Indië, armoede, en die vrees vir reis na arme plekke - Inligting
Indië, armoede, en die vrees vir reis na arme plekke
Die eerste keer toe ek na Indië gevlieg het, kan ek onthou dat ek na die donkerte van die middernag gekyk het toe ons na die lughawe van Delhi afklim. Al wat ek kon sien, was willekeurige groeperinge van flikkerende geel ligte op die grond ver onder, en ek het besef dat ek geen idee het wat om te verwag nie. Dit was my 'heilige kak' oomblik. Daar was geen terugdraai nie.
Ek het 'n jaar lank my reis beplan: geld gespaar, my woonstel verlaat, alles opgeslaan en gehuil. Ses maande lank het ek self die sub-kontinent gekruis. Alhoewel ek in die verlede gereeld gereis het, na Europa, Japan, Thailand, Australië en Sentraal-Amerika, was ek nog nooit in 'n plek soos Indië nie.
Al wat ek van Indië geweet het, was wat ek gelees het, in die films gesien en van ander gehoor het. Soos baie reisigers voor my, het ek baie verhale vertel oor die uitdagings van reis in Indië: die skares, die hitte, die vertragings, die mense en die armoede.
Noudat ek gereeld na Indië reis, bevind ek my gereeld in gesprekke met mense wat nog nooit was nie, en wat beide gefassineer en huiwerig is. Die mees algemene opmerking wat ek kry is:
'Ek wil graag gaan, maar ek is te bang om die armoede in die gesig te staar.' of:
'Ek sou nooit na 'n arm land kon gaan nie.'
Ek sê gewoonlik niks, maar die waarheid is dat ek hierdie antwoord nie verstaan ​​nie.
Of u nou die armoede van Indië van naby gaan sien, dit sal nietemin daar wees. As u aan die slaap raak in u warm, gemaklike en veilige bed in Noord-Amerika, word duisende, selfs miljoene mense wakker op die sypaadjies van Delhi, Mumbai en Kolkata. Of u nou gaan of nie, dit sal nie voorkom nie.
Of u kies om die ellende te ervaar waartoe die menslike toestand kan daal of nie, hierdie mense is steeds u broer en susters. Ons almal beset dieselfde planeet, dieselfde moeder aarde. U verantwoordelikheid teenoor u mede-wêreldburgers is dieselfde, of u nou almal ontmoet of nie.
U besoek aan die krotbuurte van Mumbai sal waarskynlik niemand van 'n lewe van armoede red nie; dit sal waarskynlik niemand se lewe verander nie - behalwe jou eie.
Ek is 'n vrou uit die middelklas uit Kanada wat 'n totaal van 11 maande in Indië gereis het, en ek het 'n paar besienswaardighede gesien wat ek nooit gedink het ek sal sien nie. Op die terrein van my hotel in Chennai sien ek 'n stadsarbeider naak, behalwe vir 'n klein lendendoek, uit 'n riool kruip, heeltemal bedek met kak. Sommige daarvan was waarskynlik myne. Hy het die rioolstelsel van my hotel reggemaak.
Ek het klein kindertjies gesien wat blomme verkoop in die ghats in Varanasi; hele gesinne wat aan die kant van die pad in Delhi woon; strate gevul met mense met melaatsheid in Dharamsala.
Ja, dit is moeilik om te sien; ja, dit is hartverskeurend; ja, ek wens ek kon iets daaraan doen. Maar ek is duidelik dat ek nie die wêreld kan red nie, en dit is wat my toelaat om hierdie dinge te ervaar sonder om te veel kwaad te wees.
Die wete dat ek niemand kan red nie, en die wete dat hierdie armoede plaasvind ten spyte van die feit dat ek in 'n borrel van die middelklas woon waar ek nie meer daaraan toe is nie, en ek voel dat ek die enigste ding kan doen om my bewustheid daaroor te verhoog. Ek voel dit is my verantwoordelikheid as 'n wêreldburger om my Noord-Amerikaanse lewensklas te verlaat en te sien hoe die ander 90% van die wêreld leef.
My reise na Indië het nie die wêreld verander nie, maar dit het my verander. Ek waardeer 'n groter waardering vir die wesenlik ryk lewe waarin ek in Kanada gebore is; Ek het 'n baie breër perspektief op die wêreld en my plek daarin; Ek het 'n sterker gevoel van geestelike bewustheid ontwikkel; Ek was verbaas en bowenal is ek verneder.
Ons in die Weste is geneig om te dink dat geld geluk koop, maar Indië leer anders. Ek het meer arm gebare onder die armes van Indië gesien as die rykes in Noord-Amerika. Ek het gesien hoe 'n ou sy een-chapati-middagete met 'n koei op die brug in Rishikesh deel. Ek het gesien hoe plattelandse vrouens in Rajasthani met die grasie en elegansie van koninginne loop, watertjies op hul koppe balanseer. Net omdat hierdie mense arm is aan materiële rykdom, beteken dit nie dat hulle arm van gees is nie.