Die kosmologiese argument vir die bestaan van God is so oud soos die filosofie self. Die Grieke het ŉ vorm van die kosmologiese argument ontwikkel, wat sy beginpunt vind by “die Eerste Beweger”. Die argument was later deur die Christenfilosowe aangevoer, hoofsaaklik deur die skolaste. Die grootste naam om hier van kennis te neem is Thomas van Aquino. Anzelm het later die kosmologiese argument ondersteun en verder ontwikkel tot in die vorm wat ons hom vandag kry. Hierdie argument was egter nie alleen ŉ Westerse produk nie. Die Moslemfilosoof Avicenna het ook later daarby aangesluit. Binne die moderne filosofie het daar ook verskeie vorme van die kosmologiese argument ontstaan (Kenny, 2006:151).
Cogito ergo sumWysig
Dubito to cogito to sumWysig
Die tradisonele kosmologiese argumentWysig
Die kosmologiese argument vandagWysig
Besware teen die kosmologiese argumentWysig
Daar was egter sterk besware teen die wet van kousaliteit. David Hume (Caponigri, 1960:372) die agtiende eeuse positivis, het beweer dat mens nooit die proses van kousaliteit kan waarneem nie. Gevolglik is dit onmoontlik om die oorsaak van ŉ spesifieke gebeurtenis te bepaal. John Stuart Mill die negentiende eeuse filosoof het die opstel, “Theism” geskryf waarin hy kousale denke gekritiseer het (Emmanuel & Goold, 2002: 210). Bertrand Russell, het Mills se objeksie verder ontwikkel en soos volg opgesom (Holmes, 1969:141): “Perhaps the simplest and the easiest to understand is the argument of the first cause. (It is maintained that everything we see in this world has a cause, and as you go back in a chain of causes further and further you must come to a first cause, and to that first cause you give the name of God. That very sentence showed me, as I still think, the fallacy in the argument of the first cause. If everything must have a cause, then God must have a cause...so that there cannot be any validity in that argument.” Die fout wat Mills en Russell begaan, lê in die definisie van kousaliteit. Dít lyk as volg: Alles wat ontstaan benodig 'n oorsaak. Volgens die Christelike benadering het God nie 'n oorsprong nie. Daarom geld die wet van kousaliteit nie op God nie. Die ewigheidskonsep van God spreek hom dus vry van die wet. Wat Hume se kritiek aanbetref is dit belangrik om sy analise te ontleed. Ten beste bewys sy argument dat die mens sintuiglik nie die vermoë het om te weet wat die betrokke saak veroorsaak het nie. Dit is geensins (soos baie moderne filosowe hom interpreteer) Hume se missie om die aantyging te maak, dat niks die betrokke saak veroorsaak het nie. Kritiek op Hume se benadering lê dus by 'n positiwistiese ervaring van God, eerder as 'n aanval op die wet van kousaliteit. Die wat kousaliteit ontken vervang dit gewoonlik met 'n konsep van onwaarskynlike toeval. Hume (Holmes, 1969:143) self het laasgenoemde as 'n sinoniem vir onkunde beskou.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Kosmologiese_argument&oldid=2082603"
Last edited on 2 Desember 2019, at 13:38