Marinda van Zyl teken die wêreld waaroor sy in Dors skryf so helder, jy glo waarlik jy was al self daar. Ja, sê sy, in ’n historiese verhaal is die haarfyn sketsing van die milieu belangrik, maar ook moeilik.
Sy verduidelik hoe sy die aanhaling hierbo funksioneel gebruik het: Lesers sien hoe pragtig die plek is waar die Ackermans woon, maar hulle verlaat dit op soek na die volmaakte plek.
“Natuurbeskrywings is ’n integrale deel van Dors, want die natuur is in werklikheid die hoofkarakter,” vertel Marinda.
“Adriana groei van ’n bedorwe brokkie tot ’n sterk vrou nadat sy by die Boesmans gestroop is van al haar fisieke bagasie, wat haar voorberei om ook die psigiese bagasie in die oë te kyk en sodoende vry te word om ware liefde te vind.”
In Dors beskuldig ’n sendeling die Trekkers daarvan dat hulle swart kinders skiet en vang. Die een Boer ontken dit deur te sê hy het nog nooit “swartgoud” op sy wa gehad nie. Toe ek haar oor “swartgoud” vra, ontvou tragiese feite.