Selfs Sadhus Get the Blues - Diverse
Selfs Sadhus Get the Blues
Robert Hirschfield is bevriend met 'n dwaalende monnik in Indië. Saam dink hulle aan eensaamheid.
Alle foto's deur skrywer
JY Miskien het hy sy oë gesien: kranse van gesmelte bruin van binne verlig. 'N Nietemaker van Indiese reisverslae. Ek sou hulle sien en wonder: aan wie behoort daardie oë? Een middag, in 'n ashram-biblioteek in Suid-Kalkutta, te midde van die geskree van 'n bustee, het 'n man my met daardie oë genader.
'Ons het op u gewag.'
Ek het per e-pos gestuur. Hy het gesê dat byna niemand ooit by die ashram gekom het nie. Ek was 'n gebeurtenis. Dit het my uitgebrei laat voel, in die middel van soveel leë ruimte. Vidya, in sy mandaryn kurta, was op 'n ander manier leeg: lug en stilte wentel om slanke bene.
'U kom van Manhattan na Calcutta. Hoekom? "
'Ek het 'n verslawing in Indië.'
Vidya lag. 'N Jong lag wat my verras het, al was hy jonk. Daar was baie ou sadhu in die gesig van die jong sadhu. 'Wat het jou hierheen gebring?' Ek het gevra. Hy het my sy storie vertel. 'N Verhaal van dieselfde plek as sy oë.
Hy en God was altyd in cahoots. Toe hy as jong man sy ouerhuis verlaat, kon hy nie omdraai nie. Hy dwaal langs riviere en slaap in tempels en onder bome. Toe ek langs die Ganges in Benares dwaal, was my huis in Krishnamurti aan my enkel vasgemaak. My pad terug na die bekende was altyd fyn op sy plek.
'Ek het jare geleef sonder dat ek mense nodig gehad het. Die stilte was al wat ek nodig gehad het. " (Ek het aan die woorde van Lama Govinda gedink: ''n Stroom en wolklewe.')
'Toe word ek eendag moeg vir die lewe. Dit is moeilik vir die liggaam. Ek het 'n verandering nodig gehad. 'N Ander soort geestelike lewe. Ek het hier gelikwideer. "
In beheer van 'n ashram. In die buik van die gehoors tsunami van Calcutta. Selfs strome en wolke beland soms op slegte plekke. Ons het vriende geword. Vidya was my eerste sadhu-vriend. Ek het nooit geweet sadhus het selfs vriende gehad nie.
Ons het baie oor stilte gepraat. Ons het gelag vir die dwaasheid van al ons praatjies oor stilte. Ons boot het met illusies gelek. Dit was immers die boot van die lewe. 'Kom ons ooit op die pad, wonder ek?' Het Vidya gesê.
Soms het hy gepraat van die verlaat van Calcutta, terug na die pad.
Ek het gedink aan 'n man wat 'n vuurhoutjie met 'n wankelrige hand probeer lig. Wat my ingedruk het, was die beweging van sy poging. Op 'n dag het ek uit die bloute genoem dat dit moeilik is om alleen in Indië te reis, moeilik om sonder 'n vrou te wees. Dit was asof ek 'n uitwerpknoppie gedruk het.
'Op die Calcutta-boekbeurs het ek 'n vrou ontmoet waarop ek verlief geraak het,' het hy geskerts. 'Sy was nie net mooi nie, maar iemand wat van die lewe geweet het, iemand met wie jy kon praat. Ek dink ons ​​moes sekerlik die hele dag gepraat het. "
'Uiteindelik niks. Sy wou weet wat ek gedoen het, wat ek beplan om te doen. " Hy trek sy skouers op. Die helder bruin smelt van sy oë het donker geword. 'Sy wou niks met 'n arme man in 'n ashram te doen hê nie.'
'Daar is baie vroue in Calcutta.'
'Ja, en hulle wil almal hê wat sy wil.'
In die lyding van die hitte-besoedelde Calcutta het ons die stilte van ongelukkige mans gedeel.
Een van die belangrikste aspekte van reis is om ons eie stereotipes te verbreek. Wat is daar wat u op reis gemaak het?