Wimpie, Alexis en ek het begin vasklou aan die res van die raam van die tent om dit regop te hou. As die Oz Tent se raam breek het ons nêrens om die aand te slaap nie, boonop gaan die herstel baie duur wees. Terwyl Karla en Stella – Wimpie se dogter – bekommerd in die kar skuil het ons min besef die wind gaan vir meer as twee ure lank aanhou storm en ons gaan die heeltyd moet vasklou.
Die volgende oggend was die wêreld vol stoele, borde wat die wind weg gewaai het. Een van ons matrasse het ons naby die klubhuis; sowat 50 meter ver; gaan optel. Behalwe vir twee van die tentpale wat gebuig het, was alles verder nat, maar heel.
Hierdie jaar was geen uitsondering nie, behalwe vir die somer gedeelte. Ja, natuurlik reën dit in die somer, maar hel, ek wil darem so nou en dan die son ook sien. Ons het Vrydagmiddag in die reën by die klub aangekom en om die kampplek onder die boom te deps moes ons die tente in die reën opslaan. Saterdag het ons die son nie met ŉ oog gesien nie. Saterdagmiddag het ons gou gaan seil, maar papnat terug gekom. Sondag het ons vir ure lank op die boot nat gereën en weereens nie die son met ‘n oog gesien nie. Daar is natuurlik baie waardevolle lesse geleer, soos byvoorbeeld as jy ŉ reënbaadjie al die pad Deneysville toe saambring, neem hom saam op die boot, altyd.
Vrydagaand nadat die reën skaars ophou val het, het ons vuurtjie aangesteek, maar die reen is deur sterk wind vervang wat gelukkig nie ons pret kon bederf nie. Ons het heerlik gebraai, geëet en gekuier, sommer tot baie laat oor seil, musiek, werk en allerhande dinge gesels. Ek is seker ons kampgenote sal jou beter kan inlig oor die detail van die gesprekke.
Saterdagoggend moes ons gaan inskryf vir die regatta by LDYC. Die grondpad soentoe het soos ‘n modderbad gelyk van al die rëen die vorige dag. Ek wil nie weet hoe die pad later in die dag gelyk het nie. Nadat ons ingeskryf het, het ek en Kevin gaan ontbyt eet by die Duitse restaurant. John se kop was seer en hy het agter gebly en koerant gelees en tee gedrink in die klubhuis nes ‘n regte Lord. Ons het toe die boot op die water gekry en vir ‘n middag seil sessie gegaan om seker te maak alles was in orde met die boot. Ons wou graag aan die middag se kompetisie deelneem maar die wind was te lig en ons het besluit om eerder te gaan braai. Ons was die Saterdagaand baie vroeg in die bed, vroëer as enige iemand anders in die kamp.
Saterdag het ek vir die eerste keer in die nag geseil. Dit was nou ‘n wonderlikke ervaring. Ek het saam met Doug op sy boot, Sea Quill geseil. Doug het die regte navigasie instrumente aan boord gehad en sonder die instrumente dink ek nie iemand sou die resies kon voltooi nie.
Die resies het by Anchor Creek begin en ons het Saterdagoggend reeds soentoe geseil. Nadat ons tevrede was dat almal weet wat om te doen en die boot gereed was vir die resies het ons op die boot gebraai en gekuier terwyl ons gewag het vir die wegspring.