Styf gewrigte - Simptome - 2021
Styf gewrigte is simptome wat wissel van ligte funksionele gestremdhede tot volledige gewrigstyfheid. In beginsel kan styfheid van die gewrig in alle gewrigte voorkom, maar die funksionele beperking by diegene wat aan die daaglikse lewe blootgestel word aan veral groot belastings, kan toenemend waargeneem word. Dit sluit veral die groot gewrigte in, soos die kniegewrig, heupgewrig, skouers en elmboë. Aangesien daar by baie vorme van gewrigstyfheid 'n permanente agteruitgang van die gewrigsfunksie is sonder terapeutiese teenmaatreëls, moet mediese hulp so gou moontlik in die geval van stywe gewrigte verkry word.
Die gesamentlike term "stywe gewrigte" beskryf beperkings op die vermoë om in die gewrigte te beweeg, wat kan wissel van minimale funksionele inkorting tot buitengewoon pynlike volledige gewrigstyfheid. In die mediese gemeenskap kan die stywe gewrigte beskryf word in sogenaamde kontraksies, wat 'n beperkte funksie van die gewrig beskryf as gevolg van die vermindering van die omliggende weefselstrukture (ligamente, spiere, tendons, fascia), en wat die styfheid van die gewrig direk onderskei as gevolg van skade aan die gewrig. Laasgenoemde kan byvoorbeeld ook te wyte wees aan skade aan die been. In albei gevalle word die aktiewe mobiliteit van die gewrigte beperk en onder sekere omstandighede kan die gewrigte nie in die gewone mate passief beweeg word nie, of slegs met pyn.
Simptome van stywe gewrigte
Styfheid van die gewrigte is 'n verreikende simptoom, waarvan die simptome wissel van minimale bewegingsprobleme tot volledige fiksasie van die gewrigte. Die klagtes hou dikwels verband met pyn, wat veral voorkom as u beweeg of oefen. Soms is daar egter pyn in die gewrigsarea, selfs as dit in rus is. By verskillende gewrigsiektes lyk die gewrigte ook rooi en oorverhit.
Afhangend van die gewrigte wat geraak word, die mate van die gewrigstyfheid en die oorsake van die klagtes, kan afwykings van verskillende grade gesien word in die daaglikse lewe van die pasiënte. Byvoorbeeld, in die geval van gewrigstyfheid in die heupgewrig, word diegene wat geraak word dikwels aansienlik beperk in hul algehele mobiliteit, wat hul alledaagse lewe baie bemoeilik. Trappe is dikwels skaars moontlik, en selfs toilet toe gaan kan pynlike komplikasies wees. 'N Gedetailleerde beskrywing van die simptome, insluitend die gepaardgaande simptome, word vervolgens gegee in verband met die verduidelikings oor die oorsake van gewrigstyfheid.
Oorsake van stywe gewrigte
Die moontlike snellers van stywe gewrigte is buitengewoon ingewikkeld en sluit aangebore siektes in, sowel as akute gewrigsiektes en soms selfs psigogeniese faktore. Die volgende gedetailleerde beskrywing van die individuele oorsake van gewrigstyfheid toon die wye verskeidenheid potensiële snellers wat oorweeg moet word in die konteks van die diagnose. Die gewrigsiektes (arthropathies), wat kan lei tot styfheid in die gewrig, word grofweg verdeel in aansteeklike arthropathies, inflammatoriese polarthropathies, nie-inflammatoriese artrose siektes en ander gewrigsiektes.
Besmettings as oorsaak van gewrigstyfheid
As bakterieë via oop wonde (byvoorbeeld tydens 'n operasie) of deur die bloedstroom in die gewrig beland, en hier sit, bestaan ​​die risiko van purulente bakteriële artritis, wat verband hou met 'n sterk inflammatoriese reaksie in die gewrigsarea. As oppervlakkige gewrigte aangetas word, is hulle dikwels rooi, geswel en oorverhit. Pasiënte ervaar permanente gewrigspyn, wat toeneem met beweging of spanning. Diegene wat geraak word, is dikwels geneig om versigtig te wees as gevolg van die pyn. Die mobiliteit van die gewrig word toenemend beperk in die loop van purulente artritis en daar is geen terapeutiese versorging nie, dit dreig onomkeerbare skade aan die gewrigstrukture. Na 'n relatiewe kort tydjie begin die vernietiging van die ledikbroskaal. Die ergste is dat die bakteriële infeksie lewensgevaarlike bloedvergiftiging (sepsis) kan word.
Algemene aansteeklike siektes kan ook die gewrigte beïnvloed en artritis veroorsaak met die ooreenstemmende gewrigstyfheid. 'N Moontlike oorsaak is byvoorbeeld 'n meningokokkale infeksie waarin ander simptome soos hoë koors, kouekoors, liggaamspyn, naarheid en braking of selfs 'n verswakte bewussyn kan voorkom. Ander aansteeklike siektes soos rubella, pampoentjies, tuberkulose, borreliose, tifus of gonorree kan ook artritis veroorsaak.
Die onderskeie simptome wat daarmee saamgaan is baie verskillend vir die verskillende aansteeklike siektes, en die stywe gewrigte is geensins 'n leidende simptoom nie. Diegene wat geraak word, toon dikwels aansienlike klagtes en die gesamentlike probleme is meer 'n neweproduk. Gepaardgaande koors is 'n belangrike aanduiding van die meeste aansteeklike siektes. As die liggaamstemperatuur benewens die styfheid van die gewrig verhoog word, moet 'n dokter in elk geval geraadpleeg word. Dit is nie ongewoon dat simptome eers in die gewrigte verskyn nadat 'n aansteeklike siekte oorkom is nie. Dit word sogenaamde reaktiewe artritis genoem.
Inflammatoriese prosesse ontwikkel dikwels in die gewrigte selfs sonder die teenwoordigheid van infeksie, waarvan die algemeenste reumatoïde of chroniese polartritis is. Hier word tipies nie net individuele gewrigte beïnvloed nie.
Aan die begin van die terugval van die siekte verskyn die simptome as pyn in die vinger- en teengewrigte. Benewens die pyn, is daar dikwels 'n duidelike styfheid in die gewrig, veral soggens na die opstaan. Daar is ook nie-spesifieke algemene simptome soos chroniese moegheid, moegheid en verhoogde nagsweet. Tydens die opvlamme is die gewrigte aansienlik geswel en oorverhit. In die reël verskyn die simptome simmetries aan beide helfte van die liggaam, dit wil sê dat dieselfde gewrigte aan die linkerhand aangetref word as aan die regterkant. Op die regtervoet, dieselfde as aan die linkerkant.
Op lang termyn word die gewrigte vernietig deur rumatoïede polartritis en diegene wat geraak word, toon volledige gewrigstyfheid met 'n vaste verkeerde liggaamshouding. Ook in die laat stadium van die siekte is daar 'n toenemende spierverlies. Uiteindelik kan baie pasiënte nie eers die eenvoudigste alledaagse take met hul hande verrig nie. Die minder gereeld waargenome oorgang van chroniese polartritis na die groter gewrigte lei ook tot 'n toenemende funksieverlies. Afhangend van watter gewrigte geraak word, kan kniepyn, heuppyn of enkelpyn as 'n gepaardgaande simptoom voorkom.
As die servikale ruggraat beïnvloed word as gevolg van die siekte, kan die rugmurg saamgepers word. Chroniese polartritis kan ook na die organe versprei en dus byvoorbeeld vaskulêre inflammasie, perikarditis, peritonitis, endocraditis of longontsteking met ooreenstemmende simptome veroorsaak.
Inflammatoriese polyarthropathies bevat ook sogenaamde jeugartritis, wat 'n gewrigsontsteking beskryf wat sonder enige duidelike rede in die kinderjare voorkom. Die kinders wat geraak word, lyk gehawend, traan en vermy om te beweeg. Hulle kan ook 'n beskermende liggaamshouding aanneem as gevolg van die pyn, wat weer op die lange duur tot kontraksies kan lei. Soms word die groei van die gewrigsvormende bene benadeel. Diegene wat geraak word, het ook soms onreëlmatige, jeukerige uitslag. Gepaardgaande swellings van die limfknope, lewer en milt is tipies van jeugdige artritis. In die ergste geval lei die siekte tot onomkeerbare groeivermindering en orgaanbeskadiging vir die kinders.
Jig, die metaboliese siekte, lei ook tot pynlike ontsteking in die gewrigte, waardeur die afsetting van uriensuurkristalle in die gewrigsgebied die belangrikste sneller word. Basies kan alle gewrigte deur jig beïnvloed word, maar gewoonlik verskyn die simptome in die omgewing van die toon-, hand- en vingergewrigte. Benewens die tipiese gewrigsklagtes, kan algemene simptome soos koors of hoofpyn waargeneem word as 'n gepaardgaande simptoom van 'n akute jigaanval. Ander siektes, soos chondrocalcinosis, word ook geassosieer met kristalafsettings in die gewrigte en ooreenstemmende gewrigsklagtes.
Ander moontlike oorsake van inflammatoriese polyarthropathy is die sogenaamde heuploopneus (coxitis fugax) en siektes soos 'n onderaktiewe skildklier (hipotireose), 'n ooraktiewe skildklier (hipertireose) of 'n aangebore sekelselanemie.
Diabetes mellitus kan ook sogenaamde neuropatiese artrropatie veroorsaak op lang termyn. Sarkoidose (ook bindweefselsiekte genoem, ook bekend as Boeck se siekte) lei selde tot inflammatoriese prosesse in die gewrigsarea en die ooreenstemmende gewrigstyfheid. Dit is soortgelyk aan spesiale vorme van die sogenaamde amyloidoses (patologiese proteïne-afsettings in die ruimte tussen die selle). Talle ander faktore kan beskou word as snellers van die nie-aansteeklike gewrigsklagtes, waardeur 'n volledige lys op hierdie punt buite die bestek sou val. As 'n reël, kan stywe gewrigte wat verband hou met inflammatoriese prosesse toegeskryf word aan een van die genoemde oorsake.
Artrose as oorsaak
Osteoartritis verwys na slytasie van die gewrigte, wat op die lang termyn tot aansienlike funksionele inkorting of selfs volledige verlies van funksie van die aangetaste gewrigte kan lei. Die oorsaak is gewoonlik verkeerde belading in die gewrigsarea, wat lei tot verhoogde tekens van slytasie op die kraakbeenweefsel of die gewrigsvormende bene. Die oorsaak van die verkeerde belading is gewoonlik 'n sogenaamde dysplasie, dit wil sê 'n wanposisie in die gewrigsarea. Dit kan aangebore wees of byvoorbeeld as gevolg van 'n ongeluk. Heupdysplasie moet genoem word as 'n voorbeeld van aangebore displasie, wat een van die algemeenste oorsake van die relatief wydverspreide artrose van die heup is.
Osteoartritis ontwikkel gewoonlik oor 'n langer tydperk, terwyl pyn tydens oefening 'n tipiese simptoom is in die vroeë stadiums. Namate die siekte vorder, kan swelling en vervorming van die gewrigte sowel as toenemende styfheid van die gewrig voorkom. Die gewriggeluide wat tydens beweging waargeneem kan word, is ook tipies. Gesamentlike dra neem gewoonlik toe met ouderdom. Gevolglik is die meeste pasiënte met artrose reeds op 'n gevorderde ouderdom. Jare se verkeerde laai in die gesamentlike gebied toon die gevolge hiervan. Akute beserings, byvoorbeeld in die konteks van 'n ongeluk, kan ook lei tot voortydige slytasie van die gewrigte. Hierdie sogenaamde post-traumatiese artrose tref soms ook mense van jonger ouderdomme. Nog 'n moontlike sneller vir artrose is die inname van sekere antibiotika en antikoagulante, wat kan lei tot permanente skade aan die kraakbeenweefsel en 'n afname in beendigtheid.
By alle vorme van artrose strek die slytasie van die gewrigte gewoonlik oor 'n lang tydperk voordat die aangetaste persoon kla oor stywe gewrigte of ander klagtes. Daarom is die onomkeerbare skade aan die gewrig by artrose dikwels goed gevorder voordat mediese hulp gesoek word. 'N Volledige herstel van die gewrigsfunksie is dus in baie gevalle aansienlik moeiliker of onmoontlik.
Sommige mense ly vanaf die geboorte aan die sogenaamde arthrogryposis multiplex congenita (AMC), 'n spesiale vorm van gewrigstyfheid. Die tipiese misvormings van die siekte kom gewoonlik tussen die agtste en elfde week van swangerskap voor. Die erns van die siekte kan aansienlik verskil. Terwyl sommige kinders slegs hegtings van individuele gewrigte toon, het ander talle gewrigte en ander organe is misvorm. Die spiere, tendons en fasciae in die gewrigsarea word ook beïnvloed deur die groei-inkorting, wat die vermoë om te beweeg verder beperk. Die kinders word gebore met opvallende kontraksies en misvormings van die gewrigte. Die gewrigte in die arm- en beenarea word toenemend aangetas. Skouergewrigte, elmboë, polse en individuele vingergewrigte, maar ook die heup- en kniegewrigte word veral tydens die siekte gereeld verander. Die oorsake van die siekte is nog grootliks onbekend, hoewel AMC een van die meer algemene groeiprobleme by pasgeborenes is.
Ander oorsake van stywe gewrigte
Benewens die faktore wat tot dusver genoem is, word talle ander snellers van gewrigstyfheid in ag geneem. Beperkte beweging van die gewrigte kan byvoorbeeld ook waargeneem word in verband met neurogene siektes soos polio. Soms lei die sametrekking van die buitenste vellae, byvoorbeeld weens littekens na 'n brandwond, tot die verstewiging van die gewrigsarea. As die visie verkort word, kan dit ook lei tot 'n kontraktuur. Dieselfde geld vir die inkrimping of inkrimping van fascia, byvoorbeeld na 'n besering of langdurige immobilisasie. Sogenaamde psigogeniese kontraksies is ook in die beroepswêreld bekend, waarin diegene wat geraak word, byvoorbeeld as gevolg van 'n traumatiese gebeurtenis, nie bewustelik of onderbewustelik 'n gewrig beweeg nie. As u bedlêend is, kan verkeerde posisionering van die immobile pasiënt ook op lang termyn 'n kontrak veroorsaak.
Op grond van die beskrywing van die simptome en die eksterne sigbare veranderinge (rooiheid, swelling, oorverhitting, vervorming), kan die oorsaak van die stywe gewrigte gewoonlik duidelik verklein word. Sommige eenvoudige bewegingsoefeninge kan verdere leidrade gee. Baie vorme van kontrakte kan op hierdie manier relatief duidelik geïdentifiseer word. Ultraklankondersoeke toon patologiese veranderinge in die gewrigsarea, soos purulente artritis. Bloedtoetse of bewyse van verhoogde inflammasievlakke in die bloed kan ook gebruik word om die diagnose te bevestig. Beeldvormingsmetodes soos X-strale, rekenaartomografie en magnetiese resonansbeelding kan ook nodig wees vir die diagnose (byvoorbeeld in die geval van artrose).
'N Minimaal indringende artroskopie is beskikbaar as 'n verdere ondersoekmetode in die geval van vermoedelike gewrigskade, waarin 'n endoscoop 'n uitsig in die gewrigte moontlik maak, wat nie net die diagnose verseker nie, maar ook geringe terapeutiese ingrepe tydens die ondersoek gedoen kan word. onderskeidelik. Hierdie sogenaamde terapeutiese artroskopie word deesdae relatief gereeld gebruik.
Die behandeling van gewrigstyfheid moet altyd gerig wees op die onderskeie oorsake van die simptome en kan dus aansienlik verskil. Terwyl bakteriële artritis byvoorbeeld gereeld met antibiotika behandel word, beloof medikasie vir artrose min verligting. In plaas daarvan is fisioterapie hier van besondere belang, wat nie in die meeste vorme van artritis nuttig is nie. Purulente artritis benodig gereeld chirurgie om permanente vernietiging van die aangetaste gewrigte en die ontwikkeling van lewensgevaarlike bloedvergiftiging te vermy. Chirurgie kan ook gebruik word om gewrigsfunksie by artrose pasiënte te herstel. In geval van twyfel, word 'n prostese, soos 'n kunsmatige heupgewrig, ingeplant. Soms kan die gewrigsfunksie egter reeds herstel word met behulp van die minimaal indringende metode van artroskopie.
Wanneer u kontrakture behandel, is fisioterapie die eerste keuse van behandelingsopsies. Die stywe gewrigte moet herstel word tot hul oorspronklike vermoë om deur aktiewe en passiewe bewegingsoefeninge te beweeg. Gepaardgaande masserings en hitteterapieë kan gebruik word. Spesiale spalke en verbande word gebruik om te voorkom dat kontraktering in die alledaagse lewe voorkom. Op die gebied van naturopatie is die handprosedures soos osteopatie of Rolfing veral geskik vir die behandeling van kontrakteurs. Akupunktuur word ook gereeld hier gebruik. Dit word ook gereeld gebruik in die naturopatiese behandeling van artritis. As die genoemde maatreëls geen effek het nie, is chirurgie vir die verwydering van die kontraktuur steeds die laaste opsie, soos die geval met artritis.
In die geval van inflammatoriese gewrigsklagtes maak naturopatie dikwels staat op die regulering van die suur-basis-balans of die vermindering van enige suurgehalte, aangesien daar 'n verband bestaan ​​met die inflammatoriese prosesse in die organisme. Verskeie medisinale plante word ook gebruik, wat afhangend van die vermoedelike oorsaak van gewrigstyfheid, byvoorbeeld om metaboliese funksies te stimuleer (bv. Brandnetel- of paardebloemtee), die bloedsomloop bevorder (bv. Roosmaryn, mosterdsaad, gemmer, jenever, St. John's wort) of inflammasie belemmer ( byvoorbeeld arnica, wilgerbas, wierook, kamfer). Medisyneplante soos pyn van die duiwel of goudrooi word ook gebruik vir verskillende gewrigsiektes. Oor die algemeen moet die kruie-medisyne-behandeling van stywe gewrigte net so gerig wees as die hele behandeling van styfgewrigte.
Alexandra Villa-Forte: Toeligting by pasiënte met gewrigsimptome, MSD Manual, (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), MSD
Apostolos Kontzias: Neurogenic Arthropathy, MSD Manual, (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), MSD
Michael Hammer: Rumatoïede artritis (chroniese polartritis), Deutsche Rheuma-Liga Bundesverband e.V., (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), rheuma-liga.de
M. Schneider et al .: Interdissiplinêre riglyn vir die bestuur van vroeë rumatoïede artritis, Duitse vereniging vir rumatologie e.V., (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), DGRH
Apostolos Kontzias: Osteoartritis, MSD Manual, (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), MSD
Angela Zink, Kirsten Minden, Sabine M. Lys: Inflammatoriese rumatiese siektes, Robert Koch Instituut in samewerking met die Federale Statistiek-kantoor, Uitgawe 49, Mei 2010, (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), rki