"Annie! Annie!" het Moeder geroep. Toe het sy 'n oomblik gewag. Geen antwoord nie. Annie!, Annie-ie!" het Moeder weer geroep en toe deur die kombuisvenster gaan kyk wat Annie doen. "Net 'n rukkie Moeder," het 'n fyn stemmetjie oor die werf gekom, "ek kom nou-nou."
"Net 'n rukkie," het die onsigbare Annie geroep. "Ag, wêreld!" het Moeder gesug. "Ek is nou al net terdeë moeg daarvan om haar altyd te hoor sê: "Net 'n rukkie. Wag net dat sy vandag in die huis kom!"
Maar op daardie oomblik het Annie se gesiggie om die hoek van die koolkamer verskyn en sy het so liefies geglimlag dat Moeder nie geweet het wat om te sê nie.
"Ek weet jy was besig," het Moeder gesê, "maar as Moeder jou roep, moet jy dadelik gehoorsaam. Dit is baie lelik om Moeder eers tien minute te laat wag voordat jy kom."
Toe sy weer by die huis kom, is sy reguit na haar "wasbalie" agter die koolkamer. O, hoe lekker is dit nie om te was en te vryf net soos Moeder! Sy het haar eie wasgoedlyn gehad, 'n klompie van Moeder se wasgoedpennetjies en 'n regte tafel. Geen wonder dat sy so gelukkig voel nie!
Geen teken van Annie nie. Maar intussen het Moeder vir haarself opgeskep, klaar geëet en die tafel afgedek. Sy het half spyt gevoel oor haar besluit toe sy 'n ongewone geluid hoor.
Meteens het Moeder 'n blink gedagte gekry. Oortuig daarvan dat niks ernstigs gebeur het nie, het sy geroep:
Op daardie oomblik het die arme Annie om die hoek verskyn. Hoe het sy nie gelyk nie! Toe sy van die stoel afgespring het, nadat sy haar pop se rok aan die lyn opgehang het, het sy die hele balie water op haar omgekeer.