Franz Halder: Nazi -Duitsland - Geskiedenis Podcasts - 2021
Franz Halder is gebore in Duitsland in 1884. Hy het by die Duitse weermag aangesluit en tydens die Eerste Wêreldoorlog was hy lid van die personeel van die kroonprins van Beiere.
In 1938 vervang Halder generaal Ludwig Beck as hoof van die algemene staf. Halder het die offensief teen Pole georganiseer, maar het Adolf Hitler gewaarsku teen die inval van Frankryk. Halder het ook gehelp om die uiteindelik verlate Operasie Sealion en Operasie Barbarossa te beplan.
Na die bedanking van Walter von Brauchitsch het Halder oorgeneem as opperbevelhebber van die Duitse leër. Hy is in September 1942 vervang deur generaal Kurt Zeitzler na 'n meningsverskil met Adolf Hitler.
Halder is in 1944 deur die Gestapo gearresteer en daarvan beskuldig dat hy by die Julie -plot betrokke was. Hy is na die konsentrasiekamp Dachau gestuur en is in 1945 deur die Amerikaanse weermag bevry.
In 1946 lewer Halder getuienis teen vooraanstaande lede van die Nazi -party tydens die oorlog in Neurenberg. Sy kritici het daarop gewys dat Halder se besware teen Hitler eerder op militêre verskille was as op 'n verwerping van die Nazi -filosofie. Hy het byvoorbeeld by die Julie -plot betrokke geraak omdat hy geglo het dat Hitler nie meer die vermoë het om die oorlog te wen nie. Franz Halder is in 1972 oorlede.
Dit was Nicky Kaldor, nou lord Kaldor, wat my die eerste keer daarvan vertel het die plot van die Duitse generaals in 1938. Na die oorlog ondervra hy Halder, wat in 1938 die hoof van die Duitse generaal was. Die plan was om die Nazi's in hegtenis te neem. leiers in Berlyn, en verklaar 'n militêre regering. Al die vooraanstaande Duitse generaals was in die plot, of het hulle daarmee verbind: Brauchitsch, die opperbevelhebber; von Rundstedt; Beck; Stulpnagel; Witzleben, bevelvoerder van die Berlynse garnisoen; en ook Graf Helldorf, wat hoof van die polisie in Berlyn was. Nicky Kaldor het my die volledige besonderhede van die plot gegee, wat ek aan Churchill oorgedra het, wat dit volledig, sonder erkenning, gedruk het Die versamelstorm. Halder het gesê dat hy die erf op die elfde uur afgelê het toe Chamberlain se vlug na Berchtesgaden aangekondig is. Hy het besluit dat as Hitler hiermee kan wegkom, hy met alles kan wegkom. Oor München het hy gesê: "Nog nooit in die geskiedenis was daar so 'n verraad nie. 'N Land, ten minste gelyk aan ons s'n, moes die sterkste verdedigingslinie in Europa prysgee. Hoe kon ek dit voorsien het?" Volgens hom sou Duitsland binne drie weke in die geval van oorlog verslaan gewees het.
Wat die gepantserde magte betref, het veldmaarskalk von Brauchitsch reeds voor die oorlog begrip getoon-vanaf die tyd toe hy bevelvoerder van die leërgroep 4 in Leipzig geword het, wat die gemotoriseerde en gemeganiseerde magte van die weermag omhels het. Hy het sy eie idees oor gemeganiseerde operasies en taktiek, maar sonder
hiervan ten volle gebruik te maak. Hy hou daarvan om self met sy motor te ry, en verwerp dus nie motorisering as 'n geheel nie. Inteendeel, Halder was 'n offisier van roetine, van die ou skool. Hy het die onvermydelike gedoen, maar niks meer nie. Hy het
glad nie soos panzer -afdelings nie. In sy gedagtes het die infanterie nou en vir altyd die hoofrol gespeel.
18 Mei 1940: Elke uur is kosbaar. F H.Q. sien dit heel anders. Führer bly bekommerd wees oor die suidelike flank. Hy woed en skree dat ons op pad is om die hele veldtog te verwoes. Hy sal nie 'n rol speel in die voortsetting van die operasie in 'n westelike rigting nie, wat nog te sê na die suidweste, en hy hou steeds vas aan die plan vir die noordwestelike rit.
24 Mei, 1940: Die linkse, wat bestaan ​​uit gepantserde en gemotoriseerde magte en geen vyand voor hom het nie, word op direkte bevel van die Führer dood in sy spore gestuit. Die afronding van die omsingelde vyandelike leër moet aan die Luftwaffe oorgelaat word.
26 Mei 1940: Brauchitsch is baie senuweeagtig. Ek kan simpatie met hom hê, want hierdie bevele van bo het geen sin nie. In een gebied vra hulle 'n aanslag teen 'n front wat op ordelike wyse uittree, en elders
hulle vries die troepe na die plek waar die vyand se agterkant te eniger tyd ingekap kon word. Ook Von Rundstedt kan dit nie verdra nie, en het vorentoe gegaan na Hoth en Kleist om oor die land te kyk vir die volgende gepantserde bewegings.
30 Mei, 1940: Slegte weer het die Luffwaffe aan die gang gesit, en nou moet ons staan ​​en kyk hoe duisende vyande onder ons neus wegkom.
13 Julie: Die Führer is baie verbaas oor Brittanje se volgehoue ​​onwilligheid om vrede te maak. Hy sien die antwoord (net soos ons) in die hoop van Brittanje op Rusland, en reken daarom daarop dat sy haar met die hoofmag moet dwing om tot vrede in te stem. Dit is eintlik baie teen sy graan. Die rede hiervoor is dat 'n militêre nederlaag van Brittanje die verbrokkeling van die Britse Ryk sal meebring. Dit sou Duitsland geen voordeel inhou nie. Duitse bloed sou vergiet word om iets te bewerkstellig wat slegs Japan, die Verenigde State en ander baat.
14 Julie: Die Führer bevestig my indrukke van gister. Hy wil graag 'n verstandhouding met Groot -Brittanje hê. Hy weet dat die oorlog met die Britte hard en bloedig sal wees, en hy weet ook dat mense oral oral afkeer van bloedvergieting.
Laai hierdie opsommingskatalogus (PDF) af & rsaquo HALDER, Generaloberst Franz, hoof van die algemene staf van die opperbevel van die Duitse leër (OKH), 1939-1942: Private War Journal
Gebore Würzburg, Duitsland, 30 Junie 1884 het 3 Royal Bavarian Field Artillery Regt, 1902 Second Lt, 1904 bygewoon Artillerieskool, München, Duitsland, 1906-1907 bygewoon Bavarian Staff College, 1911-1912 bevorder tot Lt, 1912 Ordnance Officer, 3 ( Beierse) Infanteriekorps se hoofkwartier, 1914 Algemene Stafbeampte, 6 (Beierse) Afdeling, 1915 Kaptein, 1915 Personeelbeampte, Duitse 2 Weermaghoofkwartier, 1917 Algemene Stafbeampte, Duitse 4 Weermag, 1917 Algemene Stafbeampte, Beierse Kavalleriediv, 1917 Algemene Staf Offisier, opperbevelhebber, Oos, 1917 stafoffisier, hoofkwartier van die Duitse reservaat 15, 1917 stafoffisier, leërgroep kroonprins Rupprecht, Wes, adjudant, Beierse algemene staf, 1918 Opleidingsafdeling, Ministerie van Reichswehr, 1919 taktiese instrukteur, personeelkursusse, München, Duitsland, 1921 Beampte van 4 bergbatterye, 7 Artillery Regt Maj, 1923 Direkteur van Algemene Stafopleiding, München, 1927-1929 Lt.kol., Stafhoof van 1929, Wehrkreis, die Afdeling Militêre Distrik van die Germ 'n weermag, Westfalen, 1931 kol., 1931 generaal -majoor, 1934 kommandant -generaal, Duitse 7de divisie, 1935 luitenant -generaal, 1936 bevelvoerder, Duitse weermagmaneuvers, 1936 hoof, opleidingsafdeling, algemene staf van die weermag, 1936 generaal van die artillerie , 1938 Hoof van die Algemene Staf, Oberkommando des Heeres (OKH), Opperbevel van die Duitse Leër, 1938 toegeken Ridderkruis van die Ysterkruis, 1939 het 'n senuwee -ineenstorting opgedoen, nadat hy op die laaste oomblik gedwing was om planne te verander vir 'n Duitse winter offensief in die Weste, 1940 kolonel, 1940 het personeel opdrag gegee om planne te formuleer vir 'n oostelike offensief, 1940 verwyder uit die amp na die mislukking van Duitse vooruitgang in die Ooste, 1942 gearresteer deur die Gestapo op die vermoede van medepligtigheid in die sluipmoordaanval op Adolf in Julie Hitler se lewe, 1944 ontslaan uit die Duitse weermag, 1945 gevange gehou in die konsentrasiekampe Flossenburg en Dachau, krygsgevangene 1945, Verenigde State, 1945-1947 vrygelaat, 1947 Hoof, Historical Liaison Group, Historical Division, US Army, 1948-1961 bekroon met die Meritorious Civilian Service Award van die VSA, 1961 oorlede 2 April 1972 Halder se tydskrif vir die eerste keer gepubliseer in vertaalde vorm, 1950.
Onmiddellike bron van verkryging of oordrag
University Publications of America, Inc., Bethesda, MD, VSA.
Ondervraging van generaal Franz Halder, voormalige stafhoof van die Duitse weermag tydens die verhore van die IMT -Neurenberg -kommissie wat ondersoek instel na aangeklaagde Nazi -organisasies.
Kommissaris McIlwraith is op die agtergrond afgebeeld.
Gebeurtenisgeskiedenis Die Internasionale Militêre Tribunaal in Neurenberg het verskeie Nazi -groepe en organisasies wat hulle as kriminele verklaar het, aangekla, benewens die 21 individuele leiers van die Derde Ryk wat in die beskuldigdebank verskyn het. Hierdie organisasies sluit in die Reich -kabinet, die leierskorps van die Nazi -party, die Elite Guard (SS), die veiligheidsdiens (SD), die geheime staatspolisie (Gestapo), die Stormtroopers (SA), en die algemene personeel en hoë kommando. van die Duitse weermag.
Die tribunaal het, in ooreenstemming met sy handves, gelas dat kennisgewings van die dreigende verhore in Duitsland versprei word. Aankondigings is in die Duitse pers gepubliseer, oor die radio uitgesaai en geplaas in internerings- en krygsgevangenekampe waar baie van die geraakdes aangehou is. Die reaksie op die aankondigings van die verhoor was oorweldigend. Die stortvloed briewe, beëdigde verklarings en aansoeke ter ondersteuning van die Nazi -organisasies het die tribunaal verbysterende logistieke probleme gebied. In reaksie daarop het die regters op 12 Maart 1946 hul besluit aangekondig om 'n kommissaris aan te stel wat die verantwoordelikheid het om die voorleggings te hersien en getuies te hoor. Hy sou die uitslag van sy ondersoeke aan die tribunaal rapporteer. Die regters het ook verweer toegestaan ​​om die kampe te besoek om getuies te kies om oor die beskuldigdes te getuig.
Die verhore is gehou in 'n groot kamer by die hof van Neurenberg, wat oorheers word deur 'n verhoogde platform, waar die kommissaris of sy assistent gesit het. Langs hom was die hofverslaggewer. Voor en links van die hofverslaggewer was die verteenwoordigers van die vervolging en verdediging, en aan die regterkant was die getuie. Kommissiesessies duur gewoonlik ongeveer drie uur en word soggens en weer in die namiddag gehou. Die enkele tolk, wat regs en voor die kommissaris sit, was verantwoordelik vir die opeenvolgende interpretasie van Engels na Duits en van Duits na Engels, die enigste twee tale wat in die verrigtinge gebruik is. (Die Russiese aanklaer was gewoonlik vergesel van sy persoonlike tolk.) 'N Tweede tolk (wat na verwagting die een tydens diens by die pouse sou onthef), het gewoonlik agter die tolk aan diens gesit. (Daar was altesaam drie tolke wat twee dae aan en een dag af werk.) Aan die agterkant van die kamer was sitplekke vir miskien twintig besoekers.
Die ondersoek van die getuies is behartig deur prokureurs wat aangewys is om die organisasies te verdedig of, soms, deur die advokate van die individuele verweerders voor die tribunaal. Kruisondervraging is oor die algemeen behartig deur Robert Kempner, een van die Amerikaanse assistent-aanklaers en Mervyn Griffith-Jones van die Verenigde Koninkryk, en minder gereeld deur kolonel Yuri Pokrovsky van die USSR en Henri Monneray van Frankryk. Die getuies wat deur die kommissie gehoor is, wissel van bo tot onder in die hiërargiese leer, van Gauleiter, adjunkminister en veldmaarskalk tot plaaslike amptenare. Onder die meer prominente getuies was: dr. Helmut Knochen, hoof van die SD in Frankryk, Dieter Wilisceny, adjunk van Adolf Eichmann, SS -dr. Franz Schlegelberger, staatsekretaris/adjunkminister van justisie, Walter Schellenberg, hoof, SS se buitelandse intelligensie en algemene veld. Marshalls Gerd von Rundstedt en Wilhelm Ritter von Leeb.
Die Internasionale Militêre Tribunaal in Neurenberg het in die herfs van 1945 geopen, maar teen die winter van 1942 het die regerings van die Geallieerde moondhede reeds aangekondig dat hulle vasbeslote was om Nazi -oorlogsmisdadigers te straf. Op 17 Desember 1942 het die leiers van die Verenigde State, Groot -Brittanje en die Sowjetunie die eerste gesamentlike verklaring uitgereik waarin amptelik kennis geneem word van die massamoord op Europese Jood en besluit om diegene wat verantwoordelik is vir geweld teen burgerbevolkings te vervolg. Alhoewel sommige politieke leiers pleit vir summiere teregstellings in plaas van verhore, het die Geallieerdes uiteindelik besluit om 'n Internasionale Militêre Tribunaal te hou, sodat, volgens die woorde van Cordell Hull, ''n veroordeling na so 'n proses aan die oordeel van die geskiedenis sal voldoen, sodat die Duitsers sal nie kan beweer dat 'n erkenning van oorlogskuld onder dwang van hulle onttrek is nie. " Die Moskou -verklaring van Oktober 1943, onderteken deur die Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt, die Britse premier Winston Churchill en die Sowjet -leier Josef Stalin, het gesê dat ten tye van 'n wapenstilstand persone wat vir oorlogsmisdade verantwoordelik geag word, teruggestuur sal word na die lande waarin die misdade is gepleeg en beoordeel volgens die wette van die betrokke land. Groot oorlogsmisdadigers, aan wie se misdade geen spesifieke geografiese ligging toegeken kon word nie, sou gestraf word deur gesamentlike besluite van die geallieerde regerings.
Die verhore van vooraanstaande Duitse amptenare voor die International Military Tribunal (IMT), die bekendste van die naoorlogse oorlogsmisdade, het op 20 November 1945 formeel in Neurenberg geopen, slegs ses en 'n half maande nadat Duitsland oorgegee het. Elkeen van die vier geallieerde nasies - die Verenigde State, Brittanje, die Sowjetunie en Frankryk - het 'n regter en 'n vervolgingspan gelewer. Lord Justice Geoffrey Lawrence van Groot -Brittanje was die voorsitter van die hof. Die reëls van die verhoor was die gevolg van delikate versoening van die kontinentale en Anglo-Amerikaanse regstelsels. 'N Span vertalers het gelyktydige vertalings van alle verrigtinge in vier tale verskaf: Engels, Frans, Duits en Russies. Na baie debatte is 24 beskuldigdes gekies om 'n deursnit van die Nazi se diplomatieke, ekonomiese, politieke en militêre leierskap te verteenwoordig. Adolf Hitler, Heinrich Himmler en Joseph Goebbels het nooit tereggestaan ​​nie, nadat hulle voor die einde van die oorlog selfmoord gepleeg het. Die IMT het besluit om dit nie postuum te probeer nie, om nie die indruk te skep dat hulle nog lewe nie. Trouens, slegs 21 beskuldigdes het in die hof verskyn. Die Duitse nyweraar Gustav Krupp was by die oorspronklike aanklag ingesluit, maar hy was bejaard en het 'n gebrek aan gesondheid, en daar is in voorverhore besluit om hom van die verrigtinge uit te sluit. Die Nazi -party se sekretaris Martin Bormann is in absentia verhoor en skuldig bevind, en Robert Ley het aan die vooraand van die verhoor selfmoord gepleeg.
Die IMT het die beskuldigdes aangekla van aanklagte van misdade teen vrede, oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom. Die IMT definieer misdade teen die mensdom as "moord, uitwissing, verslawing, deportasie. Of vervolging op politieke, rasse- of godsdienstige gronde." 'N Vierde aanklag van sameswering is bygevoeg om misdade te dek wat ingevolge die nasionale Nazi -wet gepleeg is voor die aanvang van die Tweede Wêreldoorlog, en sodat daaropvolgende tribunale jurisdiksie sou hê om enige persoon wat aan 'n bewese kriminele organisasie behoort, te vervolg. Daarom het die IMT ook verskeie Nazi -organisasies aangekla wat as kriminele beskou word, naamlik die Rykskabinet, die Leierskorps van die Nazi Party, die Elite Guard (SS), die Veiligheidsdiens (SD), die Geheime Staatspolisie (Gestapo), die Stormtroopers (SA), en die algemene staf en die hoë bevel van die Duitse weermag.
Die verweerders was geregtig op 'n regsadviseur van hul keuse. Meer as 400 besoekers het elke dag die verrigtinge bygewoon, asook 325 korrespondente wat 23 verskillende lande verteenwoordig. Die Amerikaanse hoofaanklaer, Robert Jackson, het besluit om sy saak hoofsaaklik te beredeneer op grond van dokumente wat deur die Nazi's self geskryf is, eerder as ooggetuie, sodat die verhoor nie daarvan beskuldig kan word dat hy op bevooroordeelde of besmette getuienis staatmaak nie. Getuienis wat in Neurenberg gelewer is, onthul baie van wat ons oor die Holocaust weet, insluitend die besonderhede van die Auschwitz -doodsmasjinerie, die vernietiging van die Warschau -getto en die raming van ses miljoen Joodse slagoffers.
Die regters lewer hul uitspraak op 1 Oktober 1946. Ooreenkoms tussen drie uit vier regters was nodig vir skuldigbevinding. Twaalf beskuldigdes is ter dood veroordeel, waaronder Joachim von Ribbentrop, Hans Frank, Alfred Rosenberg en Julius Streicher. Hulle is opgehang, veras in Dachau, en hul as is in die Isarrivier laat val. Hermann Goering het die hangman se strop ontsnap deur die vorige aand selfmoord te pleeg. Die IMT het drie beskuldigdes tot lewenslange gevangenisstraf en vier tot tien jaar gevangenisstraf gevonnis. Dit het drie van die beskuldigdes vrygespreek.
Franz Ritter Halder (30 Junie 1884 - 2 April 1972) was 'n Duitse generaal en die hoof van die weermag se algemene staf van 1938 tot September 1942, toe hy ontslaan is na gereelde meningsverskille met Adolf Hitler.
As hoof van die Duitse staf was hy bewus van die diepe wrok van weermagoffisiere teenoor Hitler. Net soos die meeste van die res van die boonste kern van die weermag en die grootste deel van die bevolking, was hy walglik oor die sinnelose terrorisme van die storms. Boonop het hy nie ingemeng in militêre aangeleenthede afgekeur nie. Hy was verskeur tussen sy opposisie teen Nazisme en sy eed van lojaliteit. Hy was die leier van die verset van die eerste offisiere, die Halder -plot, maar dit het op niks uitgeloop nie. Halder was gekant teen die oorlog, maar hy het verkies om opdragte te volg.
Hy is in 1942 ontslaan en ná die Julie -plot in hegtenis geneem. Hy is in 'n konsentrasiekamp gehou totdat dit deur die Geallieerdes bevry is.
FRANZ HALDER, 87, DUITS ALGEMEEN
ASCHAU, Wes -Duitsland, 3 April (UPI) —Kol. -genl. Franz Halder, wat as hoof van die Duitse leër se algemene personeel die Nazi -blitsoorwinnings teen die naburige Europese lande aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog onder die knie gehad het, is gisteraand in sy huis naby Ba varia en die Chiernsee -meer oorlede. Hy was 87 jaar oud.
Generaal Halder word deur sommige historici beskou as die hoofargitek van Nazi -Duitsland se oorname van Pole, die Lae Lande, Frankryk, die Balkan, Noorweë en Denemarke en die Duitse opmars na die poorte van Moskou.
Op die hoogtepunt van sy loopbaan, na die val van Frankryk, het Hitler hom tot kolonel -generaal bevorder, gelykstaande aan 'n vierster -generaal in die Amerikaanse weermag.
Maar hy het die oorlog in skande afgesluit, saam met sy gesin in 'n konsentrasiekamp in Flossenburg. Hy word daarvan beskuldig dat hy geweet het van die bomaanval in Julie 1944 wat Hitler byna doodgemaak het.
Generaal Halder het reeds met Hitler gebots oor sy inmenging in die weermagbeleid van die weermag. Hitler het hom in die herfs van 1942 in die kas gestuur en die generaal, onder konstante toesig van die Gestapo, het teruggetrek na die Beierse Alpen -dorpie Oberstdorf totdat sy kennis van die bomplot ontdek is en hy gerus is.
Opkomende Amerikaanse troepe het hom in 1945 uit die konsentrasiekamp bevry.
Hy is twee jaar lank deur die Amerikaanse owerhede in Neustadt naby Marburg aangehou, waar hy 'n navorsingspan van voormalige Duitse offisiere gelei het wat 'n geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog geskryf het. Vanweë sy anti -Nazi -rekord het die Geallieerdes hom nooit as 'n oorlogsmisdadiger aangekla nie.
Die gewone voorbehoud oor die menslike natuur, Halder is 'n betroubare en nuttige primêre bron. Dit is duidelik uit sy dagboek dat hy nie van plan was om dit deur sy eie generasie voor te lees nie - hy lewer gereeld inkriminerende opmerkings oor sy maats (byvoorbeeld, hy het duidelik min tyd vir Guderian), sowel as sy meerderes. Een besondere inskrywing wat my in hierdie opsig opval (slegs as gevolg van my onlangse interaksie daarmee), was die tydperk rondom 21 Augustus 1941, toe Hitler besluit het om van plan te verander oor die fokus vir Operasie Barbarossa. As Hitler hierdie gedeelte alleen moes lees, sou hy nie die planne van Halder met Brauchitsch waardeer het nie.
Toe dit moeilik was, moes Halder sy dagboek verberg deur dit in 'n buurman se tuin te begrawe. Dit lyk vir my asof hy verwag het dat sy dagboek nooit gelees sou word nie - dat hy nie sy arrestasie sou oorleef nie en dat die dagboek verlore sou gaan.
Natuurlik kan 'n mens aanvoer dat Halder nog steeds met die een oog op die geskiedenis geskryf het. Tog was die ster van Duitsland baie aan die toeneem. Halder kon eers baie later die werklike uitkoms van die oorlog verwag. Sy dagboek kan dus as persoonlik aanvaar word, moontlik hoogstens vir 'n beperkte gehoor. Sy inskrywings is ook, soos 'n mens sou verwag, insiggewend en relevant vir enige ontleding van die tydperk. As 'n bonus is sy waarnemings skerp, en sy eie ontledings onthul 'n vlymskerp verstand.
Bewaarplek: Elwyn B. Robinson Departement spesiale versamelings
Toegangsbeperkings: oop vir inspeksie ingevolge die reëls en regulasies van die Elwyn B. Robinson Departement van Spesiale Versamelings.
Verkrygingsmetode: Skenking van die oorspronklike verkrygingsrekords is nie beskikbaar nie. Die tydskrifte is waarskynlik ontvang deur die pogings van dr. Howard Russell, sekretaris -generaal van die Amerikaanse militêre tribunaal. Dr Russell was 'n professor in Engels aan UND voordat hy tydens die Tweede Wêreldoorlog die staatsdiens aangegaan het.
Verwante materiaal: Neurenberg -oorlogsmisdade -verhoorrekords: OGLMC 17
Aanbevole aanhaling: (beskrywing van item). Franz Halder Tydskrifte. OGLMC 26, Box #, Folder #. Elwyn B. Robinson Departement van spesiale versamelings, Chester Fritz -biblioteek, Universiteit van Noord -Dakota, Grand Forks.
Die vind van hulphersieningsgeskiedenis: vind hulpbronne vir Archon in Oktober 2014.
Franz Halder in The War That Came Early [wysig | wysig bron]
Toe die Tweede Wêreldoorlog in Oktober 1938 uitbreek, het 'n sameswering Ώ ] deels gelei deur Franz Halder ΐ ] wou Adolf Hitler omverwerp. Die voorval is egter vinnig deur die Duitse regering opgespoor, en die samesweerders is óf vermoor óf gearresteer en na Dachau oorgeplaas. Α ] Die Duitse regering het baie sorg gedra om te verseker dat die plot uit die pers gehou word. Selfs in Januarie 1939 was die volledige besonderhede van die skema en die persoonlike lot van Halder onbekend vir baie Duitsers. Β ]
Daaropvolgende ondersoeke deur die SS het gelei tot die "ontdekking" van meer plotters, veral diegene wat in die verlede met Halder geassosieer het. Γ ]
Daar was bykans geen georganiseerde weerstand teen Hitler se regime in die tydperk tussen sy aanstelling as kanselier in Januarie 1933 en die krisis oor Tsjeggo -Slowakye in 1938 nie. Teen Julie 1933 is alle ander politieke partye en die vakbonde onderdruk, die pers en radio onder die staat gebring beheer, en die meeste elemente van die burgerlike samelewing word geneutraliseer. Die Concordat tussen Duitsland en die Heilige Stoel in Julie 1933 het enige moontlikheid van sistematiese weerstand deur die Katolieke Kerk beëindig. Die grootste Protestantse kerk, die Duitse Evangeliese Kerk, was oor die algemeen pro-Nazi, hoewel 'n klein aantal kerklede dit teenstaan. Die verbreking van die mag van die SA in die "Night of the Long Messes" in Julie 1934 het enige moontlikheid tot 'n uitdaging van die 'sosialistiese' vleuel van die Nazi -party beëindig, en het die weermag ook 'n nouer alliansie met die regime gebring.
Hitler se bewind was gedurende hierdie periode oorweldigend gewild onder die Duitse volk. Die mislukkings van die Weimar -republiek het demokrasie in die oë van die meeste Duitsers in diskrediet gebring. Hitler se oënskynlike sukses in die herstel van volle werk ná die verwoestings van die Groot Depressie (hoofsaaklik bereik deur die herinstelling van diensplig, 'n beleid wat pleit dat vroue tuis bly en kinders grootmaak, 'n herbewapingsprogram en die toenemende verwydering van Jode uit die arbeidsmag as hulle werk is aan heidene aangebied), en sy bloedlose suksesse in die buitelandse beleid, soos die herbesetting van die Rynland in 1936 en die anneksasie van Oostenryk in 1938, het hom bykans universele lof besorg.
Daar was egter 'n aansienlike basis vir opposisie teen Hitler se regime. Alhoewel die Nazi -party beheer oor die Duitse staat oorgeneem het, het dit nie die staatsapparaat vernietig en herbou soos die bolsjewistiese regime in die Sowjetunie gedoen het nie. Instellings soos die ministerie van buitelandse sake, die inligtingsdienste en veral die weermag het 'n mate van onafhanklikheid behou, terwyl hulle hulle uiterlik aan die nuwe regime onderwerp het.
Terwyl baie weermagoffisiere aanvanklik die Nazi -regime verwelkom het, het hul mening gou versuur na die 1934 Night of the Long Messes, waarin die Schutzstaffel (SS) baie van die leiers van die mededinger Sturmabteilung (SA) en hul politieke teenstanders, buite die reg, vermoor het. Generaal Kurt von Schleicher, laaste kanselier van die Weimarrepubliek, en generaal-majoor Ferdinand von Bredow, voormalige hoof van die Militêre Inligtingsorganisasie (Abwehr). In Mei 1934 het kolonel -generaal Ludwig Beck, stafhoof van die weermag, aangebied om te bedank as voorbereidings getref word vir 'n offensiewe oorlog teen Tsjeggo -Slowakye.
In 'n vergadering op 5 November 1937 tussen Hitler en sy militêre en buitelandse beleidsleierskap, word Hitler se toekomstige ekspansionistiese beleid uiteengesit. Na sy mening het die Duitse ekonomie so 'n krisistoestand bereik dat die enigste manier om 'n drastiese daling van die lewenstandaard in Duitsland te stuit, was om vroeër as later 'n aggressiebeleid aan te gaan deur genoegsame Lebensraum te bied deur Oostenryk en Tsjeggo -Slowakye te verower. In die nadraai van hierdie vergadering was Hitler ontevrede met die minister van oorlog, veldmaarskalk Werner von Blomberg, en die weermaghoof, generaal Werner von Fritsch, en beskou hulle as te huiwerig teenoor die oorlogsvoorbereidings wat hy eis.
Die onafhanklikheid van die weermag is in 1938 verswak toe beide die oorlogsminister von Blomberg en die leërhoof von Fritsch uit die amp verwyder is as gevolg van die Blomberg-Fritsch-saak. Op 4 Februarie is kolonel -generaal Walther von Brauchitsch op aanbeveling van die opperbevel van die weermag deur Hitler aangestel as die nuwe leërhoof. Brauchitsch, wat dikwels deur Hitler geïntimideer lyk, was hom nou sy persoonlike geluk verskuldig, aangesien Hitler sy gewone anti-egskeidingsgevoelens opsy gesit het en Brauchitsch toegelaat het om sy vrou te verlaat om met sy minnares te trou, en hom selfs 80.000 Reichsmarks te leen sodat hy die egskeiding kon bekostig . Hitler het ook die verwarring rondom die Blomberg-Fritsch-aangeleentheid gebruik om ander massiewe en skielike veranderinge aan die weermag aan te bring, wat die summiere uittrede van 14 senior generaals en die skielike herplasing van 40 ander op verskillende bevele gelas het.
Ten spyte van die verwydering van Blomberg en Fritsch, het die leër egter aansienlike onafhanklikheid behou, en senior offisiere kon redelik vrylik hul politieke sienings privaat bespreek.
Oorsprong van die plot: die Sudeten -krisis
In Mei 1938 is die leër van die weermag ingelig oor Hitler se voorneme om Tsjeggo -Slowakye teen 1 Oktober binne te val, selfs met die gevaar van oorlog met Brittanje, Frankryk en of die Sowjetunie. Die weermaghoof van die weermag, generaal Ludwig Beck, beskou dit as nie net immoreel nie, maar ook roekeloos. Beck het geen morele beswaar teen die idee van aggressieoorlog om Tsjeggo -Slowakye as 'n staat uit te skakel nie. Beck het egter gevoel dat Duitsland meer tyd nodig gehad het om te herbewapen voordat hy met so 'n oorlog begin. Volgens Beck se mening was die vroegste datum waarop Duitsland 'n oorlog kon waag, 1940, en enige oorlog wat in 1938 begin is, sou 'n 'voortydige oorlog' wees wat Duitsland sou verloor. Terwyl die meeste generaals van mening was dat die idee om 'n oorlog in 1938 te begin, baie riskant was, sou nie een van hulle Hitler konfronteer met 'n weiering om bevele uit te voer nie, aangesien die meerderheidsopvatting was dat Beck se argumente teen oorlog in 1938 gebrekkig was. In die eerste van sy memorandums, op 5 Mei 1938, voer Beck aan dat die Sino-Japannese oorlog beteken dat Japan nie in staat sou wees om Duitsland te hulp te kom nie, dat die Franse leër die beste vegmag in Europa was en dat Brittanje beslis sou ingryp aan die kant van Frankryk sou Duitsland Tsjeggo -Slowakye aanval. Die Mei -krisis van 21–22 Mei 1938 het Beck verder oortuig van die gevare van oorlogvoering in 1938 en het hom daartoe gelei om sy pogings om 'n oorlog te stop wat hy meen dat Duitsland nie kan wen nie, te verhoog.
Aanvanklik het Beck gevoel dat Hitler se stormloop in 1938 nie deur die persoonlikheid van die Führer veroorsaak word nie, maar eerder veroorsaak is deur Hitler wat swak militêre advies ontvang het, veral van Keitel. Eers in Junie 1938 het Beck besef dat dit Hitler was wat agter die oorlog was, en dring in 'n memorandum aan Brauchitsch aan dat alle senior offisiere 'n massiewe kollektiewe bedanking dreig om Hitler te dwing om sy planne vir Fall Grün in 1938. Beck eindig sy beroep op Brauchitsch met: "As hulle almal saam optree, sal dit onmoontlik wees om militêre optrede uit te voer. (.) As 'n soldaat in 'n posisie van hoogste gesag in sulke tye sy pligte en take slegs binne sien die grense van sy militêre verantwoordelikhede, sonder bewustheid van sy hoër verantwoordelikheid teenoor die hele volk, dan toon hy 'n gebrek aan grootheid, 'n gebrek aan begrip van verantwoordelikheid. Buitengewone tye vereis buitengewone optrede! "
Beck se veldtog vir 'n massa -bedanking was nie daarop gemik om Hitler omver te werp nie, maar was eerder bedoel om Hitler te oorreed om sy oorlogsplanne in 1938 te laat vaar en om sekere "radikale" elemente van die Nazi -party te suiwer, wat volgens Beck 'n negatiewe invloed op Hitler. Saam met die Abwehr-hoof, admiraal Wilhelm Canaris en die Duitse ministerie van buitelandse sake, baron Ernst von Weizsäcker, was Beck 'n leier van die 'anti-oorlog'-groep in die Duitse regering, wat vasbeslote was om 'n oorlog in 1938 te vermy wat dit het gevoel dat Duitsland sou verloor. Hierdie groep was nie noodwendig daartoe verbind om die regime omver te werp nie, maar was losweg verbonde aan 'n ander, meer radikale groep, die 'anti-Nazi' fraksie rondom kolonel Hans Oster en Hans Bernd Gisevius, wat die krisis as 'n verskoning wou gebruik vir die teregstelling van 'n putsch om die Nazi -regime omver te werp. Die uiteenlopende doelwitte tussen hierdie twee faksies het aansienlike spanning veroorsaak.
In 'n studie van die Algemene Personeel in Junie 1938, het Beck tot die gevolgtrekking gekom dat Duitsland Tsjeggo -Slowakye kon verslaan, maar dit sou Wes -Duitsland leeg laat bly van troepe, wat die Franse moontlik sou toelaat om die Rynland met moeite te gryp. Beck maintained that Czechoslovak defences were very formidable, that Prague could mobilize at least 38 divisions, and that at least 30 German divisions would be needed to break through, requiring at a minimum a three-week-long campaign. Beck concluded that Hitler's assumptions about a limited war in 1938 were mistaken. In July 1938, upon being shown Beck's 5 May 1938 memo opposing Fall Grün by Brauchitsch, Hitler called Beck's arguments "kindische Kräfteberechnungen" ("childish calculations"). In another memo of July 1938, Beck contended that a war with Czechoslovakia, France and Britain could only end in Germany's defeat, and urged Hitler to postpone his plans for aggression until such a time as Germany was strong enough for such a war. In late July 1938, Erich von Manstein, a leading protégé of Beck's, wrote to his mentor urging him to stay at his post, and place his faith in Hitler. On 29 July, Beck wrote a memo stating the German Army had the duty to prepare for possible wars with foreign enemies and "for an internal conflict which need only take place in Berlin". The 29 July memo is normally considered the start of Beck's efforts to overthrow the Nazi regime.