Die stryd om die VSA se buitelandse beleidPresident Donald Trump arriveer by die Withuis in Washington ná sy besoek aan Suid-Korea se president Moon Jae-in en Noord-Korea se leier Kim Jong-oen op die grensdorpie Panmunjom tussen Noord- en Suid-Korea. (Foto: Andrew Harnik, AP) Twee belangrike gebeure verlede maand het tot ’n hernieude debat oor buitelandse beleid in die Verenigde State van Amerika (VSA) aanleiding gegee. President Donald Trump se spontane besluit om die eerste Amerikaanse president te word om Noord-Korea te besoek en sy besluit om tien minute voordat ’n aanval op teikens in Iran sou plaasvind, die aanval af te stel, het die ou strydpunt oor wat Amerika se benadering tot konflik in die res van die wêreld moet wees, weer beklemtoon. Trump se besoek aan Noord-Korea is deur sy opponente in die Demokratiese Party veroordeel. Ook Trump se besluit om ’n aanval op Iran af te las, is deur talle Demokrate, maar ook die intervensionistiese been van die Republikeinse Party, veroordeel. ’n Peiling wat laat in Junie onder meer as tweeduisend Amerikaanse kiesers gedoen is, toon egter dat 78% van kiesers saamgestem het met Trump se besluit. Tydens Trump se verkiesingsveldtog in 2016 was hy sterk uitgesproke teen Amerikaanse betrokkenheid in oorsese oorloë. Trump het by sy verkiesingsbelofte gehou en in Desember verlede jaar aangekondig dat Amerika aan die oorlog in Sirië onttrek. Net soos Trump se proteksionistiese benadering tot wêreldhandel, het sy sterk boodskap teen intervensionisme in buitelandse konflik juis tot sy verkiesing by die stembus aanleiding gegee. Terwyl Trump se twee voorgangers, George W. Bush en Barack Obama ten opsigte van binnelandse beleid, maar veral ten opsigte van styl en persoonlikheid wesenlik verskil het, was daar uiteindelik min kontras tussen Bush en Obama se benadering tot Amerikaanse betrokkenheid in oorsese konfliksituasies en hul filosofie oor internasionale handel. George W. Bush sal altyd onthou word vir die rampspoedige oorloë in Irak en Afganistan en ’n internasionale stryd teen terreur wat die lewens van duisende Amerikaanse soldate gekos het. Die oorlog in Afganistan ken steeds geen einde nie en is reeds die langste oorlog waarin die VSA nog ooit betrokke was. Barack Obama het in 2008 tydens sy eerste veldtog om president van die VSA te word, ’n sterk anti-oorlogboodskap gehad. Sy onttrekking van die Amerikaanse weermag uit Irak het egter gemengde resultate gelewer en daar is ’n denkskool wat glo dat dit selfs tot die opkoms van die Islamitiese Staat aanleiding gegee het. Obama kon egter nie daarin slaag om die oorlog in Afganistan te beëindig nie en sy besluit om Libië aan te val, moet vandag as een van die grootste foute van sy presidentskap beskou word. Obama was uiteindelik ook met sy goedkeuring van ’n uitgebreide reeks aanvalle op teikens in die Midde-Ooste meer intervensionisties as wat Amerikaners in 2008 van hom verwag het. Die realiteit is dat die Amerikaanse bevolking nie meer ’n sterk aptyt vir oorlog het nie. Min Amerikaners is ten gunste van militêre optrede in plekke soos die Koreaanse Skiereiland, Iran en Venezuela. Wat wêreldhandel betref, is baie Amerikaners ongelukkig oor die groot handelswanbalans tussen Amerika en, byvoorbeeld, China, Japan en Duitsland. Trump het daarin geslaag om op ’n vreemde wyse, wat soms impulsief en soms net astrant en dwars voorkom, Amerikaanse buitelandse beleid te begin herposisioneer. Amerika is vandag steeds die magtigste land op aarde, maar die vraag oor presies hoe hy sy mag moet laat geld om die wêreld ’n beter plek te maak, is steeds onbeantwoord.