Muishonde - Inligting - 2022
Skunks is ongewone soogdiere. Laat ons dus 'n bietjie meer oor hulle uitvind.
Skunks dra die hondsdolheidvirus. Daar word gesê dat hierdie wesens ander soogdiere met hondsdolheid kan besmet deur hulle te byt. In hierdie opsig staan ​​skinkers nie uit nie - die byt van een dier deur 'n ander, siek, lei tot die oordrag van die virus. En die meeste wilde diere vermy skunks nie as gevolg van hul waansinnige ingesteldheid en vrees vir infeksie nie, maar bloot uit vrees vir die bespuiting van 'n vet vloeistof. Dit is die rede waarom dit onwaarskynlik is dat 'n ander dier die skunk enigsins sal byt.
Skunks is die belangrikste draer van hondsdolheid. Dit blyk dat straatkatte en verdwaalde honde, wat nie ingeënt is nie, 'n baie groter risiko het om hondsdolheid op te doen as gevolg van die groot kans op kontak met wilde diere. Die statistieke van skunkhondsdolheid is bevooroordeeld, in elke Amerikaanse deelstaat neem ander diere die eerste plekke in besmetting.
Skuim by die mond van die skunk praat van sy hondsdolheid. In werklikheid kan so 'n simptoom ook plaag, koksidia, rondewurms, bosluise, ander uitwendige of inwendige parasiete, diabetes, vergiftiging, lewerprobleme, epilepsie, allergieë, herpes, dehidrasie of uitputting aandui. Al hierdie faktore kom meer gereeld by 'n dier voor as hondsdolheid.
Die byt van 'n gekke skunk lei tot die dood. Statistiek toon dat uit 70% van die slagterslagoffers geen hondsdolheid of enigiets anders ontwikkel het as die wond na behore ondersoek en skoongemaak is nie. Redelike veiligheidsmaatreëls moet egter nie geïgnoreer word nie.
Na die rehabilitasie van diere kan weeskinders wat met hondsdolheid besmet is, vrygestel word. As dit korrek gedoen word, sal dit onwaarskynlik wees. 'N Baba-skunk word op die ouderdom van vier tot vyf maande in rehabilitasie gebring. As hy met die hondsdolheidvirus besmet was, sou hy teen daardie tyd gesterf het. Daar word lank genoeg toesig gehou oor ongeslypte skunke om seker te maak dat hulle nie siek is aan hondsdolheid nie.
Skunks kan die hondsdolheidvirus tot twee jaar dra. Hierdie eis is nooit bevestig nie. En selfs as dit waar was, kan u hondsdolheid van 'n besmette dier kry, wat vir nog 'n week geen simptome sal toon nie. En dit maak nie saak hoeveel dit siek word nie - twee weke of twee jaar. Die virus word oorgedra deur speeksel van 'n dier wat onskadelik kan voorkom.
Wetenskaplikes glo dat die enigste manier om 'n skunk vir hondsdolheid te toets, is deur die kop te verwyder en die brein te ondersoek. Hierdie benadering lyk nogal wreed. Daar is baie meer menslike behandelings wat met lewendige skunks gedoen kan word. Dit bestaan ​​uit die ontleding van speeksel, traanbuisies, haarfollikels en estrogeen. Dit is waar, sulke studies kan nie 'n akkurate antwoord bied nie. Daar word geglo dat dit moontlik is om 'n monster breinweefsel deur 'n klein opening in die skedel te neem sonder om die belangrike orgaan self te beskadig. U kan dus die waarheid oor die toestand van die romp uitvind sonder om sy lewe te neem.
Daar is geen entstof teen hondsdol velkome nie. Daar is dokumentêre bewys dat die entstof teen hondsdolheid teen 100% werk. 'N Persoon kry immuniteit vir 'n periode van een tot twee jaar. Terselfdertyd word die medisyne nie net goedgekeur nie, maar die werking daarvan word bewys. So 'n entstof help regtig met die stryd teen skunkhondsdolheid.
Dagbeddens is 'n duidelike teken van hondsdolheid. Alhoewel skinkers as nagdiere beskou word, kan hulle bedags jag as hulle voedsel nodig het. Maar om die struikelblokke te probeer belemmer deur troeteldierkos gedurende die dag buite die huis te plaas, werk nie. Miskien is daar net weeskinders wat bekommerd is oor die vind van hul vermiste ma. Dit is die stukkies wat die meeste gedurende die dag gesien word.
U kan hondsdolheid by 'n skunk kry deur vloeistof in u oë te kry. Die oordrag van hondsdolheid is slegs moontlik nadat hulle deur 'n dier gebyt is. Baie selde het dit gebeur toe die virus deur die bloed van die brein van 'n siek dier binnegekom het tydens die disseksie of in die vorm van 'n spuitbalk wat op die kop getref is.
Skunkbespuiting kan blind word in u oë. Inderdaad was daar soms gevalle waar diere of mense selfs gesterf het as gevolg van die spuit van 'n beskermende vloeistof deur 'n skunk. Die bespuiting self was egter nie die oorsaak van die dood nie, dit was net die spanning wat die hartaanval veroorsaak het. In een geval kon die hond nie ontslae raak van die vetterige vloeistof wat op hom kom nie, en in 'n ander geval het die persoon so 'n hartseer gehad dat enige spanning tot tragedie sou lei. Blindheid is 'n tydelike reaksie van die liggaam op korrosiewe vloeistof wat in die oë beland.
Die skunk spray is eintlik sy urine. Die skunk laat 'n skerp, geel, olierige skuimspuit vry, maar dit is glad nie urine nie. Die vloeistof kom van 'n spesiale klier wat in die anale area versteek is.
Skunks val mekaar met 'n bespuiting aan. Hierdie diere spuit nooit hul beskermende vloeistof op mekaar nie. 'N Geringe onwillekeurige ontslag in die hitte van stryd, spel, teling of beserings is moontlik. Dit gaan egter vinnig verby.
Skunks laat voortdurend hul vloeistof vry. As hierdie diere nie deur hul kinders aangeval of bedreig word nie, laat hulle selde 'n beskermende vloeistof vry. En selfs voordat hulle begin met hul reukagtige verdediging, maak skunks 'n paar waarskuwingstekens met hul lyf en stert. Die feit is dat hierdie bespuiting 'n baie waardevolle stof vir die liggaam is, wat slegs in die mees kritieke situasies verbruik kan word. In 'n ideale situasie spuit 'n romp niks deur sy hele lewe nie. Die vloeistofreserwe in die kliere bevat 5-6 skote en die volledige herstel sal ongeveer 10 dae duur.
Skunk kan nie spuit as hul voete op die grond is nie. Sommige goedgelowige mense, wat op so 'n mite vertrou, neem vreesloos 'n romp in hul arms. Daar word ook gesê dat 'n anus bedek met 'n stert of 'n dier wat deur die stert hang, veiligheid waarborg. Oor die algemeen kom mense selde aanvalle van hierdie diere teë en vertrou sulke stellings. In werklikheid verhoed niks dat die dier dit doen met sy stert na bo of onder, as hy 'n pawstand doen, of selfs deur die stert hang nie. Dit is net dat die skunk in so 'n ongewone posisie nie altyd besluit om te verdedig nie.
Skunks is baie geurig. Hierdie diere is eintlik baie skoon, hulle ruik eintlik beter as honde. En die stank kom direk van die afskeidings in die geval van beskerming.
Skunks is goed om te klim en te spring. Slegs 'n gevlekte skunk kan so energiek beweeg. Maar gestreepte skunks het 'n beperkte vermoë om hoë struikelblokke te oorkom. Hulle kan nie tafelbene klim of soos 'n wilde kat spring nie. Moenie bang wees dat hierdie dier kos sal steel nie. Sy lot is meer soos vullisblikke en 'n piekniekkombers op die grond. Skunk kan die teiken bereik met vullissakke of bankies. En om oor die heining te klim, het hy 'n takstruik of 'n groot hoop boumateriaal nodig. En die val kan so sterk wees dat die skunk nie kan styg nie. Moenie bang wees dat hierdie diere deur die solder, die skoorsteen of die dak die huis binnedring nie. As die reuk van 'n romp in die huis voorkom, is die kans groot dat die dier self binnekom. Die vloeistofdeeltjies is waarskynlik deur 'n uil gebring wat op 'n keer 'n romp doodgemaak het.
Skunks maak hoenders dood. Hierdie diere kan nie vinnig prooi soos rotte, muise of hoenders vang nie. Die enigste uitsonderings is dooie, beseerde of vasgekeerde diere of voëls. Skunks se lot is om eiers, stadige kuikens of babas in hul neste te eet.
Skunks is nuttelose wesens. Vir die balans van die natuur is skunks baie belangrik. Hulle verminder knaagdiere, spinnekoppe, ratelslange, skerpioene en ander tuinplae. Hul slagoffers is gophers, larwes, kakkerlakke, slakke en krieke.
Skunk is 'n fret. Daar is lank geglo dat hierdie familie deel uitmaak van die seasel, wat veral fretten en weisel insluit. Onlangse gedetailleerde studies het egter aan die lig gebring dat skinkers hul eie familie vorm en nader aan panda's is as aan mosterdknolle of wasbeer.
Skunks is huishoudelike wesens. Daar word beskou dat 'n dier gedomestiseer word as dit langer as drie geslagte naby 'n persoon woon. Die Indiërs het begin om die velle te tem. Nou woon baie sulke diere tuis waarvoor hulle daardie einste klier uitsny. Sommige telers lei die ras al tot 60 jaar. In die natuur is skunks egter baie en word hulle nie eens as 'n beskermde spesie geklassifiseer nie.
As 'n mak skunk ontsnap, kan dit maklik daar oorleef. Slegs wilde moeders leer hul kleintjies die kuns om te oorleef in die natuur. Boonop word troeteldiere meestal van hul nuttige klier ontneem en sal hulle nie roofdiere kan wegskrik deur hulself te beskerm nie. Daar is dus prakties geen kans vir sulke skinkers om in die natuur te oorleef nie.
As die troeteldierkudde ontsnap, sal dit 'n verspreider word van siektes van die wilde kêrels. Troeteldiere loop nie die risiko om hondsdolheid te ontwikkel nie, want as hulle teel, word hulle ingeënt. Hierdie skunks is baie gesonder as hul wilde eweknieë.
Skunks is nag. Dit sou meer akkuraat wees om so 'n lewenstylskemer te noem. Skunks jag voor snags en vroegoggend.
Skunks is wydverspreid. In ons omgewing sal u nie sulke diere vind nie. Hul vaderland is Amerika. Gestreepte skunks word aangetref vanaf Costa Rica tot in die suide van Kanada, gevlekte skunks van British Columbia tot Costa Rica, en varkneuse skunks van Argentinië na die suide van die Verenigde State. En net die stinkende das, wat ook onder die skunk-familie gereken word, woon op die eilande van Indonesië.
Skunks is roofdiere. Hierdie wesens is allesetend en eet nie net wurms, insekte, gewerwelde diere nie, maar ook plante, korrels, knoppe, indien nodig. Hulle verag ook nie aas nie.
Skunks het geen natuurlike vyande nie. Ondanks hul spesifieke reuk word hierdie diere steeds deur ander agtervolg. Die natuurlike vyande van jong skinkers is jakkalse, coyotes, lynxes, cougars en badgers. Jong individue is nog nie vertroud met die eienaardigheid van die verdediging van hierdie dier nie, en val dit daarom aan. Roofvoëls waarvan die reuk baie erger is as dié van soogdiere, is veral van gevaar.
Skunks is die hele jaar deur aktief. Diere wat in die noordelike lande woon, slaap in die winter. Om dit te kan doen, soek hulle 'n gat of grawe dit vir hulself uit. As 'n gereed plek gevind word, trek die skunk gras en vertrek dit, wat 'n nes vir homself vorm.
Die reuk van die vink vervaag vinnig. Dit is byna onmoontlik om vloeistof wat op klere aangetrek is, te verwyder - dinge moet verbrand word. Mense probeer reuk beveg met petrol, asyn en selfs tamatiesap, maar hierdie volksmiddels masker net die reuk sonder om dit te verwyder. En in droogskoonmakers word waterstofperoksied gebruik om dit te bestry.