Volwasse weeskinders - WelstandWelstand
Tuis / Advies / Volwasse weeskinders
Om as volwassene ’n ouer aan die dood af te staan, is ’n groot lewensveranderende gebeurtenis. Het jy onlangs een of albei jou ouers verloor? Jy kan dalk met ander se ervarings, soos hieronder beskryf, vereenselwig.
Niemand kan jou op die verlies voorberei nie.
Dit is pynlik, ongeag jou eie of die afgestorwe ouers se ouderdom.
Jy voel verwese en eensaam, veral as jy nog nie ’n gesin van jou eie het nie.
Die dood van die tweede ouer word dikwels meer intens ervaar as die dood van die eerste ouer, omdat jy die langslewende ouer ondersteun en jouself nie die geleentheid gun om te rou nie. Die intensiteit van die verlies hang ook dikwels af van jou verhouding met die afgestorwe ouer.
Begrafnisreëlings, die afhandeling van die boedel en die besluit oor hul aardse besittings is enersyds moeilik, maar kan ook terapeuties wees.
Oudste kinders voel hulle moet hul jonger sibbe ondersteun en troos. Jonger kinders vind vertroosting by en sien op na die ouboet/-sus vir ondersteuning en leiding. ’n Enigste kind ervaar die verlies meer intens, want alle besluite en reëlings rus op haar skouers en dit voel of niemand haar verlies verstaan nie.
Jy treur omdat jou kinders sonder ’n grootouer moet grootword.
Jy is moontlik jaloers op jou gade wie se ouers nog leef.
Jy ervaar ’n verlies aan sekuriteit, selfs al het jy jou eie gesin.
Jy beleef selfverwyt oor dinge wat jy nog wou doen of sê, of oor onopgeloste konflik.
Dit voel asof jou ouers die enigste mense was wat jou werklik geken het en onvoorwaardelik lief gehad en die grootste rol in jou lewe gespeel het.
Jou hoofbron van inligting oor jou kinderlewe en die familiegeskiedenis is nie meer daar nie.
Dis ’n ontstellende gedagte dat jy en jou sibbe, as die oudste lewende geslag van die nabye familie, dalk die volgende is wat kan sterf.
Daar is nie meer ’n ouerhuis waar julle kan gaan kuier nie.
Wie gaan nou die familie bymekaar hou? Gaan die kinders maar elk hul eie gang gaan met hul eie gesinne?
Jy besef jy het hopeloos te min foto’s van jou ouers.
Elke handgeskrewe briefie, kaartjie, resep en foto word vir jou ’n skat.
Daar is oral iets wat jou aan hulle herinner.
Dit voel asof niemand jou pyn verstaan nie of dat mense dit vermy om oor jou pyn te praat.
Goedbedoelde opmerkings maak seer: “Gelukkig het hy nie te lank gely nie.” “Gelukkig het sy ’n lang, vol lewe gehad.”
Jy besef hoe kortstondig die lewe is.
Hul nalatenskap laat jou daarna streef om meer soos hulle te wees.
Jy verlang intens na hul raad, wyshede en stories, en mis dit om nie meer te kan bel en gesels nie.
Die lewe gaan aan en jou ouers leef voort in jou herinneringe.
Só verwerk jy die verlies
Daar is nie ʼn kitskuur nie, maar wel ’n paar riglyne.
Gun jouself genoeg tyd om te rou.
Rus genoeg, eet gesond en oefen gereeld, sodat jou liggaam en verstand na wense kan funksioneer.
Indien jy emosioneel en andersins op jou ouers gesteun het, bewys aan jouself en aan ander dat jy op jou eie bene kan staan.
Die reël van die begrafnis, die uitsorteer van hul persoonlike besittings en die afhandeling van die boedel, kan emosioneel uitputtend wees. Doen wat jy kan, fokus op die noodsaaklike, vra vir hulp indien nodig, en aanvaar die hulp van geliefdes en vriende.
Behou dinge wat vir jou sentimentele waarde het en kosbaar is. Maar vind ook troos daarin om behoeftiges te help deur van jou ouers se klere en ander besittings aan verdienstelike organisasies te skenk.
Reik uit na ander wat soortgelyke verlies ervaar het.
Behou kontak met familie en vriende wat ook deur die verlies geraak word.
Niemand sal jou ouers ooit kan vervang nie, maar onthou, daar is ander mense wat jou ook liefhet.
Doen dinge waarvoor jy dalk nie tyd gehad het terwyl jy jou siek/bejaarde ouers versorg het nie.
As jy wil, sit gevestigde tradisies en rituele voort. Maar skep ook nuwe tradisies vir jou nageslag.
Boekstaaf familiestaaltjies, asook die familiegeskiedenis (ook dit wat jy wel van jou ouers kan onthou). Skryf dinge neer wat jy van jou eie kinders onthou sodat hulle dit eendag kan lees wanneer jy nie meer daar is om dit persoonlik met hulle te deel nie.
Skep foto-herinneringe. Wanneer jy nie meer daar is nie, sal dit jou kinders se kosbaarste herinneringe wees.
Laat jou ouers in jou hart en deur herinneringe voortleef, maar moenie dat dit jou aan die verlede bind nie.
Kry afsluiting, leer om met die verlies saam te leef gaan aan met jou lewe.
Good Therapy. https://www.goodtherapy.org/blog/orphaned-in-adulthood-grieving-loss-of-your-parents-0304164
The Age. https://www.theage.com.au/national/the-peculiar-grief-of-the-adult-orphan-20030908-gdwaws.html
Thought Catalog. https://thoughtcatalog.com/julian-groneberg/2015/10/how-to-cope-with-being-an-orphan-in-your-20s/