Die nuwe burgemeester in Los Angeles stel doelwitte vir voedselbeleid - Nuwe resepte
Die nuwe burgemeester in Los Angeles stel doelwitte vir voedselbeleid
Burgemeester Eric Garcetti beplan om gesonde eetgewoontes te bevorder
'N Paar dae voor sy verkiesing het Eric Garcetti, die nuwe burgemeester van Los Angeles, sy plan gedeel om die voedselbeleid te verbeter. In 'n Vraelys oor voedselbeleid in Los Angeles, het hy gesê dat "hoewel Los Angeles die ongelukkige onderskeid het om die episentrum van honger te wees, het ons ook die geleentheid om 'n leier te wees om dit uit te wis."
Garcetti se planne sluit in om die FamilySource Center stelsel, wat sosiale dienste bied aan lae-inkomste inwoners in die L.A.-gemeenskap. 'N Ander doelwit is om die inskrywing in die CalFresh -program, wat kosseëls verskaf. Hy hoop om gesinne met 'n lae inkomste aan te moedig om deur die program by plaaslike boeremarkte te gaan koop.
Die burgemeester, wat vandag verkies is, is ook van voorneme om stedelike landbou in ruimtes soos gange en parkweë te ontwikkel, die werksomstandighede en gesondheidsvoordele van voedselwerkers te verbeter en die aantal straatverkopers te verhoog om gesonde eetgewoontes te bevorder.
Die tyd sal leer hoeveel die voedselbeleid van Garcetti eintlik die voedingsgesondheid van die LA -gemeenskap sal bevorder, maar dit lyk beslis of sy hart op die regte plek is.
Stad bied alles uit vir 'n bod vir demokratiese konvensie
Die meganisme het hom uiteindelik vergewe, en verteenwoordiger John Burton is ongedeerd vrygelaat.
Maar die sagte druk in New York het die hele dag aangegaan. Burton en die meeste van die ander lede van die Demokratiese Party se terreinverkiesingskomitee vir die presidensiële byeenkoms van 1976 was in New York besig om die harde koop van die groot demokratiese politici in die stad, hotelbestuurders, restaurateurs en selfs 'n modeontwerper te kry.
Alhoewel die komiteelede hul kommer uitgespreek het oor die arena -vloeroppervlakte in Madison Square Garden, die voorgestelde byeenkomshoofkwartier, was hulle andersins vol lof vir New York, sy hotelle, sy mense en die glorieryke lentedag.
Robert S. Strauss, voorsitter van die Demokratiese Nasionale Komitee, het gesê dat die vloeroppervlakte van die tuin hom 'bekommerd' maak en dat verskeie lede van die terreinkeuse -komitee sy kommer weerspieël.
'Hierdie saal is nouer as wat ek gedink het dit sou wees,' het mnr. Strauss gesê. 'Maar hierdie saal het baie aangrensende ruimte wat ons nie in Los Angeles gevind het nie. Dit is 'n afweging. Dit is alles 'n afweging. Daar is voor- en nadele in albei hierdie stede. "
Soos James Appell, die bedryfshoof van die Garden, hulle gelei het oor die rubberbaan wat vir die sprint -wisselslag -wisselslag vir vroue opgerig is, wat die Demokratiese amptenare 'n vinnige uitslag gegee het van die voorgestelde sitplekreëlings. het die komiteelede vir mekaar gemompel soos: "Maar waar gaan hulle die plaasvervangers plaas", of "Dit is regtig baie kleiner as wat ek gedink het dit sou wees."
'N Klein gedeelte van die tuinvloerruimte in die tuin is opgestel met rye sitplekke, spottende afvaardigingsborde en 'n spreekkamer met 'n groot plakkaat met die opskrif "1976 Demokratiese Konvensie".
Later, in een van die Garden 's sagte klubs, het mnr. Strauss met 'n komiteelid geskerts dat "dit is waar u die kandidaat kies."
Patrick J. Cunningham, die staat se Demokratiese voorsitter en die voorsitter van die terreinkeuse -komitee vir die nasionale byeenkoms, wat vir New York werk, hou by die kantlyn en sê nie veel nie.
Maar toe iemand vir hom sê dat die komitee nie beïndruk lyk met die tuin nie, het hy vinnig gesê:
Verlede week het die terreinkeuse -komitee deur die nuwe Los Angeles Convention Center getoer, en Strauss het die perseel "die beste fasiliteite wat ek nog ooit gesien het" genoem.
Die komitee hoop om teen Augustus oor 'n perseel te besluit. Afgesien van New York en Los Angeles, is New Orleans, volgens sommige demokratiese amptenare, 'n 'lang skoot'.
Maar mnr. Cunningham, beslis optimisties oor New York, het gesê die Los Angeles -vergadersaal het "baie groter gelyk, want dit is net een groot leë ruimte."
Die belangrikste punt van die komitee is die sitplek van die 3.049 afgevaardigdes en die 1.900 plaasvervangers. En hoewel mnr. Strauss gister gesê het dat die plaasvervangers nie op die hoofbyeenkomsvloer hoef te sit nie, raam hy dat 3 500 sitplekke nodig sal wees vir
afgevaardigdes op die hoofverdieping plus ruimte vir 750 tot 1 000 verslaggewers, veiligheidsmense en boodskappers.
Die Garden -personeel het gister 'n plan vertoon vir die sitplek van 3200 mense op die arena -vloer, met reëlings dat alternatiewe afgevaardigdes op die eerste vlak toeskouersitplekke kan sit.
Die komitee se dag het begin met 'n ontbyt om 8:30 in Gracie Mansion, waar burgemeester Beame gereël het dat 'n vuurboot water in die Oosrivier en die koor van die Junior High School 185 van Flushing laat sing "East Side, West Side" en "Beskou uself tuis."
Gaste by die ontbyt was twee voormalige Demokratiese burgemeesters van New York - John V. Lindsay en Robert F. Wagner - asook James A. Farley, die man wat as president van die Demokratiese Party onder president Franklin D. Roosevelt gedien het.
Burgemeester Beame, bruin en glimlaggend, het aan sy gaste gesê New York was 16de op die lys van groot stede wat volgens hul misdaadstatistieke gegradeer is.
'Ons mededinger,' het hy gesê, 'is negende'
Terwyl 'n bus van die Metropolitan Transit Authority 'n rustige pad na die sentrum van Gracie Mansion geneem het, luister 'n paar afgevaardigdes aandagtig na 'n gids wat praat oor die stad se argitektuur.
Maar die openbare adresstelsel van die bus het nie gewerk nie, en diegene wat agter in die bus was, het gesels en geskerts oor die ligter oomblikke van hul politieke pligte.
Doris Davis, die burgemeester van Compton, Kalifornië, het aan 'n medepassasier gesê dat Cunningham in Los Angeles 'oor alles gekla het'.
'Hy het gesê alles is verskriklik.' het sy met 'n groot stem voortgegaan en die top van die voormalige Bronx -leier van die Demokratiese graafskap sou hoor.
Die groep is in die McGraw -Hill -gebou aan die Avenue of the Americas neergelê, in die kelderkamer ingebring en tussen giggelende skoolkinders gesit om na 'n multimedia -program genaamd "The New York Experience" te kyk.
Terwyl skyfies, filmfragmente en wat soos honderd mikrofone gelyk het, 'n verbluffende en soms asemrowende uitsig oor New York vir die gehoor laat opneem, het stemme wat opgeneem is, die geskiedenis van die stad vertel en aangehaal van sommige van die meer bewonderende inwoners van die verlede.
En dan is dit middagete aan die begin van die sestigerjare, die restaurant in die gebou met die aggressiewe hysbak.
Bestuurders van die hotel en nywerhede, die mode -ontwerper, Oscar De La Renta, en verskeie lede van die City 's Convention and Visitor 's Bureau, 'n privaat organisasie wat gedeeltelik deur die stad gefinansier word, het by die komiteelede aangesluit.
Die New Yorkers het probeer om die argumente wat die komitee verlede week in Los Angeles gehoor het, teen te werk, wat ramings bevat dat die gemiddelde besteding deur een persoon in vier en 'n half dae $ 180, maar $ 400 hier sou wees. Die New Yorkers het gesê dat hul besoekers in die stad eenvoudig meer geld spandeer, want hier is meer om te bestee, soos inkopies, teaters en ekstra fieterjasies.
Hulle beklemtoon die oorvloed hotelruimte in Manhattan en die gemak daarvan vir die tuin. Baie van die komiteelede het gesê dat hotelreëlings in New York baie beter was as dié in Los Angeles.
Die Convention and Visitors Bureau, die Association for a Better New York en verskeie sakemanne wat gevra het dat hul name nie bekend gemaak word nie, betaal die grootste deel van die rekening vir die tweedaagse verkoopspos, wat etes by "21" en "Le Club" insluit en gratis hotelkamers by die Statler Hilton. Die hele ding kos ongeveer $ 10 000.
As die konvensie na New York kom, het die Board of Estimate gesê dat dit 'n toekenning van tot $ 1 miljoen aan die Demokratiese party sal goedkeur. Maar voordat enige geld deur die organiseerders van die byeenkoms aanvaar kan word, moet 'n spesiale federale kommissie die riglyne vir sulke geskenke opstel, en hulle sal eers in Julie moet besluit.
Is $ 1 miljoen baie vir 'n stad in 'n begrotingskrisis?
'Ons is nie stukkend nie,' het burgemeester Beame gesê. 'En as die byeenkoms hier kom, verhaal ons dit alles. Dit sal die grootste ding vir New York wees. "
Wat beteken dit vir my om SalviMex te wees?
Om SalviMex te wees, het my gevorm soos ek vandag is. Ek is 'n Latina wat in Los Angeles gebore en getoë is. My ma is Salvador-Amerikaans en my pa is Mexikaans-Amerikaans. My ma was nog altyd 'n talentvolle huiskok, sy het baie Salvadoraanse resepte in haar vaderland geleer. Toe sy in Los Angeles kom en my pa hier ontmoet, het sy Mexikaanse resepte by sy gesin geleer. Gelukkig was daar altyd heerlike Salvadoraanse en Mexikaanse kos in my huis.
My Mexikaanse wortels – My Father
My pa verhuis na Los Angeles toe hy nog net 'n tiener was. Hy kom werk toe en spaar geld. My pa het 'n oop gemoed gehad oor die moontlikheid om terug te keer huis toe, maar uiteindelik besef hy dat daar soveel geleenthede hier in LA is dat hy gebly het.
Hy het selfs gehelp om my Nana hierheen te trek, 'n huis te koop, my ma te ontmoet, 'n gesin te begin, ens. Alhoewel hy nou 'n trotse burger van die Verenigde State is, het hy nostalgie oor sy geboorteland. Hy besoek verskeie kere per jaar. Toe ek 'n kind was, het ons naweke op pad na sy tuisdorp gegaan, terwyl my ma saam met die broers en susters agtergebly het. (Ek is die enigste van ons wat Mexico net so lief het as my pa, en daarom was ek altyd gretig om hom te vergesel!)
Ek het baie geleer oor die balansering van dubbele identiteite by my pa: hy was trots op sy wortels en trots op die geleenthede wat Los Angeles hom gebied het.
My Salvadoraanse wortels – My Mama
My ma, aan die ander kant, het altyd daarvan gedroom om na die VSA te kom. Op dieselfde manier as iemand uit die middel van die VSA verlang om na The Big Apple te verhuis, het my ma gedroom om 'n Amerikaner te wees. Vir haar, toe sy hier kom, was haar doelwitte om dit te bereik, om suksesvol te wees. Haar logika was dat assimilasie meer deure vir haar sou oopmaak. Sy het haar nuwe identiteit in Los Angeles trots omhels.
Maar as mamma terug sou huis toe bel, sou ek sien hoe hierdie ander kant uit haar kom. Asof haar wag af is. Toe ons El Salvador saam as 'n gesin sou besoek, was dit ongelooflik om te sien hoe my ma, soos 'n verkleurmannetjie, so gemaklik, so gelukkig in haar wortels leun.
As 'n volwassene, as ek nadink oor hierdie herinneringe, verstaan ​​ek nou dat haar assimilasie nie 'n verwerping van haar kultuur was nie. Dit was my ma se manier om te oorleef en uiteindelik te floreer in die Verenigde State. Watter beter manier om jouself te eer as om te floreer? Vir my is my ma een van die suksesvolste Latyns wat ek ken. Ek is so trots op haar daarvoor. By my ma het ek baie dinge geleer: ek het geleer hoe om strategies te wees om te kry wat ek wil hê. Ek het geleer hoe om te kook. Ek het eerstehands van entrepreneurskap by haar geleer. Uiteindelik het ek geleer dat dinge soms nie so eenvoudig is soos dit lyk nie, en dat hierdie kompleksiteite ons kan maak tot wie ons is.
My Salvadoraanse wortels – My man
Deur my verhouding met my Salvador-Amerikaanse man het ek meer kontak met my Salvi-wortels gekry. Ek maak 'n grap dat my man my ma se gunsteling is, want hy is Salvi soos sy. So het hulle 'n spesiale band. Sy kan meer gereeld en gemakliker in haar Salvadoraanse identiteit leun. Dit was baie lekker om te sien hoe dit deur die jare uitkom.
My SalviMex -wortels beïnvloed wie ek vandag is
Om SalviMex te wees, het my gevorm in my vormingsjare, en hierdie unieke identiteit beïnvloed my nog steeds op die beste maniere as 'n volwassene. Byvoorbeeld, toe ek my man ontmoet, was daar natuurlik aanvanklik flirt terwyl ons mekaar leer ken het. Uiteindelik het die onderwerp van ons kulturele agtergronde ter sprake gekom. Ek het hom gevra waar hy vandaan kom. Hy het my vertel dat hy in El Salvador gebore is, as 'n kleuter na die VSA gekom het en 'n burger geword het net voordat hy aan die USC studeer het. Al wat ek gehoor het, is El Salvador en my oë brand. Enige skaamheid (ek noem dit skaamheid, hy noem dit onbeskoftheid). Ek voel dadelik om hom verdwyn: 'Wat ?! Is u Salvador?! Ek ook! Wel, half. " Dit was 'n keerpunt in ons hofmakery.
My man is my maat en beste vriend. Ons het gesprekke oor baie dinge. Een onderwerp wat herhalend is, is identiteit. Wat beteken dit om Latinx in die Verenigde State te wees? Wat beteken dit om 'n Latina -entrepreneur te wees? 'N Latynse professionele persoon? Een ding wat ons gereeld bespreek, is wat dit beteken om Mexikaanse-Amerikaanse en Salvador-Amerikaanse in die Verenigde State te wees. Dit is 'n gesprek wat, soos baie ander, 'n konstante dialoog in ons huishouding is.
Het Salvadoriane en Mexikane beesvleis?
My man sê hy was verlig toe hy uitvind dat ek half en half is. Hy het later in ons verhouding aan my erken dat hy opgewonde was dat ek half Mexikaan was omdat hy van Mexikaanse kos hou (die pad na sy hart was deur sy maag). Hy was ook verlig dat ek half Salvador was, want dit beteken dat ons oor die weg sou kom.
Ek onthou toe hy by my wou vasstel dat hy goed was met Mexikane. Hy sou my vertel dat byna al sy Salvador-Amerikaanse neefs met Mexiko-Amerikaners getroud was. Hy het ook met my gedeel dat sy beste vriend ook SalviMex is. Ek het sy bedoelings verstaan ​​en gedink dat dit soet was. Sy bedoeling was om vir my te wys dat hy geen vleis met Mexikane het nie.
Laat ons eerlik wees: dit is moeilik om oor 'n SalviMex -identiteit te praat sonder om te praat oor die beesvleis wat sommige Mexikane en Salvadoriane soms met mekaar het. Met wortels in beide kulture, het ek dit alles gehoor - van beide kante. Die mees algemene opmerking is: 'Hoe het u ouers dit laat werk? Aangesien Salvis en Mexikane nie van mekaar hou nie. " (Vir die rekord, my ouers is gelukkig getroud, lol.)
Salvadoraanse en Mexikaanse eenheid
Ek gee nie regtig graag krag aan hierdie beesvleis nie en fokus liewer op die positiewe. Vir my is dit belangrik om eenheid in ons kulture te vestig. Daar is baie Meksikane en Salvadoriane in Los Angeles. Ons is meer soortgelyk as anders. Ons kan ons verskille vier en ons band oor ons ooreenkomste vier. As bondgenote kan ons soveel bereik.
Dit is my persoonlike ervaring dat hierdie identiteite bygedra het tot die skoonheid wat die kompleksiteit van Los Angeles is.
Elke keer as ek iemand van Mexikaanse afkoms ontmoet, is dit so lekker om iets gemeen te hê! Ons opvolgvraag is gewoonlik- uit watter deel van Mexiko kom u gesin ?!
Elke keer as ek iemand van Salvadoraanse afkoms ontmoet, is die opwinding byna altyd onmiddellik: "o wat ?! Is jy ook Salvi ?? Glad nie!" Dan kom al die Salvi -slang wat ons ken, na vore en bind ons daaroor.
Hierdie identiteit dra ook by elke keer as ek iemand ontmoet wat Sentraal -Amerikaanse wortels het: 'Jy is ook Sentraal -Amerikaner ?! Hoe koel!!" Om SalviMex te wees, het my gehelp om in kontak te kom met my Latinidad op 'n manier wat vir my so spesiaal is. Ek sou dit nie vir die wêreld verander nie.
'N Huldeblyk aan my SalviMex -identiteit
Dit is hoekom Herencia kookboek is soveel meer as 'n kookboek. Dit is 'n huldeblyk aan my Salvadoraanse, Mexikaanse, Latina en Los Angeles identiteit aan my erfenis. Dit is 'n viering van wonderlike kulture deur middel van kos. Dit is 'n huldeblyk aan die vroue wat my leer kook het. Dit is my manier om la te eer raza. Om Salvi Mex in Los Angeles te wees, het my soveel vreugde verskaf. Hierdie boek is 'n klein teken van liefde vir my SalviMex -identiteit. Ek nooi u uit om saam met my 'n reis te gaan na identiteitsverkenning deur middel van voedsel in Herencia kookboek. Ek hoop dat hierdie resepte en verhale u net soveel vreugde bring as wat dit vir my en my geliefdes gebring het.
Kyk na ons blog en ons boek vir outentieke Salvi Mex -resepte met 'n moderne (en soms gesonde) draai.
Herencia -kookboek is tans te koop op Amazon.
Dit is skoonheid, dit is rsquos genade, dit is 'n gesinsverhouding met styl, liefde en geskiedenis op die bord en oral. En die wilde en wonderlike eetkamer is een van die eerste plekke waar ons wil wees wanneer die wêreld weer normaal word.
Hierdie moderne Kambodjaanse deli doen alles: nie net verslap Gamboge knapperige stokbroodjies met geroosterde vleis met sitroengras, romerige p & acirct & eacute en 'n reënboog van ingelegde radyse en wortel vir sy ongelooflike numpang-toebroodjies en mdashit & rsquos wat ook tuis is vir vlekkelose geroosterde hoendervlerkies, veganistiese opsies so bedagsaam soos hul vleisagtige eweknieë, heerlike kante soos mielies met klapper en 'n bier- en natuurlike wynlys om alles af te rond.
Die man-en-vrou-span Hak Lonh en Jane Oh het 'n toevallige en verwelkomende soort kafee gebou as hul eerste uitstappie in die restaurantbedryf, maar Lonh & rsquos-resepte en liefde vir kos is ernstig, en hulle loop diep, nie net terug na sy Kambodjaanse en Chinese erfenis, maar ook sy ouers en kulinêre reis by hul verhuising na Amerika. Ideaal vir 'n toebroodjie, 'n volmaakte maaltyd en 'n heerlike maaltyd, bestel een van alles en bestel 'n eenvoudige yskoffiestel by die restaurant en die rsquos top-Kambodjaanse snitlys, Gamboge is lewendig, moeiteloos cool en is altyd die moeite werd om te stop.
Chic begin skaars Gigi & rsquos beskryf, 'n Franse bistro in Kalifornië en 'n nuwe buurtrestaurant wat van koper en sjarme drup. Stel jou voor: 'n kroegman kom verby 'n outydse konjakgeur of 'n klassieke martini uit die gloeiende kroeg, en terwyl jy in die sagte groen hutte sak, kom jou filet mignon-steak-tartaar vol mosterdsaad en sousgribiche. Omdat dit 2020 is, droom ons nog steeds daarvan om in die ruimte te eet, maar vertrou ons as ons sê dat steak tartare chic is, selfs al eet u dit net in u motor.
Een van die wêreld se beroemdste modehuise het saamgewerk met een van die beste sjefs ter wêreld om een ​​van die mees gewaardeerde restaurante in Italië te open, en vroeër vanjaar het dit alles in Los Angeles saamgekom. By die kruising van mode en kos is Gucci Osteria, Florence en restaurant met Michelin-ster onder leiding van sjef Massimo Bottura en mdashand, en nou het ons ons eie vir Bottura & rsquos handtekening tortellino in brodo en couture hamburgers geïnspireer deur Emilia-Romagna.
U kan die gerookte pastrami van blokke daarvandaan ruik, 'n soort tekenprentagtige, onsigbare roete wat u na die groot blou en pienk neonbordjie lei wat alles sê: BURGERS. PASTRAMI. HONDE. Maar die vintage neonteken kom oorspronklik van die langdurige Johnny & rsquos Pastrami en mdashis in die hande van nuwe eienaarskap, en Johnny & rsquos West Adams verbeeld die pitsmoked en geroosterde vleis met nuwe geregte, nuwe tegnieke en 'n nuwe cocktailbar.
Die nuwe Johnny & rsquos-winkel het spog met Joodse deli-gevoelens, bied 'n mooiste patio en is nie bang om te eksperimenteer nie (ons probeer gerookte vis in ons pastaslaai, dankie). Dik pastrami-blaaie strooi geur en smelt in die Tartine-gemarmerde rog, terwyl die dun-gesnyde pastrami-Franse dip dit selfs vir Philippe & rsquos 'n lus vir sy geld gee. 'N Paar van die beste matzo-sop in die stad kan hier ook gevind word, saam met groot-as-jou-hande-hoenders, friet met pastrami, pastrami-bedekte hamburgers, gebak met pastrami en taco's wat met pastrami gepak is.
Speelse en altyd vol verrassings het die gewilde Japannese katsu sando-slinger van Smorgasburg & rsquos vanjaar die conbini-geïnspireerde toebroodjiewinkel oopgemaak wat ons nooit geweet het ons nodig het nie. Die gryp-en-gaan-yskas naby die voordeur bied kreatiewe en tradisionele draai aan goedere wat u by 'n conbini- of Japannese geriefswinkel kan kry, sodat u handgevoude onigiri, gevul met kimchi-ssam van varkvleis, perilla blare en 'n handvou kan gryp bietjie miso plak 'n klassieke miso-karamel poeding en 'n room-gesnyde vrugtesand binne enkele sekondes en mdashplus 'n verkoelde kerriebord vir aandete later.
Natuurlik is die ware sterre van die vertoning die warm sandos, gehawend en gebak en bedien tussen kussingsskywe deeglik tuisgemaakte melkbrood in die knus kombuis. Die vinnige, goedkoop en heeltemal bevredigende sando -stapels wissel van eenvoudige planke sagte gebraaide hoender tot een van die beste nuwe geregte van die jaar, 'n klassieke bord Chinese heuning okkerneutgarnale wat nou in toebroodjievorm is. Kyk altyd na Instagram vir spesiale aanbiedinge, en bestel altyd 'n bietjie kerriekaas -wafelfries.
In 'n snydliefde, peperoni-gonsende stad vol nuwe pizzaplekke wat elke tweede week opduik, het Long Beach & rsquos in New York-styl in 2020 daarin geslaag om uitmekaar te kom. cool, 'n ware atmosfeer van 'n strandagtige pizzeria, maar wat spreek van sy nuwerwetsheid, behalwe die gekleurde handelsware en die natuurlike wynprogram en die prettige teenwoordigheid op sosiale media, is die produk: perfek opvoubare skywe met net genoeg hef, baie kou en die ideale verhouding tussen kors en bolaag laat Angelenos uit die uithoeke van die land ry.
Mede-eienaar en sjef Jack Leahy en & ldquodough-towenaar en rdquo Waldo Stout span saam vir spesiale naweekaanbiedings wat 'n Jean-Claude Van Damme & ndashinspired & ldquo-spiere van Brussel & rdquo-pastei met spruitjies of 'n verkoolde prei & ldquoFREAK-A-LEEK & rdquo-wit pastei kan sien: word ernstige pizza nie te ernstig opgeneem nie. Dit gaan nie net oor die pizza nie, alhoewel vleisagtige subs en massiewe slaaie opgehoop word met volwaardige bestanddele (ons kan waarskynlik van die heerlike croutons in die keiser lewe), terwyl Jonathan Strader, mede-eienaar, wynaanbiedings vars hou en draai om te gis langs u snye en bied elke maaltyd 'n nuwe atmosfeer.
Die sjef Joshua Gil braai dik skyfies kort ribbetjie, lê dit oor fyngemaakte mielies en bedek dit met wasabi -ertjies wat in handgemaakte tortillas gegooi is. Hy is net so kreatief as dit kom by die gebakte hoender -taco. En die seekat al pastoor. En die hele vis wat in masa jus swem.
By M & iacuterame is die moderne-Mexikaanse kos opwindend, die byt onvoorspelbaar. Suurpoppe kan afkomstig wees van 'n swartkalk-gastrique of 'n koejawel-en-tamatiepico de gallo, terwyl Gil & rsquos-skeppings ons op die beste manier op ons tone hou. Hier vind u gewaagde geure wat uniek is vir die Tacos Punta Cabras veearts en grille: oesters met 'n gekruide saffraan-appel-mignonette-gestreepte bas-ceviche onder 'n aguachile granita-ontbyt burrito's wat die hele dag gevul is met lamspek en eend carnitas quesadillas vol kalkoenbarbacoa, 'n dun skede van cotija gestrooi en knapperig langs die oppervlak. Dit is 'n konyngat wat die moeite werd is om te volg, oral waar die kreatiwiteit van Gil & rsquos jou neem.
Ons het 'n gevoel dat ons van Ospi hou en na alles, Venesië en die nuwe pasta -emporium word deur die span agter Jame Enoteca en mdash na ons gebring, maar ons is ook voorbereid op hoe lief ons vir al die ander dinge is. Die sjef en mede-eienaar, Jackson Kalb & rsquos, vars handgemaakte pasta's is natuurlik die moeite werd om op hierdie Italiaanse plek net 'n paar blokke van die strand af te bestel, en die nederige rigatoni in wodka-sous is net so belangrik as die flitsende en meer arbeidsintensiewe raschiatelli, wat kom swem in 'n smelt-in-jou-mond pittige varkvleis-ribbetjie en bedek met crema di pecorino en 'n stort broodkrummels.
Pearl River Deli kan maklik ons ​​restaurant wat die meeste besoek word in 2020, en met goeie rede. Wat eens een van die beste pop-ups van L.A. & rsquos was, het een van die beste permanente restaurante in die stad geword toe die sjef Johnny Lee en die informele Kantonees-leunende konsep besluit het om Far East Plaza huis toe te roep. Nou kan u 'n konstante stroom vind van die mees gelakte char siu, die sappige sojasous van die mose, die syste roereiers wat met garnale besaai is, en alles wat ons kan eet vir elke ete van die dag as Lee & rsquos dit kook, ons wil dit hê .
Daar is soveel hart en tegniek in elke gereg: unieke aanbiedings soos sous gemaak van silkie-hoenders met ink-velle met goji-bessies en rooi dadels, of die knapperige tyfoon-beskutte garnale, of Lee & rsquos enkelvoudige Hainan-hoender, maak staat op tradisionele metodes, bestanddele en soms ure op ure se voorbereidingstyd, wat elke sluk en happie werklik spesiaal laat voel. Soms, as u gelukkig is, vind u soms die blaar-toegedraaide zhong wat deur Lee & rsquos se eie ma gemaak is: nog 'n liefdesarbeid wat ons almal gelukkig kan proe. Hou die yskas ook dop om kerries en souse wat gereed is om te verhit, te vind, maar maak nie saak wat u hier bestel nie.
Barbosa slaag saam met die ingenieur en Tiffany Tanaka en mede-eienaar Robert Villanueva van die lekkerste en varsste Filippynse kos in LA, binne 'n posseël van 400 vierkante meter van 'n restaurant (een voorheen die tuiste van 'n ander LA Filipynse kos, RiceBar), en hou ons net so lief vir hul rysbakkies en sissies soos die gebak. Don & rsquot dink selfs daaraan om weg te gaan sonder 'n paar Barbosa & rsquos polvoron koekies.
Susan Feniger en Mary Sue Milliken het in die laaste dae van 2019 na Santa Monica teruggekeer, en, soos dit blyk, het die opening van 'n kleurryke kantina rondom hul ou Border Grill-stampgrond beteken 'n nuwe reënboog van sitrusagtige, voortvarende, hiper-vars en strandagtige Cal-Mexikaanse geregte en die soort kookkuns wat hul lofwaardige (en destydse baanbrekende) lof vir plaaslike Mexikaanse kos op die kaart geplaas het.
By Socalo is dit opgeknap, maar steeds vaartbelyn, 'n toevallige ruimte vir heeldag-taco's, burrito's, ceviches en slaaie wat saamgegooi is met bestanddele wat uit die nabygeleë Santa Monica-boeremark gehaal is. Daar is groente en die invloed van Kalifornië in elke gereg, en soms is dit 'n manier waarop Feniger en Milliken en die uitvoering van (en eerbied vir) Mexikaanse kos nog steeds uniek aan hulle voel.
Die verskil hier is kwaliteit en gedagte: Yoshimoto & rsquos tegniek is presies, met snitte so koel, verfrissend en skoon dat hulle feitlik van die see sing. Die sorg en presisie geld ook tot afhaalopsies, met 'n paar van die mooiste temaki -stelle wat ons ooit gesien het en mdashor die plesier gehad het om te eet. In 'n donker jaar het Sushi Tama 'n helder en transportiewe lig bewys, al was dit net vir die tyd wat dit neem om 'n 10-delige nigiri-stel te huisves.
Ons raad? Bestel 20 tacos. Bestel drie soorte pozole. Bestel beide tamales en mdashcorn -skil en piesangblare, sowel as 'n paar soetkoekies en mdash, en bestel altyd ekstra om huis toe te neem. Tamales Elena is in 2020 opvallend, maar dit is beslis een wat lank daarna sal bly skyn.
Daar is baie om van te hou oor Valle, die nuwe Oaxacan -restaurant van die Gjelina Group. It&rsquos a success story&mdasha pop-up so popular it became a permanent restaurant&mdashand it just so happens to serve truly delicious, thoughtful and destination-worthy tacos, tlayudas and Mexico-meets-Venice small plates. But it&rsquos also a clear example of what can happen when leadership lets its largely unsung back-of-house talent take the lead.
While Meghan Markle and Prince Harry are settling into their new Los Angeles home after stepping away from their royal duties earlier this year, Archie&aposs ties to the United Kingdom are actually just beginning. Volgens Us Weekly, the royal couple&aposs son will be named a prince once Prince Charles becomes king, following Queen Elizabeth&aposs reign.