The Day Dylan Went Electric - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Teen die somer van 1965 was daar tekens dat Bob Dylan 'n nuwe fase van sy loopbaan betree het. Die wildehaar-troebadoer het sy alledaagse kledingstuk verruil vir sonbrille, nuwerwetse pakbaadjies en stewige stewels, en hy het hom begin distansieer van sy reputasie as protesanger en volksballadeerder. Slegs vyf dae voor die Newport Folk Festival het hy 'Like a Rolling Stone' vrygestel, 'n enkelsnit van ses minute lank wat lirieke van bewussyn met elektriese kitaar en pakkende orrelriffs gekombineer het. Die deuntjie was reeds in omloop op die radio, maar Dylan moes dit nog nie saam met 'n lewendige orkes uitvoer nie. Wat die diehard folkies by Newport byeenkom, was hy nog steeds 'n solo -akoestiese optrede.
Dylan se eerste verskyning op die fees van 1965 kom op Saterdag, 24 Julie, toe hy saam met sy gewone akoestiese kitaar en harmonika by 'n werkswinkel in Newport se liedjieskrywer optree. Beide die skare en die organiseerders van die fees het aangeneem dat hy 'n soortgelyke vertoning sou speel tydens die geleentheid met die sterbelaaide Sondagaandskonsert, maar Dylan het skynbaar op 'n gril besluit dat dit tyd is vir iets nuuts. Nadat hy Saterdag die verhoog verlaat het, het hy die toetsbordspeler Al Kooper en lede van die Paul Butterfield Blues Band bymekaargekom en tot dagbreek opgeoefen vir 'n elektriese rock 'n 'roll vertoning.
Die nuwe versterkte klank van Dylan het die volgende aand sy lewendige debuut gemaak. Nadat hy deur Peter Yarrow van Peter, Paul en Mary voorgestel is, stap die 24-jarige op die verhoog met 'n Fender Stratocaster-kitaar en 'n leerbaadjie aan. Terwyl 'n deurmekaar gehoor van 17 000 aanhangers kyk, brul hy en sy groep lewendig met 'n maniese weergawe van die liedjie "Maggie's Farm" van sy onlangse album "Bringing it All Back Home." Die kitaarspeler Mike Bloomfield het die voortou geneem met 'n skerp elektriese kitaarriff, terwyl Dylan in die mikrofoon leun en die eerste lirieke skree: "Ek werk nie meer op die plaas van Maggie nie!"
Die aggressiewe tempo van die liedjie en die vervorming van Bloomfield se kitaar het die gehoor soos 'n skokgolf getref. Sommige het gejuig, maar 'n aansienlike deel het begin boei, en die verontwaardiging het eers toegeneem nadat die orkes oorgegaan het in 'Like a Rolling Stone'. Dit was nie die Dylan wat die volkspuriste in die gehoor betaal het om te sien nie. Vir hulle was dit 'n musikale verraad - 'n bewys dat hy die egtheid van mense vir die glans en glans van rock 'n 'roll laat vaar het. Terwyl die stel voortgaan, het gedeeltes van die skare met gejaagde gejaag en uitroepe van "uitverkoop!" en "raak ontslae van die band!" Die toneel was nog meer woes agter die verhoog. Gerugte sou versprei dat die feesorganiseerder en volkslegende Pete Seeger so ontsteld was dat hy 'n byl gryp en die klankstelsel probeer verwoes. Die verhaal is weinig meer as 'n mite, hoewel Seeger later gesê het dat hy wel 'n byl gehad het, maar ek het nou die kabel gesny! "
Hoe vyandig die reaksie werklik was - en waarom - het sedertdien 'n groot debat geword. Baie getuies, insluitend Seeger, het volgehou dat die gedruis meer te wyte was aan die swak klankgehalte as die skok om Bob Dylan by 'n Stratocaster te sien wegkruip. Die klankmengsel by die buiteluglokaal was ver van ideaal, en die kitaar van Bloomfield was so hard dat dit Dylan se lirieke verdrink het. 'Ek was woedend dat die geluid so verdraai is, dat u nie 'n woord kon verstaan ​​wat hy sing nie,' het Seeger later gesê.
Ander was ongetwyfeld ongemaklik oor die kort lengte van die stel. Die aand se skedule was reeds propvol kunstenaars, en Dylan en sy orkes kon net 'n paar liedjies oefen. Nadat hulle "Like a Rolling Stone" klaargemaak het en deur 'n derde deuntjie geslinger het, het hulle hul instrumente skielik uit die stekker gekoppel en na gedempte applous en 'n vars koor van boes gegaan. In 'n desperate poging om die woedende skare te kalmeer, pleit Yarrow vir Dylan om sy akoestiese kitaar vir 'n kort toespraak te gryp. Dylan was na bewering nie gelukkig oor die versoek nie, maar hy het teruggekeer en solo -weergawes van "It's All Over Now, Baby Blue" en "Mr. Tambourine Man "voordat hy uiteindelik die verhoog ten goede verlaat.
Die hele stel van Dylan bestaan ​​uit slegs vyf liedjies - en slegs drie daarvan elektries - maar dit word beskou as groot gevolge vir sy toekoms as kunstenaar. In die daaropvolgende dae het musiekjoernaliste gedebatteer of hy sy gehoor uitverkoop vir 'n kans op popsterre, en baie het die elektriese optrede gekritiseer as 'n skaamtelose poging om 'n beroep op die jeugkultuur te doen. 'Dylan sing nou rock 'n' roll, die woorde is minder belangrik as die maat ', het die Providence Journal geskryf. 'Waarvoor hy voorheen gestaan ​​het, of 'n mens daarmee saamgestem het of nie, was baie duideliker as waarvoor hy nou staan. Miskien homself. " Net so het baie van die medemusikante van Dylan die briljante elektriese toon in teenstelling met die gees van Newport beskou. "Jy fluit nie in die kerk nie," het die sanger Theodore Bikel aan 'n verslaggewer gesê, "jy speel nie rock 'n 'roll op 'n volksfees nie."
Die twis sou Dylan steeds teister toe hy 'n maand later op toer was. Sy vertonings - wat beide elektriese en akoestiese stelle insluit - is gereeld met boosheid en pleidooie ontvang vir die terugkeer van die "ou Dylan." Een man het selfs geskreeu "Judas!" by hom tydens 'n konsert in Engeland. Daar is egter geen twyfel oor die kwaliteit van die materiaal nie, en dit duur nie lank voordat die meeste van die gehoor aan boord kom nie. Dylan se volgende rockalbum, 'Highway 61 Revisited', word as 'n onmiddellike klassieke beskou, en 'Like a Rolling Stone' word sy eerste treffer -enkelsnit. Teen die tyd dat sy album "Blonde on Blonde" in 1966 uitgereik word, moes baie voormalige kritici erken dat elektriese instrumente nie sy aanvoeling gedemp het vir die skryf van opstandige liedjies of poëtiese, aanhalende lirieke nie.
Die Newport Folk Festival sou nie die laaste keer wees dat Bob Dylan homself herontdek het nie, maar dit word nou onthou as 'n belangrike punt in sy loopbaan. Dit was die oomblik toe hy sy artistieke onafhanklikheid verkondig en help om 'n nuwe era van lirieke-gedrewe rock 'n 'roll in te lei. Dit beteken nie dat hy nie geraak is deur die kritiek wat hy uit die volksgemeenskap gekry het nie. Dylan het nog nooit beplan om 'n skeuring te veroorsaak deur die elektriese kitaar op te tel nie, en die boewe wat hy tydens sy 1965 -stel gekry het, het hom na bewering geskud. Terwyl hy later teruggekeer het na sy akoestiese wortels op die daaropvolgende plate, sou hy vir 37 jaar nie weer in Newport verskyn nie.
The Night Bob Dylan het elektries gegaan
Op die aand van 25 Julie 1965 het Bob Dylan op die verhoog gekom by die Newport Folk Festival in swart jeans, swart stewels en 'n swart leerbaadjie, met 'n Fender Stratocaster in die plek van sy bekende akoestiese kitaar. Die skare het onrustig beweeg terwyl hy sy stem toets, en 'n kwintet ondersteunende musikante het hom vergesel. Toe val die orkes in 'n rou Chicago -boogie, en terwyl hy probeer om gehoor te word oor die hardste musiek wat Newport ooit getref het, snuif hy sy openingsreël: & ldquoI ain & rsquot will not work on Maggie & rsquos farm no more! & Rdquo
Wat daarna gebeur het, word verduister deur 'n maalstroom van teenstrydige indrukke: The New York Times het berig dat Dylan en ldquow rondgeklap het deur volksliedpuriste, wat hierdie innovasie as die ergste kettery beskou het. & rdquo In sommige verhale het Pete Seeger, die sagte reus van die volks toneel, probeer om die klank kabels met 'n byl te sny. Sommige mense het gedans, sommige het gehuil, baie was ontsteld en kwaad, baie het gejuig, baie was oorweldig deur die hewige skok van die musiek of verstom oor die negatiewe reaksies.
Asof hy die twyfelaars uitdaag, brul Dylan in & ldquoLike a Rolling Stone, en sy nuwe radiotreffer, elke koor konfronteer hulle met die vraag: & ldquoHoe voel dit? & Rdquo Die gehoor brul sy gemengde gevoelens terug, en na slegs drie liedjies verlaat hy die verhoog. Die skare skreeu harder as ooit en was mal oor woede oor die verraad van Dylan en rsquos, duisende meer omdat hulle hul afgod kom sien het en hy skaars opgetree het. Peter Yarrow, van Petrus, Paulus en Maria, het probeer stilmaak, maar dit was onmoontlik. Uiteindelik verskyn Dylan weer met 'n geleende akoestiese kitaar en neem groet aan Newport: & ldquoIt & rsquos All Over Now, Baby Blue & hellip. & Rdquo
Dylan in Newport word onthou as 'n baanbrekende kunstenaar wat die reëls trotseer en die gevolge daarvan verdoem. Ondersteuners van nuwe musikale neigings sedertdien, mdashpunk, rap, hip-hop, electronica en mdash het hul kritici vergelyk met die saai volksgenote wat nie verstaan ​​het dat die tyd verander nie, en 'n komplekse keuse deur 'n komplekse kunstenaar in 'n komplekse tyd het 'n gelykenis geword: die profeet van die nuwe era wat sy eie gang gaan ondanks die gekke verwerping van sy ou aanhangers. Hy het die stigting uitgedaag: & ldquo Iets gebeur hier, en jy weet nie wat dit is nie, weet jy, meneer Jones? & Rdquo Hy het sy eie transformasie gedefinieer: & ldquoEk was toe baie ouer, ek was nou jonger as dit. & Rdquo Hy het 'n streep getrek tussen homself en diegene wat probeer het om hom op te eis: & ldquoEk probeer my bes om net soos ek te wees, maar almal wil hê ek moet net soos hulle wees. & rdquo En hy het die mense gewaarsku om nuwe paaie te volg: & ldquoHy is nie besig om gebore te word nie, is besig om te sterf . & rdquo
In die meeste vertellings verteenwoordig Dylan die jeug en die toekoms, en die mense wat geboei het, het vasgekeer in die sterwende verlede. Maar daar is 'n ander weergawe waarin die gehoor die jeug en hoop verteenwoordig, en Dylan het homself afgesluit agter 'n muur van elektriese geraas, toegesluit in 'n vesting van rykdom en mag, idealisme en hoop laat vaar en aan die stermasjien verkoop. In hierdie weergawe was die Newport -feeste idealistiese, gemeenskaplike byeenkomste wat die groeiende teenkultuur koester, repetisies vir Woodstock en die Summer of Love, en die boeiende pelgrims verwerp nie die toekoms wat hulle probeer beskerm het nie.
Elijah Wald is die skrywer van Dylan gaan elektries! Newport, Seeger, Dylan en die nag wat die sestigerjare verdeel het. Sy ander boeke sluit in Die burgemeester van MacDougalstraat, inspirasie vir die film Binne Llewyn Davis Ontsnap uit die delta, oor die mite en musiek van Robert Johnson en Hoe die Beatles Rock & rsquon & rsquo Roll vernietig het: 'n alternatiewe geskiedenis van Amerikaanse populêre musiek. Hy het 'n Grammy-toekenning, 'n ASCAP-Deems Taylor-toekenning gewen, en die American Musicological Society & rsquos Otto Kinkeldey-toekenning het bluesgeskiedenis aan UCLA geleer en reis wyd as spreker oor populêre musiek. Hy woon in Medford, MA.
25 Julie 1965: Dylan Goes Electric by die Newport Folk Festival
Toe die jong volksensasie Bob Dylan op 25 Julie 1965 by die Newport Folk Festival op die verhoog kom, wag 'n skare van byna 100 000 afwagtend. Wat niemand egter kon verwag nie, was dat teen die tyd dat die stel verby was, Dylan die steun sou verloor van baie aanhangers wat hom liefgehad het, terwyl hy tegelykertyd die sluise oopmaak vir sy loopbaan as 'n rock -superster.
Dit was tydens daardie konsert, vandag 45 jaar gelede, dat Bob Dylan sy elektriese kitaar ingeprop het, 'n aksie wat die landskap van Amerikaanse populêre musiek vir die komende generasies sou verander. Op daardie dag, toe boos, geskreeu en gehuil vir die ou Dylan " bo die musiek uitstyg, het Dylan van sy akoestiese wortels af weggegaan en die rotswêreld ingevaar, 'n genre wat oor die algemeen as kommersieel en hoofstroom deur Dylan se boheemse eweknieë van die Amerikaanse herlewing van die volksmusiek van die 1960's. Hierdeur het die kunstenaar die weg gebaan vir die folk-rock-genre en sy liriese liedjieskry-styl saamgesmelt met die harddrywende klanke van rock.
Dylan het as kind begin met rock 'n ' roll bands, en het eers volksmusiek in koffiehuise gespeel toe hy met sy studie aan die Universiteit van Minnesota begin het. Sy eerste opnames —Bob Dylan, The Freewheelin ' Bob Dylan, The Times They Are a-Changin ', en 'N Ander kant van Bob Dylan —almal beliggaam die volksgenre, met gunstelinge soos "Blowin ' in the Wind " en "Don 't Think Twice, It 's Alright. " Maar in 1965, ses maande voor die Newport Folk Festival, Dylan vrygestel Bring dit alles terug huis toe, wat 'n kenmerkende rock- en#8216n ' -rolgevoel gehad het. Alhoewel sommige aanhangers nie juis opgewonde was oor die stilistiese verskuiwing nie, was dit eers by die Newport Folk Festival dat die volle werklikheid van Dylan se nuwe musiek begin het.
Daar is baie meningsverskil oor die rede waarom Dylan se prestasie daardie dag sulke opskudding veroorsaak het. Sommige Dylan self het 'n deel van die reaksie van die gehoor toegeskryf aan die swak klankgehalte van die uitvoering. (Dylan kon nie 'n klankondersoek doen voordat hy die verhoog betree nie.) Sommige, soos die sanger-akteur Theodore Bikel, het Dylan die skuld gegee dat hy 'n taktiese fout gemaak het deur nie 'n paar akoestiese liedjies te speel voordat hy die elektriese kitaar opgetel het nie. Nog ander het geglo dat die media die skare se reaksie as vyandiger uitgebeeld het as wat dit werklik was. Alhoewel al hierdie teorieë gedeeltelik geldig is, is die meeste dit eens dat Dylan se gebruik van die elektriese kitaar meer as enigiets anders die suiwerheid van die volksherlewing in die gedrang gebring het, wat niks goeds voorspel vir die toekoms van Amerikaanse volksmusiek nie.
In 1966 & # 8212only een jaar na Dylan het elektriese by die Newport en daarna aangeteken die rock anthem & # 8220Like n Rolling Stone & # 8221 & # 8212artist Milton Glaser geproduseer 'n ikoniese plakkaat van Bob Dylan, wat kan gevind word in die versamelings van die Cooper- Hewitt, National Design Museum in New York. (Die plakkaat verskyn in die Junie 2010 -uitgawe van Smithsonian Tydskrif.) Die plakkaat is geïnspireer deur 'n gesilhouetteerde selfportret deur Marcel Duchamp en toon Dylan met reënbooghare in kontras met die swart profiel van sy gesig. Die psigedeliese estetika van die plakkaat strook met 'n reeks rock -beelde wat die era bepaal het. Terwyl Dylan se elektriese elektrisiteit hom aanvanklik moontlik tot 'n paria van die volksgemeenskap gemaak het, was sy skuif na die samesmelting van folk met rock 'n ' roll, wat 45 jaar gelede by die Newport Folk Festival begin het, miskien die enigste stap in sy loopbaan wat hom tot die uiterste van rocksterre laat beland het.
Oor Jess Righthand
Jess Righthand is 'n voormalige redaksionele intern by Smithsonian. Sy skryf oor musiek, teater, rolprente en die kunste.
Onthou toe Bob Dylan die wêreld geskok het deur op die dag in 1965 elektries te gaan [video's]
'N Verergde Bob Dylan het die verhoog op 'n Sondagaand by die Newport Folk Festival op hierdie dag in 1965 en het iets gedoen wat die siening van die wêreld vir ewig sou verander: hy het sy kitaar ingeprop.
Wat daarna gevolg het, was 'n stel musiek wat sy aanhangers en vriende sou beledig en die manier waarop die sanger-liedjieskrywer sy kuns beskou, fundamenteel sou verander. Debatte oor presies of hulle 'n indrukwekkende verandering in aanbieding en styl onder die indruk van die geliefde het, alhoewel dit berug was oor 'n besondere gunsteling by die gehoor, die verskriklike klankmengsel wat Dylan se behendige lirieke onbegryplik gemaak het, of bloot hoe kort die stel van Dylan was sedert die noodlottige aand. Wat ook al die oorsaak was, die resultaat was een van die berugste konserte in die moderne geskiedenis.
Dit was Dylan se derde agtereenvolgende verskyning op die fees, en sy vorige stelle op die Newport Folk Festival het die vinnig opkomende ster gehelp om die voorste kunstenaar van die volksbeweging te word. Amerika was in nog 'n skynbaar eindelose reeks oorloë in die buiteland, terwyl rassespanning en protes oor die hele land ontstaan ​​het. Dylan se kragtige akoestiese styl en vurige lirieke wat die toestand van die wêreld bedrieg, is op maat gemaak vir bang en kwaad. Met sy eie gewildheid wat toeneem en volksmusiek bekendheid verwerf op radiostasies en universiteitskampusse regoor die land, was Dylan 'n leidende stem van sy generasie-en die stem het, soos die tye, verander.
Gestig in 1959, die Newport Folk Festival het vinnig gegroei tot 'n juggernaut danksy die stigter George Wein, wat reeds die Newport Jazzfees tot 'n sukses. Wein se werk om die jazzgemeenskap te bevorder, het hom aansienlike liefde en respek in die musiekwêreld besorg, dus toe hy 'n beroep doen op folk luminary Pete Seeger en Theodore Bikel om die geleentheid te help skep, het hy gevind dat albei gretig was om die ontluikende genre by die mense te bring. Deur hul pogings hou kunstenaars daarvan Peter, Paul & Mary, Joan Baez en die kunstenaars wat hulle beïnvloed het, het prominent geword. Dylan se eie opkoms in die toneel was niks te danke aan sy sterre tydens vorige herhalings van die fees nie.
Luister hieronder na die akoestiese weergawe van Dylan oor 'North Country Blues' uit sy Newport Folk Festival in 1963:
En hier voer hy "Mr. Tambourine Man "die volgende jaar:
Bob Dylan - "Mnr. Tambourine Man " - Newport Folk Festival 1964
In Maart 1965 het Dylan sy eerste album met versterkte musiek vrygestel, Bring dit alles terug huis toe, met een kant van elektriese liedjies, waaronder klassieke soos "Subterranean Homesick Blues" en "Maggie's Farm". Die tweede kant was in sy meer herkenbare akoestiese styl, met klassieke "Mr. Tambourine Man "en" It's All Over Now, Baby Blue ". Die elektriese deuntjies was 'n merkwaardiger verandering in sy styl, hoewel 'n ander aanleiding daartoe gelei het dat sommige aanhangers kennis geneem het: Dylan toon 'n duidelike wegbeweeg van protesmateriaal, wat 'n belangrike deel van sy liedboek was, en na meer introspektief. liedjieskryf. Dit is duidelik dat hy 'n kunstenaar was wat nie op sy louere gaan rus nie en bereid was om homself en sy gehoor uit te daag. Geen kant van die vergelyking kon egter ten volle verwag dat die viscerale reaksie sou kom nie.
Roadie Jonathan Taplin, wat tydens 'n reeks werkswinkels by Newport Folk '65 tydens Dylan se Saterdag -optrede byderhand was, vertel die verhaal van Dylan se besluit om sy benadering vir die volgende aand se vertoning te verander. Van alle mense om 'n insident van hierdie aard te inspireer, is kennis geneem van veldmusiekargivaris en musiekhistorikus Alan Lomax, wie se werk die volks-, bluegrass- en bergmusiek wat hy so liefgehad het, gehelp het. Toe Lomax die Paul Butterfield Blues Band, hy was minder respekvol. Dylan het saam met die lede van die orkes gewerk, omhels en besluit om die volgende aand sy nuwe klank vir die fees te wys.
Dylan het 'n ad hoc -band gewerf met die ritmeseksie van die Paul Butterfield Blues Band, drummer Sam Lay en baskitaarspeler Jerome Arnold, langsaan Barry Goldberg op klavier en twee van die musikante wat verskyn het op die onlangs opgeneemde en vrygestelde enkelsnit, "Like A Rolling Stone", Mike Bloomfield op kitaar, en Al Kooper op orrel. Die groep het 'n paar kamers oorgeneem by 'n nabygeleë herehuis wat deur Wein gehuur en gebruik is, en die groep het Saterdagaand 'n paar uur lank voorberei vir die volgende aand se infamy -rit.
Dylan het tot dan toe die gewone werkklere wat hy as kleredrag op die verhoog verkies het, laat vaar, en van kop tot tone in swart geklee. Fees emcee Peter Yarrow het Dylan tot groot gejuig van die gretige gehoor gebring, met vermelding van die kort tydjie wat Dylan moes speel. Dylan het syne ingeprop Fender Stratocaster en, met 'n knipoog vir sy orkes, begin met sy eerste openbare stel geëlektrifiseerde musiek sedert die hoërskool.
Die ontvangs van die eerste note van die vertoningopener, "Maggie's Farm", was onmiddellik en intens verdeeld. Met die byvoeging van brandstof by 'n reeds brandende vuur, was daar groot probleme met die klankmengsel, veral die stem van Dylan. Aangesien sy liriese vaardigheid so 'n groot deel van sy lof was, het die ruk van die rockmusiek -ondersteuners en verwronge woorde 'n groot deel van die skare tot woede uitbarstings laat ontvlam wat Dylan en sy impromptu -orkes laat raas.
Kyk na die koor van boes en juig vir jouself in die video van "Maggie's Farm" van die Newport Folk Festival in 1965 hieronder:
Bob Dylan gaan elektries by Newport Folk 1965
Dylan het nie toegelaat dat die negatiwiteit hom keer nie, en begin met sy nuwe versterkte enkelsnit, "Like A Rolling Stone". Na 'n ongewilde opener met 'n onbekende deuntjie het die nee-sêers in die gehoor nog meer kwaad gemaak. Dylan speel nie net elektries nie, hy gaan blykbaar liedjies speel wat hulle nog nie eens gehoor het nie. Met slegs nog 'n liedjie het Dylan en die band die verhoog verlaat tot vyandigheid, terwyl selfs diegene wat hom toegejuig het, teen hom begin draai het omdat hulle die verhoog so gou verlaat het. Yarrow smeek Dylan om terug te keer, en na 'n paar minute keer die sanger-liedjieskrywer terug na die verhoog-alleen, met 'n akoestiese kitaar.
Onvoorbereid om akoesties op te tree, moes Dylan die skare vra vir 'n harmonika in die regte toon. Na slegs twee kort liedjies in sy meer bekende en skare-vriendelike opset, "It's All Over Now, Baby Blue" en "Mr. Tambourine Man ", verlaat hy die verhoog tot 'n oproerige gejuig en vra vir meer. Die hoop op meer musiek van Dylan daardie aand, en inderdaad ook vir dekades wat kom, sou tevergeefs wees vir die deelnemers aan die Newport Folk Festival. Pete Seeger het selfs gesê dat hy Dylan se kabels met 'n byl wou afsny. Oor sy ontnugtering het Dylan sedertdien gesê: "Ek het iets negatief van die skare verwag, maar om te hoor hoe Pete so kwaad was, het my die ergste seergemaak."
Die ontvangs van die nuwe rigting van Dylan was in die komende maande verdeeld. By syne Forest Hills -stadion vertoning in Queens later dieselfde jaar, het aanhangers op die verhoog gejaag en die groep met vrugte bestook. Die altyd gemoedelike Dylan het die terugslag as 'n uitdaging aangeneem, 'n kans om die sterkte van sy materiaal te bewys deur die twyfelaars te wen.
Gegewe sy status as een van die grootste ikone van moderne musiek, is dit veilig om te sê dat hy die missie bereik het. Met inagneming van die herhaaldelike verwysings na die gebeure van daardie dag, in beide sangtekste en onderhoude oor die volgende dekade, was dit duidelik dat die gewilde vertoning vir Dylan iets van 'n toetssteen was. Dylan se besluit om hierdie dimensie aan sy klank toe te voeg, sou lei tot die mees produktiewe tydperk van sy loopbaan, insluitend sy legendariese samewerking met Die musiekgroep.
Die negatiewe reaksie was noodsaaklik vir die versterking van Dylan as kunstenaar en sy vordering as skepper, terwyl hy die spoor baan vir diegene wat sou volg. Sy sukses om homself te herontdek en verwagtinge te oortref, sou ander kunstenaars inspireer om hul eie musikale paaie te volg, ongeag tradisie en verwagtinge. Rockmusiek was op daardie stadium 'n relatief pasgebore kuns, en kunstenaars soos Dylan het verskeidenheid, nuanses en diepte gebring aan die klank wat voorheen geïgnoreer is. Rock and roll kan iets meer wees as die agtergrond van danse en 'n manier om tieners bymekaar te maak ... dit kan iets wettigs te sê hê en dit goed sê.
Inligting vir hierdie artikel is versamel uit die boek Dylan Goes Electric, Wikipedia en die film, Fees.
Die afgelope naweek het die 2015 Volksfees weer in Newport, RI, plaasgevind. Op 25 Julie is dit ook die 50ste herdenking van Bob Dylan se kitaar by Freebody Park in Newport ingeprop en 'Maggie's Farm' uitgeblaas het voordat hy 'Like a Rolling Stone' bekendgestel het. Vir baie in die gehoor - volkspuriste en politieke aktiviste - was dit 'n verontwaardiging van ondenkbare en onvergeeflike afmetings. Sonder twyfel, skryf NPR, was dit 'n keerpunt in die musiekgeskiedenis.
In Dylan Goes Electric !: Newport, Seeger, Dylan, and the Night that Split the Sixties, verduidelik musiekhistorikus Elijah Wald dat dit ingewikkelder was as dat Dylan net elektries was.
Daar was altyd wrywing in die volks toneel tussen die mense wat regtig geglo het dat hierdie musiek outentiek gedoen moet word, reg moet gedoen word, en mense wat net gedink het: 'Weet jy, dit is lekker musiek, laat dit doen, maar ons wil. Laat ons dit op 'n aangename manier doen. " Daar was baie mense aan die puristiese kant wat gedink het dat die pop-folkies wonderlike musiek neem en dit in 'n trippie verander. En daar was baie mense aan die ander kant wat gedink het die puriste is 'n klomp dom prikkies.
Dylan het soos hy altyd na Newport gekom het, met 'n akoestiese kitaar, beplan om sy liedjies te sing en huis toe te gaan. Maar soos dit blyk, was die Butterfield Blues Band daar, en Al Cooper (sic) was daar, en Al Cooper (sic) en Mike Bloomfield - wat pas by die Butterfield -band aangesluit het - was die belangrikste spelers op 'n Rolling Stone. " Hy trek dit op die laaste oomblik bymekaar. Hulle het die vorige aand een oefening gedoen. Dit was 'n volledige verrassing. Dylan het dit miskien 24 uur gedink voordat almal dit gehoor het, maar dit was ook 'n verrassing vir hom.
Dit was die naweek dat Lyndon Johnson die Verenigde State ten volle verbind het tot die oorwinning in Viëtnam. Die burgerregtebeweging was besig om uitmekaar te val. SNCC [die nie-gewelddadige koördinerende komitee vir studente]-wat die groep was wat die vorige jaar al die kinders vir die Freedom Summer laat sak het-gooi nou al die wit lede uit, en die nuwe gesang was swart mag. &# 8221 Die gemeenskaplike gevoel van die eerste helfte van die 󈨀's word al hoe moeiliker om te voel dat dit alles gaan werk en dat die wêreld 'n beter plek gaan wees.
Dit is maklik om te vergeet dat wat die meeste van ons as die gebeurtenisse van die sestigerjare beskou het - die Viëtnam -oorlog, die hippies, die dwelms - na 1965 gebeur het. Lees meer oor Arun Rath se onderhoud met Elijah Wald oor hoe Dylan elektries gaan, die bepalende oomblik was vir die geboorte van rots en botsende kulture in Amerika.
Vyftig jaar gelede hierdie somer: toe Dylan elektries was
Vyftig jaar gelede, verlede maand, stuur Bob Dylan skokgolwe deur die musiekwêreld, wat op die heilige Newport Folk Festival verskyn het met 'n elektriese kitaar en 'n huilende, elektriese band. Daardie gebeure het sedertdien 'n woedende debat onder mense en rock-aanhangers geïnspireer: was Dylan se optrede die toonbeeld van rock-and-roll-rebellie, of het hy bloot uitverkoop aan 'n vulgêre pop-kommersialisme?
Todd Haynes se ongelooflik surrealistiese Dylan -biografie, Ek is nie daar nie het die verhaal op 'n bekende manier vertel, maar met 'n wending: Eerstens sien ons Dylan se band met die rug na die gehoor, die Electric Dylan-karakter word gespeel deur Cate Blanchett, wat 'n Oscar gewen het vir haar geslagsbuigende optrede. As hulle omdraai om na ons toe te kyk, dra hulle masjiengewere in plaas van kitare. 'N Spoor-dun personasie in werkklere-wat duidelik die volksikoon Pete Seeger voorstel-gaan die elektriese kabels met sy byl kap. Vir baie in die volksmusiekwêreld was die dag blykbaar net so traumaties en word Seeger se reaksie dikwels so beskryf. Maar wat het werklik gebeur en wat het dit alles beteken?
Die briljant teenstrydige musiekskrywer Elijah Wald het 'n nuwe boeklengte oor die gebeure, insluitend al die bedrywige jare wat gelei het tot die belangrike oomblik in die volks- en rockgeskiedenis. Wald is by baie bekend as die redakteur/vervaardiger van Dave Van Ronk se memoires van die volks toneel, Die burgemeester van MacDougalstraat, laas in hierdie ruimte bespreek as 'n sentrale inspirasie vir die Coen Brothers se 2013 -film, Binne Llewyn Davis. Wald se eie revisionistiese geskiedenis van populêre musiek bevat 'n boek oor Robert Johnson, waarin hy verduidelik hoe Johnson nie eintlik die ikoniese Delta -blues -pionier was wat ons in die algemeen voorstel nie, maar eerder een geword het nadat sy liedjies in die 1960's gewild was. In 'n boek met die titel ongelukkig Hoe die Beatles Rock 'n 'Roll vernietig het (hy is 'n toegewyde skeptikus, maar nie anti-Beatles nie), kyk Wald weer na die verhaal van populêre musiek uit die twintigste eeu in die VSA en wys hoe dit wat ons dink ons ​​weet oor verskillende musikale neigings, dikwels aansienlik in stryd is met wat mense destyds verstaan ​​het , en hoe gereeld die werklike verhale agter belangrike musikale invloede bloot die gewilde wysheid tart.
In navorsing Dylan gaan elektries! Dit lyk asof Wald feitlik elke beskikbare onderhoud, filmfragment en konsertresensie van die tydperk tot Newport 1965 ondersoek het, en natuurlik talle onderhoude bygevoeg het. Sy verslag is aangrypend, altyd gedink- uitlok en dwing ons om te dink oor baie algemene wysheid oor die evolusie van folk- en rockmusiek. Hy begin met die verhaal van Pete Seeger, die hooflig van die Newport-feeste, wat natuurlik nasionale bekendheid verwerf het as lid van die Weavers, kort voordat hulle in 1953 op die swartlys geplaas is. musiek het legioe van nabootsers verwek, wat skouspelagtig bo egtheid gewaardeer het en gewoonlik nie die onwrikbare politieke verbintenisse van die Weavers gehad het nie.
Toe Seeger en Theodore Bikel saam met promotor George Wein saamwerk om die Newport Folk Festival in 1959 te stig, was hul verbintenis om die groot gewildheid van optredes soos die Kingston Trio en die Brothers Four te benut om die optredes van talle tradisionele mense te ondersteun. Publieke sou na Newport stroom om die gewildste groepe te sien, en ook blootgestel word aan 'n verstommende verskeidenheid tradisionele folk- en bluesstyle wat in hul mees outentieke stemme opgevoer word, sowel as deur 'n nuwe generasie eerder tradisioneel ingestelde tolke. Saam met verhoogopvoerings het Newport hele middae werkswinkels aangebied waar aanhangers en beoefenaars van verskillende style saam kon speel en by mekaar kon leer, om nie eens te praat van die ontelbare laatnagwisselings om ontelbare kampvure nie.
Na net 'n paar jaar het 'n nuwe generasie sanger-liedjieskrywers die belangrikste plek begin kry, en natuurlik was Dylan die helderste van almal. Dylan het eers sy stempel op die volkstoneel van Greenwich Village gemaak met sy unieke interpretasies van tradisionele folk- en bluesstyle New York Times Die resensent Robert Shelton het hom al vroeg beskryf as 'invloede soos 'n spons'. Maar dit was as 'n oorspronklike liedjieskrywer dat Dylan die eerste keer sy stempel op die breër kultuur afdruk, aangesien meer kommersieel smaaklike weergawes van liedjies soos "Blowin 'in the Wind" treffers tref vir Peter, Paul en Mary en soveel ander. Dylan se politieke liedjies weerspieël dikwels 'n unieke empatie vir 'n wye groep karakters, en meer deeglik polities ingestelde sterre soos Van Ronk en Joan Baez neem hom vinnig onder hul vlerk. Dylan het inderdaad vinnig 'n ikoon geword van poëtiese egtheid in 'n volks toneel wat dikwels so aangepas was by die nuutste poptrends as enige van die magdom rock -subgenres van vandag.
Dit was dus wonderlik toe Dylan die vorm breek en in Newport verskyn, ondersteun deur lede van die in Chicago gevestigde Paul Butterfield Blues Band. Of miskien was dit nie. Elektriese kitare was inderdaad glad nie ongewoon by Newport nie. Blues, gospel en country -sterre het al baie keer op die fees elektriese kitare gespeel, van John Lee Hooker en Muddy Waters tot Pop Staples en lede van Johnny Cash se orkes. Die fees van 1965 was vroeër 'n elektriese stel van die Chambers Brothers, en Mimi en Richard Fariña - ondersteun deur Bring dit alles terug huis toe elektriese kitaarspeler Bruce Langhorne - eintlik het mense vier somers voor Woodstock kaal in die reën laat dans.
Die 'Britse inval', wat deur die ongeëwenaarde gewildheid van die Beatles getoon word, het baie mense se smaak in musiek dramaties verander. Wald convincingly argues that versions of folk and blues classics by the likes of the Animals and the Rolling Stones often had a lot more integrity than, for example the Kingston Trio's long run of Broadwayfied folk hits. For many popular audiences, folk music was more about its lack of rough edges than its intelligence or its politics Simon and Garfunkel in their heyday sold more records than Dylan and the early Stones combined. And with Dylan already more popular in England than here in the States, music industry moguls even began to see him as the harbinger of a potential counter-invasion.
After painstakingly crafting his image and telling bald-faced lies even to the people who loved him, Dylan was incensed at the Nuusweek artikel. According to one of his biographers, he "exploded with anger" and went "underground" for weeks on end after the article, refusing to see almost anyone. But as we now know, this was just the beginning for Dylan.
Quinto family tradition told that the Strat was Dylan&rsquos guitar, and last year Peterson contacted the staff at the PBS show &ldquoGeskiedenis speurders&rdquo to validate her claim. Dylan&rsquos current attorney, Orin Snyder, says that Dylan denies that the guitar is the &ldquoNewport Strat.&rdquo As the History Detectives&rsquo investigation progressed, attorneys for both Dylan and Peterson discussed their concerns.
neiging – n. a general direction of change: a way of behaving, proceeding, etc. that is developing and becoming more common