Die vreemde — alternatief
March 23, 2016 by Nico de Wet in Jana Roos
Gister loop eet ons middagete by 'n vriend. Eintlik by sy meisie, Sunny, wat ons oornooi sodat sy kan pizza maak en Engels oefen voor sy Chongqing toe trek.
Ons (ek en my Aussie woonstelmaat) arriveer, skop ons skoene uit en sit op die een rusbank in die leefkamer. Sunny knie deeg by die tafel. Die enigste ander meubels is 'n koffietafel, vol algemene kosvoorrade, en 'n klein tafeltjie met die mikrogolf en oond opmekaar gestapel. Ons gasheer se hondjie speel rond op die teëls.
Die badkamerdeur kan nie toemaak sonder 'n klomp moeite nie, maar gelukkig loop dit net in die kombuis uit, so mens maak sommer net die kombuisdeur toe. Ek was my hande en die water verdwyn net om onder die wasbak uit te loop op die vloer, af na die hurktoilet wat nog uitsteek onder die ingemesselde Westerse toilet. Die stortkop lê op die vloer langsaan, los van sy pyp en van die muur. Ek lag in die spieël.
Welkom in China.
Terug by die huis besluit ek en die Aussie dat ons woonstel in vergelyking nou selfs meer power vertoon as gewoonlik. Ons kan min doen aan ons telefoonhokkie-grootte badkamer, en na ons die enorme gat in die muur in die kombuis laat regmaak het is daar rerig min oor om daar te doen. Die leefkamer kort egter werk.
Ons gooi die bed in ons derde slaapkamer op sy sy en sleep ons puntlose leunstoele in agterna. Die TV is volgende—ons kyk hom nooit nie en hy vat te veel spasie op. Die rusbank word ingeskuif voor die venster, die koffietafel met sy gevaarlike glasblad en skerp hoeke staan nou eenkant, en ons vervang die simpel kampstoeltjies met ordentlikes. Siedaar. Tonne beter.
Die nuwe, verbeterde leefkamer.
Ek bly in Wanzhou, 'n plattelandse dorp van net twee miljoen mense in die hartjie van China. Ons naaste groot stad is Chongqing, 'n blote vier-uur-lange busrit vêr. Hulle werk tans aan 'n treinstasie om ons eindelik die een-en-twintigste eeu in te bring, maar ons sal sien of dit gou voltooi word. Ek is skepties.
'Ons' is die groepie van ag en 'n half onderwysers—'n half want een pendel tussen hier en Kaixian, 'n kleiner dorpie beroemd as die warmste plek in China—wat saamwerk by Accolade English Institute. Daai naam is in jou kontrak en nêrens anders nie; dis Yangjiaotou verder, siende dat mense hier min na geen Engels praat nie. Dit beteken egter nie hulle praat Mandaryns nie, maar die taal kan wag vir 'n volgende artikel.
Daar is minder as dertig buitelanders hier: ons by die skool, 'n Franse ingenieur, 'n klompie Amerikaanse Peace Corps dromers en 'n paar ander plekke se onderwysers. Die nagklub op die rivier het 'n rotasie van Russe en Oos Europeërs wat kom dans of sing. Ons-by-die-skool is 'n vaste groepie wat heeltemal te veel weet van mekaar se voorkeure, opinies en binnegoed-bewegings.
Die skoolgee kan enigiets wees van preprimêr tot kollege, en ek het 'n gesonde mengsel van vlakke. Net geen preprimêr vir my nie; ek is niemand se babaoppasser nie. Die kinders is skerp en hardwerkend, en hul ouers en grootouers is oorbetrokke en veeleisend. Maar 'n kind is dieselfde maak nie saak waar jy gaan nie, en kinders is opgewonde oor dinge. Dis lekker as jy een van daai dinge is, en dis lekker om iemand te sien leer en groei.
Uitsig oor die stad en die Yangtze rivier.
Die PBs, soos my pa verwys na 'n land se plaaslike bevolking, is in 'n toestand van naas-konstante verbasing oor ons. Waiguoren, buitelander, is een van die eerste goed wat jy leer hier, omdat elke tweede mens dit uiter as hulle jou sien. Altyd met dieselfde vlak van absolute fassinasie, asof hulle oortuig was buitelanders is 'n bogstorie deur iemand versin. Mense stop in die straat om te staar, kinders pluk aan hul ouers se arms, tieners probeer subtiel foto's neem—as jy ooit gewonder het hoe dit voel om 'n filmstêr te wees, die antwoord is 'effens irriterend'. Ek is egter goed met mense ignoreer, so ek stoom onbevange verby.
Hulle sê kultuurskok slaan jou na so drie maande. Die eerste periode is die wittebrood, waar als interessant is en jy jou net verwonder aan hierdie nuwe plek, die kultuur, die mense. Wanzhou gee geen wittebrood nie. Die skok is onmiddelik, en jy pas óf aan óf jy kruip huis toe en troos jou sensitiewe nerwe. Die strate is vol mense, vol spoeg en pis en stront; dis bloedwarm in die somer en te koud in die winter; en die getoet en geskree en gehamer is konstant. Jy kan 'n ou tannie sien broek-aftrek en hurk in die park of 'n kind dit sien doen op die sypaadjie, en jou buurman mag dalk besluit om 'n lewendige hoender met 'n blaasvlam aan te pak.
Welkom in China, Zhongguo, die Middel Land. Dis belaglik vreemd, belaglik anders, en ek bly nogals lekker.