Teling van u hond: wat u moet weet - Vrae Vir Honde
Teel en reg doen, is 'n duur onderneming.
U wonder miskien of u u hond moet teel of nie. Hier is 'n paar inligting. Die opsomming is dat dit baie duur en baie werk is as u dit reg wil doen en gesonde en gelukkige hondjies wil kry.
Onthou dat u 'n veearts benodig wat vertroud is met honde. Dit sal u beste hulpbron wees, asook alle jarelange telers wat u ken.
Nie alle veeartse is goed geïnformeerd oor hondsdolle nie, daarom moet u rondvra en veral soek na aanbevelings van plaaslike telers.
Ek wil geld verdien!
Teel en reg doen, is 'n duur onderneming. Teen die tyd dat u 'n goeie teef uitgekies het, gewag het dat sy oud sou word (minimum ouderdom: twee jaar voor u broei), die beste hond uitgekies het om haar mee te paar, al die gesondheidstoetse deurgemaak het, het verseker dat die hond wat u wil gebruik, slaag ook dieselfde gesondheidskontrole, u het baie tyd en moeite belê.
U moet steeds 'n stoetgeld betaal (of 'n hondjie teruggee), u het potensiële ekstra uitgawes tydens swangerskap, u het die tyd en die koste om te help (u neem tyd af van die werk of iets gaan verkeerd en u moet haar neem in by die veeartse). U moet die hondjies vir minstens 8 weke hou voordat u hulle na hul huise stuur; u moet adverteer en goeie huise vir die hondjies vind, u moet seker maak dat hulle hul skote gehad het voordat u gegaan het.
U het moontlik veeartsrekeninge as die hondjies ekstra aandag benodig. As van die hondjies doodgaan, of as u 'n kleiner rommel het as gewoonlik, kan u nie soveel geld uit die verkoop van die hondjies kry as wat u gehad het nie.
Daar is selfs later probleme met ontevrede klante. U kan beter met 'n finansiële towenaar konsulteer om die geld te belê wat u andersins sou spandeer en sou verloor aan teling!
Telers reken hulself gereeld gelukkig as hulle gelykbreek.
My kinders moet die wonders van geboorte en lewe sien!
Wat as die gekweel verkeerd gaan en dooie hondjies gebore word? Wat as die teef sterf? Dit is alles werklike risiko's wat u onderneem. Baie beter alternatiewe sluit in videobande wat beskikbaar is. As daar plaaslike 4-H-klubs is, bied dit alternatiewe vir kinders.
U kan ook kontak met u plaaslike skuiling om te sien of daar 'n swanger teef is wat op die punt is om te gaan of 'n werpsel hondjies wat grootgemaak en gesosialiseer moet word voordat dit aangeneem word. Dit sal u in staat stel om uit te vind wat dit kan behels, terwyl u die skuilings help, eerder as om moontlik tot die probleem by te dra.
Ek wil 'n ander hond hê, net soos myne!
As u u hond wil teel om so 'n ander hond soos u te kry, dink daaraan. Dit maak nie saak hoe spesiaal u hond vir u is nie, 'n hondjie daaruit kan nie net soos u hond wees nie, maar ook die helfte van die gene van 'n ander hond! U sal 'n ander hond moet vind wat ook die eienskappe van u hondjie het; daardie hond sal ongesteriliseerd moet wees; en die eienaar van die hond sal bereid moet wees om haar / sy hond volgens u teel. Dit is baie makliker, dikwels goedkoper en beslis minder tydrowend om 'n bestaande hond wat u van die skuiling of 'n ander teler hou, uit te soek. Die beste nog, gaan, indien moontlik, terug na dieselfde teler van u hond en kies 'n ander hondjie uit soortgelyke lyne.
Elke teef moet 'n werpsel hê!
Dit is verkeerd. Tewe word nie verbeter deur hondjies te hê nie. Hulle kan tydelike temperamentveranderings ondergaan, maar sodra die hondjies weg is, sal sy terug wees na haar ou self. Dit is ook nie vir haar fisies goed nie. In werklikheid sal u haar in gevaar stel vir borskanker en pyometra. Daar is absoluut niks verkeerd om 'n teef te steriliseer sonder dat sy 'n werpsel het nie.
Maar my hond is geregistreer!
Nou ja, maar dit beteken nie 'n hele klomp nie. Dit is 'n geregistreerde hond AKC , UKC , CKC , ensovoorts, beteken eenvoudig dat die ouers (en hul ouers) ook by dieselfde register geregistreer is. Dit verleen op sigself geen verdienste nie, dit beteken bloot dat die ouerskap van die hond bekend is.
Die meeste registers gee geen kwaliteitsbewyse by die honde wat hulle registreer nie (behalwe vir 'n beperkte registrasie wat slegs vir ras is, maar dit is ongewoon). Hulle beperk nie die teling van hul honde nie, en daar is dus geen waarborg dat 'n geregistreerde hond 'n goeie voorbeeld van sy ras is nie.
So ek moet teel wanneer ...?
Die enigste die rede waarom u moet teel, is dat u eerlik voel dat u u ras verbeter deur dit te doen. Daar is heeltemal te veel honde in die land om sonder goeie rede te teel.
'N Hond in 'n teelprogram moet iemand wees met wie u of sy teler intiem vertroud is. So 'n hond moet op daardie stadium die beste pogings van sy teler verteenwoordig. So 'n hond moet goeie punte hê om by te dra, of dit nou in goeie bouvorm, goeie prestasie of wat ook al is. So 'n hond moet bewys lewer van eksterne evaluering. Dit wil sê ander behalwe die teler of die eienaar moet ook dink dat die hond 'n goeie verteenwoordiger van sy ras is. Dit vertaal gewoonlik in titels, hetsy vir konformasie , gehoorsaamheid, veld, kuddes, of wat ook al geskik is vir daardie ras.
So 'n hond moet getoets word aangesien dit volwasse word vir probleme wat geneig is om in sy ras te voorkom, of dit nou heupdisplasie, patellêre luuksheid, von Willebrand's, katarakte, PRA, Fanconi-sindroom, subaortiese stenose, ens.
Die meeste rasse benodig 'n soort oogkontrole vir verskillende probleme.
Potensiële oorerflike probleme
Elke ras het 'n ander stel potensiële probleme daarvoor. Ek het 'n algemene lys hieronder gelys, maar dit wil nie sê dat alle honde moet nagegaan word vir alles wat gelys word nie. U moet navorsing in u ras doen om uit te vind wat die algemeenste probleme is. U sal ook die spesifieke bloedlyne wat u gebruik, moet ondersoek om te sien of dit geneig is tot addisionele probleme waarvoor u ook wil weet en waarna u gaan kyk.
Die meeste rasse benodig 'n soort oogkontrole vir verskillende probleme. Dit sluit in, maar is nie beperk nie tot, probleme soos:
Progressiewe retinale atrofie (PRA) . Hierdie siekte veroorsaak uiteindelik totale blindheid. By sommige rasse is die aanvang vinnig voordat die hond twee of drie is. In ander is die aanvang baie later, wanneer die hond vier tot agt jaar oud is (en moontlik al geteel is). Irish Setters het 'n toets beskikbaar wat draers en aangetaste honde kan opspoor; ander rasse het nie hierdie beroep nie. Dit blyk 'n eenvoudige outosomale resessief te wees, maar die laat aanvang bemoeilik die teelprogramme. As 'n hond geraak word, is albei ouers draers of ook geraak.
Retinale dysplasie . Veroorsaak uiteindelike blindheid. Dit is glo oorerflik. Sommige honde kan met hierdie toestand in die hondjiekap opgespoor word, maar draers kan eers geïdentifiseer word voordat hulle sulke hondjies voortbring.
Collie Eye Anomaly (CEA). Dit is van invloed op die collierasse (baard, grens, grof, glad) sowel as op sommige wat nou verwant is. Hierdie toestand het verskillende grade van moeilikheid tot blind; die probleem is dat hierdie siekte geërf word en dat twee honde wat moeilik aangetas word, maklik 'n erg aangetaste hond kan oplewer.
Katarakte . Daar is baie vorms en oorsake vir katarakte, maar sommige vorms, soos jeugdige katarakte, word geërf en sulke honde moet nie geteel word nie.
Entropion, Ectropion : Dit is toestande waarin die ooglede in of uit draai, wat verskillende probleme en dikwels pyn vir die hond veroorsaak.
Die Canine Eye Registry Foundation (CERF) in die VSA registreer honde wat deur 'n raad-gesertifiseerde (AVCO) veearts duidelik blyk te wees van oogprobleme. Honde moet jaarliks ​​skoongemaak word, want daar is sekere soorte oogprobleme wat later in hul lewe opduik.
Heup en gewrigte
Daar is 'n verskeidenheid gewrigsprobleme by die meeste rasse. Speelgoedrasse kan ook gesamentlike probleme hê; net omdat jou ras kleiner is, beteken dit nie dat jy kan agterkom dat jy vry is van heupdisplasie en daarmee klaar is nie. Daar is verskeie probleme wat kleiner honde spesifiek raak!
Heupdysplasie . Dit is waarskynlik die bekendste probleem. Dit is 'n misvorming of agteruitgang van die heupgewrig, sodat die voetstuk waarin dit sit, te vlak is om die kop van die femur vas te maak. Namate die toestand vorder, begin artritiese veranderinge die beskermende kraakbeen vernietig en kan die hond erge pyn ervaar as die toestand sleg genoeg is. Sommige honde is asimptomaties, maar moet steeds nie geteel word nie. Hierdie toestand raak hoofsaaklik die medium tot groot rasse, maar dit is bekend dat kleiner rasse aangetas word, byvoorbeeld Cocker Spaniels en Shetland Sheepdogs kan hierdie probleem hê. Om seker te maak dat u hond geen heupdisplasie het nie, moet u die heupe laat radiografiseer en dan 'n kundige analise van die röntgenfoto's kry. U veearts is nie noodwendig die een wat dit doen nie! In die VS sou u die röntgenfoto's aan die Orthopedic Foundation of Animals stuur en 'n paar weke wag vir die evaluering daarvan. In Kanada, Europa en Brittanje is daar ekwivalente programme, maar dit verskil in die tipe sertifisering en die ouderdom waarop hulle moet sertifiseer; sommige organisasies sertifiseer na een jaar oud, ander sertifiseer na twee jaar.
Osteochondritis dissekans (OCD) . Dit is 'n probleem met die elmbooggewrig. 'N Beenmoer of vlokkie verweer aan die gewrig wat styf en pynlik word. Xray-evaluasies van hierdie gewrigte is ook nodig. Baie rasse wat geneig is tot heupdisplasie kan ook OCD hê.
Patellar Luxation . Dit is 'n probleem wat die kniekappe beïnvloed. Kleiner honde is meer geneig tot hierdie probleem as groter. Die knieskyf skuif van plek en sluit die been reguit. Diagnose is redelik eenvoudig en chirurgie kan die probleem regstel, maar geen hond met patellêre weiering moet geteel word nie, aangesien dit ook 'n oorerflike toestand is.
Daar is 'n paar ander soorte probleme wat ander gewrigte, soos die hakke, of die ruggraat beïnvloed, waarvan u in sommige rasse moet weet. Dit is slegs 'n oorsig om u 'n idee te gee van watter soorte probleme daar is.
Onthou dat gewrigsprobleme, al is dit nie oorerflik nie, dit vir 'n teef moeilik kan maak. Swangerskap is moeilik op die gewrigte en op die liggaam in die algemeen, en as sy nie die beste van liggaamlike gesondheid het nie, is dit baie vriendeliker om haar nie te teel nie.
Ander dinge om na te kyk
In sommige rasse is doofheid 'n moontlike probleem. Puppies wat in gevaar is, moet BAER getoets word en enige wat misluk, moet gesteriliseer word.
Daar moet gekontroleer word oor harttoestande by baie rasse. Subaortiese stenose (SAS), ander misvormings in die hart of kleppe.
Hemofilie tipe probleme, byvoorbeeld von Willebrand se siekte en ander.
Wanabsorptiewe sindrome, spysverteringsprobleme.
Verkeerde temperament vir ras.
Ten slotte moet u onthou dat nie net die potensiële dam nie, maar ook die vader sal nagegaan word vir alle dinge wat geskik is vir hul ras en spesifieke bloedlyne.
Mediese ondersoeke voor teling
U moet seker maak dat die teef en die stoet albei vry is brucellose voordat jy dit teel. Brucellose veroorsaak uiteindelike steriliteit by albei geslagte (soms nie vanselfsprekend nie) en kan veroorsaak dat 'n werpsel hondjies kort na die geboorte geaborteer word.
Daarbenewens kan brucellose soms deur die urine of ontlasting van 'n aangetaste hond aan mense oorgedra word. Tussen honde word dit meestal tydens geslagsgemeenskap oorgedra, hoewel 'n hele kennel besmet kan word deur kontak met afskeidings.
Die vader moet 'n uitstekende algemene gesondheid hê. Die dam moet gesond wees, om die spanning en swaarkry van swangerskap te weerstaan. Hulle moet albei op hoogte wees van hul inentings .
Daar is 'n verskeidenheid toetse om die hond se temperament aan te dui.
Moet nooit enige dier met temperamentprobleme teel nie.
In die besonder was dit die oorsaak van die degenerasie van die algemene temperament van baie ras: Doberman Pinschers, Rottweilers, ensovoorts.
As u dier onbetroubaar is in die omgewing van mense, te aggressief teenoor mense, opgewonde is of 'n vreesaanjaende persoon is, moet u dit nie teel nie. As dit skaam of onderdanig is, moet u dit nie teel nie. Kyk vir gelukkig, selfversekerd en gehoorsaam diere, en neem die spesifieke temperamentvereistes vir u hond se ras deeglik in ag.
Daar is 'n verskeidenheid toetse om die hond se temperament aan te dui. Baie van die werkende rasse het 'n temperamenttoets (byvoorbeeld die Doberman's WAC-toets) vir hul ras. AKC het 'n Canine Good Citizen-toets (oop vir alle honde) wat 'n aanduiding gee van die hond se temperament (en, ja, opleiding).
Terapiehonde Internasionaal en ander terapiehond klubs het temperamenttoetse wat probeer om die werklike temperament van opleiding te onderskei. Gehoorsaamheidstitels kan (maar is nie noodwendig nie) 'n aanduiding van goeie temperament wees.
U moet elke hond se stamboom noukeurig oorweeg vir verenigbaarheid. Probeer om sterk punte te kies om swakhede te vergoed.
Moenie toelaat dat u teef op 'n ongeskikte hond geteel word nie, en omgekeerd, wees kieskeurig oor die tewe wat u toelaat dat u hond teel. Hierdie fase alleen verg heelwat navorsing om 'n geskikte kandidaat te vind, en u moet beslis nou saamwerk met 'n kundige persoon, ideaal die teler van u hond.
Eenvoudig omdat twee honde 'goed lyk' of selfs is goed beteken nie dat hulle mekaar noodwendig aanvul nie: veronderstel dat hulle albei draers is vir dieselfde siekte? Gestel hulle het albei die neiging om te veel of ander diskwalifiserende foute te beïnvloed?
Wees eerlik met jouself. As u hond nie 'n goeie weergawe van sy ras is nie, moet dit nie voortplant nie. Dit is baie makliker om 'n paar foute te verbeter as om uitstekende kleintjies met 'n middelmatige hond te probeer kry. Kyk na die rasstandaard vir u hond en vra 'n kundige persoon om hul hond se beoordeling te evalueer.
Ons gee die belangrikheid van die ondersoek na 'n stamboom weer in die genetika-afdeling hieronder.
By rasse met heupdisplasie wag baie mense tot na twee jaar om te begin broei.
Frekwensie van teling
Die ideaal is dat 'n teef net elke tweede jaar geteel word en dat sy nie veel voor twee jaar geteel moet word nie. Die seisoen wat die naaste aan die tweede verjaardag is, is 'n goeie een om mee te begin; beslis nie vroeër as dit nie.
In sommige rasse moet u dalk nog een seisoen wag voordat u begin. Teen hierdie tyd is sy geestelik beter voorbereid om hondjies te hê as met haar eerste paar seisoene. Haar fisiese groei is voltooi en swangerskap op hierdie stadium sal nie haar gesondheid in gevaar stel nie, mits sy gesond is om mee te begin.
By rasse met heupdisplasie wag baie mense tot na twee jaar, sodat die ouers gesertifiseer kan word; As u egter röntgenfoto's na die OFA gestuur het vir 'n voorlopige evaluering en dit so goed teruggekom het, beskou baie telers dit as veilig genoeg om dan te broei op die seisoen wat die naaste aan die tweede jaar is, wat kan eindig voordat die teef eintlik oud is. genoeg om gesertifiseer te word. (En as die teef oud genoeg is, is sy natuurlik behoorlik gesertifiseer.)
Maar die voorlopige X-strale moet deur OFA ondersoek word, nie deur 'n plaaslike veearts nie. Daar is baie displastiese honde daarbuite wat veeartse na hul X-strale laat kyk en hulle 'wonderlik' uitspreek.
Dit is egter belangrik om die frekwensie van teling laag te hou. Selfs maksimum, wil u ten minste een ongeteelde seisoen tussen die broei toelaat. Sodoende kan u teef rus en weer krag kry. 'N Teef wat te gereeld swel, sal swakker hondjies produseer wat meer geneig is om te sterf, en die herhaalde swangerskappe is ook redelik moeilik vir haar.
Vir honde moet hulle beslis al hul sertifisering benodig. Vir baie rasse beteken dit dat hulle ouer as twee jaar moet wees. Aangesien 'n hond te eniger tyd geteel kan word, is dit nie 'n probleem om twee jaar te wag nie, terwyl 'n teef dikwels net voor twee jaar 'n seisoen het en dan tot 2,5 of drie moet wag, wat soms moeilik is om te probeer. om haar werpsels te tyd. Maar dit is nie van toepassing op 'n stoethond nie, dus moet hy beslis al sy tjeks en sertifikate hê voordat hy geteel word.
Frekwensie is gewoonlik nie 'n probleem nie, hoewel sommige honde probleme het met die produksie van sperms as hulle een keer per dag vir 'n paar dae broei. Hulle benodig voeding en sorg van topgehalte as hulle gereeld geteel gaan word.
Versorging van die swanger of verpleegte teef
U moet seker maak dat die teef op hoogte is van al haar inentings, medikasie , en skote voordat sy geteel word. Sy benodig aanvullende kos gedurende die laaste drie weke van die swangerskap. Oor die algemeen word hondekos geformuleer vir hondjies en swanger tewe.
Sy moet onder die toesig van 'n veearts wees vir enige verwante probleme. Honde kan miskrame hê. Siektes, siektes of besmettings wat die teef optel tydens haar swangerskap, kan die hondjies beïnvloed. Probleme tydens helpwerk is heeltemal moontlik, en die reël vir sommige rasse. U moet bereid wees om haar in noodgevalle vinnig na die veearts te bring.
Daar is gevalle van 'mummie-hondjies' waar u 'n hondjie het waarvan die ontwikkeling verkeerd geloop het, maar dit is nie gestaak nie. In plaas daarvan word dit droog en verskrompel, en as hy gebore word, lyk dit soos 'n gemummifiseerde hondjie, swart en gereed om te verrot. Oorteelt en onvoldoende versorging is gewoonlik die oorsake. Dit is heel waarskynlik dat die dam na 'n hondjie met 'n besmette baarmoeder afkom.
'Waterpuppies' is 'n ander soort probleem waarin dit lyk asof die dooie hondjie nooit 'n skelet ontwikkel het nie en lyk asof dit vol gelatien is. Dit lyk asof dit gekoppel is aan 'n virale blootstelling.
Ander aangebore (maar nie genetiese) defekte kan insluit: geen anus, gesplete verhemelte en haaslippe nie. Hierdie toestande vereis regstellende chirurgie, anders gaan die hondjie dood.
Terwyl die teef die hondjies verpleeg, benodig sy ongeveer drie keer die hoeveelheid kos wat sy normaalweg eet! Dit is ook algemeen dat moeders wat verpleeg, op hierdie stadium uit die jas gaan.
Pasgebore hondjies moet warm gehou word.
Die versorging van die hondjies
U moet 'n stewige, skoon, behalwe kissie vir die rommel hê. Dit moet 'n 'varkrail' om die rand insluit om te voorkom dat die teef haar kleintjies oplê of stukkend slaan. Dit moet groot genoeg wees om die teef te laat draai, maar klein genoeg om te voorkom dat die kleintjies in die ongebruikte gedeeltes 'verlore' gaan. Ongeveer ses sentimeter langer as sy, voor en agter, as sy geneig is (soos om haar hondjies te suig) en ongeveer 'n voet aan weerskante.
Om die kisboks gereed te kry vir u teef, moet u 'n plastiekvel kry, soos u die plafon sou verf om die vloer te beskerm. Sny dit in verskillende stukke van die grootte van die kisdoos. Sit een stuk plastiek neer, verskeie lae koerantpapier, 'n ander stuk plastiek, meer lae koerantpapier, ensovoorts vir vier of vyf lae. As jou teef dan hondjies welp, kan jy 'n laag afrol as dit deurmekaar raak - en dit sal - en dit weggooi om die kis onmiddellik skoon te maak.
Nadat die hondjies gebore is, is daar baie strategieë vir die voering van die hokkie. Sommige mense gebruik steeds koerante, maar hondjies word redelik vuil van koerantdruk en ontlasting. Ander mense het sukses gehad met sintetiese materiale bo-op absorberende materiale: die sintetiese materiaal bied 'n veilige basis, maar die urine en ander vloeistowwe loop daardeur om dit droog te laat.
Ander mense gebruik dennekaafsels (ongeveer ses sentimeter diep). U sal baie wasgoed doen om dinge skoon te hou, ongeag wat u gebruik. U sal ook die ontlasting uit die hokkas moet skoonmaak nadat u teef besluit het dat dit nie meer haar werk is nie.
Pasgebore hondjies moet warm gehou word. Die temperatuur by die geboorte by die geboorte moet 90 F. wees. Die temperatuur kan dan elke tweede dag met 2 grade verlaag word.
MOET NOOIT 'N VERKOELDE HONDJIE VOED NIE. As 'n hondjie verkoel word, sal hy aanhoudend huil en sy stert tussen sy beentjies steek.
'N Gesonde, gelukkige rommel sal soos 'n swerm bye 'uitsteek' en wanneer hulle sterte voed, sal dit reguit uit hul liggame wees. Maak elke verkoelde hondjie warm deur die hondjie onder u hemp en onder u oksel te plaas. Die beste manier om 'n hondjie te verwarm, is om 'n spesiale verwarmingsblok met 'n handdoek daaroor te gebruik om te verhoed dat die kussing vuil word. Sorg dat die temperatuur nie te hoog gaan nie.
Verwarmingslampe is OK, maar hondjies kan uitdroog. As die rommel saamklou en huil, is dit te koud; as hulle skei en onder skaduwee probeer wegkruip, is dit te warm.
Groot werpsels benodig aanvullende voedings as u wil hê dat al die hondjies moet oorleef. U teef kan dalk nie 'n baie groot werpsel versorg nie. U moet die kleintjies op skofte laat draai. Die eerste twee weke sal u miskien soveel as elke vier uur moet aanvul. Gebruik 'n goed voorbereide melkaanvulling wat spesiaal vir hondjies geformuleer is. As u vasbind, kan u 'n bokmelk-resep gebruik wat beskikbaar is in die meeste boeke oor die teel van en kleintjies. U moet die kleintjies wat nie uit 'n bottel suig nie, buisvoed.
Gaan u die dewclaws verwyder of 'n stert opsteek? Dit moet op die laatste 3 dae oud wees. Enige later genees nie so mooi of vinnig nie.
As u 'n rasegte werpsel het, moet u die geboortedatum en al die kleintjies (insluitend die dooies) in u rekordboek opteken. Dan moet u u vullisregistrasievorm invul en instuur. U wil dit so gou as moontlik doen, aangesien baie registrasies tot 6 weke kan neem om die vorms vir individuele registrasie aan u terug te besorg (wat u later aan u hondjie-kopers wil gee).
U moet die kombuis skoon hou. Die teef sal die kleintjies die eerste twee weke mooi skoon hou, maar die beddegoed moet minstens twee keer per dag omgeruil word. Vanaf week drie begin die kleintjies sommige op hul eie uitskakel .. dan sal u baie meer gereeld moet skoonmaak!
Na vier weke word die kleintjies gewoonlik baie aktief en benodig dit miskien 'n groter oppervlakte dan die hulpdoos ... u het 'n groot ex-pen nodig of 'n manier om hulle veilig te beperk. U het wel 'n plek om hulle te bewaar waarin hulle veilig is en nie kan vernietig nie? Puppies kan in hierdie stadium binne ure 'n kamer of motorhuis verwoes.
In week vyf sal u die kleintjies waarskynlik wil voorstel aan speenkos. Gewoonlik moet u die droë hondekos oppak sodat die kleintjies dit kan eet. Gebruik warm water en laat die kos ongeveer 2 uur in 'n bak staan.
In week ses moet die kleintjies ingeënt en ontwurm word, en hulle moet laat ondersoek na hartgeruis, hernia, testikels vir mans (ja, u moet dit op 6 weke kan voel!), Doofheid en oogprobleme.
U moet ook nou saam kuier ... En gaan u enige hondjie toets vir temperamente? Om sewe weke moet u mense met deposito's op u kleintjies oproep en u papierwerk regkry. Is u spay / neutrale kontrakte gereed? Wat van foto's van die kleintjies vir u kliënte?
En dit is net as alles perfek verloop! Wat gebeur as een van die kleintjies 'n hartgeruis het of 'n breuk het? Wat van 'n dowe hondjie? Wat as jou hele werpsel kry simpel of hondesiekte? Wat gebeur as een van die kleintjies 'n swemmer-hondjie-sindroom het? Wat van vaal-hondjie sindroom? Wat gebeur as u teef besmet of mastitis kry? Sê nou sy sterf?
Plaas die hondjies
Nadat die hondjies gebore is, indien nie voorheen nie, moet u dit oorweeg om u hondjies te plaas. Keer op keer broei mense 'n werpsel omdat vriende en familie een van die hondjies van hul hond wil hê - en dan sal nie een van hulle een neem nie.
Om ses weke is dit selfs selfs deurwinterde telers wat hulle afvra waarom hulle dit doen. 'N Gesonde aktiewe werpsel van ses sal jou op hierdie ouderdom vervelig maak. Hulle is so nuuskierig, hulle wil oral verken, en hulle is op die uiterste ouderdom vir sosialisering en blootstelling aan baie dinge waarop u as verantwoordelike teler 'n voorsprong wil gee.
Om agt weke kan u kleintjies begin plaas wat gereed is om na hul nuwe huise te gaan. Onveilige kleintjies het miskien meer tyd nodig; hoe kom daardie hondjie-toetse? U kan nie hondjies vroeër as 7,5 weke plaas nie (maak nie saak hoeveel u wil nie).
Is u bereid om 'n bietjie beenwerk te doen om goeie huise vir hulle te vind, en dit nie net aan die eerste persoon wat verbygaan, oor te gee nie?
U is daarvan bewus dat u nie altyd al u hondjies plaaslik sal kan verkoop nie, nie waar nie?
Watter versekering het u dat die hondjies nie die skuilings van diere gaan vul nie en die dood in die gesig staar omdat hul ouers onnadenkend gekweek is?
Gestel u hou meer van die rommel as wat u van plan was? Gestel van jou hondjies word terugbesorg? Kan u die ekstra hondjies aanhou?
Die temperament van 'n stoethond moet goed wees en toepaslik vir sy ras.
Oorwegings vir stoethonde
Onthou eers dat dit uiters moeilik is om met 'n stoethond van topgehalte vorendag te kom wat mense wil gebruik. Hulle sal immers rondkyk en die beste mannetjie kies wat hulle kan vind. Dus moet u hond redelik indrukwekkend wees om in die kompetisie opgemerk te word.
U mannetjie moet in 'n uitstekende toestand wees. Hy moet gesertifiseer word van gesamentlike probleme (en in baie gevalle beteken dit dat hy minstens twee jaar oud moet wees). Sy oë moet jaarliks ​​gekontroleer word. Hy moet alle abnormaliteite wat by sy ras voorkom, duidelik wees. Geen hartprobleme, geen aanvalle, geen skildklierprobleme, ensovoorts nie. Hy moet nie brucellose hê nie.
Sy temperament moet goed wees en toepaslik vir sy ras. As u so 'n hond het, moet u u hond goed ken. Dit behels gewoonlik dat u u hond wys (in die veld, in die veld of in gehoorsaamheid) en ander werk saam met hom doen. 'N Onbewese hond (wat geen vorige hondjies het nie, of slegs hondjies wat te jonk is om te evalueer), betaal 'n baie laer stoethondfooi as 'n bewese hond (met 'n rekord van hondjies om te ondersoek).
U moet bereid wees om op die teef te klim. Die algemene prosedure is dat die teef na die stoetery gestuur word, dus u sal fasiliteite benodig om die tewe warm te kry. Hierdie fasiliteite moet voldoende wees vir 'n week van instap en om wanaanpassing te voorkom. U kan dalk met meer as een teef tegelyk eindig - kan u veilig aan boord gaan?
U moet die paring monitor en indien nodig gereed wees om in te gryp. Sommige rasse benodig ingryping (soos Basset Hounds). Nie alle honde of tewe verstaan ​​wat om te doen nie, veral as dit die eerste keer vir die een of die ander is. Dit kan rampspoedig wees as twee honde alleen agterbly om te paar. As die paring nie nodig is nie, is u bereid om die hele ding weer deur te gaan die volgende keer as die teef in die seisoen kom? Tipiese kontrakte vra gratis herhalingsteling in die geval dat twee of minder hondjies voorkom of die broei nie neem nie.
U moet die stamboom van die teef kan evalueer vir verenigbaarheid met u hond. Enige goeie of slegte punte van die werpsel word (tereg of nie) aan die vader toegeskryf, dus die reputasie van u hond is op die spel met elke werpsel wat hy kry. U moet redelik vertrou dat die voorgestelde teling goeie hondjies sal oplewer.
As die eienaar van die teef 'n beginner is, is u bereid om u te help met advies oor hondsdolle en versorging van hondjies? Hierdie mense sal van u verwag om die antwoorde te hê. Soms word hele werpsels hondjies op die stoethondeienaar gestort as die teef se eienaars dit nie meer kan hanteer nie, omdat hulle nie besef het watter verantwoordelikheid dit vir 'n werpsel het nie. Is u gereed om die nageslag van u hond te versorg en te plaas as dit met u sou gebeur?
Is u bereid om sake te hanteer waar u seker is dat u hond nie die vader van die hondjies is nie, maar die eienaar van die teef dring daarop aan dat hy dit is? Of as die eienaar van die teef daarop aandring dat u moes toelaat dat 'n wanversiering plaasgevind het toe sy by u aangesit het? Geskille van hierdie aard kan baie vinnig baie lelik raak.
As 'n ras met 'n genetiese afwyking met 'n ander ras of gemengde ras gekruis word, verdwyn die 'slegte' gene nie. '
As 'n rasegte hond van ras X gepaar word met 'n rasegte hond van ras Y, wat albei aan gesondheidsstandaarde vir hul ras voldoen, is daar 'n groter kans dat die nageslag gesonder sal wees as dieselfde paring omdat die genepoel groter is?
Wat gesondheid alleen betref, sou die eerste antwoord wees dat by die teling van twee gesonde honde dit nie saak moet maak of hulle dieselfde is van verskillende rasse nie; jy is geneig om gesonde kleintjies te kry.
Maar dit hou nie rekening met die vraag van resessiewe nie. Gestel jy teel twee honde van verskillende rasse wat albei dieselfde voorkoms van 'n resessiewe gesondheidsprobleem het. Die kleintjies het dieselfde kans om daardie gesondheidsprobleem te hê as rasegte kleintjies van enige ras. Aan die ander kant, veronderstel die twee honde is van rasse wat geen resessiewe gesondheidsprobleme gemeen het nie. Dit sal die kans verminder dat die hondjies die gesondheidsprobleme van beide rasse het, verminder. Dit is die klassieke verklaring vir die teorie van die eerste generasie basterkrag.
Die gevolglike kleintjies moet egter nie geteel word nie, aangesien hulle 'n goeie kans het om die resessiewe te hê albei rasse, sodat die oupas geneig sal wees om slegter af te wees as die rasegte nageslag van hul grootouers.
'N Ander belangrike punt om in gedagte te hou, is dat wanneer 'n ras met 'n genetiese afwyking gekruis word met 'n ander ras of gemengde ras, die 'slegte' gene nie 'verdwyn' nie, alhoewel dit nie in die nageslag tot uiting kom nie. As dit gekruis word met 'n ander hond wat dieselfde gebrek dra, sal die nageslag van die teling die gebrek toon.
Rasegte honde het egter al hierdie siektes! Dit lyk asof u nooit van gemengde rasse met honde hoor nie.
Verantwoordelike telers probeer genetiese siektes identifiseer wat hul honde dra, en om dit uit te skakel deur noukeurig teel. Dit is ironies, alhoewel dit nie verbasend nie, is dat hul pogings om genetiese probleme te identifiseer en uit te roei, daartoe lei dat sommige huil 'kyk na al die genetiese siektes wat rasegte honde het!' 'N Oombliklike oorweging sal u lei tot die gevolgtrekking dat gemengde rasse dieselfde skadelike gene dra (hul ouers, of hul ouers se ouers, was tog rasegte).
Die verskille is:
By sommige resessiewe afwykings (alhoewel nie alle genetiese defekte nie), is die siekte minder geneig om uitgedruk te word (alhoewel dit nog steeds deur nageslag geërf kan word).
U het waarskynlik die kans dat u skadelike gene wat u gemengde ras dra, ooit sal identifiseer of uitskakel.
Ook as jy stilstaan ​​en daaraan dink: baie gemengde rasse word eenvoudig nie vir die meeste probleme getoets nie. As hulle ouer word en slap word, word dit net as ouderdom beskou, hoewel dit heel moontlik heupdisplasie kan wees. As hulle ouer word en blind word, kan dit PRA wees, maar die eienaars sal waarskynlik nie hiervoor toets nie.
Dit is hoegenaamd nie dat eienaars van gemengde rasse sleg is nie, maar dat hulle ook nie op soek is na moontlike oorerflike probleme nie.
Watter soort variasie kan u verwag as u twee verskillende rasse saam teel?
Pfaffenberger se boek het 'n paar interessante gegewens hieroor. Hy het eksperimente gedoen met vier verskillende rasse. Hulle was honde van ongeveer dieselfde grootte, maar baie verskillende fisieke voorkoms EN gedrag. Die resultate wat hy in die eerste en daaropvolgende gemengde generasies gesien het, is redelik interessant.
Kom ons kyk na 'n algemene kruisteling: 'cockapoos' (wat nie rasegte honde is nie en ook nie by enige register geregistreer is nie). Dit is kruisings tussen Cocker Spaniels en Miniature of Toy Poodles. Die honde wissel eintlik heelwat, sommige is meer poedel soos ander, en ander meer cocker soos ander. Hulle is egter oor die algemeen almal 'n klein, dofkleurige ruige hond.
As u twee kaketoes saam teel (gewoonlik nie gedoen nie), kry u 'n groter verskeidenheid honde - sommige lyk soos miniatuurpoedels, ander soos Cocker Spaniels. Die rede hiervoor is die resessiewe gene wat versteek is in die eerste kruis wat in die tweede generasie uitgekom het. Dit is eintlik 'n visuele voorbeeld van waarom 'basterkrag' nie geld nie.
Wat is outcrossing?
Oorsteek is waar die vader en die dam heeltemal nie verband hou nie, verkieslik vir drie of vier geslagte. Die ware vorm van 'n uitkruising is tussen twee verskillende rasse, want in werklikheid kom die lede van die meeste geregistreerde rasse van 'n gemeenskaplike voorouer (alhoewel dit baie, baie geslagte terug kan wees).
Dit is baie selde dat buitekruisende hondjies eenvormig lyk. Gewoonlik is daar 'n baie groot verskeidenheid groottes, jasse, kleure, merke en ander kenmerkende eienskappe. Uitgestrekte werpsels is oor die algemeen heterosigoties en reproduseer hulself nie betroubaar nie, dus selfs die mooiste hondjie in die werpsel sal moontlik nie later die beste hondjies oplewer nie.
Oorkruising word gewoonlik gebruik om iets nuuts aan 'n lyn bekend te stel - 'n beter kop, beter kleure, 'n beter voorkant, ens. Gewoonlik word die hondjies wat uit hierdie broei behou word, teruggeteel in die teler se oorspronklike lyn om hulle weer te standaardiseer in die algemene eienskappe en reproduceerbaarheid van die lyn - met die een gewenste eienskap. Die lastige deel is dat ander eienskappe tydens die rit kan saamkom!
As u toegewyd genoeg is, kan u uiteindelik voortgaan om te broei deur alleen te kruis (maar moenie onmiddellike of vinnige resultate verwag nie). U moet honde kies wat mekaar goed aanvul en in algemene voorkoms dieselfde is. Dit is 'n lang harde pad om uiteindelik 'n lyn te ontwikkel. Deur die kruising kan baie gesondheidsprobleme vinnig uit die weg geruim word (of net so vinnig by u teling gevoeg word), maar gewoonlik bied u 'n mate van vertoningskwaliteit en -produksie op.
U moet onthou dat honde wat gesond lyk, draers van genetiese probleme kan wees. Om dit uit te vind, word toetsparing gedoen aan 'n hond wat deur die genetiese probleem geraak word (wat gewoonlik hondjies is wat draers sowel as nie-geaffekteerde draers is) of deur inteling in 'n verwante hond wat ook nie die tekens van aangetas word (gewoonlik word rommelmaats gebruik), sal dit gewoonlik veroorsaak dat sommige hondjies vry van die probleem is, sommige hondjies as draers en sommige hondjies wat geraak word as albei honde die probleemgeen dra (dit is nie so akkuraat as om na 'n aangetaste hond te broei nie, maar u sal minder geneig wees om al die hondjies neer te sit).
Daar is variasies op buitekruising. 'N 'Ware' buitekruis kan 'n hond wees wat honde in die hele stamboom totaal nie verwant is nie. Dit is baie skaars. Aan die ander kant is 'lincrossing' 'n vorm van outcrossing waar honde uit nie-verwante lyne geteel word om 'n nuwe lyn te produseer. Die vader en die dam is gewoonlik baie lynreg van hul voornemende lyne en die gevolglike hondjies is uiteenlopend, sommige lyk soos die vader se lyn en ander lyk soos die lyn van die dam en ander lyk soos mengsels van albei lyne.
Hoe gaan dit met lynteelt?
Lynteling is wanneer die vader en die moeder ver verwant is: bv. Kleinseun vir kleindogter, ouma vir kleinseun, tweede neefs, half neefs, oom vir niggie, tante vir neef ... .. Die algemene strategie is dat daar 'n gemeenskaplike voorouer is wat word aan albei kante verdubbel. Die gewenste hond verskyn dus verskeie kere in die stamboom.
Dit is waarskynlik die mees algemene strategie by die teel van rasegte honde (en ter wille van die ontwikkeling van nuwe rasse). Alhoewel hierdie metode stadigaan nuwe gene bekendgestel word en ongewenste gene stadig vervang word. Die werklike koers wissel na gelang van die sterk ras. Dit bied min algemene gehalte ten opsigte van die vertoningskwaliteit. Die hondjies is gewoonlik redelik naby in algemene vorming.
Die enigste probleem met hierdie metode is dat dit dikwels 'n paar generasies neem om swak gene uit te haal (of die gewenste gene by te voeg), wat baie hondjies het wat dieselfde genetiese probleme (of deugde) het as hul ouers. En omdat sommige telers meer daarin belangstel om te wen, plaas hulle die betrokke hondjies nie op spuit- / onsydige kontrakte nie.
Dit is 'n seën en 'n vloek vir die ras. As die teler baie versigtig is, kan geaffekteerde kleintjies verstandig gebruik word om gehalteverlies te voorkom, maar verwyder steeds die aangetaste gene deur slegs die aangetaste kleintjies onder bekende nie-draers te teel. Op hierdie manier kan die teler weer probeer om die slegte gene te 'redigeer'. Dit neem langer, maar minder vertoningskwaliteit gaan in die proses verlore. Hierdie proses lei tot honde wat dikwels dieselfde gehalte sal weergee. Dit word na verwys as die bereiking van homosigotiese werpsels (meer gene van dieselfde soort is duidelik by die hondjies).
Inteling en lynteling verskil regtig net in graad. Lynteling is minder geneig om skade aan te rig as inteling. Inteling is nie vir beginners nie. Kennis van genetika en die ras is nodig om suksesvol te wees. Vir goeie resultate moet dit goed beplan word en telers moet gereed wees vir die probleme wat dit bied.
Inteling is waar die vader en die moeder nou verwant is: moeder tot seun, vader vir dogter, suster vir broer, halfsuster vir halfbroer, neef vir neef. Mense stem nie saam oor die presiese punt waarop inteling lynteelt word nie. Inteling is die vinnigste manier om uit te vind wat swak gene in die lyn is en watter dominante eienskappe in die lyn is.
Alhoewel baie mense van die idee van hierdie familie-bloedskande afkeer, is dit 'n uiters nuttige hulpmiddel om te diagnoseer watter gene daar is. As die gene vir slegte oë teenwoordig is, maar verborge of resessief is, sal dit hulle tot die volle mate uitbring. As daar geen slegte gene is nie, sal die hondjies baie noukeurig wees en baie in staat wees om hulself te reproduseer (teoreties). Dit is 'n homosigotiese teling. Die resulterende hondjies sal baie genetiese materiaal hê wat dieselfde is as hul ouers en grootouers en geneties naby mekaar sal wees.
Inteling stel nie nuwe gene in nie en elimineer nie slegte gene wat die lyn reeds het nie. Dit skuif hulle net soos 'n Rubic-kubus rond. Dit lei dikwels tot werpsels met 'n groot vertoningspotensiaal, as die kwaliteit aanvanklik hoog was. Dit wys u watter resessiewe u in die honde se agtergrond skuil - sowel goed as sleg.
Maar daar is nadele. Behalwe die moontlikheid van slegte resessiewe, sal inteling uitsluitlik uiteindelik tot onvrugbaarheid lei. Dit is soos 'n xerox-masjien. Na soveel eksemplare moet u die ink hernu. Dieselfde met honde, jy moet nuwe gene bekendstel. Geen betroubare telers sal uitsluitlik inteling gebruik nie, en baie telers gebruik dit eenvoudig nooit. Gewoonlik vind u slegs: baie ervare telers, onkundige telers en hondjiesmeulens wat van hierdie tegniek gebruik maak.
Inteling verhoog die kans dat 'n geen wat uit die vader verkry word, ooreenstem met een wat uit die dam verkry word, wat albei voortspruit uit die gemeenskaplike voorouer (s) waarop die individu ingeteel is. Inteling is dus geneig om diere homosigoties eerder as heterosigoties te maak. Die intelingskoëffisiënt meet die gevolglike toename in homosigotiteit. Alle rasse het 'n sekere mate van homosigositeit, en die paring van twee honde van dieselfde ras sal nie 'n herkenbare monster van die ras lewer nie!
Inteling verhoog homosigositeit en verminder heterosigositeit. Dit kan dus beide gewenste en skadelike allele dupliseer, wat albei onvoorspelbaar in die lyn kan wees, en kan voorkom. Inteling veroorsaak NIE afwykings nie, dit bring huidige afwykings na die oppervlak. Selfs wanneer die afwykings voorkom, kan inteling dit dalk nie openbaar nie. Sodra dit onthul is, kan die teler egter iets daaraan doen in die volgende generasies van teling.
'N Toename in skadelike resessiewe is ongewens, maar dit is nie 'n groot nadeel as dit vroeg geïdentifiseer word nie. Die effek van inteling op belangrike poligene eienskappe is groter. Oor die algemeen word eienskappe wat baie geërf word (dws grotendeels addisioneel beheer) nie nadelig beïnvloed deur inteling nie, maar eienskappe onder nie-toevoegende beheer, veral diegene wat gekoppel is aan oorheersing en dus nie van hoë oorerflikheid nie, word dikwels aansienlik benadeel deur inteling.
OK, hoe vind stambome hierin uit?
Onthou dat dit moeilik is om draers wat nie geraak word nie, raak te sien. As 'n geaffekteerde hond opdaag, word die stamboom gereeld ondersoek vir moontlike draers.
PRA is byvoorbeeld 'n algemene probleem by baie rasse. Daar is honde wat met PRA afkom wat 'n sekere voorouer in gemeen het. Daardie voorouer kan dan as 'n moontlike draer beskou word, en lynteling op hom word vermy. Dit is natuurlik 'n vereenvoudigde prentjie, aangesien dit moontlik is vir 'n nie-geaffekteerde nie-draer van PRA om van 'n onaangeraakte draer af te kom wat van 'n geaffekteerde hond kom (daarom is die betrokke hond in die stamboom van die hond wat nie geraak word nie).
As daar ooit 'n algemene bloedtoets ontwikkel word wat die aanwesigheid van die resessiewe in 'n onaangetaste hond aantoon, kan baie meer akkurate teling gedoen word; tans is dit slegs vir Irish Setters moontlik.
Daar is selde net een probleem waarvoor 'n teler probeer skerm. Gestel 'n vermeende draer van PRA is bekend daarvoor dat hy uitstekende heupe produseer. 'N Teler kan dus die bloedlyn in die hare vir die heupe instel en bereid wees om die moontlikheid van PRA in die ry te laat verskyn. As u een probleem ondersoek, moet u die moontlikheid aanvaar dat 'n ander probleem verskyn.
Deur die stambome te ondersoek, kan u ook weet watter persentasie van die afkoms die honde deel (aangesien die verhoudings dikwels baie ingewikkelder is as bloot neefs of tante / oom, word die mate van algemene afkoms dikwels eerder as persentasie gegee) en besluit of dit nie is nie aanvaarbaar gegewe u huidige doelwitte.
Wat is soortgelyke parings en kompenserende parings?
Soortgelyke paring impliseer die beste tot die beste en die slegste tot die slegste waar die slegste glad nie gebruik word nie. Vir die meeste telers is daar parings tussen honde wat baie soos mekaar lyk, en so word soortgelyke honde geteel. Hierdie honde is al dan nie nou verwant.
Die kleintjies lyk soos hul ouers as gevolg van die gene wat hulle gemeen het. As daardie ouers op mekaar lyk, sal hulle nageslag nog meer soos hul ouers lyk. Dit is geneig om die bevolking meer eenvormig te laat lyk, maar daar is weinig toename in die prepotensie van hierdie tegniek.
Kompenserende paring: Hierdie paring, anders as teenoor, word deur telers gebruik om 'n gebrek in 'n dier reg te stel deur dit aan 'n ander dier te koppel wat die fout kan regstel. Die stelsel is basies eenvoudig, maar die teler moet foute en deugde identifiseer en dit verg kennis van die ras. Die stambome van albei honde moet deeglik ondersoek word om die maniere waarop die honde verskil te identifiseer en wat die verwagte uitkomste kan wees. 'N Korrekte hond is nodig en nie een wat in die teenoorgestelde rigting dwaal nie. Dit wil sê, as u die struktuur wil verbeter, moet u na 'n hond met die regte struktuur soek en nie na 'n oorgeboude hond nie. Hierdie tegniek lei dikwels slegs tot een of twee kleintjies met die gewenste kombinasie.
Maar dit is alles baie vaag en ingewikkeld!
Ja dit is. Daar is geen maklike antwoorde nie, en daar is verskillende dinge om in elke ras te oorweeg.
Hierdie onsekerheid met betrekking tot genetiese oorerwing is presies die rede waarom teling so moeilik is om reg te doen. Dit help geweldig om 'n mentor te hê, iemand wat nie net vertroud is met die rasse nie, maar ook die lyne waaraan u hond behoort - advies van so 'n kundige persoon is dikwels uiters waardevol.
As ons alles oor genetika sou weet, sou ons nie meer probleme met ons honde gehad het nie. Ons sal binne 'n paar generasies heupdisplasie, PRA, hartprobleme, skildklierprobleme, aanvalle, ens. Uitskakel as ons alles weet.