PressReader - SA Jagter Hunter: 2018-10-01 - SOMERSUKSES MET DIE .300 THOMPSON
SOMERSUKSES MET DIE .300 THOMPSON
Soms is daar on­ver­wags meer op die spys­kaart...
SA Jagter Hunter - 2018-10-01 - INHOUD -
JA­C­QUES DE BEER
Ek het reeds in ’n vo­ri­ge ar­ti­kel ver­wys na my .300 Thompson Con­ten­der-pis­tool waar­mee ek my ka­meel­perd ge­jag het. Die wa­pen skiet ’ n .30- ka­li­ber, 180gr-koe­ël teen so on­ge­veer 2 600vps. Kort na­dat ek my pis­tool ge­kry het en net voor ek die ka­meel­perd ge­jag het, het ek en my vrou be­sluit om oor De­sem­ber ’n bie­tjie bos toe te gaan vir ’n paar dae.
Ek gaan nie som­mer bos toe son­der ’n plan om te jag nie en ek het af­ge­spreek met die ei­e­naar dat ek ’n draai­tjie wil gaan stap met die .300 TC, met die plan om ’n rooi­hart­bees plat te trek. Om­dat ek reeds ’n paar keer op dié plaas ge­jag het, was ek re­de­lik goed ver­troud met die re­ë­lings en jag­si­tu­a­sie daar.
Ek het die ei­e­naar al ’n he­le paar jaar ge­ken om­dat hy my huis­dok­ter was en hy het my daar­om goed­guns­tig­lik toe­ge­laat om son­der ’n gids te jag. Dit was nog al­tyd die won­der­lik­ste er­va­ring om al­leen daar te jag – dees­dae ’n be­son­de­re voor­reg, want dit is heel­te­mal te ver­sta­ne dat ’n ei­e­naar gid­se ver­eis. Nie­te­min, as jy so ’n ge­leent­heid kry, gryp jy dit dank­baar aan en sorg dat jy nie droog­maak nie. Vol­gen­de jaar is daar mos nog ’n jag­sei­soen...
Ver­troue en re­spek tus­sen die jagter en die wild­plaas­ei­e­naar word met tyd op­ge­bou en word oor ja­re met op­een­vol­gen­de be­soe­ke ver­sterk. Ek waar­deer al­tyd ’n ei­e­naar se ver­troue en dit is my plig as jagter om dit so te hou. ’n Jag­plaas is nie ’n plek vir stre­ke nie – dis ’n be­sig­heid met re­ëls en re­gu­la­sies wat jy moet re­spek­teer. Ek is self ’n bees­stoet­te­ler en net soos op ’n jag­plaas, ver­wag ek en my kli­ën­te we­der­syd­se re­spek van me­kaar.
DIE JAG SKOP AF
Om my­le en tyd te spaar het ek (ou­der ge­woon­te) die aand voor my jag sou be­gin, ’n draai gaan ry om te sien waar die wild se guns­te­ling-uit­hang­plek­ke dié jaar was.
Vroeg die vol­gen­de og­gend, met son­op, is ek en my .300pis­tool die vlak­tes in. Ek het ’n klei­ne­ri­ge, maar re­de­lik hoë kop­pie ge­klim vir ’n be­ter uit­sig oor die plaas en om met die ver­ky­ker die vlak­tes te fyn­kam. Ek was op soek na ’n rooi­hart­bees. Na ’n ruk­kie se kyk het ek ’n trop op ’n oop gras­vlak­te ge­waar, nie te ver van ’n ri­vier af nie. Hul­le het waar­skyn­lik die nag daar deur­ge­bring. Dit het ge­lyk of hul­le skuins na my kant toe aan die wei was.
Ek be­sluit toe om daar te wag en te kyk wat hul­le plan was. Ver on­der my in die leeg­te, aan die voet van die vol­gen­de kop, het ’n trop gems­bok­ke in die eer­ste flou son­stra­le die og­gend-
koue pro­beer af­skud.
Ek het be­gin won­der of ek nie so­lank teen die kop moet af­be­weeg nie, maar die gems­bok­ke sou my plan­ne be­slis in die wie­le ry. Die wind was ook nie juis in my guns nie. Na ’n ruk­kie het die hart­bees­te heel­wat na­der aan die gems­bok­ke be­weeg en ek het be­sluit om ’n kans te vat en skuins teen die kop af te be­weeg, weg van die gems­bok­ke af.
Eens on­der, het ek in ’n kol lang gras be­land wat din­ge ver­ge­mak­lik het. Die gras het goeie dek­king ge­bied en boon­op was die wind ook heel­wat be­ter. Sta­dig het ek deur die gras be­weeg om veld te wen so­dat ek by ’n klomp bo­me kon uit­kom om daar die hart­bees­te in te wag.
MY PO­GING GEFNUIK
Ek het skaars ’n ent ge­vor­der of daar spring ’n trop wa­ter­bok­koeie op uit die lang gras na­by aan die ri­vier. Eers het ek my in ’n an­der bloed­groep in ge­skrik vir die groot goed wat on­der my voe­te uit­bars. Toe laat spat die gems­bok­ke ook en hul­le ver­tel op hul­le beurt weer, so in die hard­loop, vir die hart­bees­te van die ge­vaar in die gras.
Nou moes ’n an­der plan ge­maak word. Ek be­sluit toe om aan te stap in die rig­ting waar­heen die hart­bees­te ge­hard­loop het – ag­ter­om die kop. Ho­pe­lik sou ek hul­le re­de­lik mak­lik weer kon op­spoor. Die hart­bees­te en gems­bok­ke kon my ge­luk­kig nie ruik nie en het bloot ge­hard­loop om­dat hul­le die wa­ter­bok­ke sien hard­loop het. Moont­lik sou hul­le gou uit nuus­kie­rig­heid stop om rond te kyk.
Ek het sta­dig teen die kop­pie uit­ge­klim om te kyk waar die hart­bees­te is en het hul­le so 300m ver on­der ’n klom­pie gro­te­ri­ge do­ring­bo­me ge­waar. Hul­le het heel rus­tig ge­lyk.
Die lang gras was weer­eens my bes­te op­sie. Ek het sta­dig in die gras in­be­weeg om teen die wind in te be­kruip. Die wa­ter­bok­ke het ek nê­rens ge­waar nie, en ek kon op die hart­bees­te kon­sen­treer. Ek het vin­nig ge­vor­der en die hart­bees­te was gou weer in sig, on­ge­veer 150m ver. Ek kan nor­maal­weg ’n 200m-skoot oor my skie­t­raam ge­mak­lik skiet met die .300, maar die gras was hier net te lank. Toe ek my pis­tool oor die raam laat rus, kon ek niks deur die gras sien nie. Daar was net een plan – ek moes uit die lang gras uit­kom. ’n Groot boom vo­ren­toe het my aan­dag ge­trek. Ek het toe net op die boom ge­fo­kus, ge­sorg dat ek reg ag­ter sy stam bly en so­doen­de tot by hom ge­vor­der. Van daar af sou ek ho­pe­lik ’n skoot kon neem.
Ek het net be­gin moed kry, toe bars die ver­dui­wel­se wa­ter­bok­ke weer uit die gras voor my. En die hart­bees­te spring weer op vol­le vaart weg. Van frus­tra­sie het ek som­mer lus ge­voel om een van die wa­ter­bok­ke plat te trek!
Met dié ge­dag­te het ek skie­lik be­sef dat ek juis nog in die toe­koms ’n wa­ter­bok met die .300 wou skiet. Nét daar gaan hurk ek toe, s­ka­kel my foon aan en stuur ’n W­hat­sApp na die ei­e­naar om te hoor of wa­ter­bok op die spys­kaart is. Hy het die groen lig ge­gee: wa­ter­bok­ke was nou deel van my jag...
DIE SPYS­KAART BREI UIT
Ek het pro­beer vas­stel waar­heen die wa­ter­bok­ke ge­hard­loop het, maar kon niks ge­waar nie. En dis mos hoe din­ge werk in die bos: Hang ’n jag- tag aan ’n bok se oor en jy sien hom nie weer nie. S­koon­veld. As jy hom nie wil skiet nie, val jy om el­ke hoek en draai oor hom.
Al was ek raad­op, was ek ook op­ge­won­de om­dat daar ’n moont­lik­heid van twee die­re was wat moes koel­kas toe. Met my ver­ky­ker het ek weer die bos ge­fyn­kam. Die hart­bees­te was baie ver. Ek kon sien die gras was hoog daar rond­om hul­le en ek het ge­weet al vor­der ek tot by hul­le, sou ek nie kon skiet nie.
Uit vo­ri­ge er­va­rings op die plaas het ek al ge­sien dat die hart­bees­te tot bo-op die kop­pie hard­loop of tot teen die hang om be­ter te kan sien as din­ge be­gin warm raak. Ek be­sluit toe om met ’n draai om die trop te be­weeg in die hoop dat hul­le my sou ge­waar en dan teen die kop­pie sou gaan staan. As hul­le be­gin be­weeg, wou ek ag­ter hul­le aan­be­weeg om so­doen­de tot op skiet­af­stand te vor­der en, so­dra ek ’n kans kry, te skiet. Ek het ge­sien met die lang gras gaan din­ge nie uit­werk op die ge­wo­ne be­kruip­ma­nier nie.
Ek het sta­dig na­der be­weeg en dit lyk toe of my plan wil werk. Hart­bees se kind het »
» ge­noeg van die lang gras ge­had en sta­dig teen die kop be­gin uit­stap tot bo-op ’n klein pla­to. Die wind was ge­luk­kig in my guns, as­ook ’n dig­te klomp do­ring­bo­me aan die voet van die rant­jie waar die hart­bees­te gaan staan het.
Tot by die do­ring­boom­bos het ek ge­buk­kend deur die gras ge­loop en toe baie sta­dig na­der be­weeg. Die hart­bees­te het nog ge­staan en kyk na die plek waar hul­le my laas­te ge­waar het. ’n Mooi koei het met haar bors­kant reg na my toe ge­staan en na links ge­kyk (na my vo­ri­ge po­si­sie). Ek het plat op die grond gaan sit en oor my skie­t­raam ge­mik, on­der­deur ’n lae do­ring­tak. Die af­stand­me­ter het ek 110m aan­ge­dui en die kruis­haar het in haar kuil­tjie tot stil­stand ge­kom... Ek het die snel­ler sta­dig ge­druk en toe bul­der die .300 en lan­seer die 180gr Hor­na­dy In­terLock. Toe die koe­ël tref, knak haar voor­be­ne ef­fe en sy raak weg ag­ter die rant­jie. Die .300 het sy werk ge­doen.
Bo-op die rant­jie kon ek haar sien lê toe ek na­der stap – skaars 20m van waar sy ge­staan het. ’n Mooi koei met ’n per­fek­te bors­skoot. Dit het my ’n oom­blik ge­neem om a­sem te skep na al die ak­sie en toe het ek be­gin te­rug­stap kamp toe om die sleep­wa te gaan haal en die hart­bees te laai so­dat sy so gou moont­lik ge­slag kon word. Ty­dens ’n De­sem­ber­jag moet jy vin­nig speel om die vleis te be­hou. Die slag­ters het die slag­werk vin­nig af­ge­han­del ter­wyl ek gou ont­byt ge­ëet het – ek het mos nog ’n af­spraak ge­had met die wa­ter­bok wat my le­we hel ge­maak het...
WA­TER­BOK AAN DIE BEURT
Na­dat ek se­ker ge­maak het dat die vleis vei­lig in die koel­ka­mer was, is ek te­rug kamp toe. Met die te­rug­ry ge­waar ek toe daar­die ein­ste wa­ter­bok­ke wat pas gaan wa­ter drink het by ’n groot grond­dam. Dit het ge­lyk of hul­le pad se kant toe be­weeg. Ek is kamp toe om my pis­tool te kry en het my vrou ge­vra om die bak­kie te be­stuur so­dat ek ag­ter­op kon sit en so in die ry on­ge­siens af­glip om hul­le te be­kruip. Toe ons om die draai kom, kon ek die wa­ter­bok­ke on­der ’n boom sien staan. Dit was bit­ter warm.
My vrou het sta­dig ge­ry so­dat ek on­ge­veer 100m van die bok­ke af kon af­klim, waar­na sy ver­der ge­ry het. Die wa­ter­bok­ke se aan­dag was by die bak­kie en ek kon tot op 80m vor­der voor­dat hul­le my ge­waar het. Toe ’n groot koei on­der die boom uit­ge­stap kom, kon ek sien die res be­gin on­rus­tig raak. Vin­nig het ek my raam staan­ge­maak en my Thompson Con­ten­der daar­op laat rus. Daar was geen tyd vir sto­ries nie – el­ke se­kon­de het nou ge­tel. Met die te­le­skoop se kruis­haar op die bok ge­plant vir ’n skuins-van-voor hart­skoot, het ek die snel­ler ge­druk. Toe die .300 bul­der en die 180gr­koe­ël tref, stei­er die koei op haar ag­ter­po­te. Ek kon sien haar blus is uit toe sy vo­ren­toe strom­pel en na skaars 10m in­me­kaar­sak. Ons het haar ook so gou moont­lik ge­laai om ge­slag te word.
Ek het hier­die jag baie ge­niet, ver­al die jag op die spe­sie wat som­mer so on­ge­nooid deel ge­raak het van die er­va­ring. Ek wou mos al lank­al ’n wa­ter­bok met die hand­wa­pen jag.
Om in die hart­jie van die so­mer gro­te­ri­ge wild te jag is nie aan te be­veel nie, want ’n mens kan baie vin­nig die vleis ver­loor. As jy so ’n jag be­plan, moet jou koel­ge­rie­we in goeie wer­ken­de toe­stand wees en wild moet on­mid­del­lik ge­slag word. Dis ook raad­saam om die kar­kas uit­me­kaar te sny in bou­de en blaaie en selfs die rug­bil­ton­ge uit te sny so­dat die koe­ler die kar­kas so gou moont­lik kan af­koel. Sny die twee bou­de heel los van me­kaar en sny ook die dik­vleis op die boud op die na­te oop vir nog vin­ni­ger af­koe­ling. Wilds­vleis is duur en dit neem nie baie tyd in be­slag om die kar­kas op te sny nie. Vleis (ver­al groot­wild s’n) kan in die so­mer selfs in ’n koe­ler be­derf raak. Doen jou huis­werk goed en be­plan deeg­lik as jy graag ’n so­mer­jag wil aan­durf.
Ja­c­ques met die rooi­hart­bees waar­van hy in die sto­rie ver­tel.
Fo­to’s bo en links: Nic de Brui­ne.
Hier po­seer Ja­c­ques by die wa­ter­bok wat hy ge­skiet het.