’n Mens moet wegbly van los vroue, anders soek jy vir moeilikheid. Om nie te praat van los mans nie. Dan is daar nog los skroewe, los drade, losloperhonde, noem maar op. Ek kan nie aan een los ding dink wat ek nie met ’n sweempie wantroue sal bejeën nie. Toe ek dus die storie van die los visse hoor, was ek nie verbaas oor die uiteindelike verloop daarvan nie.
’n Los vis, so vind ek uit, is nie die een wat weggekom het nie. Dis ook nie die een wat jy terug gegooi het nie. Ook nie ’n teologiese eufemisme vir dwalende lidmate nie. Dwalende ledemate? Nee. Los visse kom in pakkies. So tussen die ander vriesgoed in die supermark ingepak. Lossies ingepak bo-op, sodat die klante kan sien dis ’n bargain dié, mens kry nie aldag hier in die binneland vars vis teen so ’n prys nie.
Die storie loop nou so, dat ’n goeie vriendin, ook maar nie te welaf belaai in die beursie nie, een van die klante is wat die winskopie raaksien. En dis juis so aan die stertkant van die maand. Self weet sy ook nie mooi van wat vir ’n ding ’n los vis is nie, maar dit lyk heel skoon en heilsaam. Nou wel met die kop en stert nog aan, maar is dit nie hoe sy dit al in die vertoonkoelkasse van winkels gesien het nie? ’n Delikatessen, verseker.
Sy dink nogal hoe baie die twee visse lyk soos die prentjie in haar Kinderbybel. Iets diep esteties daaraan, die blink lyfies so teen mekaar. Met ’n bietjie brood by, eet sy dalk nog ’n paar dae aan dié vonds. Met ’n gebedjie by, dalk ’n hele week. Moreel en finansieel tevrede gaan sy dus huis toe met die los visse in haar greep.
Dis dan ook sommer die volgende dag vir middagete dat sy die visse uit hulle pakkie skud en net so, oë en al, in die pan gooi. As mens dit met ander vriesvis kan doen… Maar dis nie hoeka nie of sy kry hond se gedagte toe sy die blinklywe só staan en bekyk, want iets is nie reg nie. Sy pluk die pan van die stoof af en ja wragtie, die goed is dan, behalwe vir hulle skubbe, nog net so heel soos toe hulle uit die water gekom het. G’n naat of niks waar ’n skoonmaakmes moes naat maak nie.
Nou is die ergste vries al af en sy sit die visse maar eers weer op ’n bord en glip die mespunt hier aan die agterkant in en skarnier dit vorentoe, dat dit die onderste naat netjies oopsny. Vars gevries, dié los visse, so haastig dat die gedermtes nog lê waar hulle gelê het. Soos oerdiere wat deur die ystydperk oorval is so in die vreetslag.
’n Bietjie van dié kruie en ’n bietjie van daai en die kossie begin al te lekker ruik. Sout en peper en ’n suurlemoen van die boom af en siedaar, koningskos. So lekker dat dit saam met die brood nie eers vir meer as een ete genoeg is nie. Skoongeëet tot op die laaste graat, tot onder die kieue in.