Genl. Magnus Malan is in die laat 80’s as die magtigste man in Suid-Afrika naas die staatspresident, PW Botha, beskryf. Hy word nou in ’n nuwe boek van pedofilie beskuldig.
In die jongste uitgawe van Huisgenoot vertel Mark in sy laaste onderhoud aan Marelize Potgieter hoe hy vir vir 30 jaar met die onthullings wat in die boek gemaak word, gespook het:
Soos ’n bloedhond wat ’n spoor vat, het hy destyds as polisieman die saak ondersoek van die beweerde seksuele aanranding van minderjarige seuns op ’n verlate eiland aan die Oos-Kaapse kus.
Die twee skrywers van die opspraakwekkende boek, Chris Steyn (links) en Mark Minnie, het destyds onafhanklik aan die saak gewerk.
Die saak het deur die jare by Mark (58) bly spook, selfs nadat hy die polisiediens verlaat het. Die seuns se lot het hom aangegryp omdat hy self as jong seun ’n slagoffer van seksuele mishandeling was.
“Ek moes geregtigheid kry vir daardie seuns,” sê hy uit Port Elizabeth, waar Mark, deesdae ’n Engels-onderwyser in China, nou kuier.
“Dit was amper asof ek nie heeltemal besef het dat my eie ervaring ’n rol gespeel het nie. Maar dit was die onderliggende ding wat my gedryf het. Dit het my altyd bygebly. Wanneer ek televisie gekyk of terwyl ek in my motor gery het, het die gebeure deur my kop geflits.”
Mark wil nie besonderhede verstrek oor sy eie ervaring wat hy diep in hom weggebêre het nie. Hy bevestig net dat hy as laerskoolseun die slagoffer was van tweelingseuns in die buurt in Port Elizabeth waar hy grootgeword het.
Die boek het Suid-Afrikaners soos ’n skop in die maag getref en het die land aan die praat, gis en wonder.
“Dit is nie die man wat ons geken het nie en dit is nie die man wat hy was nie. Hy was nie perfek nie. Niemand van ons is nie, maar dié ding was nie een van sy foute nie.”
Die idee om ’n boek oor daardie onafgehandelde polisieondersoek van destyds te skryf het sowat twee jaar gelede in ’n kroeg aan die ander kant van die aardbol posgevat, vertel Mark.
Hy woon sedert 2007 in China, waar hy Engels gee. Hy was een aand saam met vriende daar in ’n kroeg toe hulle ’n nuwe gesig nooi om saam met hulle te kuier.
“Dit was ’n Frans-Kanadese man en hy het gesê hy is ’n skrywer,’’ vertel Mark van die toevallige ontmoeting wat verreikende gevolge sou hê.
Die volgende aand was hulle weer in die kroeg toe die man wat hy die vorige aand ontmoet het vir Mark daar kom haal en vra hy moet weer die storie vertel. Die man het hom aangemoedig om die storie te skryf, maar Mark was onseker omdat hy geen skryfondervinding gehad het nie.
“Hy het vir my gesê ek hoef nie ’n skrywer te wees nie; ek moet net ’n stem hê en die storie vertel. Ons het mekaar tweeuur daardie oggend gegroet, want hy moes êrens heen vlieg,” onthou hy.
Die volgende oggend het hy ’n e-pos van die man ontvang. Ewe kripties het daar gestaan: “Pedofilie. Staatskorrupsie. Moorde. En hulle wou my doodmaak. F@k hulle. Ek is ’n geheime narkotika-agent in die Suid-Afrikaanse Polisie. Hier is my storie wat in Februarie 1987 begin. . .’’
Hy het met dié woorde solank die boek vir Mark begin, het sy nuwe skrywersvriend verduidelik. “Nou moet jy self verder skryf . . .”
Mark het begin skryf en sowat ’n jaar later sy manuskrip aan die uitgewer gestuur. Intussen het die uitgewer ook van Chris Steyn gehoor en dat sy die saak destyds as joernalis ondersoek het. Sy is gevra om ook haar storie te skryf sodat dit deel van Mark se boek kon uitmaak.
Die verhaal begin toe ’n vrou en haar tienerseun Mark in 1987 in sy kantoor in Port Elizabeth kom spreek het. Die seun was eers huiwerig om te praat, maar nadat Mark voorgestel het dat sy ma solank in die kantien gaan koffie drink, het die seun vir hom vertel mans maak sy ouer broer seer.
Dié was toe in die hospitaal met ’n anale besering. Die ouer broer het Magnus later as “ ’n wrede oom’’ beskryf en gesê hulle noem hom “Ore”.