Wat word gebruik vir Tupelo-bome - Kweek verskillende soorte Tupelo-tandvleisbome - Diverse
Versorging van Tupelo-bome: leer meer oor die omstandighede vir die groei van Tupelo-bome
Inheems aan die Oos-VSA, die tupelo-boom is 'n aantreklike koelteboom wat floreer in oop gebiede met genoeg ruimte om te versprei en te groei. Ontdek die versorging en instandhouding van tupelo-bome in hierdie artikel.
Versorging en gebruike vir Tupelo-bome
Daar is baie gebruike vir tupelobome in gebiede wat groot genoeg is om hul grootte te akkommodeer. Hulle is uitstekende skadubome en kan dien as straatbome waar drade nie bekommerd is nie. Gebruik dit om lae, bogagtige gebiede en plekke met periodieke oorstromings te naturaliseer.
Tupelo-bome is 'n belangrike voedselbron vir natuurlewe. Baie soorte voëls, insluitend wilde kalkoene en eende, eet die bessies en 'n paar soorte soogdiere, soos wasbere en eekhorings, geniet ook die vrugte. Witsterthertjies blaai op die takkies van die boom.
Die groeitoestande van die Tupelo-boom bevat volle son of halfskadu en diep, suur, eweredig vogtige grond. Bome wat in alkaliese grond geplant word, sterf jonk. Alhoewel hulle nat grond verkies, verdra hulle kort droogteperiodes. Een ding wat hulle nie sal verdra nie, is besoedeling, of dit nou in die grond of in die lug is, daarom is dit die beste om hulle buite stedelike omgewings te hou.
Tipes Tupelo Bome
Die wit tupelo-gomboom (Nyssa ogeche 'Bartram') word beperk deur sy omgewing. Dit het 'n inheemse reeks wat rondom Noordwes-Florida sentreer in 'n lae gebied wat gevoed word deur die Chattahoochee-rivierstelsel. Alhoewel dit ook in ander gebiede groei, sal u nie 'n ander streek vind met die konsentrasie wit tupelo's gelyk aan hierdie 100 kilometer lange stuk naby die Golf van Mexiko nie. Die gebied is bekend vir sy hoë gehalte tupelo-heuning.
Die algemeenste en bekendste tupelobome is die swartgom-tupelobome (Nyssa sylvatica). Hierdie bome is 24 meter hoog teen volwassenheid. Hulle het gewoonlik 'n reguit romp van 1,5 tot 3 voet (45 cm tot 90 cm.), Hoewel u soms 'n gesplete romp kan sien. Die blare is blink en heldergroen in die somer, en in die herfs word daar verskillende pragtige skakerings van rooi, oranje, geel en pers. Die boom bly interessant in die winter omdat sy gereelde, horisontale takke hom 'n aantreklike profiel gee. Die voëls wat die boom besoek om die laaste bessies skoon te maak, gee ook winterbelangstelling.
5.4 Tandskoonmaak takkie
Nyssa sylvatica se geslagsnaam, Nyssa, verwys na 'n Griekse waternimf  die spesie-epithet sylvatica verwys na die bosagtige habitat. 
Die algemene naam van die spesie, tupelo, is van inheemse Amerikaanse oorsprong, afkomstig van die Creek-woorde dit "boom" en opilwa 'moeras' was dit teen die middel van die 18de eeu in gebruik. 
Alhoewel hierdie bome dikwels 'tupelo' genoem word, help die volle naam, swart tupelo, om dit van die ander soorte tupelo te onderskei. Nyssa, waarvan sommige oorvleuelende reekse het, soos watertupelo (N. aquatica) en moeras tupelo (N. biflora). Die naam "tupelo" word hoofsaaklik in die Noord-Amerikaanse noorde gebruik en in Appalachia word die boom meer swartgom of suurgom genoem, alhoewel geen deel van die plant baie spesiaal is nie.  Albei hierdie name kontrasteer dit met 'n ander boomsoort met 'n breë oorvleuelingsgebied, die soetgom (Liquidambar styraciflua), wat wel 'n aromatiese hars produseer.  'n Ander algemene naam wat soms in die noordooste gebruik word, is pepperidge. 
In Appalachia is die gereelde variant Nyssa sylvatica var. caroliniana, wat soms die geel tandvleis genoem word. Die pamflette is dunner en minder glansend, "met taamlike lang punte, die onderoppervlak is aanhoudend ietwat donserig en bedek met klein wratagtige uitdrukkings wat maklik onder 'n gewone handlens gesien kan word"  "Geelgom is nie 'n moerasboom nie, soos Black Gum, maar 'n inwoner van droë grond, heuwels en die inhamme van die suidelike Appalachiërs wat dit opwaarts na 3500 v. 
Op Martha's Vineyard, in Massachusetts, word hierdie spesie "beetlebung" genoem, miskien vir die gebruik daarvan om die hamer bekend te maak as 'n kewer, wat gebruik word om bungs (stop) in vate te slaan. 
Nyssa sylvatica word 20-25 meter (66–82 voet) lank, selde tot 35 meter (115 voet), met 'n stamdeursnee van 50-100 sentimeter (20-39 inch), selde tot 170 sentimeter. Hierdie bome het gewoonlik 'n reguit stam met die takke wat reghoekig na buite strek.  Die bas is donkergrys en skilferig as dit jonk is, maar dit word met ouderdom gevore en lyk soos krokodilvel op baie ou stingels. Die takkies van hierdie boom is rooibruin, gewoonlik weggesteek deur 'n grys vel. Die baan is met groenagtige afskortings.
Die blare van hierdie spesie is wisselend in grootte en vorm. Hulle kan ovaal, ellipties of ovaal wees, en 5-12 cm (2-4,5 duim) lank. Hulle het glansende boonste oppervlaktes, met hele, dikwels golwende rande. Die blare word in die herfs pers, en word uiteindelik 'n intense helder skarlakenrooi. Herten is baie lief vir die blare op saailinge en boompies, tot die punt waar groot bevolkings daarvan die vestiging van die boom amper onmoontlik kan maak. Ter vergelyking word volwasse bome grotendeels alleen gelaat.
Die blomme is baie klein, in groen-wit in trosse aan die bokant van 'n lang steel en 'n ryk bron of nektar vir bye. Hulle is dikwels tweeslagtig, dus is 'n manlike en vroulike boom in die nabyheid nodig om saad te laat sit. Baie bome is egter ook polygamo-tweeslagtig, wat beteken dat hulle beide manlike en vroulike blomme aan dieselfde boom het. Die vrugte is 'n swartblou, eiervormige steenvrug, ongeveer 10 mm lank met 'n dun, olierige, bitter-tot-suur smaakvleis en baie gewild onder klein voëlspesies. Daar is van een tot drie vrugte saam op 'n lang skraal steel. Hulle is 'n waardevolle energievoedsel vir voëls, veral die Amerikaanse robin.
Nyssa sylvatica vorm 'n groot diep penwortel wanneer dit jonk is wat die oorplanting bemoeilik. As gevolg hiervan is dit redelik ongewoon in verbouing en kwekery.
Bykomende eienskappe sluit in:
Bas: Lig rooibruin, diep gevore en skubberig. Takkies eers bleekgroen tot oranje, soms glad, dikwels donsig, later donkerbruin.
Hout: Bleekgeel, spithout wit swaar, sterk, baie taai, moeilik om te verdeel, nie duursaam in kontak met die grond nie. Word gebruik vir turnery. Sp. gr., 0,6353 gewig cu. ft., 39,59.
Winterknoppe: Donkerrooi, stomp, 'n vierde duim lank. Binneskubbe vergroot met die groeiende loot en word rooi voordat dit val.
Blare: afwisselend, dikwels druk aan die einde van die sytakke, eenvoudig, reglynig, langwerpig tot ovaal, 127 mm lank, 76 mm breed, wigvormig of afgerond op basis, heel, met effens verdikte rand, skerp of skerp. Hulle kom uit die knopkopie, onder bedek met geroeste tomentum, wanneer dit volgroeid is, donkergroen, baie blink van bo, lig en dikwels harig onder. Vere-aar, middelrib en primêre are prominent onder. In die herfs word hulle helder skarlakenrooi, of geel en skarlakenrooi. Petioles 'n kwart tot 'n halwe sentimeter lank, skraal of stewig, terete of gemargineerd, dikwels rooi.
Blomme: Mei, Junie, wanneer die blare halfvol is. Poligamodiebewuste, geelgroen, gedra op skraal donsagtige voetstukke. Stamineer in koppe met baie blomme, stamp in twee tot verskeie blomme.
Kelk: bekervormig, vyftandig.
Corolla: Bloemblaadjies vyf, imbrik in knop, geelgroen, eiervormig, dik, effens verspreid, op die rand van die opvallende skyf aangebring.
Meeldrade: Vyf tot twaalf. In gestamineerde blomme wat uitgeoefen word, kort in die pistillaat, dikwels onvoldoende.
Pistel: Ovary minderwaardig, een tot tweesellige styl stout, uitgeoefen, boonop die middel. Heeltemal in steriele blom verlang. Ovules, een in elke sel.
Vrugte: Vlesige druppel, een tot drie uit elke blomknop. Voël, twee derdes duim lank, donkerblou, suur. Klip min of meer geriffel. Oktober. 
Nyssa sylvatica groei in verskillende hooglande en in die alluviale stroombodems van die suidweste van Maine en New York, tot die uiterste suide van Ontario, sentraal Michigan, Illinois en sentraal Missouri, suid tot die suide van Florida, die ooste van Texas en die ooste van Oklahoma. Dit kom ook plaaslik voor in sentraal- en suidelike Mexiko.  Die laer hellings en terrasse in die suidoostelike Verenigde State word optimaal ontwikkel. 
Nyssa sylvatica word aangetref in 'n verskeidenheid berg- en vleilandhabitats in sy uitgebreide verskeidenheid. Sy blomme is 'n belangrike bron van heuning en sy vrugte is belangrik vir baie voëls en soogdiere.  Hol stamme bied bye en verskillende soogdiere nes- of kanse. Dit is die langlewende, nie-klonale blomplant in Oos-Noord-Amerika, wat ouer as 650 jaar kan kry. 
Nyssa sylvatica word in 'n wye verskeidenheid klimaat aangetref as gevolg van die uitgebreide verspreiding daarvan. Dit groei gewoonlik in beide die kreekbodems van die suidelike kusvlaktes, tot hoogtes van ongeveer 900 meter (3.000 voet) in die Suid-Appalachen. Hierdie bome groei die beste op goed gedreineerde, ligte tekstuurgrond op die lae rante van die tweede bodem en op die hoë vlakke van siltige alluvium. In die hooglande groei dit die beste op die leem en kleilem van onderste hange en inhamme.
Die spesie kom voor in 35 verskillende soorte bosbedekkings.  As dit op droër boonste hellings en rante voorkom, is dit selde van stompgrootte of kwaliteit. 
Nyssa sylvatica is 'n belangrike voedselbron vir baie trekvoëls in die herfs [herfs]. Daar word vermoed dat die vroeë kleurverandering daarvan (blare van blaarvrugte) voëls na die beskikbare vrugte lok, wat ryp word voordat baie ander herfsvrugte en bessies val. Die vrugte is redelik gemerk, donkerblou, in trosse van twee of drie. Die suur vrugte word gretig gesoek deur baie soorte voëls, waaronder: Amerikaanse robin, Swainson's sproei, gryswang sproei, hermit sproei, hout sproei, noordelike kardinaal, noordelike spotvoël, bloukop, rooibokspeg, geelpens, noordelike flikkering, gekweekte houtkapper, oostelike foebe, bruin rower, oostelike blouvoël, Europese spreeus, skarlakenrooi looier, grys katvoël, sederwasswing en Amerikaanse kraai, aanhaling nodig ] hoofsaaklik oostelike Noord-Amerikaanse voëls wat die hele jaar binne die boomreeks migreer of woon.
Die ledemate van hierdie bome verswak dikwels vroeg, en die vervalle gate is uitstekende gate vir eekhorings, wasbere, Virginia-opossums, sowel as broeiplekke vir heuningbye.
Nyssa sylvatica word as 'n sierboom gekweek in parke en groot tuine, waar dit dikwels as 'n monster- of skaduboom gebruik word. Die boom is die beste om gekweek te word in beskutte, maar nie drukke posisies, tydens die jeug 'n piramidevorm te ontwikkel en met ouderdom te versprei. Die stingel styg tot op die kruin van die boom in een taps toelopende ongebreekte skag, die takke kom reghoekig uit na die stam en strek of horisontaal uit, of hang 'n bietjie en maak 'n lang smal, keëlagtige kop.
Die blare is kort blomblare en het dus min individuele beweging, maar die takke swaai as geheel. Die spuitstof is fyn en volop en lê horisontaal sodat die blare nie soos die van die beuk is nie (Fagus). Die skouspelagtige herfstkleuring, met intense rooi tot purperagtige kleur, word baie gewaardeer in die landskap. Daar word beweer dat dit die vurigste en briljantste van die 'briljante groep' is wat maple, kornoelie, sassafras en soetgom insluit, asook verskillende soorte tupelo. 
Nyssa sylvatica is 'n belangrike bron van wilde heuning in baie gebiede binne sy omvang. Hol dele van swart gomstamme is vroeër deur byeboere as bytandvleis gebruik. 
Die hout van Nyssa sylvatica is swaar, hard, kruiskorrelend en moeilik om te verdeel, veral nadat dit droog is. Hierdie weerstand teen kloof het gelei tot die gebruik daarvan vir die maak van katrolle, katrolle, wielnawe, landbourolletjies, bakke en plaveiselblokke.  Die hout word ook gebruik vir pallets, ruwe vloere, pulphout en brandhout. Aangesien die hout baie taai is en weerstandbiedend is, word dit gebruik vir pendelbusse in die weefwerk. Aangesien dit bestand is teen slytasie en baie maklik kreosoot-gebaseerde preserveermiddels aanvaar, word dit beskou as 'n voornaamste hout vir die maak van spoorwegbande.  Die weerstand teen hout en sommige sure het daartoe gelei dat dit as fabrieksvloer gebruik is.
Tandskoonmaak takkie Redigeer
Dit is ook tradisioneel deur inheemse Amerikaners gebruik as 'n tande-skoonmaak takkie.  Dit is ook gebruik vir die doop van snuif.
^ Stritch, L. (2018). "Nyssa sylvatica10.2305 / IUCN.UK.2018-1.RLTS.T61990588A61990590.en". IUCN Rooi Lys van bedreigde spesies. 2018. | toegangsdatum = vereis | url = (hulp) geen identifiseerder nie
"Tupelo, swartgom, suur gom - Nyssa sylvatica". Universiteit van Kopenhagen. Besoek op 15 Mei 2018.
Werthner, William B. (1935). Sommige Amerikaanse bome: 'n intieme studie van inheemse bome in Ohio. New York: The Macmillan Company. pp. xviii + 398 pp.
New Oxford American Dictionary, 2de uitgawe.
Peattie, Donald Culross (1991). 'N Natuurlike geskiedenis van bome in die oostelike en sentrale Noord-Amerika. Boston: Houghton Mifflin. bl. 499–500. ISBN978-0-395-58174-2. Besoek op 14 September 2020.
Paxton, William C. (2014). "Waarom noem hulle dit 'n tandvleisboom?". Penn State-uitbreiding. Besoek 14/09/2014.
Keeler, Harriet L. (1900). Ons inheemse bome en hoe om dit te identifiseer. New York: Charles Scribner's Sons. bl. 186–189.
^Coladonato, Milo 1992. Nyssa sylvatica. In: Inligtingstelsel vir brandeffekte, [Aanlyn]. Amerikaanse Departement van Landbou, Bosdiens, Rocky Mountain Research Station, Fire Sciences Laboratory. Besoek 30/09/2012.
^ abc"Black Tupelo" Amerikaanse bosdiens. Besoek 30/09/2012.
Little, Elbert L. (1980). Die Audubon Society-veldgids vir Noord-Amerikaanse bome: Oostelike streek. New York: Knopf. bl. 620. ISBN0-394-50760-6.
adk / oldlisteast / # spp Oostelike OUDLYS
"RHS Plantfinder - Nyssa sylvatica 'Wisley Bonfire' ". Besoek 4 April 2018.
"AJV Plante - Sier" (PDF). Royal Horticultural Society. Julie 2017. bl. 69. Besoek op 13 April 2018.
Crane, Ethel Eva (2013). Die wêreldgeskiedenis van byeboerdery en heuningjag. Routledge. bl. 305. ISBN9781136746697.
^ Bladsye 12 en 26 "The Tie Guide 2nd edition (2016)" Voorberei vir die Railway Tie Association (RTA) deur David A. Webb en Geoffrey V. Webb
"Tupelo (Blackgum, Sourgum)". Universiteit van Arkansas . Besoek op 20 Oktober 2020.
Wetenskaplike naam: Tilia americana
Bloeityd: Laat lente tot vroeë somer
Streek: Oos-Verenigde State en Kanada
Basswood, of linde, is 'n gunsteling onder byeboere omdat die nektar onweerstaanbaar vir heuningbye is. Sommige byeboere bemark selfs baswood-heuning. Neem bashout in bloei waar, dan sien jy hommels, sweetbye en selfs vlieë en perdebye van nektar wat sy blomme besoek.
Black Tupelo, 'n inheemse Amerikaanse vrugteboom
Nyssa sylvatica, swart Tupelo-blare en onryp vrugte (Foto deur: Richard Webb / bugwood.org)
Swart Tupelo (Nyssa sylvatica), ook genoem swartgomboom is 'n Noord-Amerikaanse inheemse boom wat in die herfs eetbare vrugte lewer. Daar is twee ander spesies in die geslag inheems aan Suidoos-VSA, dit is die Ogeechee Lime (Nyssa ogeche) en Water Tupelo (Nyssa aquatica), Hierdie artikel fokus hoofsaaklik op Nyssa silvatica maar baie punte kan op een van die ander spesies van toepassing wees. Tupelo was 'n inheemse Amerikaanse voedsel, en die naam 'tupelo' kom van die inheemse Amerikaanse muscogee-taal, wat 'moerasboom' beteken, wat verwys na die suidelike soorte tupelo.
Eetbaarheid en kulinêre gebruik
Nyssa sylvatica, swart Tupelo-vrugte
Die vrugte is die enigste bekende eetbare deel van die boom. Die vrugte is baie lekker, ietwat suur, maar soet genoeg om rou te geniet, daar is geen bitterheid nie. Daar is een groot saadjie in die vrugte, sodat die vrugte nie so vlesig is soos dit lyk nie. Aan die ander kant is die boom gewoonlik met vrugte gelaai, en dit kan 80 'lank word, en soos die val vorder, word die grond bedek met hierdie klein vrugte. U kan goed hier op die grond vind of dit van die boom afhaal as u die takke kan bereik. Die vrugte word ook dikwels gebruik om pasteie, konserfies en drankies te geur.
Daar is baie min navorsing gedoen oor die gesondheidsvoordele van Tupelo-vrugte.
Nyssa sylvatica, Black Tupelo, let op brances wat teen 90 grade uitgroei en dan afwaarts skuins loop (Foto deur: Ahodges7 / Wikimedia Commons)
Swart Tupelo kan 'n moeilike boom wees om te identifiseer. Die blare is nie onderskeidelik soos esdoorn of eikehout nie, hulle is enkellobbig. As ek 'n groot boom met enkele lobblare sien, sê ek gewoonlik 'wat is dit?' en dit herinner my dat dit is wat ek gewoonlik sê as ek 'n swart tupelo sien. Daar is 'n ietwat unieke ID-kenmerk, naamlik dat die middelste en onderste takke byna 90 grade uit die boom groei en dan afskuif in teenstelling met die meeste bome waar hulle skuins is. Let ook op dat die boom in die herfs baie klein swart vrugte het, en 'n blink rooikleurige blaar wanneer die blare van kleur verander.
Black Tupelo is 'n wonderlike eetbare vrugteboom. Dit is 'n plant wat my laat wonder wat 'n paar duisend jaar van selektiewe teling ons sou gekry het, die vrugte is nie veel kleiner as wilde kersievrugte nie en kersies is vandag natuurlik 'n algemene vrug. Inheemse Amerikaners het nie soveel deelgeneem aan die selektiewe teling van vrugtebome as Europeërs nie. Swart Tupelo is gehard teen sone 3, het 'n uitstekende herfsblare en heerlike vrugte, vind een of plant een vir 'n wonderlike toevoeging tot u voedsame onderneming.
Nyssa sylvatica, Black Tupelo-blare (Foto deur: Berean Hunter / Wikimedia Commons)
Baie van ons lesers vind dat dit die beste manier is om in te teken op Eat The Planet om van ons waardevolle inligting oor wilde eetgoed te mis.
ons facebook-bladsy vir bykomende artikels en opdaterings.
Sien ons privaatheidsbeleid vir meer inligting oor advertensies op hierdie webwerf
Die kaal sipresboom is hoog uit donker, donker water en is 'n statige simbool van die moeras. Geassosieer met die baai, Spaanse mos, pelikane, reiers en krokodille, die kaal sipres (Taxodium distichum) is die staatsboom van Louisiana. Sy veeragtige blare, breë en ondersteunende basis en onreëlmatige kroon oorheers baie suidoostelike vleilande, en die gebied strek dwarsdeur die suidooste van die VSA van die suide van Delaware tot in die ooste van Texas.
Kale sipres verkies versadigde of seisoenale oorstroomde vleilandgronde, lae hoogtes, plat topografie en vogtige klimaat, hoewel sierspesies in verskillende klimaatskulture gekweek kan word. Alhoewel dit 'n kegel is wat lid is van die naaldbome, is dit loof, en verloor dit plat, een tot twee sentimeter lang naalde in die winter, wat daartoe gelei het dat hy die 'kaal' sipres genoem word. Daar word gedink dat 'sipresknieë', of uitsteeksels wat uit die bome se wortels groei en bo die water uitsteek, die boom kan stabiliseer teen orkaanstormwinde en kan help om asemhaling te gee vir bome wat deurgaans in die water staan.
Alhoewel die bome baie waardeer word vir hul konstruksie- en sierwaardes, speel hulle ook 'n belangrike rol in die vleilandekologie.
Kaal sipres kan duisende jare groei en hoogtes van 100-150 voet bereik. Die grootste damsipres (wat deur sommige plantkundiges as 'n verskeidenheid kale sipresse en deur ander as 'n spesifieke spesie beskou word), wat die "Senator" genoem word, is na raming 3 500 jaar oud, wat dit die vyfde oudste boom in die wêreld maak. Die Senator is die grootste boom van enige spesie oos van die Mississippi-rivier, met 'n volume van 5100 kubieke voet, in Longwood, Florida, en is op 16 Januarie 2012 tragies deur brandstigting vernietig.
Ou-kaal sipres is gesog vir hul kernhout - die sipipeenolie wat dit bevat, is 'n natuurlike preserveermiddel wat die hout bestand is teen verrotting en insekte. Die grys tot rooi-bruin, draderige bas is gewild vir die versnipperde deklaag. Alhoewel hulle waardeer word vir hul konstruksie- en sierwaardes, speel hulle ook 'n belangrike rol in vleilandekologie. Die onderstamme stamme en knieë van lewende sipresse, sowel as die omgevalle, dooie bome, bied 'n habitat vir sh. Arende en visarende maak nes in die krone. Die sade is 'n voedingsbron vir eekhorings, wilde kalkoene, saadbekke en eende.
Sipresmoerasse is ook belangrik vir die versagting van vloed. Hierdie vleilande, soos 'n reuse spons, absorbeer water en val sedimente vas. Die uitgebreide, opgehewe wortelstelsels van die sipresbome help hierdie proses deur vloedwater te vertraag en te versprei terwyl dit deur 'n moeras vloei, sodat die water in die grond kan intrek.
Foto deur flickr-gebruiker finchlake2000
Kaal sipres kom dikwels voor met 'n ander soort moerasliefhebbende boom, die tupelo. Van die Nyssa-genus verkies die tupelo nat grond en seisoenale oorstromings (in die Griekse mitologie was die Nyssa varswaternimfe). Die naam "tupelo", 'n algemene naam wat gebruik word vir verskillende variëteite van Nyssa-bome, beteken letterlik "moerasboom" in die taal van die Muscogee (Creek) Nation (dit 'boom' + opilwa 'moeras'). In Noord-Amerika is daar verskillende soorte tupelo: swart, swart gom of moeras tupelo (N. sylvatica, moeras tupelo var. biora) water tupelo, (N. akwatiese) en Ogeechee tupelo (N. ogeche).
Swartgom, swart of moeras-tupelo is die wydlopendste tupelo-boom, wat deur die oostelike en suid-sentrale VSA strek. Die watertupelo het 'n reeks wat byna identies is aan die kaal sipresboom. Gespesialiseerde wortels laat dit toe om in deurlopend oorstroomde omgewings te leef, en die geswelde basis, wat 'n lang stam toeneem, bied stabiliteit in swaar wind en ligte. Swart en water tupelo hout word op groot skaal deur artistieke houtsnyers gebruik, veral vir die sny van eende en ander wilde voëls. Die reeks van die Ogeechee-tupelo is beperk tot Noord-Florida en die suidelike gedeeltes van Alabama, Georgia en Suid-Carolina.
Maar die boom word baie gewaardeer vir sy rol in die skep van sjampanje van heuning, 'n sagte nektar met vanielje-geur, waardeer deur sjefs en kosmakers en selfs herdenk in sang.
Tupelo-vrugte, hoog in ruwe vet, vesel, fosfor en kalsium, is 'n belangrike voedselbron vir wildlewe, en vanweë die vele holtes is swart tupelo 'n belangrike denboomsoort. Die boom se blink, groen, elliptiese blare wissel van twee tot vyf sentimeter lank en word pers, dan skarlakenrooi of geel in die herfs, wat dit 'n gewilde versiering maak.
Die vrugte van die Ogeechee tupelo, ook bekend as "ogeechee limoen", word soms gebruik in drankies, marmelades en souse. Maar die boom word baie gewaardeer vir sy rol in die skep van sjampanje van heuning, 'n sagte nektar met vanielje-geur, waardeer deur sjefs en kosliefhebbers en selfs in sang herdenk.
Die middelpunt van die kommersiële tupelo-heuningbedryf is die Apalachicola-rivier in die Florida Panhandle, naby die Apalachicola National Forest. Daar vervoer byeboere hul byekorwe per boot en dryf dit langs die riviermoerasse tydens die tupelobloeiing aan die einde van April en vroeg in Mei om die tupelo-heuning te versamel. Nadat die mono-orale Ogeechee tupelo-heuning eenmaal gesertifiseer is deur 'n stuifmeelanalise, bied dit 'n hoë prys.
Wil u hierdie fassinerende bome self sien, maar besit u nie 'n boot wat u deur die moeras kan bring nie? Geen probleem nie: die Bear Swamp Interpretive Trail, in die Salt Springs-ontspanningsgebied aan die Ocala National Forest, bied 'n promenade deur 'n ou sipresmoeras. Op die Kisatchie National Forest kan u fietsry of die maklike Glenn Emery Trail stap, waar 'n promenade u oor die moerasagtige gedeeltes bring.
Gesertifiseerde "White Tupelo" -heuning word slegs kommersieel geproduseer in die Apalachicola-gebied in die Florida-handvatsel. Ander soorte Tupelo kom gewoonlik van ander soorte Tupelo-boom en is nie gesertifiseer as suiwer "White Tupelo" nie. Die artikel is nie baie duidelik hieroor nie. anon283631 5 Augustus 2012
Ons het tupelobome in Texas. anon204276 8 Augustus 2011
Ek het Tupelo-heuning gekoop terwyl ek die Magnolia-plantasie in Charleston, SC, besoek het. Daar is gesê dat Tupelo daar geoes word. Dit is interessant dat ek 'n paar maande gelede rou Savannah Tupelo-heuning gekoop het, wat op die potjie sê dat dit daar in Savannah, GA, geproduseer word.
Dit is die feit: Water tupelo groei dwarsdeur die kusvlakte van suidoostelike Virginia tot suidelike Georgia, en van noordwestelike Florida langs die Golf van Mexiko tot suidoostelike Texas. Dit strek tot in die Mississippi-vallei tot in die noorde van die suidpunt van Illinois.
ek het van die vars mark gekoop, 'n voedselketting met kruidenierswinkels. anon147823 30 Januarie 2011
Ek het die vraag gesien oor tupelo-heuning goed vir diabete. Wat is die antwoord en waarom? Myrka
Ek is van Wakulla County Florida en woon nou in die suidweste van Florida. Ek weier om heuning in die kruidenierswinkel te koop en kry dit eers as ek huis toe gaan. Ek het dit van meneer Clyde gekoop, mag hy in vrede rus. Ek moet nou iemand daar kry wat dit ook verkoop. Dit is regtig die kadillak van alle heuning! anon130790 29 November 2010
Ons woon in Cassopolis, MI, en ons het elke jaar 'n paar bosse tupelo bome in ons lae-lyn moeras met wonderlike tupelo heuning. anon112324 19 September 2010
Tupelo Honey kom ook voor in Wakulla County Florida, met verskeie byehouers in Smith Creek en Sopchoppy FL. My oupa was baie jare 'n byewagter en my vader ook. Die bome groei langs die Sopchoppy- en Ochlockoneerivier. anon111948 18 September 2010
Ek het jare gelede gehoor dat tupelo-heuning veilig is vir diabete. Waar? bnf anon109493 7 September 2010
dit is op grannymoe, 'n moontlike verklaring van "waterige of dun" heuning.
Eerstens hang die kwaliteit van heuning af van die plantegroei rondom die byeboer. Byvoorbeeld. in Illinois. heuningbye wat bokwiet oes, lewer 20 keer die antioksidantvlakke soos kaliforniese bye wat van salieplante geoes word. Hoe donkerder die heuning, hoe meer antioksidant en in die algemeen hoër gehalte.
Onlangs voer boere hul suikerstroop en suikerwater om hul produk te goedkoop, en skep dit 'n goedkoop, maar baie voedsel-breinstimulerende produk. Hoop dit help om sommige te verhelder. anon107577 30 Augustus 2010
Ek glo dit kom oorspronklik van Asië en is nie inheems aan die VSA nie. anon102899 10 Augustus 2010
my neef sê dit werk uitstekend vir die slegte beenkrampe wat hy kry en hou dit op sy bedkassie. anon66000 17 Februarie 2010
Tupelo-heuning kom net van twee plekke af: Tupelo, Mississippi en Wewawhitchka, Florida. Grannymoe 22 April 2009
Ek is pas terug van Daveo (in die Filippyne). Terwyl ek daar was, het ek 'n bottel heuning by 'n ouer vrou op straat gekoop. Ek * dink * sy het dit Tupelo genoem, en dit het 'n baie goeie geur, hoewel ietwat dunner as die meeste heuning. Terwyl ek oor Tupelo-heuning lees, sien ek die Filippyne nie. Weet iemand of dit daar geproduseer word?
Het swartgombome tandvleisballe?
Gombome Kan wees morsig. Hulle gooi gewoonlik baie droë vrugte wat bolvormig is en hou by alles wat dit moeilik maak om van die grasperk en stekelrige tot kaal voete te verwyder.
Vervolgens is die vraag, hoe identifiseer u 'n swart tandvleisboom? U kan 'n swart tandvleis maklik herken aan die volgende:
Donker en gevore bas.
Die blare is eenvoudig en ovaalvormig met 'n afgeronde basis.
Klein en groenwit blommetjies wat in die lente saam met die blare verskyn.
Vrugte, wat blom as die blare van kleur verander.
Net so, het swartgombome bessies?
In die lente, beide manlik en vroulik swart tandvleisbome vertoon klein witgroen blommetjies. Die wyfie bome ook produseer klein blou bessies met 'n hoë vesel- en vetinhoud wat vroeg in die herfs ryp word en 'n vernaamste voedselbron is vir baie migrerende en oorwinterende voëls.
Hoe vinnig groei 'n swartgomboom?
Dit boom groei teen 'n stadige tot medium koers, met hoogteverhogings van minder as 12 "tot 24" per jaar.
Kyk die video: Days Inn Tupelo - Tupelo Hotels, Mississippi
Copyright © aboutjersey.net | Versorging van Tupelo-bome: leer meer oor die omstandighede vir die groei van Tupelo-bome...