Neurotisme - wat is dit volgens sielkunde volgens Eysenck? - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
neuroticism - dit is 'n persoon se persoonlikheidseienskap, wat manifesteer in angs, angs en emosionele onstabiliteit. Neurotisme in sielkunde is 'n individuele veranderlike wat die kenmerke van die senuweestelsel uitdruk (labiliteit en reaktiwiteit). Diegene wat 'n hoë vlak van neurotisme het, onder die eksterne uitdrukking van volkome welsyn, verberg interne ontevredenheid en persoonlike konflikte. Hulle reageer op alles wat te emosioneel gebeur en is nie altyd voldoende vir die situasie nie.
'N Hoë vlak van neurotisme word gekenmerk deur 'n sterk vatbaarheid van 'n persoon vir eksterne gebeure. Negatiewe emosies, onaangename gevoelens ontstaan ​​in verband met negatief gekleurde gebeure, pessimistiese bui en nie-aanpassing van die persoonlikheid.
'N Hoë vlak van neurotisme word gemanifesteer deur klagtes van hoofpyn, swak slaap, gemoedstoestande en angs.
'N Neurotiese persoonlikheid kan herken word deur hoe sy optree. Byvoorbeeld, sy is altyd bekommerd oor die feit dat elektriese toestelle afgeskakel is, hoe veilig die deur toegesluit is, bang vir openbare vervoer, groot menigte mense. 'N Neurotiese persoon oordryf ook angs oor sy voorkoms, veral oor aantreklikheid, sy het obsessiewe gedagtes oor egbreuk of moontlike materiële probleme.
Neurotisme in die sielkunde is 'n teken van ontevredenheid oor persoonlike behoeftes, biologiese en sosiale. Veral dikwels is daar 'n ontevredenheid oor die behoefte aan oorheersing (sukses, mag, superioriteit). Daarom kom dikwels neurotiese simptome voor by kinders wat dit besonder moeilik vind om krag te kry.
'N klein kind voel weerloos en hulpeloos in vergelyking met volwassenes, en hierdie ervaring kan slegs in die toekoms versterk word, en so 'n persoon wat volwasse is, voel steeds minderwaardigheid teenoor ander. Dit is hierdie soort neurotisme in sielkunde wat die moontlike manifestasie van 'n minderwaardigheidskompleks veroorsaak.
As gevolg van skuldgevoelens, verhoog die vlak van neurotisme. Sulke simptome van neurotisme lyk aanvanklik onbelangrik of word glad nie aandag gegee nie. Indien nodig word maatreëls nie betyds geneem nie, byvoorbeeld, korrektiewe maatreëls vir neurotisme, die menslike toestand sal agteruitgaan, asook die kwaliteit van sy lewe.
Die hoë vlak van neurotisme lei tot die feit dat die individu se lewensbelangrike aktiwiteit ondraaglik pynlik vir hom word. Hy word gespeel deur leë vrese en konstante angste wat alle magte wegneem, wat verskeie siektes veroorsaak, meestal psigosomaties.
'N Persoon wat 'n verhoogde vlak van neurotisme het, voel persoonlike innerlike ongemak, wat twyfel oor sy aangename en vreedsame tydverdryf met ander mense. 'N Neurotiese persoonlikheid kan die lewe moeilik maak, vir jouself en vir diegene rondom my.
'N Hoë vlak van neurotisme is nie 'n normale verskynsel nie, maar ook nie patologies nie. Maar, in teenwoordigheid van ongunstige toestande, kan dit 'n neurose word, daar is gevalle wanneer dit by psigose kom.
Neurotisme is glad nie 'n geestesversteuring nie, maar een van die kenmerke van die psige. Angs, onveiligheid, angs is inherent in baie mense in 'n stresvolle situasie. Om uit te vind oor die teenwoordigheid van 'n oorskryse aanwyser van neurotisme, moet 'n spesiale toets saam met 'n sielkundige geslaag word.
Behandeling van neurotisme is noodsaaklik in daardie situasies wanneer verhoogde emosionaliteit die lewe bemoeilik, verhoudings met ander, lei tot ervarings sonder rede. As sommige vorme van gedrag verhoed dat 'n persoon volop optree en leef, moet jy daarop werk.
Behandeling van neurotisme moet uitgevoer word met behulp van 'n ervare sielkundige of psigoterapeut.
'N Persoon met 'n neurotiese karakter is baie meer intens as ander stres ervaar en reageer op eksterne stresstimuli. In 'n stresvolle situasie, neuroties, gedrag rusteloos, is hy angstig, geïrriteerd. Hy reageer op sulke leemtes waaraan individue met 'n ander soort karakter nie eens aandag sal skenk nie.
Neurotisme is 'n persoonlikheidseienskap wat die terugkeer van die menslike psige tot 'n kalm en voldoende toestand kompliseer.
Neurotisme het 'n noue verhouding met 'n persoon se emosionaliteit, so daar is 'n neiging van baie emosionele mense om verskillende vrese, fobies, vrese of obsessiewe state te ontwikkel.
Neurotisme deur Eysenck
Die Britse sielkundige G. Eysenck is die skepper van 'n tweefaktorieteorie van die persoonlikheidsmodel. In sy skrywer se vraelys gebruik hy ekstraversie, introversie en neurotisme as aanwysers van basiese persoonlikheidseienskappe. 'N Bietjie later het die sielkundige 'n ander persoonlike dimensie bygevoeg - psigotisme, wat gedefinieer is as 'n persoon se neiging tot aggressiewe gedrag, wreedheid, nabyheid, oordadigheid en demonstrasies.
Kortom, ekstroversie is 'n persoonlike fokus op die wêreld, gebeure, mense; introversie is 'n fokus op die innerlike wêreld.
Neurotisme is sinoniem met angs, wat hom manifesteer in 'n persoon se emosionele onstabiliteit, spanning, depressie of emosionele opwinding.
By een pole neurotisme word mense met 'n oorheersing van hoë tellings op 'n vraelys geplaas neurotika, wat gekenmerk word deur onstabiliteit en onstabiliteit van senuwee-verstandelike prosesse, emosionele onstabiliteit en labiliteit van die outonome senuweestelsel. Daarom is sulke mense baie opgewonde, hulle word gekenmerk deur bui veranderlikheid, agterdog, sensitiwiteit, angs, traagheid en onbeslisheid.
By die ander paal van neurotisme word mense met 'n oorheersing van lae tellings op 'n vraelys gekenmerk deur kalmte, balans, vasberadenheid en vertroue.
Neurotisme beskryf die emosionele stabiliteit of onstabiliteit van verstandelike prosesse. Emosionele stabiliteit verseker die behoud van die versamelde gedrag, situasionele fokus en toereikendheid in 'n normale of stresvolle situasie. 'N Emosioneel stabiele persoon is meer volwasse, hy pas maklik aan op toestande, strek nie en stoor nie met kleinigheid nie, is geneig tot leierskap en hoë sosiaalheid.
Emosionele onstabiliteit manifesteer in uiterste senuweeagtigheid, swak aanpassing, labiliteit (gereelde verandering) van bui, angs, skuld vir minderjarige redes, angs, depressiewe reaksies, onstabiliteit van reaksies in stresvolle situasies en afwesigheid van aandag.
Neurotisme word beantwoord deur impulsiwiteit, emosionaliteit, gereelde veranderings van belange, onstabiliteit in verhoudings met mense, baie uitgesproke sensitiwiteit en indrukbaarheid, geïrriteerdheid, onvoldoende sterk reaksies met betrekking tot stimuli, onder ongunstige omstandighede kan neurose ontwikkel.
Navorsers wat betrokke is by die toets van die teorie van neurotisme van Eysenck, verwys sterk na emosionele individue tot neurotika en hul antipodes na stabiele individue. Die evaluering van ekstraversie-introversie korreleer met die sentrale senuweestelsel (NS), die meting van stabiliteitsneurotikum tesame met die outonome NS, wat in simpatiese en parasimpatiese dele van die NA verdeel word.
Die simpatiese stelsel word uitgedruk as: dit aktiveer die menslike liggaam in stresvolle en kritiese situasies, in verband waarmee die hartritme toeneem, asemhaling word meer gereeld, die pupille vergroot, sweet verhoog.
Die parasympatiese senuweestelsel is die teenoorgestelde van die simpatieke, dit is in staat om die liggaam terug te keer na die optimale vlak van opwinding. Volgens Aysenck se teorie is die verskille in emosionaliteit te danke aan die verskillende sensitiwiteit van die parasimpatiese en simpatiese senuweestelsel wat die limbiese stelsel beheer. Gewoonlik het neurotiese persoonlikhede 'n baie sensitiewe limbiese stelsel, waardeur emosionele opwinding vinniger voorkom en langer hou.
In die algemeen kan hierdie proses as volg beskryf word: die simpatiese senuweestelsel word geaktiveer, terwyl die parasimpatiese tyd nie die staat balanseer nie. Byvoorbeeld, die flegmatiese persoonlikheidstemperatuur kan 'n swak aktiewe simpatiese senuweestelsel hê en omgekeerde, te aktiewe parasimpatiese stelsel.
Aktivering van die outonome senuweestelsel veroorsaak die opwinding van die hele organisme, aktiveer die algemene toestand wat vir alle mense algemeen is. Maar ons kan aanvaar dat elke individu sy eie reaksie op stres het. Sommige mense, wanneer hulle opgewonde is, spier van die voorkop, rug of nek, iemand begin harder asemhaal, iemand het vinniger hartklop. 'N Persoon se neurotiese gedrag kan manifesteer word deur verskeie spesifieke reaksies op stresvolle stimuli. Sommige mense kry hoofpyne, spysverteringskanale of skerp rugpyn, maar jy moet verstaan ​​dat nie almal wat rugpyn het, aan neurotisme ly nie.
Aysenck het voorgestel dat hoë emosionele mense 'n groter geneigdheid het vir kriminele aktiwiteite as mense met swak emosies. Aangesien gewoontes by jongmense nie so diep verskans is as by volwassenes nie, kan dit tot die gevolgtrekking gekom word dat die vlak van neurotisme baie belangrik sal wees vir ervare volwasse oortreders, minder belangrik vir adolessente en sal glad nie vir jong misdadigers saak maak nie. Die sielkundige was gegrond op data uit 'n studie waarin verklaar word dat die emosionele staat 'n stimulus kan word wat die individu na meer bekende vorme van gedrag stoot. 'N Persoon met verhoogde emosionaliteit (met 'n sterk stimulus) het 'n hoër neiging tot sekere gewoontes. Dit wil sê, as 'n persoon antisosiale gewoontes het, sal hy hulle vinnig met 'n sterk stimulus toevlug as met 'n swak. Dit blyk dat neurotisme elke onbewuste of gewone vorm van gedrag wat 'n individu besit, kan ondersteun.