Dink vir ‘n oomblik aan die storie van Esther. Mordegai het in sy gewone diens aan die paleis die koning se lewe gered, deurdat hy ‘n komplot oopgevlek het om die koning dood te maak. Dit lyk amper asof niemand gesien het nie, hy is nie beloon nie, nie eers mooi bedank nie, totdat God bonatuurlik intree, op die oomblik dat dit vir Mordeagi se vyand, Haman, die seerste vernedering is. God herinner die koning in ‘n droom van die komplot wat gefnuik is en hy besluit om die man te eer wat dit oopgevlek het. Hy vra Haman om die heel grootste ereprosessie, wat duidelik die guns van die koning sal weerspieël, te beplan. Haman is so vol van homself en sy eie ambisie, dat hy dink dis vir homself en gee sy verveelding vrye teuels.
Daarom het Haman vir die koning gesê: Die man aan wie die koning eer wil bewys—laat hulle ‘n koninklike kleed bring waarmee die koning bekleed was, en ‘n perd waar die koning op gery het en op die kop waarvan ‘n koninklike kroon gesit is;
Neem nou die kleed en die perd soos jy gespreek het, en doen so aan Mórdegai, die Jood, wat in die poort van die koning sit; jy moet nie een woord onvervuld laat bly van alles wat jy gespreek het nie.
Dit is presies soos wat Psalm 23 so mooi uitdruk as dit sê dat die Herder wat sorg dat jy niks nodig het nie, jou voor jou vyande soos ‘n eregas ontvang en met eer aan die tafel laat sit wat Hy vir jou voorberei het. Dit is die eer waarna ons streef – dit wat die Here vir ons voorberei, in hierdie lewe, voor ons vyande. Ons oog is op Hom, nie op menslike erkenning nie. Ek dink ons sal onsself soveel bekommernis en teleurstelling spaar, as ons waarlik Jesus vertrou met ons “prysuitdeling”. Dit is die enigste oplossing vir kantoorpolitiek en sosiale eer.