Hoekom ek (onder meer) Afrikaans op 14 Augustus gaan vierDeur dr. Annelise de Vries Annelise de Vries. Die aard van taal is ’n omstrede onderwerp. Taalkundiges en filosowe argumenteer al eeue lank oor die vraag wat taal werklik behels. Randy Allen Harris, taalkundige, vertel in sy boek, The Linguistic Wars, die verhaal van ernstige skeuring gedurende die sestiger- en sewentigerjare wat die geledere van die taalkunde in talle aspekte van die bestudering van taal verdeel het. Daar word in hierdie boek anekdotes (kort, prettige stories) meegedeel van hoe taalkundiges mekaar by konferensies verskree en amper te lyf gegaan het omdat hulle net nie oor sekere taalkundige benaderings en teorieë kon saamstem nie. Die geskiedenis leer ons dat dit nie net taalkundiges is wat onder mekaar oor taal stry nie. Talle gevalle is opgeteken waar konflik oor taal tussen verskillende taalgemeenskappe ontstaan het wat in noue kontak met mekaar was. In die sewentigerjare het die Vlaamse taalgemeenskap in Schaarbeek, ŉ voorstad van Brussel, geprotesteer omdat dié stad se burgemeester geweier het om Nederlandstalige en Franstalige inwoners op gelyke voet te behandel. In die Oostenrykse deelstaat Karinthië het konflik ontstaan oor die gebruik van Sloweens op straatnaamborde, en taalkonflik in Quebec, ŉ provinsie van Kanada, het gepaardgegaan met terroriste-optrede van lede van die Front de libération du Québec, ŉ militante groep wat ten doel gehad het om ŉ onafhanklike Quebec op ŉ gewelddadige wyse tot stand te bring. Hoe dit ook al sy, taal bly wêreldwyd – en veral op eie bodem – ŉ brandende kwessie. Dit dui daarop dat taal só belangrik geag word dat sprekers bereid is om hulle stemme dik te maak, slaags te raak en in sommige gevalle selfs die wapen op te neem. Daar kan wyd geargumenteer en gespekuleer word oor hoekom sprekers soveel waarde aan taal heg, maar ek vestig graag jou aandag op die volgende waarnemings oor taal: Taal is in wese multidimensioneel en kan nie bloot tot die kommunikatiewe funksie daarvan afgemaak word nie. As ons vir ŉ oomblik by Hjelmslev se beskrywing van taal as ŉ selfbeskikkende totaliteit, by Macaulay se verwysings na taal as identiteit, geskiedenis en simboliek, en Wei se opmerking oor taal as die vergestalting van ŉ kultuurbelaaide waardestelsel stilstaan, besef ŉ mens hoekom sprekers oor die eeue en die aarde heen die ontkenning of verskraling (op verskillende vlakke) van ŉ spesifieke taal as ŉ misdryf beskou. Jou volledige menswees word deur jou taal vergestalt. John Ciardi, gerekende Amerikaanse digter, sluit hierby aan as hy sê: Vertel my hoeveel ŉ nasie van sy eie taal(e) weet, en ek sal jou vertel hoeveel die nasie van sy eie identiteit weet. Jy praat nie net jou taal nie, jou taal praat jou. Daarom hoef jy nie skaam te wees om jou taal te koester en te bevorder nie. Dit is die rede waarom ek op 14 Augustus Afrikaans gedenk en waarom ons nooit mag “jammer” sê wanneer ons instellings bou vir Afrikaans om te gedy nie. Ons is nie geïsoleerd in ons strewe om Afrikaans in sy volle omvang te laat floreer nie. Sprekers oor die wêreld heen deel ons sentiment en het self al meer uiterste stappe gedoen om hulle tale te laat geld. Dit mag net nooit ten koste van ander tale en taalgemeenskappe wees nie.