Ek moet begin met ’n disclaimer. Wees gewaarsku dat daar ’n paar kontroversiële oortuigings gaan voorkom, wat reg teenoor tradisionele christelike leringe staan. En daardie oortuigings niemand s’n behalwe my eie nie. Ek praat names geen persoon of kerk of gemeenskap nie.
Waar kom dit als vandaan? ’n Onmoontlike sterk behoefte om gelukkig te wees in my lewe. As ’n depressie lyer vir baie jare, was dit altyd my behoefte om “antwoorde” en die regte “karakter eienskappe” te vind. Om die “resep” vir geluk te vind. Maar soos dit in Prediker sê: dis als ’n gejaag na wind. Daar is nie ’n resep nie. Daar is nie ’n verdomde padkaart nie. Maar ek dink ek kan tog ek kan êrens contentment vind en dit sal vir my begin by ’n authentic lewe. Dit is om my oortuigings op my manier uit te leef, en alhoewel ek altyd sensitief sal wees vir my omgewing, beteken dit nie ek gaan convention volg en dinge doen “soos dit nog altyd gedoen is nie.”
Laastens, al die oortuigings gaan wees oor waar ek nóú is, en hoe ek dinge nóú sien. Ek mag dalk oor ’n jaar of tien terug kyk en dink “wat de fok het ek gedink?” (As ’n gevloek jou ontstel, moet liewers nie verder lees nie.) Hopelik lyk my waardes anders oor tien jaar. Of ten minste, hoe ek God sien en ervaar.
I’m a work in progress. En dis baie deurmekaar. Soos in ’n deurmekaar kamer en kaste wat ek tog nog altyd dit kry waarna ek soek. Terwyl dit vir mense van buite af soos absolute chaos sal lyk.
Persepsie vs. realiteit. Die reg vs. verkeerd kan nie eintlik beantwoord word nie. Hoekom? Want ek kyk na die wêreld soos die wêreld is nie, maar soos ek (Anaïs Nin) Ek kyk na die wêreld deur lense wat gevorm is deur my eie kultuur, agtergrond, emosies, experiences, hoe ek grootgemaak is ens. So ek dink die vraag is nie altyd wat is reg en wat is verkeerd nie, maar eerder, “wat sien ek?” “Hoe kyk ek daarna?” Ek moet bewus wees van my eie vooroordele en “biases” voordat ek vir myself kan bepaal of die situasie reg of verkeerd is.
God is nog vir my real. Maar glad nie op die manier wat ek geleer is nie. Weereens besef ek dat ek God ervaar soos wat ek is, nie soos wat hy/sy werklik is nie. So dit beteken dan dat die mense wat my leer van God, ook maar net deur ’n bril kyk. Dat die mense wat die bybel geskryf het, ook maar net ’n gedeelte van God gesien het, soos wat hulle verstaan van God hulle toegelaat het.
Daarom sukkel ek om aan ’n fisiese hel te glo. Ek dink wat ateïste al jare lank op hamer het uiteindelik vir my duidelik geword. Ek sien my journey na God in ’n metafoor van ’n ouer en kind verhouding ( nie ’n perfekte een nie mind you.) Spesifiek my verhouding met ’n spesiale kind in my lewe. My hart wil bars van liefde vir hom, al is hy nie my eie vlees en bloed nie. Ek sal voor ’n bus in loop as dit beteken sy lewe word gespaar. Ek wil alles vir hom doen om te sorg dat hy ’n gelukkige kinderlewe het. My liefde vir hom hang nie af van wat hy doen Hy hoef net asem te haal. Ek wil hom verseker dat ek nooit ooit minder of meer lief sal wees vir hom nie. Ek weet hy gaan eendag kak aanjaag en my dalk die moer in maak. Maar dan gaan ek moet onthou ek dat liefde ’n besluit is. Nie ’n fluffy-waffy gevoel nie, maar ’n besluit om hom nie te vermoor as hy my woedend maak nie. Wat as hy eendag teen my sou kies? Sal dit my minder lief maak vir hom? Ek mag dalk minder van hom hou, maar nee, hoe kan ek?