Omgewingsbewaarder deur tier aangeval | Maroela Media
John Varty saam met een van sy tiere. Foto: Facebook
Volksblad berig dat John Varty (61) besig was om tiere te verfilm toe hy deur een van die diere aangeval is. Dit is nog onbekend wat presies gebeur het. Varty is van sy plaas Tiger Canyons buite Philippolis met ’n staatsambulans tot op Trompsburg gebring waar hy gestabiliseer is en na die Life-Rosepark-hospitaal vervoer is. Varty is ’n kenner in die rehabilitering van onder meer tiere, cheetahs, luiperds en leeus. Hy het die reservaat buite Philippolis tot stand gebring waarop hy al die afgelope tien jaar ’n tierprojek bestuur.
Cheetahs, regtig? Is dit nou die amptelike Afrikaans?
Nico Strydom · 7 jaar gelede
Dit is eintlik ‘n wisselvorm en word ook erken in Afrikaans. Dankie vir jou terugvoer. Om nodig te wees | Alta Cloete
Om NODIG te wees (of ten minste nodig te VOEL), is een van die basiese menslike behoeftes. (Sien punt 6 by hierdie skakel)
Dit laat dink my aan my bejaarde ou moeder wat amper manies bang was vir nutteloos word. En meer nog – om ‘n las vir andere te word. Nou verstaan ek dit beter. En is ek nog meer dankbaar sy is dit gespaar.
Die afgelope twee weke het ek tot my skok ontdek presies hoe groot hierdie behoefte aan nodig wees (of nodig voel) is.
Ten spyte van die voorreg om saam met my geliefdes te toer en wonderlike plekke te sien, het die depressieduiwel gou-gou sy intrek op my skouer geneem en moes ek veg dat dit bars.
Natuurlik het dit my ongelooflik ondankbaar en daarom skuldig laat voel.
Toe ek so ver kon kom om mooi te dink oor die saak, het ek besef dit gaan o.a. daaroor dat ek nie nuttig gevoel het nie.
Die manne het basies alles gedoen wat gedoen moes word.Betaal, bestuur, navigeer, foto’s geneem …
Heerlik – is dit nie?
Nee, glad nie. Want daar sit ek toe soos Piet Verdriet en het nie werklik ‘n bydrae om te maak nie.
Behalwe om mooi te lyk. En dit werk nie meer aldag so goed nie.
Of om snaaks te wees. En as die downs jou vang, sukkel dit met die humorsin.
Ek het eenvoudig nie veel gehad om te doen nie. Want sien, my belangrikste rol in die gesin was maar altyd die van versorger. En niemand het eintlik meer veel versorging nodig nie. (Besef ek nou dat ek waarskynlik nuttiger gevoel het toe die kind siek was en ek darem pilletjies aandra en simpatie gee en stres.) Albei is heeltemal in staat om na hulself te kyk. Die moeilikste wat ek kon doen, was om middae iets te ete te koop wat ons nie heeltemal finansieel ruineer nie.
Ai, hoe begeer ‘n mens nie presies dit wanneer jou kinders klein is en jy nie eens alleen kan badkamer toe gaan nie …
En toe is dit nie so lekker nie.
MORAL OF THE STORY: Oppas vir die depressieduiwel. Wanneer hy nie ‘n gaping sien nie, MAAK hy vir hom een. Al is dit op die heel onwaarskynlikste plek.