Ek fluister vir haar “ons moet nou versigtig wees.” Sy knik haar kop. Sy is dapper. Sy het mos die swaard in haar hand…
Voetjie vir voetjie sluip ons nader aan die huis. Daar is twee swart, hout deure reg langsaan mekaar.
Voor die linkerkantste deur lê die masker wat die vroulike aanvaller vantevore aangehad het. Dadelik plak ek dit oor my oë.
Ek stoot Cecile agter my in, sodat sy nie van die huis af sigbaar sou wees nie. Sy is die helfte kleiner as ek.
Ek fluister sag “as ek my hand so regop hou, moet jy dadelik stop.” Ons kom nou al nader aan die twee deure.
Ek wys met my vinger voor my mond vir Cecile om stil te wees en beduie dat sy my moes volg na die regterkantste deur wat effens oopstaan.
Dadelik wys ek vir Cecile om te stop, en dat sy doodstil moes bly staan. Ek skud ook my kop om te beduie sy mag nie alleen by die linkerkantste deur ingaan nie. Weer wys ek haar dat sy moet stop en daar vir my moet wag.
Nie een van ons merk die sekuriteits-wag op wat luiweg teen die muur van die huis geleun staan nie. Hy is in die skaduwee van ñ groot boom gehul.
Sommige van die boom se takke skuur oor die huis se dak. Die klank daarvan is so irriterend soos bordkryt wat doelbewus skuins oor ñ swartbord getrek word.
Ek knipoog vir hom en vol bravade knak ek die rottang se punte so na mekaar toe, terwyl ek ondeund glimlag. Ek neem aan dat hy dadelik snap wat die betekenis daarvan is en wat daar op Gerrit in die badkamer wag.
Ek sien die vrou met die lang roesbruin hare in die shower. Sy het my nie gehoor inkom nie. Sy staan met haar rug na my toe.
Op die wasbak se kas staan ñ potplant. Ek gryp die blompot waarin daar ñ varing groei en skuif die stort se gordyn saggies weg. Ek slaan die vrou teen haar kop met die blompot. Sy tuimel bewusteloos op die grond neer.
Ek stap terug en toe ek by die kombuisdeur uitstap staan die wag met die groen khaki klere daar. Daar is geen teken van Cecile of die ou wat in die kombuis was nie.
Die wag kyk na die masker op my gesig en die rottang in my hand en hy sê dadelik, sonder dat ek hom vra, “die een wat netnou saam met jou gekom het, is by daardie deur in.” Hy wys met sy vinger in die rigting van die linkerkantste deur. Ek vra hom “waar is Gerrit” en hy antwoord “hy is ñ rukkie gelede hier uit, net nadat jy met hom in die kombuis gepraat het” en hy beduie na dieselfde linkerkantste deur.
Ek ruk die deur oop. Gerrit staan wydsbeen bo-oor my sussie, die swaard is in beide van sy hande vasgeklem, hoog bokant sy kop gelig, hy maak gereed om haar hart te deurboor. Ek hardloop nader en met al my krag slaan ek hom met die rottang oor sy voete. Hy kom onmiddellik uit sy waansinnige, bloedlustige bedwelming en gooi die swaard voor my voete neer. Ek swaai die rottang oor na my linkerhand en met een vloeiende beweging lig ek die swaard van die vloer af en deurboor sy hart.
Ek ruk die masker van my gesig af en gooi dit met geweld van my af weg. My sussie is bewusteloos. Sy haal vlak en baie saggies asem. Dankie Vader, sy lewe nog! Ek tel my sussie oor my skouer en vlieg met haar by die deur uit.