Die Grim Reaper teen 'n Rooi Son. 1905. Deur Walter Appleton Clark. Courtesy Library of Congress
Solank as wat daar ongelykheid onder mense is, is die dood as die groot vlakker beskou. Net soos die res van ons moet die rykes en magtiges aanvaar dat die jeug vlugtig is, dat krag en gesondheid binnekort misluk, en dat alle besittings binne 'n paar dekades ontslaan moet word.
Dit is waar dat die beter af gemiddeld langer as die armes geleef het (in 2017, die minste beroofde 10th van die Britse bevolking het 'n lewensverwagting van sewe tot nege jaar langer as die swakste een), maar dit is omdat die armes meer blootgestel is aan lewensverminderende invloede, soos siekte en slegte dieet, en armer word. gesondheidsorg, eerder as omdat die rykes hul lewens kan verleng. Daar was 'n absolute beperking op die menslike leeftyd (niemand het meer as 52 jaar verby die Bybelse sestig en tien jaar geleef nie), en diegene wat die limiet bereik het, het dit danksy geluk en genetika, nie rykdom en status, gedoen nie. Hierdie onvermydelike feit het ons samelewing, kultuur en godsdiens diep gevorm, en dit het gehelp om 'n gevoel van gedeelde mensheid te bevorder. Ons mag die bevoorregte lewens van die ultrarik verag of beny, maar ons kan almal empatie met hul vrees vir die dood en hul hartseer in die verlies van geliefdes.
Tog kan dit dramaties verander. Veroudering en dood is nie onvermydelik vir alle lewende dinge. Byvoorbeeld, die hydra, 'n klein varswaterpropiel wat verband hou met jellievisse, het 'n verstommende kapasiteit vir selfvernuwing, wat 'biologiese onsterflikheid' beteken. Wetenskaplikes begin nou om die meganismes betrokke by veroudering en wedergeboorte te verstaan ​​(een faktor blyk die rol van Foxo gene wat verskillende sellulêre prosesse reguleer), en groot bedrae word belê in navorsing oor die verlangsaming of omkering van veroudering by mense. Sommige anti-verouderingsterapieë is reeds in kliniese proefneming, en alhoewel ons die voorspellings van lewensverlengingsentoesiaste met 'n knippie sout moet neem, is dit waarskynlik dat ons binne 'n paar dekades die tegnologie sal hê om die menslike lewensduur aansienlik uit te brei. Daar sal nie meer 'n vaste perk op die menslike lewe wees nie.
Watter effekte sal dit op die samelewing hê? Soos Linda Marsa in haar Aeon uitgewys het opstel, die uitbreiding van die lewe dreig om bestaande ongelykhede saam te stel, sodat diegene wat die nuutste terapieë kan bekostig, langer en meer lewens kan leef, hulpbronne kan ophoop en die druk op almal kan verhoog. As ons nie regverdige toegang tot anti-verouderingstegnologie bied nie, stel Marsa voor, 'n 'lewenslange gaping' sal ontwikkel, wat sosiale spanning tot gevolg sal hê. Lewe uitbreiding sal die groot leier wees.
Ek dink hierdie vrees is goed gegrond, en ek wil 'n ander aspek daarvan benadruk. 'N Langtermyn-gaping sal 'n verskil inhou, nie net in die hoeveelheid lewe nie, maar in sy aard. Lewe-uitbreiding sal die manier waarop ons aan onsself en ons lewens dink, verander. Dit skep 'n diep sielkundige gaping tussen diegene wat dit het en diegene wat dit nie doen nie.
Here is wat ek bedoel. Ons is in 'n fundamentele sin, senders, wat bewaar wat ons erf en dit aan die volgende generasie oorgee. Vanuit 'n biologiese perspektief, ons is senders van gene - 'gigantiese lumbering robots', in Richard Dawkins se kleurvolle frase, gebou deur natuurlike seleksie om ons DNA te repliseer. Ons is ook senders van kulturele artefakte - woorde, idees, kennis, gereedskap, vaardighede en so meer - en enige beskawing is die produk van die geleidelike ophoping en verfyning van sulke artefakte oor baie geslagte.
Ons is egter nie nou verbind deur hierdie rolle nie. Ons gene en kultuur het ons in staat gestel om samelewings te skep waarin ons persoonlike belange en projekte van geen direkte reproduktiewe of oorlewingswaarde kan nastreef nie. (Soos die sielkundige Keith Stanovich wan dit, ons lumbering robots kan rebel Teen die genes wat ons geskep het.) Ons kan verbruikers, versamelaars en skeppers word. Ons vermaak ons ​​sensuele aptyt, besit besittings en kennis, en onsself uitdruk deur kuns en fisiese aktiwiteit.
Maar tog besef ons gou dat ons tyd beperk is en dat ons, as ons wil hê ons projekte, besittings en geheue moet verduur, mense vind wat hulle sal versorg wanneer ons weg is. Die dood moedig die mees self-geabsorbeer van ons aan om senders van een of ander soort te word. Lesers van George Eliot se roman Middlemarch (1871) onthou haar portret van die selfgesentreerde geleerde Edward Casaubon, wat soos die dood benader word, pateties desperaat vir sy jong vrou om sy navorsing voort te sit.
Lewe uitbreiding sal dit verander. Diegene met verlengde lewens sal nie dieselfde gevoel van oorgawe hê as wat ons het nie. Hulle sal hulself kan geniet sonder om bekommerd te wees dat hulle kosbare jare mors, aangesien hulle baie tyd kan verwag om na minder onbarmhartige dinge te kom. Hulle sal waarskynlik nie dringend wees om hul projekte met ander te deel nie, omdat hulle weet dat hulle hulle baie jare sal besit, en dat hulle dalk kennis en kultuur, sowel as materiële besittings, sal besnoei. Hulle kan jare spandeer om hul verstand, liggame en estetiese sensitiwiteite te kweek, en word geobsedeer om hulself te vervolmaak, nie bekommerd dat die ouderdom en die dood binnekort al hierdie pogings sal ondermyn nie.
Hulle kan hulself ook beter voel as dié met natuurlike lewensduur. Hulle kon hul verlengde lewe sien as 'n simbool van hoë status, soos 'n luukse huis of 'n jag. Hulle kan ook op 'n dieper manier selfbelangrik voel. Die filosoof Daniel Dennett het die self beskryf as 'n soort van fiksie - die verbeelde verteller van die ontvouende verhaal wat ons vertel van ons houdings, ervarings, motiewe, projekte en loopbane. Hierdie verhale word eintlik op die vlieg gebou, deur 'n versameling van ietwat verdeelde breinstelsels, maar ons interpreteer dit as verslae van 'n verenigde volhardende self.
Diegene met verlengde lewens kan veel ryker en meer optimistiese lewensverhale, vol selfverbetering en selfverbouing, verwerk, en bevat veel minder voorvalle van verlies en verdriet (met die veronderstelling dat hul geliefdes ook verlengde lewens het). Gevolglik kan hulle hulself - die geïmpliseerde vertellers van hierdie fassinerende multivolumevertellings - sien - meer intrinsiek waardevol as die selves van mense met onopgeloste lewens, wat net hartseer kortverhale kan vertel.
Natuurlik sal selfs die langlewendryke uiteindelik hul eie moraliteit in die gesig staar, maar vir baie dekades sal hulle as besitters en akkumulators eerder as senders kan leef. Deur die individualistiese standaarde van die moderne Westerse samelewing, sal hulle baie bevoorreg wees oor diegene met onopgeloste lewens - lede van 'n uitheemse spesie amper. Dit is nie te moeilik om gewelddadige scenario's voor te stel waarin die verarmde transiente opstaan ​​teen die sybaritiese uitgebreide klas nie. Fritz Lang se fliek Metropolis (1927) sal profeties wees.
Dit beteken nie dat lewensverlenging onvermydelik 'n slegte ding sal wees nie. Dit is wat ons doen met ons uitgebreide lewens wat saak maak. Die gevaar lê in die verwydering van die tjek op selfvermoë wat die dood bied, en in die diep nuwe ongelykhede wat die verwydering daarvan kan skep. Miskien sal ons laasgenoemde kan versag deur lewensverlengings tegnologie wyd beskikbaar te stel, hoewel dit self risiko's van oorbevolking en hulpbronuitputting sou bring. In elk geval, as ons 'n stabiele samelewing wil handhaaf, sal ons 'n manier moet vind om die verlies van die nivellerende invloed wat die dood uitoefen, te balanseer, en om die gevoel van nederigheid en gedeelde mensdom wat dit bevorder, te handhaaf.
Keith Frankish is 'n filosoof en skrywer. Hy is 'n ere-leser in die filosofie aan die Universiteit van Sheffield, 'n besoekende navorsingsgenoot met die Ope Universiteit, die Verenigde Koninkryk, en 'n adjunk-professor met die Brein-en-Mind-program aan die Universiteit van Kreta. Hy woon in Griekeland.