Hidrologiese siklus, watertransformasie en veranderinge
Water word nie geskep of vernietig nie – dit word bloot getransformeer
Die titel van hierdie artikel is geïnspireer deur die beroemde sin van die Franse chemikus, Antoine Lavoisier, in sy "Wet oor die bewaring van die massa." Hy het volgehou dat massa nie deur chemiese reaksies geskep of vernietig word nie. Iets soortgelyks gebeur met water. Hierdie proses van transformasie staan bekend as die hidrologiese siklus.
Water is 'n stof waarvan die molekule twee waterstof- en een suurstof atome bevat (H2O). Dit het drie fases: solied, vloeibaar en gas. Water is noodsaaklik vir die ontstaan en oorlewing van die meeste lewensvorme op die aarde. Tydens daardie proses ondergaan dit talle transformasies en verander dit voortdurend.
Sonenergie laat water verdamp. Nadat dit gekondenseer het, lei swaartekrag tot neerslag, hetsy in die vorm van reën, sneeu of hael. Dit skep 'n deurlopende beweging: Die hidrologiese siklus.
Opgaring en strome
Die hidrologiese siklus het twee hoofprosesse: die eerste is wateropgaring. Die tweede vloei van die een opgaarplek na 'n ander. Sommige voorbeelde van opgaring in vloeibare vorm is oseane, mere, grondwater en wolke! Alhoewel die meeste mense dink dat wolke van waterdamp gemaak is, bevat dit eintlik baie mikrodruppeltjies in vloeibare toestand. In vaste vorm versamel gletsers en seisoenale sneeu water. Ten slotte gaar die atmosfeer water in gasvorm op.
Die volgende persentasies verteenwoordig die verspreiding van water in die verskillende opgaringsvorms:
Poolys en gletsers: 2,05%
Strome en riviere: 0,0001%
Ons weet dat daar 'n groot hoeveelheid water op die aarde is. Maar slegs 'n klein persentasie van die water ondersteun die oorgrote meerderheid van spesies en bied biodiversiteit.
Vloei stel vloei voor hoe water van een opgaringsiklus na 'n ander beweeg. Enkele belangrike voorbeelde is:
Kondensasie: wanneer waterdamp na die atmosfeer opstyg, koel dit af en word dit weer vloeistof deur kondensasie.
Neerslag: deur kondensasie verander die waterdamp in mikrodruppels en word dit weer wolke. Van daar af kan water in vloeibare of vaste vorm op die aarde neerslaan.
Verdamping en evapotranspirasie: vloeibare water wat met groot oppervlakke opgegaar word, is geneig om deur die werking van sonenergie damp te word. Lewende wesens produseer waterdamp tydens asemhaling, 'n verskynsel wat evapotranspirasie genoem word.
Infiltrasie: die water wat op die grond val, dring die grond binne. Plante absorbeer deel, 'n ander deel verdamp, en nog 'n deel syfer deur na grondwater.
Afloop: sodra die grond versadig is, loop die water deur die grond weens die effek van swaartekrag, en vorm dit riviere.
Smelt: wanneer seisoenale sneeu smelt, lewer dit 'n vloei van water.
Die gemiddelde tyd wat water in hierdie opgaringsiklusse deurbring, word verblyftyd genoem. Dit wissel van enkele dae tot honderde jare.
Gletsers: 20 tot 100 jaar
Seisoenale sneeu: 2 tot 6 maande
Grondvog: 1 tot 2 maande
Grondwater: vlak 100 tot 200 jaar
Grondwater: diep 10 000 jaar
Mere: 50 tot 100 jaar
Riviere: 2 tot 6 maande
Atmosfeer: 7 tot 8 dae
"Slegs 'n klein persentasie van die water ondersteun die oorgrote meerderheid van spesies
Alhoewel die stelsel regoor die wêreld konvensioneel is, kan dit afhangend van die skaal van die substelsels, water oplewer of opvang. Oor die algemeen word die watersaldo op 'n gegewe oomblik geaffekteer deur die vorige toestand en die insethoeveelheid, minus die opbrengs in die stelsel gedurende die tydperk. Dit is soortgelyk aan wat met geld gebeur: om op 'n spesifieke oomblik die saldo van 'n gegewe rekening te weet, moet 'n mens weet wat die vorige saldo was en wat die uitgawes en inkomste was wat gedurende daardie tydperk plaasgevind het.
Volgens hierdie scenario, hoe is dit moontlik om waterskaarste te hê? 'n Deel van die antwoord is dat slegs 'n klein persentasie van die beskikbare water geskik is om lewe te onderhou. Gedurende die vloeiprosesse vervoer dit opgeloste stowwe of in die vorm van suspensie, wat kan veroorsaak dat dit nie geskik is vir verbruik nie.
Verder hang die watergehalte deels af van natuurlike prosesse. Dit word byvoorbeeld geproduseer deur erosie van minerale in die grond, die vervoer van organiese materiaal, evapotranspirasie by lewende wesens, die fisiese, chemiese en biologiese prosesse in die wateromgewing, ens.
Die gehalte van hierdie skaars hulpbron hang ook grotendeels af van menslike gedrag. Om hierdie rede moet ons dit beskerm. Dit is elkeen se verantwoordelikheid.