Tjoepstil | SARIE
Tjoepstil	deur Izak de Villiers
Toe ek student was, was ’n agtuur-klas in die winter ’n nagmerrie in Stellenbosch se druppende koue. Een so ’n oggend het ek in die bed gelê en deur die venstergestaar. Alles was grys en nat en ek het besluit om die geskiedenis-klas maar te los. ’n Maat het my later kom vertel prof. Wiid wou weet waar ek is.
Ek het baie respek vir dié prof gehad en besluit om te gaan verskoning maak met die storie dat ek nie my wekker gehoor het nie. Gelukkig het ek hom voor diegebou raakgeloop en my verhaal vertel. Hy het my aangekyk met ’n gestrenge glimlag en gesê: “Ek kan jou nou sê om soggens beter te luister na jou wekker, of om ’n ander een aan te skaf. Maar jy weet en ék weet dit sal nie help nie. Ek is net verbaas dat jy nie aan ’n beter verskoning kon dink nie. Jy het op ‘nog ’nbietjie slaap’ besluit. Ons gaan daarmee akkoord?”
Ons het vir mekaar gesê ons moes liewer ’n bietjie langer by The Meeting of The Waters gebly het, die plek waar die digter Dylan Thomas ook ’n tyd lank gewoonhet. (Die mense daar maak dit goed duidelik met hul soewenier-winkeltjies.) Daar is ’n lieflike, groot watermeul en twee stil strome wat inmekaar vloei.
Want tjoepstil, sonder onderlangse gebrom, is die beste reaksie op ’n beskaafde, kalm teregwysing. Alles wat daarná gesê word, is uit pas en oorbodig. Om tereageer is om modder te begin trap waar daar net ’n nat kol was. Ons was ná ons stilte gou weer aan die gesels, sonder om te probeer om mekaar die loef af te steek. Min argumente indien enige word gewen deur altyd te probeer om net nóg iets te sê.
Dit gebeur ook dat ’n mens jou betyds moet bedink voor jy praat. Ek erken ek sukkel daarmee, maar onthou dat ek eenmaal in ’n groot geselskap vertel het van’n erg eksentrieke ou tante wat ek as kind geken het. My gehoor het geskaterlag en ek wou nog ’n ietwat gewaagde storie van haar vertel toe iets my skielik waarsku: Bly nou verder tjoepstil.