Hoewel die impak van die tariewe groot skade aan die Suid-Afrikaanse staalbedryf kan aanrig, is die impak op die Amerikaanse staalmark gering.
Uitvoer uit Suid-Afrika na die VSA beslaan vir aluminium slegs 1,6% en vir staal 1,4% van die mark in die VSA.
Suid Afrika is maar die 18de grootste staaluitvoerder na die VSA, wat beteken dat Suid-Afrikaanse staaluitvoer nie een van die skuldies is wat die by die storting van staal op die Amerikaanse mark betref nie.
Nasionale sekuriteit het nie net ’n militêre toepassing nie, maar het ook betrekking op die volhoubaarheid van die staalbedryf en fabrieke in die VSA.
Die Chinese vervaardig die meeste staal ter wêreld en word daarvan beskuldig dat hulle goedkoop staal op wêreldmarkte stort en sodoende staalpryse kunsmatig afdwing tot onder ander lande se insetkoste. Die Chinese staalbedryf is 70% in staatsbesit.
Aan die anderkant is die argument vir Chinese staal dat China die beste staalfabrieke ter wêreld het – fabrieke wat modern en kostedoeltreffend is omdat die fabrieke vir massaproduksie gerat is.
Dit maak nie saak hoe ’n mens daarna kyk nie, die gevolge bly dieselfde: dat die goedkoop Chinese staal ander lande se staalbedrywe doodwurg.
Dit laat die vraag ontstaan wat die Suid-Afrikaanse regering nog moet doen om die Amerikaanse owerhede te oorreed om hom vrystelling van die tariewe te gee.
Beleidmakers in die VSA hou Suid-Afrika se optrede by die Verenigde Nasies fyn dop waar daar gereeld teen die VSA gestem en anti-Westerse sentimente gekoester word.
Suid-Afrika se binnelandse beleid, waarin regulasies oor swart ekonomiese bemagtiging afgedwing word, verwar Amerikaanse maatskappye en die toepassing daarvan is ’n uitdaging wat beleggers die hoof moet bied.
Diplomatieke betrekkinge tussen Suid-Afrika en die VSA het verswak en daar is onsekerheid oor wat die VSA onder die Trump-administrasie se standpunt oor Pretoria is.