'N Japannese baba stort verloor in vertaling - Versamelings
Funksie en bo-foto: tanki
Ek was al drie baba storte in my lewe. Ek kan nie sê dat ek een van hulle geniet het nie. Die versierings. Die speletjies. Die gesukkel oor baba geskenke. Dit voel my alles as oorblaas.
So hoe het ek uiteindelik 'n baba stort in Japan aangebied?
Ek het Yumie 'n paar weke na my aankoms in Okinawa ontmoet, en sy het my eerste regte vriendin hier geword. Sy het my gehelp in alle aspekte van die daaglikse lewe, van die programmering van die ingewikkelde lugversorging tot die bekendstelling van die beste soba-winkel. Ek het ons vriendskap opreg waardeer. Toe sy my hierdie guns vra toe sy ses maande swanger was, wou ek dit behaag.
Maar ek het vinnig besef dat Yumie verwagtinge vir hierdie partytjie gehad het, en dat hulle meestal van Hollywood-films afgelei is.
In die Japannese samelewing is dit duidelik dat daar nie 'n gebruik soos 'n baba-stort is nie. Dit is 'n ingevoerde geleentheid.
En terwyl ek na 'n lae-sleutel-verhouding beweeg, het Yumie 'n stort van groot verhoudings in die vooruitsig gestel.
'Ek wil baba baba oral hê!' Sy sê en waai met haar hande vir nadruk.
'Groot koek met geklopte room!'
'Ek wil geskenke voor almal oopmaak!'
Daarbenewens het Yumie speletjies en pryse verwag, en daarop aangedring op Starbucks-geskenkkaarte en stinkende lotions vir Victoria's Secret.
Toe sy van haar idees afklim, het ek die situasie oorweeg.
Die afgelope jaar in die buiteland het ek hard probeer om my te integreer in die Japannese leefstyl en plaaslike gebruike. Toe word ek skielik gevra om 'n ervaring met al die praktyk uit my eie Amerikaanse kultuur te "verhoog". Boonop is hierdie ervaring grotendeels gedefinieer deur oordrywing in media.
Ondanks Yumie se entoesiasme het ek onder druk gevoel om na te dink hoe ek dit kon uittrek. Ek het geweet van die onderrig van Engels in die buiteland dat die lewering van 'n stuk kultuur dikwels plaaslike etikette en oortuigings uitdaag.
Eintlik was iets so goedaardig soos 'n Amerikaanse baba-stort 'n vreemde gebeurtenis op baie vlakke.
Eerstens is dit nie vir baie Japannese gebruiklik om 'n nuwe baba te vier na die geboorte nie. Die kulturele geloof is onderliggend daaraan om nie die lot te toets nie, en dat die vervaardiging voor die tyd ongelukkig kan wees. Mense is gemakliker om 'n paar maande na 'n veilige aflewering te wag om die moeder te besoek en respek te gee.
Volgende is dit ongewoon om na iemand se huis toe te gaan vir 'n partytjie volgens die Amerikaanse tradisie. Gegewe die klein grootte van huise en subtiele reëls vir sosiale interaksie, is dit standaard om geleenthede by restaurante aan te bied. As 'n gas na 'n huis genooi word, word dit as 'n groot eer beskou. Maar omdat ek 'n vreemdeling en 'n vreemdeling was, was Yumie se vriende huiwerig om so 'n intieme omgewing met my in te gaan. 'N Paar van hulle het ongemak uitgespreek, en ons het die plek in haar huis verander.
Amerikaanse baba-storte word ook gekenmerk deur daardie verpligte "openingsgeskenk" -tyd met baie geskree oor buitebakke en klein uitrustings. Maar in Japan gee vriende gewoonlik geskenke aan nuwe babas. As hulle geskenke vir verjaarsdae of ander geleenthede gee, maak hulle dit selde in mekaar se teenwoordigheid oop. Baie mense glo dat dit die nadruk op die materiële voorwerp plaas en die persoon wat dit gee, verhoog.
In alle eerlikheid was ek nooit seker hoe Yumie die baba-stortkonsep aan haar vriende verkoop het nie. Ek het gewonder of hulle dit benader het as 'n roman, indien nie 'n geringe gebeurtenis nie, op dieselfde manier dat baie Japannese aangetrokke is tot gevangenis- en kerklike restaurante in Tokio.
Op die baba-stortdag het Yumie se vriende met glimlagte en pragtige doosies omgedraai. Die agenda volg op 'n tipiese skedule van inleidings, speletjies, kos, meer speletjies, geskenke, en dan koek. Sommige aspekte van die gebeurtenis was treffers en ander het definitiewe mis.
Verbasend genoeg, was een van die suksesvolle eienskappe van die baba-stort-transende kultuur speletjies. In die beplanning het ek meestal probeer om take te vind wat nie aanstootlik sou wees nie. (Gaste geblinddoek en hulle gedwing om puree goo te eet? Gelukkig het ek hierdie een voor die tyd van die lys oorgesteek)
Natuurlik was daar aanvanklik onwilligheid om aan die kompetisie deel te neem om die vinnigste sap uit 'n bababottel te drink. En haar vriendinne was skaam om die omtrek van Yumie se middel te raai. Maar uiteindelik het hulle ware mededingende gees getoon.
Die opening van geskenktyd was 'n ander storie. Al die mooi vergulde inpakpapier en lint was nie genoeg om die ongemaklikheid van daardie interaksie te temper nie. Toe dit kom om te gons, sit gaste vreemd stil en styf en kyk aan.
Uiteindelik, onthou u die enorme koek met geklopte room-sous spesiaal versoek? Wel, ek was beslis nie verbaas oor die uitslag daarvan nie.
In al my ervarings in die buiteland, is die verbruik van lekkers een van die mees algemene verskille tussen Amerikaners en ander kulture. Gaste van Yumie het die dik snye suikerhoudende koek, meestal ongesny op die borde, gelaat.
Is u al ooit gevra om 'n gebeurtenis uit u kultuur te herhaal terwyl u in die buiteland woon? Hoe het dit oorgegaan?