigter wat 'n belastingpligtige subsidie ​​kry wat gelyk is aan 20,000 se maande se kosseëls.
Om duidelik te wees, het ek niks teen Jim Harbaugh of die Universiteit van Michigan nie. (As 'n U van M alum, sou ek bly wees om te sien hulle het 'n wen-sokkerspan.) Maar dit is beslis redelik om te vra oor die grootte van die salarisse by nie-winste wat met ons belastinggeld gesubsidieer word.
Die regering het 'n aantal beleide nagestreef wat die uitdruklike doel het om die lone van gewone werkers af te dwing. Byvoorbeeld, 'n handelsbeleid wat ons vervaardigingswerkers in direkte mededinging met lae-betaalde werkers in Mexiko of China plaas, veroorsaak dat hulle lone verlaag. Net so, wanneer die Federale Reserwebank rentekoerse verhoog om die ekonomie te vertraag en mense te laat werk kry, dit het die effek van die vermindering van die bedingingsmag en die lone van diegene wat nog in diens is.
Dit is in die mode vir die elite tipes om al die beleide wat ontwerp is om lone te onderdruk en dan verknies oor ongelykheid te ignoreer. Eerder as om by hierdie invreting, kan ons direk gerig op die regering se beleid dat inkomste opwaartse skuif. Die vreemde betaal vir baie by nie-wins moet hoog op die lys wees.
Ons kry baie bekwame persone om as kabinetsekretarisse vir $ 200,000 per jaar te dien. Gestel daar was 'n cap op die loon by enige organisasie met winsgewende status teen $ 400,000 per jaar. As 'n organisasie hom nie kan vind om dit twee keer te betaal as 'n kabinetsekretaris nie, dan is dit miskien nie die soort organisasie wat belastingbetalers moet subsidieer nie.
Die non-wins sal bloedige moord skree as enige maatreël soos hierdie selfs oorweeg word. Ongetwyfeld sal baie van die nie-winste wat toegewyd is aan die vermindering van ongelykheid en armoede, hardop skree.
Die realiteit is dat dit nie moeilik is om te dink aan maniere om ongelykheid te verminder nie. Die probleem is dat die mense met krag baie eerder sou wou sit om bekommerd te wees oor ongelykheid as om daaraan te doen.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik op TruthOut
Gedruk met toestemming van CEPR
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Richard Wolff op Bill Moyers - Curing Capitalism