Spookbus Nuusbrief: Augustus 2017
SPOOKBUS NUUSBRIEF AUGUSTUS 2017
Maak jou gereed vir die volgende twee storie-aande:
MEER LIG OP DIE BOSE GEES
Hy het geen respek vir ander
‘n Bose gees is die manifestasie van iemand wat op aarde nie juis ‘n goeie mens was en ‘n voorbeeldige lewe gelei het nie. Dit is mense soos moordenaars, verkragters, rowers, asook skelms en bedrieërs wat geen respek vir ander het nie. Na die liggaam sterf, vind sy siel nie rus nie en gaan bloot voort met sy booshede hier op aarde deur die lewe vir ander letterlik hel te maak.
In situasies waar jy vreesbevange raak deur ‘n gevoel dat iets boos jou dophou, of wanneer jy wakker word in die nag met die wete dat iets in jou kamer is maar jy kan nie skree of beweeg nie, is dit dikwels deur die toedoen van ‘n bose gees wat in jou ruimte is. In erge gevalle kan hulle jou letterlik siek of depressief maak wanneer hulle gereeld manifesteer.
Die maklikste om van hierdie entiteit ontslae te raak, is om dadelik in gebed Jesus se bloed van genade en beskerming oor jou te smeek.
PLAASLIKE SPOOKPLEK GESKIEDENIS
Laaste waagtoertjie van ‘n befaamde ruiter (Die Tokai Landgoed, Kaapstad)
(Die Tokai-herehuis. Frederick Eksteen het met hierdie trappe op die huis binne gejaag, maar later vanaf die hoë stoep na sy dood getuimel.)
Vir natuurliefhebbers wat op ‘n rustige wandeling deur die Tokai-plantasie in Kaapstad gaan, is die pragtige Tokai-herehuis op die landgoed, wat in 1796 gebou en vandag deur die Tafelberg Nasionale Park as kantore gebruik word, ‘n bekende gesig. Maar een van die bekendste spookverhale in Kaapstad het juis sy oorsprong in hierdie einste huis wat in die vroeë 1800’s deur die skatryk Eksteen-familie bewoon is . . .
Petrus Eksteen was nie net bekend as ‘n wynboer van formaat nie, maar ook vir die luidrugtige partytjies wat hy in die herehuis gehou het. Natuurlik was daar geen tekort aan wyn wat aan die gaste bedien is nie. Na ‘n glasie of drie het sy seun, Frederick, gewoonlik van selfvertroue oorgeloop en kon hy nie genoeg spog oor sy vermoëns as perderuiter nie. Dit was dan ook niks anders op daardie tragiese Nuwejaarsaand in die vroeë 1800’s nie.
Dit was alreeds laat in die aand toe ‘n aangeklamde Frederick uitgedaag word om homself te bewys deur met sy perd by die styl stoeptrappe van die huis tot onder die veranda op te jaag.
Frederick laat nie op hom wag nie, en kort voor lank stuur hy sy perd op met die trappe tot op die stoep waarna hy die onthaalkamer binne jaag. ‘n Uitbundige Frederick ry om die tafel, gryp nog ‘n bottel wyn en sluk vinnig ‘n paar slukke. Die jillende gaste juig en klap hande, maar die perd raak verbouereerd. Met Frederick steeds op sy rug vlug hy vervaard uit die eetsaal en mik vir die trappe. Die dier se pote gly en perd en ruiter tuimel van die hoë stoep af na benede – hul ewigheid te gemoed as beide se nekke met die valslag breek.
Maar Frederick probeer blykbaar tot vandag toe nog om sy dom-astrante toertjie suksesvol uit te voer. Daar word vertel hoe perdehoewe dikwels snags gehoor word wat om die huis jaag en dan op die trappe afpyl. Van die plantasiewerkers beweer ook dat van hulle die vreemde verskynsel selfs gesien het. Die ruiter dra klere uit ‘n era van lank gelede, word vertel . . .
INTERNASIONALE SPOOKVERTELLING: STONE'S PUBLIC HOUSE
Geen rus vir die oorspronklike eienaar
(LINKS: Die gebou is 1832 as ‘n hotel gebou.)
Stone’s Public House is ‘n geskiedkundige en elegante kroegrestaurant in Ashland, Massachusetts (Amerika) waar gaste fynproewer-geregte kan bestel.
Maar blykbaar is dit nie net besoekers van vlees en bloed wat in dié ou gebou kom inloer nie. Stone’s Public House is immers bekend daarvoor as een van die plekke met die mees ronddwalende spoke in die hele Massachusetts.
‘n Voormalige assistent-bestuurder, Butch Adams, sê onder andere dat hy om die dood toe nie snags alleen in die restaurant sou bly nie. “Een aand was ek besig om op te ruim nadat almal al weg was. Skielik het ek onverklaarbaar beangs gevoel,” vertel hy. “Toe, net so onverklaarbaar, val daar ‘n handvol voëlsaad deur ‘n gat in die plafon. Skielik was die hele omgewing yskoud. Elke haartjie op my lyf het regop gestaan.”
Die plek het deur die jare verskillende eienaars, talle personeel en duisende gaste gehad, maar almal vertel dieselfde storie: Krane wat vanself begin loop. ‘n Getik op jou skouer, maar as jy om kyk is daar niemand. ‘n Meisie wat deur een van vensters staan en loer. Maar dit is nie al nie . . .
Mediums wat die gebou besoek het, glo vas dat daar ten minste sewe spoke is. En een van hulle is niemand anders nie as John Stone, die oorspronklike eienaar.
(REGS: Kaptein John Stone)
Die welvarende sakeman Kaptein John Stone het die gebou in 1832 as ‘n hotel gebou en dit die Railroad Boarding House genoem, verwysend na die treinstasie wat binne stap afstand van die hotel was.
Na Stone se dood in 1858 het die onderneming nie net verskeie eienaars gehad nie, maar ook verskillende name soos onder andere die John Stone Inn, die Ashland Hotel en deesdae die Stone’s Public House.
Toe Cappy Fournier die besigheid in 1976 gekoop het, was hy dadelik bewus van die onderliggende energie wat binne die gebou teenwoordig was, het hy later aan die media vertel.
Soos byvoorbeeld die portret van Stone wat teen die kaggel in die eetvertrek hang. Baie personeel en gaste vertel hoe hulle ‘n vreemde gevoel ervaar as hulle verby die portret stap – asof iemand hulle dophou. Dan is daar ook die vreemde tabakreuk wat soms in die vertrek hang . . . terwyl daar niemand is wat in die omtrek rook nie. Die mediums vermoed dat dit Stone kan wees wat na meer as 134 jaar steeds ‘n ogie oor sy oorspronklike besigheid kom hou.
(BO: So lyk die Stone's Public House vandag)
Die geskiedenis van die ou gebou het inderdaad vele bisarre voorvalle beleef, soos onder andere:
Teen ongeveer 1845 het Stone en drie van sy personeellede saam met ‘n reisende verkoopsman van New York, Mike McPherson, in een van die boonste vertrekke gesit en dobbel. Mike het die pokerspel met duisende dollars gewen, maar die ander het geglo dat hy gekul het. ‘n Geveg het uitgebreek, Stone het vir Mike met ‘n vuurwapen oor die kop geslaan en hy het gesterf. Die lyk is onder die gebou in die kelder begrawe en ‘n eed is gesweer dat niemand ooit hieroor sal uitpraat nie. Dalk is dit Mike wat vandag nog daar ronddwaal opsoek na sy geld, asook die drie personeellede wat net nie rus kon kry weens hul aandadigheid aan die moord nie?
In 1862 het ‘n tienjarige meisie, ‘n sekere Mary Smith, buite die hotel gespeel en later op die treinspoor beland waar sy deur ‘n aankomende trein getref is. Die beseerde meisie is deur omstanders na die hotel gedra waar sy deur ‘n dokter behandel is. Hier het sy later gesterf. Haar rok, met bloedvlekke op, kan vandag nog in ‘n vertoonkas in Stone’s Public House gesien word. Is dit sy wat soms voor die kamervenster staan en staar na die plek van haar destydse ongeluk?
Dan is daar die storie van Burt Phillips, ‘n gereelde besoeker gedurende die laat 1800’s. So lief soos hy vir die gesellige atmosfeer van die plek was, so lief was hy vir sy drank. Dit is dan seker heel gepas dat dié geharde drinker in 1890 hoog onder die invloed daar aan ‘n hartaanval gesterf het. Is dit sy jolende gees wat nog steeds in die kroeg rondhang, net omdat hy weier om sy geliefde kuierplek te verlaat?
As jy dus ooit tydens jou volgende oorsese toer in Massachusetts sou beland, bespreek gerus vir jou ‘n tafel by Stone’s Public House. Wie weet wie moontlik nog saam met jou vir aandete sal kom aansit?
Pretoria Spookbustoer (19 Aug): Bespreek hier http://spookbus.co.za/besprekings/
Rayton-met-Spookstories: (9 Sept): Bespreek hier http://spookbus.co.za/oornag-toer/