Om te dink aan die dood →
November 13, 2016 · 6:00 vm
In hierdie gelykenis sien ons hoe God deur ons “normale” menslike manier van dink, breek. Jesus Christus sê vir ons dat ons naaste nie net iemand is met wie ons ‘n bloed-,taal- of soortgelyke verwantskap het nie. ‘n Naaste is veelmeer die persoon wat God op enige gegewe oomblik op ons pad plaas. Ons naaste is moontlik die laaste persoon met wie ons te doen wil hê, maar Christus leer ons dat ons pad na verlossing onlosmaaklik verbind is met ons sensitiwiteit vir ons naaste.
Op ‘n ander vlak kan ons hierdie gelykenis ook lees as sou dit na Jesus Christus Self verwys as die Barmhartige Samaritaan. Hy is in ‘n sin die hoogste naaste, want Hy het na ons toe uitgereik om ons menslike toestand met ons te deel. Soos die Heilige Augustinus dit stel: “Wyn en olie is op julle uitgegiet. Julle het die sakrament van die eniggebore Seun ontvang. Julle is op sy esel gelaai. Julle het geglo dat Christus vlees geword het. Julle is na die herberg gebring, en julle is in die Kerk genees.” Of, soos ons in die eerste week van die Groot Vastyd bid:
Geval het ek onder die hand van rowers: my eie gedagtes; van kop tot toon het hulle my striemend gewond, ek is vol letsels. Maar U Christus, Verlosser, kom Self na my om my te genees.
Uit die Boetekanon van die Heilige Andreas van Kreta
Uittreksel uit Evangelion, ‘n Bulletin van die Ortodoks-Christelike Geloof 13 November 2016