Nick Cullather - Inligting
Nick Cullather het sy PhD aan die Universiteit van Virginia verwerf. In Julie 1992 het Cullather 'n kontrak van een jaar as personeelhistorikus by die Central Intelligence Agency gekry.
Cullather se werk by die CIA is uiteindelik gedeklassifiseer en gepubliseer as Geheime geskiedenis: die geklassifiseerde verslag van sy bedrywighede in Guatemala, 1952-54 (1999).
Cullather is medeprofessor in geskiedenis aan die Indiana Universiteit en mede -redakteur van die Journal of American History. Hy is ook mede-outeur van Maak 'n nasie: die Verenigde State en sy mense (2001).
'N Aantal dokumente rakende die aktiwiteite van die CIA in Guatemala is sedert 1999 gedeklassifiseer, en 'n waarheids- en versoeningsproses het ander verslae, toesprake en geskrifte opgegrawe wat meer lig werp op die rol van die Verenigde State. Daarom het Cullather in 2006 'n bygewerkte uitgawe van Geheime geskiedenis: die geklassifiseerde verslag van sy bedrywighede in Guatemala, 1952-54. Dit bevat twintig dokumente vir 'n nuwe dokumentêre aanhangsel, wat uitloop op president Clinton se verskoning aan die mense van Guatemala.
Ek het gevra of iemand aan Guatemala werk. Operasie PBSUCCESS, wat die regering in Guatemala in 1954 omvergewerp het, was een van die bekendste en mees geanaliseerde geheime operasies. Richard Immerman het in die tagtigerjare geskryf dat dit 'n patroon stel vir latere agentskapsaktiwiteite, van die Baai van varke tot ondersteuning vir die Nicaraguaanse kontras. Piero Gleijeses het onlangs die verhaal van Guatemalteekse kant aangeval en die geheim onthul van Jacobo Arbenz se bande met die kommuniste en die weermag se medepligtigheid aan die staatsgreep wat hom omvergewerp het. Daar was nog baie betwiste kwessies - wat was die verband van die CIA met United Fruit? Was die inval deur die CIA 'n werklike bedreiging? - maar aangesien dit die mees bestudeerde geheime operasie was, kon dit beter as enige ander wys wat die CIA -dokumente kon bied. Ek kon sien wat die agentskap se lêers het, wat heeltemal nuut en onbeskikbaar was in eksterne bronne. McDonald het gesê dat die projek myne was as ek dit wou hê.
Na 'n sekuriteitskontrole, poligraaftoets en 'n onderhoud deur 'n psigiater, kom ek op 26 Julie 1992 by die PlayDoh-vormige ou hoofkwartiergebou in Langley aan, verby 'n betonnen ingangskerm wat hemelwaarts gestorm het in 'n gebaar van vroeë ruimte- ouderdom optimisme. Ek het drie dae lank saam met ander agentskapsrekrute opgelei wat sekretarisse, wetenskaplikes en spioene sou wees. Die program bestaan ​​uit 'n paar uur oor persoonlike finansiële bestuur, instruksies oor wie om oor sielkundige of dwelmmisbruikprobleme te konsulteer, 'n kort kursus in lingo vir agentskappe, 'n opsomming van die verskillende departemente en subeenhede wat die intelligensiegemeenskap uitmaak, en prosedures vir die klassifikasie van dokumente en gooi dit in spesiale "brandersakke".
Die volgende week het ek deur bokse met geklassifiseerde materiaal begin werk. Met Top Secret en opgedeelde opruimings, het ek toegang gehad tot al die rekords wat ek nodig gehad het. Interne beperkings op die vloei van dokumente en idees was besig om te verslap. Die inligtingsbeheerbeamptes wat die kompartementele grense bewaak het - die firewalls wat geheime inligting verhoed om van een deel van die agentskap na 'n ander te beweeg, is hernoem tot "toegangsbestuurbeamptes". Die een waarmee ek te doen gekry het, was gretig om my te help om dokumente oor PBSUCCESS te vind. Meer as 160 bokse materiaal wat verband hou met die operasie in Guatemala, is reeds in pos 79-0102 5A gevind.
Die enigste beperkings op my werk was tyd, ruimte en slordige rekordhouding. Daar was amper te veel materiaal. Om 'n jaar lank die projek te voltooi, sou ek meer as 500 bladsye per dag moes lees net om deur die rekords wat reeds ontdek is, deur te kom. Veiligheidsprosedures het dit moeilik gemaak om die lêers haastig af te vee. Argiefkaste moes vanaf 'n verre plek bestel word, wat gewoonlik die volgende dag by die gewelfde kantoor aankom waar tussen agt en elf historici in beknopte hutte gewerk het. Slegs 'n paar bokse op 'n slag kon in 'n kas of in die kluis pas, en die res moes aan die einde van die dag teruggestuur word. Ander dokumentversamelings (in die agentskapstaal 'werkgeleenthede' genoem) bevat nuttige inligting, maar om iets in die spoorlose stoorkamer van agentskapsrekords te vind, was opdraande werk. Indekse het materiaal volgens die kantoor van herkoms, nie volgens onderwerp nie, en kantore gereeld vae titels (soos die "Office of Survey Information") geneem om navrae af te lei. Indekse is in roetine -suiwering vernietig, en daar was dikwels geen manier om vas te stel watter lêers verbrand is en watter bewaar is nie. Soms het 'n voorgevoel vrugte afgewerp of 'n kas waardevolle lêers het op 'n onverwagte plek verskyn, maar sulke ontdekkings was afhanklik van genoeg tyd en geluk.
Om onrus te onderdruk, was egter moeiliker as om die regte propaganda -inslag te vind. Na nog 'n jaar van toenemende geweld tussen die opposisie en die owerhede, is Castillo Armas vermoor deur 'n lid van die presidensiële wag. USIA het die moord pligsgetrou uitgebeeld as nog 'n kommunistiese komplot. Die dood van die Liberator het die weg gebaan vir verkiesings, wat 'n veelheid vir Ortiz Passarelli, 'n sentristiese kandidaat, opgelewer het. Volgers van die verslane genomineerde van die regses, Ydigoras Fuentes, het oproerig geraak en die weermag het die mag oorgeneem en die verkiesing ongeldig gemaak. In Januarie 1958 het Guatemalane weer gestem, en hierdie keer het hulle geweet wat van hulle verwag word. Ydigoras wen met meerderheid, en kort nadat hy sy amp aangeneem het, verklaar hy weer 'n 'belegeringstoestand' en neem sy volle mag aan. '
Te midde van die stuiptrekkings van die 1950's, verdwyn die politieke sentrum van Guatemala, wat die rewolusie van 1944 geskep het en die politiek tot 1953 oorheers het, uit die politiek tot 'n geterroriseerde stilte. Politieke aktiwiteite het eenvoudig te gevaarlik geword, aangesien groepe van die uiterste regs en links, beide onder leiding van militêre offisiere, teen mekaar beplan het. In die vroeë 1960's het guerrillagroepe in die oostelike deel van die land begin werk, en in 1966 het die Verenigde State gereageer deur militêre adviseurs en wapens te stuur, wat 'n siklus van geweld en vergelding verhoog wat teen die einde van die dekade die lewens van 'n Amerikaanse ambassadeur, twee Amerikaanse militêre attachés, en soveel as 10 000 kleinboere. In 1974 het die weermag nog 'n verkiesing gesteel, wat 'n ander generasie jong Guatemalane oorreed het om deur intriges en geweld verandering te soek. Indiërs en die Katolieke Kerk - wat vroeër afsydig van die politiek gebly het - het steeds meer die kant van die linkerkant afgesonder en die weermag heel regs geïsoleer. "
'N Kort geskiedenis van die kalorie
Die maatstaf van termiese energie wat deur oefening bestee word, is aangepas uit die studie van plofstof en enjins.
As u hierdie jaar met 'n nuwe fiksheidsregime begin het, is die kans goed dat kalorieë nou 'n beduidende teenwoordigheid in u lewe is, of u nou na voedseletikette kyk of oefenprogramme gebruik. Die historikus Nick Cullather skryf dat die kalorie vir meer as 'n eeu 'n instrument was vir die openbare begrip van nie net voeding nie, maar ook gebiede soos arbeidsverhoudinge en buitelandse beleid.
Cullather skryf dat die pennipers in Maart 1896 die eerste keer 'n groot deel van die Amerikaanse publiek aan die kalorie bekend gestel het, toe professor Wilbur O. Atwater, professor aan die Wesleyaanse Universiteit, 'n gegradueerde in 'n lugdigte kamer verseël het. Deur 'n lugsluiting het Atwater die "gevangene van die wetenskap" presies afgemete porsies Hamburgse steak, melk en kapokaartappels gevoed. Hy het ook sy oefenperiodes en verstandelike inspanning dopgehou. Die student was in 'n kalorimeter, 'n toestel wat voorheen gebruik is om die verbrandingsenergie van plofstof en enjins te meet, skryf Cullather. Dit het sy voedselinname en arbeidsproduksie in terme van termiese energie aangeteken.
Vir regeringsamptenare was die nut van die kalorie onmiddellik duidelik. Dit kan help met die doeltreffende voeding van gevangenisse, skole en leërs. Deur die tyd- en bewegingsstudies van Frederick Taylor uit te brei, kan kalorietellings die doeltreffendste maniere bepaal om 'n industriële arbeidsmag te voed - 'n idee wat werkers en hul vakbonde teëgestaan ​​het, en erken dit as 'n manier om lae lone te regverdig.
Die kalorie laat wetenskaplikes ook die dieet van verskillende nasies vergelyk. Joernaliste was opgewonde oor die moontlikhede wat gekwantifiseerde voeding kan bied om veral die eetgewoontes van veral Asiërs te verander. Soos die Resensie van resensies gevra, "wat kan ons verwag van fisiese of morele krag van gemeenskappe wat op die fisiese vlak van miljoene in die Ooste leef?"
Vanuit vandag se perspektief is die gebruik van die kalorie as die enigste maatstaf van voedselwaarde duidelik misleidend. "Die skedules van Atwater het graan, vleis en suiwelprodukte as belangrike nasionale hulpbronne beskou, terwyl vrugte, blaargroente en vis so 'n geringe voedingswaarde gehad het dat dit skaars as voedsel geklassifiseer kon word," skryf Cullather.
Adverteerders het die idee van verwisselbare kalorieë benut. 'N Advertensie uit 1903 het aan potensiële verbruikers gesê dat 'n glas Schlitz -bier 137 kalorieë verteenwoordig, net 'n bietjie minder as melk, wat dit "voldoende brandstof maak om oorvloedige energie aan die menslike masjien te verskaf."
Ondanks klagtes van dokters, wat gewaarsku het teen hierdie vereenvoudigde begrip van voeding, het die federale regering op die kalorie geleun om voedseltekorte te bereken en internasionale hulppogings te beplan - veral nadat die Eerste Wêreldoorlog in Europa begin het. In 1920 het die progressiewe goewerneur van Michigan, Chase Osborne, selfs voorgestel dat internasionale handel die kalorie as 'n universele geldeenheid moet gebruik, en dit as 'n maatstaf van werklike waarde gebruik, anders as die 'denkbeeldige' waarde van metale.
Vir sommige Europeërs verteenwoordig die Amerikaanse kalorie -obsessie 'n grimmige neiging om menslike ervaring te kwantifiseer. Die Franse romanskrywer Georges Duhamel het geskryf dat hy 'n blik op die 'wêreld van die toekoms' het by 'n Amerikaanse gasheer wat hom aangespoor het om hawermout eerder as aartappels te bestel omdat dit 'nog tweehonderd kalorieë' sou gee.
Kalorie -obsessie het in die 1920's effens bedaar, aangesien wetenskaplikes die publiek ingelig het oor die waarde van vitamiene, minerale en aminosure. Maar soos ons vandag uit ons voedingsprogramme sien, was die idee om die waarde van voedsel te kwantifiseer, hier om te bly.
Die argitektuur van vrees het die kongres al erger gemaak
Streng sekuriteit benadeel die daaglikse funksionering van die wetgewende tak.
Oor die skrywer: Nick Cullather is professor in geskiedenis en internasionale studies aan die Indiana University. Hy is 'n mede-outeur van Van die mense: 'n geskiedenis van die Verenigde State.
Selfs nadat die 7 000 troepe van die National Guard wat tans in die Capitol -pak van die Verenigde State ontplooi is, na die beskuldiging verhoor, sal die heuwel nie na normaal terugkeer nie. 'Ons moet hierdie kampus verhard,' het huissersant by die wapen, Timothy Blodgett, laat verlede maand in 'n geslote toewysingskomiteesitting gewaarsku. Yogananda Pittman, waarnemende hoof van die Capitol -polisie, het onlangs 'groot verbeterings aan die fisiese beveiligingsinfrastruktuur gevra'. Hierdie planne-wat gelei is tot die oproer van 6 Januarie, wat nou die onderwerp van 'n president-beskuldigingverhoor is-sal die uitbreiding van die omtrek rondom die kongres met verskeie blokke insluit om kantoorgeboue van die huis en die senaat te omring, wat permanente omheinings toevoeg en posisioneringskragte rondom die kompleks kan plaas .
Hierdie stappe kom bo-op die betonversperrings wat na die bomaanval in Oklahoma City geïnstalleer is, en die opspringvoertuie en K-9-patrollies word na 9/11 bygevoeg. Met die sigbare versterkings as agtergrond, het waarnemers van die aanval van die skare van 6 Januarie maklik in 'n woordeskat van die Westelike Front gegly, wat 'n storm, 'n inval en uiteindelik 'n 'oortreding' berig.
Binne die geheue was die Capitol 'n ware openbare gebou, byna onbewaak, 'n gesellige en wanordelike plek. As 'n kongreshulp in die tagtigerjare het ek gesien hoe die kongres werk voordat sekuriteit 'n deurslaggewende bekommernis geword het, en ek onthou die dag toe alles verander het. Voor 7 November 1983 was al 10 die groot ingange van die Capitol -gebou oop vir besoekers. Die Senaat was veronderstel om die aand in sitting te wees. Met groot geluk het lede hul besigheid beëindig, en 'n stampvol onthaal in die omgewing het geëindig toe 'n bom nie ver van die kamer van die Senaat ontplof het nie.
Die ontploffing het 'n verskerping van veiligheid veroorsaak - wat op sy beurt die wetgewende proses verander het, en nie ten goede nie. Die doel van 'n terreuraanval is om 'n veiligheidsreaksie uit te lok. Suksesvolle terreur delegitimeer die gesag wat dit aanval, en onthul dat dit vreesbevange is en met geweld ondersteun word. Die Verenigde State, met sy oorvloed militêre veiligheidshulpbronne, val elke keer daarvoor.
Toe ek die vorige jaar begin, het u nie deur metaalverklikkers gegaan om die Capitol binne te gaan nie. Niemand het u beursie of geloofsbriewe nagegaan nie. Die meeste kongrespersoneel en dienspersoneel het geen geloofsbriewe getoon nie. Ek was een van duisende onderbetaalde personeellede, die meeste van ons in ons twintigs, waarvan die belangrikste kwalifikasie was dat ons afkomstig was van die staat wat ons baas verteenwoordig het. Ons het 'n ID -kaart gedra, maar dit was hoofsaaklik om in die kafeteria te kom en boeke uit die Library of Congress te besoek.
Die persoonlike kantoor van 'n wetgewer het in daardie dae geen heiligdom van die publiek gebied nie. Geen gesinsreis na Washington, DC, sou voltooi gewees het sonder 'n besoek aan die Air and Space Museum en 'n momentopname met ten minste een senator nie. Kiesers het hulself tuisgemaak in die voorkamer saam met verslaggewers, lobbyiste en af ​​en toe betogers. Hulle voel geregtig om 'n woord met hul verkose amptenare te hê, en hulle het dit gedoen. My baas, 'n verteenwoordiger van die suide van Indiana, het 'n gerespekteerde stem geword oor nasionale veiligheid en buitelandse sake. Een middag sit 'n kerkgroep uit die stad Seymour in die onthaalarea en probeer gesels met 'n afvaardiging van kontras, die regse guerrilla's uit Nicaragua.
Wetgewers en hul personeellede was baie meer gereeld blootgestel aan gebeure buite hul kantoordeure as wat hulle nou is. In die middel van die tagtigerjare, namate die probleem van haweloosheid in die Verenigde State toeneem, sou mense sonder permanente woonplekke in die winter om stoomroosters op die Capitol-terrein kom, en sommige sou aan die einde van die werksdag binnekom om te sien of die ontvangstafels het enige kos te bied gehad. Op warmer dae het ons personeel ons middagete op die grasperk of op die dakterras van die Rayburn House -kantoorgebou geneem en daar piekniek gehou, saam met die betogers, die gesinne uit die Midde -Weste en die hondewandelaars uit woonbuurte reg langs die amptelike geboue .
Dit was nie 'n meer onskuldige tyd as vandag nie. My baas het 'n paar keer per jaar doodsdreigemente ontvang, gewoonlik per telefoon of pos. Elke keer het 'n FBI -agent gekom om die bewyse te versamel. Ons het gehoor van samesweringsteoretici wat nie Q nodig gehad het om hulle te vertel dat die federale regering onwettig was en met Satan verbonde was nie. Een lomp groep belastingweerstrekkers uit Jackson County sou by elke openbare vergadering skryf, bel en opstaan ​​om te verduidelik dat die Noordwes -verordening onwettig is en dat veranderinge aan die Grondwet wat na 1787 bekragtig is - veral die sestiende wysiging, wat die inkomstebelasting toelaat - nietig. Die baas sal sy hand oor sy grys pers van die bemanning sny en grap dat 1787 net 'n bietjie voor sy tyd was. Maar, sou hy beklemtoon, Ek ken die mense wat in die IRS -kantoor in die land werk, net soos jy. Hulle is goeie mense, wat nie probeer om onregverdig teenoor iemand te wees nie, en sou dit in u beste belang wees om te weier om eers 'n belastingopgawe in te dien? Kleinhandelpolitiek 101: Hou persoonlike fokus op resultate, nie idees nie.
Die Capitol was 'n mikrokosmos van die Amerikaanse gemeenskap, 'n plek waar politiek in sy uitbundige dimensies in daaglikse toevallige ontmoetings beoefen word. Dit kan vermoeiend wees. Een van die redes waarom soveel wetgewende sake in die kafeteria, kleedkamer, kapperswinkel of handbalbaan plaasgevind het, was dat lede weggekruip het van hul kiesers, wat by die kantoor gewag het of in die sale gewandel het en hulle gesoek het. As hy werk het, bel my baas om te vra of die kus duidelik is. In 'n knippie staan ​​sy ontvangsdame van haar lessenaar af en vra of iemand die atrium wil sien ("U kan nie mis dat dit hier is nie."). .
Toe Laura Whitehorn en Linda Sue Evans die dag in November 1983 dinamiet en 'n timer in die kleedkamer van die Senaat geplant het, was dit geen oortreding nie, want niemand het hulle in die eerste plek uitgedaag nie. Hulle was moontlik kiesers wat hul senator wou ontmoet. In plaas daarvan was hulle lede van die 19de Mei Kommunistiese Organisasie, bekend as M19, 'n revolusionêre sel onder leiding van vroue wat toegewy is aan gewelddadige optrede teen rassisme, seksisme en imperialisme. 'N Communiqué het aangekondig dat die bombardement 'n weerwraak was vir die Amerikaanse inval in Grenada twee weke tevore.
Die bom het meubels en skilderye versny en vensters uitgebars. As die senaat nie die aand vroeg klaar was met die debat nie, sou baie ongevalle plaasgevind het. In plaas daarvan was die kongres die grootste besering, en dit was self toegedien.
Die ingange van die Capitol vir gaste is tot drie verminder, dan na een. Besoekers moes registreer vir 'n toer. Vergaderings met lede was slegs op afspraak. 'N Nuwe Capitol -besoekersentrum is gebou met 'n geskenkwinkel en kafeteria om die vloei te bestuur. Bestanddele is in toeriste verander.
Veiligheidsmaatreëls verdeel personeel in 'n hiërargie van behoort. Teen die einde van die jaar was daar nuwe reëls. ID-kaarte moet op 'n koord gedra word, te alle tye groen vir 24-uur toegang tot die gebou (komiteelede en topadviseurs) en slegs rooi vir toegang gedurende normale werksure. Lobbyiste het vinnig besef dat diegene met groen kaarte die moeite werd is om mee te praat, en ontvangsuitnodigings is dienooreenkomstig uitgedeel. Personeel het meer selfstandig, meer statusbewus geword, as gevolg van 'n verandering nie in die politiek nie, maar in die ontwerp van veiligheid. Geringe veranderinge in simbole en spasies het blywende gevolge.
Lede van die kongres, wat nie meer verplig was om toevlug te vind by kiesers nie, het minder tyd saam met mekaar deurgebring. Dit word makliker om in die kantoor te bly, en wetgewers en hul personeel kan die huisverrigtinge op televisie kyk. C-SPAN, wat drie jaar tevore met kabelverspreiding begin het, het ook 'n manier geword om met die kiesers tuis te praat-diegene wat lede minder en minder gesien het tydens die tipiese werkweek. Dit was die konteks waarin Newt Gingrich, die geestelike voorvader van die huidige Republikeinse Party, 'n vertelling van die Amerikaanse samelewing begin vorm het, gepolariseer tussen geïsoleerde, korrupte insiders en woedende, stemlose buitestaanders - 'n beeld wat hy versterk het met 'uitbreidings van opmerkings' wat direk aangespreek is na die kamera vanuit 'n leë huiskamer.
As die nuwe standaard vir veiligheid is dat dit gereed moet wees om 'n ander aanval deur so talle en so vasberade as die oproeriges op 6 Januarie af te weer, sal Capitol Hill meer 'n vesting as 'n forum wees. Die werklike bedreigings vir die veiligheid van verteenwoordigers-wat hoofsaaklik afkomstig is van individue, nie van georganiseerde groepe nie-moet by die bron ontlont word deur die afskrik, ondersoek en vervolging van aanvallers, nie deur meer hindernisse tussen die publiek en sy leiers. Die stedeling Jane Jacobs het beroemd aangevoer dat veiligheid in die buurt berus op 'oë op straat' - dat veiligheid op 'n openbare plek die gevolg is dat dit meer openbaar gemaak word, nie minder nie. Meer oë in die gange sou die oproeriges natuurlik nie keer nie, maar ook nie die opspringhindernisse wat voor die oproer geïnstalleer is of ander versterkings wat reeds bestaan ​​het nie. 'Doelverharding' het waarde aangeneem, maar nie bewys nie. Dit het byvoorbeeld min gedoen om skole veiliger te maak teen gewapende aanvallers.
By die maak van planne vir die toekoms, moet die Argitek van die Capitol - die agentskap wat verantwoordelik is vir die instandhouding en werking van die wetgewingskompleks - in gedagte hou dat nuwe lae sekuriteit 'n koste betaal in opgeoffer aanhangsels en verlore gesprekke. 'N Nuwe veiligheidsinfrastruktuur sal die publiek se bande met sy verkose verteenwoordigers ontwrig, en miskien nog belangriker, die amptenare se verbintenis met mekaar. In die kongres kan 'n privaat gesprek of 'n toevallige vergadering lei tot nuwe wette. Meer isolasie sal meer dooie punt beteken, maar dit sal ook onvoorspelbaar die inhoud van wetgewing en die ondersoek- en toesighoudingsfunksies van die kongres verander. Sommige lede vra reeds fondse om ekstra sekuriteit te huur, en ten minste drie Republikeinse lede het gesê hulle is van plan om versteekte wapens op die huisvloer te dra. Dit is nie ontwerpelemente wat die kuns van kompromie sal bevorder nie. Vir die kongres om as 'n beraadslagende liggaam te werk, moet die impuls om risiko's te verwyder, gebalanseer word teen die behoefte aan ruimtes waar broederskap tussen verkose amptenare kan floreer, waar die politieke liggaam sy onherstelbare self kan wees.
Terug na die steentydperk: Origins of a Cliche
Net na 9/11 het die Verenigde State na bewering gedreig om Pakistan en ldquoback na die steentydperk te bombardeer, tensy hulle by die oorlog teen terreur aansluit. In sy nuwe boek skryf die Pakistaanse leier Pervez Musharraf die ultimatum toe aan Richard Armitage, wat dit ten sterkste ontken. President Bush klink 'n bietjie minder seker en sê dat hy verbaas was oor die hardheid van die woorde. & Rdquo
Moeilik, miskien, maar skaars oorspronklik. Joernaliste, boelies van die vyfde graad en miskien selfs diplomate is bekommerd oor die frase amper so lank as & ldquomy bad & rdquo of & ldquoat aan die einde van die dag. & Rdquo As Armitage werklik die woorde gebruik, moet hy voor die International Clich & eacute Tribunal gesleep word.
Die bedreiging en rsquos -bedrog kan egter 'n idee gee van die werklike betekenis daarvan. Om 'n clich & eacute te word, moet 'n spraakgetal begin met genoeg varsheid, ironie of 'n dooie akkuraatheid om herhaal te word totdat die oorspronklike kern daarvan verdwyn. Wat het hierdie uitdrukking beteken, en wie het dit eerste gesê?
Die aanhaling word gewoonlik toegeskryf aan Curtis LeMay, die lugmaggeneraal wat in die Tweede Wêreldoorlog toesig gehou het oor die vernietiging van die groot stede in Japan en teleurgesteld was toe Kennedy hom dit ook aan Kuba wou laat doen. In sy memoires van 1968 het hy voorgestel dat die Verenigde State hulle eerder as om met Hanoi te onderhandel, terug moet kom na die steentydperk, en deur fabrieke, hawens en brûe uit te neem, ons alle werk van die mens in Noord -Viëtnam vernietig het. & Rdquo
LeMay het dit egter uit 'n rubriek in Junie 1967 deur die humoris Art Buchwald, wat die frase gebruik het om die Goldwater Republikeinse houding teenoor Viëtnam te karikatuur, uitgehaal. Die Johnson -veldtog & rsquos & ldquoDaisy Girl & rdquo -advertensie, met 'n sampioenwolk en 'n donker waarskuwing oor die kwotasies en rdquo van die verkiesing van 1964, het Republikeine reeds as onbepaalde bomwerpers geteer, maar die grap kom van Buchwald & rsquos -vereniging van bombardemente met tydreise.
Insiders van die Johnson-administrasie het ook gepraat van oorwinning as 'n soort tydverskuiwing. Die Verenigde State sou die Viëtnamese mense oorwin deur hulle in die twintigste eeu te bring. & Rdquo Veral na die Tweede Wêreldoorlog het Amerikaanse amptenare geneig om lande volgens 'n enkele maatstaf, tegnologie te rangskik en vooruitgang in terme van tyd uit te spreek. Landelike, ongemechaniseerde lande was feodaal, primitief of agterlik, terwyl geïndustrialiseerde lande, soos Brittanje, nader aan ons tydsone woon, miskien 'n paar minute. Kommunisme en rsquos wat eenrigting-opmars deur die geskiedenis was, was 'n tydsgevoel, & het die tydskrif rdquo Life verduidelik. Amerikaners behandel tyd soos & ldquoraw -materiaal vir watter projek ook al voor ons lê. & Rdquo
Die vermoë om vriendelike lande te help om betyds vooruit te spring deur tegnologie en buitelandse hulp uit te gee, het Washington 'n waardevolle wapen gegee om bondgenote te wen. Sy beheersende stem in die Wêreldbank en multilaterale agentskappe het hom in staat gestel om te besluit watter lande vorder en hoe vinnig. Maar daar is 'n ander strategie wat in Asië toegepas is, die een wat Buchwald gloei en LeMay voorstaan. Nasies wat gekies het om die Verenigde State te konfronteer of om revolusie te streef in plaas van ontwikkeling, kan soos horlosies teruggeslaan word. Uit die twintigste eeu was die lys van bombardemente aan die hoof, en Amerikaanse verkenningsvliegtuie vlieg gereeld en sigbaar oor Pakistan.
Die tegnieke van nasiebou het eintlik ontwikkel saam met teorieë oor lugbombardeer. John Kenneth Galbraith, 'n ontwikkelingsekonoom en ambassadeur in Indië, was 'n leidende figuur in die 1945 Strategic Bombing Survey van Duitsland en Japan. Verskeie ekonome wat in die 1950's 'n pionier in die moderniseringsteorie was; Walt Rostow, Charles P. Kindleberger en Carl Kaysen en mdashhad het tydens die Tweede Wêreldoorlog in die afdeling Ekonomiese Oorlogvoering van die Londense ambassade as bomaanvalle gedien. Daar het hulle gedebatteer hoe om die Duitse ekonomie die beste uit die lug te haal, of die hele stelsel saam verwyder moet word of dat daar spesifieke punte is; mdasha-kogellagerfabriek of 'n raffinadery en dit kan verwyder word, wat die hele oorlogsmasjien tot stilstand kan bring .
Naoorlogse ekonome het ontwikkeling voorgestel as 'n proses om bestanddele in te laat val, en hul modelle het, soos die doelwitters gehad het, afgewyk tussen die benaderings van die verskillende stelsels en die rdquo- en die ldquobottleneck -metode. Aanvanklik val teoretici agter die idee van & ldquobalanced & rdquo -ontwikkeling, wat hulpbeamptes opgesaal het met die formidabele taak om die gelyktydige vooruitgang van alle sosiale en ekonomiese sektore te koördineer. Maar na 1960 het hulle hul hoop gevestig op die presiese intervensies met behulp van & ldquoepochal & rdquo -tegnologieë, artefakte wat 'n samelewing in 'n ander ekonomiese era kan bevorder. In Pakistan het die Verenigde State hidro -elektriese damme, staalmeulens, lughawens en 'n klein atoomreaktor gebou.
Beplanning vir Operasie Rolling Thunder in 1965 het 'n soortgelyke model gevolg. Die bevelvoerders van die lugmag, onder leiding van LeMay, was 'n voorstander van 'n volledige druk, wat alle bates in Noord -Viëtnam aan die begin van die veldtog sou rig. Maar tot hul frustrasie het Rostow en ander burgerlike amptenare gekies vir 'n knypknop met gefaseerde chirurgiese aanvalle wat begin by die DMZ en met die kloksgewys om Hanoi beweeg, geleidelik in die rigting van die sentrum. Hierdie gegradueerde reaksie sou 'n geïmpliseerde bedreiging meebring. Die fabrieke in Vietnam, rsquos, stedelike sentrums, hospitale en hawens was gyselaar van die oordeel in Washington. Teen die tyd dat Rolling Thunder in 1968 beëindig is, is Noord -Viëtnam swaar gebombardeer, maar die doelwit om die beëindiging van NLF -aktiwiteite in die Suide te dwing, was so ontwykend soos altyd. Ander Asiatiese leiers het dieselfde boodskap in subtiele vorm ontvang. Toe Ayub Khan, die Pakistaanse premier, Washington in 1966 besoek, het Johnson 'n geraamde kleurfoto van sy land, stede duidelik sigbaar, uit 'n Amerikaanse vuurpyl aan hom voorgehou.
Leiers van die Musharraf & rsquos -generasie het grootgeword om die Verenigde State te identifiseer met die opgewondenheid, spoed en energie van moderne tegnologie, terwyl hulle ook daarvan bewus was dat Amerika voel dat hulle die moderniteit besit, dat hulle die reg het om te besluit wie in die toekoms woon en wie in die toekoms verlede. Armitage het moontlik nooit iets gesê oor die steentydperk nie, maar toe hy in September 2001 bel om te vra of Pakistan aan ons kant is, hoor Musharraf die bewering van 'n ou prerogatief. Washington het gebel om hom te vertel hoe laat dit was.
Nick Cullather is professor in geskiedenis aan die Indiana University en mede -outeur van Making of a Nation: The United States and Its People, Student Edition.
Die honger wêreld
Voedsel was 'n kritieke front in die stryd om Asië oor die Koue Oorlog. Waar kommunisme kom, volg die honger en rdquo was die slagspreuk van Amerikaanse nasiebouers wat die platteland uitwaai om riviere af te lei, dorpe op te knap en trekkers, chemikalieë en gene voor te stel om die gewasse wat met miljoene verbruik word, te vermenigvuldig. Hierdie & ldquogreen-rewolusie & rdquo word toegeskryf aan die voorkoming van hongersnood in Malthus, miljarde lewens gered en die ekonomiese herlewing van Asië en rsquos begin. Bono en Bill Gates beskou dit as 'n model vir die herlewing van die ekonomie in Afrika. Maar hierdie verhaal van die triomfantelike wetenskap verberg 'n halwe eeu politieke stryd van die Afghaanse hooglande tot die rysvelde van die Mekong -delta, 'n veldtog om landelike samelewings te verander deur die manier waarop mense eet en voedsel verbou, te verander.
Die ambisie om Asië in 'n tydperk van oorvloed te lei, het gegroei saam met ontwikkelingsteorieë wat honger as 'n oorsaak van oorlog gemik het. Wetenskaplike landbou was 'n instrument vir die vorming van kleinboere tot 'n burger met moderne gesindhede, lojaliteit en voortplantingsgewoontes. Maar die voedselbeleid was destyds net so betwis soos vandag. Terwyl Kennedy en Johnson 'n landboubesigheid in Kansas-styl beoog het, bewaak deur strategiese gehuggies, het Indira Gandhi, Marcos en Suharto hul eie visioene van vordering op die land ingeskryf.
Uit hierdie veldtog het die duurste en mees volgehoue ​​poging tot ontwikkeling ooit tot stand gekom die stryd om hulpbronne en identiteit wat die streek vandag bepaal. Terwyl Obama die verlore kunste van Keynesianisme en teenopstand laat herleef, onthul die geskiedenis van hierdie kolossale projekte bitter en belangrike lesse vir vandag se missies om 'n honger wêreld te voed.
& ldquo Briljant & hellip Bewonderenswaardig & hellip Die honger wêreld is 'n uiters belangrike boek, en hellip [Cullather] het 'n uitstekende diens verrig en 'n boek geskryf wat nie net van belang was nie, maar ook van blywende waarde om in detail en met groot onderskeidingsvermoë te wys hoe nuut en ook radikaal die ontwikkeling was toe dit eers begin verander die manier waarop kragtige nasies oor alles gedink het, van die besonderhede van oorlogsgevegte (dit is waar die & lsquohearts en verstand & rsquo -leerstelling gebore is) na die breedste vrae van nasionale belang & hellip As Cullather reg het en dan moet sy verslag ons die diplomatieke geskiedenis van die tweede helfte van die twintigste eeu. Die honger wêreld is die waardevolle begin van daardie herskrywing. & rdquo & mdash David Rieff, Die Nasie
& ldquo Cullather & rsquos -boek kom neer op 'n deeglike, grasieus geskrewe ontkenning van wat die groen revolusie meesterverhaal genoem kan word & hellip Cullather & rsquos briljante, bondige vroeë hoofstuk oor die Green Revolution en rsquos -geboorte in Mexiko veranker sy breër argument en hellip Aan die einde van die hoofstuk in Mexiko het Cullather al verbrysel die groen revolusiemite en dit blootgestel aan iets soos 'n uitval, en 'n nie baie deurdagte een nie, om ander samelewings en boerderystelsels te vervang met ons eie, baie problematiese stelsel. & rdquo & mdashTom Philpott, Moeder Jones
& ldquo [This] is 'n uiters boeiende verhaal en veral gedeeltelik oor die ekonomie van hongersnood, maar meestal oor die onherstelbare naoorlogse generasie wat werklik geglo het dat Amerikaanse tegnologie die stryd om Asiatiese harte en gedagtes kan wen, en die kommunisme in sy spore kan stop. & rdquo & mdashPaul Grant, Boeke en kultuur
& ldquo Die honger wêreld bied 'n opvallende uitkyk op ontwikkelingsbeleid, sowel as op die beslis gemengde uitkomste van Amerikaanse betrokkenheid by die Asiatiese politiek. & rdquo & mdashKatherine Maher, Boekforum
Shortlist, 2011 Lionel Gelber Prize, Lionel Gelber Foundation, Munk School of Global Affairs at the University of Toronto, and Buitelandse beleid
Bonnie Honig, author of A Feminist Theory of Refusal, spoke with Die Nasie about &ldquodisaster patriarchy&rdquo and how feminism offers the best way to make sense of the post-Trump moment.
Plek: 1501 Neil Ave. Columbus, OH 43201
Nick Cullather is a professor of history at the University of Indiana Bloomington and a historian of United States foreign relations, specializing in the history of intelligence, development, and nation-building. The United States uses aid, covert operations, diet, statistics, and technology to reconstruct the social reality of countries around the world, and Cullather is interested in these subtle mechanisms of power. Sy mees onlangse boek, The Hungry World (2010), explores the use of food as a tool of psychological warfare and regime change during the Cold War. Cullather's first book, Illusions of Influence (1994), described the process through which a former American colony negotiated its conditional independence. In the 1950s, the Central Intelligence Agency developed a capacity to replace unsuitable governments, elected or otherwise, as he shows in Geheime geskiedenis (2006).