Jerusalema – 'n Rebusfonteinfantasie | Tannie Frannie
10 Saterdag Okt 2020
Frannie hoor die oorbekende melodie oor Rebusfontein se dorpsmeent weerklink. Sy is lief vir die sangeres se fluweelstem, die onweerstaanbare Afrikaritme, die ondertoon van heimwee. Vanuit haar toringvenster sien sy hoe die Goue Vroue daar onder naderkom en begin lyndans, soos net hulle kan. Hulle het immers hulle vaardigheid op Dullstroom en in mnr. Barnum se sirkus bewys.
Una is die voorbok, sy het mos nou al hierdie dans mooi onder die knie, het dit tot selfs al amptelik saam met haar hoërskoolprotegés gedans.
Frannie se voete begin jeuk. Nie verniet het sy op haar dag by 'n spanbou-potjiekos in die veld saam met haar kollegas op maat van Mandoza se Nkalakatha gedans nie! Sy het agter E ingeval en haar bes gedoen om by te hou; in die proses 'n getroue vriendin bygekry, wat agterna met 'n sagte glimlag haar goedkeuring van Frannie se poging bevestig het ("That's right, F! Dance!!") en jare later nog vir haar klein gunsies gedoen het.
Sy onthou haar verstomming die eerste keer toe sy van naderby met haar mede-Afrikane se spontane danskultuur kennis gemaak het. Dit was 'n skreeusnaakse vermenging van kulture: 'n kersboom vir die uitgewery/drukkery se werknemers en hulle kindertjies, op 'n warm somersdag, met 'n swetende kersvader in 'n rooi pak, kompleet met mus met watte-omboorsel. (Die arme jongeling was die mees junior werknemer en kon nie weier om hierdie rol te vervul nie.) Uit erkenning vir hulle werkgewer se vrygewigheid het die vroue spontaan begin dans; so ook hulle kleuters. Ai, die ritme in daardie klein lyfies!
Lank kyk Frannie nou al na die talle Jerusalema-video's; glimlag meewarig oor onbeholpe pogings; dink meerderwaardig oor hoe Afrikaritme ook deur haar are vloei en hoe sy sommer een-twee-drie hierdie dans sal regkry. Sy hardloop teen die wenteltrap af en neem haar plek vol bravade in.
Die eerste ruk gaan dit goed, maar kort voor lank besef Frannie sy het, soos altyd, haar fiksheid hopeloos oorskat. Sy ken wel die passies, maar haar asem begin jaag, haar knieë raak lam, haar voete wil nie meer hoog trap nie. Hoekom hou die musiek net aan en aan, weet daai vrou met die heuningstem dan nie wanneer om op te hou nie?
Frannie se skouers pyn, sy hyg, voel duiselig… Sy verloor haar balans en stamp teen die Goue Vrou langs haar. Dit veroorsaak 'n domino-reaksie en die presiese formasie is daarmee heen – party dansers giggel, ander tsk-tsk besorgd.
Plat op die grond sit Frannie, kop onderstebo, skaam tot in die stof toe, terwyl Jerusalema oor die meent weerklink…
12 thoughts on "Jerusalema – 'n Rebusfonteinfantasie"
Oktober 10, 2020 om 4:30 nm
Oe!Ek kan my net daardie seer skouers indink.
Oktober 10, 2020 om 5:06 nm
Maar jy het ritme hoor! Ek hwt my verkyk aan jou.
Oktober 10, 2020 om 5:25 nm
Oktober 10, 2020 om 6:37 nm
Hoe oulik is jy nie! Ek kan my net indink dat jy op jou dag te lekker saam met jou kollegas gedans het. Ag Fran, Afrika mis jou.
Oktober 10, 2020 om 11:34 nm
Ek mis Afrika ook!
Oktober 11, 2020 om 7:15 vm
Die ritme van die lied is so aansteeklik Frannie!
Oktober 11, 2020 om 5:25 nm
Frannie, ons dans hom stukkend sodra ons terug is
Oktober 11, 2020 om 5:27 nm
Ja! Lat die stof staan!
Oktober 11, 2020 om 5:29 nm
Oktober 12, 2020 om 6:50 vm
Lat die stof so staan, dis presies hoe dit moet wees. Jammer jou lyf het bietjie uitgepas omdat die musiek te lank aangehou het. Gelukkig het die domino effek n goeie uitwerking gehad sodat al die goue vroue kon asemskep voordat hul verder kon gaan
Oktober 12, 2020 om 3:15 nm
Dankie vir die positiewe kinkel, jy laat Frannie sommer beter voel ❤
Oktober 12, 2020 om 1:58 nm
Tien uit tien dat Frannie probeer het!!! Ek haal letterlik al my hoedens af vir haar! Daai Afrika ritme is ook maar deel van oons, al skram ons hoe ver weg daarvan