Selfs jong kinders is baie bewus daarvan of hulle 'n billike deel daarvan kry. Jupiterimages / PHOTOS.com via Getty Images Plus
Maar eiebelang is nie die enigste eienskap wat mense gehelp het om evolusie te wen nie. Groepe individue wat geneig was om saam te werk, vir mekaar om te sien en sosiale norme van regverdigheid te handhaaf, het geneig om te oorleef en uit te brei in vergelyking met ander groepe, waardeur hierdie prososiale motiverings om te vermeerder.
Besorgdheid oor jouself en besorgdheid oor ander dra dus vandag by tot ons gevoel van regverdigheid. Saam vergemaklik hulle samewerking tussen nie-verwante individue, iets alomteenwoordig onder mense, maar ongewoon van aard.
'N Kritiese vraag is hoe mense hierdie twee motiverings balanseer wanneer hulle besluite neem.
Ons ondersoek hierdie vraag in ons werk by die Sosiale kognitiewe neurowetenskapslaboratorium aan die Universiteit van Chicago, met die kombinasie van gedragsekonomiese take met neurobeeldingsmetodes waarmee ons kan kyk wat in die brein van volwassenes en kinders gebeur. Ons het bewyse gevind dat mense vir hulself en ander omgee - maar dit is die self wat voorrang geniet.
Leer om billik te wees
Kinders is van jongs af sensitief vir billikheid.
As u byvoorbeeld vir twee broers en susters verskillende hoeveelhede koekies gee, sal die een wat minder ontvang, waarskynlik 'n aanval gee. Baie jong kinders, tussen 3 en 6 jaar oud, is baie sensitief vir kommer oor gelykheid. Om hulpbronne te verdeel, is "billik" as almal dieselfde bedrag kry. Teen 6 jaar oud, kinders sal selfs bronne weggooi eerder as om hulle ongelyk toe te ken.
Namate hulle groei, ontwikkel kinders vermoëns om dink aan die gedagtes van ander en omgee vir sosiale norme. Gou begin hulle die beginsel van 'billikheid' verstaan ​​- 'n 'billike' verdeling kan ongelyk wees as dit mense se behoefte, inspanning of verdienste in ag neem. Byvoorbeeld, 'n broer of suster wat meer take verrig, kan geregtig wees op meer koekies. Hierdie verskuiwing na billikheid blyk universeel te wees in mense en volg soortgelyke patrone oor kulture heen.
Interessant genoeg is dit neem 'n paar jaar van ontwikkeling voordat kinders se gedrag hul begrip van billikheid inhaal - byvoorbeeld deur te kies om hulpbronne meer gelyk te deel eerder as om hul eie uitbetalings te prioritiseer.
Om te ondersoek hoe kinders se ontwikkelende breine hul begrip van billikheid lei, het ons kinders van 4 tot 8 jaar in ons laboratorium genooi. Ons het vir hulle vier lekkers gegee om tussen twee ander mense te verdeel. Nadat hulle besluit het (indien enige) om te deel, ons het hul breinaktiwiteit gemeet gebruik van nie-indringende elektroencefalografie terwyl hulle kyk hoe 'n volwassene tien belonings verdeel - soos snoepgoed, muntstukke of plakkers - tussen twee ander mense. Die verspreiding kan billik wees (10: 5), effens onregverdig (5: 7) of baie onregverdig (3: 10).
Aanvanklik het kinders se breinaktiwiteit dieselfde gelyk of hulle 'n effens onregverdige of baie onregverdige verspreiding van die lekkernye waargeneem het. Na 400 millisekondes het die breinaktiwiteit vir kinders wat die effens onregverdige skeuring van 7: 3 gesien het, verander na die breinreaksie van kinders wat die heeltemal billike 5: 5-verdeling gesien het.
Ons interpretasie is dat die jong brein daardie kort vertragingstyd gebruik het om te oorweeg waarom 'n volwassene die lekkernye op 'n effens onregverdige manier sou uitgedeel het en dan besluit het dat dit dalk regverdig kon wees.
Verder was die kans dat meriete en behoeftes die meeste verskil in hul breinaktiwiteitspatrone gehad het as hulle na regverdige versus onregverdige verspreiding gekyk het voordat hulle na die volwassenes gekyk het.
Die EEG-opnames dui dus aan dat selfs 4-jarige kinders verwag dat die verdeling heeltemal gelyk sal wees, wat sinvol is, gegewe hul natuurlike voorkeur vir gelykheid. Wanneer kinders, veral na die ouderdom van 5, kyk hoe 'n volwassene heeltemal onregverdig versprei, werk hulle om te probeer verstaan ​​waarom dit die geval kan wees.
Ek eers, dan jy
In u alledaagse volwasse lewe kom u voor besluite wat nie net jouself nie, maar ook ander mense rondom u raak. Help u 'n vreemdeling om hul gemors sak op te tel en u bus mis? Neem jy die groot stuk koek en los die kleintjie vir die kollega wat later kom?
Meer algemeen gestel, hoe balanseer mense eiebelang teenoor billikheid vir ander as hierdie motiverings bots?
Om hierdie vraag te beantwoord, het ons deelnemers uitgenooi om 'n ekonomiese speletjie te speel. In elke ronde sal 'n anonieme aanbieder US $ 12 onder mekaar, die deelnemer en 'n ander speler verdeel. Die deelnemer kon besluit om die verdeling te aanvaar, sodat al drie spelers die geld kon behou, of die verdeling kon verwerp, wat beteken dat niemand iets gekry het nie. Terwyl deelnemers hul besluit geneem het, ons het hul neurale aktiwiteit gemeet met behulp van EEG en fMRI. Funksionele magnetiese resonansbeelding openbaar aktiewe dele van die brein deur die bloedvloei te karteer.
Die aanbieder was eintlik 'n rekenaar waarmee ons die billikheid van die aanbiedinge kon manipuleer. Ons het gevind dat billikheid vir hulself en billikheid vir die ander belangrik was vir die deelnemers se besluite, maar dat mense meer bereid was om aanbiedinge wat vir ander onregverdig was, te verdra as hulle self 'n onregverdige aanbod sou ontvang.
Ons ontwerp het ons ook in staat gestel om te vra of dieselfde breingebiede sensitief is vir eiebelang en omgee vir ander. 'N Populêre konsep in kognitiewe wetenskap is dat ons in staat is om ander mense te verstaan ​​omdat ons die dieselfde dele van ons brein om ons self te verstaan. Die idee is dat die brein hierdie gedeelde voorstellings aktiveer en bestuur, afhangende van die taak.
Gebiede van die brein wat sensitief was vir billikheid vir hulself (rooi) of ander (blou), het nie in die studie oorvleuel nie. Jean Decety / Universiteit van Chicago, CC BY-ND
Maar in ons studies het ons gevind dat eerder as gedeelde breinareas, verskillende breinnetwerke betrokke was by die nadenke oor regverdigheid vir self en ander.
Ons het ook masjienleer gebruik om te toets of ons na die breinsignale kon voorspel watter soort aanbod 'n deelnemer ontvang het. Ons kon betroubaar 'n sein in verskeie breinnetwerke dekodeer wat ooreenstem met billikheid vir ons self - dit wil sê 'het ek ten minste 'n derde van die $ 12 gekry?' En hierdie fokus op eiebelang het die vroeë stadiums van besluitneming oorheers.
Akkuraatheid van die masjienleeralgoritme wat opgelei is om EEG-data te gebruik om verspreidings as billik of onregverdig vir die self of ander te klassifiseer. Donkerder lyne is tye wanneer die algoritme beter as kans was (50%). Dit was beter om 'n betroubare patroon van breinaktiwiteit vir selfregverdigheid te identifiseer. Jean Decety / Universiteit van Chicago, CC BY-ND
Oor die algemeen dui hierdie resultate daarop dat mense eers hul eie uitbetalings prioritiseer en eers later integreer hoe hul opsies ander mense raak. Alhoewel mense omgee vir ander, is eiebelangstellende gedrag lewendig, selfs in gedragsekonomiespeletjies. Sodra mense hul billike deel kry, is hulle bereid om eerlik teenoor ander te wees. U is meer geneig om die vreemdeling met haar tas te help as u weet dat daar binne tien minute eerder as 'n uur 'n bus sal wees.
Ondersoek van ingewikkelder scenario's
In die daaglikse lewe is mense selde net reageerders, soos in die speletjie in ons laboratorium. Ons is geïnteresseerd in wat gebeur wanneer iemand besluite moet neem waarby ander mense betrokke is, soos om verantwoordelikhede onder spanlede te delegeer, of wanneer 'n individu beperkte mag het om die manier waarop hulpbronne verdeel word, persoonlik te beïnvloed, soos in die regering se besteding.
Een implikasie uit ons werk is dat wanneer mense 'n kompromis wil bereik, dit belangrik kan wees om te verseker dat niemand voordeel daaruit trek nie. Die menslike natuur blyk te wees om seker te maak dat u na jouself omgesien het voordat u die behoeftes van ander in ag neem.
Keith Yoder, nadoktorale student in sosiale kognitiewe neurowetenskap, Universiteit van Chicago en Jean Decety, professor in sielkunde en psigiatrie en gedragsneurwetenskap, Universiteit van Chicago