PressReader - Sarie Kos: 2015-06-01 - SPEK-SJIEK
Sarie Kos - 2015-06-01 - Hieroor Praat Ons - teks MAR­GUE­RI­TE VAN WYK
Hy is don­ker en sjar­mant en die me­de-ei­e­naar van Ba­con on B­ree, ’n by­der­wet­se spek­sa­lon wat on­langs in B­ree­straat – Kaap­stad se foodie- plek – oop­ge­maak het
"Ou­kei, buddy, sien jou mô­re. Ek skuld jou nog R10 vir daai brood­jie wat ek nou-nou ge­ëet het,’’ groet ene Stu. “So­lank ek net nie na­der­hand vir my eie toe­brood­jies be­taal nie …,’’ lag Ri­chard Bos­man, me­de-ei­e­naar van Ba­con on B­ree.
“Dis ’n vriend wat saam met my op skool was,’’ ver­dui­de­lik hy toe die man uit­loop. “Is dit ou­kei as ons bin­ne sit? My su­per­be­stuur­der is by ’n be­graf­nis. Ek moet ’n o­gie hou.’’
Ri­chard s­kink ’n glas wa­ter, lui ’n re­ke­ning op, gaan sor­teer iets in die kom­buis uit …
Met sy erns­ti­ge ge­sig en sjiek don­ker trui ver­tel hy dat hy be­sluit het om die styl­vol­le ba­con bar te be­gin om­dat “al­mal van spek hou. Dit is boon­op baie veel­sy­dig. Jy kan dit saam met kaas, ei­ers, brood – eint­lik e­nig­iets – in­span en dit werk.”
Hy wou sy spek­plek in B­ree­straat oop­maak en nê­rens an­ders nie, “om­dat dit dees­dae een van Kaap­stad se foodie- stra­te is waar al­ler­lei in­te­res­san­te goed ge­beur. Die spe­si­a­li­teitskaas­win­kel The Cul­tu­re Club is langs­aan, daar’s al­ler­lei lek­ker kof­fie­win­kels, ’n de­li …’’
As k­lein seun­tjie wou Ri­chard al­mal ge­sond dok­ter, maar na­dat hy in 1987 by Ron­de­bosh Boys High ge­ma­tri­ku­leer het, het hy nie ’n i­dee ge­had wat hy met sy le­we wou doen nie. “Toe werk ek ja­re lank in die klein­han­del by Marks & Spencer in Lon­den en la­ter by Wool­wort­hs in Suid-A­fri­ka.’’ Nog la­ter het hy char­cu­te­rie (’n bord met ver­skil­len­de soor­te ver­werk­te koue vleis) by The De­li in Her­ma­nus ge­maak.
Die kos­be­dryf het hom nog al­tyd ge­fas­si­neer.
Hy en sy vrou, Jus­ti­ne Sey­mour, het in Maart van­jaar die ge­leent­heid aan­ge­gryp om saam met Fa­nie S­wa­ne­poel dié spek­sa­lon in die stad oop te maak. “Ek was al­tyd mal oor kos­maak en ge­niet dit nou ook om die spys­kaart te be­plan.’’
Een­vou­di­ge harts­kos is hul pas­sie. Die spe­si­a­li­teits­ge­reg is The Har­vey Spencer – ’n ci­a­bat­ta met spek, brie, ta­ma­tie en pes­to. An­der ge­reg­te wat die mond vir se­ker sal laat wa­ter, sluit in: Le Coq Sportif, S­mo­key Joe, The Prom . . . Net die na­me alleen laat jou klaar die ken­mer­ken­de geur van spek in jou neus­vleu­els kry. Ryk en lek­ker.
Ri­chard ver­tel hul­le het net se­we we­ke ge­had om al­les in die re­stau­rant ge­reed te kry. “Ons het in Maart be­gin werk, en ont­hou, hier­die huis in B­ree­straat is t­wee­hon­derd jaar oud. Al die ‘prent­jies’ oor hoe dit moes lyk, was in ons kop. Daar was nie ’n be­hoor­li­ke kom­buis nie, ons moes ta­fel­tjies in­bou, ons moes die reg­te kuns­wer­ke vind vir die on­der­ste deel van die re­stau­rant. Ons sal ook el­ke maand vir op­ko­men­de Suid-A­fri­kaan­se kuns­te­naars die ge­leent­heid gee om hier uit te s­tal. Ons moes al die fo­to’s in die boon­ste deel raam en op­hang. Eint­lik was dit reg­tig ’n baie groot taak.’’
Jus­ti­ne het die bin­ne­ver­sie­ring ge­doen. Dit is lig, skoon en mo­dern, met ’n ef­fens in­dus­tri­ë­le ge­voel. Die on­der­ste ge­deel­te skep ook die ge­voel van ’n “ge­hei­me’’ bin­ne­hof (jy kan dit nie van die straat af sien nie) met ’n tuin­tjie. ’’’n New York-at­mos­feer,’’ is hoe Ri­chard dit be­skryf.
“Hoe­wel dit baie uit­da­gend was om al­les so vin­nig klaar te kry, is dit hoogs be­vre­di­gend om nou hier te staan en al­les werk.’’
En wie moet ons be­dank vir die lek­ker spek? “Dit is al­les te dan­ke aan ‘ge­luk­ki­ge var­ke’ van Pi­ket­berg se om­ge­wing wat vry in die veld wei [voor hul­le ge­slag word],’’ lag hy.
Ri­chard het nie sy slag met char­cu­te­rie op Her­ma­nus ge­los nie. Hy werk steeds graag met sa­la­mi, spek en an­der ver­werk­te vleis. “Dit is skep­pend om so ’n bord by­me­kaar te sit, en as jy klaar is, moet jy weer van voor af be­gin en werk tot jou pro­duk per­fek is … Die lek­ker­ste is wan­neer gas­te vir jou sê hoe­veel hul­le dit ge­niet.”
Vir ont­span­ning hou hy en sy vrou en t­wee dog­ters, Ju­lia (15) en Is­sy (12), daar­van om teen Leeu­kop uit te klou­ter of hul­le gaan stap op die pro­me­na­de in See­punt.
En hul­le eet graag uit. “My dog­ters is ver­al mal daar­oor om nu­we eet­plek­ke te pro­beer. Ons hou van een­vou­di­ge, geu­ri­ge kos. Ver­al I­ta­li­aan­se en Ja­pan­ne­se ge­reg­te.’’
Wan­neer die stads­ge­woel te veel raak, vlug die ge­sin na die plat­te­land en kry weer la­fe­nis vir die siel op p­rent­jie­mooi dor­pe (met heer­li­ke eet­plek­ke) soos Fransch­hoek, Pa­ter­nos­ter, S­tan­ford en Prins Al­bert. Ri­chard is ’n op­ti­mis en dank­baar oor hoe sy le­we ver­loop het. “Die be­lang­rik­ste les wat ek tot nou toe ge­leer het: Niks is ooit so erg soos wat dit lyk nie en jy moet net nooit moed ver­loor nie.’’
Hoe­wel dit baie uit­da­gend was om al­les so vin­nig klaar te kry, is dit hoogs be­vre­di­gend om nou hier te staan en