Hy huur ŉ motor, ry deur die verkeer, die pad ŉ beklemmende neerdrukkende bekendheid. Stop by die rooi verkeersligte, ry aan, draai af by die vulstasie, koop ŉ koerant en koeldrank.
Die woonstel is sleg belig en sy lyk vir hom anders. Baie donkerder as voorheen, ook veel veel maerder. Hy vermoed dit, maar sê niks – sy bly sit op die bank, swart onderklere. Dis asof sy voel hy gaan nie lank bly nie. Hy twyfel of hy moet, maar besluit tog daarop, teen sy beterwete. Risiko’s, dit is waaruit die lewe bestaan. Die enigste sekerheid is die dood en daarteen kan jy jou nie verskans nie.
Sy bied beskerming aan maar hy skud sy kop, sy hoef nie uit te trek nie. Sy bly sit, hy gaan staan voor haar. Sy kyk op na hom, maak haar mond oop, hy vermy kontak, sy linkerhand agter haar kop, met sy regterhand gulp hy hom oop en uit. Hy maak sy oë toe en hou aan om sy hand te beweeg totdat hy die opwinding voel opwel en bars en sy agteroor val teen die sitplek.
Hy weet hy sal haar nie weer sien nie, nie net hy nie maar ook die bankier en die politici. Sy beweeg in die effe skemer na die badkamer, haar heupe het weggesmelt, merk hy. Hy stap agter haar badkamer toe, spoel homself in die wasbak af. Sy lyk skielik oud, baie oud. Hy los haar geld op die kombuistafel en trek die voordeur agter hom toe.
Later kom hy in die stad aan waar hy moet oornag voor sy vlug. Buite lyk dit, ondanks al die ligte, buitengewoon donker. Hy kyk op, soek na sterre in die hemel, kry niks, kyk na die rooi ligte van die selfoon torings en dit voel asof hy ŉ rit van een duisend kilometer agter die rug het. Hy is moeg.