'N Skrywer is 'n skrywer is 'n skrywer: V&A met Dinty Moore - Versamelings
'N Skrywer is 'n skrywer is 'n skrywer: V&A met Dinty Moore
Dinty W. Moore is die koördinerende redakteur van die bundel Beste kreatiewe niefiksie (W.W. Norton), en redigeer die internetjoernaal bondigheid. Die ontvanger van 'n nasionale begiftiging van die Kunste en skrywer van verskeie boeke, insluitend die memoir Tussen paniek en begeerte en The Truth of the Matter: Art and Craft in Creative Nonfiction, Dinty doseer skryfkuns aan die Universiteit van Ohio en gas doseer nie-fiksie-seminare in die VSA en Europa.
AS JY NIE 'N LEESER VAN HET NIE bondigheid, gaan kyk dit nou. Hulle publiseer al meer as 'n dekade kort (750 woorde of minder) nie-fiksie-stukke, stil (lyk dit vir my) soos 'n nis om 'n sekere soort skryfwerk - kompak, gewortel in plek en tog universeel, leersaam - en help om nie-fiksieskrywers 'n lokaal in Amerikaanse en wêreldliteratuur te gee.
Die redakteur van Brevity, Dinty W. Moore, het 'n tydjie geneem nadat hy van 'n onlangse reis na Europa teruggekeer het om 'n paar vrae oor die tydskrif te beantwoord, waarna hy as redakteur kyk en hoe hy die onderrig van kreatiewe niefiksie benader.
[Matador] Hoe was u tyd in Skotland? U was besig met skryfwerkswinkels?
[Dinty] Ek het studente geleer wat deel is van die skryfwerkswinkels van die Universiteit van New Orleans. Die meeste van hulle is Amerikaners - 'n paar woon in die Verenigde State, 'n paar in die buiteland, maar ons kom vier weke lank bymekaar op 'n ander plek om te praat, skryf en ervaar die kultuur. Dit is goed vir 'n kunstenaar om elke nou en dan uit sy of haar gemaksone te kom. Ek het dit baie geniet. Die Skotse bevolking is van die aardigste en mees geniale ter wêreld, dink ek.
Wat is u benadering as u met kreatiewe skryfstudente werk?
Soos enige kunsvorm, moet skryf 'n balans wees: 50% leer hoe om die instrument te speel, hoe om die verf aan te wend, en 50% insig en intuïsie. Die eerste helfte van die vergelyking kan beslis geleer word. Daar is kunsmatige elemente om 'n toneel te skryf, om 'n beeld lewendig te maak, 'n stem op die bladsy vas te lê, wat ons almal van mekaar kan leer en om analities na die suksesvolle skryf van ander te kyk.
Die tweede helfte - insig en intuïsie - kan nie geleer word nie, maar selfs hierdie kan aangemoedig, gelei, versterk word. Ek word dikwels gedwing om myself te verdedig teen daardie ou cliché, 'skryf kan nie geleer word nie', maar dit is net so dom as om te sê dat klavier speel nie geleer kan word nie, of gourmet kookkuns nie geleer kan word nie. Baie daarvan kan; sommige daarvan kan nie.
Deur die jare het ek saam met 'n uiters gevarieerde groep skrywers gewerk. Sommige het joernalistieke agtergronde, ander is MFA-gegradueerdes, ander is selfgedefinieerde 'reisskrywers' (of 'reisbloggers'), of vryskutters, ens. As 'n redakteur wat werk hersien en 'n skrywer wat werk indien, het ek dikwels gevind dat die gebrek aan gemeenskaplike grond om frustrerend te wees. Die meeste skrywers lyk baie 'vervat' in 'n spesifieke soort mark, publikasie of genre, en dit wil voorkom asof 'n vermeende 'gemeenskap' van skrywers van nie-fiksie ons verloor met moontlike dialoë en perspektiewe wat baie leersaam kan wees vir almal. bondigheidmeer as byna enige ander publikasie wat ek ken, lyk dit asof hy verskillende soorte stemme bymekaarbring. Hoe het u dit bereik?
Hierdie etikette, of kampe, is op sekere maniere nuttig. As onderwyser is dit nuttig om vir 'n student te sê: 'Kyk, jy kan iets leer uit die manier waarop die liriese essayis die ritme vasvang van hoe ons dink,' of 'kyk hoe die reisskrywer hier taal amper gebruik soos verf, lê op elemente totdat daar tekstuur en beeld is. " Maar as hierdie etikette doringdraadheinings word, word niemand bedien nie. 'N Skrywer is 'n skrywer is 'n skrywer, en ons gebruik almal dieselfde materiaal: taal. Soms moet ek die werk van 'n goeie tegniese skrywer of joernalis bestudeer om 'n tegniek of benadering te leer. Ander kere moet ek myself herinner aan wat digters doen. Dankie vir die kompliment op bondigheid. Ek het probeer om inklusief en breed te wees, tot die punt dat ek voel dat ons te gedenkwaardig is, ek op soek is na joernalistieke werk.
Wat is die elemente waarna u moet soek in 'n voorlegging? bondigheid? Wat maak 'n stuk waardig om te publiseer?
Ek wil hê dat 'n skrywe my op 'n ander manier na die onderwerp moet laat kyk of oor 'n ervaring moet dink op 'n manier wat ek nie voorheen oorweeg het nie.
Die kort antwoord is dat ek wil hê dat 'n skryfstuk my op 'n ander manier na die onderwerp moet laat kyk of oor 'n ervaring moet dink op 'n manier wat ek nie voorheen oorweeg het nie. In 'n baie kort stuk - beperk ons ​​skrywers tot 750 woorde - beteken dit 'n skerp fokus en onmiddellike beweging vanaf die eerste reël van die opstel. Wat die skrywer ook al aanpak, dit handel uiteindelik oor die self. In reisskrywe is dit byvoorbeeld nie genoeg om te sê "ek het daarheen gegaan nie, en dit was eksoties." Ek wil 'n persoonlike verband sien, voel waarom 'n plek onder die vel van 'n sekere skrywer gekom het. As die stuk oor 'n kindervoorval gaan, wil ek binne die geheue wees, nie buite kyk hoe die skrywer dit onthou nie.
Dit wil voorkom asof dit verander het na 'internetkultuur' sedert die publikasie van Die virtuele klere van die keiser in 1995, veral in die konteks van hoe skrywers die internet gebruik. Behalwe vir die voor die hand liggende veranderinge in die manier waarop skrywers blootstelling kan kry vir hul werk / loopbane, op watter maniere het die internet die niefiksie, die skryfkuns self en die vorms daarvan beïnvloed?
Onthou jy die boek? Dit maak twee van ons.
Nou ja, ek dink daar is beslis 'n groter kans vir skryf van nie-fiksie as ooit tevore - die reisblogs wat u genoem het, is byvoorbeeld uiteenlopend van gehalte, maar sommige van hulle is redelik goed. Dieselfde gebeur met kos skryf en musiek skryf. Daar is skrywers met iets om te sê, daar is 'n gehoor, en al hierdie tegnologie maak dit so maklik vir die twee om met mekaar in verbinding te tree.
Mense skep nou apps, waar 'n besoeker aan Edinburgh of Dublin met 'n tablet kan rondloop en resensies en reaksies op verskillende plekke in die stad kan lees. Dan kan die leser interaksie hê, hul eie twee sent byvoeg of foto's byvoeg. Natuurlik sal dit baie swaar trek, maar ek is in alle opsigte baie hoopvol oor waar hierdie nuwe tegnologie die kuns van kommunikasie en storievertelling gaan druk. Ek dink daar is nog baie interessante idees en geleenthede wat voorlê
Waaraan werk u nou tot u eie persoonlike skryfwerk?
Ek is sopas klaar met 'n opstel oor my ervaring in Skotland, en volgende jaar het ek 'n boek wat uitgaan met die verband tussen Boeddhistiese mindfulness en kreatiwiteit. Verder wil ek 'n boek oor die hemel en die hel skryf, en hoe die verskillende verhale en mitologieë wat met die hemel en die hel gepaardgaan, gevorm het wie ons as mense is, maar dit is 'n groot boek, en ek sukkel selfs om vas te stel waar te begin.