Reveillon Herlewing - Nuutste resepte - 2022
Hoe die Brennan -gesin, onder die suksesvolste restauranteurs van die Crescent City, 'n ou Franse tradisie nuwe lewe geblaas het.
Teen die tyd dat die vrolike egskeiding Adelaide Brennan, 'n glansryke rooikop, na bewering die mooiste vrou in die hele New Orleans was, daal die kronkelende trap af van die Griekse herlewingshuis wat sy met haar suster, Ella, gedeel het, terwyl hul jaarlikse kersfeesaand was. volstoom aan die gang. Baie goeie vriende, onder wie bekendesvriende soos Raymond Burr en Rock Hudson, en die meeste van die groot Brennan-stam het byeengekom vir die streng Uptown-verhouding met 'n swart das, wat die susters vanaf die middel van die 1960's tot die 80's aangebied het.
Gaste het gelag en vertoef tussen die uitspattige versierings, alles gekoördineer in die gunsteling kleur van Adelaide. Pienk kerse flikker in die kamer, en pienk poinsettias wat 'n jaar voor die tyd by die bloemiste bestel is, het die huis versier. Adelaide het groot pienk strikke gehang "waar sy kon dink om dit te plaas", sê Ella, nou 83. Elke jaar het almal Adelaide se modieus laat ingang verwag, en jaar na jaar het sy haar drama gelewer.
Die gesogte was 'n knipoog na 'n byna uitgestorwe vakansietradisie van Crescent City, bekend as die Réveillon, wat losweg vertaal na 'ontwaking' in Frans. In die 1800's het die New Orleans Creoles, 'n multikulturele groep katolieke wat Franse immigrante insluit, die Franse tradisie aangeneem. Net soos in die ou land, het die feesgangers gevas voor die nagmaal tydens Kersaand en Oujaarsaand, en dan beloon hulle hul vroomheid met luukse, langdurige feeste in die klein ure na die mis. "Dit was 'n viering wat ook 'n praktiese doel gehad het," sê Gene Bourg, 'n jarelange kosskrywer in New Orleans en vriendin van Ella Brennan. 'As u tot 13:00 gevas het, sou u vrek honger wees.
Volgens die Réveillon-tradisie het die Brennan-partytjies 'n weelderige laataand-buffet met wildvoëls, ryk gumbos en lekkernye van seekos wat in die gesofistikeerde, beslis stedelike Creoolse styl voorberei word. Vir nagereg was daar uitgebreide koeke, soos bûche de Noël, 'n "jelly roll" gevul met sjokoladeroom.
Live jazz en dans sou in die balsaal volg. 'In daardie dae sou die mans eintlik dans,' sê Ella laggend. 'Dit was heerlik. Ons het gedrink en gedrink en gedrink. " Elke jaar was die toneel dieselfde. Selfs vir 'n vrou wat bekend was vir haar groter lewenswyse, was Adelaide's Réveillon spesiaal. Af kom sy in 'n kraalvloerrok, met bont om haar skouers, lang handskoene bo haar elmboë. 'Ek kan haar net daarbo sien, met 'n lang sigarethouer in die een hand en 'n glas Champagne in die ander,' onthou Ella van haar suster, wat in 1983 oorlede is. 'Sy was soos ons tante Mame.'
Réveillon vir almal
Die Brennans- wie se verskillende verteenwoordigers van die tweede en derde generasie die geliefde instellings in New Orleans besit en bedryf, soos Commander's Palace en Brennan's- het die Réveillon aan die gang gehou en dit iets wat almal kan geniet. Ella Brennan's Commander's Palace, wat soos 'n gelukkige huis rondloop met versierde gietwerk en robuuste geselsies in al sy vele kamers, is een van die tientalle Big Easy-restaurante wat die afgelope jaar begin het met prix-fixe Réveillon-spyskaarte gedurende die vakansie. Dit is 'n manier om die tradisionele tradisie lewendig te hou, wat jare lank nie wyd in gesinshuise gevier word nie en nou meer 'n uiteetlike verskynsel is.
Die 128-jarige Commander's, waar sjef Tory McPhail, opvolger van die vorige sjefs Paul Prudhomme en Emeril Lagasse van die restaurant, voortgaan met die verfyning van wat hy 'haute Creole' noem, bedien gewilde, spesiale geleenthede wat geïnspireer is deur die smaak van die oorspronklike kreole. Verskeie soorte stewige gumbo is een van die voorgeregopsies, sowel as foie gras met Louisiana -vye wat in bourbon gebraai is, sê McPhail. Rykgemaakte, plaaslik gevang seekos is in die mengsel, saam met wildsvleis, elande en eend wat deur huisgemaak is. 'Ons sorg dat daar 'n paar goeie wildgeregte is,' sê Ella. 'Ons het 'n paar van ons familietradisies opgetel en na die restaurant gebring.
Soos Ella sê, die kos is net 'n deel van wat die Réveillon -bui so lewendig maak. 'Ons het musiekstudente wat inkom en sing,' sê sy. 'Ons sê vir hulle:' Nie die ernstige kerkmusiek nie. 'Ons wil die gelukkige liedjies hê oor hoe dit buite sneeu en alles. [Die etegaste] loop oral in die eetkamer en praat met hul vriende. Dit is nie gestruktureer nie; dit is pret. Mense in New Orleans raak net so opgewonde oor die vakansie. "
Die steeds groeiende Brennan-stam vergader nie meer massaal om dit op Kersaand te doen nie. Maar Ella, haar dogter Ti Martin en ander familielede kom saam in 'n kleiner groep by die Garden District -herehuis waar Ella nou woon, langs Commander's, wat Ti nou bestuur. Dit is een van slegs twee dae per jaar ― die ander een is Fat Tuesday (Mardi Gras) ― wanneer die restaurant gesluit is. Vir die kontemporêre byeenkoms trek gaste skerp aan en eet op klassieke klanke wat deur McPhail se personeel voorsien word, en die skemerkelkies vloei amper so maklik soos die lag. 'Dit is nog steeds elegant', sê Martin, 'maar nie soveel dat u nie 'n stout grap kan geniet nie. O ja, ek is seker tant Adelaide sal dit baie geniet. "
Vir sjefs in New Orleans is Kersfees 'n tyd om ou gebruike te eer wat van huise na restaurante verhuis het.
"Die Réveillon het ontwikkel," sê sjef John Besh, wie se komende boek My New Orleans 'n hoofstuk oor die tradisie sal bevat, en waarvan Restaurant August een van die plaaslike eetplekke is wat gedurende Desember prix-fixe-spyskaarte voorberei. 'Dit is 'n kans om ons kultuur werklik ten toon te stel. Dit gee mense soos ek, wat gewoonlik baie vindingryke dinge doen, die kans om terug te keer na die eeue-oue Kreoolse krammetjies. "
Soos sy eweknie Tory McPhail in Commander's Palace, kyk Besh na antieke kookboeke en ou restaurant -spyskaarte vir leiding. Die resultaat is 'n sewe-gangige spyskaart met uitgebreide trooskos, insluitend skulpvis étouffée of daube beesvleisbredie-'stadig gekook, kompleks, [met] baie liefde,' sê hy ― en nageregte soos 'n witkoek in lae met piesangs Foster en gemeng met kreoolse roomkaas (Louisiana se unieke klapperroom, soortgelyk aan suurroom). Die prix-fixe-spyskaart van McPhail kombineer sy ywer vir plaaslike bestanddele met jare lange tradisie in 'n robuuste fees met 'n pittige gumbo, geglasuurde kwartel en broodpudding-soufflé met whiskysous.
Die krag van nostalgie
"Optima sterf. Prima fugit." Die beste dae. is die eerstes wat vlug. Willa Cather het haar roman My Ántonia geopen met die Latynse reël uit 'n gedig van Virgil. Die roman is gevul met die sentimentele krag en die veranderende wêreld van die prairie, soos uitgeleef en onthou deur Jim Burden. Tog is Cather nie 'n sentimentele skrywer nie, en dit kan 'n moeilike prestasie wees as jy die verlede skryf. Gewoonlik, as 'n boek of film gekritiseer word as te sentimenteel of nostalgies, is ek heeltemal verby. Ek vind nooit te veel van beide as 'n slegte ding nie. Miskien is dit die rede waarom die Kerstyd so 'n heerlike pyn en verlange kan hê. Selfs ad -ex Don Draper in Mad Men, 'n televisieprogram wat ek by geleentheid gekyk het, vang die gevoel oor nostalgie en die openlike krag daarvan in advertensies: 'Dit neem ons na 'n plek waar ons weer kan pyn.' Presies.
Ek weet nie of jy elke Sondag CBS Sondagoggend kyk nie (of dit opneem soos ons dit doen), maar elke week vind ek soveel relevante verhale: van die volkslewe tot die aktuele. Dit is asof die gewone nuusformaat vir 'n kort rukkie elke week opgeskort of selfs opgehoop is in die lekker sagte onderbuik van kultuur en inligting wat u meer gereeld wil sien. Aktuele verhale word aangespreek, maar meestal is dit die soort stuk oor die uitvind van Sondae, of 'n vreemde fees of kalkoenroep, of hierdie onlangse segment oor nostalgie in ons kultuur wat my week na week net weer terugbring vir meer. Daar is ook baie humoristiese stukkies en filmresensies. [En ek moet erken dat ek 'n geheime nerd verlief het op Mo Rocca. Ek sou selfs oorweeg om te "tweet" net om sy histeriese "tweets" op Twitter te volg, en ek hoop hy word gereeld op The Joy Behar Show omdat hy die soort snaakse, snaakse man is waarvan ek nie genoeg kan kry nie (of dikwels vind) in die lewe (en sy deelname met Sandra Bernhard die ander dag bewys net dat hulle hul eie vertoning nodig het). Sy humor neurie met kontemporêre kulturele verwysings, dié van die wrange variëteit waarna jy soms regtig moet luister –, wat sou jy anders verwag van 'n voormalige president van Harvard Hasty Pudding Club?]
Histories het nostalgie 'n kultuur gehelp om homself te handhaaf tydens moeilike tye of oorgange. As argitektuurhistorikus boei dit my dat daar gedurende die negentiende eeu 'n groot herlewing in argitektuur en meubelstyle was, 'n tyd van groot moderne en industriële revolusie en kulturele veranderinge in Europa en Amerika. So het ons die verlede, die ou verlede aangeneem: Egipte, Rome, Asië en ander kulture het die style en smaak van groeiende ryke beïnvloed. Selfs die Gotiese styl het sekulêr geword. Later in daardie eeu het ons eintlik die koloniaal laat herleef, 'n herlewing wat nog steeds verander en verander van 'n era in ons geskiedenis wat na twee eeue nog resoneer. Handgemaakte vaartuie het weer groot geword in die laat negentiende eeu, 'n besliste reaksie op die industriële era van massavervaardiging. Ek sou aanvoer dat dieselfde nou gebeur as 'n terugslag in ons tegnologie en ons rekenaarouderdom: ons omhels kunsvlyt en brood, kleinskaalse wynkelders, voedsel wat gekweek en verkoop word uit klein plaaslike plase, trooskos en gemaklike huise. Ons verlang na plaaslike, vintage, primitiewe, retro, ou, "nuwe ou" en historiese. Menslike hunkering is 'n kragtige ding, maar wat is dit presies waarna ons soek? BEELD uit die boek Time Wearing Out Memory – Schoharie County deur Steve Gross en Susan Daley [W.W. Norton: 2007]
Ons het ook as 'n kultuur teruggekeer huis toe: in ons harte, gedagtes en lewensstyle. Hierdie nes-neiging het sedert die laat 20ste eeu voortgegaan, en net soos ons 'n post-moderne huis skep, put ons uit ou prototipes terwyl ons ons huise en gesinne nuwe konvensies toedien. Dit kan moeilik wees om dinge uit te filter, en daar is 'n terugslag by sommige mense in die moderniteit: of dit nou anti-feminisme is, ons skoolstelsels, die kenmerke van 'n moderne wêreld. Ek is oor albei wêrelde, maar ek kan verstaan ​​waarom baie vroue weer tuis wil wees, of as hulle dit nie kan doen nie, as gevolg van 'n gesinsekonomie, pluk hulle hul neste so goed as wat hulle kan en kan 'tuis dink' waar moontlik. Dit is 'n fassinerende neiging. Ongeag, "die goeie ou dae" was nog nooit so wonderlik soos ons dink nie, maar daar is 'n geweldige krag in 'n geheue, geur of foto. En nostalgie is goed vir ons: kyk hoe dit mense tydens die Groot Depressie en die Tweede Wêreldoorlog gehelp het in films soos It's A Wonderful Life en The Wizard of Oz, waar die idees van huis en nooit daar weggaan nie, kragtige temas word. FOTO –My ma in haar pienk naoorlogse kombuis in Akron, Ohio, Kersfees, c. 1964.
AANTEKENINGE oor my Mother's Kitchen (of waar my BA in kunsgeskiedenis en inherente speurvaardighede werklik goed gebruik word, of waarin Catherine baie moeite doen, as u dit nie wil lees nie, blaai af na die volgende stel " + + +"): As u twee keer op die beeld van my ma in haar kombuis klik (of op 'n prentjie in my bloginskrywings), moet dit vir u vergroot word, want die besonderhede is van belang. Ons weet die foto is tydens Kerstyd geneem omdat my ma 'n Kersvader -voorskoot dra (wat ek sedertdien nog nie gesien het nie). Let op die G.E. boks (waarskynlik 'n nuwe broodrooster die oggend oopgemaak), met wat ek glo 'n rol Contact ® -papier daar langsaan het. Die Betty Crocker Cookbook en The Betty Crocker Cookie Cookbook, albei steunpilare in my ma se kombuis (en waarskynlik trougeskenke en ek het ook geleer kook en bak uit hierdie kookboeke), is in die hoek. Daar is ook die pienk skottelgoedwasser aan die voorkant, die wit gordyne in koloniale herlewingstyl met plante in die venster en die pienk bak Pyrex ® (maar ek het geen idee wat my ma in die potte gehad het nie!). Die yskas, nie op die foto nie, en die ontbythoekie in hierdie klein (waarskynlik 10 x 10) kombuis, was ook pienk, net soos baie nuttige eienskappe, soos die seepbak. Links op die muur is 'n stertjie met 'n pienk ontwerp, wat as 'n dekoratiewe kookplaat gebruik is (klein stukkies in die 60's). Aan die kant van die kas is 'n vlieëplaag (as dit pienk is, weet ek nie), langs die opvoubare metaalhanddoekrak.
'Die dinge wat hulle saamgedra het.' Ek en ma het nou die dag gepraat oor verhuising en bokse, en baie van ons is nog steeds in die stoor van ons verhuising twee jaar gelede, en hoe sy 'n paar verpakte bokse uit Akron, van ons ou plaas, verhuis het in New Hampshire 'n paar jaar gelede op pad na haar nuwe huis. Wat buitengewoon is, is dat hierdie bokse uit ons huis in Ohio gekom het, in 1974 verpak en meer as 30 jaar in die skuur gebêre is, en waarskynlik vol dinge soos klein dingetjies en pienk kombuistoestelle en selde gebruikte, maar goed verpakte trougeskenke. Wie weet? Ek weet dat ek nagmerries het dat dieselfde met my sal gebeur as ons nie binnekort ons plaashuis bou nie. kompleet met solder, kelder en baie spens.
Die linoleumvloer van ons pienk kombuis, wat ek wens ek kon jou wys, was swart met wit en pienk en grys konfettievlekke wat oral in 'n ewekansige ontploffing gegooi is. Terwyl ek op daardie vloer kruip, het ek gereeld nadink oor die omvang van ruimte en tyd terwyl ek daarna gekyk het. As 'n baie visuele kind, het ek my die oneindigheid voorgestel as 'n groot muur aan die ander kant van al die konfetti en donkerte, en ek onthou toe ek my ma gevra het oor wat daar buite die muur was: 'Oneindigheid duur vir ewig aan,' het sy gesê. "Wel, dit moet iewers stop!" Dit was 'n irriterende gedagte, maar ek dink dit was die soort "atoom" na-oorlogse patroon wat die filosofie van 'n driejarige kind kan veroorsaak. FOTO – Dit is ek in ons pienk Akron -kombuis, ongeveer twee jaar oud (ongeveer 1964), wat waarskynlik probeer om koekies te maak.
Verlede somer het 'n Noorse historikus my gekontak oor die beeld van my ma in haar kombuis, wat elders in 'n ander bloginskrywing by In the Pantry verskyn, vir 'n uitstalling genaamd "Fiskeboller i karri" (vis in kerrie) wat ontwerp is "om aan te toon dat die Noorse kultuur (soos enige ander kultuur) is altyd deur die res van die wêreld geraak. " Hulle het die beeld egter oorgedra nadat toestemming van my ma gegee is, want dit was 'n "te subjektiewe" verhouding tussen die fotograaf (waarskynlik my pa) en die onderwerp (subjektiwiteit moet baie moeilik wees om in geen foto te vind nie) 'n vrou in haar kombuis, dink ek!). Ek krap nog steeds kop daaroor. FOTO �'s speel kos, soos wat ek in die kinderjare gehad het, wat ek verlede jaar op eBay gekoop het om redes en impulse wat ek nie verstaan ​​nie.
Ek onthou dat hierdie foto geneem is, c. 1965 of 1966: my verre neef Nancy Turner, wat ek net 'n paar keer ontmoet het, en ek speel in my eie pienk kombuis onder die kelder trap van ons huis in Akron. Die pienk "toestelle" was van stewige karton en die "kos" op die voorgrond was van dun, dun geverfde plastiek. (Ek het net so 'n paar op eBay gekoop, en die wonderlike nostalgiese "solder".)
Ek veronderstel dat die oplossing vir te veel sentiment en nostalgiese denke meer in die hede leef: elke dag neem vir wat dit is en herinneringe maak deur in die oomblik te leef. Ek probeer dit elke dag doen, maar die trek van die verlede is 'n kragtige ding. Dit is die balans in my lewe wat die moeilikste werklikheid is. Ek het bokse foto's en nog meer digitale beelde (en karusse van skyfies en#ooh my) om hierdie jaar deur te gaan: om te organiseer, te kopieer, te katalogiseer en te deel (uit my naaste familie en vorige argiewe van my uitgebreide familie). Dit is iets wat gedoen moet word: vir myself, ons kinders en ander familielede, selfs vir 'n ontwykende nageslag. Ek is amper bang vir die proses, want ek weet dat ek met elke prentjie in herinneringe en herinneringe sal bly, sommige pynlik of bittersoet. Ek weet ook dat die proses my maklik kan oorkom: 'Dit neem ons na 'n plek waar ons weer kan seer.'
Hier is 'n nuwe jaar: 'n skoon lei, 'n tyd om te herevalueer en te onthou, maar ook om vorentoe te kyk en uit te vind. Ek sal regtig probeer om nie die eenvoudige glorie van die daaglikse lewe wat ek lei, uit my greep te laat ontsnap deur te veel in my verlede te leef nie (blogging help hierdie meer onmiddellike behoefte om die dag-tot-dag te dokumenteer en na te dink). Die romanskrywer Thomas Wolfe, wat gereeld oor geheue en verlange geskryf het, het gesê: "Is dit nie die ware romantiese gevoel om nie die begeerte om aan die lewe te ontsnap nie, maar om te voorkom dat die lewe aan jou ontkom?" Dit is net die menslike toestand om dit te doen, en ons is immers 'n komplekse spesie wat meestal bestaan ​​uit water, ingewikkelde DNA -stringe en 'n onsigbare en hoogs geïndividualiseerde sielsenergie. Maar ons onsigbare akkoorde (en toue) van herinnering bind ons aan mekaar en aan wie ons is: ons moet dit af en toe net speel. FOTO – 'n Close-up van 'n paar van my groen vintage versamelings, soos ontwerp vir 'n fotosessie vir The Pantry –Its History and Modern Uses [Gibbs Smith: 2007] in ons voormalige historiese huis.
Rachel het hulp gevra met 'n rympie/vingerspel wat haar oupa uit Georgië sou speel. Hier is haar e -pos en ek duik tans 'n bietjie meer in my geskiedenis, en ek het gewonder of u my kan help om 'n sekere rympie/vingerspel te vind. My Oupa was tydens die Sowjet -era uit Georgië, en daarom het hy [& hellip] aangeneem
Die vrystelling van die nuwe Beaujolais Nouveau is elke jaar 'n groot gebeurtenis in die wynwêreld. Dit vind altyd plaas op die 3de Donderdag van November. Beaujolais Nouveau is 'n rooiwyn wat deur gamay -druiwe vervaardig word. Dit is uit die Beaujolais -streek in Frankryk naby Lyons. Dit is een van die gewildste wyne in die [& hellip]
La Toussaint, All Saints Day, vind op 1 November plaas en is 'n openbare vakansiedag in Frankryk. In die Katolieke kerk is dit 'n dag ter ere van alle heiliges. Sommige mense gaan na 'n mis ter ere van die vakansie. Aangesien mense die vakansie het, gebruik hulle dit ook om le Jour des Morts, All [& hellip], te merk
Die horlosies in Frankryk gaan die afgelope naweek in Oktober terug na Standard Time. Dit word l 'heure d 'hiver (wintertyd) in Frans genoem. Hulle sit die horlosies een uur terug. Die uur bly op Standard Time in Frankryk tot die laaste Sondag in Maart. Beeld: muurklok in die oggend deur Garonzi Stefania, CC SA 4.0.
Northeast Archives of Folklore and Oral History: MF 136 The American Folk Festival aan die Bangor Waterfront
Aantal toetredings: 15
Datums wanneer onderhoude gevoer is: 2005-2016
Gedekte tydperk: 20ste en vroeë 21ste eeu
Hoofonderhoudvoerders: Kathleen Mundell
Soek hulpmiddels: 'n paar afskrifte
Toegangsbeperkings: NA3598, NA3599, NA3603 (kopiereg is behou deur ondervraers)
Beskrywing: Toetredings wat verband hou met die American Folk Festival op die huidige Bangor Waterfront 2005 – (nadat dit nie meer die National Folk Festival was nie).
2005 Amerikaanse volksfees:
3850 American Folk Festival 2005. Amptelike program: & ldquoThe American Folk Festival op die Bangor Waterfront Official Program, 26-28 Augustus, 2005 & rdquo (64 bladsye). Ook ingesluit: 2 CD's met foto's wat tydens die fees geneem is en 4 positiewe afdrukke van foto's. Teks: amptelike program. Foto's: P 9291 – P 9292, P 9310, P 9321.
2008 Amerikaanse volksfees:
NA3709 John Connors, ondervra deur Chace Jackson en Pauleena MacDougall, 6 Julie 2008, Connor & rsquos garage in St. Francis, Maine. Dit is 'n onderhoud voor die fees vir die 2008 American Folk Festival aan die Bangor Waterfront. Opname: mfc_na3709_audio001- mfc_na3709_audio010 50 minute.
NA3616 David Gordon Mott, ondervra deur Rob Rosenthal, Augustus 2008, tydens die Story Bank Folk Festival, Maine. Mott, 76, gee 'n tweedehandse beskrywing van die besonderhede rakende die saak van verkragting en moord van 'n 13 -jarige meisie, Katherine De La Perelle, naby sy tuisdorp, Dalhousie, New Brunswick, in 1956, die rol van die plaaslike balju in Kanada, die huur van John Ellis (die hangman vir Kanada) die geskiedenis van die veroordeelde man, Joe Richard, die besonderhede van die voorbereiding vir die hangende besonderhede van die ophangsel self, die ritueel na die ophanging van die gevolge wat die ophanging op sy vader gehad het en die ander getuies wat die ophanging beïnvloed het het op die stad en sy eie pogings om 'n herlewing van die doodstraf in Maine te voorkom. Teks: transkripsie van 18 pp. Opnames: mfc_na3616_cd2067_01 71 minute.
NA3617 Stefano Tijerina, ondervra deur Rob Rosenthal, Augustus 2008, tydens die Story Bank Folk Festival, Maine. Tijerina, 38 jaar oud, vertel oor sy lewe in die ou stad, hoofsaaklik van sy tweekulturele wortels Colombia en rsquos stedelike lewenstyl, die magiese kwaliteit van die Maine Latino-kultuur, die gesinsagtige werksverhoudings in Maine wat sy kultuur lewendig hou deur musiek en kos, hoe sy seuntjie van 7 jaar grootgeword in Maine en hoe dit lyk om hom te laat leer om sy Colombiaanse wortels te leer ken en te waardeer soos Maine. Teks: transkripsie van 9 pp. Opnames: mfc_na3617_cd2068_01 30 minute.
NA3619 Veronica Dodge, ondervra deur Nancy H. Dewey en Rob Rosenthal, 23 Augustus 2008, by die Story Bank Folk Festival, Maine. Dodge praat oor haar lewe in Little Deer Isle, Maine, terwyl sy krapvleis HASCP -regulasies in haar onderneming kies as 'n krapplukker, terwyl haar werknemers krappe kry van vissers in Bucks Harbour, die fisiese gevare van die gesondheid van die werk en die regte temperatuur om krappe te pluk vir gesinsinkomste hulp van die gesin om kranse te maak oor Thanksgiving -interaksies met (clueless) kliënte, uitdagings vir die toekoms van die krapvleisbedryf, omdat die gebrek aan belangstelling om jongmense te kies, 'n effektiewe uitwerking op haar hande uit al haar werk het. meisies kies hoeveel werk daaraan bestee word om doppe te verwyder. Teks: transkripsie van 12 pp. Opnames: C 2605 / CD 2070 30 minute.
NA3620 Adam Daniels, ondervra deur Rob Rosenthal, 23 Augustus 2008, tydens die Story Bank Folk Festival, Maine. Daniels, 33 jaar oud, praat oor die verandering van sy naam in sy huidige lewe in Orono, ME, bande met Oos -Korinte, ME -verskille tussen nou en die vorige verhale oor vermaak in Oos -Korinte in die verlede, die belangrikheid van 'n gevoel van gemeenskap in Maine as voorbeeld van breër Amerikaanse waardes en werksetiek die huidige swak ekonomiese toestande van Maine sy optimisme vir Maine as 'n pragtige omgewing met ekonomiese potensiële werkjag hoe hy Maine as 'n fotograaf Pat & rsquos Pizza beskou as 'n gemeenskapsonderneming sy dokumentêr van 'n kersboomverkoper as 'n voorbeeld van Mainer & rsquos werk hard en probeer om te oorleef, sukkel in Maine om besighede aan die gang te hou, beskrywing van sy oupa aan moederskant, John & ldquoJack & rdquo Daniels. Teks: transkripsie van 8 pp. Opnames: CD 2071 (CD 2071, Snit 1-onderhoud met Adam Daniels (NA 3621), Snit 2-onderhoud met Carrie Hickland (NA 3622), Snit 3- Onderhoud deel 1 met Chace en Troy Jackson (NA 3620).)
NA3621 Carrie Hickling, ondervra deur Rob Rosenthal, 24 Augustus 2008, tydens die Story Bank Folk Festival, Maine. Hickling, 27 jaar oud, praat oor haar lewe in Littleton, Maine, in haar hoop om 'n selfvertroude leeukopkonyn te laat teel vir diere en troeteldiere wat konyne beoefen om kaliforniese konyne te teel vir verbruik om met ander telers te kommunikeer. COBA (Certificate of Development) verwerk ARBA (Amerikaans Rabbit Breed Association) die proses om deur ARBA haar besigheid (McElfin Rabbitry) goedgekeur te word hoe konynvertonings soortgelyk is aan ander troeteldiere -verhouding met haar eerste konynbloem -troeteldier teenoor die eet van konyne wat eksperimenteer met die bereiding van konynpersoonlikhede. Teks: transkripsie van 13 bls. Opnames: CD 2071 (CD 2071, Snit 1-onderhoud met Adam Daniels (NA 3621), Snit 2-onderhoud met Carrie Hickland (NA 3622), Snit 3-onderhoud deel 1 met Chace en Troy Jackson (NA 3620).)
NA3622 Troy Jackson, ondervra deur Chace Jackson (sy seun) en Rob Rosenthal, Augustus, 2008, tydens die Story Bank Folk Festival, Maine. Jackson, 47, praat oor sy lewe as staatswetgewer en houtkapper in Allagash, ME, herinneringe aan sy vader as 'n probleem met lae lone by houtkap: jaarlikse nege maande werksseisoen, geen gesondheidsversekering nie, loon wat moeilik is vir gesinne met toerusting koste grondeienaars, kontrakteurs en werknemers in stryd is met produksie, terwyl lone daal, houtkappers individueel harder werk in plaas van saam te staan ​​teen korrupte besigheidspraktyke om bewus te maak van die probleem Kanadese arbeid Kanadese padblokkade word 'n leier by vergaderings met meganiese toerusting wat 'n staatswetgewer word uit frustrasie om 'n stem te gee aan loggers sy benadering om 'n verteenwoordigende advies vir sy seuns te wees. Teks: transkripsie van 17 pp. Opnames: mfc_na3622_audio001, mfc_na3622_audio002 40 minute.
NA3623 Michael Corbin, ondervra deur Rob Rosenthal, 23 Augustus 2008, tydens die Story Bank Folk Festival, Maine. Corbin, 47 jaar oud, uit Madawaska, Maine, praat oor sy eienaarskap van Caf & eacute de la Place, terwyl hy as jongman grootgeword het in 'n Franse gesin op Grand Isle. besoek Frankryk tradisionele Acadian kos kombuis partytjies inkopies doen in Kanada sy passie vir kos hoe kyk hoe sy ouma kook en buurtbyeenkomste sy liefde vir kos en kook geïnspireer het. Teks: transkripsie van 8 pp. Opnames: CD 2073 (CD 2073 Snit 1-Chace en Troy Jackson, Snit 2-Chace en Troy Jackson, Snit 3-Michael Corbin.)
NA3624 Natalia Bragg, ondervra deur Rob Rosenthal, Augustus 2008, tydens die Story Bank Folk Festival, Maine. Bragg, 58 jaar oud, praat oor haar 40 jaar as 'n kruiedokter eienaar van Knott II Bragg Farm, haar gesin en ses generasies tradisionele genesingspraktyke oor hoe tradisies besig is om uit te sterf omdat hulle nie aandag gee aan haar kinders en kleinkinders om die vak te leer hoe sy voel verantwoordelik om die gebruik van sinusolie met kruie -medisyne deur te gee (maak en te gebruik) om die geskiedenis te versamel van hoe haar gesin na die stad Wade in Aroostook County gekom het, en interaksies met die publiek op haar plaas van 80 hektaar waar sy haar bestanddele versamel in kontak met haar voorouers die verhale agter die handwerk appel potlode en tandvleis boeke die etiek van 'n kruiedokter en haar opleiding. Teks: transkripsie van 9 pp. Opnames: CD 2074, CD 2075.
NA3625 Rodney C. Richard Sr., ondervra deur Rob Rosenthal, Augustus 2008 by die Story Bank Folk Festival, Maine. Rodney (The Mad Whittler) Richard Sr., van Rangeley, ME, praat oor sy lewe as 'n whittler wat uit sy vader leer om gereedskap van sy kunsvlyt naak sonder 'n mes en houtblok te sien, en sy werk op die Smithsonian Traveling Exhibition Service en DeCordova Dana Museum in Lincoln, MA, hoe hy deur Poulan aangestel is om die land te verkwansel deur massiewe handelsware te dwing om kerwers uit sy werk te dwing om die konynhoutsnye wat hy (25 000+) sy lidmaatskap van die toerkunstenaars weggegee het, deur die Art Commission in ME wat honderde kinders leer om die tevredenheid te verminder om mense gelukkig te maak deur sy snywerk vir kinders in die Children & rsquos -hospitaal in Boston, en hoe hy sy bynaam gekry het. Teks: transkripsie van 13 pp. Opnames: CD 2075.
NA3626 Patricia & ldquoPatty & rdquo Zavaleta (ma) en Julia Zavaleta (dogter), ondervra deur Patricia Zavaleta, Rob Rosenthal en Julia Zavaleta, 23 Augustus 2008, by die Story Bank Folk Festival, Maine. Patty en Julia voer 'n onderhoud met mekaar, Julia, 9 jaar oud, praat oor hoe dit is om in Bangor te woon, in Maine as 'n Ierse en gedeeltelike Peruaanse tuisskooluitstappies na Peru, Spanje en Ierland, en hoe Bangor tussen 'n klein stad en stad is. Patty praat oor grootword op 'n plaas in Hancock, Maine, waarvan sy hou, van Bangor, haar gunsteling plekke rondom tradisies in die stad, die Spaanse gemeenskap wat haar dogter wêreldburgerskap gee en die diversiteit van haar gesin. Teks: transkripsie van 10 pp. Opname: CD 2439.
3627 John Connors, ondervra deur Chace Jackson en Rob Rosenthal, Augustus, 2008, tydens die Story Bank Folk Festival, Maine. Connors, 75 jaar oud, uit St. Frances, Maine, vertel van sy kinderjareherinneringe uit die jare dertig en veertig van die depressie, die gebrek aan werk en sosiale programme. plaas moet 'n kilometer skool toe stap hoe die tye verander het en die belangrikheid van energiebesparing vandag New Deal -programme, soos die WPA en die CCC, die ekonomiese veranderinge wat veroorsaak het as gevolg van die Tweede Wêreldoorlog die atoombom hoe almal bygedra het tot die oorlogspoging (hy 8 pond lood gered) hoe die konsep was en die belangrikheid daarvan dat die huidige generasie verstaan ​​hoe dit dan was. Teks: transkripsie van 10 pp. Opnames: mfc_na3627_audio001 35 minute.
NA3628 Nancy Arlene Nelson, ondervra deur Rob Rosenthal, 24 Augustus 2008, tydens die Story Bank Folk Festival, Maine. Nelson, 53, praat oor die lewe in Millinocket, Maine, verhale van haar ouma Mary Elizabeth (Bessie) Robinson se lewe op Robinson Farm in die laat 1800's in die Dyer Brook -lewe op die plaas in Bingham, Maine, later haar grootouers en rsquo -vrygewigheid piekniek botter vir brandwonde die meulens en beter ekonomiese toestande het die lewe in Millinocket in die 1960's verander, hoe die moeilike lewenswyse vir haar meer bevredigend was hoe mense iets verloor het as gevolg van modernisering en aartappels pluk. Teks: transkripsie van 11 pp. Opname: CD 2437.
2009 Amerikaanse volksfees:
NA3583 Bill Mackowski, ondervra deur Kathleen Mundell, 29 Augustus 2009, op die Story Bank -verhoog by die American Folk Festival, Bangor, Maine. Mackowski bespreek sneeuskoene, veral inheemse sneeuskoe hoe hy met sneeuskoene begin maak het, die ontwikkeling van moderne sneeuskoene die belangrikheid van sneeuskoene vir inheemse kulture wat met inheemse sneeuskappers ontmoet en staaltjies uit die vergaderings agteruitgang van sneeuskoeien tussen inheemse mense oupa en materiaal wat gebruik word in tradisionele sneeuskoene: babiche, senings en velle. Teks: transkripsie van 25 pp. (.Doc). Opname: CD 2003 Snit 1, 50 minute (CD 2003 het 2 onderhoude: Snit 1 Bill Mackowski Snit 2 Carol Cottrill.), V 0312 (video van mandjie-maak proses wat deur Mackowski verfilm is).
NA3585 Carol Cottrill, ondervra deur Jessica Lockhart, 29 Augustus 2009, op die Story Bank -verhoog by die American Folk Festival, Bangor, Maine. Cottrill discusses beekeeping the process of becoming a master beekeeper how she got involved in beekeeping the importance of mentoring caring for bees in the winter colony collapse disorder and possible causes how bees increase garden yields differences between honeybees and native bees components of a hive extracting honey and a man who used a bicycle to do so getting stung and why it usually happens understanding that honeybees are not aggressive and growing interest in beekeeping. Text: 13 pp. transcript. Recording: CD 2003 Track 2 26 minutes (CD 2003 has 2 interviews: Track 1 Bill Mackowski Track 2 Carol Cottrill.)