“Dis hier waar hulle die wêreld se suurstof maak,” sê my kollega Cara-Lee Dorfling, “trek jou asem diep in, dan voel jy dit!”
“Kyk hoe hang die herfs aan die hange,” sê die fotograaf Heilie Combrinck, mik met haar kamera soontoe en sê dan “Sjô, die kamera vang dit nie vas soos die oog nie.”
’n Mens kan die 45 km-lange roete met jou eie ryding aanpak van Kirkwood se kant af tot by die Darlingtondam.
Die roete het ’n 2-3-gradering, wat beteken jy hoef nie ’n bedrewe veldryer te wees om dit baas te raak nie, maar op die moeiliker dele gaan jy waarskynlik ’n laestrek-ratkas en ewenaarslot nodig hê. Dis onder meer tekkievastrap oor rotsagtige rivierbedding, klou teen die klipperige supersteiltes uit en kophou in die haarnaaldboë.
Maar dit is nie hierdie soort tegniese uitdagings wat die Bedrogfontein-roepstem vir ons laat opgaan het nie, dit is die prysliedere oor die spekboom-, kiepersol- en broodboom-woude, die Oumansbaard-lanings en die panoramiese uitsigte, die koedoe, gemsbok, bosbok, jakkals, ribbok, volstruis, vlakvark en steenbok in die amper ongeskonde aarde.
Blykbaar gee dié fontein water, maar nié sodat jy dit kan sien nie, want die water loop ónder die rivierklippe. Dit is glo so halfpad op die roete, by ’n dam, maar ons kry dit nie – seker omdat die droogte al minstens vier jaar lank heers in die gebied.
’n Huis wat bly staan het, heet deesdae die Kabouga Cottage en het slaapplek (maksimum ses) vir diegene soos ons wat vroeg die volgende oggend die 4x4-roete wil aanpak.
Die braaiplek onder ’n reuse geelhoutboom in ’n ou oopgebreekte plaasdam, die 400 m se klim na die topografiese uitsig en die Duiker-sirkelroete teen die berghang uit maak dit ’n lekker oornagplek.
Dit maak egter nie saak waar jy bly nie, sorg net dat jy vroegoggend reeds in die pad val, want dit is ’n belewenis om deur die natuur te ry terwyl dit nog wakker word.
Niekie Dorfling is ’n meganiese ingenieur wat al werkaanbiedinge van Nieu-Seeland gekry het. Hy drink die uitsig tjoepstil in. “Dis hierdie goed wat ek gaan mis, daarom gaan ek nie,” sê hy.
Ná die klowe se immergroen lyk dié vlakte éérs na ’n woestyn – dis byna ondenkbaar dat daar seekoeie in die omgewing van die dam is.