Ramaphosa gaan ons nie red nie, ons moet self bouIan Cameron is hoof van gemeenskapsveiligheid by AfriForum. Foto: Verskaf. Deur Ian Cameron Dit is vir my verstommend hoe daar ŉ skielike utopiese gevoel in die land onder sekere gemeenskappe opgespring het. Buiten die feit dat Ramaphosa ŉ voorstander van “grondsteel” is, moet ons baie mooi verstaan dat hy al die jare toegekyk het terwyl die Zumas, Mbeki’s en ander trawante die land bankrot bedrieg het. Die voorkoms van misdaad dui direk op die bestaan van ŉ mikrokosmos van die staat se vermoë. Dit is ironies dat al die futiele pogings van die staat om korrupsie en bedrog hok te slaan eindelik ŉ weerspieëling is van waarmee die staat hom besig hou, naamlik die voortsetting van misdaad. As voorbeeld is die land se moordsyfer wat jaar op jaar vir die afgelope halwe dekade aaneenlopend met amper 1 000 moorde per jaar styg. So het 2016/17 se skokkende syfers aangedui dat daar meer as 19 000 mense vermoor is. Hoe versoen mens dit met ŉ regerende party wat omgee? In September 2017 het die minister van ekonomiese ontwikkeling, Ebrahim Patel, gemeen dat korrupsie die land se bruto binnelandse produk (BBP) ten minste R27 miljard kos. Ace Magashule, sekretaris-generaal van die ANC, wat tot ŉ mate die regerende party van Ramaphosa se regterhand is, of andersom, is self al by talle bedrogspulle betrek en word tans geïmpliseer by nog ŉ Gupta-verwante saak. Die vrou van die flambojante polisieminister Fikile Mbalula is geïmpliseer by ŉ Vrystaatse behuisingskandaal waar die regering meer as R80 miljoen se sement in twee weke “aangekoop” het en meer as R600 miljoen betaal is aan me. Mbalula sonder dat een huis gebou is! Dit is die minister wat onder Ramaphosa moet help sorg vir wet en orde wat gehandhaaf moet word. Ramaphosa is ŉ leier van ŉ ANC wat sy eie grootste vyand is, ŉ sogenaamde revolusionêre organisasie wat nou intern met ŉ groter revolusie sukkel as nog ooit van tevore. Die land se onrus spreek boekdele daarvan en weereens is die ANC, of eerder die toestand van ŉ belemmerde staat, die mikrokosmos van die ongelukkigheid wat onder die meerderheid mense in die land heers. Kom die volgende nasionale verkiesing, gaan onrus verseker net erger word, of dit nou voor of na die tyd is. Ramaphosa gaan nog jare vat om werklik ŉ duik in die ANC se verwoesting te maak en dit is indien hy werklik iets daaromtrent gaan doen. Die feit bly staan dat die ANC nog nooit enige iemand wat hom gekritiseer het oor sy wanpraktyke en verwoesting, kon verkeerd bewys nie. En dit sal vir seker voortduur. Onder rookskerms van mooi praatjies en leë beloftes hou die ANC en dus die Ramaphosa-party aan om soos rysmiere te rys. Ek is oortuig dat sy uitsprake oor grond nie net as publisiteitfoefies gesien moet word nie. “Kill the Boer, kill the Farmer” is ook “verskoon” deur sekere groepe as bevrydingsretoriek, maar tog word boere op ŉ daaglikse basis in die land aangeval en vermoor. Gedurende 2018 alleen is al meer as 80 aanvalle aangeteken en die jaar is nog nie twee maande oud nie. Ramaphosa se grondretoriek kan onder die verwarrende toestande oor regeringsbeleid maklik ŉ realiteit word en diegene wat meen hy sê dit net om sekere mense gerus te stel, het gerieflike oogklappe op. Ons weet almal hy is ŉ sakeman en dat hy nie uitsprake behoort te maak wat in stryd is met vooruitgang nie, maar is mnr. Ramaphosa se lojaliteit nie groter as sy logika as dit kom by verslawendheid aan die ANC nie? Ramaphosa sal soos al die vorige ANC politici doen wat vir veral die ANC en sy kaders die beste finansiële bevryding inhou. Wat kan ons doen? Ons moet fokus om vinniger meer doen, met minder. Ons moet ŉ staat se dienste binne die wetlike raamwerk kan begin lewer sonder die staat se inkomste. Sou ons in staat wees? Verseker. Ons moet deur die vestiging van gemeenskapstrukture vir mense hoop gee en ŉ voorbeeld van verandering, wat ons eie behoeftes en vermoëns verreken, stel. Ons hoop teen misdaad en vir verandering in die land is nie Ramaphosa nie, maar onsself.