Die woord absurd het gedurende sy lang woordgeskiedenis, vanaf die kerkvader Tertullianus (3e eeu n.C.) tot by Calvyn, Voltaire en ander, as 'n uitdrukking van veroordeling gedien, om godsdienstige misstande en politieke tradisies as onversoenbaar met die verstand te brandmerk. Later het sekere digters 'n positiewe betekenis aan die woord toegeken. So sien Charles Baudelaire (1821-1867) in sy rêve absurde (absurde droom) die middel om, vry van alle logika, 'n dieper wêreld te skep, wat op die vrye verbeeldingskrag berus, sy eie waarheid besit en slegs vir die kunstenaar toeganklik is. Vir Guillaume Apollinaire (1880-1918) is die paroles absurdes et lyriques (absurde en liriese woorde) hoofbestanddeel van die digkuns omdat dit die ondigterlike alledaagse taal teëgaan. Die term absurde het na die Tweede Wêreldoorlog belangrik geword, eerstens as filosofiese term, en tweedens as versamelnaam vir 'n groep toneelskrywers van die vyftigerjare van ons eeu.