Elie Wiesel - Geskiedenis Podcasts - 2021
Elie Wiesel - Geskiedenis
Skrywer, wenner van die Nobelprys vir vrede
Elie Wiesel is gebore in Sighet, Roemenië op 30 September 1928. Nadat die Duitser beset Hongarye waar Sighet geleë was, moes hy en sy gesin in die getto van die stad bly. Sy gesin is na Auschwitz gestuur waar sy ma en suster vermoor is. Hy en sy pa is lewendig gelaat om arbeid te verrig. Toe die Sowjets die kamp nader, is die twee na Buchenwald gestuur, waar sy pa doodgeslaan is.
Buchenwald is op 11 April deur die Amerikaanse weermag onthef.
Bekende skrywer en spreker Elie Wiesel het die Holocaust herdenk en soortgelyke katastrofes in sy lewenswerk voorkom. Wiesel was die enigste lid van sy naaste familie wat die nagmerrie van die Holocaust oorleef het. Vir sy pogings namens die mensdom word Wiesel in 1986 met die Nobelprys vir Vrede bekroon. 'N Pragtige en sensitiewe skrywer, Wiesel se werke sluit in Night (1958), Dawn (1962), A Bedler in Jerusalem (1968) en The Fifth Son (1983) ).
Benewens romans, het Wiesel talle opstelle en toneelstukke, sowel as toesprake oor Hasidisme, geproduseer.
Elie Wiesel het tiener seksueel aangerand by liefdadigheidsgeleentheid, vrou beweer in 'Me Too' -rekening
'N Vrou beweer dat die gewaardeerde geleerde, filantroop en die oorlewende van die Holocaust, Elie Wiesel, haar as tiener gemolesteer het en haar' esel 'by 'n liefdadigheidsgeleentheid in New York drie dekades gelede geknyp het.
In 'n "Me Too" -pos op Medium verlede week, vertel Jennifer Listman, 'n voormalige doktorale student aan die Universiteit van New York en navorser aan die Yale -universiteit, dat wyle Wiesel homself tussen haar en haar kêrel gedwing het tydens 'n fotosessie tydens die gedenkgeleentheid in 1989 en haar gemolesteer. Terwyl die fotograaf gefokus het, het Wiesel na bewering sy hand van Listman se regterskouer na haar skouerblad geskuif, dan in haar rug, waar hy haar vasgevat het toe die foto geneem is.
Die hand beweeg laer. Dit het weer beweeg. Dit het stadig gebeur, oor 'n tydperk van sekondes 'n fisiese onmoontlikheid wat onder sulke omstandighede moontlik is. Ek was in ongeloof. Die fotograaf het die foto geneem. Terselfdertyd bereik Elie Wiesel se regterhand my regterwang, wat hy druk.
Wiesel het dadelik gehardloop, het sy gesê, terwyl sy in die skare verdwyn en haar 'bevrore op die plek' gelos het waar sy gestaan ​​het. Listman het deur 'n lys moontlike verskonings in haar kop gegaan, maar uiteindelik besef: 'Ek weet presies waar my gat is, en dit is waar sy hand was,' het sy destyds aan haar kêrel gesê.
Die kêrel, wat later met Listman getroud is, het die rekening bevestig aan Nuusweek. David Listman het gesê dat hy nie Wiesel sien gryp het nie, maar hy onthou die reaksie van sy destydse vriendin en hul gesprek daarna. Die egpaar is nie meer getroud nie.
Listman was destyds 19 en skryf dat die druk ''n berekende daad was en erger was as wat jy dink', en gesê dat sy konserwatief aangetrek en jonk lyk vir haar ouderdom, en glo dat Wiesel haar as 'n 'ultra-godsdienstige minderjarige meisie' beskou het wat onwaarskynlik was. om enigiemand van die aanranding te vertel.
'Met ander woorde, hy het doelbewus gekies om iemand wat hy aangeneem het as 'n minderjarige en wat tot stilte gedwing sou word, doelbewus te molesteer,' het sy geskryf.
Listman het gesê dat sy so lank gewag het om die voorval te bespreek uit vrees dat sy Wiesel se nalatenskap sou beskadig of antisemitisme sou veroorsaak deur te praat oor die Holocaust-ikoon en gesê dat sy sukkel met 'angs, paniekaanvalle en selfmoord depressie' terwyl sy die storie binne hou. .
Die Elie Wiesel Foundation for Humanity het gesê Listman se pos verteenwoordig die eerste keer dat iemand Wiesel se reputasie besmeer het.
'Ons verwerp hierdie vals beskuldiging heeltemal,' het die Stigting in 'n verklaring gesê. "Elie Wiesel het 'n dekades lange rol gespeel as 'n gerespekteerde onderwyser en mentor vir talle studente. Op geen tydstip tydens sy lang loopbaan is so iets ooit voorgestel nie. Ons is teleurgesteld dat Nuusweek sou so 'n besondere en ongegronde aanklag weer publiseer. "
Listman se verslag kom terwyl vroue na vore tree om Harvey Weinstein te beskuldig van onlangse en dekades oue seksuele aanranding, en sy plaas dit op Twitter met die hutsmerk "Me Too" om die omvang van die probleem aan te toon.
'As mense selde van die bestaan ​​van iets hoor, neem hulle aan dat dit skaars is,' het Listman geskryf. "Nou hoor jy baie daarvan. Laat jouself toe om die ontstellende werklikheid te aanvaar. Dit is nie skaars nie."
Toe ek negentien jaar oud was, het Elie Wiesel my gat gevat en nou het ek daaroor geskryf. #ek ook. Deel gerus.https: //t.co/MublEcU2Fw
& mdash Dr Jenny Listman (@jblistman) 20 Oktober 2017
Listman het gesê dat sy sukkel om die seksuele aanranding te bespreek, omdat sy weet dat Wiesel as 'n Nobelpryswenner geprys is omdat hy sy verhale gedeel het oor die volksmoord wat die Nazi's tydens die Tweede Wêreldoorlog gepleeg het. Sy boek "Night" waarin hy sy ervaring in die Nazi -Duitse konsentrasiekampe Auschwitz en Buchenwald vertel, moet vir baie skole gelees word. Hy is in 2016 op 87 dood, maar sy werk bly die laaste woord oor Hitler se finale oplossing.
Byna 30 jaar na die gebeurtenis het Listman gesê dat sy uitgeput is van die 'skuld, vrees en skaamte' van die 28-jarige las om die geheim te hou 'in 'n moontlike verkeerde oorskatting van my eie vermoë en verantwoordelikheid om die wêreld te beskerm teen die kennis van iets boos en lelik asof ek vereis word. " Sy weeg nie hoe Wiesel in die geskiedenis onthou moet word nie, maar verwerp die blaam wat sy jare lank op haarself geplaas het om die las te dra om mense te beskerm teen die waarheid van sy dade.
As u hartseer is en treur oor u verlore ikoon, is ek nie die skuld dat ek hom van u weggeneem het nie. Ek is nie die skuld daarvoor dat ek die Joodse gemeenskap van 'n leier, die wêreld van 'n simbool of sy familie van hul herinneringe beroof het nie. Ek het dit nie gedoen nie. Hy het. Hy is die enigste een wat verantwoordelik is vir sy bose daad. Hy is die enigste een wat verantwoordelik is vir die bou van sy nalatenskap as 'n kaartehuis. Miskien moet u dit, soos ek, 'n paar keer vir uself herhaal. Hy het dit gedoen, nie ek nie. Hy het dit gedoen.
Listman se verhaal sal waarskynlik deur die hele Joodse gemeenskap weergalm. The Forward, 'n Joodse publikasie, het aanvanklik Listman se verslag gepubliseer, maar verwyder met 'n nota dat dit nie aan die standaarde van die publikasie voldoen nie. Baie lesers het die rekening van Listman uitgedaag en Wiesel verdedig, terwyl individue op Twitter die dapperheid van Listman toegejuig het.
Wat het met Elie Wiesel se susters gebeur?
Elie Wiesel se ouer susters, Hilda en Beatrice, het hul internering in die Auschwitz -konsentrasiekamp oorleef, Wiesel ontmoet nadat die kampe bevry is en uiteindelik na Noord -Amerika geïmmigreer het. Wiesel se jonger suster, Tzipora, is in Auschwitz dood.
Op 6 Mei 1944, toe Wiesel 15 was, het die Nazi's die hele Joodse gemeenskap van Sighet, Hongarye, na die Auschwitz-Birkenau-konsentrasiekamp gedeporteer. Wiesel, sy ouers en drie susters is almal gearresteer. Geskei van sy ma en susters, vergesel Wiesel sy pa na die arbeidskamp van Buna. Vir baie maande het hulle onder onmenslike omstandighede gewerk en van kamp tot kamp geskuif. Vroeg in 1945, net voordat die Amerikaners die kamp bevry het, sterf Wiesel se pa in Buchenwald. Wiesel het na sy susters se name gesoek in 'n lys van die oorlewendes van Buchenwald, maar kon dit nie vind nie. Nadat hy na 'n weeshuis in Parys verhuis het, het hy gehoor dat sy suster Hilda lewe en na hom soek. Toe hy met haar herenig is, het sy hom vertel dat sy verloof geraak het en na Frankryk verhuis het omdat sy gedink het dat hy dood is. Byna 'n jaar later is hy herenig met Beatrice in Antwerpen, België.
Wiesel se ma is saam met sy jonger suster in Auschwitz oorlede. In 'n onderhoud het Wiesel gesê dat hy 'n foto van Tzipora saamgevat het en dat die enigste keer dat hy ooit gehuil het toe hy van haar gepraat het. Sy was net 7 jaar oud toe sy na haar dood weggeneem is.
Elie Wiesel, getuie van die geskiedenis
Dit was 'n goeie April -dag verlede week wat Elie Wiesel by die Chapman -universiteit gevind het, dit was ook 'n goeie April -dag, 58 jaar vroeër, toe die tiener Wiesel lewendig was en skielik vry was om uit die konsentrasiekamp Buchenwald te stap. In die dekades sedertdien het Wiesel se passievolle skryf en spraak hom 'n Nobelprys vir vrede en 'n groot plek in die openbare intellektuele diskoers oor die Holocaust en die menslike toestand besorg. Hulle het hom ook die afgelope drie jaar elke lente na Chapman gebring as 'n vooraanstaande presidensiële genoot, met studente en fakulteite om die belangrikheid van die Holocaust in hul gedagtes te hou.
Bevryding: Patt Morrison se onderhoud met Elie Wiesel op 24 April het gesê dat die konsentrasiekamp Buchenwald 58 jaar gelede bevry is. Dit was 68 jaar gelede.
U het 'n opdrag van opvoeders en filosowe gevra na die bombardemente in Boston. Wat sou dit bereik?
Ons moet verstaan ​​wat gebeur het. Waarom het hulle dit gedoen? Hoekom besluit mense om so iets te doen? Hulle het net die bomme gegooi, ongeag wie. Is dit polities? Is dit godsdienstig? Waarom na 'n plek gaan waar mense bymekaarkom net om saam te wees, sonder enige godsdienstige jaloesie, sonder enige ekonomiese probleme, en dit met bomme te ontwrig? Ons moet die redes ken om seker te maak dat dit nie weer gebeur nie.
Sou die wete waarom dit gehelp het teen die opkoms van Nazi -Duitsland, gehelp het?
O, ek vergelyk niks met Duitsland nie-dit was so 'n gruwelike gebeurtenis. Dit kon vermy gewees het as die wêreld in die laat dertigerjare teen Hitler uitgespreek het en Hitler gewaarsku het om nie verder te gaan nie. Ek ken geen ander manier om die kwaad te beveg nie, behalwe om dit, die wortels en die gevolge daarvan aan die kaak te stel.
U het gehelp om 'Holocaust' in die wêreld se woordeskat te plaas, maar is die woord gekaap? Moet dit gereserveer word vir die Nazi -uitwissings?
Ek dink ja. Dit het trivialiseer geraak. Op 'n dag hoor ek 'n sportkaster op die radio [wat] sê vir diegene wat die wedstryd verloor het, dit was 'n slagting! Die woord het so klein geword dat ek dit nie meer gebruik nie. Ek is 'n onderwyser en 'n skrywer, my lewe is woorde. As ek die vernedering van taal sien, maak dit my seer, en is dit maklik om 'n woord te verneder deur dit te trivialiseer.
Wat gebeur as al die oorlewendes weg is, as die Holocaust net nog 'n aaklige ding in die geskiedenisboeke is?
U vraag is 'n pynlike vraag oor wat sal gebeur as die laaste oorlewende weg is. Ek wil nie daardie een wees nie. Die las is so groot, ek wil dit nie hê nie. Maar selfs as die laaste een weg is, sal dit nie 'n opening wees om te vergeet nie. Hoekom? Omdat mense wat ons ontmoet, wat na ons luister, van hulle getuies maak, en om na 'n getuie te luister, is om dit te word. 'Ek weet omdat ek hom gesien en gehoor het, en ek het beelde en sekere woorde en ervarings geërf.'
In 2007 het 'n Holocaust -ontkenner jou uit 'n hotelhysbak gesleep, blykbaar in die hoop om jou te dwing om die waarheid van die Holocaust te verwerp. Wat is die motiewe van die ontkenners?
Dit maak dit vir hulle makliker om sonder twyfel, sonder vrae te lewe. Vir my is die ontkenners moreel versteurd. En ek sou hulle nooit in 'n debat voer nie. Ek sou hulle nooit waardig maak om met een van hulle te debatteer nie. Om te sê dat daar geen Holocaust was nie, daar was geen Auschwitz nie - ek sou hulle nie waardig maak nie.
U is 'n vryspraak-advokaat, maar u wil graag 'n uitsondering hê wat ontken is. Hoekom?
Hulle kan in elke klas wat ek aanbied, enige lesing wat ek aanbied, [kom] en sê: "Professor Wiesel, hoe kan u dit bewys?" Ek wys hulle die nommer [op sy arm getatoeëer] sê hulle: "Wat bewys dit?"
Daar is uitsonderings in die wet. Volgens die wet moet hulle nie die voorreg van vrye spraak kry nie. Dit word gegee aan mense wat in die waarheid glo. Maar om leuens en leuens te gebruik, nie om te dink wat hulle aan die oorlewendes doen nie. Daarom sou ek nee sê, daarom sou ek dit onwettig maak. In sekere lande in Europa is die ontkenning van die Holocaust 'n misdryf. Maar nie hier nie. Ek verstaan ​​dat ons tradisie van vrye spraak so groot is, maar ek pleit nietemin vir 'n soort uitsondering hiervoor.
U is uitgesproke namens slagoffers in volksmoord en burgeroorlog. U bepleit ingryping in Darfoer. Hoe besluit nasies wanneer hulle moet ingryp?
Die advies [vir] enige president of premier: Luister altyd na die slagoffers. Die oortreder kan argumente hê, maar die slagoffer het meer as dit.
Hoe lees jy die Arabiese Lente?
Ek dink dit het goed begin, 'n soort geestelike en politieke opstand. Dit is gekaap en in iets anders verander. Neem Sirië. Die probleem met Sirië is pynlik omdat die Siriese grens met Israel die enigste is wat nog nooit oortree is nie. Die Siriërs respekteer die grens met Israel. En tog is hulle fanatici fanaties. Wat om te doen? As ek die antwoord hierop weet!
Waarom het u uself afgesonder van die besprekings van die Israeli's en Palestyne?
Ek praat wanneer ek gevra word, ek sal praat, maar nie om meer kontroversie te skep nie. Ek glo in die absolute ywer van Israel om vrede te hê met die Palestyne, ek is bereid om te sweer oor alles wat heilig is. Ek is vol vertroue dat hulle vrede sal maak voordat baie ander lande vrede maak. My gevoel is dat dit binnekort sal gebeur, want dit is genoeg. Die Israeliese bevolking wil vrede hê. 'N Groot meerderheid is bereid om gebiede daarvoor op te gee. Ek wag vir 'n wonderwerk. Ek behoort aan 'n volk wat wonderwerke gehad het, wat deur wonderwerke oorleef het.
U het u spaargeld verloor, en die Elie Wiesel Foundation for Humanity het sy $ 15 miljoen verloor weens Bernie Madoff se misdade. Is daar herstel?
[Die stigting begin] herstel word. Hulle kry nie die hele bedrag nie. Persoonlik het ons [hy en sy vrou] alles verloor. Een Donderdagaand het ons van die ete af by die huis gekom en die telefoon lui en ons hoor hy is gearresteer.
Na watter helkring sou Dante Madoff stuur?
Soms doop Mormone nie-Mormone, insluitend slagoffers van die Holocaust en oorlewendes, alhoewel die kerk sy lidmate aangesê het om dit nie te doen nie. Jy lag…
Toe iemand sê: 'U is besig om tot bekering te kom', het ek begin lag, en ek het vir myself gesê: 'Dit is so absurd.' Ek het opgehou lag [toe] ek vir myself sê, oor 100 jaar van nou af, sal 'n navorser, 'n student, iets vind en sê: "Haai, ek het nie geweet dat Elie Wiesel 'n Mormoon was nie." 'N Navorser sal sê:' Kyk, die Jode is nie deur die Duitsers vermoor nie. Mormone is deur die Duitsers doodgemaak. " Om ons sensitiwiteit te benadeel - hoe kan hulle dit doen?
U is in Roemenië gebore, in Frankryk gewoon en 'n Amerikaanse burger.
Eerstens is ek 'n Amerikaner. Ek het as 'n staatlose persoon in Frankryk gewoon. Maar ek het burgerskap hier gekry. Die eerste ding wat ek gedoen het, het ek 'n paspoort gekry. Ek het nooit 'n paspoort gehad nie. Ek het dit in my sak gehou. En dit is altyd by my, in my sak.
Die nood van vlugtelinge beslaan baie van u werk. Hoe moet die wêreld politieke, ekonomiese en omgewingsvlugtelinge behandel?
Ek was ook 'n vlugteling. Ek het as 'n staatlose persoon na Amerika gekom, daarom is ek sentimenteel naby die vlugtelinge. Wat hulle ook al is, waar hulle ook al is, ek weet nie hoe nie, maar ek is aan hul kant. My obsessie is die andersheid van die ander. Ons kan nie die ander verneder deur sy of haar andersheid te ontken nie. Die sonde van vernedering - ek het as joernalis na Amerika gekom, en in die suide het ek destyds die houding teenoor swartes gesien. Dit was die wet. Die wet van die land was om 'n hele ras te verneder.
Buchenwald is in April bevry. Besin u oor die bevryding op die herdenking?
Natuurlik. Daardie dag moes ons die kamp verlaat. As ons weg was, sou ons vermoor gewees het, net soos diegene wat die vorige dag vertrek het. Ons was al by die hek. Daar was 'n lugalarm en die gevangenes moes teruggaan na die blok. En die Amerikaanse soldate het gekom.
Jy het oorleef, maar jou pa en jou ma en suster is dood. Is dit dan ewekansig? Neem God hierdie besluite?
As jy in God glo, neem God hierdie besluite. Maar ons weet nie hoekom nie. Waarom het hy my besluit, terwyl ander die moeite werd was? Tot vandag toe weet ek nie.
Ek sê vir myself, aangesien ek wel oorleef het, is my plig om iets met my oorlewing te doen. Ek probeer. Ek is nie seker of ek daarin geslaag het nie, maar ek probeer.
Volg Patt Morrison op Twitter @pattmlatimes
Hierdie onderhoud is geredigeer en uittreksel uit 'n opgeneemde transkripsie. 'N Argief van Morrison se onderhoude kan gevind word by latimes.com/pattasks.
'N Kuur vir die algemene mening
Kry perspektiewe wat tot nadenke lei met ons weeklikse nuusbrief.
Patt Morrison is 'n skrywer en rubriekskrywer van die Los Angeles Times, waar sy as lid van twee rapporteerspanne 'n aandeel in twee Pulitzer -pryse het. Haar openbare uitsaaiprogramme het haar ses Emmys verdien, haar twee nie-fiksieboeke was topverkopers en Pink's, die Hollywood-worsbroodjie, het sy groentehond na haar vernoem.
Die probleem vir die NCAA is dat die definisie daarvan vir amateurisme - wat volgens kritici na uitbuiting lyk - sy wettige veilige hawe verloor.
'N Wetsontwerp in die kongres sou 'n weg na burgerskap bied vir die ongeveer 5 miljoen ongedokumenteerde immigrante wat hul lewens in gevaar gestel het om aan die frontlinies van COVID-19 te werk.
Die president se nuwe geweldvoorkomingsprogram nooi die polisie se betrokkenheid by geestesgesondheid en maatskaplike dienste uit - 'n mislukte stap in die verlede.
Ons moet nie toelaat dat huurders uitgesit word terwyl die staat op miljarde dollars in federale huurhulp sit nie. 'N Moratorium op uitsettings moet uitgebrei word.
Colt Brennan was 'n ster -voetbalspeler op Hawaii wat derde geëindig het in die stemming van die Heisman Trophy voordat jare se probleme met dwelmmisbruik hom sy lewe gekos het.
Los Angeles het heropen, maar baie eerste reageerders bly on -ingeënt. Net meer as 50% van die stad se brandbestryders en polisiebeamptes het een skoot gekry.
Boodskapper aan die mensdom
Elie Wiesel is gebore in die klein dorpie Sighet in Transsilvanië, waar mense van verskillende tale en godsdienste eeue lank langs mekaar geleef het, soms vreedsaam, soms in bitter konflik. Beide Hongarye en Roemenië het aanspraak gemaak op die streek. In die 20ste eeu het dit herhaaldelik van eienaar verander, 'n gyselaar van die lotgevalle van die oorlog.
Elie Wiesel, 15 jaar oud, kort voor deportasie. (Met vergunning van Elie Wiesel)
Elie Wiesel het grootgeword in die hegte Joodse gemeenskap van Sighet. Terwyl die gesin tuis Jiddies praat, lees hulle koerante en bedryf hul kruideniersware in Duits, Hongaars of Roemeens soos die geleentheid dit vereis. Oekraïens, Russies en ander tale is ook wyd in die stad gepraat. Elie het godsdienstige studies in klassieke Hebreeus begin so gou as wat hy kon praat. Die lewe van die jong seuntjie en rsquos was geheel en al gefokus op sy godsdiensstudies.Hy was mal oor die mistieke tradisie en volksverhale van die Hassidiese sekte van Judaïsme, waartoe sy moeder en rsquos -familie behoort het. Sy pa, hoewel hy godsdienstig was, het die seun aangemoedig om die moderne Hebreeuse taal te bestudeer en op sy sekulêre studies te konsentreer. Die eerste jare van die Tweede Wêreldoorlog het Sighet relatief onaangeraak gelaat. Alhoewel die dorp van Roemenië na Hongarye van hande verander het, het die Wiesel -gesin geglo dat hulle veilig was teen die vervolging wat Jode in Duitsland en Pole gely het.
Die veilige wêreld van Wiesel en rsquos se kinderjare het skielik geëindig met die aankoms van die Nazi's in Sighet in 1944. Die Joodse inwoners van die dorp is massaal na konsentrasiekampe in Pole gedeporteer. Die 15-jarige seun is onmiddellik by aankoms in Auschwitz van sy ma en suster geskei. Hy het hulle nooit weer gesien nie. Hy het dit reggekry om die volgende jaar by sy pa te bly, terwyl hulle byna doodgemaak is, uitgehonger, geslaan en te voet van kamp tot kamp of in oop veemotors gestuur is, in sneeu ry, sonder kos, behoorlike skoene of klere. . In die laaste maande van die oorlog het Wiesel en rsquos se vader beswyk aan dysenterie, honger, uitputting en blootstelling.
16 April 1945. Slagoffers van die konsentrasiekamp Buchenwald, bevry deur die Amerikaanse troepe van die 80ste Afdeling. Onder hulle is Elie Wiesel (7de van links op die middelste stapelbed langs die vertikale pos) wat 'n internasionaal bekroonde skrywer en ontvanger van die Nobelprys vir Vrede geword het. (H Miller/Getty Images)
Na die oorlog vind die tiener Wiesel asiel in Frankryk, waar hy vir die eerste keer verneem dat sy twee ouer susters die oorlog oorleef het. Wiesel bemeester die Franse taal en studeer filosofie aan die Sorbonne, terwyl hy homself ondersteun as koormeester en leraar in Hebreeus. Hy word 'n professionele joernalis en skryf vir koerante in Frankryk en Israel.
Agter die eens elektries beveiligde doringkrematorium van die konsentrasiekamp Buchenwald naby Weimar, Duitsland, waar die jong Elie Wiesel deur die Nazi-regime gevange gehou is. (Unkel/ullstein -foto via Getty Images)
Tien jaar lank het hy 'n selfopgelegde gelofte van stilte nagekom en niks oor sy oorlogservaring geskryf nie. In 1955, op aandrang van die Katolieke skrywer Francois Mauriac, stel hy sy herinneringe in Jiddies neer, in 'n werk van 900 bladsye getiteld Un die welt hot geshvign (En die wêreld het stilgebly). Die boek is die eerste keer in Buenos Aires, Argentinië, gepubliseer. Wiesel het die werk saamgepers tot 'n Franse verwerking van 127 bladsye, La Nuit (Nag), maar 'n paar jaar het verloop voordat hy 'n uitgewer kon vind vir die Franse of Engelse weergawes van die werk. Selfs nadat Wiesel uitgewers vir die Franse en Engelse vertalings gevind het, het die boek min eksemplare verkoop.
President Carter vier 'n herdenkingsdag saam met Elie Wiesel in die Amerikaanse Capitol. Gedenkkerse word aangesteek ter herdenking van die 11 miljoen wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in Nazi -konsentrasiekampe gesterf het. (UPI/Corbis-Bettman)
In 1956, terwyl hy in New York berig oor die Verenigde Nasies, word Elie Wiesel deur 'n taxi getref. Sy beserings het hom amper 'n jaar lank in 'n rolstoel beperk. Wiesel was nie in staat om die Franse dokument te hernu waarmee hy as 'n staatlose persoon kon reis nie, en Wiesel het suksesvol aansoek gedoen om Amerikaanse burgerskap. Nadat hy herstel het, het hy in New York gebly en 'n hoofskrywer geword vir die Jiddisstalige koerant, The Jewish Daily Forward (Der forverts). Wiesel het voortgegaan om boeke in Frans te skryf, insluitend die semi-outobiografiese romans L & rsquoAube (Dagbreek), en Le Jour (vertaal as Die ongeluk). In sy roman La Ville de la Chance (vertaal as Die stad anderkant die muur ), Het Wiesel hom voorgestel dat hy terugkeer na sy tuisdorp, 'n reis wat hy eers in die lewe onderneem het nadat die boek gepubliseer is.
22 April 1993: President Bill Clinton steek die ewige vlam aan by die United States Holocaust Memorial Museum met hulp van die raadsvoorsitter Harvey Meyerhoff en stigtervoorsitter Elie Wiesel. Die ewige vlam staan ​​ter herinnering aan ses miljoen Joodse slagoffers van die Holocaust. (Diana Walker/Time & amp Life Pictures/Getty Images)
Aangesien hierdie en ander boeke Wiesel onder die aandag van lesers en kritici gebring het, het vertalings van Nag het uiteindelik 'n gehoor gekry, en Wiesel het 'n nie -amptelike woordvoerder geword van die oorlewendes van die Holocaust. Terselfdertyd het hy toenemend belanggestel in die lot van vervolgde Jode in die Sowjetunie. Hy reis eers na die USSR in 1965 en berig oor sy reise in Die Jode van stilte. Sy verslag oor die Sesdaagse Oorlog tussen Israel en sy Arabiese bure in 1968 verskyn in Engels as 'N Bedelaar in Jerusalem. Mettertyd kon Wiesel sy roem gebruik om geregtigheid te pleit vir onderdrukte mense in die Sowjetunie, Suid -Afrika, Viëtnam, Biafra en Bangladesh. In 1976 word Elie Wiesel aangewys as Andrew Mellon professor in geesteswetenskappe aan die Universiteit van Boston. Hy het ook klas gegee aan die City University of New York en was 'n besoekende geleerde aan die Yale University. In 1978 het president Jimmy Carter Elie Wiesel aangestel as voorsitter van die United States Holocaust Memorial Council. Wiesel was 'n dryfveer agter die stigting van die U.S. Holocaust Memorial Museum in Washington, DC. In 1985 word die kongres se goue medalje aan hom toegeken, en in 1986 die Nobelprys vir vrede. & ldquoWyses onthou die beste, & rdquo het mnr Wiesel in sy Nobel -lesing gesê. En tog is dit beslis menslik om te vergeet, selfs om te wil vergeet en slegs God en God alleen kan en moet alles onthou. & rdquo In 1992 het president George H.W. Bush het die Presidential Medal of Freedom, die hoogste burgerlike toekenning van die Verenigde State, aan hom oorhandig.
Elie Wiesel saam met sy vrou, Marion, by die opening van die Academie Universelle des Cultures in Parys, Frankryk, 1993.
Te midde van sy aktiwiteite as menseregte -aktivis, het Wiesel sy loopbaan as literêre kunstenaar voortgesit. Hy het toneelstukke geskryf, insluitend Zalmen of die waansin van God en Die verhoor van God (Le Proces de Shamgorod). Sy ander romans sluit in Die poorte van die bos, die eed, die testament, en Die vyfde Seun. Sy essays en kortverhale is in die bundels versamel Legends of Our Time, One Generation After, en 'N Jood vandag. Die Engelse vertaling van sy memoires is in 1995 gepubliseer as Alle riviere loop na die see. 'N Tweede volume herinneringe, En die see is nooit vol nie, verskyn in 2000.
'N Baie ontroerende voorkoms deur Elie Wiesel, ontvanger van die Nobelprys vir Vrede, tydens 'n simposiumsessie tydens die 2007 International Achievement Summit in Washington, DC Wiesel het die afgevaardigdes betower toe hy beskryf hoe die moord op sy gesin sy eie ervaring in die konsentrasiekampe van die Tweede Wêreldoorlog het hom geïnspireer om as skrywer deur die wêreld te reis en onreg te sien waar dit ook al ontstaan.
Namate sy internasionale roem gegroei het, het Wiesel hom namens die slagoffers van volksmoord en onderdrukking oor die hele wêreld uitgespreek, van Bosnië tot Darfoer. Alhoewel hy bekend geword het vir miljoene vir sy menseregte -aktivisme, het hy geensins die kuns van fiksie laat vaar nie. Sy latere romans is ingesluit 'N Mal begeerte om te dans (2009) en Die Sonderberg -saak (2010), 'n verhaal wat afspeel in die hedendaagse New York -stad, met 'n groep karakters, waaronder oorlewendes van die Holocaust, Duitsers, Amerikaanse emigrante na Israel en literatore uit New York. Elie Wiesel en sy vrou, Marion, het in New York tuisgegaan. Sy vrou, die voormalige Marion Erster Rose, was 'n oorlewende van die Holocaust wat hulle in 1969 getroud het. Sedert Wiesel sy boeke in Frans geskryf het, werk Marion Wiesel gereeld saam met hom aan hul Engelse vertalings. Hy is op 87 -jarige ouderdom tuis in Manhattan oorlede.
Elie Wiesel Tydlyn en Wêreldgebeure: Vanaf 1952
Nadat hy aan die Sorbonne gestudeer het, begin Elie Wiesel as verslaggewer vir die Tel Aviv -koerant om die wêreld reis Yediot Ahronot.
Tydens 'n onderhoud met die vooraanstaande Franse skrywer, Francois Mauriac, word Elie oorgehaal om te skryf oor sy ervarings in die doodskampe.
Elie Wiesel het 'n byna 900 bladsye lange verslag van sy konsentrasiekampjare geskryf, waarvan 'n verkorte weergawe die volgende jaar onder die titel gepubliseer is Un di velt hot geshvign (En die wêreld het stil gebly).
Kort nadat hy na New York verhuis het om 'n permanente korrespondent te word, word Elie Wiesel deur 'n taxi getref.
Elie Wiesel, herstel van sy beserings, maar steeds 'n staatlose persoon met visums wat verval het, naturaliseer na die Verenigde State.
La Nuit (verskyn in 1960 in Engelse vertaling as Nag) gepubliseer is, en is sedertdien in meer as 30 tale vertaal.
Dagbreek word gepubliseer.
Na sy skuldigbevinding aan misdade teen die Joodse volk, word Adolf Eichmann in Jerusalem tereggestel.
Elie Wiesel word 'n Amerikaanse burger.
Elie Wiesel keer terug na Sighet en besoek sy kinderhuis.
Hy ontvang die Ingram Merill -toekenning en publiseer Die stad anderkant die muur.
Die Hekke van die Bos en Die Jode van stilte word gepubliseer.
Legendes van ons tyd, opstelle en verhale, word gepubliseer. Elie Wiesel wen die Prix Medicis.
Elie Wiesel trou met Marion.
'N Bedelaar in Jerusalem en Een geslag daarna word gepubliseer.
Sy seun, Shlomo Elisha, word gebore. Elie Wiesel dien ook as hoogleraar in Judaïese Studies aan die City University of New York (1972–1976).
In Rwanda kom Juvenal Habyarimana aan die bewind tydens 'n militêre staatsgreep.
Elie Wiesel ontvang die Jewish Heritage Award, die Universiteit van Haifa en die Holocaust Memorial Award, New York Society of Clinical Psychologists.
Onderrig was altyd sentraal in Elie Wiesel se werk. Sedert 1976 is hy die Andrew W. Mellon -professor in geesteswetenskappe aan die Universiteit van Boston, waar hy ook die titel van professor aan die universiteit beklee. Hy is lid van die fakulteit in die Departement Godsdiens sowel as die Departement Filosofie.
Die Egiptiese president Anwar Sadat besoek die eerste keer deur 'n Arabiese leier aan Israel sedert die stigting van die staat Israel in 1948.
President Jimmy Carter stel Elie Wiesel aan as voorsitter van die presidentskommissie oor die Holocaust.
Die Amerikaanse kongres stig eenparig die United States Holocaust Memorial Council.
Elie Wiesel ontvang die Prix Liber Inter, Frankryk, die S.Y. Agnon -medalje, en die Jabotinsky -medalje, staat Israel.
Die Testament word gepubliseer.
Elie Wiesel is die eerste Henry Luce besoekende geleerde in geesteswetenskappe en sosiale denke aan die Yale Universiteit (1982-1983).
'N Simboliese baanbrekerseremonie word gehou op die plek van die toekomstige United States Holocaust Memorial Museum.
President Ronald Reagan oorhandig Elie Wiesel die Amerikaanse kongres se goue medalje van prestasie.
In Desember wen Elie Wiesel die Nobelprys vir vrede. Kort daarna stig hy en sy vrou, Marion, die Elie Wiesel Foundation for Humanity, 'n organisasie om onverskilligheid, onverdraagsaamheid en onreg te beveg.
Elie Wiesel getuig tydens die verhoor van Klaus Barbie.
Die Verenigde State onderteken die volksmoordkonvensie.
Skemering, 'n roman, verskyn.
Uit die Kingdom of Memory word gepubliseer.
Wyse en dromers, portrette en legendes uit die Bybel, die Talmoed en die Hasidiese tradisie word gepubliseer.
Elie Wiesel gee toespraak by die opening van die United States Holocaust Memorial Museum. Die museum is oop vir die publiek.
In reaksie op die gruweldade in Bosnië, reik die VN se Veiligheidsraad resolusie 827 uit waarin die Internasionale Strafhof vir die voormalige Joegoslavië (ICTY) in Den Haag tot stand kom. Dit is die eerste internasionale kriminele tribunaal sedert Neurenberg.
Ekstremistiese leiers van die Rwanda se Hutu -meerderheid begin 'n veldtog van uitroeiing teen die Tutsi -minderheid in die land. In Oktober brei die VN se Veiligheidsraad die mandaat van die ICTY uit tot 'n aparte maar gekoppelde tribunaal vir Rwanda, die Internasionale Strafhof vir Rwanda (ICTR), geleë in Arusha, Tanzanië.
Alle riviere loop na die see word gepubliseer.
Die Internasionale Strafhof vir Rwanda reik die wêreld se eerste skuldigbevinding aan volksmoord uit toe Jean-Paul Akayesu skuldig bevind word aan volksmoord en misdade teen die mensdom vir dade waarmee hy as burgemeester van die Rwandese stad Taba betrokke was en toesig gehou het.
En die see is nooit vol nie en Koning Salomo en sy towerring, 'n boek vir kinders, word uitgegee.
Elie Wiesel spreek die seremonie Days of Remembrance in die Capitol Rotunda, Washington DC, toe
"Hoe treur 'n mens oor ses miljoen mense wat gesterf het? Hoeveel kerse steek 'n mens aan? Hoeveel gebede doen 'n mens? Weet ons hoe om die slagoffers, hul eensaamheid, hul hulpeloosheid te onthou? Hulle het ons spoorloos gelaat, en ons is hul spoor. "
Hy kry die rang van Grand-Croix in die Franse Legioen van Eer, Frankryk (Commandeur, 1984 Grand Officier, 1990).
President Iliescu van Roemenië bied Wiesel die "The Star of Romania" aan.
In November spreek Wiesel die huldeblyk aan Holocaust Survivors aan by die United States Holocaust Memorial Museum, Washington, DC.
In Julie lewer Elie Wiesel opmerkings oor die gruweldade in Soedan tydens die Darfur -noodberaad wat op 14 Julie 2004 by die Graduate Center van die City University of New York byeengeroep is deur die American Jewish World Service en die United States Holocaust Memorial Museum. . In September getuig die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Colin Powell, voor die senaatskomitee vir buitelandse betrekkinge dat "volksmoord in Darfoer gepleeg is".
Elie Wiesel ontvang die bevelvoerderkruis van die Republiek Hongarye en lewer die finale verslag van die Internasionale Kommissie oor die Holocaust in Roemenië. Wiesel was voorsitter van die kommissie.
Elie Wiesel ontvang die Man of the Year -toekenning van die Tel Aviv Museum of Art, die Light of Truth -toekenning van die International Campaign for Tibet, en publiseer Die tyd van die onomwonde, n verhaal.
Elie Wiesel reis saam met Oprah Winfrey na Auschwitz.
Die inhuldigingstoekenning van die United States Holocaust Memorial Museum word toegeken aan die Nobelpryswenner en die voorsitter van die stigtermuseum, Elie Wiesel - en ter ere van hom vernoem - vir sy unieke rol in die vasstelling en bevordering van die oorsaak van die herinnering aan die Holocaust.
Elie Wiesel Biografie
Elie Wiesel, 15 jaar oud, kort voor deportasie
Elie Wiesel is gebore in 1928 in Sighet, 'n klein dorpie in die noorde van Transsylvanië, Roemenië, 'n gebied wat van 1941 tot 1945 deel was van Hongarye. Wiesel was die enigste seun van vier kinders van Shlomo, 'n kruidenier, en sy vrou, Sarah ( Feig) Wiesel. Hy was toegewy aan die studie van die Torah, die Talmoed en die mistieke leerstellings van Hasidisme en die Cabala.
Die Nazi's, onder leiding van Adolf Eichmann, het Hongarye in die lente van 1944 binnegekom met bevele om na raming 600,000 Jode binne ses weke uit te roei. Wiesel was 15 jaar oud toe die Nazi's hom en sy gesin na Auschwitz-Birkenau gedeporteer het.
Sy ma en jonger suster sterf in die gaskamers die aand van hul aankoms in Auschwitz-Birkenau. Hy en sy pa is na Buchenwald gedeporteer waar sy pa gesterf het voordat die kamp op 11 April 1945 bevry is. Wiesel het eers na die oorlog verneem dat sy twee ouer susters, Hilda en Bea, ook oorleef het.
Nadat hy mediese behandeling ontvang het, is Wiesel saam met ander weeskinders na Frankryk, maar hy het staatloos gebly. Hy het in Frankryk gebly, eers in Normandië gebly en later in Parys as tutor en vertaler. Uiteindelik het hy vir verskeie Franse en Joodse publikasies begin skryf. Maar Wiesel het gesweer om nie oor sy ervarings in Auschwitz-Birkenau en Buchenwald te skryf nie, omdat hy twyfel aan sy vermoë om die gruwel akkuraat oor te dra.
Wiesel se selfopgelegde stilte het in die middel van die vyftigerjare tot 'n einde gekom nadat hy 'n onderhoud gevoer het met die Nobelprys-bekroonde Franse romanskrywer François Mauriac. Diep ontroer deur die verhaal van Wiesel, het Mauriac hom aangespoor om die wêreld van sy ervarings te vertel en 'te getuig' vir die miljoene mense wat stilgemaak is. Die resultaat was Nag, die verhaal van 'n tienerseun wat die kampe oorleef het en verwoes was deur die besef dat die God wat hy eens aanbid het, toegelaat het dat sy mense vernietig word. Die Nasie se Daniel Stern het beskryf Nag as "ongetwyfeld die mees kragtige literêre oorblyfsel van die Holocaust".
Nag is oorspronklik in Jiddies geskryf as 'n werk van 862 bladsye Un die Welt Hot Geshvign (En die wêreld het stil gehou). Hy het hierdie manuskrip afgebeeld tot 'n intense eerste persoon weergawe van sy ervarings. Wiesel het die manuskrip uit Jiddisj in Frans vertaal en dit op 'n nuwe naam gegee La Nuit (nag). Dit is in 1958 gepubliseer, en die Engelse uitgawe is in 1960 gepubliseer. Nag is in 'n strak, spaarstyl geskryf. Wiesel se beheerde taal laat die gebeure vir hulself spreek en staan ​​in skerp kontras met die werklikheid waaroor dit praat.
Sedert die publikasie van Nag, Wiesel het meer as 40 boeke geskryf. Hy word 'n Amerikaanse burger in 1963. In 1969 trou Wiesel met die in Oostenryk gebore skrywer en redakteur Marion Erster Rose, ook 'n oorlewende van die Holocaust. Sy vrou het baie van sy werke geredigeer en vertaal. Hulle het 'n seun, Shlomo Elisha, gebore in 1972. Hulle woon in New York.
Sedert 1976 was Wiesel die professor Andrew W. Mellon in die geesteswetenskappe aan die Universiteit van Boston, waar hy ook die titel van professor aan die universiteit beklee. Voorheen was hy 'n vooraanstaande professor in Judaïese studies aan die City University of New York (1972-1976) en die eerste besoekende geleerde Henry Luce in geesteswetenskappe en sosiale denke aan die Yale University (1982-1983).
Wiesel het talle toekennings ontvang vir sy literêre en menseregte -aktiwiteite. Dit sluit in die presidensiële medalje van vryheid, die Amerikaanse kongres se goue medalje en die Medal of Liberty -toekenning en die rang van groot offisier in die Franse Legioen van Eer. President Jimmy Carter het Wiesel aangestel as voorsitter van die United State Holocaust Memorial Council in 1978. In 1986 het Elie Wiesel die Nobelprys vir Vrede gewen. Kort daarna stig Elie Wiesel en sy vrou The Elie Wiesel Foundation for Humanity.
Wiesel het die saak verdedig van Sowjet -Jode, Miskito -Indiane van Nicaragua, Argentinië se "verdwene", Kambodjaanse vlugtelinge, die Koerde, Suid -Afrikaanse apartheidsslagoffers, hongersnoodslagoffers in Afrika en meer onlangs die slagoffers en gevangenes in die voormalige Joegoslavië.
By die oorhandiging van die Nobelprys vir Vrede het Egil Aarvik, voorsitter van die Nobelkomitee, dit oor Wiesel gesê:
'Sy missie is nie om die wêreld se simpatie vir slagoffers of die oorlewendes te verkry nie. Sy doel is om ons gewete wakker te maak. Ons ongeërgdheid teenoor die kwaad maak ons ​​vennote in die misdaad. Dit is die rede vir sy aanval op onverskilligheid en sy aandrang op maatreëls wat daarop gemik is om 'n nuwe Holocaust te voorkom. Ons weet dat die ondenkbare gebeur het.Wat doen ons nou om te verhoed dat dit weer gebeur? "
Verhaal en stilte: Transendensie in die werk van Elie Wiesel
Deur Gary Henry
Elie Wiesel se literêre werk het 'n resensent aangemoedig om die definisie van Isaac Bashevis Singer van Jode te herinner as mense wat nie self kan slaap nie en niemand anders kan laat slaap nie, 'terwyl Elie Wiesel leef en skryf, sal daar geen rus vir die goddeloses wees nie , die onbesorgde of iemand anders. & quot  As onrus die gevolg is van Wiesel se werk, is dit nie 'n totaal onbedoelde resultaat nie. Sedert die publikasie van Nag in 1958 het Wiesel, 'n Joodse oorlewende van die Nazi -doodskampe, 'n volgehoue, ontsettende literêre getuie van die Holocaust getuig. Sy fiksie- en nie-fiksiewerke, sy toesprake en verhale het elkeen dieselfde bedoeling gehad: om die gewete van Jood en nie-Jood (en, sou hy sê, selfs die gewete van God) in 'n genadelose fokus op die gruwel te hou van die Holocaust en om dit die ergste van alle euwels te maak, onmoontlik om te vergeet.
Wiesel weier om hom of sy lesers toe te laat om die Holocaust te vergeet omdat hy as oorlewende die rol van boodskapper aangeneem het. Dit is sy plig om as 'n boodskapper van die dooies onder die lewendes te getuig,  en om te verhoed dat die kwaad van die vernietiging van die slagoffers verhoog word deur vergeet te word. Maar hy gaan nie voort om die verhale van die dooies oor te vertel net om die lewe vir die lewendes ellendig te maak nie, of selfs om te verseker dat so 'n gruweldaad nie weer sal gebeur nie. Elie Wiesel word eerder gemotiveer deur 'n behoefte om teologies met die Holocaust te worstel.
Die grimmige werklikheid van die uitwissing van ses miljoen Jode bied 'n oënskynlik onoorkomelike struikelblok vir verdere teologiese denke: hoe is dit moontlik om in God te glo na wat gebeur het? Die som van Wiesel se werk is 'n hartstogtelike poging om hierdie hindernis tot nuwe begrip en geloof te deurbreek. Dit is sy eer dat hy nie bereid is om terug te keer na maklike ateïsme nie, net soos hy weier om sy kop in die sand van optimistiese geloof te steek. Wat Wiesel vra, is 'n hewige, uitdagende stryd met die Holocaust, en sy werk stel 'n moeiliker vraag: hoe is dit moontlik nie om in God te glo na wat gebeur het? 
Dit is nie net genoeg om Wiesel te waardeer vir die aangrypendheid van sy ervaring nie en hom dan summier af te skryf as 'n ander & quotdeath of God & quot -skrywer. Hoe donker en nihilisties dit ook al mag wees, sommige van sy werk is in sy geheel intens teologies. Die dood van God is vir Wiesel nie meer interessant as die onmoontlikheid van God se dood nie. En as hierdie paradoks verwarrend is, moet daar onthou word dat die Hasidisme waarin Wiesel se werk gewortel is, gefassineer word, eerder as om afgeweer te word deur 'n paradoks. Wiesel self sê: "Wat God betref, ek het wel oor Hom gepraat. Ek doen weinig anders in my boeke. & Quot  Hoe Elie Wiesel oor God praat, is die punt van hierdie opstel.
Elie Wiesel is in 1928 op Simchat Torah gebore en 'Elisezer' genoem na sy pa se vader. Sighet, 'n onbeduidende Hongaarse stad in 'n gebied wat nou aan Roemenië behoort, was die plek van sy geboorte en vroeë kinderjare. Hy was die enigste seun onder vier kinders in sy gesin. Die vader was 'n intelligente, godsdienstige man, 'n hardwerkende winkelier en 'n belangrike leier in die Joodse gemeenskap van Sighet. Ook die moeder het 'n warm Hasidiese vroomheid gehad en was 'n gekweekte vrou. Sy was die dogter van 'n bekende rebel en was, sê Wiesel, 'n vreemde mengsel van 'n geleerde en 'n Hasid, met die ywer van 'n Hasid, 'n vaste gelowige in die Rebbe en terselfdertyd oop vir sekularisme. & Quot 
Wiesel se eie lewe as seuntjie was ook 'n vreemde mengsel. Aan die een kant het hy homself vurig en byna heeltemal toegegee aan die Hasidiese lewenswyse. Van vroeg tot laat elke dag, tien of elf maande van die jaar, het hy Torah, Talmoed en Kabbalah bestudeer. Hy het gebid en gevas en verlang gretig om die geheimenisse van die Joodse mistiek binne te dring, vas in die oortuiging dat hy tot in die ewigheid getrek sou word, in die tyd waarin vraag en antwoord een word. & Quot  Sy studie en vroomheid was van so 'n intensiteit dat hy min tyd gehad het vir die gewone vreugdes van die kinderjare en dat hy chronies swak en siek geword het van sy gewone vas.
Tog het sy ma en vader hom aangespoor om moderne sekulêre studies te kombineer met sy toewyding aan Talmoed en Kabbalah. Van sy ma, sê hy, & quot Haar droom was om van my 'n doktor in die filosofie te maak, ek moet beide 'n Ph.D. en 'n rabbi. & quot  En sy vader het hom moderne Hebreeus laat leer, 'n vaardigheid waarmee hy later sy bestaan ​​as joernalis vir 'n Israeliese koerant kon maak. Wiesel onthou sy pa, 'n "gemanipuleerde" godsdienstige Jood, wat vir hom gesê het: "Luister, as u Talmoed wil studeer, as u Kabbalah wil studeer, is alles reg met my, en ek sal u help. Maar u moet my een uur per dag gee vir moderne studie. & Quot  In daardie uur per dag het Wiesel boeke verteer wat sy pa vir hom gebring het oor sielkunde, sterrekunde, moderne Hebreeuse letterkunde en musiek.
Al hierdie studie het in 1944 tot stilstand gekom toe Wiesel, op vyftienjarige ouderdom, saam met sy gesin na die Nazi -konsentrasiekampe in Auschwitz, Buna en Buchenwald gedeporteer is. Daar is hy en sy pa geskei van die ma en die meisies. Vroeg is Wiesel se ma en jongste suster deur die Duitsers vermoor, en voordat die gevangenes deur die Geallieerdes bevry is, sterf sy pa aan ondervoeding en mishandeling.
Na die bevryding is Wiesel saam met vierhonderd ander weeskinders na Frankryk gestuur. Hy het twee jaar as 'n afdeling van 'n Franse Joodse welsynsagentskap deurgebring om sy godsdiensstudies te hervat. As gevolg van die publikasie van sy foto in 'n Franse koerant kon sy twee ouer susters, wat die kampe oorleef het, kontak met hom maak. Hy het Frans geleer en die Franse nasionaliteit teen 1947 aangeneem toe hy die Sorbonne betree. Daar studeer hy onder meer filosofie en sielkunde. Die Tel Aviv -koerant, Yedioth Ahronoth, het hom aangestel as 'n korrespondent in Parys, en vanweë die harde werk om homself as joernalis te onderhou, het hy die Sorbonne verlaat sonder om die seshonderd bladsye doktorale proefskrif in te dien waarin hy Joodse, Christelike en Boeddhistiese konsepte van asketisme vergelyk het.
Sy joernalistieke werk het sy beroep geword en hom na die Verre Ooste, na Palestina en uiteindelik na New York gebring in 1956. Hy is kritiek beseer in 'n ongeluk in New York en het, nadat hy nie na Frankryk kon terugkeer nie, in 1963 'n Amerikaanse burger geword. Hy vestig hom in New York en woon daar sedert sy vrou, Marion, met wie hy in 1968 getroud is. Wiesel het in 1972 onderwyser geword toe hy uitgenooi is om as hoogleraar in Joodse Studies aan die City College in New York te word. Hy het dié pos beklee tot onlangs toe hy Andrew Mellon -professor in geesteswetenskappe aan die Universiteit van Boston geword het.
Wiesel se literêre opbrengs was enorm. Benewens sy sestien boeke, het hy 'n bestendige stroom opstelle en artikels in 'n verskeidenheid publikasies geskryf, het hy talle adresse en lesings gelewer, en was hy die onderwerp van meer as 'n paar onderhoude en dokumentêre films. Saam met al hierdie onderrig, praat en skryf, het Wiesel ruim tyd bestee aan talle projekte binne die Joodse gemeenskap. Hy is 'n man wat duidelik 'n begeerte het om elke sekonde van sy bestaan ​​te regverdig.
Wiesel se literatuur is 'n stuk van sy lewe. Sy boeke, selfs die romans, is outobiografies. En elkeen van hulle is 'n belangrike deel van die mosaïek wat gevorm is deur sy ervarings uit die verlede, sy geestelike groei en sy huidige aktiwiteit. Sy boeke is verreweg die produk van 'n perifere manier, en nog verder van blote vermaaklikheidswerke. Hulle weerspieël sy eie siel, en hulle is geskryf ter vervulling van 'n missie wat nie net sy skryfwerk omvat nie, maar ook alles wat hy doen.
Aangesien sy boeke so outobiografies is en so intiem met mekaar en met sy lewe verbind is, moet ontwikkeling binne Wiesel se werk verwag word. In die volgorde waarin dit geskryf is, lees sy boeke die martelende odyssee, wat sy innerlike stryd was om die Holocaust te hanteer. Die vroeë werke is versadig met swart wanhoop, maar in klein mate beweeg die opeenvolgende stukke in die rigting van Wiesel se seëvierende prestasie van geloof in Ani Maamin: 'n Lied wat verlore is en weer gevind is. Selfs die titels van die vroeë boeke dui op hierdie vordering: Nag, Dagbreek, Le Jour (ongelukkig getiteld Die ongeluk in die Engelse uitgawe).
Wiesel se eerste boek, Nag, is die middelpunt van alles wat hy sedertdien geskryf het. Dit is 'n sombere, ontroerende herinnering aan sy geloofsvernietigende ervaring in die doodskampe. Wiesel sê oor hierdie boek,
Nag, my eerste vertelling, was 'n outobiografiese verhaal, 'n soort getuienis van een getuie wat oor sy eie lewe praat, sy eie dood. Daar was allerhande opsies beskikbaar: selfmoord, waansin, moord, politieke optrede, haat, vriendskap. Ek neem kennis van al hierdie opsies: geloof, verwerping van geloof, godslastering, ateïsme, ontkenning, verwerping van die mens, wanhoop en in elke boek ondersoek ek een aspek. In Dagbreek Ek ondersoek die politieke optrede in Die ongeluk, selfmoord in Die stad anderkant die muur, waansin in Die Hekke van die Bos, geloof en vriendskap in 'N Bedelaar in Jerusalem, geskiedenis, die terugkeer. Al die verhale is een verhaal behalwe dat ek dit in konsentriese kringe bou. Die sentrum is dieselfde en is in Nag. 
Benewens hierdie opeenvolgende ondersoek van moontlike reaksies op die Holocaust, is daar 'n ander patroon vir Wiesel se werk: naamlik die opeenvolgende behandeling in 'n hele boek van een van die karakters in Nag.
Nag was die grondslag al die res is kommentaar. In elke boek haal ek een karakter uit Nag en gee hom 'n toevlug, 'n boek, 'n verhaal, 'n naam, 'n eie bestemming. 
Hierdie strukturele sentrum van Elie Wiesel se hele literêre korpus beslaan slegs 127 bladsye in sy Engelse sagtebanduitgawe. Toe dit oorspronklik in 1955 in Argentinië uitgereik is, in Jiddies geskryf, het dit ongeveer 800 bladsye beslaan. Die materiaal wat vir die Franse uitgawe in 1958 uitgesny is, het die inhoud van baie van Wiesel se daaropvolgende & quotfiction — verskaf, sodat die romans letterlik, soos Wiesel sê, kommentaar lewer op Nag.
Nagstaan ​​natuurlik vir die Holocaust. Die boek stel die probleem voor en beeld die afgrond uit waaruit Wiesel gesukkel het om homself te bevry. In Nag die jong geloof van die Hasid word verslind in die brande van die krematoria. God sterf, en Wiesel se lewe is vervloek.
Nooit sal ek die vlamme vergeet wat my geloof vir altyd verteer het nie. Nooit sal ek daardie nagtelike stilte vergeet wat my vir ewig die begeerte om te lewe ontneem het. Nooit sal ek die oomblikke vergeet wat my God en my siel vermoor en my drome tot stof verander het nie. Nooit sal ek hierdie dinge vergeet nie, selfs al word ek veroordeel om so lank soos God self te lewe. Nooit. 
Onder ander gruwels is Wiesel en sy medegevangenes gedwing om die Duitsers te sien hang van 'n jong seun. Die kind het nog gelewe toe hy by die steier verbystap en iemand agter hom hardop hoor wonder, & quotWaar is God? Waar is Hy? & Quot
En ek hoor 'n stem in my wat hom antwoord: & quotWaar is Hy? Hier is Hy — Hy hang hier aan hierdie galg. & quot Die aand het die sop na lyke geproe. 
Dit is 'n lang afstand tussen hierdie bittere, woedende wanhoop en die welsprekende hoop in Wiesel se kantate, Ani Maamin, geskryf vir die honderdjarige herdenking van die Hebrew Union College-Jewish Institute of Religion en opgevoer in Carnegie Hall in November 1973. Die titel van hierdie werk beteken & quotI Believe & quot en verwys na een van die dertien Maimonidese geloofsartikels: & quotI believe in the koms van die Messias. & quot Die kantate beeld die klag voor by God van Abraham, Isak en Jakob ten behoewe van die slagoffers van die slagting. As hulle pleidooi slegs deur God se stilte beantwoord word, draai die aartsvaders van God af om die lot van die slagoffers te deel. Ani Maamin word nie die bevestiging van die vrome Jode wat doodgegaan het om hierdie woorde as 'n gesang te sing nie, maar 'n uitdagende & quotI believe & quot ten spyte van wat die mens gedoen het en God toegelaat het om dit te doen. In hierdie geloofsverklaring, wat die hoogtepunt is van Wiesel se stryd met die Holocaust, is daar geen oppervlakkige vroomheid of maklike ateïsme nie. In plaas daarvan is daar 'n kragtige vasberadenheid van 'n en quotsurvivor van die holocaust wat nie die gesiglose lot verduur nie, maar sukkel om verlossing met en teen ons 'wrede en vriendelike Heer' wie se openbaring in ons tyd slegs 'n verdieping van sy verborgenheid is. & quot 
Elie Wiesel is 'n getuie, 'n verteller van verhale en 'n skrywer, in daardie volgorde. Elkeen van hierdie rolle word bepaal deur die Holocaust. As 'n oorlewende het Wiesel geen ander keuse as om vir almal wat sal luister, te vertel wat die slagoffers wat swyg, sou vertel as hulle kon praat nie. Hy is 'n selfaangestelde getuie namens hulle.
Ek onthou in daardie jare, toe ons droomlose ou kinders was in 'n koninkryk met die naam Night, het ons net een wens oorgebly, maar dit was 'n brandende begeerte: om te getuig. 
Aan die pynlike taak om Wiesel te getuig, is om sy lewe te gee. Sy boeke, almal, wys op die Holocaust, en selfs die fiksiewerke is nie net romans nie, maar bladsye van getuienis. & Quot 
Wiesel het om diepgaande redes die geestelike argivaris van die Holocaust geword . Soos ons gesien het, glo hy dat hy hierdie werk aan die slagoffers te danke het. Hulle sterwende wens was dat ten minste een van hul getalle sou lewe om te vertel hoe hulle gesterf het, en Wiesel voel 'n ontsaglike verantwoordelikheid om vir hulle te getuig. Maar ook, het hy gesê, 'ek skryf om soveel te verstaan ​​as om verstaan ​​te word.' En mees basies koester hy die hoop dat sy getuie die hoeveelheid lyding in die wêreld kan verminder. Hy kan reguit sê van homself en ander getuies wat dieselfde las dra, & quot Ons het nie vir enige aanvaarde doel geskryf nie, behalwe vir die buitengewone doel om die mensdom te red. & Quot 
Wiesel se getuie as oorlewende is tweeledig. Daar is 'n getuie wat hy beslis moet lewer vir die nie-Jood, die & quotexecutioner.
My posisie in die Joodse gemeenskap is hoofsaaklik die posisie van 'n getuie van binne en 'n verdediger van buite. Dit gaan natuurlik saam met my idees oor die pligte en die voorregte van 'n storieverteller — van 'n skrywer. Van binne, binne die gemeenskap, is ek krities. As Jode van buite gekritiseer of aangeval word, probeer ek hulle verdedig. Wat ek probeer doen (dit is baie moeilik) is om die twee houdings te versoen: om nie te sterk, te skerp, te krities te wees as ek binne is nie en om nie 'n leuenaar aan die buitekant te wees nie. 
Wiesel se boek, Die Jode van stilte, is 'n illustrasie van die soort ding wat hy wil doen. In sy getuienis oor die lot van die Sowjet-Jood, 'n situasie met baie parallelle met die Duitse Holocaust, veroordeel Wiesel die nie-Joodse gemeenskap sterk oor sy onreg in hierdie saak, maar hy het ook skerp woorde vir die wêreldwye Joodse gemeenskap en sy onverskilligheid aan die probleem. As euwels van so 'n omvang voorkom, is niemand heeltemal onskuldig nie en Wiesel het dit op hom geneem om op so 'n manier te getuig dat ons skuld nooit in onbewuste vergeetagtigheid kan sak nie.
Maar Wiesel is meer as 'n getuienisdraer. Hy is 'n kunstenaar en 'n storieverteller, 'n skrywer. Getrou aan sy Hasidiese wortels, glo hy in die krag van die verhaal.
Toe die groot Rabbi Israel Baal Shem-Tov 'n ongeluk sien bedreig wat die Jode bedreig, was dit sy gewoonte om na 'n sekere deel van die woud te gaan om te mediteer. Daar sou hy 'n vuur aansteek, 'n spesiale gebed doen, en die wonderwerk sou gebeur en die ongeluk verhoed. Later, toe sy dissipel, die gevierde Magid van Mezritch, om dieselfde rede die geleentheid gehad het om by die hemel in te tree, sou hy na dieselfde plek in die bos gaan en sê: & quotMeester van die heelal, luister! Ek weet nie hoe om die vuur aan te steek nie, maar ek kan nog steeds die gebed doen. & Quot En weer sou die wonderwerk bewerkstellig word. Nog later sou Rabbi Moshe-Leib van Sasov, om sy volk nog 'n keer te red, die bos in gaan en sê: & quotEk weet nie hoe om die vuur aan te steek nie, ek ken nie die gebed nie, maar ek ken die plek en dit moet voldoende wees. & quot Dit was voldoende en die wonderwerk is volbring.
Toe val dit die rabbi Israel van Rizhyn op om die ongeluk te oorkom. Terwyl hy in sy leunstoel sit, met sy kop in sy hande, spreek hy met God: "Ek kan nie die vuur aansteek nie, en ek ken nie die gebed nie, ek kan nie eens die plek in die bos vind nie. Al wat ek kan doen is om die verhaal te vertel, en dit moet voldoende wees. & Quot En dit was voldoende.
God het die mens gemaak omdat hy lief is vir stories. 
In die Kabbalah is daar die verhaal van shvirat hakelim, & quot die breek van die vate. & quot Dit is die verhaal van wat by die Skepping skeefgeloop het, die kosmiese ramp. Wiesel sê dat sy verhaal, en dit is dieselfde verhaal in een of ander vorm, van 'n ander ramp wat 'n generasie gelede in die Holocaust plaasgevind het. In 'n tyd toe hierdie verhaal kan en moet vertel word, word alle ander verhale onbeduidend.
Wiesel se werk maak die verhaal van die Holocaust tot literêre kuns. Maar as gevolg van die onderwerp is die kuns meer as kuns. Sedert Auschwitz kan letterkunde nie meer bloot 'n afleiding wees nie. Die skrywer moet as getuie skryf.
Ons is getuies in die wreedste en sterkste sin van die woord. En ons kan nie ophou nie. Ons moet praat. Dit is wat ek in my skryfwerk probeer doen. Ek glo nie die doel van letterkunde is om te vermaak, om aandag af te trek, te vermaak nie. Dit was voorheen. Ek glo nie meer daarin nie. 
Op 'n vraag oor wat dit beteken om vandag 'n skrywer te wees, het Wiesel deurgaans gesê dat dit beteken om onregte reg te stel, lyding te verlig, hoop te skep. Juis om hierdie rede is die werk van die getuie/storieverteller/skrywer ontmoedigend. Dit bereik so selde wat dit moet bereik.
Dit alles sal u vertel waarom 'n persoon van my tyd wat vir homself moet getuig (en ek probeer dit soveel as moontlik in my skryfwerk), wanhoop voel. Ek dink dat Judaïsme nog nooit so 'n geestelike laagtepunt bereik het nie. Daar is geen idealisme meer nie. Daar is geen bewustheid nie. 
Wiesel se rol as getuie beheer sy rol as skrywer so deeglik dat hy moet aanhou skryf of sy getuienis reageer of nie.
'N Mens moet skryf uit jou eie ervaring, uit jou eie identiteit. 'N Mens moet niemand toekom nie, niemand moet eerlik bly nie. As 'n mens gelees word, is dit goed as 'n mens nie gelees word nie, dit is jammer.Maar dit moet die skrywer nie beïnvloed nie. 
En, die belangrikste, die werk van die getuie as skrywer vereis dat hy as 'n morele man skryf. Die literêre kunstenaar kan nie meer verskoon word as hy op een manier skryf en op 'n ander manier leef nie. Lewe en verhaal moet in etiese harmonie versmelt. Die skrywer is in 'n morele verbintenis gebonde aan die einste verhaal wat hy vertel. Die maak en lees van literatuur is geen ligsinnige saak nie.
Ware skrywers wil die storie vertel bloot omdat hulle glo dat hulle iets daarmee kan doen, en hulle lewens is nie vrugteloos nie en word nie tevergeefs bestee nie. Ware luisteraars wil na verhale luister om hul eie lewens te verryk en dit te verstaan. Wat met my gebeur, gebeur met jou. Beide die luisteraar en die leser neem deel aan dieselfde verhaal en beide maak dit is die storie. Ek praat slegs van ware skrywers en ware lesers en ware luisteraars. Wat die ander betref, hulle is entertainers en hulle werk maak nie regtig saak nie. Ek wil nie op name ingaan nie, maar daar is baie min groot storievertellers en groot skrywers vandag. Eintlik glo ek dat letterkunde vandag sy doel en dimensie verander het. Eens was dit moontlik om te skryf l'art pour l'art, kuns ter wille van kuns. Mense het net na skoonheid gesoek. Nou weet ons dat skoonheid sonder 'n etiese dimensie nie kan bestaan ​​nie. Ons het gesien wat hulle tydens die oorlog met kultuur in Duitsland gedoen het, wat hulle kultuur genoem het, het geen etiese doel of motivering nie. Ek glo in die etiese strekking, in die etiese funksie, in die menslike avontuur in die wetenskap of in die kultuur of in die skrif. 
Die getuie begin met sy getuienis. In Wiesel se geval handel hierdie getuienis oor die Holocaust. Hy word 'n ware skrywer as sy getuienis 'n verhaal, 'n verhaal is. Die kuns van die getuie is dus 'n weergawe van getuienis in 'n verhaal. Die moeilikheid hiervan lê in die poging om die vorige gebeurtenis met die huidige situasie te kombineer in 'n werklik artistieke verhaal: dit is nie net mooi nie, maar eties betekenisvol. Wiesel word afgesny van die slagoffers wie se verhaal hy vertel (hy het oorleef), en hy word afgesny van sy lesers (hulle het nie gesien wat hy gesien het nie). Die monumentale taak wat Wiesel probeer het, was om die uiteenlopende wêrelde van die Holocaust-slagoffers in die verlede en van sy post-Holocaust-lesers in die hede in sy verhale saam te bring. Wiesel leef in albei wêrelde, maar behoort ook amper nie daaraan nie. Sy poging was om 'n verbeeldingryke vorm, 'n verhaal, hierdie disjunktiewe wêrelde in te dwing. Die resultaat was iets van 'n literêre anomalie: & quotautobiographical & quot romans.
Die vervreemding van die oorlewende van die verlede en die hede en die implikasies daarvan vir die getuie as skrywer word die beste gesien in Wiesel se gebruik van die konsep van & quotmadness. & Quot Die getuie as skrywer is in die posisie van Moshe the Beadle in Nag. Moshe was in staat om as 'n oorlewende na 'n vroeë deportasie terug te keer na Sighet, maar hy was ongelowig en as mal beskou toe hy die verhaal probeer vertel van diegene wat dit gedoen het nie ontsnap. Moshe the Madman verskyn in byna al Wiesel se werk, en hy word selfs die hoofkarakter in een roman, Die eed. As 'n boodskapper van die dooies onder die lewendes, en wat met sy verhale probeer om die lewendes te red, maar as kranksinnig beskou word, is Moshe 'n paradigma vir Wiesel van die gek as getuie.
Wiesel is gekwalifiseerd om van waansin te praat. Gedurende sy drie jaar by die Sorbonne spesialiseer hy in kliniese sielkunde, en die New York Society of Clinical Psychologists het hom vereer vir sy waarnemende behandeling van waansin in sy skryfwerk.  Hierdie werk, sy konsentrasiekampervarings en sy Hasidiese agtergrond verenig om waansin een van die belangrikste motiewe in sy boeke te maak.
Volgens Wiesel is daar verskillende soorte waansin. Eerstens is daar kliniese waansin. Wiesel waarsku egter dat dit wat in hierdie sin dikwels as waansin beskou word, hoegenaamd nie waansin is nie, maar bloot 'n afwyking van die "samelewende neurose" van die samelewing. In 'n samelewing wat verby is, word die verstandige persoon gek beskou, alhoewel dit die samelewing is en nie hy wat aan skewe visie ly nie. Net soos 'n gesonde gevangene in 'n kranksinnige asiel gek van die ander gevangenes sou word, so word elkeen wie se visie bedreig of versteur vir die 'normale' samelewing as mal beskou. Wiesel vertel 'n Hasidiese verhaal om die punt te maak.
Daar was eens 'n koning wat geweet het dat die volgende oes vervloek sou wees. Elkeen wat daarvan sou eet, sou mal word. En so beveel hy 'n enorme graan wat alles wat van die laaste oes oorgebly het, daar bou en stoor. Hy het die sleutel aan sy vriend toevertrou, en dit is wat hy vir hom gesê het: & quot As my onderdane en hulle koning met waansin getref is, sal u alleen die reg hê om die stoorkamer binne te gaan en onbesmette kos te eet. So sal u die kwaadwilligheid vryspring. Maar in ruil daarvoor is u missie om die aarde te bedek, van land tot land, van stad tot stad, van die een straat na die ander, van die een man na die ander, om verhale te vertel, ons s'n en u sal skree, jy sal met alle mag skree: 'Goeie mense, moenie vergeet nie! Wat op die spel is, is jou lewe, jou oorlewing! Moenie vergeet nie, moenie vergeet nie! '& Quot 
Die plan was natuurlik onsuksesvol. Die man se verhaal was ongelowig en hy is afgemaak as 'n gek. Dit is die posisie waarin die Holocaust -getuie hom bevind wanneer hy sy verhaal vertel.
Hierdie waansin van die getuie is 'n 'profetiese' waansin. Dit is die waansin van 'n individu wat dinge ontoeganklik vir ander gesien het, en daarom van die nabyheid aan God geskei is. Wiesel beskou hierdie tipe gek as 'n boodskapper van God en sê: & quotGod is mal oor mal mense. Hulle is die enigste wat hy naby hom toelaat. & Quot  Die vreemdheid van sy verhaal maak die profeet 'n asosiale misdryf, 'n gek, in die oë van sy tydgenote. Profesie word dus al lank as 'n soort waansin beskou.  Net soos Wiesel, die oorlewende van die Holocaust, is die profetiese gek 'n eensame figuur, geskei van die wêreld deur die getuie wat hy lewer, maar tog genoodsaak om in die wêreld te leef as 'n man onder mense.
Daar is nog 'n ander soort waansin: morele waansin. Thomas Merton het geskryf dat die hele konsep van gesonde verstand in 'n samelewing waar geestelike waardes hul betekenis verloor het, betekenisloos is. In die Duitsland van 1943 moes 'n mens morele waansin kies om te voorkom dat hy deur die heersende en kwansanisme verswelg word. & Quot In so 'n konteks is morele onverskilligheid die tipe waansin waarteen morele waansin moet protesteer. Hierdie morele waansin, 'n vrywillige, doelbewuste ding,  is nie maklik nie "of" oorgee ". Dit is 'n moedige identifikasie met die lyers, 'n ware liefdevolle en omgee. Dit is die gewillige aanname van morele verantwoordelikheid in 'n samelewing wie se gewete slaap. Om nie morele waansin te aanvaar nie, is om te kies vir ware waansin. Wiesel sê,
Ek glo dat die werklikheid ons so teleurgestel het dat ek iets in 'n ander werklikheid soek. So, wat is die ander werklikheid? Waansin. Ek glo dat almal wat in die kampe was, bedwelmd uitgekom het. Daar is die basis van waansin by elke persoon wat oorleef het. As u gesien het wat hulle gesien het, hoe kan u dan nie waansin behou nie? Dit op sigself sal gek wees om normaal te bly. 
Dit is soos Kahlil Gibran dit gestel het.
Die menslike hart roep om hulp, die menslike siel smeek ons ​​om verlossing, maar ons luister nie na hulle geroep nie, want ons hoor of verstaan ​​nie. Maar die man wat hoor en verstaan, noem ons mal, en vlug van hom af weg. 
In sy boeke probeer Elie Wiesel hoor en verstaan ​​en die lyding verminder.
Na die vernietiging van die tweede tempel het die Joodse volk twee opsies gehad: om hul lyding te beëindig deur hul geloof te verloën en in die samelewing op te neem, of om aan te gaan met die as. Wiesel stel voor dat die Talmoed die & quottemple & quot was wat gebou is toe die Joodse volk die tweede opsie gekies het. Hy sê dat die Talmoed bedink en geskryf is as 'n daad van verset. & Quot; 33 geweier om toe te gee en op te hou glo. Hierdie uittarting van hulle bevestig die ou boodskap van Judaïsme dat, hoewel die mens nie kan begin nie (dit is net God wat dit kan doen), dit die mens se plig is om nie 'n opgelegde einde te aanvaar nie. & quot Om te begin is nie op die gebied van moontlikhede om net weer, weer en weer te begin nie en daar lê die krag van die mens. En sy heerlikheid ook. & Quot 
Uittarting as 'n manier om wanhoop te oortref, en selfs as 'n manier om te oorleef, is kenmerkend van die Joodse tradisie. Wiesel staan ​​in hierdie tradisie wanneer hy aanvoer dat die Jood sy menslikheid slegs kan behou as hy met vrymoedigheid met God en sy skynbare onverskilligheid oor die lyding van die Jode twyfel, en dring daarop aan om in elk geval te glo. Die mens, sê Wiesel, moenie te vinnig ingee nie en laat hom geestelik verpletter deur die slypende kragte van onmenslikheid. Een van sy Hasidiese verhale illustreer hierdie vasberade vasberadenheid om te glo:
In Shevet Yehuda word 'n verhaal vertel oor Jode wat uit hul dorp, hul land, gevlug het. Hulle het op 'n skip geklim wat hulle uiteindelik moes laat vaar. Hulle beland op 'n woestyn. Honger, dors, siekte het hulle getref, baie het gesterf. Onder hulle was 'n vrome man wie se vrou aan honger gesterf het. Hy het sy opmars voortgesit in die hoop om 'n Joodse nedersetting te bereik. Sy twee kinders was te swak, so hy het hulle gedra. Ook hulle het gesterf en hy het hulle aangehou dra. Toe hy uiteindelik besef dat hy die laaste oorlewende was, was die pyn so skerp dat hy flou geword het. Toe hy daar aankom, kyk hy eers om hom, en dan kyk hy op na die hemel en spreek God aan: & quot; Meester van die heelal, ek weet wat jy wil hê jy wil hê ek moet ophou om in jou te glo, maar jy sal nie slaag nie, jy hoor my, jy sal nie slaag nie! & quot 
Die mens tart dus God en word sy aanklaer.
Die mens wat 'n saak met die Meester ondervind, lyk nie so 'n verontwaardiging as die konsep teen die Hasidiese agtergrond daarvan beskou word nie. Hasidisme spoor die tradisie van "Joodse protestantisme" na in die boek Genesis, waar Abraham gevra het: "Sal die regter van die hele aarde nie reg doen nie?" (Gen. 18:25), en na die profete, soos Habakuk, wat God daarvan beskuldig het onverskilligheid vir die lyding van die regverdiges (Hab. 1: 1-3). In hierdie tradisie worstel die mens met God en beweer sy morele gelykheid met hom. Maar die protes is nie 'n ongelowige godslastering nie. Dit is eerder 'n liefdevolle pleidooi. As dit iets negatiefs is, is dit 'n uiting van besorgde teleurstelling dat die meester van die heelal blykbaar nie aan sy eie standaarde van geregtigheid voldoen het nie. 
Wiesel het dit saam met ander oorlewendes gekies as reaksie op die Holocaust. Hierdie oorlewendes
. het alle rede in die wêreld gehad om God te verloën, om enigiets heiligs te ontken, om alle beloftes teë te staan ​​en alle tekens van hoop af te skaf, het hulle alle rede in die wêreld gehad om woeste nihiliste, anargiste, angsdraers en nagmerries te word. 
Maar wat het die Joodse oorlewendes van die doodskampe eintlik gedoen sodra hulle bevry is?
Glo dit of nie, hulle het dienste gehou. Om God te dank? Nee, om hom uit te daag! Om vir hom te sê, luister, as bloot sterflinge, as lede van die menslike samelewing, ons weet dat ons wapens moet gryp en dit op elke plek en op elke manier moet gebruik en nooit moet ophou nie, want dit is ons reg. Maar ons is Jode en as sodanig verloën ons dat ons die regte kies, ja, kies om mens te bly. En vrygewig. 
Om mens te bly, selfs in die lig van absurde onmenslikheid: Wiesel stel voor dat dit die ware boodskap van die Joodse tradisie is.
Die mens se verset teen God, in Wiesel se werk, word slegs deur God se stilte ontmoet. Hierdie stilte dra beslis 'n sinistere aspek, soos in Nag, as die ander Jode in die kampe op Yom Kippur vas en Wiesel sê:
Ek het nie vas nie. Ek het nie meer God se stilte aanvaar nie. Toe ek my bak sop insluk, sien ek in die gebaar 'n daad van rebellie en protes teen Hom. 
Van al die belangrikste motiewe wat Wiesel gebruik, is die konsep van stilte die intiemste betrokke by die idee van transendensie in sy werk. En sy verwerping van God se stilte word meestal aangehaal as 'n bewys van 'n gebrek aan ware geloof in die transendente van Wiesel se kant. Maar dit is nie om Wiesel reg te laat geskied nie. Vir hom is stilte dikwels nie net teenoor die transendente nie, maar is dit die mees radikale uitdrukking daarvan.
Wiesel glo dat hy die mistiek is van die groot belang van stilte. Wat is nie gesê, is gereeld so gewigtig as wat is gesê. God het byvoorbeeld nie net die woorde van die Torah gegee nie, hy het ook spasies gelaat tussen die woorde, waarvan die stilte betekenisvol is. Wiesel respekteer die belangrikheid van stilte so dat hy bang is vir die oormatige gebruik van woorde. Op die vraag wat hy voel as hy 'n boek voltooi, antwoord hy: & quot; Natuurlik kom die angs: of ek nie te veel gesê het nie — dit is nooit te min nie, maar te veel. & Quot  Sy boeke is geneig om kort te wees en sy sinne geknip. Sy onderwerp, die verskrikking van die Holocaust, kan slegs vulgariseer word as 'n mens te veel daaroor probeer sê. Om hierdie rede skryf hy eintlik rond die Holocaust, nie direk nie oor Dit. Hy hou vol,
Die Holocaust kan nie beskryf word nie, dit kan nie gekommunikeer word nie, dit is onverklaarbaar. Vir my is dit 'n mistieke gebeurtenis. Ek voel amper van sonde as ek daaroor praat. 
Ek sê sekere dinge om nie ander dinge te sê nie, ek skryf 'n bladsy en die afwesigheid van die Holocaust daarin is so sterk dat die afwesigheid 'n teenwoordigheid word. 
So is dit ook met God. God se stilte is 'n kragtiger teenwoordigheid as sy woorde. Ideaal gesproke moet 'n mens nie praat nie oor God, maar net aan hom, en dit, weer, in stilte.
As ek kon kommunikeer wat ek te sê het deur nie te publiseer nie, sou ek dit gedoen het. As ek kon, om 'n poëtiese beeld te gebruik, 'n stilte deur stilte te kommunikeer, sou ek dit gedoen het. Maar ek kan nie. Miskien is ek nie sterk genoeg of wys genoeg nie. 
Stilte, wat die bestaan ​​van een of albei partye tot 'n dialoog in twyfel trek, is in werklikheid die belangrikste vlak waarop die dialoog kan plaasvind.
Tussen skrywer en leser moet daar 'n dialoog wees. As die mens met God praat, is daar 'n dialoog. Die kreatiewe proses is vreemd: dit kom uit eensaamheid, dit gaan na eensaamheid en tog is dit 'n ontmoeting tussen twee eensaamhede. Dit is net soos die mens se eensaamheid wat God se eensaamheid in die gesig staar. As u eers hierdie konfrontasie het, het u kuns en godsdiens en meer. 
Te veel woorde kan kuns en godsdiens inmeng. Die mens word nie aangeraai om te veel oor God te praat nie, en God se eie stilte is die mees openbarende kommunikasie wat hy van homself aan die mens kan bring. As die stilte waarmee God reageer op die mens se lyding 'n uitnodiging vir die mens blyk te wees om toe te gee aan die lyding, sou Wiesel sê dat 'n weiering om aanvaar God se stilte as 'n verskoning vir ongeloof is die enigste verantwoordelike uitweg uit die dilemma. Om die mens te bevestig en te bewaar (deur byvoorbeeld die bak met sop op Yom Kippur te eet?) In die lig van onmenslikheid, vereis dit dikwels dat die mens stry met die goddelike stilte en die transendente in die heelal bevestig deur die skynbare afwesigheid daarvan te benader . Op 'n rotonde sou die mens se verontwaardigde protes teen God se stilte betekenis ontneem word as daar geen teenwoordigheid van die stilte was nie.
Gevolglik is Elie Wiesel se uittarting van God, sy weiering om God se onverskilligheid teenoor die lyding van die mens en sy ontkenning van God te aanvaar, in wese 'n bevestiging van die transendente, net omdat dit die vorm aanneem van 'n bevestiging van die mens in die lig van onmenslikheid. Die mees menslike protes teen die skynbare betekenisloosheid van die bestaan ​​is nie via die absurde nie, maar via die transendente. Die leunstoel -ateïs kan dit bekostig om lyding toe te laat om voort te gaan — Wiesel kan nie. Hy glo dat lyding verminder moet word, en dat elke daad van protes teen God of mens, waarin lyding selfs min of meer verlig word, is 'n verlossingsdaad.
Omdat hy die transendente vashou en bereid is om te worstel daarmee indien nodig (net soos Jakob met die engel geworstel het), kan hy sê dat
. om na 'n soort Nirvana te vlug, is om die mensdom op die mees absurde, nuttelose en gemaklike manier teen te staan. 'N Man is slegs 'n man as hy onder die mense is. Dit is moeiliker om mens te bly as om te probeer om buite die mensdom te spring. 
En hy kan selfs die krag vra om God op hierdie manier uit te daag!
O God, gee my die krag om teen u te sondig, om u wil teë te staan! Gee my die krag om u te verloën, te verwerp, in die tronk te sit, u te belaglik! 
Die mens verloën God deur die mensdom te bevestig — en dit hy moet doen. Maar in die bevestiging van die mensdom maak die mens 'n bevestiging van God wat sy ontkenning van God te bowe gaan.
Hierdie sirkelvormige proses word belig deur die manier waarop Wiesel God met die mens identifiseer. Dit lyk soms asof hy God sê is mens, maar wat hy bedoel, is dat God slegs genader mag word deur man. In Die stad anderkant die muur, het hy vir Pedro gesê,
Die weg is nie minder belangrik as die doel nie. Hy wat aan God dink en die mens vergeet, loop die gevaar om sy doel te verwar: God is miskien u buurman. 
Die mens, God en die self word so nou geïdentifiseer dat wat die mens aan sy mede doen, dit aan God en aan homself doen. In Dagbreek, toe Elisha die sneller trek om die Britse gyselaar dood te maak, huil hy, en dit is klaar. Ek het doodgemaak. Ek het Elisa vermoor. & Quot  En in Nag, as die kind gehang word, kan Wiesel sê dat dit God is wat aan die galg hang. Maar dit is nie God self wat sterf nie, net meer as wat 'n mens self sterf as hy 'n ander mens doodmaak. Dit is, miskien Wiesel sou sê, die beeld van God op die mens wat vernietig word wanneer die mens sy medemens lyding aandoen. In hierdie sin, lyk die insident van God & quotdying & quot op die galg met die tereggestelde kind opvallend ooreen met 'n gelykenis in die Talmoed.
Rabbi Meir het gesê: 'n Gelykenis is gesê: Waarmee is die saak vergelykbaar? Aan twee tweelingbroers wat in een stad gewoon het. Die een is as koning aangestel en die ander het die rooftog onderneem. Op bevel van die koning het hulle hom opgehang. Maar almal wat hom gesien het, verduidelik: Die koning word gehang! 
As gevolg van sy intieme identifisering van God met die mens, kan Wiesel die transendente behou, selfs terwyl hy God uitdaag. Sy protes is teen die onmenslikheid wat 'n uitwissing van die transendente uitmaak. In hierdie protes word God sowel as die mens aangekla vir dieselfde ding: onverskilligheid teenoor lyding.
As die lyding en onreg van die Holocaust met apatie, onverskilligheid en onbesorgdheid gekonfronteer word, het die mens sy menslikheid prysgegee en sodoende sy God vermoor.
Om onverskillig te wees om watter rede ook al, is om nie net die geldigheid van die bestaan ​​te ontken nie, maar ook die skoonheid daarvan.Verraai, en jy is 'n man wat jou naaste martel, jy is nog steeds 'n man. Kwaad is menslik, swakheid is menslike onverskilligheid nie. 
Die onreg wat in 'n onbekende land gepleeg word, is my verantwoordelik, ek is verantwoordelik. Hy wat nie onder die slagoffers is nie, is by die beulte. Dit was die betekenis van die holocaust wat dit nie net vir Abraham of sy seun betrek het nie, maar ook vir hulle God. [5l]
Die werk van Elie Wiesel is 'n moedige, volgehoue ​​protes teen onverskilligheid. Dit het die Holocaust oorwin deur dit te trotseer, deur te weier om die mens en die transendente prys te gee. Sy getuie van die Holocaust, deur sy baie uitdaging, het die wurggreep van wanhoop op hom verbreek. En wat ook al die impak daarvan op die mensdom is, dit het Elie Wiesel self toegelaat om mens te bly.
Op 'n dag het 'n Tsadik na Sodom gekom. Hy het geweet wat Sodom is, en daarom het hy dit kom red van sonde, van vernietiging. Hy het vir die mense gepreek. & quot Moet asseblief nie moordenaars wees nie, moenie diewe wees nie. Moenie swyg nie en moenie onverskillig wees nie. & Quot Hy het dag na dag gepreek, miskien selfs gepik. Maar niemand het geluister nie. Hy was nie moedeloos nie. Hy het jare lank gepreek. Uiteindelik het iemand hom gevra, & quotRabbi, hoekom doen jy dit? Sien u nie dat dit geen nut het nie? & Quot Hy het gesê, & quot; ek weet dit het geen nut nie, maar ek moet. En ek sal jou vertel hoekom: Aan die begin het ek gedink ek moet protesteer en skree om te verander hulle. Ek het hierdie hoop laat vaar. Nou weet ek dat ek moet skree en skree, sodat hulle my nie kan verander nie. & Quot 
Elie Wiesel Ontmensliking in die nag
Bobby.Akpojotor Die ontmensliking van Jode in die nag Tydens die Holocaust het Joodse gevangenes getalle in plaas van name gekry-'n teken van miskenning van 'n hele kultuur, godsdiens, ras, 'n ware vorm van vernederende mense. Elie Wiesel verander van 'n vreugdevolle en godsdienstige Joodse seuntjie in Sighet, om net nog 'n leë leemte te word, sowel as sy kamerade in Nazi -konsentrasiekampe. Elie het 'n wanbehandeling opgedoen wat sy eie geloof, hoop, oortuigings en krag wegneem terwyl hy behandel word en hellip
Eliezer & ldquoElie & rdquo Wiesel was 'n bekende Holocaust -oorlewende, bekroonde romanskrywer, joernalis, menseregte -aktivis en wenner van die Nobelprys vir Vrede.
Wiesel is gebore in Sighet, 'n Roemeens shtetl, aan 'n Ortodokse Joodse gesin op 30 September 1928. Sy ouers, Shlomo en Sarah, het 'n kruidenierswinkel in die dorp besit. Hy het twee ouer susters, Hilda en Bea, en 'n jonger suster, Tsiporah, gehad. Toe hy drie jaar oud was, het Wiesel 'n Joodse skool begin bywoon waar hy Hebreeus, Bybel en uiteindelik Talmoed geleer het. Sy denke is beïnvloed deur sy oupa aan moederskant, wat 'n prominente Hasid was. Hy spandeer ook tyd met Moshe, 'n opsigter in sy sinagoge wat Wiesel vertel het van die Messias en ander geheimenisse van Judaïsme.
In 1940 het die Nazi's Sighet aan Hongarye oorgegee. In 1942 het die Hongaarse regering beslis dat alle Jode wat nie die Hongaarse burgerskap kon bewys nie, oorgeplaas sou word na die nazi-besit van Pole en vermoor word. Die enigste persoon uit Sighet wat na Pole gestuur is en ontsnap het, was Moshe, wat na Sighet teruggekeer het om sy verhaal te vertel. Hy het vertel van deportasies en moord, maar die mense het gedink hy is mal en die lewe gaan voort soos gewoonlik. In 1942 vier Wiesel sy bar mitzvah. Hy het voortgegaan met die bestudering van die Bybel en ander Joodse boeke en het veral aangetrokke geraak tot Kabbalah, Joodse mistiek. Om hierdie studie te bevorder, het hy geleer oor astrologie, parapsigologie, hipnotisme en magie. Hy het 'n kabbalis in Sighet gekry om hom te leer.
In Maart 1944 het Duitse soldate Sighet beset. Hulle het die Jode gedwing om geel sterre te dra. Die Nazi's het Joodse winkels gesluit, 'n aanval op hul huise gemaak en twee ghetto's geskep. In Mei het die deportasies begin. Die Christelike diensmeisie, Wiesel & rsquos, Maria, het hulle genooi om in haar hut in die berge weg te kruip, maar hulle het haar van die hand gewys en verkies om by die Joodse gemeenskap te bly. Vroeg in Junie was die Wiesels een van die laaste Jode wat in 'n beeswa gelaai is, met tagtig mense in een motor. Wiesel het later geskryf: & ldquo Lewe in die veemotors was die dood van my adolessensie. & Rdquo 1
Na vier dae stop die trein by Auschwitz. Wiesel, toe 15 jaar oud, volg die instruksies van 'n medegevangene en vertel die afwagtende SS -offisier dat hy agtien is, 'n boer en gesond is. Hy en sy pa is gestuur om slawe -arbeiders te wees. Sy ma en jonger suster is na die gaskamers geneem. Wiesel en sy pa het eers Auschwitz en daarna die Buna-arbeidskamp vir agt maande oorleef, terwyl hulle slae, honger en terugwerkende werk verduur het. Net soos ander gevangenes, is Wiesel van sy identiteit ontneem en word slegs geïdentifiseer deur sy nommer: A-7713.
Wiesel is in die tweede ry stapelbeddens, sewende van links
In die winter van 1944-1945 het Wiesel en rsquos se voet opgeswel. Hy is na 'n kampdokter wat hom geopereer het. Twee dae later, op 19 Januarie, dwing die SS die gevangenes van Buna op 'n doodsmars. Tien dae lank is die gevangenes gedwing om te hardloop, en uiteindelik is hulle in vragmotors gepak en na Buchenwald gestuur. Van die 20 000 gevangenes wat Buna verlaat het, bereik 6 000 Buchenwald. By aankoms op 29 Januarie sterf Wiesel & rsquos se vader, Shlomo, aan dysenterie, honger en uitputting.
Wiesel is gestuur om by 600 kinders in blok 66 van Buchenwald aan te sluit. Toe die einde van die oorlog nader kom, het die wagte op 6 April 1945 aan die gevangenes gesê dat hulle nie meer gevoed sal word nie, en het hulle begin om die kamp te ontruim en 10 000 gevangenes per dag doodgemaak. Die oggend van 11 April het 'n ondergrondse beweging uit die kamp opgestaan ​​en die SS -wagte aangeval. Vroegaand het die eerste Amerikaanse militêre eenhede aangekom en die kamp bevry.
Na die bevryding het Wiesel siek geword met dermprobleme en 'n paar dae in die hospitaal deurgebring. Terwyl hy in die hospitaal opgeneem is, het hy die uiteensetting van 'n boek geskryf wat sy ervarings tydens die Holocaust beskryf. Hy was egter nie gereed om sy ervarings bekend te maak nie, en belowe homself om tien jaar te wag voordat hy dit in detail neerskryf.
Toe Wiesel uit die hospitaal ontslaan is, het hy nie gedink dat een van sy familie die oorlog oorleef het nie. Hy het aangesluit by 'n groep van 400 weeskinders wat na Frankryk geneem is. Met sy aankoms het hy probeer om na Palestina te immigreer, maar is nie toegelaat nie. Van 1945 tot 1947 was hy in verskillende huise in Frankryk wat deur 'n Joodse groep genaamd die Children & rsquos Rescue Society vir hom gevind is. Hy het in die praktyk 'n Ortodokse Jood gebly, maar het vrae begin vra oor God.
In 1947 begin hy Frans studeer by 'n tutor. Per toeval het Wiesel & rsquos se suster, Hilda, sy foto in 'n koerant gesien en met hom in aanraking gekom. Maande later is Wiesel ook herenig met sy suster Bea in Antwerpen.
In Frankryk ontmoet Wiesel 'n Joodse geleerde wat sy naam bloot as Shushani gegee het. Shushani was 'n briljante, maar geheimsinnige man wat sy gehoor betower het met sy insigte op alle gebiede van Joodse en algemene kennis. Wiesel het sy student geword en is diep deur hom beïnvloed.
In 1948 skryf Wiesel in by die Sorbonne -universiteit waar hy letterkunde, filosofie en sielkunde studeer. Hy was uiters arm en het soms depressief geraak om selfmoord te oorweeg. Mettertyd raak hy egter betrokke by die Irgun, 'n Joodse militante organisasie in Palestina, en vertaal materiaal van Hebreeus na Jiddies vir die Irgun & rsquos -koerant. Hy begin as verslaggewer werk en reis in 1949 na Israel as korrespondent vir die Franse koerant L & rsquoArche. In Israel het hy 'n pos as korrespondent in Parys vir die Israeliese koerant gekry Yediot Achronot en in die vyftigerjare as verslaggewer oor die hele wêreld gereis. Hy het ook betrokke geraak by die twis oor die vraag of Israel vergoedingsbetalings uit Wes -Duitsland moet aanvaar.
'N Keerpunt in die lewe van Wiesel en rsquos kom in 1954 toe Wiesel 'n onderhoud voer met die Katolieke skrywer Fancois Mauriac. Tydens die onderhoud het alles wat Mauriac gesê het, verband gehou met Jesus. Uiteindelik het Wiesel uitgebars dat ek, hoewel Christene daarvan hou om oor die lyding van Jesus te praat, en jare gelede, nie ver hiervandaan nie, ek Joodse kinders ken wat elkeen duisend keer meer, ses miljoen keer meer gely het as Christus op die kwaad. En ons praat nie daaroor nie. Wiesel hardloop uit die kamer, maar Mauriac volg hom, vra Wiesel oor sy ervarings en raai hom aan om dit neer te skryf.
Wiesel het daarna 'n jaar lank geteken op die buitelyne wat hy in die hospitaal geskryf het om 'n 862 bladsye Jiddiese manuskrip wat hy genoem het, te skryf En die wêreld was stil. Hy het dit aan 'n uitgewer in Argentinië gegee, en dit het teruggekom as 'n boek van 245 bladsye met die titel Nag. Die boek, wat in 1958 in Frankryk en in die VSA in 1960 gepubliseer is, was outobiografies en vertel van sy ervarings uit sy jeug in Sighet deur sy bevryding uit Buchenwald. Dit is ook 'n persoonlike weergawe van sy verlies aan godsdienstige geloof.
In 1955 verhuis Wiesel as buitelandse korrespondent na New York Yediot Ahronot. Om hierdie tyd het hy besluit om op te hou om die sinagoge by te woon, behalwe op die hoë vakansiedae en om te sê yizkor, as 'n protes teen wat hy tot die gevolgtrekking gekom het, goddelike onreg was.
Een aand in Julie 1956 was Wiesel oor 'n straat in New York toe 'n taxi hom tref. Hy het 'n operasie van 10 uur ondergaan. Nadat hy herstel het, het hy meer begin konsentreer op sy skryfwerk. Hy het elke oggend vier uur, van 06:00 tot 10:00, afgestaan ​​aan skryfwerk. Na Nag gepubliseer is, skryf hy 'n tweede roman in 1961, Dagbreek, oor 'n oorlewende van 'n konsentrasiekamp. Hy skryf vinnig agtereenvolgens Die ongeluk (1961), oor 'n oorlewende wat beseer is in 'n verkeersongeluk, Die stad anderkant die muur (1962), Die Hekke van die Bos (1964), en Legendes van ons tyd (1966), alle romans wat Joodse lyding tydens en na die Holocaust beskryf.
In 1965 besoek hy die Sowjetunie en skryf hy 'n boek met die titel Die Jode van stilte (1966) oor die lot van die Sowjet -Jood. Na die 1967 -oorlog in Israel, skryf hy 'N Bedelaar in Jerusalem (1968) oor Jode wat reageer op die hereniging van Jerusalem. Hierdie boek besorg hom die Prix Medicis, een van die belangrikste literêre belonings in Frankryk. In hierdie boeke beeld hy karakters uit in situasies wat uitsluitlik Joods is. Hy sien die werklikheid deur die lens van Talmoed, Kabbalah en Hasidisme. Sy boeke en verhale en legendes met getuienis, herinnering en klaagliedere. & Rdquo 3
In 1969 trou Wiesel met Marion Erster Rose, 'n geskeide vrou uit Oostenryk. Sy vertaal al die daaropvolgende boeke van Wiesel en rsquos. In 1972 het hulle 'n seun gehad wat hulle Shlomo Elisha Wiesel genoem het, na die vader van Wiesel en rsquos.
Wiesel het deur die 1970's en 1980's voortgegaan met skryf. Sy boek Die verhoor van God (1977) beeld 'n verhoor uit waarin 'n man God beskuldig van vyandigheid, wreedheid en onverskilligheid. & Wdquo 4 Wiesel het gedurende sy hele lewe geweier om sy geloof in God as opsigter van sy volk heeltemal te laat vaar, terwyl hy terselfdertyd God en rsquos bevraagteken het onverskilligheid vir Joodse lyding. Sy kantate Ani Maamin (1973) bied 'n dialoog aan tussen die Joodse voorvaders Abraham, Isak en Jakob, wat die verantwoordelikheid het om God se aandag te vestig op Israel en lyding deur die geslagte heen. Ander boeke sluit in Een geslag daarna (1972), Vier Hasidiese meesters (1978), Die Testament (1980) en twee volumes van sy memoires (1995 en 1999).
Wiesel was uitgesproke oor die lyding van alle mense, nie net Jode nie. In die sewentigerjare protesteer hy teen Suid -Afrikaanse apartheid. In 1980 het hy kos aan honger Kambodiane afgelewer. In 1986 ontvang hy die Nobelprys vir Vrede as 'n boodskapper vir die mensdom, en 'n mens en 'n mens wat toegewy is aan die mensdom. & Rdquo 6 Hy verduidelik sy optrede deur te sê dat die hele wêreld weet wat in die konsentrasiekampe gebeur, maar niks doen nie. Daarom het ek gesweer om nooit te swyg wanneer en waar mense ook al lyding en vernedering verduur nie. & rdquo 7
Van 1972 tot 1978 was Wiesel 'n vooraanstaande professor in Judaïese Studies aan die City University of New York. In 1978 word hy professor in geesteswetenskappe aan die Universiteit van Boston. In 1978 het president Jimmy Carter hom gevra om aan die hoof te staan ​​van die U.S. Holocaust Memorial Council, wat hy ses jaar lank gedoen het. In 1985 word Wiesel met die Congressional Gold Medal of Achievement bekroon. In 1988 stig hy sy eie humanitêre stigting, die Elie Wiesel Foundation for Humanity, om die probleme van haat en etniese konflikte te ondersoek. In die vroeë negentigerjare het hy 'n beroep gedoen op die Amerikaanse regering namens slagoffers van etniese suiwering in Bosnië. Wiesel het talle toekennings en ongeveer 75 eredoktorsgrade ontvang.
In 1993 het Wiesel gepraat tydens die inwyding van die US Holocaust Memorial Museum in Washington, DC. Sy woorde, wat sy lewe en sy werke weerspieël, word in die klip by die ingang van die museum in klip gesny: & vir die dooies en die lewendes moet ons getuig. & rdquo 8
In 2011 het Elie Wiesel en goeie vriend en argivaris Martha Hauptman 'n onbekende dokument onder die duisende Wiesel & rsquos -lêers aan die Universiteit van Boston gevind. By die lees van die manuskrip besef sy dat dit 'n toneelstuk was met die titel & ldquoThe Choice, & rdquo wat Wiesel in die 1960's geskryf het en dat hy selfs vergeet het dat hy geskryf het. Die toneelstuk volg op die interne stryd van 'n jong oorlewende van die Holocaust in die voorstaat Israel, wat deur sy bevelvoerder meegedeel word dat hy 'n Britse offisier teregstel wat as gyselaar geneem is. Nadat die oorspronklike dokument van Frans na Engels vertaal is, het 'n eklektiese verskeidenheid lesers by die Harvard -universiteit vergader om die toneelstuk in April 2015 vir die eerste keer op te voer.
Wiesel is op 2 Julie 2016 in sy huis in Manhattan, New York, oorlede.
Bronne: David Aikman, Groot siele, (Nashville: Word Publishing, 1998)
Dan Cohn-Sherbok, Vyftig belangrike Joodse denkers, (New York: Routledge, 1997)
Elie Wiesel, CD-ROM-uitgawe, Judaica Multimedia (Israel) Ltd.
Elie Wiesel, Alle riviere loop na die see: herinneringe, (New York: Alfred A. Knopf, 1995)
Die World Book Encyclopedia. Elie Wiesel, Vol. 21, 1988 -uitgawe
Haaretz & ldquoLost Elie Wiesel speel & lsquoThe Choice & rsquo ontvang 'n laat première, en rdquo (16 April 2015).