Karoo Griffel: Die nag
Dit was nog donker toe hy wakker word. Die fosfor wysers op sy ou Big Ben alarm wys dat dit nou net na vier uur is. Hy weet dat die tyd reg is, want hy kan die dowwe “klik-klik” van die ou klok hoor. Hy kan nog goed onthou, hy en Adel het dit nog by die Koöperasie in Sutherland gekoop. Dit is al amper drie en vyftig jaar gelede. Vir die laaste ses jaar al word hy soggens alleen langs die klok wakker. Adel is vandag presies ses jaar gelede van hom weg geneem.
Albert kan aan sy lyf voel dat hy maar sal moet opstaan. Dié wil nie meer so lank in die bed bly nie. Dit is die ure tussen ses uur saans en agt uur soggens wat vir hom die langste is. Dit is sy alleen ure. Niemand om mee te gesels nie, net die kraak van die sink dak wat afkoel na die lang dag se hitte.
Hy en Adel het mekaar ontmoet deur gesamentlike vriende. Dit was baie jare terug. Hy was ‘n jong polisieman, en sy het by die plaaslike sentrale gewerk. Hy kan nog onthou hoe hy altyd gebel het, net om te hoor hoe sy “nommer asseblief”gevra het. Dan het hulle lekker gelag en weer gegroet. Daar was nooit kinders nie. Hulle het later jare daarmee vrede gemaak. Hulle het vir mekaar geleef. Adel het so vier jaar na die troue opgehou werk. Hulle wou haar laat nagskof werk, en Albert was net nie daarvoor te vinde nie. Hy het altyd gesê, “Ek het nie getrou om alleen te slaap nie”. Van toe af was sy ‘n huisvrou. Albert het elke dag na werk kon aansit by die lekkerste etes wat hy kon droom. Nooit vervelig nie. Na ete het hulle saam opgewas en dan tot laat met mekaar sit en gesels. Hulle het ook jaarliks met verlof gegaan. Altyd in ‘n nuwe rigting. So het hulle saam die hele land deurkruis en leer ken. Dit was die goeie ou dae.
In die kombuis maak hy vir hom koffie waarmee hy op die voorstoep gaan sit. Sy polshorlosie wys dat dit nou al vyf uur is. Die dag breek stadig vanuit die ooste. Adel het altyd gevra of hy ook kan sien hoe die dag vanuit die donker aangerol kom. Dit word gelukkig in die somer vinnig lig. As die nag se donker eers verdryf is, voel hy klaar beter. Binnekort sal die bekende gesigte weer voor die huis begin verby stap oppad werk toe. Almal sal groet en Albert groet gretig terug. Amper bly om sy eie stem te hoor. Dan stap hulle verder, elkeen op sy eie pad om sy eie dag te begin.
Albert gaan was sy gesig en trek skoon aan. Hy gaan elke dag dorp toe. Hy stap sommer. In die winkel gesels hy met die personeel wat al gewoond is aan sy roetine. Hy koop brood en maalvleis. Elke dag, net dié dag se porsie. Dit verseker dat hy môre weer kan kom. Terug by die huis is sy tuinman al daar. Daar word eers koffie gedrink en bietjie gesels. Dan word die tuinwerk gedoen. Daar is nie baie nie, aangesien hulle dit elke tweede dag doen. Bietjie onkruid uittrek, natmaak, en een of twee plantjies in ‘n potjie uitplant of verplant. Dan middagete wat Albert voorberei en die twee saam agter by die tuin tafel sit en eet. Na ete vertrek die tuinman en Albert gaan rus ‘n bietjie in die kamer op die bed, weg van die hitte af. Hy slaap nie, dit is reeds moeilik genoeg om die nag deur te slaap.
Teen vier uur is Albert weer buite met sy koffie. Van nou af begin die mense weer almal huis toe stap. Weer dieselfde ou gesigte. Weer die groet en die woordjie hier en daar wissel oor die dag. Dan verdwyn hulle weer elk na sy eie huis waar sy huismense vir hom of haar wag. Albert sit hier tot die laaste mense veby is. Dit is sy geselskap. As hy op sy horlosie kyk en sien dit is nou na ses, weet hy dit was dit vir die dag. Nou kom die lang stil en alleen aand. Hy stap maar in en sluit die deur agter hom.
In die kombuis gaan sit hy by die tafel. Hy sal nou-nou die bietjie maalvleis van vanmiddag warm maak en saam met ‘n broodjie eet. Sy oog vang die radio en vir n oomblik oorweeg hy dit om dit aan te sit, maar hy weet al dat dit nie sal werk nie. Die radio doen iets aan die gehoor apperaatjie in sy oor wat maak dat hy liewer die stilte verdra. Hy kan ook nie meer lees nie. Die bril werk nog vir ver sien, maar lees is ‘n ander storie. Hy rek die aand so lank as moontlik voor hy eet, want hy weet al: as hy klaar opgewas het wil hy nie meer hier sit nie.
As hy klaar opgewas het gaan hy stort. In die kamer sien hy dat dit al amper half nege is. Hy het vanaand goeie tyd opgemaak. Hy sal maar gaan lê. Snaaks, met die lig af, hoor hy die dakplate kraak soos dit afkoel. Hy weet nie hoe lank hy so gelê het nie. Soos elke aand het die alleen weer swaar in hom kom lê; dit was asof dit fisies gepyn het. Die verlange was groot. Hy het weer gevoel asof die pyn van die alleen en verlang regtig in sy hart was. Uiteindelik het hy ingesluimer. Sy asemhaling was so swak dat dit nie hoorbaar was bo die “klik-klik” van die ou Big Ben langs die bed nie. Die wysters van die klok het stadig deur die nag ure gedraai. Dit was later na vier maar Albert sou nie weer wakker word nie. Die pyn is verby. Hy sal nooit weer deur so lang donker aand alleen hoef te sit nie. Toe die mense die oggend voor sy huis verby stap, op pad werk toe, het so drie of vier gewonder hoekom Albert nie vanoggend op die stoep sit nie.
Posted by Rhyno van Zyl at 1:06 AM
Anonymous February 2, 2016 at 1:59 AM
Ek geniet jou skrywe so baie, mens ervaar wat die karakter ervaar.