Bernie Sanders-ondersteuners stroom na Jill Stein, die voornemende Green Party presidensiële kandidaat, met donasies aan haar veldtog. ontplof byna 1000% nadat hy Hillary Clinton onderskryf het. Stein salutes Sanders vir die progressiewe populistiese beweging het hy begin en sê dit is aan haar om die staf te dra. Kan sy dit doen? Kritici sê haar radikale beleid sal nie in die steek gelaat word nie. Maar ondersteuners sê hulle is net die medisyne wat die ekonomie nodig het.
Stein gaan verder as Sanders oor verskeie belangrike kwessies, en een van hulle is haar ekonomiese platform. Sy het 'n "Krag na die menseplan"Wat waarborg basiese ekonomiese menseregte, insluitende toegang tot kos, water, behuising en nutsdienste; lewende loon werk vir elke Amerikaner wat moet werk; 'n verbeterde gesondheidsversekeringsprogram vir 'n enkel-betaler-generaal vir almal; onderrigvrye openbare onderwys op universiteitsvlak; en die afskaffing van studenteskuld. Sy ondersteun ook die herinstelling van Glass-Steagall, die skeiding van deposito bankwese van spekulatiewe beleggingsbankdienste; die opbreek van megabanke in kleiner banke; federale postbanke om die onbetaalde en onderbank te bedien; en die vorming van banke in openbare besit op die staats- en plaaslike vlak.
Soos met Sanders se ekonomiese voorstelle, is haar plan uitgedaag as onrealisties. Waar sal die Kongres die geld kry?
Maar Stein beweer dat die fondse gevind kan word. Gaan verder as Bernie, sy vra vir groot besnoeiings aan die opgeblase militêre begroting, wat 55% van federale diskresionêre uitgawes maak; en progressiewe belasting, om te verseker dat die welgestelde hul billike deel betaal. Die meeste kontroversiële is egter haar plan om die Federale Reserweraad op te knap. Met verwysing na die massiewe somme wat die Fed uit die bloute geproduseer het om Wall Street te borgtog, sê sy dieselfde hulpbronne wat gebruik word om die daders van die krisis te red, kan beskikbaar gestel word aan sy hoofstraat-slagoffers, begin met die studente wat hul toekoms beplan het deur massiewe studenteskuld ..
Dit kan nie gedoen word totdat dit was nie
Is die Fed realisties? Die sentrale bank het inderdaad tot die oomblik toe die meganika van afgetrek is, onthul dat dit feitlik onbeperkte hulpbronne het, soos gesien in die radikale noodmaatreëls wat sedert 2008 geneem is.
Die Fed het eers die kongres verras toe dit AIG, 'n private versekeringsmaatskappy, effektief vir $ 80 miljard gekoop het. Huisspreker Nancy Pelosi het opgemerk, "Baie van ons was. . . verbaas toe die Fed $ 80 miljard gehad het om te belê - om AIG net uit die blou te sit. Skielik word ons een oggend wakker en AIG het $ 80 miljard van die Fed ontvang. So sê ons natuurlik: Waar kom hierdie geld vandaan? "
Die antwoord was: "O, ons het dit. En nie net dit nie, ons het meer. "
Hoeveel meer is bekend gemaak in 2011, nadat 'n wysiging deur sen. Bernie Sanders aan die 2010 Wall Street hervormingswet die regering se rekeningkundige kantoor gevra het om die eerste bo-na-onder-oudit van die Federale Reserweraad te doen. Dit het aan die lig gebring dat die Fed 'n yslike $ 16 triljoen in geheime lenings verskaf het om Amerikaanse en buitelandse banke en besighede gedurende die ekonomiese krisis te borg. "Dit is 'n duidelike geval van sosialisme vir die ryk en robuuste, jy is op jou eie individualisme vir almal anders," het hy gesê. het Sanders in 'n persverklaring gesê.
Toe was daar die skokmaker van "kwantitatiewe verslapping" (QE), 'n onkonvensionele monetêre beleid waarin die sentrale bank elektronies nuwe geld skep om finansiële bates soos Tesourie-effekte en verbandgesteunde sekuriteite te koop (baie van hulle is giftig) van die banke. Kritici het gesê dat QE nie gedoen kan word nie, want dit sal hiperinflasie tot gevolg hê. Maar dit was gedoen, en daardie ernstige gevolg het nie plaasgevind nie.
Ongelukkig het die ekonomiese stimulus wat QE veronderstel het om te sneller ook nie plaasgevind nie. QE het misluk omdat die geld nie meer as die balansstate van private banke gekry het nie. Om die vraag na die ekonomie te stimuleer, moet nuwe geld in die reële ekonomie en die sakke van verbruikers ingaan.
Hoekom QE het nie gewerk nie, en wat sou
Die doel van QE soos tans geïmplementeer, is om inflasie na teikenvlakke terug te gee deur private sektorlenings te verhoog. Maar vandag, as ekonoom Richard Koo verduidelik, individue en besighede betaal skuld eerder as om nuwe lenings uit te neem. Hulle doen dit alhoewel krediet baie goedkoop is, omdat hulle hul skuldberigte balansstate moet regstel om sodoende te bly. Koo noem dit 'n "balansresessie".
Die alternatief is om te doen wat regerings waarskynlik al lankal moes doen: gee die geld direk uit om hul begrotings te finansier.
Sentrale bankiers het hul hulpmiddels grootliks uitgeput en sommige ekonome gevra beveel 'n vorm van "helikopter geld" aan - Nuut uitgereikte geld het direk in die reële ekonomie gedaal. Fondse verkry van die sentrale bank in ruil vir staatseffekte kan gebruik word om infrastruktuur te bou, 'n nasionale dividend uit te reik, of federale skuld te koop en te vernietig. Byna rentevrye lenings kan ook deur die sentrale bank gemaak word aan staats- en plaaslike regerings, op dieselfde manier as wat hulle uitgereik is om 'n insolvente bankstelsel te red.
Net soos die Fed federale en verbandgesteunde sekuriteite gekoop het met geld wat op sy boeke geskep is, kan dit student of ander verbruikerskuld gekombineer as "bate-backed securities" koop. Om ekonomiese aktiwiteit te stimuleer, sal die sentrale bank egter moet kondig aan dat die skuld nooit opgevang sal word nie. Dit is soortgelyk aan Die vorm van "helikoptergeld" het onlangs voorgestel deur die voormalige Fed-voorsitter Ben Bernanke aan die Japannese, met behulp van skuldinstrumente genaamd "nie-bemarkbare ewige verbande met geen vervaldatum nie" - effekte wat nie deur die sentrale bank verkoop of uitbetaal kan word nie en wat geen belang het nie.
Die Bernanke-voorstel (wat hy sê, kan ook deur die Amerikaanse Fed in 'n noodgeval gebruik word) behels die regering wat effekte uitreik, wat dit aan die sentrale bank verkoop vir dollars wat digitaal deur die bank gegenereer word. Die regering spandeer dan die fondse direk in die ekonomie, om die banke te omseil.
Iets soortgelyk kan gedoen word as 'n loodsprojek met studenteskuld, Stein se gunsteling doelwit vir verligting. Die Amerikaanse regering kan die Departement van Onderwys betaal vir die maandelikse paaiemente wat betaalbaar is vir studente wat nie in wanbetaling is nie of vir wie betaling geskors is totdat hulle werk kry. Dit sal inkomste in daardie huishoudings vrystel om te spandeer op ander verbruikersgoedere en -dienste, wat die ekonomie in 'n vorm van QE vir hoofstraat bevorder.
In QE soos vandag gedoen, behou die sentrale bank die reg om die effekte wat hy terug koop in die mark te verkoop, om enige hiperinflasionêre effekte wat in die toekoms mag voorkom, om te keer. Maar die verkoop van effekte en die terugbetaling van die kontant is nie die enigste manier om die geldvoorraad te krimp nie. Die regering kan net belasting verhoog op sektore wat tans onderbelas word (belastingdodende korporasies en die superryke) en vernietig die bykomende geld wat dit insamel. Of dit kan "sistemies belangrike" banke nasionaliseer wat insolvent is of nie voldoen het aan Dodd-Frank se "lewende wil" -vereistes nie ('n kategorie wat nou sluit vyf van die land se grootste banke in), en onttrek sommige van die rente wat deur hierdie nuwe nasionaliseerde banke ingesamel word. Insolvente megabanke, eerder as om deur die regering of deur hul private skuldeisers en deposante uitbetaal te word Indien genasionaliseer word - nie tydelik nie, maar as permanente openbare nutsdienste. As die belastingbetalers die risiko's en koste aanvaar, moet hulle die winste kry.
Geen van hierdie prosedures vir omskakeling van inflasie sal egter nodig wees as die geldvoorraad behoorlik gemonitor word nie. In ons skuldfinansierde stelsel is die ekonomie chronies kort van die geld wat nodig is om 'n dinamiese, oorvloedige ekonomie te ondersteun. Nuwe geld behoeftes om by die stelsel gevoeg te word, en dit kan gedoen word sonder opblaaspryse. As die geld gaan om goedere en dienste te skep eerder as spekulatiewe bobbel, sal vraag en aanbod styg en pryse stabiel bly.
Is dit in die President se Toolbox?
Of Stein as president die mag sou hê om enige hiervan af te trek, is nog 'n vraag. QE is die provinsie van die sentrale bank, wat tegnies "onafhanklik" van die regering is. Die president stel egter die Federale Reserweraad se Raad van Goewerneurs, Voorsitter en Ondervoorsitter, aan met die goedkeuring van die Senaat.
Indien nie, kan die geld gevind word deur die leiding van Abraham Lincoln en die Amerikaanse koloniste te volg en dit direk deur die Tesourie uit te reik. Maar 'n kwessie van Amerikaanse notas of Greenbacks sal ook 'n daad van die Kongres vereis om die bestaande wet te verander.
As Stein egter nie een van die federale liggame kon kry om op te tree nie, kon sy toevlug tot 'n "radikale" alternatief wat reeds in die Grondwet gemagtig is: 'n kwessie van groot denominasie munte. Die Grondwet verleen aan die Kongres die mag om geld te munt en die waarde daarvan te reguleer, en die Kongres het daardie mag aan die Tesourie-sekretaris oorhandig. By die ontginning van 'n triljoen dollar is platina-munt aangebied as 'n manier om 'n kunsmatige opgelegde skuldplafon in Januarie 2013, Philip Diehl, voormalige hoof van die Amerikaanse Munt en mede-outeur van die platinummynwet, bevestig:
By die ontginning van die $ 1 triljoen platinum munt sal die Tesourie Sekretaris owerheid uitoefen wat die Kongres roetine toegeken het vir meer as 220 jaar. Die Sekretaris-owerheid is afgelei van 'n kongreswet (in werklikheid 'n GOP-kongres) onder mag wat uitdruklik aan die Kongres in die Grondwet verleen word (Artikel 1, Afdeling 8).
Die krag moet net uitgeoefen word, iets wat die president die Sekretaris kan opdrag gee deur uitvoerende bevel.
In 1933 het president Franklin Roosevelt 'n radikale monetêre herstel aangepak toe hy die dollar van die goudstandaard binnekort af geneem het. Die reaksie was: "Ons het nie geweet dat u dit kon doen nie." Vandag het die Federale Reserweraad en sentrale banke wêreldwyd 'n radikale monetêre beleid aangewend wat 'n soortgelyke reaksie opgedoen het en die lug het nie soos voorspel nie.
As Stein haal Alice Walker aan, "Die mees algemene manier waarop mense hul krag gee, is deur te dink hulle het nie enige nie."
Die wegholsukses van Sanders en Trump het dit duidelik gemaak dat die Amerikaanse volk werklike verandering wil hê in die vestiging van Demokratiese / Republikeinse sake soos gewoonlik wat Hillary verteenwoordig. Maar ware verandering is nie moontlik binne die straitjacket van 'n skuld-gery, austerity-gebaseerde finansiële skema beheer deur Wall Street oligarge. Radikale ekonomiese verandering vereis radikale finansiële verandering, soos Roosevelt gedemonstreer het. Om die rewolusie na die eindstreep te dra, vereis revolusionêre gereedskap, wat Stein gewys het dat sy in haar gereedskapskas het.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Kan Jill Stein Bernie's Baton dra?