’n Hondjie wat verlore geraak het ná ’n motorongeluk op die N2 buite Albertinia in die Suid-Kaap, is ongedeerd gevind danksy ’n oplettende weldoener.
Die vyf maande oue Charlie het op 8 Augustus verlore geraak toe sy ounooi, Lauren Uys, ’n onderwyser van Kaapstad, in ’n ongeluk buite Albertinia betrokke was. Charlie het weggehardloop in die rigting van nabygeleë plase nadat ’n bakkie teen Uys se motor gebots het.
Volgens September het hy die hondjie Saterdag net ná 06:00 oor die teerpad sien hardloop. Hy het besef dis die hondjie wat gesoek word. Hy het hom opgeraap en Lacey dadelik geskakel.
Ek is weer nou die dag van my boefstatus bewus gemaak – al was dit nie die eerste keer nie. Ek het besluit om myself te bederf met ’n heerlike pastagereg. Ek het ’n onnatuurlike aangetrokkenheid tot pasta.
Ek neurie ewe lekker terwyl ek soek. In die hoek van my oog verskyn die winkelwag. Hy patrolleer toe kastig die ry waarby ek koop. Ek gaan aan met my soektog, min gepla. Hy doen maar net sy werk.
Daarna beweeg ek na die sousrak toe. ’n Tamatierigheid saam met maalvleis en pasta is vertroosting vir die siel. En sowaar is mnr. Winkelwag ook daar. Ek merk toe op dat hy so nou en dan vir my kyk.
As ek terugkyk, draai hy spoedig sy gesig weg en maak kastig asof sy oë elders besig is. Daar gaan kry ek toe kaas. Kaas rond mos so ’n maaltyd lekker af. Winkelwag is toe nêrens te vinde nie.
Ek vat ’n blok kaas en daar koekeloer dié vir my van ’n ent af en verdwyn toe ek vir hom kyk. So maak ek ook my weg na die tiermelk-gedeelte van die winkel en hy hou my steeds dop asof hy ’n Big Brother-kamera is.
Toe besef ek die vent dink ek is ’n winkelbooswig. Hy het seker gedink ek gaan iets in my klere druk of laat spaander as hy sy oog geknip het.
Hy is soos ’n spioen vir die winkelintelligensie. Hy het seker ’n boodskap van die hoofkantoor ontvang dat daar gevaar in die winkel was. Dié mnr. Winkelwag was duidelik nie ’n gesoute spioen nie, want niks van wat hy gedoen het, was subtiel nie.
Ek was in die gesig gevat. Ek dra dan nie ’n balaklawa nie. Ek het nog altyd gedink ek lyk baie onskuldig. Ja, ek is maer en lyk seker honger. Ja, ek het kaalvoet in die winkel in gegaan, want skoene is ’n onderdrukker (want dit is onder in jou lyf en dit druk jou voete – onderdrukker).
Ja, my hare was op die dag nie gekam nie en ja, ek het ’n bokbaardjie wat my effens gevaarlik laat lyk. Ek dog my groot bril sou al hierdie uitkanselleer en my onskuldig laat lyk.
Ek moes van die begin af met my mooi rooi beursie in die winkel ingeloop het en hom gerus gestel het dat ek nie ’n bedreiging is nie.
Ons hier op die platteland tussen niks en nêrens moet soms innoverend wees as dit by bak kom. Ons kan nie net in ’n winkel instap en verwag al die bestanddele wat ons nodig het vir ’n resep sal op die rak wees nie. Party mense op plase in die Karoo gaan net een keer per week dorp toe. Wanneer jy dan lus raak vir bak, skort daar soms ’n bestanddeel of twee.
Smeer twee koekpanne met olie. Plaas waspapier op die bodems van die panne. Sif al die droë bestanddele saam in ’n groot bak. Roer die mayonnaise by. Roer geleidelik die water en vanielje by en roer tot glad en gemeng. Giet die mengsel in die twee koekpanne. Bak vir 30 minute in ’n oond wat tot 180 °C verhit is of tot die koek “terugspring” wanneer jy daaraan raak. Haal die koek uit die oond en laat dit afkoel. Haal die koek uit die panne.