Ek het tussen al die sout van demokratiese gesprekke eendag my broodjie vir ‘n man op straat gegee. Hy het ‘n plakkaat voor hom met ‘n groot pikkewynagtige voëltjie opgeteken. Die voëltjie vra mooi vir kos of geld of hulp. Ek wonder of hy enige benul het dat hy ook ‘n plig het. ‘n Demokratiese stem.
Ek gee toe vir hom my broodjie. Ek het nie vandag tyd gekry om asem te haal nie, wat nog van kos eet. Hy neem die broodjie, gee ‘n briljante skitterende glimlag en sê dankie. Hy draai om, draf-stap na die verkeerslig en roep. Aangedraf kom ‘n maat. Brood word gebreek en nagmaal word daar onder die rooi, groen en geel ligte gehou.
Op haar skoot lê haar seuntjie saggies en drink aan haar. Sy skroom nie. Sy sit net so rustig, baba op die skoot, en gee vir hom haarself. Haar bors is styfgespan van volheid: soos die son op ‘n oop dag terwyl Johannesburg groet. Ek moes seker nie kyk nie. Miskien my kop wegdraai in eerbied. Maar dit was so mooi. So rustig. So natuurlik.
Dit terwyl ek my kop vol teorieë het oor die Afrika en Westerse leierskapsmetodes: moet ons nie maar Afrika omhels nie? Moet ons nie maar op ons knieë val en sê: “Ons het jou vir so lank eenkant toe geskuif, ‘n weeskind gemaak en neergekyk op jou”? Maar jý is die antwoord. Die moeder. Die een wat ons sal kan leer hoe om te dink vir die gemeenskap en nie net vir onsself nie. Nie net vir individualisme, of kapitalistiese gretigheid nie. Vir mekaar.
“Corrie, wil jy koffie gaan drink?” Sy kyk na die ouma langs haar wat wasig voor haar uitkyk- hare spierwit styf om haar kop gekrul. Sy moet herhaal, en verstel die ou oortjie van die ouma bietjie harder. “Corrie! Ek vra wil jy koffie gaan drink!”
Ek antwoord maar net dat ek die trappe verkies- die huisbak kom heeltemal te vinnig by die eindpunt uit. Ek mag net sowel klim en my tyd vat.