Ek staan en druiwe eet by die prieël tussen ons en Riana-hulle se huis. Haar kamer is donker. Riana is ons bure se dogter en sy is ook in matriek. Verskil is, sy is in die slim klas. My luigat (“Gebrek aan werksetiek” staan op my rapport) het my reeds vroeg in my skoolloopbaan tot die C klas gerelegeer. Sy is ‘n lang, skraal, benerige meisiekind, en ek dink sy is fantasties. Sy is een van min wat altyd waai as sy my sien, en af en toe by die busstop met my gesels. Môre is Valentynsdag en ek probeer al die hele week lank die moed bymekaar maak om vir haar ‘n anonieme kaartjie in hulle posbus te gooi. Ek ruk soos ek skrik toe haar kamerlig aangaan. Haar pa is ouderling, en hulle kom van die kerk af. Sy haat kerk. Haar hoed seil woes deur die lug, mis haar bed en verdwyn agter die vensterbank. Sy sluit haar deur, maak die slaapkamervenster oop en staar ‘n rukkie na buite, hande op haar heupe. Sy lyk moerig. Ek is net ‘n paar meter van haar af, maar dis al sterk skemer en die prieël is welig. Dit is ‘n bedompige aand, en sy trek die gordyn toe tot net duskant die oop venster, sodat die aandlug kan inkom. Al wat ek van die kamer kan sien is haar spieëlkas. Sy verdwyn agter die gordyn. Ek eet nog ‘n paar druiwe. ‘n Paar minute later verskyn sy en vir ‘n duiselingwekkende oomblik lyk dit asof sy net ‘n swart T-hemp aan het, maar toe sy voor die spieëlkas gaan sit om haar gesig skoon te maak, sien ek ‘n spierwit bikinibroekie wat kleef aan haar skraal heupe. Die spieëlkas is een van daardie outydse meubelstukke waarvan die groot ronde spieëls beide op en af en links en regs kan spil. Ek voel nie skuldig genoeg om pad te gee nie. ‘n Rukkie later verdwyn sy weer agter die gordyn en ek is verbaas oor hoe teleurgesteld ek is.
“Kyk na jouself. As jy iets oorkom, wil ek nie eers daarvan hoor nie. Ek het jou ma ook gesê. Ek kan nie vir jou skryf nie. Ek kan jou ook nie weer sien voor oor twee jaar nie. Ek hoop jy verstaan.”
Sy verberg nie haar minagting of woede vir ‘hulle’ nie, en dit klink asof dit sommer ‘n aansienlike klompie mense insluit. Ek voel skoon jammer vir hulle.