Hulde aan koningin Marie-Thérèse - Inligting Escurial kasteel 10 September 1638, vyf dae na die Dauphin Louis van Frankryk, haar toekom" /> Escurial kasteel 10 September 1638, vyf dae na die Dauphin Louis van Frankryk, haar toekom" />
Die begrafnisseer wat ter nagedagtenis aan die koningin in die jaar 1683, Parys, 1684, verleen is
Die spyt van die hele Europa vir die dood van Marie-Thérèse van Spanje, wat op 30 Julie 1683, Parys, 1684 oorlede is
Titel: Die begrafnisseer wat ter nagedagtenis aan die koningin in die jaar 1683, Parys, 1684, verleen is
Skrywer: LANGLOIS Nicolas (1640 - 1703)
Datum getoon: 4 September 1683
Afmetings: Hoogte 83,0 cm - Breedte 52,9 cm
Tegniek en ander aanduidings: ets, beitel
Kontak kopiereg: Publieke domein © Gallica Skakel na beeld
Prentverwysing: RESERVEER QB-201 (171) -FT 5 - ark: / 12148 / btv1b6945493j
Die begrafnisondernemings ter nagedagtenis aan die koningin in die jaar 1683, Parys, 1684
© Publieke domein Gallica
Titel: Die spyt van die hele Europa vir die dood van Marie-Thérèse van Spanje, wat op 30 Julie 1683, Parys, 1684 oorlede is
Skrywer: JOLLAIN François (1641 - 1704)
Datum getoon: 30/07/1683
Afmetings: Hoogte 79,9 cm - Breedte 52,3 cm
Kontak kopiereg: RMN-Grand Palais (Institut de France) / Gérard Blot Skakel na beeld
Prentverwysing: FOLAA66P-T1-bladsy92 - 07-521884
Die spyt van die hele Europa vir die dood van Maria Theresa van Spanje, wat op 30 Julie 1683, Parys, 1684 oorlede is
Die dood van 'n koningin
Terwyl 'n almanak wat vir die jaar 1683 gedruk is, universele vreugdes oor die gelukkige geboorte van Monsignor, die hertog van Bourgondië (6 Augustus 1682), die eerste kleinseun van Lodewyk XIV, die volgende jaar, verteenwoordig, is dit 'n drama familie wat die kern van die optredes is. Op Vrydag 30 Julie 1683 sterf koningin Marie-Thérèse in Versailles op 44-jarige ouderdom. Volgens die kunshistorikus Audrey Adamczak, tydens die bewind van Lodewyk XIV, is hierdie redaksionele genre bekroon deur die Paryse redaksionele mikrokosmos: 'Dit was met die persoonlike bewind van Lodewyk XIV dat die geïllustreerde almanak regtig 'n hoogtepunt bereik het. Meer as 500 van hierdie tonele veranker in die nuus wat die jaarkalender vergesel, word tussen 1661 en 1716 gepubliseer. Hierdie goedkoop ondersteunings wat aan 'n groot publiek gerig word, word deur hul produsente dikwels as koninklike almanakke gekwalifiseer om om verkope te verhoog. Hierdie montering kom gereeld voor, omdat die gravures dan op koperplate van kleiner grootte uitgevoer word.
Die tyd van rou
In teenstelling met die eerste almanakke wat op die kalender gefokus het, gee hierdie twee eksemplare die beeld 'n trots. Dit is alomteenwoordig en slegs 'n klein venster is gereserveer vir die kalender wat in swart en rooi gedruk is. Dit sluit die fases van die maan, maande, heiliges en godsdienstige vakansiedae in. Met Jollain word die aandag op die soewerein gevestig. Lodewyk XIV sit in majesteit, bo in die middel van die beeld. Hy sit op sy troon, dra die kroon, die kroningsmantel, die orde van ridderlikheid, die septer en die hand van geregtigheid. Vyf vroue en vyf mans word regs en links van hom versprei, waaronder die Grand Dauphin en sy broer Monsieur. Die soewerein ontvang die meegevoel van die Europese nasies: Die spyt van heel Europa oor die dood van 'n baie hoë, baie kragtige en baie deugsame prinses Marie-Thérèse van Spanje, koningin van Frankryk en Navarra, wat op 30 Julie 1683 oorlede is. Agt vroulike allegorieë beliggaam die belangrikste bondgenote van Frankryk of die state wat geheg is aan die familiegeheue van Maria Theresa van Oostenryk. Dus word die Ryk, die tuiste van die Habsburgers en die Huis van Spanje, die geboorteplek van die koningin, in 'n hartseer houding in die eerste ry geplaas. Hulle word omring deur Engeland, Beiere, Venesië, Toskane, Savoye en 'n ongetekende staat. Al hierdie figure dra 'n kroon of die hertoglike horingverteenwoordiger van die Doge van Venesië. Die portret van die oorledene gekroon met Onsterflikheid word in die onderste deel van die beeld ingevoeg. Ander vignette roep die begrafnis-konvooi na die basiliek van Saint-Denis, die binnenshuise versiering van die koninklike nekropolis en die koor van Notre-Dame de Paris op.
Langlois se almanak verteenwoordig nie die koning nie, maar fokus op begrafnisondernemers, met 'n gelaaide en somber komposisie wat goed by rituele pas: Die begrafnisseer wat in 1683 ter nagedagtenis aan die koningin verleen is. 'N Medaljeportret van die oorledene, slegs omgekeerd van die van Jollain, word deur drie putti bo-aan die beeld gedra. Die belangrikste illustrasie het betrekking op die mausoleum wat gebou is vir die goddelike diens wat op 4 September in Notre-Dame de Paris gevier is. Tussen hierdie en die almanak verteenwoordig 'n vignet ook die begrafniskonvooi na Saint-Denis. Op die randlyn handel 'n tiental klein vignette oor belangrike begrafnisgebeurtenisse: versiering van die ingang na die koor van Saint-Denis, mausoleum en diens van Saint-Denis, vurige kapel van Versailles, mausole van Notre-Dame du Havre, Notre -Dame-de-Nazareth in Aix, Célestins d'Avignon, Saint-Germain kloosters in Parys, Saint-Rémy in Reims en Saint-Corneille in Compiègne, begrafnisapparaat van die Louis le Grand college, diens van Saint-Jean-en -Slaan in Parys, deposito van die hart van die koningin in Val-de-Grâce.
Die opvoering van die begrafnis
Hierdie almanakke steun reeds op die fonteine ​​van die 'doodsvertoning' wat deur die historikus Joël Cornette opgeroep is vir die dood van Lodewyk XIV. In die dae na die dood van die koningin word die begrafnis gereël deur die Menus-Plaisirs, 'n administrasie verbonde aan die minister van buitelandse sake in die King's Household. Hierdie aanklag word sedert 1665 deur Jean-Baptiste Colbert (1619-1683) aangehou, maar die minister van staatslewe, al siek, is op 6 September 1683 oorlede, 'n dubbele verlies vir die koning binne 'n paar weke. Jean-Baptiste Colbert de Seignelay (1651-1690), die seun van die predikant, lei die voorbereidings wat in die uitgawe van Augustus 1683 van die Galante kwik. Onmiddellik na die dood van die koningin kry die koning die kasteel Saint-Cloud saam met sy broer, omdat die protokol hom verbied om aan die begrafnis deel te neem. Die lyk van Marie-Thérèse word ontbloot, lykskouing en gebalsem. Talle massas het gevolg, gebede, die neerslag van sy hart in Val-de-Grâce en die nagoptog na die koninklike nekropolis Saint-Denis. Die twee almanakke verteenwoordig 'n lang konvooi wat twaalf uur lank deur die koning se wagte begelei is en vyf strooimeisies wat gekies is om te treur. Daar is geen noemenswaardige verskil tussen die twee voorstellings nie, afgesien van die legende wat Langlois bygevoeg het.
Die begrafnisdienste, die redenasie wat Bossuet op 1 September uitgespreek het en die allegoriese figure in die almanakke beklemtoon eenparig die deugde van die ontslape koningin: vroomheid, liefdadigheid, onsterflikheid. Verskeie monumentale senotafs is ook regoor die koninkryk gebou. In die Notre-Dame de Paris-katedraal is dit die aartsbiskop wat op 4 September die goddelike diens lewer, wat deur lede van die koninklike familie en die vernaamste verteenwoordigers van die monargie bygewoon word. Vyftien groepe karakters word dus gelys in die legende wat Langlois vervaardig het.
Buiten die rampspoedige gebeurtenis, bevat die kaste die figuur van die koning, sy familie en die groot akteurs van die koninkryk wat die publiek baie selde ontmoet. In hierdie sin vorm 'koninklike' almanakke 'n bron van politieke inligting, tot op die punt dat die onderwerpe voorgestel word, of selfs gesubsidieer word, deur agente van koninklike mag. Hierdie aktuele beeld maak dit ook moontlik om politieke boodskappe oor te dra, soos die houding van Europese state wat grens aan 'n huldeblyk aan die grootste soewerein in Europa. Die apologetiese voorstelling van die koning versterk die idee van onderwerping aan sy persoon. Die tyd vir rou word verkort oor baie maande. Vanaf Oktober trou Lodewyk XIV in die geheim met sy gunsteling, Madame de Maintenon (1635-1719), die voormalige superintendent van die Queen's House
Louis van Frankryk (Grand Dauphin)
Orleans (d ') Philippe (broer van Louis XIV)
Die koning is dood: Lodewyk XIV - 1715, Katalogus van die tentoonstelling van die Nasionale Museum van die Paleis van Versailles (26 Oktober 2015 - 21 Februarie 2016), Parys, Tallandier, RMN, 2015.
Audrey ADAMCZAK, Die almanakke gegraveer onder Lodewyk XIV: 'n visualisering van die koning se merkwaardige optrede , Klassieke literatuur, 2011/3, n ° 76, p. 63-70.
Joël CORNETTE en Anne-Marie HELVÉTIUS (reg.), Die dood van konings: van Sigismond (523) tot Lodewyk XIV (1715), Vincennes, University Press of Vincennes, 2017
John GRAND-CARTERET, Die Franse almanakke, bibliografie-ikonografie, 1600-1895, Parys, J. Alisié et Cie, 1896.
Alexandre MARAL en Thierry SARMANT, Lodewyk XIV: Die heelal van die sonkoning, Parys, Tallandier, 2014.
Brigitte de MONTCLOS (red.), Paryse Almanakke (1661-1716), Katalogus van die Carnavalet Museum-uitstalling (Parys en Parysenaars in die tyd van die Sun King, November 1997-Januarie 1998), Parys, Association Paris-Musées, 1997.
Maxime PRÉAUD, Die gevolge van die son: almanakke uit die regering van Lodewyk XIV (17de uitstalling van die Edmond de Rothschild-versameling, Parys, Musée du Louvre, 19 Januarie - 17 April 1995), Parys, Réunion des Musées Nationaux, 1995
Stéphane BLOND, "Hulde aan koningin Marie-Thérèse"
verskoning: toespraak of skrywe met die doel om 'n persoonlikheid te verdedig, te regverdig, te prys
begrafnisrede: Toespraak gelewer tydens 'n begrafnis wat die oorledene prys. Bekend sedert die oudheid, is die "Begrafnis Oraisons" van Jacques-Bénigne Bossuet bekend en word dit as literêre werke beskou.