Kan ons meer produktiewe besprekings hê? Ons dink die antwoord is ja, maar dit hou van soveel dinge.
Baie het aangevoer dat dit beter is om te fokus op strategiese oplossings vir klimaatsverandering as op wetenskap of politiek of pundits. Oplossings het 'n direkte invloed op ons toekoms, terwyl die verlede-georiënteerde debatte fokus op wie of wat die skuld moet gee en wat moet betaal, en dus hoogs polariserend is.
Breek van die ou, vervelige debatte klink aantreklik, maar nuwe debatte is voorlê. Die oplossings vir ons klimaatuitdagings verskil van mekaar, nie net tegnies nie (uitstoot, koolstofopname, bome plant, seewalle en verhewe paaie en geboue), maar ook sielkundig en gedragsgerig.
Wat sal die belangrikste verskille, en ooreenkomste, van die toekoms wees? Is daar verskillende sielkundige en gedragsblokkades en paaie vir verskillende klimaatoplossings, en so ja, wat is hulle? Ons het 'n paar aanvanklike antwoorde op hierdie vrae, sowel as belangrike vrae vir die toekoms.
Om die dilemmas van klimaatsverandering te begin oplos, vereis twee primêre strategiese benaderings bespreking: versagting en aanpassing.
Vir jare is die primêre opsie en 'n weerligstang vir meningsverskil mitigasie, of aksies wat die hoeveelheid koolstof en ander kweekhuisgasse wat in die atmosfeer vrygestel word, sny. Vir baie is versagting noodsaaklik; Vir baie ander, die uitstoot van die uitstoot dreig industrie, werk, vrye markte en ons lewensgehalte.
Nou betree ons 'n aanpassingsperiode waarin ons moet probeer om die impak van die komende veranderinge te verminder. Voorbeelde hiervan is die verandering van landboupraktyke, die oprig van seewalle, en nuwe benaderings tot argitektuur en leefreëlings.
Op sommige maniere is dit 'n verligting om maniere te formuleer om aan te pas by klimaatsverandering. Meer coping opsies is beter as minder, reg? Wel, nie noodwendig nie. Hul koste en risiko's verskil, hul effekte is onseker en gevarieerd, en besluite wat hul ontplooiing kan dryf, kan voortspruit uit radikaal verskillende evaluasies en oordele.
Ons moet nie kies tussen versagting of aanpassing nie, want ons benodig albei. Ons kan hierdie dubbele behoefte nie uit die oog verloor nie. Maar ons sal voortgaan om baie veeleisende besluite te neem oor hoe om eindige hulpbronne, geld, tyd, moeite en so aan te bied, oor verskeie strategiese opsies. Dit is waar môre se moeilike gesprekke sal ontvou.
Hoe sal afhandelings gemaak word en watter soort persepsies en vooroordele sal ons keuses bepaal? Ons sal ons strategieë nie so objektief en effektief as menslik moontlik kan optimaliseer nie, sonder om die psigologieë wat hulle onderliggend verstaan, te verstaan.
Navorsing in die sielkunde van verskillende klimaatoplossings is in sy kinderskoene. A onlangse studie het gewys hoe verskillende politieke ideologieë verskillende vlakke van ondersteuning vir vryemark- en regulatoriese oplossings voorspel om koolstofvrystellings te verminder.
Op grond van hierdie stigting wou ons mense se verskillende persepsies van versagting versus aanpassing as klimaatoplossings bepaal en toets. Sulke verskille, wat ons veronderstel het, sal van kardinale belang wees in die vorming van toekomstige gesprekke, besluite en aksies.
In opnames van twee aanlyn monsters In die Verenigde State, wanneer temperature oor die land heeltemal verskil het, het ons die respondente gevra om hul oortuigings oor aardverwarming en klimaatsverandering te beskryf. Ons het geskei en gedefinieerde versagtings- en aanpassingsstrategieë geskei en gevra hoeveel mense bereid was om hierdie verskillende soorte klimaatoplossings te ondersteun.
Soos aangevoer kan word, was steun vir versagting en aanpassing positief gekorreleer - mense wat een ondersteun het, het die kans gehad om die ander te ondersteun. Alhoewel die twee oorvleuel, verstaan ​​en verstaan ​​hulle die twee strategieë om anders te wees.
Ons het bykomende belangrike verskille gevind. Overall, mitigasie oplossings ontvang meer ondersteuning as aanpassing strategieë. Mitigasie was ook meer verdelend, wat die wydste verdeling tussen konserwatiewes en liberale toon. Aanpassing was minder verdelend; Miskien is dit goed vir toekomstige klimaat-oplossing gesprekke en aksie.
Dit is egter belangrik om te dink oor hoe ons vorentoe gaan. Terwyl ons minder onenigheid oor aanpassing vind, en algemene ondersteuning, is baie mense waarskynlik nog nie blootgestel aan inligting of debatte oor aanpassing nie, of dit het baie gedink.
Miskien verteenwoordig hierdie nuwigheid 'n naïefstadium onder die burgers oor enige kwessie voordat dit gepolitariseer en polariseer word. Aan die ander kant, aanpassing meer as versagting is agnosties oor klimaatsveranderingsoorsake; of klimaatsverandering uit menslike oorsake of natuurlike mense voortspruit, is irrelevant. Dit kan een van die redes wees dat ons meer ooreenstemming oor aanpassing gevind het.
Maar wat sal gebeur as aanpassing so prominent op almal se radar is, aangesien versagting al jare gewees het? Miskien sal dit soos mitigasie polariseer, in welke geval ons meer van hierdie gesprekke eerder eerder as later moet hê.
Vooruitskouing is sekere vrae van kardinale belang: As ons meer aanpassingspogings aangaan, wat sal ons doen ten opsigte van versagting? Ons kan nie ophou om betrokke te raak by die belangrike aktiwiteite om kweekhuisgasse te verminder nie. Aan die ander kant, die klimaatveranderingstrein het die stasie verlaat, dus moet ons aanpas. Maar pas op die valse keuse; ons moet nog steeds die trein vertraag deur meer versagting.
Teorieë bied mededingende voorspellings oor hoe om aan te pas by aanpassing ons mitigasiepogings sal verminder. Mense kan minder dringend voel om kweekhuisgasvrystellings te verminder deur mitigasie as ons ons aanpassing as vooruitgang en gereedheid interpreteer, wat ons "gevoel nodig" verminder om te versag.
Aan die ander kant kan mense kom om beide versagting en aanpassing te sien as 'n verbintenis om alles te doen wat nodig is om klimaatsverandering te hanteer en die twee oplossingsstrategieë as komplementêre eerder as plaasvervangers te beskou.
Ideaal is aanpassing 'n gateway-strategie vir samewerking, 'n gemeenskaplike grond vir gesprekke en die aanvang van voortgesette samewerking. Ideaal ook, sal aanpassingspogings meer bekend maak oor die volle koste van klimaatsverandering. Immers, die aksie nou en by die bron (versagting) is beide goedkoper en hoër hefboom as vir altyd in die toekoms aanpas.
En nou Ingenieurs Geologie - of die doelbewuste verandering van die klimaatstelsel, soos om die hitte van die son te beskerm deur deeltjies in die atmosfeer te spuit - is dreigend as 'n moontlike derde oplossing. Gegewens het geoengineering 'n ander risiko-matriks en onbeheerde implikasies, beide wetenskaplik en sielkundig.
Slegs deur die sielkunde van klimaatsverandering te verstaan, kan ons optimale strategieë en oplossingsmengsels implementeer wat oor tyd en oor verskillende geografies toepaslik wissel.
Thomas Bateman, professor in bestuur, Universiteit van Virginia en Kieran O'Connor, Assistent Professor in Handel, Universiteit van Virginia