Handley Bladsy O/400 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Een van die eerste doelgemaakte swaar bomwerpers. Die ontwerpbevel is aan die einde van 1914 deur die Admiraliteit vir die RNAS uitgereik, maar die O/400 het eers in Maart 1917 in diens begin, toe dit teen Duitse U-boot-basisse gebruik is. Dit is daarna gebruik teen die skeepsvaart en hawens in Duitsland, en het 'n toenemende impak gehad namate die aantal vliegtuie wat in gebruik was, toegeneem het. Benewens diens aan die westelike front, is een O/400 na die Egeïese Eilande gestuur, waar dit drie maande lank teen die Turke gewerk het voordat die enjin ongedaan gemaak het, en nog een na Palestina gestuur om generaal Allenby te help, weer teen die Turke, waar die grootte daarvan soveel impak gehad het as sy bomme. Toe die RNAS en RFC saamsmelt om die RAF te vorm, het die O/400 sy standaard swaar bomwerper geword, maar ondanks pogings om die O/400 in 'n vervoervliegtuig te verander, was hulle almal teen die somer van 1923 uit diens.
Die Handley Page O/400 was deel van die Handley Page Type O lyn wat met die O/100 in 1916 begin het. Die O/400 het in April 1918 diens begin doen by Royal Naval Air Service/Royal Air Force, die O/400 was 'n verbeterde weergawe van die Handley Page O/100 wat einde 1916 in diens geneem. Die O/400 het 'n maksimum vragvrag van 2 000 lb bomme en kon 'n nuwe 1,650 lb bom dra, die O/400 was toegerus met 'n nuwe bomsig genaamd die 'Drift Sight Mk 1A bombsight'. Hulle is gewoonlik met krag ontplooi, met tot 40 wat aan 'n aanval deelgeneem het.
Hulle het meestal met die weermag en vloot gekoördineer om bomaanvalle op Duitse posisies te doen, veral tydens die Duitse "Lente-offensief" van Mei-Junie 1918.
Behalwe dat hulle die grondmagte ondersteun het, het hulle ook deelgeneem aan sommige van die eerste strategiese bomaanvalle in die geskiedenis, as deel van die RAF se "Independent Air Force", 'n tak van die RAF wat aanvalle op Duitse spoorweë, lughawens en industriële sentrums uitgevoer het sonder koördinering met die weermag of vloot.
Nie alle O/400's het in Europa geveg nie, 'n enkele O/400 bedien saam met 1 eskader, Australian Flying Corps in die Midde -Ooste, waar sy nagaanvalle op die Turkse uitgevoer het en 'n klein aantal vliegtuie verskaf het ter ondersteuning van Lawrence van Arabië.
Toe die oorlog geëindig het, is agt O/400 omskep in VIP -vervoer en word bestuur deur die 86ste (kommunikasie) vleuel by Hendon, wat vinnig vervoer tussen Londen en Parys verskaf het vir amptenare wat betrokke was by die onderhandeling van die Verdrag van Versailles.
Die RAF het voortgegaan om die O/400 te bedryf totdat dit naby die einde van 1919 deur die Vickers Vimy vervang is. Oorlogs-O/400's is omgeskakel vir burgerlike gebruik en nege oud-militêre O/400's is deur die baanbreker-lugdiens "Handley" gebruik Bladsyvervoer ".
Ses is in die Republikeinse China bymekaargekom onder die aanduiding "O/7", waar hulle lugpos en passasiers vervoer het tussen Beijing en Tientsin, die eerste diens wat op 7 Mei 1920 plaasgevind het. Die dienste is ontwrig deur die uitbreek van die Chinese burgeroorlog en uiteindelik is die O/7's deur verskillende krygshere oorgeneem.
Die eskader, gebaseer op Ligescourt, Frankryk in 1918, was die eerste wat Handley Page-bomwerpers bedryf het, en is uitsluitlik gebruik vir langafstand-bombardemente.
Die ontwerp van die reeks vliegtuie het kort na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog begin as gevolg van vergaderings tussen die Royal Navy se direkteur van die lugafdeling, kaptein Murray Sueter en Frederick Handley Page. Sueter het '' 'n bloedige verlamde van 'n vliegtuig '' versoek vir langafstandbomaanvalle. ΐ ] Α ] Die frase is afkomstig van bevelvoerder Charles Rumney Samson wat van voor af teruggekeer het. Β ] Kuspatrollie -aanpassings van die ongeboude Handley Page L/200 en M/200 en MS/200 is aanvanklik bespreek, maar Sueter se tegniese adviseur Harris Booth het 'n groot watervliegtuig bevoordeel vir kuspatrollie en werfverdediging wat ook in staat sou wees bombardering van die Duitse hoogseevloot by sy basis in Kiel: 'n prototipe (die AD -seevliegtuig tipe 1000) was reeds in opdrag van J Samuel White & amp; Co van Cowes. Γ ] Handley Page stel voor om 'n vliegtuig van soortgelyke grootte te bou, en 'n spesifikasie is opgestel rondom sy voorstelle: dit is formeel op 28 Desember 1914 uitgereik as basis vir 'n bestelling vir vier prototipes. Dit het 'n groot tweedekker vereis - wat in 'n skuur van 75 x 160 cm en dus vouvlerke benodig word - aangedryf deur twee 150 pk (110 kW) sonstralenjins om ses 100 lb (45 ') #160 kg) bomme en voorzien van pantserplate om bemanning en enjins te beskerm teen geweervuur ​​vanaf die grond. Δ ] Die bemanning van twee sou in 'n geglasuurde kajuit ingesluit word en die enigste verdedigingswapen wat beplan is, was 'n geweer wat deur die waarnemer/ingenieur afgevuur moes word. Die benaming O/100 kom van die voorgestelde vlerkspan van die vliegtuig voor 'n 'O', aangesien Handley Page destyds hul tipes alfabetiese letters gegee het. Γ ] Die buitelynontwerp is op 4 Februarie 1915 goedgekeur, nou met 250 perdekrag (190 kW) Rolls-Royce Eagle-enjins, en op 9 Februarie is die kontrak gewysig om nog agt vliegtuie in te sluit.
Die O/100 was 'n tweesydige tweevliegtuig met drie baaie met 'n oorhangende deel van die boonste vleuel wat deur koningposte omhul is, met 'n reghoekige romp en 'n tweesydige stert-eenheid met twee gebalanseerde roere tussen die horisontale oppervlaktes. Gebalanseerde ailerons is slegs op die boonste vleuel aangebring. Dit strek verder as die agterkant van die vleuel, en gee die vliegtuig 'n kenmerkende planvorm. Die twee enjins het vier-lopende skroewe gedryf wat in teenoorgestelde rigtings gedraai het om wringkrag-effekte te vermy en was omhul in gepantserde nacelle wat tussen die vlerke op buisstaalstutte gemonteer is. Die nacelles het 'n lang, afneembare kuip om die weerstand te verminder: om die drade van die vlerke te verwyder wanneer die vlerke gevou word, is die agterste gedeelte van die kuipe vasgemaak om na binne te vou. Die konstruksie van die romp en vlieënde oppervlaktes was hoofsaaklik van spar, met groot moeite om gewig te verminder deur uitgebreide gebruik van hol seksies.
Die vier prototipes en die eerste produksiesel van ses vliegtuie is op Cricklewood gebou, met die eerste vliegtuig wat op 9 Desember 1915 per pad na Hendon afgelewer is. Die eerste vlug van die prototipe is op 17 Desember by Hendon uitgevoer toe 'n kort reguit vlug gemaak, die vliegtuig sonder probleme op met 80 en 160 km/h. 'N Tweede vlug is die volgende dag uitgevoer toe daar gevind is dat die vliegtuig nie vinniger as ongeveer 89 km/h sou vlieg nie. Dit is die skuld vir die sleep wat veroorsaak is deur groot heuningkoekradiatore, wat verander is na buisradiators wat aan weerskante van die enjin -nacelle gemonteer is. 'N Derde vlug op 31 Desember het 'n aantal beheerprobleme aan die lig gebring, die rolpaaie en hysbakke was effektief, maar swaar, deels as gevolg van oormatige wrywing in die beheerkring en die roere was ernstig oorbalanseer.  Na geringe wysigings is die vliegtuig na RNAS Eastchurch gevlieg, waar volspoedproewe gedoen is. By die bereiking van 110-160 km/h het die stert -eenheid begin vibreer en draai, het die vlieënier onmiddellik geland en 'n inspeksie het ernstige skade aan die agterste rompstruktuur getoon. Versterking kon die probleem nie genees nie, terwyl die ingeslote kajuit en die grootste deel van die pantser ook verwyder is. Die tweede prototipe is in April 1916 voltooi en het 'n oop kajuit in 'n langer neus met plek vir 'n skutter. Om gewig te bespaar, is die grootste deel van die pantser verwyder en was dit die reëling vir die latere vervaardiging van die masjien. 
Na 'n reeks bewysvlugte by Hendon, 1456 is deur die RNAS aanvaar en is na Manston gevlieg vir verdere proewe. Dit het aan die lig gebring dat daar steeds 'n stert ossillasie probleem was, ondanks die verminderde balans op die hysbakke. Die gebrek aan rigtingstabiliteit wat veroorsaak word deur die verhoogde voorkant, is gedeeltelik genees deur 'n vaste vin by te voeg, maar om die oorsaak van die stert ossillasie te vind, het die Admiraliteit Frederick Lanchester van die National Physics Laboratory ingeroep. Lanchester was dit eens dat eenvoudige strukturele swakheid nie die oorsaak van die probleem was nie en dat resonansie van die romp die waarskynlike oorsaak was. Statiese toetse op die derde prototipe met 'n herontwerpte, stywer rompstruktuur het niks getoon nie. Lanchester het op 26 Junie as waarnemer in 'n bemanningsposisie gevlieg. Die stert ossillasies het begin by 130-160 km/h en Lanchester het opgemerk dat die stert met 15 ° aan weerskante gedraai het en dat daar asimmetriese beweging van die regter- en linkerhelftes van die hysbakke was, wat is met lang beheerkabels verbind eerder as om styf gekoppel te wees. Hy het aanbeveel dat hulle stewig gekoppel word, dat die hysbakbalanse verwyder word en dat ekstra stut tussen die onderste longons en die onderste stertvliegtuigvlieg bygevoeg word, maatreëls wat die probleem opgelos het. 
Die vierde prototipe is voltooi met dieselfde rompstruktuur as die tweede prototipe en het voorsiening gemaak vir bewapening, met 'n Scarff -ring wat in die neus gemonteer is, 'n paar staafbevestigings in die middelste posisie en 'n geweer wat in die agterste romp vasgemaak word. Dit was ook die eerste O/100 met 320 pk (240 kW) Rolls-Royce Eagle-enjins. Nadat die aanvaardingsproewe voltooi is, is die tweede en derde prototipe by Manston behou om 'n Handley Page -opleidingsvlug te vorm. Die eerste prototipe is herbou tot produksiestandaard en die vierde prototipe het 'n nuwe nacelle-ontwerp getoets, wat nie gepantser was nie, met 'n vergrote brandstoftenk en 'n korter kuip om die stert te laat vou. Die nuwe nacelle is gebruik op alle vliegtuie wat na die aanvanklike bondel van twaalf gebou is. Van 1461, is 'n bykomende brandstoftenk in die romp bokant die bomvloer aangebring in die romp bo die bomvloer. 'N Totaal van 46 O/100's is gebou voordat dit deur die Type O/400 vervang is. 
Die eerste Amerikaanse Handley Page -bomwerper, die Langley, was in vlug
Die belangrikste verskil tussen die twee tipes was die gebruik van 360 pk (270 kW) Eagle VIII -enjins.  Anders as die vorige enjins, is hierdie enjin nie in weergawes met die hand gebou nie, omdat die vervaardiging van enjins van beide tipes vir goedkeuring van die enjin moeilik was. Windtunneltoetse by die NPL het vasgestel dat die teenroterende skroewe rigtinggewende onstabiliteit met die O/100 veroorsaak. Slegs een weergawe was nodig, wat produksie en onderhoud vereenvoudig het en die p-faktor is oorkom deur die vin effens te verreken. Die O/400 het 'n versterkte romp, 'n groter bomlading, die nacelle tenks is verwyder en die brandstof is in twee 130 imp gal (590 l 160 US gal ) romptenks, wat 'n paar swaartekragtenks van 15 tot 160 pk (160 l) Die nuwe nacelles was kleiner en het vereenvoudigde stutte ondersteun; die vermindering van die sleep verbeterde maksimum spoed en plafon. Die hersiene nacelle is getoets in 3188, wat in 1917 met 'n verskeidenheid enjininstallasies in Martlesham Heath gevlieg is. 'N Aanvanklike bestelling vir 100 van die hersiene ontwerp, met Sunbeam Maori- of Eagle -enjins, is op 14 Augustus geplaas, maar kort daarna gekanselleer. Twaalf stelle komponente wat deur Cricklewood gebou is, is na die Royal Aircraft Factory oorgeplaas, waar dit in die eerste produksie O/400's saamgestel is.  Meer as 400 is voor die wapenstilstand voorsien teen 'n prys van 1636 000 elk.  Nog 107 is deur die Standard Aircraft Corporation in die VSA in lisensie gebou (uit 1 500 wat deur die lugkorps bestel is). Ses en veertig uit 'n bestelling vir vyftig is deur Clayton & Shuttleworth in Lincoln gebou. 
Kort na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog voorsien Frederick Handley-Page die noodsaaklikheid van 'n langafstand-bomwerper en 'n formele spesifikasie is in Desember 1941 uitgereik vir vier prototipes op grond van sy voorstelle. Die eerste prototipe is 12 maande later afgelewer, wat sy eerste vlug op 15 Desember gemaak het en 'n kontrak vir produksievliegtuie gevolg het. Aangedryf deur 2 x Rolls Royce Eagle -enjins, elk van 250 pk, is altesaam 46 sulke vliegtuie gebou. Dit staan ​​bekend as die Handley Page O/100, maar dit was egter beperk in spoed, en het gou plek gemaak vir die verbeterde O/400, die belangrikste verskil tussen die twee kragtiger Eagle VIII -enjins van 360 pk.
Die Handley-Page O/400 het ook 'n meer aërodinamiese profiel, wat, in samewerking met die nuwerwetse enjins, 'n verbetering in maksimum spoed en hoogte tesame met 'n verhoogde bom- en brandstoflading tot gevolg gehad het. Die bewapening het 'n bemanning van 4/5 en bestaan ​​uit 5 x .303 in Lewis-gewere (2 op 'n serpring wat in die neus gemonteer is, 2 in die middelste boonste romp en een by die ventrale luik) en tot 2.000 pond bomme gedra kon word. Die eerste vliegtuig is in 1917 met 'n verskeidenheid enjins getoets en die produksie begin in dieselfde jaar by die Royal Aircraft -fabriek met masjiene wat die RAF -diens in April 1918 binnegaan. Die O/400 is gebruik ter ondersteuning van grondmagte aan die Wesfront en vir strategiese bomaanval toe dit in staat was om die nuwe bom van 1,650 lb te dra, met krag tot 40 vliegtuie per aanval ontplooi is. Dit was die belangrikste swaar bomwerper wat die RAF aan die einde van die oorlog gebruik het en in diens bly totdat dit teen die einde van 1919 deur die Vickers Vimy vervang is.
'N Totaal van 10 RAF-eskaders was toegerus met die Handley-Page O/400. 'N Enkele masjien is deur die Australian Flying Corps in die Lugmag van die Midde-Ooste bedryf (onder meer ter ondersteuning van Lawrence van Arabië) en 6 is na die oorlog verkoop as vervoer na China, met Indië en Pole. Altesaam 554 is gebou.
Handley Bladsy O/400 - Geskiedenis
Aan die einde van die boek Maleagi in die Ou Testament, is die volk Israel weer terug in die land Palestina na die Babiloniese ballingskap, maar hulle is onder die heerskappy van die groot wêreldmoondheid van daardie dag, Persië en die Middel- Persiese ryk. In Jerusalem is die tempel herstel, hoewel dit 'n baie kleiner gebou was as die wat Salomo in so 'n wonderlike glorie gebou en versier het.
Binne die tempel was die lyn van Aäroniese priesters nog besig om die heilige rituele te aanbid en uit te voer soos hulle deur die wet van Moses beveel is. Daar was 'n direkte lyn van afstammelinge in die priesterskap wat na Aaron teruggevoer kon word.
Maar die koninklike geslag van Dawid het op bose dae geval. Die mense het geweet wie die regmatige opvolger van Dawid was, en in die boek Haggai, Sagaria en Maleagi word sy naam aan ons gegee. Dit was Serubbabel, die koninklike prins, maar daar was geen koning op die troon van Israel nie; hulle was 'n marionetvolk onder die oorheersing van Persië. Alhoewel die mense deur swakheid en formalisme geteister was, soos die profete ons getoon het, was die mense verenig. Daar was geen politieke skeurings of faksies onder hulle nie, en hulle was ook nie verdeel in groepe of partye nie.
As u nou die Nuwe Testament vir die boek Matteus oopmaak, ontdek u 'n heel ander atmosfeer - byna 'n ander wêreld. Rome is nou die dominante mag van die aarde. Die Romeinse legioene het oor die lengte en breedte van die beskaafde wêreld versprei. Die sentrum van mag het verskuif van die Ooste na die Weste, na Rome. Palestina is nog steeds 'n marionetstaat - die Jode het nooit weer hul eie soewereiniteit herwin nie - maar nou is daar 'n koning op die troon. Maar hierdie koning is die afstammeling van Esau in plaas van Jakob, en sy naam is Herodes die Grote. Verder is die hoëpriesters wat nou in die setel van godsdienstige gesag in die land sit, nie meer uit die geslag van Aäron nie. Hulle kan nie hul afstammelinge terugspoor nie, hulle word eerder gehuurde priesters aan wie die amp verkoop word as politieke beskerming.
Die tempel is steeds die middelpunt van die Joodse aanbidding, hoewel die gebou sedert die sluiting van die Ou Testament ongeveer 'n halfdosyn keer gedeeltelik vernietig en herbou is. Maar nou lyk dit asof die sinagoges wat in elke Joodse stad ontstaan ​​het, die middelpunt van die Joodse lewe is, selfs meer as die tempel.
In hierdie tyd is die volk van Israel in drie groot partye verdeel. Twee van hulle, die Fariseërs en Sadduseërs, was baie meer prominent as die derde. Die kleiner groep, die Essene, kon kwalik as 'n party aangewys word. Maar nie lank gelede nie, het hulle in ons tyd groot bekendheid gekry en nuwe betekenis gekry omdat hulle 'n paar dokumente in grotte wat oor die Dooie See uitkyk, weggesteek het - dokumente wat weer aan die lig gekom het deur die toevallige ontdekking van 'n Arabiese herderseun en staan ​​bekend as die Dooie See -rolle.
Nou, wat het gebeur in hierdie vier honderd sogenaamde & quotsilent & quot jare nadat die laaste van die geïnspireerde profete gepraat het en die eerste van die Nuwe-Testamentiese skrywers begin skryf het? U onthou dat daar 'n woord is in Paulus se brief aan die Galasiërs wat sê: & quot Toe die tyd heeltemal aangebreek het, het God sy Seun gestuur, gebore uit 'n vrou, gebore onder die wet. & Quot (Gal. 4: 4) Met ander woorde, die die tyd van die geboorte van ons Here was die vasgestelde uur van God, die oomblik waarop God lank voorberei het. 'N Paar van die opwindende voorbereidings het plaasgevind gedurende die tyd van' quotsilence ', maar u sal u Nuwe Testament baie beter verstaan ​​as u iets van die historiese gebeure gedurende die tyd tussen die testamente verstaan.
Nadat Maleagi opgehou het om te profeteer en die kanon van die Ou Testament gesluit het - dit wil sê, die aantal boeke in die Ou Testament is vervul en die geïnspireerde profete het opgehou praat - God het 'n tydperk toegelaat vir die leringe van die Ou Testament om deur die hele wêreld te dring. Gedurende hierdie tyd het hy die toneel van die geskiedenis herrangskik, net soos 'n verhoogpersoneel die toneelstelle sal herrangskik nadat die gordyn geval het, en as die gordyn weer opstaan, is daar 'n heeltemal nuwe omgewing.
In ongeveer 435 v.C., toe die profeet Maleagi ophou skryf, het die middelpunt van die wêreldmag begin beweeg van die Ooste na die Weste. Tot op hierdie tydstip was Babilon die belangrikste wêreldmoondheid, maar dit is gou opgevolg deur die Medio-Persiese ryk, soos u onthou uit die antieke geskiedenis. Hierdie verskuiwing is voorspel deur die profeet Daniël, wat gesê het dat daar 'n beer sou opstaan ​​wat hoër was aan die een kant as die ander, wat die skeiding tussen Media en Persië aandui, met die Perse die oorheersende (Dan. 7: 5) .
Op die hoogtepunt van die Persiese mag het daar ontstaan ​​in die land Masedonië (wat ons nou as Griekeland ken), noord van die Swart See, 'n man met die naam Philip van Masedonië, wat 'n leier in sy eie land geword het. Hy het die eilande van Griekeland verenig en hulle heerser geword. Sy seun was bestem om een ​​van die groot wêreldleiers van alle tye te word, Alexander die Grote. In 330 v.C. 'n geweldige stryd tussen die Perse en die Grieke het die verloop van die geskiedenis heeltemal verander. In daardie geveg het Alexander, as 'n jong man slegs twintig jaar oud, die leërs van Griekeland in 'n oorwinning oor die Perse gelei en die mag van Persië heeltemal afgebreek. Die middelpunt van die wêreldmag skuif toe verder wes na Griekeland, en die Griekse ryk is gebore.
'N Jaar na die historiese geveg het Alexander die Grote sy leërs na die Siriese wêreld gelei na Egipte. Onderweg het hy beplan om die stad Jerusalem te beleër. Toe die oorwinnende leërs van die Grieke die stad nader, word die boodskap aan die Jode in Jerusalem gebring dat die leërs op pad is. Die hoëpriester op daardie tydstip, 'n godvrugtige ou man met die naam Jaddua (wat terloops in die Bybel in die boek Nehemia genoem word) het die heilige geskrifte van die profeet Daniël geneem en, vergesel van 'n leër van die ander priesters geklee in wit kledingstukke, gaan uit en ontmoet Alexander 'n entjie buite die stad.
Dit alles is afkomstig van die verslag van Josephus, die Joodse historikus, wat ons vertel dat Alexander sy leër verlaat en hom haastig na hierdie groep priesters ontmoet het. Toe hy hulle ontmoet, het hy aan die hoëpriester gesê dat hy die vorige nag 'n gesig gehad het waarin God hom 'n ou man gewys het, in 'n wit kledingstuk, wat hom iets van groot betekenis vir homself sou toon, volgens die verslag , maak die hoëpriester toe die profesieë van Daniël oop en lees dit aan Alexander voor.
In die profesieë kon Alexander die voorspellings sien dat hy die opvallende bok sou word met die horing in sy voorkop, wat uit die Weste sou kom en die mag van Medio-Persië sou verpletter en die wêreld sou verower. Hy was so oorweldig deur die akkuraatheid van hierdie profesie en, natuurlik, deur die feit dat dit oor hom gepraat het, dat hy beloof het dat hy Jerusalem van beleg sou red, en die hoëpriester met eer teruggestuur het. Hoe waar die verslag is, is op hierdie tydstip baie moeilik om te sê dat dit in elk geval die verhaal is.
Alexander sterf in 323 v.C. toe hy net drie-en-dertig jaar oud was. Hy het homself in die fleur van sy lewe doodgedrink, bedroef omdat hy nie meer wêrelde kon oorwin nie. Na sy dood is sy ryk verskeurd, want hy het geen erfgenaam nagelaat nie. Sy seun is vroeër vermoor, so daar was niemand wat die ryk van Alexander sou erf nie.
Na 'n geruime tyd het die vier generaals wat Alexander se leërs gelei het, egter sy ryk tussen hulle verdeel. Twee van hulle is veral vir ons opmerklik. Die een was Ptolemeus, wat Egipte verower het en die lande in Noord -Afrika, die ander was Seleukus, wat Sirië verkry het, noord van Palestina. Gedurende hierdie tyd is Palestina deur Egipte geannekseer en het dit swaar gely onder die hande van Ptolemeus. Trouens, die volgende honderd jaar was Palestina vasgevang in die vleissnit van die eindelose konflikte tussen Sirië in die noorde en Egipte in die suide.
As u nou die profesieë van Daniël gelees het, sal u onthou dat Daniël, deur inspirasie, 'n baie akkurate en gedetailleerde uiteensetting kon gee van die hoogtepunte van hierdie jare lange konflik tussen die koning van die Noorde (Sirië) en die koning van die Suide (Egipte). Die elfde hoofstuk van Daniël gee ons 'n ongelooflik akkurate weergawe van dit wat lankal vervul is. As u wil sien hoe akkuraat die profesie is, stel ek voor dat u die hoofstuk van Daniël vergelyk met die historiese verslag van wat werklik gedurende daardie tyd plaasgevind het. H.A. Ironside se boekie, The 400 Silent Years, versamel dit in detail.
Gedurende hierdie tyd het die Griekse invloed sterk geword in Palestina. 'N Party het ontstaan ​​onder die Jode, genaamd die Helleniste, wat baie gretig was om die Griekse kultuur en denke in die land in te bring en sommige van die Joodse wette te liberaliseer. Dit het 'n skeuring in twee groot partye genoodsaak. Daar was diegene wat 'n sterk Hebreeuse nasionalis was, wat alles volgens die Mosaïese orde wou bewaar. Hulle weerstaan ​​al die buitelandse invloede wat die ou Joodse maniere sou ontwrig. Hierdie party het bekend gestaan ​​as die Fariseërs, wat beteken & quotto separate. & Quot Hulle was die separatiste wat daarop aangedring het om tradisies te behou. Hulle het sterker en sterker geword, meer wetties en rigied in hul vereistes, totdat hulle die teiken geword het vir sommige van die mees versengende woorde wat ons Here ooit gespreek het. Hulle het godsdienstige huigelaars geword, die uiterlike vorm van die wet behou, maar die gees daarvan heeltemal geskend.
Aan die ander kant het die Helleniste - die Griekse liefhebbers - meer en meer invloed op die politiek van die land geword. Hulle stig die party wat in die Nuwe -Testamentiese dae bekend gestaan ​​het as die Sadduseërs, die liberale. Hulle het van die streng interpretasie van die wet afgewyk en die rasionaliste van hulle tyd geword, en opgehou om op enige manier in die bonatuurlike te glo. Ons word in die Nuwe Testament vertel dat hulle keer op keer na die Here gekom het met vrae oor die bonatuurlike, soos & quot Wat sal gebeur met 'n vrou wat met sewe verskillende mans getroud is? Wie se vrou sal sy in die opstanding wees? & Quot (Matt. 22: 23-33) Hulle het nie in 'n opstanding geglo nie, maar in hierdie vrae het hulle probeer om Jesus ter plaatse te plaas.
Nou was daar ook 'n jong rebelle Joodse priester wat met 'n Samaritaan getrou het, na Samaria gegaan het en in opstand teen die Joodse wette 'n tempel op die berg Gerizim gebou het wat 'n mededinger van die tempel in Jerusalem geword het. Dit het intense, fanatiese wedywering tussen die Jode en die Samaritane veroorsaak, en hierdie wedywering word ook weerspieël in die Nuwe Testament.
Gedurende hierdie tyd, in Egipte, onder die bewind van een van die Ptolemeus, is die Hebreeuse geskrifte vir ongeveer die eerste keer in ongeveer 284 v.C. in 'n ander taal vertaal. 'N Groep van 70 geleerdes is deur die Egiptiese koning bymekaargeroep om die Hebreeuse geskrifte te vertaal. Boek vir boek het hulle die Ou Testament in Grieks vertaal. Toe hulle klaar was, kry dit die naam van die Septuaginta, wat 70 beteken, vanweë die aantal vertalers. Dit het die Griekse weergawe van die Hebreeuse Bybel geword. Daaruit is baie van die aanhalings in die Nuwe Testament afgelei. Daarom is die Nuwe -Testamentiese aanhalings van Ou -Testamentiese verse soms in verskillende woorde - omdat dit uit die Griekse vertaling kom. Die Septuagint bestaan ​​nog steeds en word wyd in verskillende dele van die wêreld gebruik. Dit is steeds 'n baie belangrike dokument.
'N Rukkie later, ongeveer 203 v.C., het 'n koning met die naam Antiochus die Grote in Sirië aan die noorde van Palestina aan bewind gekom. Hy verower Jerusalem van die Egiptenare en begin die regering van Siriese mag oor Palestina. Hy het twee seuns gehad, waarvan een hom opgevolg het en regeer slegs 'n paar jaar. Toe hy sterf, neem sy broer die troon in. Hierdie man, met die naam Antiochus Epiphanes, het een van die mees wrede en gewelddadigste vervolgers van die Jode geword wat ooit geken is. Trouens, hy word dikwels die Antichris van die Ou Testament genoem, omdat hy sommige van die voorspellings van Daniël vervul rakende die koms van iemand wat 'n veragtelike persoon en 'n kwote koning sou wees. 'Sy naam (wat hy beskeie aan homself gegee het) beteken & quotAntiochus die illustere. & quot; Nietemin het sommige van sy eie hofdienaars klaarblyklik meer saamgestem met die profesieë van Daniël, en hulle het twee letters in sy titel verander. van Epiphanes na Epipames, wat beteken "die gekke man."
Sy eerste daad was om die hoëpriester in Jerusalem af te sit. sodoende eindig die lang erfopvolging, begin by Aaron en sy seuns deur die baie eeue van die Joodse lewe. Onias die Derde was die laaste van die erflike lyn van priesters. Antiochus Epiphanes verkoop die priesterskap aan Jason, wat nie uit die priesterlike geslag was nie. Jason is op sy beurt mislei deur sy jonger broer Menelaus, wat die priesterdom gekoop het en daarna die goue voorwerpe van die tempel verkoop het om die hulde te maak. Epifanes het die deur God gemagtigde lyn van die priesters omvergewerp. Toe, en onder sy bewind, het die stad Jerusalem en al die godsdienstige rituele van die Jode agteruitgegaan namate hulle ten volle onder die mag van die Siriese koning gekom het.
In 171 v.C. Antiochus het Egipte binnegeval en weer was Palestina vasgevang in die neutekraker van wedywering. Palestina is die land waaroor die meeste geveg word, en Jerusalem is die mees gevange stad in die geskiedenis. Dit is meer as 27 keer in sy geskiedenis geplunder, verwoes, verbrand en vernietig.
Terwyl Antiochus in Egipte was, is berig dat hy in die geveg gedood is en dat Jerusalem bly was. Die mense het 'n opstand gereël en Menelaus, die pseudopriester, omvergewerp. Toe die berig Antiochus (wat nog baie geleef het in Egipte) dat Jerusalem verheug was oor die berig van sy dood, het hy sy leërs georganiseer en soos 'n woede oor die land gevee en met 'n vreeslike wraak op Jerusalem geval.
Hy het die stad omvergewerp, sy mag teruggekry en gelei deur die verraderlike Menelaus, ingedring in die Allerheiligste in die tempel self. Ongeveer 40 000 mense is dood in drie dae van gevegte gedurende hierdie verskriklike tyd. Toe hy hom in die Allerheiligste binnedring, vernietig hy die boekrolle en neem tot absolute afgryse van die Jode 'n sog en offer dit op die heilige altaar. Toe met 'n sous gemaak van die vlees van hierdie onrein dier, besprinkel hy alles in die tempel, en sodoende die heiligdom heeltemal besoedel en skend. Dit is vir ons onmoontlik om te begryp hoe verskriklik dit vir die Jode was. Hulle was eenvoudig ontsteld dat so iets ooit met hul heilige tempel kan gebeur.
Dit was die daad van die besoedeling van die tempel waarna die Here Jesus verwys as die 'verwoestende heiligmaking' wat Daniël voorspel het (Matt. 24:15), en wat ook 'n teken geword het van die komende verwoesting van die tempel wanneer Antichris self sal ingaan die tempel, noem homself God, en verontreinig dus die tempel in daardie tyd. Soos ons uit die Nuwe Testament weet, lê dit steeds in die toekoms.
Die profeet Daniël het gesê dat die heiligdom vir 2300 dae besoedel sou wees. In presiese ooreenstemming met daardie profesie was dit presies 2300 dae - ses en 'n half jaar - voordat die tempel gereinig is. Dit is gereinig onder leiding van 'n man wat nou bekend was in die Joodse geskiedenis, Judas Makkabeus. Hy was een van die priesters wat saam met sy vader en vier broers in opstand teen die Siriese koning opgestaan ​​het. Hulle het die aandag van die Israeliete getrek, hulle ontbied om hulle in die geveg te volg, en in 'n reeks veldslae waarin hulle altyd 'n oorweldigende minderheid was, het hulle die mag van die Siriese konings omvergewerp, Jerusalem verower en die tempel gereinig. Die dag toe hulle die tempel skoongemaak het, is die dag van toewyding genoem, en dit het plaasgevind op die 25ste dag van Desember. Op daardie datum vier Jode steeds elke jaar die toewydingsfees.
Die Makkabeërs, wat uit die Asmonese familie was, het 'n reeks hoëpriesters begin, bekend as die Asmonese dinastie. Hulle seuns, vir ongeveer die volgende drie of vier geslagte, regeer as priesters in Jerusalem, terwyl hulle hulself heeltyd moes verdedig teen die konstante aanvalle van die Siriese leër wat die stad en die tempel wou herower. Gedurende die dae van die Makkabeërs was daar 'n tydelike omverwerping van buitelandse oorheersing, daarom kyk die Jode terug na hierdie tyd en beskou dit met so 'n geweldige eerbied.
Gedurende hierdie tyd het een van die Asmonese priesters 'n bondgenootskap aangegaan met die stygende mag in die Weste, Rome. Hy het 'n verdrag met die Senaat van Rome gesluit om hulp te bied in geval van 'n Siriese aanval. Alhoewel die verdrag in alle erns en opregtheid aangegaan is, was dit hierdie verdrag wat Rome in die prentjie en geskiedenis van Israel ingebring het.
Namate die gevegte tussen die twee opponerende magte al hoe warmer was, was Rome wakker. Uiteindelik het die goewerneur van Idumea, 'n man met die naam Antipater en 'n afstammeling van Esau, 'n ooreenkoms aangegaan met twee ander naburige konings en Jerusalem aangeval om die gesag van die Asmonese hoëpriester te probeer omverwerp. Hierdie geveg woed so hewig dat Pompeius, die Romeinse generaal, wat destyds 'n leër in Damaskus gehad het, deur albei partye versoek is om in te gryp. One side had a little more money than the other, and persuaded by that logical argument, Pompey came down from Damascus, entered the city of Jerusalem -- again with terrible slaughter -- overthrew the city and captured it for Rome. That was in 63 B.C. From that time on, Palestine was under the authority and power of Rome.
Die Handley Page Type O was a biplane bomber used by Britain during the First World War. When built, the Type O was the largest aircraft that had been built in the UK and one of the largest in the world. There were two main variants, the Handley Page O/100 (H.P.11) and the Handley Page O/400 (H.P.12).
Caproni, also known as Samelewing à van Agostini e Caproni en Samelewing à Caproni e Comitti, was 'n Italiaanse vliegtuigvervaardiger. Die belangrikste bedryfsbasis was op Taliedo, naby die Linate -lughawe, aan die buitewyke van Milaan.
Die Handley Page HP.88 was a British research aircraft, built in the early 1950s for Handley Page to test the aerodynamics of the Victor crescent wing design, and was intended to be a scaled-down version of that aircraft.
Die Vickers Type 56 Victoria was a British biplane freighter and troop transport aircraft used by the Royal Air Force. The Victoria flew for the first time in 1922 and was selected for production over the Armstrong Whitworth Awana.
Die Handley Page Dart Herald is a 1950s British turboprop passenger aircraft.
Die Handley Page W.8, W.9 and W.10 were British two- and three-engine medium-range biplane airliners designed and built by Handley Page.
Die Nakajima G5N Shinzan was a four-engined long-range heavy bomber designed and built for the Imperial Japanese Navy prior to World War II. The Navy designation was "Experimental 13-Shi Attack Bomber" the Allied code name was "Liz".
Die Handley Page H.P.54 Harrow was a British heavy bomber of the 1930s built by Handley Page and used by the Royal Air Force, being used for most of the Second World War as a transport. It was a twin-engine, high-wing monoplane with a fixed undercarriage.
Die Handley Page H.P.43 was a three-engined biplane bomber-transport built to an Air Ministry specification. It did not fly well and the biplane configuration was out-dated at completion the only one constructed was later turned into a monoplane and led to the Handley Page H.P.54 Harrow.
Die Handley Page H.P.51 was a monoplane conversion of the earlier, unsuccessful biplane bomber-transport aircraft, the Handley Page H.P.43. The Air Ministry ordered the production variant off the drawing board as the Handley Page H.P.54 Harrow bomber.
Die 1920 Handley Page O/400 crash occurred on 14 December 1920 when a Handley Page Transport Handley Page O/400 on a scheduled passenger flight from London to Paris with two crew and six passengers crashed at Golders Green in North London after take-off from Cricklewood Aerodrome. The crew of two and two passengers were killed in the first fatal accident for the airline since the service had started in December 1919. It was reported as the first recorded airliner crash in history, but a larger airliner had crashed the previous year.