Spring, Summer, Fall, Winter � and Spring
Koreaans met Engelse onderskrifte
Spelers: Ki-duk Kim, Yeong-su Oh, Young-min Kim, Yeo-jin Ha
Draaiboek en regie: Ki-duk Kim
Goeie kunsflieks was vanjaar nog maar dun gesaai, daarom het ek hierdie een gretig gaan kyk. Dankie tog vir die Labia wat nog die moeite doen om flieks in vreemde tale aan ons bekend te stel – en al is hierdie Koreaans-Duitse produksie reeds in 2003 uitgereik, is 'n mens nogtans bly dat dit darem enigsins hier gewys word.
Die verhaal volg die lewe van 'n Boeddhistiese monnik: vandat hy as klein seuntjie by 'n afgeleë tempel op 'n eiland in 'n bergmeer deur sy meester, 'n ouer monnik, onderrig word, deur sy tienerjare, tot sy volwasse jare. Soos die titel aandui, is die sikliese gang van die lewe 'n sentrale tema, ook soos die siklusse in sy eie lewe voltrek word. Dit staan alles op 'n besondere manier binne die groot siklus van lewe en dood.
Ek het lank laas 'n film gesien waarin die natuur so 'n integrale rol speel: op die kaal verhoog waarop vir lang tye net die jong monnik en sy meester verskyn, is die natuur as 't ware die derde speler, deurgaans beklemtoon deur pragtige fotografie. Ook 'n versameling diere – visse, 'n padda, slang, hoenderhaan, hond, kat – versterk die manier waarop die mense se lewe geïntegreer is met die natuur. Daarmee saam hang 'n sterk simboliek, en veral die vis en die slang word treffende metafore in die jong monnik se (pynlike) lewenslesse. Die kat sorg darem vir 'n welkome bietjie humor!
Hoewel ek 'n groot liefhebber is van vreemdetaalflieks en die ánder wêrelde wat hulle aan die kyker bring, voel dit of hierdie film tog 'n klompie leemtes het wat nie net te wyte is aan my gebrek aan agtergrondskennis nie. Dis asof die storie by tye net té yl vertel word, en gapings ontstaan wat die kyker nie by magte is om self in te vul nie. Daar is bykans geen dialoog nie, en 'n mens besef opnuut die waarde en belangrikheid van dialoog wat net die regte hoeveelheid inligting en verheldering gee sonder om die vertelling te oorlaai. Met boekskryf is die ou reël: "Don't tell me, show me", maar hier het ek gewens vir 'n bietjie minder "showing" (lang skote van natuurtonele, herhalende rituele soos die oop- en toemaak van deure, tonele swaar gelaai met simboliese handelinge, en so meer) en meer "telling"!
Tog is daar veel om te geniet in hierdie fliek: die wysheid en deurleefdheid van die meester wat met soveel geduld en liefde, maar ook dissipline en strengheid, sy leerling onderrig; die skoonheid van 'n lewe van geestelike toewyding sonder om ooit die werklikhede van die menslike natuur buite rekening te laat; die bevredigende sluiting van 'n verhaal van val en verlossing.