Lesersbrief: ‘Dit is soms al wat ons oor het’Foto: Verskaf. Charné Kruger van die plaas Brusselsput buite Kenhardt skryf: Ek ag myself nog nie as ‘n volwaardige Boesmanlander nie. Wanneer ek die 10 jaar-merk haal, sal dit hopelik verander. Ek is wel ‘n gebore en getoë Noord-Kapenaar, en wanneer jy grootgeword het met Vaalrivier- of Oranjerivierwater, sukkel jy maar om iets anders te drink. Maar wanneer jy leer brakwater drink in die Boesmanland, sit jy met ‘n heel ander probleem! Jy sien so baie mense wat met hul kanne gekoopte water reis of kombuise met suiweringstelsels. Nou ek is een van daai mense wat my kan brakwater saamry, want het jy al ooit geproe hoe lekker is koffie met brakwater? Met my tuisbedryf wat uit sy nate bars, kry ek soms komplimente soos, “Hoe kry jy ‘n gewone dis so lekker?” “Brakwater!” Maar soos die reënwolke ons jaar ná jaar verbygaan, so ook het ons water onder die grond al minder begin raak – jy kry soms die idee die waterare het begin stol. En waar daar nie water is nie, is daar nie meer hoop nie. Of so het ek gedink. Twee maande terug het hier ‘n jaloersbui reën geval (ons noem dit so, want dit was nie eens die moeite werk om die reënmeters na te gaan nie), dit is nou hier waar die wonders van ons Almagtige Vader in kom. Die kokerbome blom in April, maar weens die droogte het hulle al ‘n jaar of twee oorgeslaan. Nou, om terug te kom by die jaloersbui. Ons is dankbaar vir elke druppel, maar dié wat die hardeveld ken, weet ons het ná agt jaar ten minste ‘n duim nodig om ‘n verskil te maak. So het ek ook die vaal kokerbome staan ek kyk en besef hulle gaan weer nie blom nie. Tot my uiterste verbasing, staan ek een oggend, vroeg in Mei, buite en hoor hoe zoem die bye, en waaragtig! Die kokerbome het bloeisels! ‘n Week of wat later en hulle is in volle blom, vaal blare en al. Nou vra ek jou, is ek en jy ook so dankbaar vir so “klein” seëning soos ‘n paar druppels vars water wat ons ontvang, of het ons selfsugtig geraak, soos ons is met ons kanne water? Charné Kruger. Foto: Verskaf. Met die skryf van hierdie stuk, het die Here vir my bly sê: Gaan leer by Habakuk. En so het ek weer en weer Habakuk gelees, en natuurlik het die bekende verse 17 tot 19 vir my uitgestaan. Ek het soveel insig in die paar verse gekry dat ek ook mý weergawe wou skryf: Al sou die kokerboom nie blom nie en die waterare uitgeput wees, al sou die ooie hul lammers wees laat en hulle omkom van honger en dors, al sou daar geen kleinvee in die kampe meer wees nie en die springbokke hul laaste pronke pronk nogtans sal ek in die Here jubel, sal ek juig in God, my Redder. Die Here my God gee vir my krag. Hy maak my voete soos dié van ‘n ribbok, op hoë plekke laat Hy my veilig loop. Ek is g’n profeet nie, maar ek wil graag deel wat die droogte ons tot dusver geleer het. Bly jubel, bly juig, want soms is dit al wat ons oor het. Dankbaarheid. Habakuk 3:17-19 – Al sou die vyeboom nie bot nie en daar geen druiwe aan die wingerde wees nie, al sou die olyfoes misluk en die lande geen oes lewer nie, al sou daar geen kleinvee in die kampe meer wees nie en die beeskrale sonder beeste wees, nogtans sal ek in die Here jubel, sal ek juig in God, my Redder. Die Here my God gee vir my krag. Hy maak my voete soos dié van ‘n ribbok, op hoë plekke laat Hy my veilig loop.