‘Ek sal weer ‘n Loflied sing’Karen Swanepoel se boek Ek sal weer ŉ Loflied sing het pas verskyn. Dit was ŉ moeilike en uitdagende proses om haarself uit haar huidige omstandighede te haal, weer daai emosies te beleef en dit dan neer te skryf. Maar vir Karen (45) was dit ook ŉ proses van genesing. Ek sal weer ŉ Loflied sing is haar storie van genade en hoop waarmee sy vir ander hoop en bemoediging wil gee. Karen en haar man, Schalk (39), was op 10 Januarie 2012 saam met hul kinders, Jeanelle (5) en Juan (2), op pad Bloemfontein toe, toe hulle in ŉ botsing reg van voor op die N1-hoofweg tussen Ventersburg en Winburg betrokke was. Schalk en hul dogtertjie is op die toneel dood verklaar. Klein Juan is kort ná sy aankoms by die hospitaal dood. Karen is met ernstige beserings in die Mediclinic Welkom opgeneem. Sy was aan ŉ ventilator gekoppel en is onder verdowing gehou. Sy het eers tien dae later uitgevind haar man en kinders is dood. Sy was drie weke lank in die hospitaal. Eers twee weke nadat sy ontslaan is, kon daar ŉ roudiens vir haar man en kinders gehou word. “Vertrou op God. Ja, ek sal weer vir Hom ŉ loflied sing. Hy is my helper en my God,” (Psalm 43:5) was die Bybelvers wat op die roudiens voorgelees is. “Ek glo dit is ŉ belofte wat die Here aan my gemaak het … dat ek weer ŉ loflied sal sing.” Karen Swanepoel, haar man André en hul tweeling Reynard en Desiré. Deur baie genade sing sy vandag weer ŉ loflied. Karen het André (49) in Oktober 2014 ontmoet. Hulle is in Desember 2015 getroud en het in Februarie 2018 verneem hulle verwag ŉ tweeling. Reynard, “wyse beskermer”, en Desiré, “verlangende begeerte”, het op 14 September twee jaar oud geword. Die idee om ŉ boek te skryf het eintlik kort ná die roudiens gekom. Sy was besig om hul huis in Kathu saam met ŉ vriendin op te pak en het vir haar van al die belewenisse na afloop van die ongeluk vertel. “Sy het vir my ŉ joernaal persent gegee. In die joernaal het sy geskryf sy gee dit vir my sodat ek die gebeure kan opteken en my getuienis kan gebruik tot eer van God.” “Dalk skryf jy eendag ‘n boek. Ek glo deur dinge neer te skryf bring heling en dit gaan nog baie waardevol vir jou wees in die toekoms,” het die inskrywing in die joernaal gelui. Deur die jare het nog mense Karen aangemoedig om ŉ boek te skryf. Sy het begin dink dit is moontlik die rede hoekom die Here haar gespaar het. “Maar ek het gedink ek is nie ŉ skrywer nie en sal iemand moet kry om te help.” Sy het ŉ boek gekoop oor hoe om ŉ boek te skryf en besef dit is nie so maklik soos wat sy gedink het nie. Sy het begin soek na iemand wat haar kon help skryf. Karen Swanepoel tydens haar swangerskapfotosessie. Foto: La’ane Photography Baie water het in die see geloop en in 2017 het sy deur ‘n vriendin van haar iemand gekry om die boek te help skryf. Nadat meer as ‘n jaar verloop het vandat die manuskrip aan ‘n paar uitgewers voorgelê is vir publikasie, het sy besluit om selfpublikasie te oorweeg. Op 1 Junie 2020 het ŉ Facebook-plasing oor ŉ vrou wat ŉ stilgeboorte gehad het, Karen so aangegryp dat sy dit na ŉ Facebook-groep gedeel het en dit het tot ŉ uitgewer en spookskrywer gelei. Die spookskrywer het aanbeveel dat Karen eers self objektief deur die manuskrip lees en dan self besluit wat sy wil byvoeg en weglaat, voordat sy die manuskrip aan haar stuur. In die proses het Karen egter die hele boek in ‘n nuwe formaat binne twee maande self oorgeskryf en die spookskrywer het toe niks aan die manuskrip verander nie. “Toe besef ek. Eintlik wou die Here gehad het ek moes dit van die begin af doen.” Karen was vasbeslote dat nog ŉ jaar nie sou verbygaan wat die boek nie die lig sien nie. Sy het die boek tydens die inperking geskryf. Die tweeling was egter in dié tyd tuis en sy moes lang nagte en vreemde tye werk wanneer hulle geslaap het. “Toe ek eers begin skryf het, was ek geïnspireerd en gemotiveerd en die woorde het uit my gevloei.” André en Karen Swanepoel tydens ‘n swangerskapfotosessie. Foto: La’ane Photography Karen het voor die noodlottige ongeluk wat haar gesin geëis het ook haar ouer suster in ŉ motorongeluk verloor. Sandra Schutte is in Mei 1995 in die ouderdom van 22 in ŉ motorongeluk in Walvisbaai dood. Karen se ma, Elsa Koorsen, is in 2017 aan ovariumkanker oorlede. “Ek het die boek aan my ma opgedra ná haar twaalf jaar lange stryd teen kanker. Sy was my grootste rolmodel en inspirasie dwarsdeur my lewe.” Karen hoop dat elkeen wat haar boek lees aangeraak, bemoedig en geïnspireer sal word deur haar verhaal. “Dat elke leser sal raaklees dat daar ten spyte van die ontsaglike verlies, pyn en swaarkry wat ek moes deurmaak, tog ‘n goue draad van genade en hoop regdeur my lewensverhaal verweef is. Dat jy ‘n nuwe perspektief op jou eie swaarkry en pyn sal kry. Dat jy sal volhard om jou eie pynpad te stap. “Dat jy deur die pynlike proses sal groei ten einde jou lewensroeping en skeppingsdoel te bereik. Ek bid dat jy genade sal ontvang in jou reis na heelwording, dat jy ŉ reënboog na jou storm sal ontvang en dat jy ook weer ‘n loflied sal kan sing.”