Hoe Siekte ons kan leer om Reflektief te lei Mighty Natural
Geskryf deur Havi Carel, Professor in Filosofie, Universiteit van Bristol
Ernstige siekte is 'n groot ramp. Dit is onwelkome, gewelddadig, skrikwekkend en pynlik. As dit lewensbedreigend is, vereis dit dat die siek persoon en hul geliefdes die dood konfronteer. Siekte veroorsaak pyn, angs, onbevoegdheid; dit beperk wat die siek persoon kan doen. Dit kan 'n lewens kort kort, planne in hul spore stop en mense van die lewe losmaak en die vorige vloei van alledaagse aktiwiteite opskort. Kortom, siekte is byna altyd onwelkom maar moet verduur word, aangesien dit ook onvermydelik is. Ons "elkeen skuld die natuur 'n dood", soos Freud plaas dit.
Maar siekte het ook openbarende krag. Dit stoot die siek persoon tot die uiterste en openbaar baie oor ons, hoe ons leef, en die waardes en aannames wat ons lewens ondersteun. Siekte kan ook beide filosofiese motivering en onderrig bied, deur te wys op ons gewoontes en aannames en dit in twyfel te trek. Daarom moet ons siekte oorweeg as 'n wettige en nuttige filosofiese hulpmiddel.
Watter soort filosofiese instrument is siekte? Eerstens, siekte onthul aspekte van vergestaltelde ervaring met geweldige krag. Dit wys ons die kwetsbaarheid en mislukking van die vlees, die onthulling van dimensies van menslike bestaan ​​wat stilswyend en verrassend is. Siekte is dus 'n geleentheid vir ons om te besin oor die aard van so 'n liggaamlike bestaan, sy grense en hoe dit ons lewens inhou.
Tweedens, siekte is (tans) 'n integrale deel van die biologiese lewe en daarom moet rekening gehou word met die mens se lewe, waardes, betekenis en sosiale reëlings. Ons is almal bestem om te sterf, en die meeste van ons sal siek word (of is siek) in die proses. Dit is 'n betekenisvolle feit oor die menslike lewe wat beide struktureer en afbakening.
Derde, siekte het wat Ek noem 'n 'afstands-effek'. Dit onttrek ons ​​van vorige gewoontes, roetines en praktyke, wat onmoontlik word in siekte, en dwing ons om oor die gewoontes en praktyke te besin. Siekte kan die verwagtinge wat ons oor ons lewe het, vernietig, soos aannames oor hoe lank ons ​​kan leef en hoe onafhanklik ons ​​behoort te wees, en sodoende die waardes wat ons vanselfsprekend aanvaar, waarvan baie net eksplisiet uitgespreek word wanneer ons siek word. .
Kortom, siekte lei ons om te bevraagteken hoe ons leef, waarom ons leef soos ons doen, en hoe ons kan voortgaan om dinge te doen binne die siektetoestande. Siekte is 'n uitdaging, 'n vraag wat 'n reflektiewe reaksie vereis. Siekte verander ons verhouding met ons liggaam, omgewing en sosiale wêreld radikaal.
Dit verander ons houding teenoor tyd en toekoms. Dit dwing ons dikwels om te oorweeg wat belangrik is en wat triviaal is. Dit kan ons nuwe duidelikheid en fokus bied, en dit kan ons daartoe lei om dinge te waardeer wat ons voorheen besig was om op te let. As sodanig kan siekte refleksie in die siek persoon wek, bloot deur verandering op daardie persoon te dwing. Hierdie refleksie is eenvoudig gestel, filosofeer.
Dus, vir my, siekte is 'n unieke vorm van filosofie. Ons dink gewoonlik aan filosofie as 'n uitverkore aktiwiteit, nie iets wat op iemand gedwing kan word nie. Maar in die geval van siekte word die siek persoon in groot onsekerheid, angs, onbevoegdheid en angs getref en dit kan die persoon lei om filosofiese vrae oor geregtigheid, geluk en ongeluk, outonomie en afhanklikheid te vra en oor die betekenis van hul lewe .
Siekte is 'n gewelddadige uitnodiging om te filosofiseer. Dit kom, onwelkome, verwoesting op 'n voorheen bestelde lewe en gooi baie van ons aannames en idees oor wat ons lewe kon en behoort te wees. As sodanig kan dit 'n effektiewe filosofiese instrument wees wat belangrike insigte kan oplewer. Siekte kan roep vir meer radikale en persoonlike metodes om die filosofie te doen. Dit kan die filosofiese bekommernisse van die siek persoon beïnvloed. Dit lei tot refleksie oor finaliteit, gestremdheid, lyding en onreg. Dit kan ook die dringendheid en deernis van bepaalde filosofiese onderwerpe verander.
Natuurlik sal siekte dit nie in elk geval doen nie. As die siekte te pynlik of afwykend is, is daar geen spieëlruimte nie. As die hartseer en trauma te groot is, kan daar nie 'n post-traumatiese groei wees nie, as sielkundige Jonathan Haidt noem dit. Maar in ander gevalle kan siekte 'n transformatiewe ervaring wees, as filosoof LA Paul definieer dit. Dit kan verander wat ons weet en wat ons waardeer op maniere waarop die lewe verander.
Eksterne en interne oorsake van disharmonie en siekte
Havi Carel, Professor in Filosofie, Universiteit van Bristol. Haar huidige navorsing ondersoek die verskynsel van siekte. Sy is geïnteresseerd in die aanvulling van die naturalistiese benadering tot siekte met 'n fenomenologiese perspektief. Sy glo dat ons as sogenaamde beliggaam siekte primêr as 'n ontwrigting van lewende liggaam ervaar, eerder as as 'n disfunksie van biologiese liggame.