Waar hy staan aan die begin van Greig Coetzee se solostuk, geskryf in rym, spreek hy sekerlik tot ’n wyer groep mense, want almal is op pad iewers heen – die vraag bly net: waarheen?
Aan die begin is die teks ook funny – jy is dadelik bewus van die rym. Dit word in soveel woorde gesê en dit vestig jou aandag veral op die woordkeuses in die produksie onder regie van Craig Morris en sy vrou, Roslyn Wood-Morris.
Daar is tye dat dit gedwonge voel, maar in dieselfde asem beïndruk dit, word jy eintlik verras deur ’n woord wat tog rym al het jy gedink, nou het hy homself vas.
Die rym laat jou goed luister, wat ’n teaterganger tog behoort te doen, maar meer nog: Dit maak die stuk op ’n verdere vlak taamlik onvoorspelbaar.
Met een sak, sy enigste (sigbare) bagasie, staan hy duim in die lug langs die pad ewe hoopvol op ’n geleentheid. Hy is op soek na bevryding.
Daar is tye wanneer dinge vir hom uitrafel en synde ’n Naledi-bekroonde grensverskuiwende produksie, rafel hy heel aandoenlik uit.
Aan die begin ryloop hy. Hoewel hy aanvanklik geen bevrediging kry van ’n oophartmotoris nie, begin hy jou mettertyd op sy eie rit neem – en daarmee saam kom die verbeelding.
Dan vertel hy van sy omswerwinge, dinge wat hy ervaar het, mense wat hy teëgekom het – en dit doen hy net so goed, die nabootsing van hierdie mense.
Dit is natuurlik lekker vermaaklik om van al hierdie ontmoetings en omstandighede te vertel, maar jy as lid van die gehoor is baie dankbaar jy staan nie in sy skoene nie.
Dit is baie beslis ’n vermaaklike tyd in die teater, maar jy moet maar op ’n paar skokke hier en daar voorbereid wees. En hoe Johnny hierop reageer, dra ook tot verbysterende kykstof by.
Dit ís snaaks, hoewel dit nie as ’n komedie beskryf word nie. Die nadraai wat die storie maak, loop immers oor van die erns.