In die aanloop tot die Parys klimaatsverandering top, Amerikaanse president Barack Obama het onlangs gesê "Ons kry net een planeet. Daar is nie 'n plan B ". Natuurlik is hy reg - daar is geen ander planeet wat ons kan terug te trek na. verklaring Obama se beklemtoon die dringende behoefte aan internasionale ooreenkoms in Parys tot-mens veroorsaak klimaatsverandering en die impak daarvan te verminder.
Plan A kry internasionale ooreenkoms, en niemand wil die volgende stappe oorweeg as dit misluk nie. Tog is ons hier voorheen - soortgelyke sentimente het die Kopenhagen-beraad in 2009 voorafgegaan, maar onderhandelinge het misluk. Sedertdien het klimaatsverandering die openbare belang in die wêreld gegaan.
Ten spyte van 'n paar belowende aanvanklike aankondiging van politici en entrepreneurs, selfs optimisties voorspellings van die ooreenkoms Parys aangedui dit sal te kort skiet van wat verlang word.
Ons benodig eintlik plan B.
Ons moet plan B as gevolg van die behoefte aan aksie bly selfs al onderhandelinge misluk of te kort skiet. Hierdie plan B sou fokus op die motivering van mense om wat hulle kan doen in hul eie lewens, en om hul regerings druk, selfs in die afwesigheid van internasionale ooreenkomste op te tree.
Ons moet Plan B want selfs as onderhandelinge slaag, moet verpligtinge te verorden in elke land, waarskynlik in die gesig van die druk van 'n paar gemeenskap sektore. Met lande soos Australië pleeg om hul doelwitte te hersien in die toekoms, het voortgegaan openbare steun en druk sal krities wees om af te dwing, te handhaaf, en verpligtinge wat in Parys versterk.
So, wat is Plan B?
ons navorsing Op mense se motivering om op te tree oor klimaatsverandering regoor die wêreld blyk dat mense bereid was om op klimaatsverandering op te tree, beide om hul koolstofvoetspore te verminder en om regeringsaksie te ondersteun, om 'n meer welwillende (omgee en morele) samelewing te bevorder. Hierdie "medevoordeel" van klimaatsverandering aksie is algemeen oor kontinente, ouderdom, geslag, politieke ideologie, en selfs oortuigings oor die realiteit en belangrikheid van klimaatsverandering.
Dit beteken dat 'n belowende manier om openbare steun en aksie te verbeter, is om beleide te ontwerp wat omgee gemeenskappe bevorder wanneer hulle die omgewing help, en kommunikeer hierdie medevoordele wat bekend staan ​​om invloedryk te wees. selfs vir mense wat onbevredigende klimaatsverandering is, is dit werklik. Jy noem dit Plan B (welwillendheid).
Toegegee, dit is 'n minder algemene manier om te dink oor klimaatsverandering optrede as om te fokus op die wetenskap en ekonomie van klimaatsverandering en die gevolge daarvan. Dit bied 'n uitdaging vir Plan B.
Wie behoort Plan B te kommunikeer? Vertroue in politici is laag in meeste lande regoor die wêreldEn klimaat wetenskaplikes is onwaarskynlik dat dit gesien word as kundiges op die samelewing.
Kyk na die godsdienstige leiers
Maar moraliteit en omgee is die brood en botter van godsdiens. Terwyl die wêreld fokus op die wetenskap van klimaatsverandering, kan godsdiens nou 'n lyn wees vir die bereiking van wydverspreide aksie.
In 'n onlangse geval is Pous Francis sterk boodskappe oor klimaatsverandering aksie in sy onlangse Amerikaanse toer en ensikliek "Op die versorging van ons gemeenskaplike huis". Sy toon was krities. Ons moet nie net die omgewing stoor nie, maar omdat "rondom hierdie gemeenskapsaksies, verhoudings ontwikkel of herstel word en 'n nuwe sosiale stof ontstaan." Dit beteken dat hierdie aksies sterker gemeenskappe bevorder.
Die Pous se boodskappe geproduseer groter kommer oor klimaatsverandering onder Katolieke, veral onder diegene wat waarskynlik sal wees minste oortuig oor klimaatsverandering.
Islamitiese leiers het ook 'n verklaring oor klimaatsverandering wat sorg en deernis beklemtoon, wat verklaar "Intelligensie en gewete behoove ons, soos ons geloof beveel, om alles met sorg en ontsag (Taqwa) van hul Skepper, deernis (Rahmah) en uiterste goeie (Ihsan) te behandel."
Kortom, terwyl wetenskap en godsdiens kan meeding om verduidelikings van die heelal te verskaf, kan hulle vennote wees om sosiale verandering te bevorder.
Wat oor plan B-beleid?
Dit is te optimisties om te dink dat nasionale beleide soos 'n koolstofbelasting- of emissiehandelskema meer versorgende gemeenskappe kan bou. Maar die regering kom op baie vlakke voor, en die bevordering van gemeenskapsdeelname en om gemeenskappe bymekaar te bring, is dikwels die taak van plaaslike regering.
Plaaslike regerings kan bure bymekaarbring in gebeure wat nie eens klimaatsverandering as hul kern het nie, maar waar die aanspreek van klimaatsverandering een van die uitkomste van gemeenskapsaktiwiteite is. Plaaslike gemeenskappe kan werk op beide praktiese en simboliese inisiatiewe wat beide gemeenskappe bevorder en koolstofvoetspore verminder, soos plaaslike versamelskemas (prakties) of beplanning en die bevordering van hul eie "Aarde ure"(Simbolies) om die omgewing van omgewingskwessies soos klimaatsverandering te herinner
Dit is nie 'n geval van "dink wêreldwyd, doen plaaslike nie", maar eintlik "dink plaaslike, tree op plaaslike (met gevolge vir 'n globale oorsaak)". Sulke "bottom-up" -aktiwiteite oor klimaatsverandering is toenemend erken net so belangrik en deur nasionale en internasionale liggame.
Plan B is geen plaasvervanger vir Plan A, maar is geneig om van kritieke belang vir die implementering van plan A, en die aanspreek van sy tekortkominge (of mislukkings) te wees. Plan B beteken tekening op sterkpunte in verskillende dele van die samelewing, veral in die gebruik van die krag van geloof en plaaslike regerings te help adres klimaatsverandering.
Ons het Plan B nodig, want as die alternatief is om te vertrou op 'n internasionale ooreenkoms in Parys om ons te red, moet ons dalk eers na 'n ander planeet soek na 'n ander planeet as wat ons dink.
Paul Bain, Dosent in Sielkunde, Queensland Universiteit van Tegnologie. My navorsingsbelange sluit menslike waardes en deugde in; leerteorieë en oortuigings (bv. oor die menslike natuur en hoe samelewings ontwikkel); die kognitiewe struktuur van konsepte (veral van sosiale konsepte soos waardes en morele reëls); sielkundige essentialisme; dehumanisation (behandeling van mense in ander groepe as minder mens); kruiskulturele sielkunde; en konsepte van die samelewing in die toekoms.