Shop Moose Baby Clothing online | Spreadshirt
Moose Baby Clothing for Kids & Babies
Deer Season Hunting Tee
Moose Happy 4th Of July
Moose or raindeer Die Buurman, die Hamer en die Rolex | SkalkSkryf
Daar’s `n Engel in my bed »
Die Buurman, die Hamer en die Rolex
Februarie 5, 2014 deur Louwie “Hoe werk dit?” vra my buurman my met trane in sy oë.
“Hoe werk wat?” vra ek heel onskuldig. Dis nie aldag dat Buurman by my kom tjank nie.
“Die lewe,” sê hy erg bedroef.
“Verduidelik,” versoek ek so half versigtig. Kinders wat huil kan ek hanteer. ´n Groot gryskop man wat huil is ´n heel ander storie. Nogal ´n onstellende storie.
“My vrou,” sê hy en vee sy neus af.
Moeder Maria, dink ek geskok. Moet tog net nie vir my sê sy wil hom op hierdie rype ouderdom staan en skei nie. Hy is ´n effe dwars ou korrelkop, maar tog nie soos erg soos ander ou mans wat ek ken nie.
Toe vertel hy. Staan glo in sy agterplaas en prober met ´n vierpond hamer om ´n betonpaal stukkend te kap. Kap-kap, kap-kap tot hy nat gesweet is, maar maak min indruk op die paal. Maar, sê hy, voor hy begin kap het aan die paal, het hy die nuwe Rolex horlosie wat sy vrou vir hom gegee het afgehaal en ´n ent weg agter hom op ´n klip gesit sodat die duur geskenk nie beskadig raak met die gekappery nie.
En dis net daar waar die duiwel Buurman se werf betree en die spreekwoordelik spaander in die werke gooi.
Kap hy so aan die paal, en met die dat die paal erge weerstand bied, kap hy algaande meer drifting. Sy lyf sweet, sy voorkop sweet, sy hande sweet en toe hy een woeste hou wil slaan, vlieg die hamer met die terugtrek slag uit sy hande uit, trek met ´n sierlike boog deur die lug na agter en, sê hy nou driftig: “Die verdomde ding het die hele f*kn erf tot sy beskikking om te gaan val. En waar val die vervloekte ding, waar vra ek jou?”
Ek trek my skouers verontskuldigend op en skud my kop. Weet nie? Ek het ´n sterk vermoede maar ek gaan dit om die dood nie uitspreek nie.
“Ek sien duidelik waarheen die ding op pad is,” sê hy, en ek kan sien hy sien die trajek van die hamer weer helder en duidelik in sy geestes-oog. “En ek draai om en ek hardloop agterna,” sê hy so half hygend. “Maar die hamer was natuurlik eerste daar.” Nou hou hy sy kop tussen sy hande vas. Ek kry hom so jammer.
“Die Rolex. In duisend stukke,” sê hy bewoë.
“En toe?” vra ek geskok al het ek geweet hier kom moeilikheid.
“Hoekom die Rolex?” vra hy moedeloos. “Die erf lê wyd en oop, maar die verdomde ding moet op die Rolex val. Hoekom? Al wat ek vra is twee duim links of twee duim regs. Is dit nou te veel gevra?”
Met die horlosie in stukke voor hom, doen Buurman toe ´n vreemde ding. Hy vat die hamer, gaan staan weer by die halstarrige betonpaal en gooi die hamer oor sy skouer na agter, maar die keer met opset in die rigting van die verpletterde geskenk. Oor en oor herhaal hy die proses. Gooi die hamer, loop tel dit op, staan by die paal en gooi die hamer oor sy skouer.
“En nie een keer nie, nie een keer val die hamer eers naby die oorblyfsels van die kosbare Rolex nie,” sê hy nou weer driftig.
Ons sit in my agterplaas onder die lapa en drink Klippies en Coke, en ek stoot die hamer wat onder my stoel lê so onpsigtelik as moontlik met my voet dieper onder die stoel in. Mens weet nooit waartoe hy in sy drif in staat is nie.
Later, sê hy, gaan staan hy by die gewraakte betonpaal, kyk na die Rolex en gooi die hamer verwoed na die teiken, keer op keer, maar selfs toe kon hy die Rolex nie tref nie. En dit is hier waar die groot moles toe eintlik begin. Wat hy nie wis nie, was dat sy vrou hom die hele tyd deur die venster gestaan en dophou het. Toe hy so verwoed met die hamer direk na die horlosie begin gooi storm sy op hom af en gil op hom teen desibels wat Maria Sharapova sou laat skaam kry.
“En wat de hel dink jy doen jy? Is jy van jou sinne beroof? gil sy” Toe sien sy eers dat die tydmasjien reeds in duisend stukke op die grond lê, en toe moes hy haar van die hamer af weghou anders was daar moord.
“En ek prober vir haar verduidelik wat gebeur het, maar sy weier om na my te luister,” sug hy nou amper gelate. “Hoe sal ´n vrou nou ooit verstaan hoe ´n man se kop werk. Ek moes mos bepaal hoe dit gebeur het dat die hamer juis daar gaan val het waar dit nie moes nie. Hoe anders sou ek presies aan haar kon verduidelik wat gebeur het?”
“Nou vra ek jou, hoekom? Hoe werk dit? Watter diabolise magte sit agter sulke dinge?”
“Is presies soos die keer met die snoeiskêr,” sê Buurman half bitter.
“Wat van die snoeiskêr?” vra ek uit die veld geslaan.
“Ek loop anderdag mos en snoei bietjie aan my bome en struike. Pla niemand nie. Stap later met die skêr in my hand na my Bonsai boompies toe om hulle ook bietjie terug te snoei,” vertel hy nou meer rustig. “Ek loop en dink aan al die ander werk wat ek nog moet doen, toe haak my voet aan iets vas en ek val. Maar ons lang ouens val mos so half in paaiemente. Die knieë swik, die arms swaai, die bene beur vorentoe om die ewewig te herstel terwyl die grond met spoed nader aan jou neus begin beweeg. Ek sien hier kom moeilikheid en gooi die snoeiskêr weg van my af sodat die ding my nie dalk beseer nie.” Hy bly `n oomblik stil en glimlag verleë.
“En?” vra ek nuuskierig.
“Toe val ek,” sê hy met so `n skewe glimlag. “Ek val en ek hou my hande voor my uit om die skade aan my neus te beperk, en ek sien te laat hoe die skêr deur die lug trek en himself oopbek tussen twee klippe inwig presies net daar waar ek gryp om my val te stuit.”
“Nou vra ek jou weer; hoekom? Hoekom daar? Hoekom met sy skerpkant na my toe?”
“En toe?” vra ek geskok.
“Toe val ek met my hand in die skêr se kake in en hy vreet my tussen die duim en die wysvinger dat die bloed so spat. Kloof my hand oop.” Hy skud sy kop verslae. Hou sy hand en wys my die letsel.
“Hoeveel steke moes die dokter insit om die al daai skade te herstel,” vra ek. Ek sien ook dat die ringvinger aan die ander hand ´n lit kort, maar ek vra nie. Ek wil liewer nie weet nie, nie vandag nie.
“Dokter? Watter dokter?” vra hy gebelg. “Ek het dit self toegewerk met naald en gare. Vir wat sal ek geld mors op ´n dokter!”
“Maar ek vra jou weer; hoe de hel werk dit? Hoekom val die hamer presies op ´n twee sentimeter groot splinternuwe Rolex en loop staan die skêr wyebek reg daar waar my twee vingers te lande gaan kom? Dis mos nie logies nie, en nog minder regverdig!” snork hy nou weer driftig.
“Ek kan twee boeke oor my lewe skryf,” sê hy gegrief. “Twee. Een boek oor hoe my lewe verloop het, en ´n ander een oor hoe dit kon verloop het.”
“Hoe bedoel jy nou?” vra ek so half opsetlik.
“Kyk, as ek harder op skool gewerk het en minder met my vriende gejol het kon ek Universiteit toe gegaan het en my graad gaan kry het. Dan sou dinge baie anders verloop het, baie. En ek kon met daai ryk Vrystaatse boer se dogter getrou het en dan het ek nie nou hier saam met jou gesit en Klipdrift drink nie, nee. Ek sou agter in my Cadillac sit en dik sigare rook en Konjak drink,” sê hy met so ´n veraf blik in sy oë. Hy ry daardie droom, sien ek.
“En jy sou my nie eers gegroet het as jy so verby my ry nie,” sê ek gemaak ongelukkig.
“Nee,” sê hy half skuldig. “Nee man, ek is nie so nie! Natuurlik sou ek by jou kom kuier het,” skerm hy.
“Maar nou is dit nie so nie,” sê ek vir hom. “Ons het elkeen twee boeke wat ons kan skryf oor ons lewens. Maar tot tyd en wyl ons nie daardie boek nommer twee gaan begrawe het, of in die vuur gegooi het nie, kan ons nie die eerste boek met oorgawe begin leef nie. Dis wat ons moet doen, al lankal moes gedoen het. Is bietjie laat hier waar ons al naby aan die laaste hoofstuk van boek een gekom het. Die beste wat ons nou kan doen is om voor te begin lees aan boek een sodat ons die einde daarvan beter kan verstaan en dit kan aanvaar. En dalk sien dat dit goed was.”
“Want sien ou Buurman, in boek twee sou daar ook hamers en snoeiskêre en duiwels gewees het. Miskien nog meer as in boek een, wie weet?”
“Jaaa,” sug hy. “En Klipdrift is ook nie so sleg nie. Buitendien rook ek glad nie. Ek hou nie daarvan nie.”
Toe loop ek en gaan haal vir ons ´n bottel Konjak en ´n bak ys, en ons vergeet vir ´n wyle van boek twee se bestaan en van boek een se sondes.
Posted in Louwie | Tagged Buurman, Konjak, Lapa, lewe, Rolex | Lewer Kommentaar	Comments RSS
WordPress.com	Inloerders	170,781 Eintlik is die lewe te min om van te lewe, ...