In klassieke politiek, is 'n tiran (Grieks: τύραννος, tirannos) iemand wat 'n magsgreep uitgevoer het en mag behou uit eie middele, in teenstelling met oorerflike of konstitusionele prosesse. Hierdie soort bewind word na verwys as tirannie (τυραννίς, turannis).
Plato en Aristoteles definieer 'n tiran as "iemand wat regeer buite die wet, kyk na sy eie voordeel eerder as dié van sy onderdane, en wat ekstreme en wrede taktieke toepas – teen sy eie mense asook andere".
Die woord is uit Latyn, tyrannus, afgelei wat "onregmatige bewindhebber" beteken, en op sy beurt van die Grieks, τύραννος (d.i. tyrannos), afstam, d.w.s. "monarg, die regeerder van 'n polis"; die woord tyrannos het op sy beurt 'n voor-Griekse oorsprong.
In antieke Griekeland was tiranne invloedryke opportuniste wat mag verkry het deur die steun van verskillende faksies van 'n dêmos te bekom. Die woord tyrannos, waarskynlik voor-Grieks, Pelasgiaans of van oostelike oorsprong, het dan geen etiese sensuur gedra nie; dit het eenvoudig na enigiemand verwys, hetsy goed of sleg, wat uitvoerende mag bekom het in 'n polis deur onkonvensionele middele. Steun vir die tiranne het gekom van die groeiende middelstand en die grondlose landelikes, of diegene wat by welgestelde landeienaars in die skuld was. Weliswaar kon hulle hulself op geen regsgronde beroep vir hul bewind nie, maar die mense het hulle bo die konings of die aristokrasie verkies. Die Griekse tiranne het mag behou deur huursoldate van buite aan te wend vir hul onderskeie stadstate.