Hierdie gedig ruk oop – ook die ou wonde, die letsels wat te maklik toegesmeer is en nooit ophou sweer het nie, die kuipe van beestelikheid wat nooit skoongespuit is nie, die verspilde bloed wat daar is alhoewel dit veronderstel is om onsigbaar, of erger, verskoonbaar, te geword het. Clinton du Plessis herinner ons daaraan (met woorde soos spieëlskerwe) dat die gedig ook ‘n geheue kan wees, dat jy die klong in die tjalie sal sien lê wanneer jy in die kykglas staar, en dat die drol nog steeds dobber in die drinkwater waarvan die versoeningssjampanje gegis is.