Lineêre B kleitablet (illustrasie) - Inligting
Lineêre B kleitablet
Week 6 e. Lineêr B.
Een van die frustrasies wat die historikus van die Bronstydperk se Griekse geskiedenis in die gesig staar, is dat daar min kontemporêre narratiewe bewyse in Grieks geskryf is. Die Ilias en die Odyssee was later samestellings. Die belangrikste vraag is of hierdie epiese gedigte, veral die Ilias as bewys vir die geskiedenis gebruik word? As dit so is, kan u sê dat die Trojaanse oorlog wel plaasgevind het en dan stry oor die datum of die werklike oorsake daarvan. Ons het gesien dat die strukturele argitektoniese bewyse van Troy en Mycenae dubbelsinnig is. Beide Troje VI en Mykene getuig van ryk en vermoedelik magtige samelewings, maar daar is niks gevind wat spesifiek betrekking het op die Trojaanse oorlog nie: geen inskripsies met eiename, geen verdrae tussen die Grieke en die Trojane, geen hedendaagse geskiedenis nie. Wat is gevind en was ontsyfer as 'n vroeë vorm van Grieks in 1952 was argiefdokumente, gebak op klei, in 'n skrif genaamd Lineêr B. Die eerste en die grootste lot is gevind deur sir Arthur Evans op Knossos aan die begin van die vorige eeu op Kreta en word gebruik as bewys van die myceense oorname van die eiland ongeveer 1400 vC. 'N Ander kleiner argief is gevind deur Blegen at Pylos in die Wes -Peloponnesos in die 1950's. Verspreide vondste is op ander Myceense plekke in Griekeland gevind. Niemand is by Troy gevind nie. 'N Moontlike, derde kontemporêre geskrewe bron, is die Hetitiese argief wat vroeg in die 1900's in Boghazkoy in die middel van Turkye gevind is en in 1915 ontsyfer is. Ons sal kyk hoe hierdie drie bronne gebruik is om die historisiteit van die Trojaanse Oorlog.
Soos hierbo beskryf, bevat die Lineêre B -tablette 'n skrif wat in die 1950's ontsyfer is en 'n vroeë vorm van Grieks was. Dit was 'n belangrike ontdekking vir die geleerdes wat gedink het die Mykeneërs was Grieks, maar tot die ontsyfering het geen bewys, slegs die latere bewys van die mitiese en legendariese tradisies. Lineêre B kan beide geïnterpreteer word om die moontlikheid van die Trojaanse oorlog en dit te ontken. Die ondersteuners, soos Michael Wood, gebruik die dokumente van Pylos in die westelike Peloponnesos en die tuiste van die (legendariese?) Koning Nestor, om 'n moontlike motief vir die oorlog te verskaf. In hierdie dokumente word vroue gelys as slawe of werkers uit die oostelike Egeïese See (Knidos, Miletos, Lemnos) en word beskryf as buit. Wood suggereer dat dit moontlik is dat beslaglegging op vroue iets met die oorlog te doen gehad het. [Verwys terug na bladsy 4 en Herodotus se verduideliking van die oorsaak van die oorlog]. Die tablette bevat die name van 'n paar van die Olimpiese gode: Athena, Zeus, Aphrodite, Poseidon en Dionysus, maar daar word geen melding gemaak van Apollo, wat so prominent is in die Ilias. Die ondersteuners van Homerus en die historisiteit van die Trojaanse oorlog verklaar die afwesigheid van Apollo omdat hy die Trojane bevoordeel en vermoedelik sy oorsprong in Klein -Asië het.
Die aard en inhoud van die Lineêre B -tablette is ook gebruik om die werklikheid van die Trojaanse Oorlog te ontken. Hierdie argument hou vol dat hierdie dokumente 'n hoogs georganiseerde, komplekse en burokraties die samelewing, en nie die relatief eenvoudige, feodale, aristokratiese samelewings wat in die Ilias en die Odyssee. Die tablette is basies 'n lys van hulpbronne aan die paleise, lone en voorrade wat aan werkers gegee word, en, by Pylos, lyste van amptenare wat verantwoordelik is vir die administrasie van die streek.
Lineêre B tablette
Die Lineêre B -tablette word onthul
Toe Arthur Evans in 1900 by Knossos op Kreta begin grawe, was 'n belangrike doel om inskripsies te vind en te bewys dat die antieke Kretensers geletterd was. Hy is byna onmiddellik beloon deur die ontdekking van gebakte klei, sommige reghoekig, sommige blaarvormig, met twee soorte inskripsies van tot dusver onbekende vorm. Die vorige, Lineêre A, verteenwoordig die taal van die Minoërs, wat die groot paleis in Knossos gebou het. Die latere, Lineêre B, verteenwoordig 'n daaropvolgende indringing van Mykeneërs uit die vasteland. Meer as 4000 Lineêre B -tablette is uiteindelik van Knossos teruggevind. Meer as 1 000 is ook by Pylos in die Peloponnesos gevind, en kleiner getalle is in Thebes, Mykene, Tiryns en Chania gevind. Maar gedurende die 40 jaar van Evans ' -werk by Knossos kon die inskripsies nie gelees word nie.
Die Lineêre B -tablette ontsyfer
Wat was die taal van die tablette, en wat het hulle gesê? Die sentrale probleem was die afwesigheid van 'n leesbare parallelle teks, soos dié op die Rosetta Stone, wat dieselfde inligting bevat in hiërogliewe, demoties en Grieks, sodat die (onbekende) Egiptenaar met die (bekende) Grieks ontsyfer kon word . Lineêre B moes ontsyfer word met slegs die bewys van sy eie vorm. Dit was 'n briljante jong geleerde, argitek (en voormalige bomwerpernavigator in die oorlog) genaamd Michael Ventris, wat die kode geknak het, maar met belangrike bydraes van verskeie ander geleerdes, waaronder 'n noue medewerker John Chadwick. Eerstens het hy besef Linear A en Linear B is soortgelyke skrifte, maar verskillende tale. Tweedens het hy die plasing en frekwensie van verskillende simbole binne individuele woorde statisties ontleed om 'n begrip van grammatikale struktuur op te bou. Derdens, in 'n spekulatiewe sprong, vervang hy Griekse klanke met lineêre B -simbole. Op hierdie stadium was die resultaat moontlik 'n 'verwyderde warboel ' – as Lineêre B nie Grieks was nie. Die resultaat was in plaas daarvan leesbare teks: die tablette was 'n massa amptelike dokumente uit paleisargiewe, maar in Grieks geskryf.
Die Lineêre B -tablette geïnterpreteer
Vanuit argeologiese konteks was dit bekend dat Lineêre B die skryf van die Mykene was. Maar voor 1952 het niemand geweet wie die Mykeneërs was nie. Argeologie het 'n ryk kultuur van die Laat-Bronstydperk van ongeveer 1600-1100 vC onthul, maar die taal en etnisiteit van die skeppers daarvan was onseker. Baie geleerdes het nog steeds getwyfel of die Mykeneërs Grieks was, en het die Ilias en Odyssey van Homeros as 'n volkome mitologiese beskou. Die ontsyfering van Lineêre B het hierdie argument vir ewig afgehandel, wat bewys het dat die Mykeneërs Grieks was, en dat Homeros se epos gewortel is in 'n ou volksoorlewering wat eeue tevore ware gebeure herinner. Tragies genoeg is Michael Ventris, die man wat hierdie kritieke ontdekking gemaak het, byna onmiddellik dood in 'n motorongeluk.
Hierdie artikel is 'n uittreksel uit die volledige artikel wat in World Archeology Issue 34 gepubliseer is. Klik hier om in te skryf
Lineêr A en Lineêr B
Lineêr A en Lineêr B, lineêre skryfvorme wat deur sekere Egeïese beskawings gedurende die 2de millennium v.C.
Lineêr A word getuig op Kreta en op sommige Egeïese eilande van ongeveer 1850 vC tot 1400 vC. Die verband met die sogenaamde hiërogliewe Minoïese skrif is onseker. Dit is 'n lettergreep wat van links na regs geskryf is. Die benaderde fonetiese waardes van die meeste sillabiese tekens wat in Lineêr A gebruik word, is bekend uit Lineêr B, maar die taal wat in Lineêr A geskryf is, bly onbekend. Dit moes 'n pre-Helleense taal van Minoïese Kreta gewees het. Die uiteindelike verband met die Eteokretaanse taal van die 1ste millennium vC is ook onbekend.
Lineêre B is 'n aangepaste vorm van Lineêr A, wat deur die Mykene -Grieke by die Minoërs geleen is, waarskynlik ongeveer 1600 v.C. Die taal is die Miceense Griekse dialek. Lineêre B -skrif word getuig op kleitablette en op sommige vase, albei van ongeveer 1400 v.C. tot ongeveer 1200 v.C. Die skrif is uitsluitlik gebruik vir die ekonomiese administrasie van die Mykeense paleise, soos dié in Knossos en Khaniá op Kreta, en Mycenae, Pylos, Thebe en Tiryns op die kontinentale Griekeland. Lineêre B se 90 sillabiese tekens druk oop lettergrepe uit (dit wil sê, lettergrepe wat op 'n klinker eindig), wat gewoonlik sonder 'n medeklinker of slegs een medeklinker begin, kan die skrif nie groepe konsonante of finale konsonante duidelik voorstel nie. Byvoorbeeld, sperma 'Saad' word gespel pe-ma, en stathmos 'Stabiel' word gespel ta-tot-ma.
Die Lineêre B -tekste is uiters belangrik vir die Griekse taalkunde. Hulle verteenwoordig die oudste bekende Griekse dialek, waarvan elemente in Homerus se taal oorleef het as gevolg van 'n lang mondelinge tradisie van epiese poësie. Lineêre B is in 1952 deur Michael Ventris as Grieks ontsyfer.
Deur die kode te kraak: die ontsyfering van Lineêre B 60 jaar later
'N Konferensie hierdie naweek in Cambridge vier die 60ste herdenking van die ontsyfering deur Michael Ventris van Linear B, 'n skrif wat gebruik is vir 'n vroeë vorm van antieke Grieks. Sy pragtige prestasie het die grense van kennis oor die antieke wêreld teruggedryf.
Die ontsyfering van Lineêre B het 'n heel nuwe tak van geleerdheid oopgemaak en inderdaad geskep.
Toe argeoloë in die vroeë 20ste eeu sommige van die beroemdste terreine van Antieke Griekeland opgegrawe het - veral Knossos op die eiland Kreta en Mykene en Pylos op die vasteland - het hulle 'n groot aantal kleitablette gevind met 'n tipe skrif wat hulle verstom het . Dit was aansienlik anders as enige ander skrif wat destyds bekend was. Boonop was dit onmiddellik duidelik dat daar ten minste twee variante van hierdie tipe skryfwerk was.
Hierdie skrifte-gekenmerk deur ongeveer 90 verskillende karakters, en op die kleitablette afgewissel met tekens vir syfers sowel as die uitbeelding van alledaagse voorwerpe en goedere soos potte, lap en graan-het die naam 'Lineêr' gekry. Lineêr omdat dit meer abstrak was en gekenmerk word deur 'n meer lineêre styl as die vroeëre hiërogliewe skrif, wat ook op Kreta gevind is. Die twee variante het die name Lineêr A en B. gekry. Dit was duidelik dat Lineêr A die vorige tipe was, baie skaarser en beperk tot die eiland Kreta. Die jonger tipe B is in aansienlik groter getalle gevind en gevind by Knossos, Mycenae en Pylos. Sedert die oorspronklike opgrawings het bewyse vir dieselfde tipe skrif op ander plekke aan die lig gekom, waaronder Thebe en Tiryns op die Griekse vasteland en Chania op Kreta.
Geleerdes kom vandag by die Universiteit van Cambridge bymekaar vir 'n konferensie wat die buitengewone verhaal van die ontsyfering van Lineêre B aandui, 'n vertelling wat 'n paar van die mees briljante gedagtes van die 20ste eeu op die gebied van nie net klassieke argeologie nie, maar ook spesialisgebiede van filologie byeenbring. en epigrafie aan kundiges oor Griekse godsdiens en ekonomie. Tydens die viering van wat dikwels beskou word as die grootste vooruitgang in die klassieke geleerdheid in die afgelope 100 jaar, kyk die geleerdes wat deelneem ook na die uitdagings wat die verhaal van die Myseense wêreld, 'n beskawing wat bekend is vir sy asemrowende kuns en kompleks, bymekaarmaak. en hoogs ontwikkelde ekonomie.
In die nasleep van sommige van die bekendste opgrawings in die geskiedenis, het die klassisiste wat hul gedagtes by die opwindende legkaart van die ontsyfering van Lineêr B ingesluit het, die bekendste name in die veld ingesluit. Nadat die Duitse geleerde Heinrich Schliemann Troy (of 'n terrein verenigbaar met die beroemde stad van Homeros) en Mykene opgegrawe het en daardeur die deur oopgemaak het vir die Griekse argeologie van die tweede millennium v.C., ontdek die Britse argeoloog Arthur Evans hierdie ingeskrewe tablette in groot getalle by Knossos in die jaar 1900. Evans en ander geleerdes het geweet dat die tablette die sleutel tot 'n beter begrip van die Myceense beskawing bevat. Maar dit was 'n onmoontlike taak om te ontsyfer wat daarin was, aangesien die skrif sowel as die taal daaragter onbekend was.
Na vele onsuksesvolle pogings deur voornemende ontsyferaars van regoor die wêreld, was dit 'n briljante Britse amateur genaamd Michael Ventris wat 'n deurslaggewende rol sou speel in die ontsluiting van die geheime van Lineêre B. Ventris was 'n buitengewone geleerde, grootliks self-geleerd, met 'n fenomenale talent vir tale. Sy eerste ontmoeting met die draaiboek het plaasgevind toe hy as skoolseun 'n paar kleitablette deur Arthur Evans vir hom gewys is.
Hierdie toevallige ontmoeting het tot 'n bekoring gelei tot Ventris se tragiese dood in 'n motorongeluk in 1956. Hy het die taak opgelê om die aard van die skryfstelsel uit te werk en dit te ontsyfer. Hy het grootliks alleen daaraan gewerk om die draaiboek sinvol te maak, maar het al sy gedagtes aan die grootste geleerdes in die veld versprei in 'n reeks 'Werknotas oor Minoïese taalnavorsing' terwyl hy 'n loopbaan as argitek volg. Toe stuur hy op 1 Junie 1952 sy werksnota 20, met tipiese beskeidenheid, met die titel "Is die Knossos- en Pylos -tablette in Grieks geskryf?". Gebaseer op vroeëre werk, veral deur die Amerikaanse geleerde Alice Kober, het hy - deur 'n kombinasie van nugter oorwegings, die ontwikkeling van 'n streng metodologie, die vindingryke integrasie van leidrade van baie verskillende soorte, briljante aannames en geduldige eksperimentering - die teks self ontsyfer .
Baie teenoor sy eie oorspronklike aannames, kon Ventris gedurende die daaropvolgende maande steeds duideliker aantoon dat die taal agter die skrif Grieks was - in sy eie woorde "'n moeilike en argaïese Griek, maar tog Grieks". Omdat hy nie die nodige agtergrond in die Griekse filologie en taalkunde het nie, het hy in Julie 1952 'n beroep op John Chadwick, 'n nuut aangestelde dosent in klassiek aan die Universiteit van Cambridge, gedoen vir professionele ondersteuning. Chadwick was 'n uitnemende klassieke geleerde wat in die Tweede Wêreldoorlog aan kodebraak gewerk het. Hy het gehelp om die oorspronklike ontsyfering van Ventris te ontwikkel en kon die historiese taalkundige agtergrond toelig en baie interpretasies van individuele tablette verskaf.
Op hierdie manier het Cambridge spoedig gevestig geword as een van die wêreld se voorste sentrums vir Myceense studies, en dr Chadwick het tot met sy dood in 1998 aan Linear B gewerk.
'Die ontsyfering van Lineêre B het 'n hele nuwe vakgebied van wetenskap oopgemaak en inderdaad geskep. Dit het ons kennis van Grieks ongeveer 500 jaar bygevoeg, en ons begrip van die vroeë Griekse geskiedenis en die samelewing tot in die tweede millennium vC tot by die einde van die Bronstydperk omstreeks 1200 v.C., 'het dr. Torsten Meissner, organiseerder van vandag se konferensie, gesê. 'Skielik kon die plekke van die figure van die Griekse mitologie - soos die legendariese koning Minos van Knossos of Homeriese helde soos Nestor, koning van Pylos of Agamemnon, koning van Mykene - in 'n werklike omgewing geplaas word deur die kleitablette wat hul administratiewe rekords opneem en politieke organisasie. "
Baie dele van die figuursaag wat in die Myceense wêreld is, ontbreek nog steeds - byvoorbeeld die verhoudings van die verskillende webwerwe met mekaar. Die maniere waarop Ventris en Chadwick oor dissiplines en spesialiteite gewerk het, het egter die grondslag gelê vir geleerdheid wat die stukke een vir een bymekaarkom.
'N Uitstalling met enkele van die unieke dokumente wat verband hou met die ontsyfering van Lineêre B, word van 13 tot 20 Oktober in die Cast Gallery, Museum of Classical Archaeology, Faculty of Classics vertoon. Openingstye: Maandag tot Vrydag, 10:00 tot 17:00. Saterdae slegs op universiteitstyd, van 10:00 tot 13:00. Geen koste vir toegang nie.
Hierdie werk is gelisensieer onder 'n Creative Commons -lisensie. As u hierdie inhoud op u webwerf gebruik, skakel dan weer na hierdie bladsy.
Ou Babiloniese spykerskrif -musieknotasie
MUSIKALE AANTEKENING VAN 2 OPKOMENDE OPVOLGENDE HEPTATONIESE SKALLE WAT OP 'N 4 GESTRENDE LUTE AFGESTAAN WORD IN STIGENDE VYFDE: C - G - D - A, MET FRETS SKOOLTEKST
MS in Oud-Babilonies op klei, Babilonië, 2000-1700 vC, 1 lensvormige tablet, diam. 9,0x3,2 cm, 2 dubbele kolomme, elk van 7 reëls met getalle in die Ou Babiloniese spykerskrif, met onderskeidelik opskrifte, 'intonasie' en 'inkantasie'.
Konteks: Die enigste ander volledige musiekteks is 'n latere Hurriaanse gesang wat geskryf is in die modus van nidqibli, die enneatoniese dalende skaal van E.
Kommentaar: Die oudste musieknotasie wat tot dusver bekend was. Lute word nie bewaar uit die Ou Babiloniese tydperk nie. Die vroegste bekende beskrywing van 'n luit dateer uit die middel van die 10de eeu, van 'n 9de eeu. instrument, Oxford, Bodleiaanse biblioteek MS Marsh 521. Die huidige notasiestelsel gee kontemporêre inligting oor die Ou Babiloniese luit met 4 snare. Dit getuig verder dat frets gebruik is, en dat hul waardes, tonaal en halftonaal, doelbewus bereken is. Die belangrikste is dat die ontdekking van hierdie teks ongeveer 4000 jaar gelede 'n musieksillabus in opvoedkundige instellings bewys.
Gepubliseer: Uitgegee deur Richard Dunnbrill: 'n Ou Babiloniese musiekteks, waarvandaan die inligting geneem is.
Kleitablette ingeskryf met rekords in lineêre B -skrif
Hierdie tablette, gemaak van ongebakte klei, vorm deel van die uitgebreide argiewe van die paleis van Knossos. Die brand wat die paleis omstreeks 1375 vC verwoes het, het die klei gebak en gehelp om te bewaar wat vermoedelik slegs as 'n tydelike rekord bedoel was. Die argiewe het goedere en mense onder die beheer van die paleis aangeteken. Dit is nie bekend of die Minoane ander skryfmateriaal soos papirus of perkament gebruik het nie, maar niemand het dit oorleef nie. Die tablette is deur die graafmachine, Arthur Evans, aan die British Museum gegee. Destyds kon hy dit nie ontsyfer nie, alhoewel hy sommige van die prenttekens wat handelsware en die telstelsel verteenwoordig, herken het. Die kode is eers in 1952 deur die argitek Michael Ventris (1922-56) gekraak. Hy het gevind dat die voorgestelde taal Grieks was, hoewel die skrif moontlik uit 'n Minoïese prototipe ontwikkel is. Dit was 'n groot verrassing, maar dit kan nou gesien word as 'n deel van 'n groter prentjie wat dui op die Myseense Griekse oorheersing by Knossos vanaf ongeveer 1450 vC. Argiewe van Lineêre B -tablette is ook gevind in die Mykeense paleise van die Griekse vasteland. Die kleinste van hierdie tablette bevat getalle skape by Phaistos, die groter kommer oor die aanbied van olie aan verskillende gode.
Herrangskikking van die inligting
Hierdie afdeling neem ons terug na die RCT-dokumente en reeds genoemde simili-joins. Die praktyk om die tablette te sny, is veral duidelik in die RCT, hier is 124 tablette (byna 20%) aan die linker- of regterkant of selfs albei kante gesny. Hierdie groep dokumente bestaan ​​uit ongeveer 645 tablette (sien Driessen 2000 vir 'n deeglike studie van hierdie tablette). Slegs ongeveer 20 is bladsyvormig, en die res is langwerpig. Byna alle tablette van die RCT wat gesny is, is verleng. Slegs 'n enkele bladsyvormige tablet uit hierdie deposito, KN Ap 5077, het spore van sny (aan die onderkant). Hierdie tablet is 'n palimpsest. Die teks loop langs die boonste helfte, terwyl die onderste helfte nie ingeskryf is nie. Aangesien die tablet te groot is vir die teks wat behoue ​​bly, blyk dit dat dit gesny is nadat die tablet vir die eerste keer ingeskryf is ('n soortgelyke verduideliking kan byvoorbeeld geldig wees vir gesnyde KN Gm 840, nie 'n RCT -tablet nie, Figuur 3).
Figuur 3: Lineêre B tablet KN Gm 840, 10.70 × 11.10 cm (Chadwick et al. 1986: 333).
Langwerpige RCT -tablette word tipies aan hul regter- of linkerkant gesny, onmiddellik voor die eerste teken of onmiddellik na die laaste, wat daarop dui om te probeer om op klei te bespaar waar moontlik. Die RCT -tablette gee oor die algemeen 'n indruk van die ekonomie: die hele oppervlak van die tablet is gewoonlik ingeskryf sonder om ongebruikte ruimte te laat, en as 'n tablet groter is as wat nodig is, blyk dit dat die onnodige dele uitgesny is. Die snyoefening kom veral gereeld voor in die Vc- en Sc -reeks van die RCT -tablette (lyste van onderskeidelik mense en wapens), maar ook onder skrifgeleerdes 115 en 141, wat ook in die suidelike deel van die Westelike Vleuel van die Knossiaanse paleis gewerk het ( Driessen 1988: 135).
Soos hierbo genoem, is 'n ander verduideliking voorgestel vir die sny van hierdie RCT -langwerpige tablette: die gebruik van 'n stel inligting in aparte rekords. Hierdie interpretasie word gesuggereer deur 'n paar kenmerke van die Vc (1) stel, waarin die tablette bestaan ​​uit 'n persoonlike naam gevolg deur die nommer een en 'n snit onmiddellik daarna (Chadwick 1968: 18). Driessen het daarin geslaag om 'n aantal tablette uit die Vc (1) -reeks en 'n paar van die tablette van die Xd-reeks bymekaar te bring, wat bewys dat hierdie klein langwerpige tablette aanvanklik aan een groter tablet behoort, en noem dit, soos reeds gesê, soortgelyk sluit aan. Simili-joins word aangedui met 'n plusteken wat in teksversies in 'n sirkel ingeskryf is. 
Figuur 4: Lineêre B -tablet KN Vd 7545+137, 15,6 × 3,35 cm (Chadwick et al. 1997: 252).
Figuur 5: Lineêre B -tablet KN Vc 64, 3,8 × 0,75 cm (Chadwick et al. 1986: 37).
Afgesien van die werklike sny, kan 'n ander kenmerk 'n aanduiding wees van die praktyk van gelykenisse. 'N Sekere aantal langwerpige tablette uit die RCT, uit die Vc- en Vd -reeks, het vertikale lyne daaroor.  Hierdie reëls is te lank om woordverdelers of syfers te wees, wat feitlik van die bokant van die tablet na die onderkant loop. Dit blyk dat hulle funksie was om sekere dele van 'n tablet te verdeel. Die beste voorbeeld is Vd 7545+137 (Figuur 4), waar ons drie, moontlik selfs vier, sulke lyne kan sien wat die inhoud van die tablet in minstens vier afdelings verdeel (omdat die tablet gedeeltelik beskadig is, is moontlike bykomende vertikale lyne nie meer nie sigbaar). Miskien is vertikale lyne op hierdie en ander RCT -tablette ingesny om aan te dui waar hulle gesny moet word (Driessen 2000: 55). Evans (1935: 695) het reeds hierdie moontlikheid onderhou, wat daarop dui dat die doel van hierdie reëls was om die tablet in ses eenhede te verdeel, maar indien wel, is die vraag: waarom het hulle onverdeeld gebly? Alhoewel 'n beduidende aantal sulke tablette onverdeeld gelaat is, meen ek dat dit korrek is om gesnyde vertikale lyne te interpreteer as aanwysers vir sny (let egter op dat Duhoux [1999: 228, n. 10] nie oortuig is van so 'n interpretasie nie) . Hier is 'n voorbeeld wat hierdie interpretasie ondersteun. Op Vc 64 (Figuur 5) loop 'n vertikale lyn langs die linkerkant van die tablet. Ons weet dat hierdie tablet aan albei kante gesny is en geïdentifiseer is as 'n soortgelyke-sluit aan. Hier het ons ten minste bewyse dat die tablet gesny is waar dit met 'n snylyn aangedui is.
Wat die doel van simili-joins betref, stel Driessen voor dat groter tablette in kleiner eenhede verdeel is om die inligting te herrangskik: "... die mans is om een ​​rede bespreek, miskien iets wat hulle almal gemeen het. Hierdie verhouding is verbreek om nog een te skep "(Driessen 1987: 161). Ek stem saam met Driessen hieroor, en hier is 'n moontlike scenario van die doel van so 'n herrangskikking. Die Vc -reeks bestaan ​​uit tablette met 'n persoonlike naam, dikwels gevolg deur die nommer een.  Dit kan individuele rekords van mense wees. Driessen het aangevoer (1992: 202–203) dat die Sc -reeks die toekenning van militêre toerusting verteenwoordig, die interpretasie wat deur Oliver (1994: 54) aanvaar word, terwyl Vc -tablette persone wat reeds toegerus was, lys. Soos ons gesien het, was sommige van hierdie Vc -tablette aanvanklik dele van langer rekords wat in eenhede verdeel is - soortgelyke-sluit aan. Die aanvanklike rekord het bloot die name van mense gelys. Deur hierdie lys in individuele rekords te verdeel, kon die inligting na behoefte herrangskik gewees het, byvoorbeeld volgens die status van die mense wat aangeteken is, of volgens hul tipe werk (betaalde werk of onbetaalde, slawewerk), of volgens hul spesifieke pligte, soos pottebakkers, tekstielwerkers, leerwerkers, ens. ('n kollega het op 'n humoristiese manier op hierdie idee gereageer en my scenario beskryf as die vroegste Excel -stelsel in Europa). Rekords van hierdie tipe is waarskynlik geskryf met die afwagting van 'n behoefte om die data te herrangskik, wat beteken dat die soortgelyke verbindings vooraf beplan is. Vandaar die gebruik om tablette met vertikale lyne te merk om te sny. Hierdie lyne moes ingesny gewees het toe die tablet nog klam was, dws tydens die inskrywing van die teks, of nie lank daarna nie.
Simili-joins is 'n kenmerk wat byna uniek is aan die RCT. Ons vind dit selde nêrens anders in Lineêre B en nooit in Lineêre A. Die enigste ander Lineêre B-voorbeeld, soos opgespoor deur Olivier, is soortgelyk aan B 7035 ⊕ B 808. Laasgenoemde is in die Long Corridor by Knossos gevind, maar die vondsvlek van B 7035 is onbekend (Driessen 1987: 161). Simili-joins van die RCT kan 'n ander rede wees om te glo dat hierdie deposito chronologies verskil van die res van die Knossiaanse dokumente. Die gebruik van soortgelyke verbindings was moontlik 'n vroeë en eksperimentele Lineêre B-funksie wat na die RCT-tydperk opgehou het. 'N Enkele latere voorbeeld (KN B 808 ⊕ B 7035) kan beskou word as 'n kortstondige nalatenskap uit die voorafgaande RCT-praktyk, wat daarna uit die res van die Lineêre B-rekords verdwyn het, beide op Kreta en op die vasteland. Daar moet egter op gelet word dat lyne wat moontlik ingesny is om 'n tablet te verdeel, ook opgemerk is by Mycenae. In hierdie geval is die lyne horisontaal (bv. Onderaan die tablette MY Oe 117 en MY Oe 120, maar is nie meer maklik sigbaar nie, aangesien die tablette op hierdie plek in twee gesny is). Emmett Bennett het opgemerk dat hierdie lyne dieper ingesny is as die reël op hierdie twee tablette. Hy het voorgestel dat die doel van hierdie dieper insnydings juis was om die tablet in twee dele te breek: 'Dit sou gelykstaande wees aan die skryf van 'n lyn bo -op 'n vel papier en dit dan omvou en die boonste lyn afskeur "(Bennett 1958: 13).
Alhoewel die praktyk om lyne te sny met die doel om tablette te verdeel nie buite Lineêre B aangeteken word nie, is daar 'n kenmerk in die Kretenzer hiëroglief wat dit ten minste visueel lyk. Verskeie Kretaanse hiërogliewe tablette en stawe word met vertikale lyne ingesny.  Ons het gesien dat in die RCT hierdie lyne waarskynlik aangedui het waar 'n langwerpige tablet in aparte, kleiner tablette gesny moes word. Die rangskikking van vertikale lyne op hiërogliewe dokumente laat die idee egter twyfel dat dit 'n soortgelyke doel het.
Die meeste Kretaanse hiërogliewe dokumente met vertikale lyne is aan meer as een kant ingeskryf: vierkantige balke is aan al vier kante ingeskryf, tweekantige stawe en een tablet aan beide kante. RCT langwerpige tablette met vertikale lyne, aan die ander kant, word nooit op hul versos ingeskryf nie. Boonop stem vertikale lyne op Kretaanse hiërogliewe dokumente selde ooreen in hul posisie, sodat as u die dokument na die vertikale lyn aan die een kant sou sny, die teks aan die ander kante gesny sou word.
Sommige Kretaanse hiërogliewe dokumente bevat twee teksreëls aan die een kant en gedeel deur 'n heersende reël. Die vertikale lyne daarop is óf nie onder mekaar geplaas nie, óf verskyn slegs in een reël en nie in die ander nie (byvoorbeeld #063.a, #113.b, #120.a). Dit lyk asof die vertikale lyne in hierdie gevalle gebruik word om die inligting, dit wil sê afsonderlike inskrywings in afdelings te verdeel, eerder as om die werklike tablet te verdeel.  Aangesien hierdie vertikale lyne in 'n paar gevalle 'n tekengroep van 'n getal skei, word dit anders gebruik as die woordverdelers wat bekend is uit Lineêr A en Lineêr B, wat tekengroepe, logogramme of transaksietekens kan skei, maar nie skei nie hierdie kategorieë inligting uit die volgende of voorafgaande getalle. In Lineêr A was dit gewoonlik so dat 'n inskrywing met 'n nommer eindig, en die volgende tekengroep was dus deel van 'n nuwe inskrywing. Hierdie praktyk het dit onnodig gemaak om 'n woordverdeler tussen 'n getal en die volgende siggroep te plaas om te beklemtoon dat hulle na afsonderlike inskrywings verwys, vandaar die klein aantal woordverdelers in Lineêr A (Tomas 2003: hoofstuk III, §5.7). Dit blyk egter dat die Kretenzer hiëroglief die skeiding van inskrywings moes merk, en dat vertikale lyne daarvoor gebruik is.
Hierdie kort studie van die vertikale lyne op hiërogliewe dokumente ondersteun geen verband met die vertikale lyne op die RCT -dokumente nie: eersgenoemde blyk gebruik te word om inskrywings te skei, en laasgenoemde om die sny van die tablet te lei. Dit gesê, Olivier het opgemerk (1994–1995) dat die strepe #057 en #058 (Figuur 6–7) mooi bymekaar pas as dit teen mekaar geplaas word - dit moes 'n enkele balk wees wat in twee aparte dokumente gesny is. Olivier verwys gevolglik na hulle as 'soortgelyke-raccord ', na aanleiding van Driessen se term (1987)' simili-joins '. Drie kante van staaf #057 het vertikale lyne. Alhoewel daar geen lyn aan die vierde kant is nie, voer Olivier aan dat daar aanvanklik 'n lyn was, maar dit is nie meer sigbaar nadat die balk gesny is nie. Albei dele het gate vir vering. Oliver beweer dat die twee tralies deur twee verskillende hande ingeskryf is (1994–1995: 262), wat nooit die geval was nie soortgelyke-sluit aan by die RCT. Alle RCT soortgelyke-joins is slegs met twee hande ingeskryf: 124r en 124s. Van hierdie twee was dit egter altyd dieselfde hand wat die bypassing ingeskryf het soortgelyke-joins (Driessen 1987: 156–157, 162).
Figuur 6: Kretaanse hiërogliewe staaf KN Hh (04) 02 / #057, 1.8 × 4.6 × 1.7 cm, sirkels op die eerste en derde tekening is die gate vir opskorting (Olivier en Godart 1996: 110).
Laat ons nou terugkeer na die onderwerp van herrangskikking van data op die RCT -langwerpige tablette en ondersoek 'n ander argument ten gunste van so 'n interpretasie. Sommige van die RCT -langwerpige tablette het 'n enkele teken op hul verso (byvoorbeeld Xd 94+187, Vc173, Vc 177, Sc 7457, Xd 7813+7953, sien Figuur 8), of 'n enkele woord, meestal volledig of onvolledig vorm van die etniese a-mi-nisi-jo (Sc 217, Sc 237, Sc 252, Sc 7476, Sc 7772, Sc 7782+8568, Sc 8471, sien Figuur 9). Aangesien sommige van hierdie tablette spore van sny vertoon, is dit moontlik dat die doel van enkele tekens / woorde omgekeerd herklassifikasie was, byvoorbeeld die oorsprong van die geregistreerde mense: van a-mi-ni-so-die goed- bekende plek van Amnissos naby Knossos (kyk Aura-Jorro 1985: 56). Hierdie tablette moes miskien as anders aangedui word, aangesien die ander langwerpige tablette van RCT slegs plaaslike sake hanteer het. Hier volg die regverdiging vir die laaste stelling.
Toponieme in die RCT-rekords kom meer gereeld op bladsyvormige tablette voor. Uit 24 tablette wat in bladsye gevorm word, bevat 10 toponieme (42%). Uit 585 langwerpige tablette bevat slegs 23 toponieme (4%) (let op dat die vorm van 36 RCT -tablette nie bepaal kan word nie weens hul fragmentariese toestand). In die konteks van die totaal van verskillende woorde, is 21% van die woordeskat van bladsyvormige tablette toponieme, vergeleke met slegs 6% in die geval van langwerpige tablette (alle tellings kom uit Tomas 2003: hoofstuk 2-3). Aan die een kant kan dit dui op 'n verskil in die funksie van die twee tipes dokumente in die RCT, naamlik dat bladvormige tablette meer gereeld transaksies opneem wat verwys na toponieme, dit wil sê verwysings na nie-plaaslike sake. Vanweë hul lae aantal toponieme, kan daarteenoor aangevoer word dat die RCT -langwerpige tablette hoofsaaklik betrokke was by plaaslike transaksies (vgl. Bennet 1988: 21–22, n. 8, wat daarop gewys het dat die meerderheid van Linear B-tablette bevat geen plekname nie, in welke geval ons aanvaar dat dit verwys na die stoor van goedere of aktiwiteite wat in die sentrum uitgevoer word). If that is so, those elongated tablets with a-mi-ni-si-jo on their verso can be seen as an exception to this practice, and perhaps relate to individuals from a-mi-ni-so. This may be the reason why these tablets were differently marked, to distinguish them from the other elongated tablets that typically referred to transactions with individuals from Knossos. Driessen similarly uses two RCT examples of the ethnic i-ja-wo-ne (Xd 146.4, B 164.4) to argue that this group of people (Ionians) "must have been considered different from the groups the palace usually dealt with to deserve a specific ethnicon" (Driessen 1998–1999:85).