'N Besinning oor angs en waardering - Inligting
'N Besinning oor angs en waardering
As ons maar net kan onthou dat die lewe regtig oor die reis gaan - nie daardie ander clichéde ding nie - sou dit snags aan die slaap raak, sou dit baie makliker wees.
Die son amper verblind my as dit weerspieël van die kant van die Blue Ridge Mountains.
Opwarmende strale maak 'n draai deur die glas waar ek langs sit, en as dit selfs moontlik is, voel ek 'n mengsel van versadiging, emosionele omwenteling en om stil te word.
Dit was een van die oggende waar die waardering die skeure van my liggaam gevul het, tot in die rand van my oorbol, tot by die spyker van my pinkie-tone. Ook die goeie ding, want om aan die slaap te raak gisteraand was eerder 'n oefening om deur die vuur te asem te haal.
My gedagtes was vasgevang in een van daardie siklusse - jy weet die een - waar ek nie die spits van geestelik-emosionele braaksel kon vasknyp nie. Geld, loopbaan, gesondheid, vriende, liefde - noem maar op, dit het om my brein gehardloop soos 'n hondsdol hond.
Ek kan meer gefrustreerd raak met hierdie episodes as ander (wel, waarskynlik nie) nie, want ek voel asof ek dit nou moet hanteer. Ek weet dat meditasie, verbind met my gees, Ek kom uit my ma, is wat vir my werk. Ek neem 'n reis terug na my siel en sit 'n paar asblik vol negatiewe vuilgoed by die stortplek langs die pad in.
Waarom is dit dan so moeilik om dit te doen?
Die angs van die lewe
Besluite te neem. As die lewe nie ten minste gedeeltelik oor hulle gaan nie, wat doen ons dan met soveel van ons tyd?
Vir baie van ons veroorsaak besluite angs. Ek is, vir beter of slegter, bedraad as 'n angstige persoon. Ek kon dit deur die jare geweldig verskuif deur my dieet te verander, medikasie op skildklier te behandel, my standpunt doelbewus te herformuleer, en my geestelike oefening, onder andere lewenstylveranderings. Maar elke nou en dan kruip dit op my vas en byt my in die gat. En ek voel, wel, Bitten.
O ja, daardie 'nood' en 'moet': alhoewel ek nog nie presies hier was nie, voel dit so baie bekend.
En op die oomblik dwing die lewe my om moeilike keuses te maak. Of in elk geval wat ek as moeilike keuses beskou. Ek moet meer geld verdien. Ek moet vinnig my loopbaan verder dryf. Ek moet twee voet in Asheville wees omdat ek besluit het om nog 'n paar maande te bly. Ek moet besluit om dieper in te val in die sosiaal-onaanvaarbare liefde waarin ek al is, of oop te bly vir wat op die langtermyn sinvol is.
Ek wens ek het eintlik die tatoeëring gehad wat ek besluit het om te kry toe ek 30 word. Die vrou se koöperasie waar ek beplan om ink te kry, was maande lank bespreek, en die lewe het besig geraak. U weet, verskonings. Dit is te sleg, want as ek dit gehad het, kan dit dien wat ek voorspel het.
'N Godin, met 'n spiraal in haar maag, beteken vir my 'n groter wêreldsin. Die spiraal is 'n herinnering dat ons wond, wat dit ook al is, skuif en verander as dit teen die spiraal op beweeg, maar steeds 'n deel van ons bly. Elke keer as dit weer begin, voel ons verpletter om weer met dieselfde ou probleem te doen.
Maar in werklikheid het die 'wond' tot 'n ander vlak verhoog, en eis dat ons die kennis wat ons by vorige verstrengings opgedoen het, moet neem om te help met 'n ander, dieper laag, wat ons nader aan ons perfekte heelheid bring.
Die lewe is oefening. Selfs met al die reis wat ons onderneem en voltooi, is daar geen ware bestemming nie. Alles wat ons wil verbeter, genees, moet ons voortdurend werk. En soms voel dit asof ons om geen spesifieke rede agteruit gegly het nie, net omdat dit die lewe is. Maar daar is altyd een of ander doel, verborge soos dit kan wees, en ons beweeg altyd vorentoe.
Dus, ek kan op hierdie oomblik hier met waardering sit. Ek het toegang tot daardie plek binne my wat hierdie probleme verstaan, die besluite is hier om my op my solo-reis uit te stoot. Of dit 'n sagte stoot of meer van 'n stoot is, is regtig vir my en die brein.
Kom ons kyk waar ek môre is.
Hoe hanteer jy angs? Deel u gedagtes hieronder.
Voel u asof u nie 'n reisiger is as u op een plek gaan woon nie? Elke deel van die lewe gaan oor reis, as jy net so kyk, soos die Matador Life Editor, Leigh Shulman, in haar stuk doen: You Don't Have to Leave the House to See the World.