Bontie se Bloggery | Gedagtes – Stories – Resepte | Bladsy 2
Desember 6, 2017 Desember 6, 2017 ~ Stories Uit My Wereld	~ 2 Kommentaar
November 24, 2017 ~ Stories Uit My Wereld	~ 6 Kommentaar
16 September 2017 – Hamburg-Duitsland
Oktober 27, 2017 ~ Stories Uit My Wereld	~ 4 Kommentaar
OKTOBER 26, 2017 ~ STORIES UIT MY WERELD ~ WYSIG
Die Polo Hotel in Hamburg, wat op aanbeveling van Steffan ('n kennis wat in Hamburg bly maar tydens ons besoek in Amerika was) en volgens beoordeling van Tripadvisor en Booking.com baie goed is, lyk of dit in die agterstrate van Johannesburg is.
Ons net net daar besluit om nooit weer Tripadvisor of Booking.com se voorstel van 'n plek goedsmoeds te aanvaar nie. Die hotel het EUR 150 vir die nag gekos… dit het nie ontbyt ingesluit nie. Teen die heersende wisselkoers van die dag was dit sowat R2475.
Daardie middag vertel Christine Polke, ons Stilbaai vriendin wat in Humburg bly, vir ons dat ons 'n baie beter hotel vir baie minder kon kry!
Ons staan voor die hotel op die sypaadjie waar die onvriendelike taxibestuurder, wat nie 'n woord Engels kan praat nie, ons afgelaai het. Ons staar al twee woordeloos na die trappe wat na die voordeur toe lei. Ons kan sien dat net binne die hotel nog trappe vir ons terug staar en ons bid al twee heimlik dat daar iewers binne die "dump" 'n hysbak moet wees. Daar is nie 'n portier in sig nie en ek moet hand bagasie en die tasse hanteer.
Jan bly by die bagasie staan en ek gaan vra by ontvangs vir hulp met die tasse. Die meisie agter die ontvangstoonbank se reaksie op my versoek om hulp was net 'n onvriendelike "It's not my job.". Die gevolg was dat ek toe maar die tasse die trappe opgesleep het. Ek het soos 'n mier aan 'n sprinkaan aan die tasse getrek om die trappe op te kom.
Gelukkig was daar darem 'n hysbak wat ons kon gebruik om by die kamer, op die vierde vloer, uit te kom.
Dit sal dalk nou 'n goeie tyd wees om te verduidelik waaruit ons bagasie bestaan het:
Twee rugsakke Jan het vir omtrent twee maande lank, elke aand, die moets en moenies van 'n oorsee bootreis gegoogle. Die "kenners" se raad was dat ons goeie selfone saamneem met ekstra ruimte om baie fotos te neem. Die voordeel van 'n selfoon met 'n goeie kamera is dat jy nie nodig het om 'n kamera ook saam te karwei nie. Noodsaaklikhede saam met die selfone is addisionele SD vir meer stoorruimte, 'n goeie "power bank" (wat ontrent soveel as 'n laptop weeg) om die selfone te laai indien jy nie elektrisiteit beskikbaar het nie. Plastiek waterbottels vir water terwyl jy op 'n uitstappie (ons noem dit verderaan "excursion") is. Met die excursions moet jy ook, volgens die "kenners", ziplock sakkies vir eetgoed, ekstra sneesdoekies, chargers vir die selfone, muurproppe wat op die Europese elektriese stelsel pas en nog vele waarvan ek nie alles kan onthou nie. Dit was ook waarin ons ons paspoorte en reisdokumente gehou het. Om al hierdie voorstelle te akkommodeer moes ons elkeen 'n rugsak hê.
'n Ekstra handbagasie sak Hierdie sak het darem net tot in Johannesburg saamgegaan, Daarin was die kleinkinders se geskenke en lekkergoed en ons nagklere en die klere wat ons op die vliegtuig Hamburg toe gaan aanhê.
Een groot tas Ons klere en benodighede.
Nog 'n groot tas Benitha se twee kwilte wat ek vir haar gemaak het, ses pakkies Chip Niks, twee groot Pepermint Crisp sjokolade, Wilson toffies, Ruscalls, Fizzers, van haar andergoed wat nog by die huis is en wat sy in Ierland nodig het. En dan nog so hier en daar ietsie waarvoor ons nie ander plek het nie, nie dringend gaan nodig hê nie en tog graag wil saamneem.
Die kamer was skoon maar het al beter dae gesien. Veral die matras het duidelik 'n paar stories te vertel.
In die kamer wou Jan vir Christine bel maar sy foon wou nie werk nie "not registered on the Network". Hy bel haar toemaar op my foon want die hotel se foon het ook nie gewerk nie.. (Later het hy Vodacom in Suid Afrika gebel om sy foon probleem uit te sorteer.)
Ons het gestort en onder, in die hotel se eetsaal, vir Christine gaan wag. Daar was geen banke of stoele in die ontvangs area nie en die eetsaal was al plek waar ons sitplek kon kry.
Gelukkig het ons nie lank vir Christine gewag het nie. Ons stap een en 'n half straatblok tot by die trein stasie waar ons die hop-on/hop-off kry waarmee ons deur Hamburg ry. Dit was reeds laat en daar was nie tyd om af te klim en plekke te besoek nie. Gelukkig het ons 'n ongelooflike goeie toergids op die bus gehad. Hy Duits oor die luidspreker gepraat maar ons gevra om naby hom te sit vanwaar hy al sy kommentaar in Engels aan ons vertaal het. Met Christine se aanvullings kry ons in ongeveer twee ure 'n detail oorsig van Hamburg hoewel ons die stad slegs deur die bus se venster gesien het.
Interessante geboue in Hamburg: Kloksgewys is- Apple se Duitsland-kantoor, Rathaus City Hall, een van die baie $$$ huise langs die meer, Philharmonic Hall, uitsig oor die Binnenalter.
Na ons toer met die bus deur die stad gegaan het eet besonderse lekker roomys by 'n Italiaanse -roomys plek.
Die Eiscafe Il-Gelato
Die herinnering van baie loop in Europa, wat ons tydens ons vorige besoek aan Ierland ondervind het, word weer in ons geheues verfris. Christene het net 'n twee sitplek sportmotor, dus was loop die enigste opsie na die bus ons afgelaai het,.
Na die roomysetery neem Christine ons na Siegfried se woonstel toe waar ons gou 'n glasie wyn gedrink het. Dit was interessant om te sien hoe leef 'n professor wat al agt en twintig gepubliseerde akademiese boeke agter die rug het. Die woonstel is eintlik 'n regte manne woonstel. Baie min is gedoen om as dekor te dien, Alles funksioneel. Die kleinerige lessenaar staan in die een hoek waar hy 'n uitsig oor die straat kan hê. Die mure is vol boekrakke met boeke waarvan die meeste akademiese boeke is. Die paar skilderye/portrette en dekor is duidelik vir herinnering en nie versiering nie.
Na die wyntjie val ons weer in die pad, restaurant toe. Hulle gunsteling restaurant, die Brodersen, is verder die straat af.
Volgens Christine "just around the corner" maar dit voel vir enige Suid Afrikaner, wat vir enige afstand verder as honderd meter 'n kar gebruik, asof dit tien kilometer is.
Die restaurant is in 'n huis en dit het ook 'n huislike atmosfeer. Die personeel is baie vriendelik.
Die Brodersen Restaurant
Om die Duitse tradisie te toets drink Jan 'n bier. Die bier wat Christine aanbeveel is van 'n lokale brouery, Jever. Jan geniet die bier baie en drink sommer nog een. Ek vat ook 'n slukkie en, ten spyte daarvan dat ek nie 'n bierdrinker is nie, moet ek erken dat die regtig lekker is.
Ek en Christine eet elkeen 'n "Shille Büsumer Art". Dit is 'n vis, eie aan Hamburg, wat saam met gesnipperde spek in botter gaargemaak word.
Jan eet 'n Rinderraoulade:
Daarmee saam 'n nagereg van bessies en room, 'n bottel bekostigbare, amper ondrinkbare wyn en drie glase water (Siegfried was by 'n Opera en het eers later by ons aangesluit. Hy het nie geëet nie). Die spulletjie kos ons toe 'n skokkende R1750 sonder die fooitjie. Ons het net daar besluit dat as ons nie ophou om die wisselkoers op ons aankope te bereken nie, ons maar netsowel huis toe kan gaan.
By die Brodersen saam met Christine en Siegfried:
Die volgende oggend gaan ons weer trein stasie toe. Ons het die vorige dag gesien daar is heelwat restaurante en Jan wou regte, egte Duitse wors vir ontbyt hê. Dit is hier waar ons besluit het dat die ongeskikte taxibestuurder en vrou wat ons die vorige dag by die hotel se ontvangs teëgekom het, is geen uitsondering vir Hamburg is nie.
Die eerste restaurant, waar daar baie groot German Wurst geadverteer word, vra Jan die persoon agter die toonbank watter van die verskillende wors, wat daar ten toon gestel word, is die beste Duitse wors? Met 'n "No" draai die man om en stap weg.
Ons besluit toe om maar verder tussen die restaurante te soek vir ontbyt. By die meeste verkoop hulle net gewone toebroodjies soos ons dit hier in Suid-Afrika ken. Ons besluit toe maar, by die een plek waar daar minstens sitplek is, om 'n kaas en salami broodjie te eet. Later sou ons besef dat gewone kouevleis en kaas broodjies oral in Europa by die meeste klein restaurante en eet-stalletjies aangebied word. Geen besonderse lokale smaak nie… tipies soos ons dit hier in SA ken,
Die plek se naam is Hauptbahnhof Kamps Backerei – in ag genome dat ons al die hele stasie, wat baie groot is, vol geloop het en Jan nie kans sien vir nog loop nie gaan staan ons by die toonbank (geen tafelbediening nie) en bid vir hulp.
As jy nog getwyfel het of die mense in Hamburg ongeskik is, is hierdie ou by die restaurant/bakkery die uiterste! Met omtrent niemand voor die toonbank nie blaf hy soos 'n wafferse samjoor vir ons om agter in die ry te gaan staan. Ons skrik ons dood en soek vervaard na die ry. Ten einde laaste gaan staan ons weer waar ons oorspronklik gestaan het en hy help ons asof hy ons die eerste keer sien.
Ons het so stilweg vir mekaar gesê dit is amper met dankbaarheid dat ons besef dit is ons tweede en laaste dag in Hamburg.
Om ons verkeerd te bewys kry ons later die oggend 'n oulike taxi bestuurder wat ons na die skip toe neem. 'n Gebore Hamburg man. Op pad skip toe tree hy sommer op as toergids en is baie behulpsaam met die tasse.
Oktober 27, 2017 ~ Stories Uit My Wereld	~ 2 Kommentaar
Gelukkig het ons vooraf besluit dat klein hindernisse ons nie tydens hierdie vakansie gaan onderkry nie maar na die "assistance probleempie op George Lughawe tref die volgende een ons toe ons op OR Tambo aankom. Jan bel vir Hein om te sê ons het geland en hy kan ons maar kom haal. Hein sê toe hy kan ons nie kom haal nie want hy moet vir Kayla wiskunde klas toe vat. Toe bel Jan Uber om ons by "departures" te kry. ("Arrivals" by OR Tambo is te gevaarlik om uit te gaan.) Terwyl die ou van Uber ons bagasie in sy kattebak laai kom daar 'n ander vrou en vra of hy vir haar ook vervoer kan reël. Die Uber-bestuurder vra toe of ons sal omgee as hy haar saam met ons kan oplaai. Die gevolg is dat ons saam met 'n vriendelike vreemde vrou deur Uber vervoer word.
Hein laai ons die net na vier uur by OR Tambo af0. Met die instap by die internasionale vertreksaal by die lughawe gryp 'n oorgretige portier ons tasse en daar gaan hy en ek moet hardloop om by te bly met Jan agterna want, volgens hom, weet hy van 'n plek waar die tasse vinniger toegedraai gaan word (die "South African luggage wrapping or else we dig in your stuff"). Ons het nie genoeg kontant vir die tasse en 'n fooitjie vir die oorgretige portier nie en, terwyl Jan by die tas-toe-draaier staan gaan soek ek 'n ATM om geld te trek. Ek trek geld en koop by Sweetas for Heaven 'n pakkie chips om kleingeld te kry. Die portier, wat Jan net daar by die tasse gelos het, kry my by die Sweets for Heaven en ek gee vir hom R20. Intussen bel Jan my ses keer want hy het kleingeld oorgehou van die tas toedraaiery en dit reeds as fooitjie vir die portier gegee. Hy is toe bang die portier soek 'n fortuin. Ek hoor nie die telefoon nie en Jan is vies omdat ek nie antwoord nie.
Op Dubai lughawe aangekom, half ses die oggend, is die assistance, soos gewoonlik baie goed. Hy weet presies waar ons moet heen en ons ry, soos met ons vorige besoek, weer trein van die aankoms hek tot by die vertrek hek. By die assistance wag area ontmoet ons 'n vrou van Somersetwes wat op pad Australië toe is en gesels lekker maar die gesels droog later ook op.
Die wagtyd is net drie en 'n half uur. Te kort om duty free te doen inkopies maar tog net te lank om niks te doen nie. Ond het wel koffie gekoop… teen R150 vir twee koppies.
Ek (met my gebreekte vinger) is verveeld en moeg gesit:
Ons gaan oorsee – Deel 1 – Stilbaai tot Hamburg
Oktober 16, 2017 Oktober 26, 2017 ~ Stories Uit My Wereld	~ 3 Kommentaar
Manfred-hulle het ons die oggend negeuur, kom oplaai. By die lughawe afgelaai, gehelp met die tasse en vir Jan rubbers vir sy kruke gaan koop.
Ek en Jan het koffie gedrink by die lughawe se Lilly Coffeeshop, want ons was te vroeg en die toonbanke het nog nie oopgemaak nie. Ons wou nie op die plek vir gestremde passasiers sit nie en was later baie spyt want toe moet Jan vliegtuig toe loop. Hulle het hom darem met die mobiele-hyser opgelig om in die vliegtuig te kom. Ek moes maar met die trappe op klim.
Ons land 13:45 op Hamburg Lughawe. Ons is haastig want ons het met Christine gereël om ons omtrent vier uur by die hotel te kry en ons in Hamburg rond te wys.
Op Hamburg lughawe moet een man vier assistances passasiers hanteer. Ek is baie ontsteld dat ons nie ons eie helper het nie. Die man hanteer al vier assistance passasiers briljant. Hy help ons deur die Doane, na die bagasie- ontvangsaal en uit die lughawe waar hy selfs vir ons 'n taxi reël. Intussen baklei hy sommer met 'n man wat arrogant verby die assitance passasiers storm en Jan amper van die rolstoel afstamp.
Aftrede is nie net daardie geestelike en aktiwiteit verandering waarby 'n mens moet aanpas nie. Dit is 'n totale lewenswyse aanpassing.
Een van die aanpassings is ons kos voorbereiding.
Ons het, oor die afgelope twee en 'n half jaar, uit die aard van ons bedrywige lewenswyse as pensionarisse, begin om ons kos voorbereidings beplanning beter te doen. Sekere goed word ingemaak en ander word berei vir vries. Ongelukkig raak 'n mens so 'n die tradisionele voorbereiding groef dat jy vergeet van die lekker resepte wat jy sommige aande na werk vinnig uitgedink of aangepas het.
Ons het gister 'n resep op facebook raakgeloop wat ons gou aangepas het om by die Suid Afrikaans omstandighede en die beskikbare bestanddele in ons koskas aan te pas.
150 gr Simba Dorito chips (kaas geur) – gebreek
215 gr Koo Baked Beans in tamatiesous (klein blikkie)
215 gr Koo Chakalaka Mild & Spicy (klein blikkie)
klein ui (gesnipper)
Braai die uie tot deurskynend
Braai nou die maalvleis (voeg die braaivleis speserye by die maalvleis maar wees versigtig vir te veel sout. Onthou die chips is ook souterig)
Wanneer die maalvleis lekker bruin is gooi die baked beans en chakalaka by. Meng goed en kook nog so paar minute sodat die geure goed kan meng. Gooi water by as die mengsel te dik lyk.