Konsepoproer - Geskiedenis Podcasts - 2021
Teen Januarie 1863 was dit duidelik dat staatsbestuurders in die noorde nie genoeg troepe vir die Unie -leër kon oprig nie. Op 3 Maart het die federale regering die inskrywingswet goedgekeur. Dit was die eerste voorbeeld van diensplig of verpligte militêre diens in die geskiedenis van die Verenigde State. Die besluit om mans toe te laat om die konsep te vermy deur $ 300 te betaal om 'n plaasvervanger te huur, het gelei tot die beskuldiging dat dit 'n ryk man se oorlog en 'n arm man se stryd was.
Die Inskrywingswet het in verskeie Amerikaanse stede tot konsepoproer gelei. Daar was groot lewensverlies in Detroit, maar die ergste oproer het in New York in Julie 1863 plaasgevind. Die skare het 'n Afro -Amerikaanse kerk en weeshuis aan die brand gesteek en die kantoor van die New York Tribune. Die belangrikste slagoffers, wat deur Ierse immigrante begin is, was Afro-Amerikaners en aktiviste in die anti-slawernybeweging. Die Unie -leër is ingestuur en moes op die oproeriges losbrand om beheer oor die stad te verkry. Teen die tyd dat die oproer verby was, is byna 1 000 mense dood of gewond.
Die Cigarmakers 'Society Union of England, wie se lede gereeld werkloos en swaarkry, het 'n emigrasiefonds gestig - dit wil sê, in plaas van om die lede werkloosheidsvoordele te betaal, is 'n bedrag geld toegestaan ​​om te help om van Engeland na die Verenigde State te reis. Die som was nie groot nie, tussen vyf en tien pond. Dit was 'n baie praktiese metode wat sowel die emigrante as diegene wat daar oorgebly het, bevoordeel het deur die aantal werkers in hul beroep te verminder. Na baie bespreking en konsultasie besluit pa om na die nuwe wêreld te gaan. Hy het vriende in New York gehad en 'n swaer wat ons ses maande lank voorgelê het aan wie pa geskryf het dat ons kom.
Daar het besige dae gekom toe my ma bymekaargekom het en ons huishoudelike besittings gepak het. Vader het 'n seilvaartuig wat op 10 Junie 1863 uit Chadwick Basin vertrek het, na die City of London, 'n seilskip, verlaat en Castle Garden op 29 Julie 1863 bereik na sewe weke en een dag.
Ons skip was die ou tipe seilskip. Ons het geen moderne gerief gehad nie. Die slaapplek was beknop en ons moes ons eie kook in die galery van die boot. My ma het soutbeesvleis en ander bewaarde vleis en vis, gedroogde groente en rooikoolkool voorsien wat ek die duidelikste onthou. Ons was almal seesiek behalwe pa, ma die langste van almal. Vader moes intussen alles kook en sorg vir die siekes. Daar was 'n negerman op die boot wat op baie maniere baie gaaf was om pa te help. Vader het nie veel geweet van kook nie.
Toe ons New York bereik, beland ons by die ou Castle Garden van laer Manhattan, nou die Aquarium, waar ons deur familie en vriende ontmoet word. Terwyl ons in 'n klein groepie gestaan ​​het, het die neger wat met pa vriende geraak het, van die boot afgekom. Vader was dankbaar en het met dankbaarheid met hom die hand gegryp en hom geseën. Nou gebeur dit dat die konsep- en negeregte die stad New York oortuig het. Net daardie dag is negers deur skares gejaag en opgehang. Die toeskouers, wat nie verstaan ​​nie, het baie opgewonde geraak oor pa se hand wat hierdie hand skud. 'N Skare het bymekaargekom en gedreig om pa en die neger aan die lamppaal te hang.
Die intense ware verhaal van die onluste in New York
Alhoewel baie mense konsep -onluste met die Viëtnam -oorlog verbind, het protesoptredes teen diensplig eintlik 'n baie langer geskiedenis. Een van die mees intense en gewelddadige voorbeelde sluit in die onluste in New York wat van 13 Julie tot 16 Julie in 1863 plaasgevind het en na raming 119 lewens geëis het, History.com.
Die ontwerp was om mans vir die burgeroorlog te werf. Alhoewel New York deel van die Unie was, het baie ondernemings bande met die Suide gehad en was hulle teen die oorlog. Boonop was 'n groot deel van die bevolking van New York gevul met immigrante wat pas vanaf plekke soos Ierland en Duitsland aangekom het en nie verwag het dat hulle gedwing sou word om soldate te wees by aankoms op Amerikaanse bodem nie.
Die eerste loterye vir die diensplig is in Julie gehou, kort na die belangrikste slag van Gettysburg. Alhoewel die eerste dag vreedsaam verloop het, het die tweede dag met 500 betogers op die toneel gekom wat na bewering gereed was vir geweld. Onder leiding van die vrywillige Engine Company No. 33 het mans vensters in Lower Manhattan stukkend geslaan, die geboue, waaronder die Provost Marshall se kantoor sowel as woonhuise, aan die brand gesteek en selfs telegraafkabels afgesny om kommunikasie tussen wetstoepassers te lam.
Aangesien die burgermag van die staat New York in die oorlog geveg het, moes die polisiedepartement in New York die gewelddadige betogers teenstaan, alhoewel hulle ernstig in getal was. Dit was eers toe die Unie -troepe twee dae later na die Groot Appel kon reis dat die vrede in die stad herstel is.
Oproer in die burgeroorlog in Wisconsin, 1862
In 1862 stel president Abraham Lincoln die militêre ontwerp vir die burgeroorlog op. Dit was ongewild in baie Duitse gemeenskappe in Wisconsin. Baie Duitsers het hul vaderland verlaat om van verpligte militêre diens te ontsnap. Onluste teen onluste het in verskeie stede uitgebreek. Op 10 November 1862 het 'n skare van ongeveer 300 die Port Washington -konsepkantoor aangeval en die huise van Unie -ondersteuners gevandaliseer totdat troepe opgedaag het om die versteuring te onderdruk. In dieselfde week het 'n skare betogers die konsepverrigtinge in Milwaukee gesluit, en in West Bend is die konsepkommissaris bloedig geslaan en van die toneel verjaag.
& ldquoResistance to the Draft in Wisconsin & rdquo Milwaukee Pilot, (koerant), 12 November 1862 Oliver, John W. & ldquoDraft Riots in Wisconsin Tydens die Burgeroorlog & rdquo Wisconsin Magazine of History: Vol. 2, nr. 3, Maart 1919: 334-337.
Die konsep en die konsepoproer van 1863
Gebruik hierdie vertelling na die hoofstuk 8 inleidende opstel: 1860-1877 om studente bekend te stel aan die reaksies van burgers en immigrante op die dienspligwette tydens die burgeroorlog.
Hoe dwing jy iemand om te veg vir iemand anders se vryheid? Hierdie vraag onthul die ironie van die dienspligbeleid wat die Amerikaanse regering tydens die burgeroorlog geïmplementeer het. Die Konfederasie het eers diensplig ingestel en ondervind sy eie wydverspreide opposisie. Maar namate die konflik aanloop en die ongevalle toeneem, het die Noordelike gejaag om die opstand te beëindig en die nasionale eenheid te bewaar, uiteindelik uitgedun, en die vraag het relevant geword vir die Unie. In Julie 1862 het die kongres 'n militisiewet aanvaar wat die president magtig om staatsmilisie -troepe in diens van die nasionale weermag op te stel. Alhoewel sommige state daarin geslaag het om die implementering daarvan uit te stel deur vrywillige werwing van vrywilligers, het die regering teen die herfs wyd begin gebruik maak van die "state draft " of "militia draft, " wat die president gemagtig het om militante uit die state op te stel, veral nadat President Abraham Lincoln se voorlopige emansipasie -afkondiging na die Slag van Antietam.
Deur te belowe om die slawe wat op 1 Januarie 1863 nog in rebellegebied gehou is, te bevry, het die uitvoerende bevel van die president uitdruklik van die oorlog 'n konflik gemaak oor slawerny en die redding van die Unie. Hierdie motief was in baie dele van die Noorde ongewild, en rassistiese sentiment word nou gekombineer met die vrees vir werkkompetisie met swartes, hoër belasting, uitgebreide regeringsmag en wat volgens sommige die tirannie van 'n sterker uitvoerende gesag was. Werwing vir die groot uitbreiding van die gewapende magte word moeiliker, en die federale owerhede wend hulle meer gereeld tot toenemende aansporings vir vrywilligers en die bedreiging van diensplig. Teenstanders reageer met protesoptredes en soms geweld. In reaksie hierop het die weermag troepe na weerstandsgebiede gestuur, soos die steenkoolstreke van Pennsylvania, Duitse Katolieke gemeenskappe in Wisconsin en dele van die suide van Indiana, Illinois en Ohio, waar groot bevolkings migrante uit die Suide dekades voor die oorlog. Die proteste -marshalle het diegene wat hulle teëgestaan ​​het, gearresteer, en die weermag het betogers en koerantredakteurs in die tronk gesit, wie se rubrieke antiwar -aktivisme en verset aandring. Dit het weer gelei tot meer protes en opposisie.
Hierdie politieke spotprent, getiteld "Do ' sien jy nie die punt nie? ", verskyn in Harper 's Weekliks op 29 Augustus 1863.
In die herfs gebruik die Demokrate burgerlike vryhede, rassisme en opposisie teen die konsep en emansipasie om veld te wen by kiesers in die 1862 -verkiesing. Die Republikeine het intussen aangevoer dat almal wat die oorlog en die regering gekant was 'n verraaier is en 'n paar Demokrate "Copperheads " – na 'n giftige slang genoem het. Die term beteken 'n demokraat wat so ver gegaan het om die oorlog te weerstaan ​​om verraad te pleeg. Alhoewel die Republikeine hul meerderheid in die kongres en die meeste staatswetgewers vasgehou het, het die Demokrate in verskeie state, waaronder die belangrikste deelstaat New York, beheer gekry. Gekombineer met ander kwessies, het die konsep 'n kragtige politieke beleid geword, wat die opposisie daarteen verenig het, selfs al het dit die regering toegelaat om voort te gaan met die oorlog.
Die volgende lente, in Maart 1863, het die kongres die inskrywingswet aanvaar, 'n diensplig wat 'n nasionale konsep goedkeur. Elke gesonde man en immigrant tussen die ouderdomme van 20 en 45 jaar moes by die konsep ingeskryf word. Toe distrikte nie in staat was om hul kwota rekrute met vrywilligers te vul nie, moes die opperhoofde marshals die ontwerp implementeer om die verskil te maak. In Julie 1863 het die weermag die eerste van vier konsepte uitgevoer, die volgende drie in 1864.
Hierdie breë kant het aangekondig dat die ontwerp vir die 14de kongresdistrik van Ohio op 17 September 1863 by die hof in Wooster, Ohio, sou begin. (krediet: " Burgeroorlog konsep broadside, en#8221 Ohio History Connection)
Diegene wie se name in die konsep -lotery getrek is, kom moontlik in aanmerking vir 'n vrystelling, veral as dit die enigste ondersteuning is vir 'n weduwee, ouer ouers of moederlose kinders. As so 'n vrystelling nie verkry kon word nie, kon die ontvanger 'n plaasvervanger huur om sy plek in te neem of 'n $ 300 kommutasiefooi (wat gewoonlik slegs die rykes kon bekostig) betaal wat hom in staat gestel het om terug te keer huis toe. Plaasvervangers was geneig om jong mans van 18 of 19 jaar oud te wees wat oud genoeg was om te dien, maar te jonk om opgestel te word. Immigrante wat nog nie om burgerskap aansoek gedoen het nie, het ook 'n groot aantal moontlike plaasvervangers voorsien. Die opsie om 'n plaasvervanger te huur of 'n vergoeding te betaal om nie diens te doen nie, het baie Amerikaners woedend gemaak, wat gekla het dat die konflik 'n ryk man en 'n oorlog was en 'n arm man en 'n geveg. duisende soldate wat aan siektes, infeksies en wonde gesterf het, was dit nie verbasend dat 'n groot aantal mans die trek probeer vermy het nie. Meer as 20 persent van die wat opgestel is, het geweier om vir diens aan te meld, na die Weste gevlug of weggekruip om die proteste marshals te vermy.
Immigrasie het bykomende kommer oor die konsep laat ontstaan. Gedurende die dekades voor die oorlog het die aantal immigrante eksponensieel toegeneem. Die begin van die oorlog het die tempo tot 'n bietjie laat sak, maar die vraag na werkers tydens die konflik het dramatiese loneverhogings meegebring, en die aantal immigrante het weer begin toeneem in reaksie op sulke ekonomiese geleenthede. Sommige immigrantemanne het militêre diens ook as 'n finansiële seën beskou, en beskou die oorvloed wat aangebied word vir werknemers en die huur van plaasvervangers as 'n kans om hul lot te verbeter.
Ongeveer 25 persent van die Unie -soldate was immigrante. Terwyl sommige wou inskryf, is ander deur bedrieglike misdadigers mislei wat voordeel getrek het uit hul onvermoë om Engels te praat of te lees. Sommige immigrante het van 'n skip afgeklim en in die weermag beland voordat hulle besef wat gebeur. Nativisme het sterk gebly in die noordelike state, en Ierse immigrante het veral vooroordeel, hardkoppigheid en geweld beleef. Omdat die meeste van hulle Rooms -Katoliek was, het hulle ook voor godsdienstige vooroordeel te staan ​​gekom.
In die weermag het immigrante troepe goed gedien, dikwels in eenhede wat bestaan ​​uit soldate met dieselfde etniese agtergrond. Die bekendste bestaan ​​uit die Ierse Brigade uit New York, meestal uit Ierse Amerikaanse en Ierse immigrantesoldate. Die eenheid het dwarsdeur die oorlog gedien en met lof geveg tydens die gevegte van Antietam en Gettysburg.
Baie in die noorde het die ontwerp as 'n skending van individuele vryheid en burgerlike vryhede beskou. Toe die eerste nasionale konsep in Julie 1863 uitgevoer word, was wydverspreide protes en geweld die gevolg. Om die armes, werkers, blanke boere en immigrante teen die voorstel te versamel, het die Demokratiese Party dikwels rassistiese retoriek gebruik en die Lincoln -administrasie geblaas omdat hulle wit mans gedwing het om te veg en te sterf weens die vrystelling van swart slawe. Ras, etnisiteit, ekonomie en die uitbreiding van regeringsmag het alles saamgevoeg in die krisis van die konsep.
'N Konvensie van Iowa -demokrate verklaar dat sy lede gekant is teen die Lincoln -administrasie vir sy kruisvaart deur die afgeskafte afskaffing en belowe het tot "weerstaan na die dood alle pogings om een ​​van ons burgers in die weermag op te stel. " Goewerneur van New York, Horatio Seymour, het voorspel dat 'n konsep tot geweld sal lei. Die redakteur van 'n katolieke koerant in New York het rassistiese taal gebruik om 'n massavergadering te vertel om te weier om die oproep van Lincoln om meer troepe te beantwoord. In so 'n konteks was dit dus nie verbasend dat daar in 'n aantal stede regoor die land betoog is nie. Op sommige plekke het bloed gestort. Die ergste het gekom toe die opposisie teen diensplig gelei het tot die onluste in New York.
Die situasie in New York het die stad daardie somer 'n blikkie boks van spanning gemaak. New Yorkers, verdeel volgens etniese en rassegrens, is ook gestratifiseer deur sosiale klasse en godsdiens. Die stad was die tuiste van baie Duitse en Ierse immigrante wat in etniese gebiede en buurte gewoon het en teen lae lone gewerk het. Duisende Afro -Amerikaners het ook New York gebel en was die doelwitte van rassisme en diskriminasie. Die Demokratiese Party het 'n politieke masjien in New York gebou om die stadsdele te organiseer om verkiesings te wen in ruil vir waardevolle hulp met alles, van munisipale dienste tot werk en behuising. Partyleiers het die Demokratiese wyksbase opdrag gegee om immigrante vinnig op die pad na burgerskap te skuif om hul stemme te kry. Toe die konsep begin, is immigrante wat om burgerskap aansoek gedoen het, ingeskryf en in aanmerking gekom vir diensplig. Intussen het die Emancipation Proclamation geïmpliseer dat die oorlog 'n kruistog was teen slawerny en dat dit 'n wrok veroorsaak het teen swartes onder werkers, armes en immigrante, deels omdat hulle bang was vir werksmededinging van miljoene vrygemaakte slawe en deels weens wydverspreide rassisme.
Op 11 Julie 1863 begin weermagoffisiere met die lotery in New York. Die meeste unie -troepe in en om die stad is gestuur om te help om die Konfederale inval wat die Slag van Gettysburg aan die begin van Julie tot gevolg gehad het, te stop, maar die trekoffisiere het hul plig aangegaan ondanks die afwesigheid van baie troepe om die orde te behou. Die eerste dag het seepglad verloop, maar op 13 Julie het 'n skare begin ontstaan ​​terwyl honderde mans teen die diensplig versamel het. Wat as 'n protes begin het, het vinnig 'n oproer geword wat gekenmerk is deur geweld en die vernietiging van eiendom. Geboue is aan die brand gesteek, en brandbestryders wat opgedaag het om die brand te bestry, is aangeval. Soldate en polisiemanne is geteiken, maar ook Afro -Amerikaners. Die skare het diegene wat dit reggekry het, geslaan en gemartel. Hulle het swart mans gelink en hul lyke aan die brand gesteek.
Drie dae lank het die oproer voortgeduur, totdat staatsmilisie en troepe van die Amerikaanse weermag opgedaag het en die orde herstel het. Die geweld het meer as 100 dood, minstens 2 000 beseerdes en meer as 50 geboue vernietig. Dit was een van die ergste onluste in die Amerikaanse geskiedenis en het getoon hoe die konsep vermeng is met ander kwessies soos owerheidsregering, burgerlike vryhede, ras en ekonomie om 'n brandbare konteks te skep waarin die verdeeldheid binne die Unie deurdring.
1. Die kongres het 'n dienspligwet aanvaar omdat
Daar word geglo dat 'n konsep 'n meer demokratiese manier is om 'n leër op te rig
te veel mans wou vrywillig werk en die regering het 'n manier nodig om die grootte van die leër te beheer
Die kongres wou meer burgers in die weermag hê omdat te veel immigrante die oorlog voer
die gejaag om in te roep om die Unie te red, het afgeneem en meer mans was nodig
2. Al die volgende was redes om die konsep te weerstaan, behalwe
blankes in die Noorde was nie bereid om te veg vir die vryheid van slawe nie
daar was toenemende vrees vir 'n tiranniese uitvoerende gesag
immigrante het in toenemende getalle by die leër van die Unie aangesluit
die mense het moeg geword om te veg weens die duur van die oorlog
3. Een reaksie op die instelling van diensplig was dat
meer mans het as vrywilligers vir die Unie -weermag gewerk
die Demokrate was baie suksesvol in die verkiesing van 1862
President Lincoln het habeas corpus opgeskort
Konfederale vertroue het gegroei, wat gelei het tot verskeie strategiese militêre oorwinnings
4. Die term "Copperhead " is gebruik om te beskryf
mans wat die konsep vermy het
mans wat 'n ander betaal het om hul plek in die konsep in te neem
Noordelike teenstanders van die Burgeroorlog wat as verraaiers bestempel is
mans wat die plek van opgestel manne ingeneem het
5. Die reaksie op diensplig in die Noorde het aan die lig gebring
nativisme het steeds 'n beduidende invloed in die Unie gehad
die Verenigde State was besig om 'n smeltkroes te word
mense van alle agtergronde was bereid om in die burgeroorlog te veg
die idee van nasionale eenheid was belangrik om 'n sterk demokrasie te handhaaf
6. Die ergste geweld uit protes teen diensplig het plaasgevind in
7. In vergelyking met die armes, kon die ryk manne die konsep vermy deur
omkoop van militêre amptenare
betaal 'n kommutasiefooi van $ 300
slaag 'n geletterdheidstoets vir vrystelling
vir vrystelling by universiteite inskryf
Beskryf die reaksie van noordelinge op die instelling van diensplig.
Ontleed die reaksie op diensplig met betrekking tot die Amerikaanse ideale van demokrasie en vryheid.
1. Watter groep sou die plakkaat heel waarskynlik as 'n rede tot grief teen president Lincoln beskou?
2. Die aksies wat op die plakkaat vereis word, was heel waarskynlik 'n reaksie op
die groeiende tekort aan vrywilligers regoor die Unie namate die burgeroorlog voortduur
'n dramatiese toename in immigrante uit Ierland en Duitsland gedurende die 1840's en 1850's
die vrees dat die Konfederasie Washington, DC, tydens die Burgeroorlog sou verower
'n eis van die Afro -Amerikaanse gemeenskap dat hulle in die weermag mag dien
3. Watter resultaat het die gebeure wat op die plakkaat vereis word?
'N Herlewing van politieke masjiene
Troep verlate in die Konfederasie
Verslag van die komitee van handelaars vir die verligting van bruin mense, wat aan die laat onluste in die stad New York ly. Afro -Amerikaanse pamfletversameling, Library of Congress. New York: G.A. Whitehorne, 1863.
Die wetsontwerp om die nasionale magte in te skryf en uit te roep. " New York Times. 19 Februarie 1863.
Bernstein, Iver. Die onluste in New York: hul betekenis vir die Amerikaanse samelewing en politiek in die tydperk van die burgeroorlog. New York: Oxford University Press, 1990.
Cook, Adrian. The Armies of the Streets: The New York City Draft Riots van 1863. Lexington, KY: University Press of Kentucky, 1974.
Grys, hout. The Hidden Civil War: The Story of the Copperheads. New York: Viking Press, 1942.
Schecter, Barnet. The Devil ''s Own Work: The Civil War Draft Riots and the Fight to Reconstruct America. New York: Bloomsbury Publishing, 2005.
Die ware verhaal van die 'konsepoproer'
In 1863 het skare wit New Yorkers swart mense geterroriseer. Die reaksie het iets om ons te leer.
Mevrou Mitchell is 'n joernalis en skrywer van vier nie -fiksieboeke, waaronder "Lincoln's Lie: A True Civil War Caper Through Fake News, Wall Street en die Withuis."
'N Skare het die 23-jarige Abraham Franklin vermoor in 27th Street en Seventh Avenue in New York. Hy het haastig sy ma besoek om langs haar te bid vir haar beskerming toe die oproeriges van die middestad na Uptown begin woed. Net toe hy sy gebede voltooi het, het hulle deur die deur gestamp, hom geslaan en gehang terwyl sy ma kyk. Toe vermink hulle sy liggaam voor haar.
Tydens die onluste in Julie 1863 kom die skare ook op Peter Heuston, 'n 63-jarige weduwee-oorlogsveteraan en 'n lid van die Mohawk-stam, wat hulle as Swart beskou het. Hulle het hom wreed aangeval op Roosevelt- en Oakstraat naby die Oosrivier. Hy het aan sy beserings beswyk en sy 8-jarige dogter 'n wees gelaat.
'N Ander slagoffer, William Jones, was so misvormd, hetsy as gevolg van die verminking van die skare of die verval wat sy liggaam verduur het totdat die waarnemers moed gekry het om sy identiteit te ondersoek, dat hy slegs geïdentifiseer kon word deur die brood onder sy arm. Hy het uitgegaan om die krammetjie vir sy vrou te gaan haal en het nooit weer teruggekeer nie.
Een vrou het getuig dat die skare deur die deure van haar seun se huis in East 28th Street in Manhattan, waar sy gekuier het, deurbreek deur middel van pikstokke om deur te breek. Die boewe gooi 'n baba by die venster uit tot sy dood. Hulle het deur die waterpype gekap sodat die mense wat in die kelder van die gebou skuil, sou verdrink. Hulle het haar seun met 'n koevoet oor die kop geslaan, en hy is twee dae later in die hospitaal dood.
Sowat 400 wit mense het die Swart weeshuis op Fifth Avenue naby 43ste straat aangeval. Hulle het die bome met byle gesny, die struike in 'n versorgde tuin ontwortel, die heining weggedraai en die gebou tot op die grond afgebrand.
Baie mense vandag, as hulle selfs van die konsepoproer gehoor het, ken dit waarskynlik as 'n gewelddadige burgeropstand teen president Abraham Lincoln se diensplig van soldate in 1863. In Martin Scorsese se "Gangs of New York", geïnspireer deur die nie -fiksieboek deur Herbert Asbury, kom dit wat in daardie dae gebeur het, voor as 'n ietwat vermaaklike, wrede stryd tussen mededingende wit bendes.
Die waarheid is dat skare blanke New Yorkers in die loop van ongeveer vier dae in die stad se strate rondgeloop het van die stadsaal na Gramercy Park tot by die 40ste straat, geboue aan die brand gesteek en mense vermoor, en swart mense geteiken vir die gruwelikste geweld . Geskiedkundiges beoordeel steeds die totale dodetal, met ramings wat wissel van meer as 100 tot meer as duisend. Een van die mees gesogte swart koerante van die tyd het geraam dat die sterftes van kleurlinge tot 175 beloop het. Ander swart mense is uit hul huise verdryf en al hul eiendom is vernietig. In die nadraai is ongeveer 5000 swart New Yorkers ontdek wat op Blackwell's Island, in polisiekantore, in die moerasse van New Jersey en in skure op Long Island weggekruip het, wat desperaat die veiligheid van die moordende blanke skare soek.
Die grusame gebeure moet onthou word. Hulle is net so deel van die geskiedenis van die stad as 11 September, die vuur van die Triangle Shirtwaist Factory of immigrasie deur Ellis Island. En daar is 'n verwante verhaal om te vertel. Een rede waarom ons weet van die wreedheid van hierdie gebeure, is 'n boekie, "Verslag van die handelaarskomitee vir die verligting van bruin mense wat aan die onluste in die stad New York ly", gepubliseer in 1863, waaruit ek baie van die beskrywings in hierdie artikel gemaak het. Belangrik is dat die klerke van die handelaarskomitee die getuienis van baie van die mense wat geliefdes aan die moordlustige bendes verloor het, opgeteken het, wat 'n duidelike rekord van baie van die gruweldade gepleeg het.
Onmiddellik na die onluste het die blanke handelaars van New York kragte saamgesnoer om geld in te samel om die beseerdes te versorg, die beskadigde eiendom te herstel en die regs- en werkbehoeftes van die geterroriseerde swart mense te ondersteun. Natuurlik kan niks die lewens wat verlore is en die pyn en lyding wat hulle aangeval het, opmaak nie. Maar die winkeliers het vinnig meer as $ 40,000 ingesamel, gelykstaande aan meer as $ 825,000 vandag. Hulle pogings om geld in te samel was opvallend omdat dit daarop gemik was om die waardigheid van die mense te behou en te eerbiedig wat die handelskomitee se verslag beskryf as die "lyers".
'Ons het nie bymekaargekom om middele vir hul verligting te bedink nie, want hulle is bruin mense', het Jonathan Sturges, die tesourier van die groep, 'geskryf, maar omdat hulle as 'n klas op die oomblik vervolg en in nood verkeer.
Die handelaars het metodies te werk gegaan. Hulle het belowe om hulp van die provinsie te verkry. Prokureurs het hul kundigheid aangebied. Op versoek het predikante die huise van oorlewendes besoek. Hulle het ondernemings wat bang was om hul swart werknemers te herroep uit vrees vir die skare se wraak, aangemoedig om moedig te wees, en belowe om die besighede wat wel herontdek het, te beskerm.
J.D. McKenzie, die voorsitter, het opgemerk dat die moordenaars en plunderaars 'probeer het om 'n ras te vernietig'. Maar die winkeliers het 'n punt daarvan gemaak om nie hul tyd te mors met die fokus op wie elkeen van die bose dade gepleeg het nie. Die verslag het duidelik gemaak dat die moordenaars duidelik 'slegte mans' was. Die groep het oorgegaan na wat hulle kon doen om die onmenslikheid reg te stel.
Op Saterdag, 25 Julie 1863, die derde dag waarop fondse uitbetaal is, het aansoekers Fourth Street naby Broadway volgepak. Die donateurs was trots daarop om spanning vir die ontvangers te beperk. 'Daar is geen harde of onvriendelike woorde wat deur die administrateurs uitgespreek word nie - geen onbeskaamde vasvra oor irrelevante aangeleenthede nie - geen partydige of sektariese siening word gevoer nie. Die onderneming word op 'n eenvoudige, praktiese manier verhandel, sonder om die liefdadigheid tot 'n oortreding te bring, deur die indruk te skep dat die ontvanger verneder word deur die geskenk te aanvaar, 'berig The New York Daily Tribune. Die skenkers het mense aangemoedig om terug te keer as hulle meer hulp nodig het.
In die eerste maand het die groep 6 392 mense bygestaan. Aangesien hul kinders ook begunstigdes was, het die totale getal tot 12 782 bygedra - van arbeiders tot musiekonderwysers, dokters tot kokke, predikante, kunstenaars en boere.
Swart predikante en leke het 'n nota aan die handelaars geskryf oor wat dit alles beteken: 'U het nie geskroom om ons verligting te midde van die bedreigde vernietiging van u eie lewens en eiendom nie. U het die edelste voorskrifte van die menslike hart gehoorsaam, en deur u vrygewige morele moed het u die vloed van geweld wat naby ons weggevee het, teruggedraai. "
Hierdie episode uit die 19de eeu spook eers nou, vanweë die brutaliteit daarvan. Die geweld het plaasgevind op strate waar mense nou eet en inkopies doen, nie bewus van wat gebeur het nie. Mans is gelits terwyl hulle eenvoudig van hul werk af huis toe gestap het. Maar die manier waarop die winkeliers van New York gereageer het, is ook belangrik, en dit kan insiggewend wees hoe alle mense vandag rassisme konfronteer en daarop reageer.
Dit is verskriklik wat gebeur het in Washington- en Leroystraat, of 34ste straat in die East River, East 28th Street, Fulton Ferry, 30th Street en Second Avenue, en Carmine Street in 1863. Maar gruwelike gebeurtenisse wat deur rassisme aangevuur word, is nie net in ons verlede nie. Dink aan wat met George Floyd in Minneapolis en David McAtee in Louisville en Ahmaud Arbery in Suid -Georgië gebeur het, en wat gebeur in die selle van mense wat steeds wag om bevry te word ingevolge die uitspraak van die Hooggeregshof teen lewenslange vonnisse.
Die verhaal van die reaksie van die handelaars op die sogenaamde Draft Riots herinner ons daaraan dat ons almal meer kan doen as ons nie wil hê dat die lewens van meer swart mense deur wreedheid bederf word nie. Dit begin met 'n duidelike beeld van ons eie geskiedenis. Deur die verlede te verstaan ​​op 'n manier wat nie suikerbedek of witgekalk is nie, sal ons vorentoe beweeg.
Elizabeth Mitchell is 'n joernalis en die skrywer van vier nie -fiksieboeke, waaronder "Lincoln's Lie: A True Civil War Caper Through Fake News, Wall Street en die Withuis."
Mevrou Mitchell is 'n joernalis en die skrywer van vier nie -fiksieboeke, insluitend Lincoln & rsquos Lie: A True Civil War Caper Through Fake News, Wall Street en die Withuis.
'N Ander slagoffer, William Jones, was so misvormd, hetsy as gevolg van die verminking van die skare of die verval wat sy liggaam verduur het en gewag het op waarnemers om moed te kry om sy identiteit te ondersoek, dat hy slegs geïdentifiseer kon word deur die brood onder sy arm. Hy het uitgegaan om die krammetjie vir sy vrou te gaan haal en het nooit weer teruggekeer nie.
Een vrou het getuig dat die skare deur die deure van haar seun & rsquos se huis in East 28th Street in Manhattan, waar sy gekuier het, deurbreek het, deur middel van pikstokke om deur te breek. Die boewe gooi 'n baba by die venster uit tot sy dood. Hulle het deur die waterpype gekap sodat die mense wat in die kelder van die gebou skuil, sou verdrink. Hulle het haar seun met 'n koevoet oor die kop geslaan, en hy is twee dae later in die hospitaal dood.
Baie mense vandag, as hulle selfs van die konsepoproer gehoor het, ken dit waarskynlik as 'n gewelddadige burgeropstand teen president Abraham Lincoln en diensplig van soldate in 1863. In Martin Scorsese & rsquos & ldquoGangs of New York, en geïnspireer deur die nie -fiksieboek deur Herbert Asbury, kom dit in daardie dae voor as 'n ietwat vermaaklike, wrede stryd tussen mededingende wit bendes.
Die waarheid is dat skare blanke New Yorkers in die loop van ongeveer vier dae in die stad se strate rondgeloop het van die stadsaal na Gramercy Park tot by die 40ste straat, geboue aan die brand gesteek en mense vermoor, en swart mense geteiken vir die gruwelikste geweld . Geskiedkundiges beoordeel steeds die totale dodetal, met ramings wat wissel van meer as 100 tot meer as duisend. Een van die mees gesogte swart koerante van die tyd het geraam dat die sterftes van kleurlinge tot 175 beloop het. Ander swart mense is uit hul huise verdryf en al hul eiendom is vernietig. In die nadraai is ongeveer 5000 swart New Yorkers ontdek wat op Blackwell & rsquos -eiland, in polisiekantore, in die moerasse van New Jersey en in skure op Long Island weggekruip het en desperaat op soek was na veiligheid van die moordende blanke skare.
Koloniaal tot 1862 Edit
In die koloniale tye het die dertien kolonies 'n militiese stelsel vir verdediging gebruik. Koloniale milisiewette-en na onafhanklikheid van die van die Verenigde State en die verskillende state-vereis dat mans met gesonde liggaam by die burgermag ingeskryf word, 'n minimum van militêre opleiding moes ondergaan en vir 'n beperkte tydperk in oorlog of noodgevalle moes dien. Hierdie vroegste diensplig behels selektiewe konsepte van militante vir diens in spesifieke veldtogte. Na aanleiding van hierdie stelsel in die belangrikste, het die kontinentale kongres in 1778 aanbeveel dat die state manne uit hul milisies opstel vir 'n jaar diens in die kontinentale weermag, dat hierdie eerste nasionale diensplig onreëlmatig toegepas word en die kontinentale geledere nie kon vul nie.
Vir langtermynbedrywighede is diensplig soms gebruik wanneer vrywilligers of betaalde plaasvervangers onvoldoende was om die nodige mannekrag te verhoog. Tydens die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog het die state soms manne opgestel vir militêre plig of om die kontinentale weermag -eenhede te vul, maar die sentrale regering het nie die bevoegdheid gehad om diensplig te neem nie, behalwe vir maritieme indruk. Na bekragtiging van die Grondwet, artikel I.8.15, kan die Kongres diensplig neem. Deur die bevoegdheid te gee om die Militie op te roep om die wette van die Unie uit te voer, opstand te onderdruk en invalle af te weer, afdeling 8.16 van dieselfde artikel, kan die Kongres voorsiening maak vir die organisering, bewapening en dissipline van die Militie en vir die beheer van sodanige 'N Gedeelte daarvan kan in diens van die Verenigde State aangewend word, met onderskeidelik die aanstelling van die amptenare en die bevoegdheid om die militia op te lei volgens die dissipline wat die kongres voorskryf. Artikel II.2.1 maak die president die opperbevelhebber van die burgermag. Die tweede wysiging beskerm die oortreding van die burgerregulasies, wat nodig is vir die veiligheid van 'n vrystaat. Die Tweede Militia-wet van 1792 definieer die eerste groep wat as 'elke vrymoedige blanke manlike burger' tussen 18 en 45 jaar opgeroep kan word.
Die administrasie beweer die reg om die geledere van die gewone leër met dwang te vul. Stem dit, meneer, ooreen met die karakter van 'n vrye regering? Is dit burgerlike vryheid? Is dit die ware karakter van ons Grondwet? Nee, meneer, dit is inderdaad nie so nie. Waar is dit in die Grondwet geskryf, in watter artikel of afdeling is dit vervat, sodat u kinders van hul ouers en ouers van hulle kinders kan neem en hulle dwing om die gevegte van enige oorlog waarin die dwaasheid of die goddeloosheid is, te veg? kan die regering dit betrek? Onder watter verberging het hierdie krag weggesteek, wat nou vir die eerste keer na vore kom met 'n geweldige en salige aspek, om die dierbaarste regte van persoonlike vryheid te vertrap en te vernietig?
Daniel Webster (9 Desember 1814 Huis van Verteenwoordigers Toespraak)
Tydens die oorlog van 1812 het president James Madison en sy oorlogsekretaris James Monroe tevergeefs probeer om 'n nasionale konsep van 40 000 man op te stel.  Die voorstel is hewig op die vloer van die huis gekritiseer deur die antiwarre kongreslid Daniel Webster van New Hampshire. 
Die Verenigde State het die eerste keer nasionale diensplig tydens die Amerikaanse burgeroorlog gebruik. Die oorgrote meerderheid troepe was vrywilligers van die 2 200 000 uniesoldate, ongeveer 2% was aftrekkers en nog 6% plaasvervangers wat deur vlugtelinge betaal is.  
Die Konfederasie het baie minder inwoners as die Unie, en die Konfederale president Jefferson Davis het die eerste diensplig op 28 Maart 1862 voorgestel, wat die volgende maand in werking getree het.  Weerstand was wydverspreid en gewelddadig, met vergelykings tussen diensplig en slawerny.
Beide kante het dienspligtiges toegelaat om plaasvervangers aan te stel om in hul plek te dien. In die Unie het baie state en stede gawes en bonusse aangebied vir werwing. Hulle het ook gereël om krediet op hul konsepkwota te neem deur aanspraak te maak op vrygemaakte slawe wat by die Unie -leër aangesluit het.
Alhoewel beide kante tot diensplig gesteun het, het die stelsel ook nie effektief gewerk nie.  Die Konfederale Kongres het op 16 April 1862 'n wet uitgevaardig waarin militêre diens vir drie jaar van alle blanke mans van 18 tot 35 jaar vereis word wat nie wetlik vrygestel is nie, maar het later die verpligting uitgebrei.
Die Amerikaanse kongres het die Militia Act van 1862 goedgekeur, wat die 1792-wet weerspieël, behalwe om Afro-Amerikaners toe te laat om in die milisies te dien en 'n militia-konsep binne 'n staat te magtig toe hy nie sy kwota met vrywilligers kon haal nie. [ aanhaling nodig ] Hierdie staatsbeheerde stelsel het in die praktyk misluk en die kongres het die inskrywingswet van 1863, die eerste werklike nasionale dienspligwet, aanvaar wat die Wet op Militia van 1862 vervang het, wat vereis dat elke manlike burger en immigrante (vreemdelinge) burgerskap, tussen 20 en 45 jaar oud, tensy dit deur die wet vrygestel word. Dit het onder die Unie -leër 'n uitgebreide masjien vir die inskrywing en opstel van mans opgestel. In elke staat is kwotas toegeken; die tekortkominge by vrywilligers moet deur diensplig gehanteer word.
Tog kon manne wat opgestel is plaasvervangers verskaf, en tot middel 1864 kon hulle selfs diens vermy deur pendelgeld te betaal. Baie geskikte mans het hul geld saamgevoeg om die koste van een van hulle op te stel. Gesinne het die vervangingsbepaling gebruik om te kies watter lid in die weermag moet gaan en watter tuis sal bly. Die ander gewilde manier om 'n plaasvervanger aan te skaf, was om 'n soldaat te betaal wie se inskrywingsperiode op die punt was om te verstryk - die voordeel van hierdie metode was dat die weermag 'n opgeleide veteraan kon behou in plaas van 'n rou werf. Van die 168 649 mans wat deur die konsep vir die Unie -weermag aangeskaf is, was 117 986 plaasvervangers, wat slegs 50 663 mense agtergelaat het. Daar was baie ontduiking en openlike weerstand teen die ontwerp, en die onluste in New York was in direkte reaksie op die ontwerp en was die eerste grootskaalse verset teen die ontwerp in die Verenigde State.
Die probleem van die Konfederale verlatenheid is vererger deur die ongelyke neigings van dienspligtiges en plaaslike regters. Die drie dienspligte van die Konfederasie het sekere kategorieë, veral die planterklas, vrygestel, en amptenare en plaaslike beoordelaars het dikwels begunstiging beoefen en soms omkoopgeld aanvaar. Pogings om die kwessie effektief te hanteer, is gefrustreerd deur konflik tussen staats- en plaaslike regerings aan die een kant en die nasionale regering van die Konfederasie. 
In 1917 besluit die administrasie van president Woodrow Wilson om hoofsaaklik op diensplig te steun, eerder as op vrywillige werwing, om militêre mannekrag vir die Eerste Wêreldoorlog in te samel toe slegs 73 000 vrywilligers in die eerste ses weke van die oorlog uit die aanvanklike 1 miljoen doelwit gekom het.  Een motivering was die afskop van die voormalige president, Theodore Roosevelt, wat voorgestel het om 'n vrywilligersafdeling op te rig, wat Wilson op die been sou bring, maar daar is geen bewyse dat Roosevelt die steun het om die plan uit te voer nie, en ook sedert Wilson het pas sy tweede ampstermyn begin, die voormalige president se vooruitsigte vir aansienlike politieke gewin sou twyfelagtig lyk.
Die Wet op Selektiewe Diens van 1917 is noukeurig opgestel om die gebreke in die burgeroorlogstelsel reg te stel en - deur toe te laat dat vrystellings vir afhanklikheid, noodsaaklike beroepe en godsdienstige probleme bestaan ​​- om elkeen in sy regte nis in 'n nasionale oorlogspoging te plaas.  Die wet het 'n 'aanspreeklikheid vir militêre diens van alle manlike burgers' bepaal, wat 'n selektiewe konsep van almal tussen 21 en 31 jaar (later van 18 tot 45 jaar) goedgekeur het en alle vorme van belonings, vervangings of die aankoop van vrystellings. Administrasie is toevertrou aan plaaslike rade wat uit vooraanstaande burgers in elke gemeenskap bestaan. Hierdie rade het konsepoproepe uitgereik in volgorde van getalle wat in 'n nasionale lotery getrek is en vrystellings bepaal.
In 1917 is 10 miljoen mans geregistreer. Dit word as onvoldoende beskou, dus word ouderdomsgroepe verhoog en vrystellings verminder, en teen die einde van 1918 het dit toegeneem tot 24 miljoen mans wat geregistreer was met byna 3 miljoen wat by die militêre dienste ingeskryf is, met min van die weerstand wat die Burgeroorlog, te danke aan 'n veldtog wat die regering goed ontvang het om die steun vir die oorlog te verhoog, en om koerante en tydskrifte wat artikels teen die oorlog publiseer, te sluit.  
Die konsep was universeel en het swartes op dieselfde voorwaardes as blankes ingesluit, hoewel hulle in verskillende eenhede gedien het. In al 367,710 swart Amerikaners is opgestel (13,0% van die totaal), vergeleke met 2,442,586 wit (86,9%). Saam met 'n algemene opposisie teen Amerikaanse betrokkenheid by 'n buitelandse konflik, het suidelike boere beswaar aangeteken teen onregverdige dienspligpraktyke wat lede van die hoër klas en industriële werkers vrystel.
Konsepborde is gelokaliseer en hul besluite is gebaseer op sosiale klasse: die armstes is die meeste ingeroep omdat hulle as die minste geneig beskou is as die geskoolde arbeid wat nodig was vir die oorlogspoging. Arm mans was ook minder geneig om die plaaslike rade te oortuig dat hulle primêre broodwinners is wat uitgestel kan word om afhanklikes te ondersteun.  [ aanhaling nodig ] Afro-Amerikaners in die besonder is dikwels buite verhouding opgestel, hoewel hulle gewoonlik as arbeiders ingeroep is. [ aanhaling nodig ] Vorme van weerstand wissel van vreedsame protes tot gewelddadige betogings en van nederige briefskrywingsveldtogte waarin genade gevra word tot radikale koerante wat hervorming eis. Die mees algemene taktiek was ontwyking en verlating, en sommige gemeenskappe in isolasionistiese gebiede het selfs hul ontwykers as politieke helde beskut en verdedig.
Byna 'n halfmiljoen immigrante is opgestel, wat die weermag genoop het om opleidingsprosedures te ontwikkel wat etniese verskille in ag neem. Militêre leiers het progressiewe hervormers en etniese groepleiers genooi om te help met die opstel van nuwe militêre beleid. Die weermag het probeer om jong immigrante -rekrute te sosialiseer en te amerikaniseer, nie deur 'anglokonformiteit' af te dwing nie, maar deur merkwaardige sensitiwiteit en respek vir etniese waardes en tradisies te toon en 'n besorgdheid oor die moreel van immigrantetroepe, met die doel om dit in die groter samelewing in te meng. . Daar is sportaktiwiteite gehou, immigrantegroepe bymekaar gehou, koerante in verskillende tale, die hulp van tweetalige beamptes en etniese vermaaklikheidsprogramme. 
Die dienspligwet van 1917 is in Junie aangeneem. Dienspligtiges is deur die weermag in die hof gedryf as hulle weier om uniform te dra, wapens te dra, basiese pligte uit te voer of hulle aan militêre gesag te onderwerp. Veroordeelde beswaardes kry dikwels lang vonnisse van 20 jaar in Fort Leavenworth.  In 1918 het die oorlogsekretaris, Newton D. Baker, die raad van ondersoek ingestel om die opregtheid van die gewetensbeswaardes te bevraagteken.  Militêre tribunale het probeer dat mans wat deur die raad gevind is, onregverdig was vir 'n verskeidenheid oortredings, wat 17 tot die dood veroordeel het, 142 tot lewenslange gevangenisstraf en 345 in strafkampe.  Baie van hierdie vonnisse is na die einde van die oorlog verander.
In 1917 het 'n aantal radikale en anargiste, waaronder Emma Goldman, probeer om die nuwe wetsontwerp in die federale hof te betwis, met die argument dat dit 'n direkte oortreding was van die verbod op slawerny en onwillekeurige diensbaarheid van die dertiende wysiging. Die Hooggeregshof het op 7 Januarie 1918 eenparig die grondwetlikheid van die konsepwet in die selektiewe konsepwette bevestig. Die besluit het gesê dat die Grondwet die Kongres die bevoegdheid gee om oorlog te verklaar en weermagte op te rig en te ondersteun. Die hof steun deels op Vattel's Die Volkereg, beklemtoon die beginsel van wedersydse regte en pligte van burgers: 
Daar mag nie betwyfel word dat die idee van 'n regverdige regering en sy plig teenoor die burger die wedersydse verpligting van die burger om militêre diens te lewer in geval van nood, en die reg om dit te dwing, insluit nie. Om meer te doen as om te sê, is die voorstel absoluut onnodig in die lig van die praktiese illustrasie wat die byna universele wetgewing in hierdie verband bied.
Diensplig was aanvanklik ongewild uit linkse sektore, met baie sosialiste wat 'n tronkstraf opgelê is omdat hulle 'die werwings- of werwingsdiens belemmer' het. Die bekendste was Eugene Debs, hoof van die Sosialistiese Party van Amerika, wat in 1920 uit sy gevangenis in Atlanta verkiesbaar geword het. Hy het sy vonnis tot tyd uitgedien en is op 25 Desember 1921 deur president Warren G. Harding vrygelaat. Die industriële werkers van die wêreld het veral gepoog om die oorlogspoging deur stakings in oorlogsverwante bedrywe te belemmer en nie te registreer nie, maar dit het nie groot sukses behaal nie.
Alhoewel konsep -onluste nie wydverspreid was nie, het 'n geskatte 171,000 mense nooit vir die ontwerp geregistreer nie, terwyl nog 360,000 mense nooit op inlywingsbevele gereageer het nie. 
Vrystellings vir gewetensbeswaardes (CO) is slegs toegelaat vir die Amish, Mennoniete, Quakers en Church of the Brethren. Alle ander godsdienstige en politieke besware is gedwing om deel te neem. Sowat 64.700 mans het beweer dat gewetensbeswaardes die plaaslike konsepborde met 57.000 gesertifiseer het, waarvan 30.000 die fisieke geslaag het en 21.000 in die Amerikaanse weermag opgeneem is. Ongeveer 80% van die 21 000 het besluit om hul besware te laat vaar en wapens op te neem,  maar 3 989 opgestel beswaardes het geweier om te dien. Die meeste behoort aan histories pasifistiese denominasies, veral Quakers, Mennoniete en Morawiese broeders, sowel as 'n paar Sewendedag Adventiste en Jehovah se Getuies. Ongeveer 15% was godsdienstige besware van nie-pasifistiese kerke. 
Ben Salmon was 'n landsbekende politieke aktivis wat mans aangemoedig het om nie te registreer nie en persoonlik geweier het om die ontwerpprosedures na te kom. Hy het die voorstel van die Army Review Board van die hand gewys dat hy nie -stridende plaaswerk doen. Hy is tot 25 jaar gevangenisstraf gevonnis en weier weer 'n voorgestelde lessenaar. Hy is begenadig en in November 1920 vrygelaat met 'n "oneerlike ontslag". 
Die konsep eindig in 1918, maar die weermag het die moderne trekmeganisme in 1926 ontwerp en dit op grond van militêre behoeftes gebou ondanks 'n era van pasifisme. Dit werk waar die kongres nie wou nie, en het 'n groep beamptes byeengebring vir die ontluikende gesamentlike komitee van die gesamentlike weermag-vloot, waarvan die meeste in opdrag was op grond van sosiale status eerder as militêre ervaring.  Hierdie poging het eers in 1934 deur kongres goedgekeurde befondsing ontvang toe generaal -majoor Lewis B. Hershey by die organisasie aangewys is. Sommige mense, insluitend Dorothy Day en George Barry O'Toole, was daarteen gekant dat 'n dienspligwet uitgevoer is, wat bekommerd was dat sodanige diensplig nie die regte van gewetensbeswaardes voldoende beskerming sou bied nie. Baie van Hershey se werk is egter in die wet gekodifiseer met die Wet op selektiewe opleiding en diens van 1940 (STSA). 
Teen die somer van 1940, toe Duitsland Frankryk verower, ondersteun Amerikaners die terugkeer van diensplig. Een nasionale opname het bevind dat 67% van die respondente van mening was dat 'n Duits-Italiaanse oorwinning die Verenigde State in gevaar sou stel, en dat 71% 'die onmiddellike aanvaarding van verpligte militêre opleiding vir alle jong mans' ondersteun.  Net so het 'n opname in November 1942 onder Amerikaanse hoërskoolleerlinge bevind dat 69% die verpligte naoorlogse militêre opleiding verkies. 
Die Eerste Wêreldoorlog -stelsel was 'n model vir die van die Tweede Wêreldoorlog. Die wet van 1940 stel diensplig in vredestyd in, wat die registrasie van alle mans tussen 21 en 35 vereis. President Roosevelt se ondertekening van die Wet op selektiewe opleiding en diens op 16 September 1940, het begin met die eerste vredestydskrif in die Verenigde State. Dit het ook die selektiewe diensstelsel hervestig as 'n onafhanklike agentskap wat verantwoordelik is vir die identifisering van jong mans en die fasilitering van hul militêre diens. Roosevelt noem Lewis B. Hershey aan die hoof van die stelsel op 31 Julie 1941, waar hy tot 1969 bly.  Hierdie daad kom toe ander voorbereidings, soos verhoogde opleiding en vervaardiging van toerusting, nog nie goedgekeur is nie. Dit was nietemin die basis vir die dienspligprogramme wat tot vandag toe sou voortduur.
Die wet stel 'n maksimum van 900 000 man op 'n gegewe tydstip in opleiding en beperk militêre diens tot 12 maande, tensy die kongres dit nodig ag om die diens in die belang van nasionale verdediging uit te brei. 'N Wysiging het nog 18 maande bygevoeg tot hierdie dienstydperk op 18 Augustus 1941. Na die Pearl Harbor -aanval is die STSA verder gewysig (19 Desember 1941), wat die dienstydperk tot die duur van die oorlog verleng plus ses maande en vereis dat die registrasie van alle mans tussen 18 en 64 jaar. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is 49 miljoen mans geregistreer, 36 miljoen ingedeel, [ mislukte verifikasie ] en 10 miljoen ingewy.  18 en 19 -jariges is op 13 November 1942 aanspreeklik gehou vir induksie. Teen laat 1942 het die selektiewe diensstelsel deur sy meer as 6 000 plaaslike rade wegbeweeg van 'n nasionale lotery na administratiewe keuring.
Op 5 Desember 1942 sluit die presidensiële uitvoerende bevel 9279 vrywillige werwing vir alle mans van die ouderdomme van 18 tot 37 vir die duur van die oorlog, wat beskerming bied aan die land se tuismagpoel. Die vloot en mariene korps het vroeg in 1943 begin om hul personeel aan te skaf deur die selektiewe diensstelsel. dienskomponent bekend as die Army of the United States, algemeen bekend as die "AUS" diensverpligtinge, is ingestel op die duur van die oorlog plus ses maande.  
Paul V. McNutt, hoof van die War Manpower Commission, het beraam dat die veranderinge die verhouding van manne wat opgestel is, van een uit nege tot een uit vyf sal verhoog. Die doel van die kommissie was om teen einde 1943 nege miljoen mans in die weermag te hê.  Dit het die enorme vereiste van tot 200 000 man per maand vergemaklik en sou die standaard vir die duur van die oorlog bly.
Die konsep van die Tweede Wêreldoorlog was van 1940 tot 1946 toe verdere indukties opgeskort is, en die wetgewende magtiging daarvan het in 1947 sonder verdere uitbreiding deur die Kongres verval. Gedurende hierdie tyd is meer as 10 miljoen mans in militêre diens opgeneem.  Die selektiewe diensstelsel het egter ongeskonde gebly.
Onttrekkingsontduiking was verantwoordelik vir ongeveer 4% van die totaal wat ingevoer is. Ongeveer 373 000 vermeende ontduikers is ondersoek, met net meer as 16 000 gevangenisstraf.  Daar is nietemin teenkanting teëgekom, veral in die noordelike stede waar sommige Afro-Amerikaners teen die stelsel protesteer. Die Nation of Islam was aan die voorpunt, met baie swart Moslems wat tronk toe gestuur is omdat hulle die ontwerp geweier het, en hul leier Elijah Muhammad is vyf jaar lank tot federale gevangenisstraf gevonnis weens die aanhitsing van konsepweerstand. Georganiseerde konsepweerstand het ook ontwikkel in die Japannese Amerikaanse interneringskampe, waar groepe soos die Heart Mountain Fair Play Committee geweier het om te dien, tensy hulle en hul gesinne vrygelaat word. 300 Nisei -mans uit agt van die tien kampe vir oorlogsverskuiwingsowerhede is gearresteer en tereggestaan ​​weens misdaadontduiking, waarvan die meeste tot federale gevangenis gevonnis is.  Amerikaanse kommuniste het ook die oorlog gekant deur die 'American Peace Committee' te stig, wat 'n koalisie van anti-oorlogsgroepe probeer organiseer. Dit het geduur totdat Duitsland die Sowjetunie in Junie 1941 aangeval het, waarna hulle die naam van die komitee verander het na die "American People's Committee" en hulp aan Brittanje, die ontwerp en ander voorbereidings vir oorlog ondersteun het. 
Van die meer as 72 000 mans wat as gewetensbeswaardes (CO) geregistreer het, het byna 52 000 CO -status gekry. Hiervan het meer as 25 000 die weermag aangegaan in nie -stridende rolle, nog 12 000 het na burgerlike werkskampe gegaan en byna 6 000 in die gevangenis.
Die tweede konsep van vredestyd begin met die goedkeuring van die Wet op selektiewe dienste van 1948 nadat die STSA verstryk het. Die nuwe wet vereis dat alle mans van 18 tot 26 jaar moet registreer. Dit het ook die stelsel vir die 'Doctor Draft' geskep, wat daarop gemik is om gesondheidswerkers in militêre diens te laat optree.  Tensy andersins vrygestel of uitgestel (sien Berry -plan), kan hierdie manne tot 21 maande aktiewe diens en vyf jaar diens in diens wees. Die kongres het hierdie wet verder in 1950 aangepas, hoewel die oorskot na die Tweede Wêreldoorlog van militêre mannekrag weinig behoefte aan konsepoproepe gelaat het totdat president Truman in Desember 1950 'n nasionale noodtoestand verklaar het.  Slegs 20 348 mans is in 1948 opgeneem en slegs 9 781 in 1949.
Tussen die uitbreek van die Koreaanse oorlog in Junie 1950 en die wapenstilstandooreenkoms in 1953 het Selective Service meer as 1,5 miljoen mans ingeroep.  Nog 1,3 miljoen het vrywillig gewerk, gewoonlik die vloot of lugmag gekies.   Die kongres het die Universele Militêre Opleidings- en Dienswet in 1951 aangeneem om aan die eise van die oorlog te voldoen. Dit het die inlywingsouderdom tot 18½ verlaag en aktiewe diensverpligtinge na 24 maande verleng. Ondanks die vroeë mislukkings in die geveg en later in 'n dooiepunt in Korea, word sommige deur die konsep beskou as 'n belangrike rol om die oorlog te keer.  'n Gallup -peiling in Februarie 1953 het getoon dat 70 persent van die Amerikaners wat ondervra is, van mening was dat die SSS die konsep regverdig hanteer het. Gallup het veral gemeld dat 64 persent van die demografiese groep, insluitend alle mans van die ouderdom (mans 21 tot 29), die konsep regverdig beskou. 
Om billikheid in die stelsel te vergroot, het president Dwight D. Eisenhower op 11 Julie 1953 'n uitvoerende bevel onderteken wat die uitstel van vaderskap vir getroude mans beëindig het.  Die verandering in die konsep het grotendeels die doelwitte van die ontluikende Koue Oorlog gedien. Uit 'n program wat pas skaars die kongres bygewoon het tydens die vreeslike voorspel tot die Tweede Wêreldoorlog, het 'n meer robuuste konsep voortgegaan, aangesien vrese nou op die Sowjet -bedreiging fokus. 'N Paar onenige stemme in die kongres pleit egter steeds vir vrywillige militêre diens.  
Die begin van die Koue Oorlog val saam met die tyd toe mans wat tydens die Groot Depressie gebore is, militêre ouderdom begin bereik het. Hershey en ander ondersteuners van die konsep het gereeld daarop gewys dat die depressie 'n aansienlike verlaging van die geboortesyfer tot gevolg gehad het om hul twyfel oor die terugkeer na 'n vrywillige weermag te weerstaan ​​in 'n tyd toe dit bekend was dat die aantal mans wat militêre ouderdom bereik het, sou aansienlik daal. Die Koreaanse Oorlog -era was die eerste keer dat enige vorm van uitstel van studente gebruik is. Tydens die Koreaanse Oorlog is 'n student wat minstens 12 semesterure gedra het tot die einde van sy huidige semester gespaar. 
Alhoewel die Verenigde State op 27 Julie 1953 die wapenstilstand van die Koreaanse oorlog onderteken het, het tegnologie nuwe beloftes en dreigemente meegebring. Amerikaanse lug- en kernkrag het die Eisenhower -leerstuk aangevuur oor 'massiewe vergelding'. Hierdie strategie het meer masjiene en minder voetsoldate vereis, sodat die trek na die agterste brander gly. Genl. Hershey, direkteur van die SSS, het egter versigtigheid aangemoedig uit vrees dat die konflik in Viëtnam sou opduik. In Mei 1953 het hy sy staatsdirekteure aangesê om alles moontlik te doen om die SSS lewendig te hou om in die komende behoeftes te voorsien. 
Na die wapenstilstand in Korea se oorlog in 1953 het die Kongres die Wet op Reserwe -magte van 1955 goedgekeur met die doel om die gereedheid van die nasionale garde en die federale reserwe -komponent te verbeter, terwyl dit ook die gebruik daarvan deur die president beperk. Vir hierdie doel het dit 'n diensplig van ses jaar opgelê, in 'n kombinasie van reserwe en aktiewe diens, vir elke militêre lid, ongeag hul manier van toegang. Intussen het die SSS homself lewend gehou deur 'n komplekse stelsel van uitstel te ontwerp en te bestuur vir 'n swelsel van kandidate gedurende 'n tydperk van krimpende vereistes. Die grootste uitdaging vir die konsep was nie van betogers nie, maar eerder van lobbyiste wat ekstra uitstel soek vir hul kiesafdelingsgroepe, soos wetenskaplikes en boere. 
Baie regeringsleiers was van mening dat die potensiaal vir 'n konsep 'n kritieke element is om 'n konstante stroom vrywilligers te handhaaf. By verskeie geleenthede het genl Hershey aan die kongres gesê dat vir elke man wat opgestel is, drie of vier meer bang was om vrywillig te werk.  As ons aanneem dat sy beoordeling korrek was, sou dit beteken dat meer as 11 miljoen mans as gevolg van die konsep tussen Januarie 1954 en April 1975 vir die diens gewerk het. 
Die beleid om die konsep te gebruik as 'n krag om vrywillige werwing te dwing, was uniek in die Amerikaanse geskiedenis. Vorige konsepte was nie daarop gemik om individue aan te moedig om in te skryf om voorkeurplasing of minder gevaarlike plasings te kry nie. Die toenemende opbou van die Viëtnam -oorlog, sonder 'n duidelike bedreiging vir die land, versterk hierdie tipe fokus.  Sommige ramings dui daarop dat byna 'n derde van alle geskikte mans gedurende die periode 1965–69 dienspligtig was.   Hierdie groep verteenwoordig diegene sonder vrystelling of hulpbronne om militêre diens te vermy. Gedurende die aktiewe gevegsfase het die moontlikheid om gevegte te vermy deur hul diens en militêre spesialiteit te kies, tot soveel as vier uit 11 geskikte mans gelei.   Die weermag het op hierdie konsep-geïnduseerde vrywilligerswerk staatgemaak om sy kwotas te maak, veral die weermag, wat gedurende die Viëtnam-oorlogstyd byna 95 persent van alle geïnduseerdes uitgemaak het.Byvoorbeeld, werfverslae oor verdediging toon dat 34% van die rekrute in 1964, tot 50% in 1970, aangedui het dat hulle vrywillig aangesluit het om onsekerheid oor die plasing deur die konsep te vermy.    Hierdie koerse het gedaal tot 24% in 1972 en 15% in 1973 na die verandering in 'n loterystelsel. As gevolg van ander faktore, kan aangevoer word dat tot 60% van diegene wat gedurende die Viëtnam -oorlogstydperk gedien het, dit direk of indirek gedoen het as gevolg van die konsep. 
Daarbenewens het uitstel mense 'n aansporing gebied om sake te volg wat vir die staat as nuttig beskou word. Hierdie proses, bekend as kanalisering, het gehelp om mans in opvoedkundige, beroeps- en gesinskeuses te druk wat hulle andersins nie sou kon volg nie. Voorgraadse grade word waardeer. Nagraadse werk het mettertyd verskillende waarde gehad, alhoewel tegniese en godsdienstige opleiding byna konstante ondersteuning ontvang het. Ondersteuning in die oorlogsbedryf in die vorm van onderrig, navorsing of geskoolde arbeid het ook uitgestelde of vrygestelde status gekry. Uiteindelik is getroude en gesinsmanne vrygestel vanweë die positiewe sosiale gevolge.   Dit het ingesluit die gebruik van presidensiële bevele om vrystellings weer uit te brei na vaders en ander.  Kanalisering is ook beskou as 'n manier om die vroeë verlies van die land se "beste en helderste" wat histories aangesluit het en vroeg in die oorlog gesterf het, te voorkom. 
In die enigste lang tydperk van militêre diensplig van Amerikaanse mans gedurende 'n groot vredestydperk, het die konsep gedurende die laat 1950's en vroeë 1960's op 'n meer beperkte basis voortgegaan. Terwyl 'n baie kleiner persentasie geskikte mans ingeroep is as in oorlogstydperke, het wetgewers twee jaar lank in die weermag gedien. Elvis Presley en Willie Mays was twee van die bekendste mense wat gedurende hierdie tydperk opgestel is.
Openbare protesoptredes in die Verenigde State was min tydens die Koreaanse Oorlog. Die persentasie CO -vrystellings vir geïnduseerdes het egter tot 1,5% gestyg, vergeleke met 'n koers van slegs 0,5% in die afgelope twee oorloë. Die departement van justisie het ook meer as 80 000 sake-ontduikingsake ondersoek.  ​​ 
President Kennedy se besluit om militêre troepe na Viëtnam te stuur as adviseurs, was 'n teken dat Lewis B. Hershey, direkteur van die selektiewe diens, die Oval Office moes besoek. Uit hierdie besoek het twee wense van JFK na vore gekom met betrekking tot diensplig. Die eerste was dat die name van getroude mans met kinders heel onder in die oproeplys moet staan. Net bokant hulle moet die name wees van mans wat getroud was. Hierdie presidensiële beleid moes egter nie formeel in die selektiewe diensstatus gekodeer word nie. Mans wat in hierdie kategorieë pas, het bekend gestaan ​​as Kennedy Husbands. Toe president Lyndon Johnson besluit om hierdie Kennedy -beleid op te skort [ verduideliking nodig ], het duisende Amerikaanse paartjies op die laaste oomblik na die altaar gejaag. 
Baie vroeë rangskrywers teen diensplig was verbonde aan die nasionale komitee vir 'n SANE-kernbeleid. Die ondertekening in 1963 van die Beperkte Kerntoetsverbodverdrag het hulle in staat gestel om op ander kwessies te fokus. [ aanhaling nodig ] Die gekenmerkde tekenprenttekenaar Al Capp het hulle uitgebeeld as S.W.I.N.E, (Studente wat baie verontwaardig is oor byna alles). Die katalisator vir heraansluiting van protes was die 1964 -Golf van Tonkin -resolusie.
Gevolglik was daar teenkanting teen die ontwerp nog voordat die groot betrokkenheid van die VSA in die Viëtnam -oorlog begin het. Die groot groep Baby Boomers wat tydens die Viëtnam -oorlog in aanmerking gekom het vir militêre diens, was verantwoordelik [ verduideliking nodig ] vir 'n skerp toename in die aantal vrystellings en uitstel, veral vir studente. Behalwe dat hulle die konsep kon vermy, het kollege-gegradueerdes wat as vrywilligers vir die militêre diens (hoofsaaklik as opdragoffisiere) gewerk het, 'n baie groter kans gehad om 'n voorkeurpos te verkry in vergelyking met minder opgeleide kandidate.
Namate die Amerikaanse troepesterkte in Suid -Viëtnam toeneem, is daar meer jong manne aangestel om daar diens te doen, en baie van die wat nog tuis was, het gesoek na 'n manier om die trek te vermy. Aangesien slegs 15 000 soldate van die nasionale garde en reserwe na Suid -Viëtnam gestuur is, het diens by die wag of die reservate 'n gewilde manier geword om diens in 'n oorlogsgebied te vermy. Vir diegene wat aan die strengere inskrywingstandaarde kon voldoen, was diens in die lugmag, vloot of kuswag 'n manier om die kans om doodgemaak te word, te verminder. Beroepe tot die bediening en die rabbynaat het die hoogte ingeskiet omdat goddelike studente van die konsep vrygestel is. [ aanhaling nodig ] Dokters en konsepraadslede het onder druk van familielede of familievriende geplaas om potensiële aanklaers vry te stel. [ aanhaling nodig ]
Die uitstel van die huwelik eindig skielik op 26 Augustus 1965. Rondom 15:10 onderteken president Johnson 'n bevel waarin die manne wat na middernag daardie dag getroud is, toegelaat word, en dan omstreeks 17:00 vir die eerste keer die verandering aangekondig het. 
Sommige gewetensbeswaardes maak beswaar teen die oorlog op grond van die teorie van Just War. Een hiervan, Stephen Spiro, is skuldig bevind daaraan dat hy die konsep vermy het, maar 'n opgeskorte vonnis van vyf jaar opgelê. Hy is later deur president Gerald Ford begenadig. 
Daar was 8,744,000 dienslede tussen 1964 en 1975, van wie 3,403,000 na Suidoos -Asië ontplooi is.  Uit 'n poel van ongeveer 27 miljoen het die konsep 2,215,000 man vir militêre diens (in die Verenigde State, Suid -Viëtnam en elders) tydens die Viëtnam -oorlogstydperk ingesamel. Die meerderheid dienslede wat na Suid -Viëtnam ontplooi was, was vrywilligers, al [ verduideliking nodig ] honderdduisende mans het gekies om by die weermag, lugmag, vloot en kuswag aan te sluit (vir drie of vier jaar inskrywing) voordat hulle opgestel kan word, twee jaar lank diens kan doen en geen keuse het oor hul militêre beroepspesialiteit nie (MOS) [ verduideliking nodig ] . 
Van die byna 16 miljoen mans wat nie aktiewe militêre diens gedoen het nie, was 96% vrygestel (tipies vanweë werksgeleenthede, insluitend ander militêre diens), uitgestel (gewoonlik om opvoedkundige redes) of gediskwalifiseer (gewoonlik weens fisieke en geestelike gebreke, maar ook weens kriminele rekords) konsepoortredings ingesluit).  Die vereistes vir die verkryging en instandhouding van 'n opvoedkundige uitstel het in die laat 1960's verskeie kere verander. Studente moes jare lank 'n jaarlikse kwalifikasie toets aflê. In 1967 is opvoedkundige uitstel vir nagraadse studente verander. Diegene wat in die herfs van 1967 met nagraadse studie begin, het twee semester uitstel gekry om in aanmerking te kom in Junie 1968. Diegene wat verder in hul nagraadse studie was wat voor die somer van 1967 ingeskryf het, kan uitstel ontvang totdat hulle hul studies voltooi het. Die vrywilligers van die Peace Corps het nie meer uitstel gekry nie, en die inleiding daarvan is aan die diskresie van hul plaaslike direksies oorgelaat. Die meeste rade het egter die vrywilligers van Peace Corps toegelaat om hul twee jaar lange opdrag te voltooi voordat hulle hulle tot die diens kon toelê. Op 1 Desember 1969 is 'n lotery gehou om 'n konsepprioriteit te stel vir almal wat tussen 1944 en 1950 gebore is. Diegene met 'n groot aantal hoef nie meer bekommerd te wees oor die konsep nie. Byna 500 000 mans is gediskwalifiseer vir kriminele rekords, maar minder as 10 000 van hulle is skuldig bevind aan konsepoortredings.  Uiteindelik het soveel as 100 000 manne wat in aanmerking kom, uit die land gevlug.  
Einde van diensplig Redigeer
Tydens die presidensiële verkiesing van 1968 het Richard Nixon hom beywer vir 'n belofte om die konsep te beëindig.   Hy het vir die eerste keer geïnteresseerd geraak in die idee van 'n vrywillige leër tydens sy ampstyd, gebaseer op 'n artikel van Martin Anderson van die Columbia Universiteit.  Nixon beskou die beëindiging van die konsep ook as 'n effektiewe manier om die beweging teen die Viëtnam-oorlog te ondermyn, aangesien hy geglo het dat welvarende jongmense sou ophou om teen die oorlog te protesteer sodra hul eie waarskynlikheid om daarin te veg, verdwyn het.   Daar was teenkanting teen die idee van vrywilligers van beide die departement van verdediging en die kongres, so Nixon het nie onmiddellik opgetree om die konsep vroeg in sy presidentskap te beëindig nie. 
In plaas daarvan is die Gates -kommissie gevorm, onder leiding van Thomas S. Gates, Jr., 'n voormalige minister van verdediging in die Eisenhower -administrasie. Gates was aanvanklik gekant teen die idee van die vrywillige weermag, maar het van plan verander tydens die werk van die kommissie van 15 lede.  Die Gates -kommissie het sy verslag in Februarie 1970 uitgereik waarin hy beskryf hoe voldoende militêre sterkte gehandhaaf kan word sonder om diensplig te hê.   Die bestaande konsepwet verstryk einde Junie 1971, maar die departement van verdediging en die administrasie van Nixon besluit dat die konsep ten minste 'n geruime tyd moet voortgaan.  In Februarie 1971 versoek die administrasie van die Kongres 'n verlenging van die konsep met twee jaar tot Junie 1973.  
Teenstanders van die oorlog in die senatorium wou dit tot 'n verlenging van een jaar verminder, of die konsep heeltemal uitskakel, of die hernuwing van die konsep bind aan 'n rooster vir die onttrekking van troepe uit Vietnam  Senator Mike Gravel van Alaska het die mees kragtige benadering gevolg en probeer om die konsepvernuwingswetgewing te filibuster, diensplig te sluit en die oorlog direk te beëindig.  Senatore wat Nixon se oorlogspogings ondersteun, ondersteun die wetsontwerp, alhoewel sommige die moeite sou doen om die konsep te beëindig.  Na 'n langdurige stryd in die Senaat, is daar in September 1971 cloture oor die filibuster bereik en is die konsepvernuwingswetsontwerp goedgekeur.  Intussen is die militêre salaris verhoog as 'n aansporing om vrywilligers aan te trek, en televisie -advertensies vir die Amerikaanse weermag het begin.  Met die beëindiging van die aktiewe deelname aan die Amerikaanse grond in Viëtnam, was daar in Desember 1972 die laaste dienspligtiges, wat in 1952 en vroeër gebore is  en wat gedurende die eerste ses maande van 1973 aangemeld het.
Op 2 Februarie 1972 is 'n tekening gehou om konsep -prioriteitsgetalle vir mans wat in 1953 gebore is, te bepaal, maar in Januarie 1973 kondig Melvin Laird, minister van verdediging, aan dat geen verdere konsepbevele uitgereik sal word nie.   In Maart 1973, 1974 en 1975 het die Selective Service konsepprioriteitsnommers toegeken vir alle mans wat in 1954, 1955 en 1956 gebore is, ingeval die konsep uitgebrei word, maar dit was nooit. 
Kommando-sersant-majoor Jeff Mellinger, vermoedelik die laaste opgestel aangewese soldaat wat nog steeds aktief is, het in 2011 afgetree.   Aartshoof 5 Ralph E. Rigby, die laaste soldaat van akteur-offisier in die Viëtnam-oorlogstydperk. rang, het op 10 November 2014 uit die weermag uitgetree na 'n loopbaan van 42 jaar. 
Op 28 Desember 1972 sou die laaste dag wees wat die betrokke personeellid ingehuldig sou word. President Nixon het daardie dag egter tot 'n nasionale roudag verklaar weens die dood van oudpresident Truman, en die federale kantore is gesluit.  Mans wat die dag sou aanmeld, is nooit opgeneem nie, aangesien die konsep nie in 1973 hervat is nie.
Konsepregistrasie na 1980 Redigeer
Op 2 Julie 1980 het president Jimmy Carter die presidensiële proklamasie 4771 uitgereik en die vereiste dat jong mans by die selektiewe diensstelsel moet registreer, heringestel.  Destyds was dit nodig dat alle mans, gebore op of na 1 Januarie 1960, by die selektiewe diensstelsel registreer. Diegene wat nou in hierdie kategorie was, was manlike Amerikaanse burgers en manlike immigrante, nie-burgers tussen die ouderdomme van 18 en 25 jaar. Hulle moes binne 30 dae na hul 18de verjaardag registreer, selfs al was hulle nie eintlik in aanmerking om by die weermag aan te sluit nie.
Die selektiewe diensstelsel, nog steeds in wese wat dit in 1980 was, beskryf sy missie as 'om in die noodpersoneel se behoeftes van die weermag te voorsien deur onopgeleide mannekrag, of personeel met professionele vaardighede in die gesondheidsorg in diens te neem, indien dit deur die kongres en die president in 'n nasionale krisis ".  Registrasievorms is aanlyn beskikbaar, óf by enige Amerikaanse poskantoor of DMV.
Die registrasievorm vir die selektiewe diens verklaar dat die versuim om te registreer 'n misdaad is wat tot vyf jaar gevangenisstraf of 'n boete van $ 250 000 opgelê kan word.  Maar in die praktyk is niemand vervolg nie weens die versuim om te voldoen aan die konsepregistrasie sedert 1986,  deels omdat vervolging van konsepweerstanders teen die regering tydens die Viëtnam-oorlog teenproduktief was, en deels weens die moeilikheid om te bewys dat nie -nakoming van die wet 'wetend en moedswillig' was. In onderhoude gepubliseer in Amerikaanse nuus en wêreldverslag In Mei 2016 het huidige en voormalige amptenare van die selektiewe diensstelsel gesê dat die departement van justisie en selektiewe diens in 1988 ingestem het om verdere vervolging van nie -registrante op te skort.  Baie mans registreer glad nie, registreer laat of verander adresse sonder om die selektiewe diensstelsel in kennis te stel. 
Selfs in die afwesigheid van vervolging, kan versuim om te registreer egter tot ander gevolge lei. Registrasie is 'n vereiste vir indiensneming deur die federale regering en sommige staatsregerings, sowel as om verskillende staatsvoordele soos bestuurslisensies te ontvang.  As u weier om te registreer, kan u ook nie in aanmerking kom vir federale finansiële hulp vir die universiteit nie. 
Op 1 Desember 1989 beveel die kongres die selektiewe diensstelsel om 'n stelsel in werking te stel wat 'persone kan opstel wat geskik is vir praktyk of werk in 'n gesondheidsorg- of professionele beroep', indien so 'n spesiale vaardigheidsopdrag deur die kongres beveel word.  In reaksie hierop het Selective Service in 1989 planne vir die "Health Care Personnel Delivery System" (HCPDS) gepubliseer en het dit sedertdien gereed gehad. Die konsep het in die fiskale jaar 1998 'n voorlopige veldoefening ondergaan, gevolg deur 'n meer uitgebreide landwye gereedheidsoefening in die boekjaar 1999. Die HCPDS -planne sluit vroue en mans tussen 20 en 54 jaar in 57 verskillende werkkategorieë in.  Vanaf Mei 2003 het die departement van verdediging gesê dat die mees waarskynlike vorm van konsep 'n spesiale vaardigheidsontwerp is, waarskynlik van gesondheidswerkers. 
In 1918 het die Hooggeregshof beslis dat die ontwerp van die Eerste Wêreldoorlog nie die Grondwet van die Verenigde State oortree het nie Selektiewe konsepwetgevalle. Die hof het die geskiedenis van diensplig in Engeland en in koloniale Amerika opgesom, 'n geskiedenis wat dit geleer het as die vasstelling dat die Framers verpligte militêre diens as 'n regeringsmag beskou het. Dit was van mening dat die toestemming van die grondwet aan die kongres van die magte om oorlog te verklaar en om leërs op te rig en te ondersteun, die bevoegdheid tot diensplig insluit. Dit het argumente verwerp op grond van die regte van state, die 13de wysiging en ander bepalings van die Grondwet.
Later, tydens die Viëtnam -oorlog, het 'n laer appèlhof ook tot die gevolgtrekking gekom dat die konsep grondwetlik was. Verenigde State v. Holmes, 387 F.2d 781 (7de omgang), sert. ontken, 391 U.S. 936 (1968).  Regter William O. Douglas, tydens die stemming om die appèl aan te hoor Holmes, het saamgestem dat die regering die bevoegdheid het om diensplig in oorlogstyd te gebruik, maar het aangevoer dat die grondwetlikheid van 'n konsep in die afwesigheid van 'n oorlogsverklaring 'n ope vraag is wat die Hooggeregshof moet beantwoord.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die Hooggeregshof die regering groot ruimte gebied om kritiek op die konsep te onderdruk. Voorbeelde sluit in Schenck teen die Verenigde State, 249 U.S. 47 (1919)  en Gilbert teen Minnesota, 254 U.S. 325 (1920).  In die daaropvolgende dekades het die Hof egter 'n baie breër standpunt ingeneem oor die mate waarin voorspraak deur die eerste wysiging beskerm word. Dus, in 1971, het die hof dit as ongrondwetlik bevind dat 'n staat 'n man wat 'n baadjie binnegekom het, gestraf het met die woorde "Fuck the Draft" daarop sigbaar. Cohen teen Kalifornië, 403 U.S. 15 (1971).  Tog kan dit grondwetlik verbied word om protes teen die konsep op 'n spesifieke manier om 'n konsepregistrasiekaart te verbrand, vanweë die regering se belang om die 'nonspraak' -element wat by die vernietiging van die kaart betrokke is, te verbied. Verenigde State teen O'Brien, 391 U.S. 367 (1968). 
Sedert die herstelling van konsepregistrasie in 1980, het die Hooggeregshof vier sake wat verband hou met die Wet op Militêre Selektiewe Diens aangehoor en beslis: Rostker v. Goldberg, 453 U.S. 57 (1981), wat die grondwetlikheid handhaaf om te vereis dat mans, maar nie vroue nie, vir die konsep moet registreer Selective Service v. Minnesota Public Interest Research Group (MPIRG), 468 US 841 (1984), wat die grondwetlikheid van die eerste van die federale "Solomon -wysigingswette" handhaaf, wat vereis dat aansoekers om federale studentehulp moet sertifiseer dat hulle aan die konsepregistrasie voldoen het, hetsy deur te registreer of nie registreer Wayte teen die Verenigde State, 470 US 598 (1985), met inagneming van die beleid en prosedures wat die Hooggeregshof gedink het die regering gebruik het om die "mees uitgesproke" nie -registrante vir vervolging te kies, nadat die regering geweier het om aan die ontdekkingsbevele van die verhoorhof te voldoen om dokumente voor te lê en getuies wat verband hou met die seleksie van nie -registrante vir vervolging en Elgin v. Departement van die Tesourie, 567 U.S. ____ (2012), met betrekking tot prosedures vir geregtelike hersiening van die weiering van federale werk vir nie -registrante. 
In 1981 het verskeie mans 'n saak in die saak aanhangig gemaak Rostker v. Goldbergbeweer dat die Wet op Militêre Selektiewe Dienste die klousule oor die behoorlike proses van die vyfde wysiging oortree deur te vereis dat slegs mans, en nie ook vroue nie, by die selektiewe diensstelsel moet registreer. Die Hooggeregshof bekragtig die wet en verklaar dat die kongres se "besluit om vroue vry te stel, nie die toevallige byproduk was van 'n tradisionele manier om oor vroue te dink nie", dat "omdat vroue deur statuut of militêre beleid van gevegsdiens uitgesluit word, nie op dieselfde wyse geleë is vir die doel van 'n konsep of registrasie vir 'n konsep nie, en die besluit van die kongres om die registrasie van slegs mans te magtig, oortree derhalwe nie die klousule oor behoorlike proses nie ", en dat" die argument vir die registrasie van vroue gebaseer was op billike oorwegings, maar die kongres was daarop geregtig om tydens die uitoefening van sy grondwetlike bevoegdhede te fokus op die kwessie van militêre behoefte, eerder as 'billikheid'. "
Die Rostker v. Goldberg Die afhanklikheid van die opinie oor die respek vir die besluit van die uitvoerende gesag om vroue uit die geveg uit te sluit, het 'n hernieude ondersoek gekry sedert die departement van verdediging in Januarie 2013 sy besluit aangekondig het om die meeste van die federale beleid weg te doen wat vroue verhinder het om in 'n gevegsrol in grondoorlog te dien. situasies.  Sowel die Amerikaanse vloot as die Amerikaanse lugmag het toe reeds feitlik alle posisies in see- en luggevegte vir vroue oopgemaak. Regsgedinge is aanhangig gemaak teen die voortgesette grondwetlikheid van mans, maar nie vroue nie, om by die selektiewe diensstelsel te registreer: Nasionale koalisie vir mans v. Selektiewe diensstelsel (ingedien op 4 April 2013, U.S.Die distrikshof vir die Sentrale Distrik van Kalifornië, wat deur die Distrikshof op 29 Julie 2013 afgewys is as 'nie' ryp 'vir appèlbeslissing, het aangevoer op 8 Desember 2015 voordat die 9de Hof van Appèl  omgedraai en op 19 Februarie 2016 teruggestel is  ) en Kyle v. Selective Service System (ingedien op 3 Julie 2015 by die Amerikaanse distrikshof in die distrik New Jersey), namens die 17-jarige Elizabeth Kyle-LaBell deur haar ma, Allison, gebring. Elizabeth het probeer registreer, maar het as vrou nie in aanmerking gekom nie. 
Nasionale koalisie vir mans v. Selektiewe diensstelsel Redigeer
In Februarie 2019 het die Amerikaanse distrikshof in die suidelike distrik van Texas beslis dat alleenregtelike dienspligregistrasie die klousule oor gelyke beskerming van die veertiende wysiging oortree het, en die vorige uitspraak omvergewerp op grond daarvan dat die beleid van die weermag rakende vroue aansienlik verander het, sodanig dat hulle nou uitruilbaar met mans gebruik kan word. In 'n saak wat deur die nie-winsgewende mansregte-organisasie, die National Coalition for Men, teen die Amerikaanse selektiewe diensstelsel aanhangig gemaak is, het regter Gray H. Miller 'n verklarende uitspraak gelewer dat die registrasievereiste vir mans slegs ongrondwetlik is, maar nie spesifiseer watter optrede die regering het nie moet neem.  Die beslissing is deur die 5th Circuit Court of Appeals omgekeer.  'n Petisie vir hersiening is daarna by die Amerikaanse hooggeregshof ingedien. 
Volgens die selektiewe diensstelsel 
'N Gewetensbeswaarmaker is iemand wat daarteen gekant is om in die weermag te dien en/of wapens te dra op grond van morele of godsdienstige beginsels. .
Oortuigings wat 'n registrant vir CO -status kwalifiseer, is moontlik godsdienstig van aard, maar hoef nie so te wees nie. Oortuigings kan egter moreel of eties wees, maar die redes waarom 'n man nie aan 'n oorlog wil deelneem nie, moet nie op politiek, geskiktheid of eiebelang gebaseer wees nie. Oor die algemeen moet die man se lewenstyl voordat hy sy eis maak, sy huidige aansprake weerspieël.
Die hooggeregshof het beslis in sake Verenigde State v. Seeger  (1965) en Wallies teen die Verenigde State  (1970) dat gewetensbesware kan wees deur nie-godsdienstige oortuigings sowel as godsdienstige oortuigings, maar dit het ook beslis Gillette teen die Verenigde State (1971) teen besware teen spesifieke oorloë as gronde vir gewetensbeswaar. 
Daar is tans geen meganisme om aan te dui dat 'n mens 'n gewetensbeswaarmaker in die Selective Service -stelsel is nie. Volgens die SSS kan hy, nadat 'n persoon opgestel is, aanspraak maak op die gewetensbeswaarstatus en dit dan voor die plaaslike raad regverdig. Dit word gekritiseer omdat daar gedurende die tye van 'n konsep, wanneer die land in noodtoestande verkeer, 'n groter druk kan plaas op die plaaslike rade om strenger te wees teen die gewetensbesware.
Daar is twee tipes status vir gewetensbeswaardes. As 'n persoon slegs beswaar maak teen veg, maar nie om in die weermag te dien nie, kan die persoon 'n nie -mededingende diens in die weermag kry sonder om wapens op te lei. As die persoon beswaar maak teen alle militêre diens, kan die persoon beveel word om 'alternatiewe diens' te neem met 'n werk 'wat 'n betekenisvolle bydrae tot die handhawing van die nasionale gesondheid, veiligheid en belang stel'.
Die 'armoede-ontwerp' is 'n term wat die Amerikaanse militêre werwers se doelgerigte neiging beskryf om hul werwingspogings op die middestad en arm plattelandse skole te vestig. Die lae-inkomste-jeug en jongmense wat hierdie skole bywoon, het oor die algemeen minder goeie opvoedings- en werksgeleenthede as middelklas- en welgestelde jeugdiges. Voorstanders van die armoede-konsep beskou dikwels dat die Amerikaanse weermag as gevolg hiervan buite verhouding mans en vroue van kleur is en uit 'n swak en werkersklas agtergrond is.  
Die selektiewe diensstelsel het volgehou dat hulle verskeie hervormings geïmplementeer het wat die konsep billiker en billiker sou maak.
Sommige van die maatreëls wat hulle ingestel het, sluit in: 
Voor en tydens die Viëtnam-oorlog kon 'n jong man 'n uitstel kry deur aan te toon dat hy 'n voltydse student was wat bevredigend vorder tot 'n graad en dat uitstel slegs tot aan die einde van die semester duur. As die man 'n senior is, kan hy tot die einde van die akademiese jaar uitstel.
Die regering het gesê dat konseprade nou meer verteenwoordigend is van die plaaslike gemeenskappe op gebiede soos ras en nasionale oorsprong.
'N Lotto -stelsel sal gebruik word om die volgorde van mense wat opgeroep word, te bepaal. Voorheen sou die oudste mans wat in aanmerking kom vir die konsep, eers geneem word. In die nuwe stelsel sou die manne wat eerste gebel word diegene wees wat in die kalenderjaar 20 jaar oud is of sal word, of diegene wie se uitstel in die kalenderjaar eindig. Elke jaar daarna word die man op 'n laer prioriteit geplaas totdat sy aanspreeklikheid eindig.
Die poging om die registrasiewet op selektiewe dienste af te dwing, is in 1986 laat vaar. Sedertdien kon geen poging om diensplig terug te kry, baie steun by die wetgewer of onder die publiek lok nie.  Sedert die begin van 2003, toe die Irak -oorlog op hande was, was daar pogings deur wetgewing en veldtogretoriek om 'n nuwe openbare gesprek oor die onderwerp te begin. Die openbare mening was sedert 1981 grootliks negatief. 
In 2003 het verskeie Demokratiese kongreslede (Charles Rangel van New York, Jim McDermott van Washington, John Conyers van Michigan, John Lewis van Georgia, Pete Stark van Kalifornië, Neil Abercrombie van Hawaii) wetgewing ingestel wat beide mans en vroue in beide weermagte sou opstel of burgerlike staatsdiens, sou daar in die toekoms 'n konsep wees. Die leiers van die Republikeinse meerderheid het die wetsontwerp, nege maande na die bekendstelling daarvan, skielik oorweeg, sonder 'n verslag van die Komitee vir Gewapende Dienste (waarna dit verwys is), en slegs 'n maand voor die presidents- en kongresverkiesing in 2004. Die Republikeinse leierskap het 'n versnelde parlementêre prosedure gebruik wat 'n tweederde-stemming sou vereis om die wetsontwerp te aanvaar. Die wetsontwerp is op 5 Oktober 2004 verslaan, met twee lede wat daarvoor gestem het en 402 lede wat daarteen gestem het.
Hierdie verklaring het verwys na die Amerikaanse departement van verdediging om 'stop-loss'-bevele te gebruik, wat die tydsduur van sommige militêre personeel verleng het. Alle ingeskrewe persone, wat by die diens aangaan, is vrywillig vir 'n minimum van agt jaar militêre diensplig (MSO). Hierdie MSO word verdeel tussen 'n minimum tydperk van aktiewe diens, gevolg deur 'n reserwe -tydperk waar inskrywings vir die res van die agt jaar teruggeroep kan word na aktiewe diens.  Sommige van hierdie uitbreidings vir aktiewe pligte is al twee jaar lank. Die Pentagon het gesê dat op 24 Augustus 2004 20 000 soldate, matrose, lugmanne en mariniers geraak is.  Vanaf 31 Januarie 2006 is berig dat meer as 50 000 soldate en reserviste geraak is. 
Ondanks argumente deur verdedigingsleiers dat hulle geen belang gehad het om die konsep weer in te stel nie, het verteenwoordiger Neil Abercrombie (D-HI) 'n DOD-memo in die Kongresrekord wat 'n vergadering van senior leiers uiteengesit het, dui op hernieude belangstelling. Alhoewel die afsluiting van die memorandum nie 'n heropstelling van die konsep vereis nie, het dit wel wysigings op die selektiewe dienswet voorgestel, insluitend die registrasie deur vroue en selfrapportering van kritieke vaardighede wat kan dien om militêre, tuislandverdediging en humanitêre behoeftes te bevredig .  Dit dui daarop dat meer doelgerigte konsepopsies oorweeg kan word, miskien soos dié van die 'Doctor Draft' wat in die vyftigerjare begin het, om bykans 66% van die dokters wat in die weermag in Korea gedien het, te voorsien.  Sodra dit geskep is, is hierdie mannekraginstrument steeds deur middel van 1972 gebruik. Die vergaderingsnota het die hoofrede van DOD gegee om 'n konsep teë te staan ​​oor koste -effektiwiteit en doeltreffendheid. Na bewering het minderjariges met minder as twee jaar behoud 'n netto afname in militêre hulpbronne, wat onvoldoende voordeel bied om die oorhoofse koste van die gebruik daarvan te vergoed. 
Die vermelding van die konsep tydens die presidensiële veldtog het gelei tot 'n herlewing van die organisasie van anti-konsep en konsepweerstand.  Een peiling onder jong kiesers in Oktober 2004 het bevind dat 29% dit sou weerstaan ​​as dit opgestel word. 
In November 2006 het verteenwoordiger Charles B. Rangel (D-NY) weer gevra dat die konsep heringestel word. Huisvoorsitter Nancy Pelosi verwerp die voorstel. 
Op 19 Desember 2006 het president George W. Bush aangekondig dat hy dit oorweeg om meer troepe na Irak te stuur. Die volgende dag het die direkteur van operasies en hoofinligtingsbeampte van die Selective Service System, Scott Campbell, planne aangekondig vir 'n 'gereedheidsoefening' om die werking van die stelsel in 2006 te toets, vir die eerste keer sedert 1998. 
Op 21 Desember 2006 het die sekretaris van veterane -aangeleenthede, Jim Nicholson, op 'n verslaggewer se vraag of die konsep herstel moet word om die weermag meer gelyk te maak, gesê: "Ek dink dat ons samelewing daarby sou baat, ja meneer." Nicholson vertel sy ervaring as 'n kompaniebevelvoerder in 'n infanterie -eenheid wat soldate van verskillende sosio -ekonomiese agtergronde en opvoedingsvlakke bymekaar bring, en merk op dat die konsep 'mense uit alle oorde van ons samelewing' saambring in die gemeenskaplike doel om te dien '. Nicholson het later 'n verklaring uitgereik waarin hy sê dat hy nie steun vir die herinstelling van die konsep nie. 
Op 10 Augustus 2007, met National Public Radio oor "All Things considered", het luitenant -generaal Douglas Lute, nasionale veiligheidsadviseur van die president en kongres, uitgespreek oor alle aangeleenthede rakende die Amerikaanse militêre pogings in Irak en Afghanistan, steun vir 'n konsep om die spanning op die weermag se vrywillige mag te verlig. Hy noem die feit dat herhaalde ontplooiings die gesin en homself van 'n soldaat baie druk plaas, wat op sy beurt die behoud kan beïnvloed. 
'N Soortgelyke wetsontwerp as die van Rangel in 2003 is in 2007 bekendgestel, genaamd die Universal National Service Act of 2007 (HR 393), maar dit is nie verhoor nie en is nie vir oorweging geskeduleer nie.
Aan die einde van Junie 2014 in Pennsylvania is 14 250 dienspligbriewe verkeerdelik gepos aan mans wat in die 19de eeu gebore is en hulle versoek om vir die Amerikaanse militêre konsep te registreer. Dit word toegeskryf aan 'n klerk by die Pennsylvania Department of Transportation wat as gevolg hiervan nie 'n eeu gekies het tydens die oordrag van 400 000 rekords aan die selektiewe diens nie, die stelsel het nie onderskei tussen mans wat in 1993 gebore is nie (wat sou moes registreer) en diegene wat in 1893 gebore is (wat byna seker dood sou wees).  Dit is vergelyk met die 'Jaar 2000 -probleem' ('Y2K -fout'), waarin rekenaarprogramme wat jare voorgestel het met twee syfers in plaas van vier syfers, na verwagting probleme sou begin vanaf die jaar 2000.  The Selective Diens het 27 218 rekords geïdentifiseer van mans wat in die 19de eeu gebore is, wat verkeerdelik teen die eeuse verandering van toepassing gemaak is en op 30 Junie kennisgewings aan hulle gestuur het. 
Op 14 Junie 2016 het die Senaat gestem dat vroue moet registreer vir die konsep, alhoewel taal wat dit vereis, uit latere weergawes van die wetsontwerp val. 
In 2020 het die tweeledige nasionale kommissie vir militêre, nasionale en staatsdiens 'n finale verslag uitgereik waarin hy aanbeveel dat die weermag die aanmeldingsyfers verbeter deur verbeterde uitreik en werwing eerder as 'n hernieude konsep. Dit het egter ook aanbeveel dat die Amerikaanse departement van verdediging gereelde nasionale mobiliseringsoefeninge uitvoer om 'n herbeginsel van die konsep te oefen. 
Die selektiewe diens (en die konsep) in die Verenigde State is nie beperk tot burgers nie. Howard Stringer is byvoorbeeld opgestel ses weke nadat hy in 1965 uit sy geboorteland, Brittanje, gekom het.   Vandag is mans van 'n gepaste ouderdom in die Verenigde State, wat permanente inwoners is (houers van groen kaarte), seisoenale landbouwerkers wat nie 'n H-2A-visum het nie, moet vlugtelinge, parole, asylees en onwettige immigrante registreer by die selektiewe diensstelsel.  Weiering om dit te doen, is 'n rede vir die weiering van 'n toekomstige burgerskapaansoek. Boonop moet immigrante wat as burger wil naturaliseer, as deel van die eed van burgerskap by die volgende sweer:
. dat ek namens die Verenigde State wapens sal dra wanneer die wet dit vereis dat ek 'n nie -mededingende diens in die weermag van die Verenigde State sal verrig wanneer dit deur die wet vereis word, dat ek werk van nasionale belang sal verrig onder burgerlike leiding wanneer dit vereis word deur die wet 
Sedert 1975 het USCIS egter toegelaat dat die eed afgelê word sonder die klousules: ". Dat ek namens die Verenigde State wapens sal dra wanneer ek dit wettig vereis dat ek nie -stridende diens in die gewapende magte van die Verenigde State sal verrig wanneer dit nodig is deur die wet. "
Oproer in die burgeroorlog
Brooklyn het ook 'n gratis swart gemeenskap, genaamd Weeksville. Dit is in 1838 gestig en het ekonomiese mobiliteit, intellektuele vryheid en selfonderhoudendheid moontlik gemaak. Teen die 1850's het Weeksville meer as 500 inwoners gehad, "met meer geleenthede vir huiseienaarskap, werk en sukses vir sy swart inwoners as enige ander deel van Brooklyn, en ver daarbuite." Baie Afrikaners.
Die konsepoproer: laaste gedagtes en bibliografie
Die onluste is onderdruk toe federale troepe op Donderdag 16 Julie met oproeriges te staan ​​gekom het en uiteindelik die onmiddellike onrus in New York beëindig het. Nadat die onluste verby was, het goewerneur Horatio Seymour die mense van New York toegespreek en 'n verklaring aan die oproeriges gemaak: 'Ek weet dat baie hieraan deelgeneem het.
Die konsepoproer: die wortels en voorkoms daarvan
Die onluste van die burgeroorlog in New York in 1863: vier dae van onrus Op die oggend van 13 Julie 1863 het die Amerikaanse burgeroorlog twee jaar lank voortgeduur. Die Emancipation Proclamation is op die eerste van daardie jaar deur president Lincoln uitgereik en die slawe bevry. Die slag van Gettysburg het sy lewens geëis,.
Tradisionele mondelinge geskiedenis van Staten Island herinner aan die gebeure van die aanvanklike reaksie op die onluste as 'n enkele edele verweer, maar het eintlik twee uitkomste gehad. Die belangrikste vertelling lui dat burgers in Port Richmond, 'n 'hop, skip, and jump' weg van Manhattan, 'n kanon na die brug by Bodine's Creek gewys het.
Die onluste van die burgeroorlog in New York in 1863: vier dae van onrus Op die oggend van 13 Julie 1863 het die Amerikaanse burgeroorlog twee jaar lank voortgeduur. Die Emancipation Proclamation is op die eerste van daardie jaar deur president Lincoln uitgereik en die slawe bevry. Die stryd en hellip Lees meer
Tradisionele mondelinge geskiedenis van Staten Island herinner aan die gebeure van die aanvanklike reaksie op die onluste as 'n enkele edele verweer, maar het in werklikheid twee gevolge gehad. Die belangrikste vertelling lui dat burgers in Port Richmond, wat 'n 'hop, skip, and jump' van Manhattan af was, 'n kanon na die & hellip gerig het Lees meer
Brooklyn het ook 'n gratis swart gemeenskap, genaamd Weeksville. Dit is in 1838 gestig en het ekonomiese mobiliteit, intellektuele vryheid en selfonderhoudendheid moontlik gemaak. Teen die 1850's het Weeksville meer as 500 inwoners gehad, 'met meer geleenthede vir huiseienaarskap, werk en sukses vir sy swart inwoners as enige ander deel van Brooklyn, en hellip Lees meer
Die onluste is onderdruk toe federale troepe op Donderdag 16 Julie met oproeriges te staan ​​gekom het en uiteindelik die onmiddellike onrus in New York beëindig het. Nadat die onluste verby was, het goewerneur Horatio Seymour die mense van New York toegespreek en 'n verklaring aan die oproeriges gemaak: 'Ek weet dat baie en hellip Lees meer
Onluste in New York
Die Onluste in New York (13-16 Julie 1863), destyds bekend as Konsepweek, was gewelddadige versteurings in New York, wat die hoogtepunt was van die ontevredenheid van die werkersklas met nuwe wette wat die Kongres daardie jaar aangeneem het om mans op te stel om te veg in die voortgesette Amerikaanse burgeroorlog. Die onluste bly die grootste burgerlike en rasse -opstand in die Amerikaanse geskiedenis, afgesien van die burgeroorlog self.
President Abraham Lincoln het verskeie regimente van milisie en vrywillige troepe afgewentel van die opvolging na die Slag van Gettysburg om die stad te beheer. Die oproeriges was oorwegend mans uit die werkersklas, hoofsaaklik etniese Iere, wat veral gegrief was dat ryker mans, wat dit kon bekostig om 'n $ 300 (gelykstaande aan $ 5,746 in 2015) pendelgeld te betaal om 'n plaasvervanger te huur, van die konsep gespaar was.
Die protesoptogte was aanvanklik bedoel om woede oor die konsep uit te druk, en het in 'n rasse -oproer verander, met blanke oproeriges, veral maar nie uitsluitlik Ierse immigrante nie, wat swartes aanval waar hulle hulle ook al kon vind. Die amptelike dodetal is op 119. Die toestande in die stad was sodanig dat generaal -majoor John E. Wool, bevelvoerder van die departement van die Ooste, op 16 Julie gesê het dat 'krygswet geproklameer moet word, maar ek het nie 'n genoeg krag om dit af te dwing. " Die weermag het die stad eers bereik na die eerste dag van oproer, toe skares al talle openbare geboue, twee Protestantse kerke, die huise van verskillende afskaffingskenners of simpatiseerders, baie swart huise en die Colored Orphan Asylum in 44ste Straat geroof of vernietig het. en Fifth Avenue, wat tot op die grond afgebrand is.
Die demografie van die stad het verander as gevolg van die oproer. Soveel swartes het Manhattan permanent verlaat (baie verhuis na Brooklyn), dat hul bevolking teen 1865 onder 10 000 gedaal het, die getal in 1820.
Joshua Besneatte, van Los Angeles, en Susan Robbins, regs, van Irvine, neem deel aan 'n protesoptog teen die oorlog in die Federale Gebou in Westwood, Kalifornië 6 Oktober 2002 . Meer as 4 000 mense het vergader om hul teenkanting teen 'n oorlog teen Irak uit te spreek.
Daar was min protes teen die Persiese Golfoorlog in 1991 waarin die Verenigde State 'n internasionale koalisie gelei het om die Irakse inval in Koeweit af te weer, maar dit was nie meer as 'n dekade later die geval nie. Hoewel die meeste Amerikaners die inval in Afghanistan ondersteun het ná die aanvalle van 11 September 2001, het groot protesoptredes die doel van die Irak -oorlog in 2003 bevraagteken wat die regering van Saddam Hussein omvergewerp het.
KYK: Fight the Power: The Movements that Changed America, het Saterdag 19 Junie om 8/7 in première op The HISTORY ® Channel.