Nege uit tien kinders het af en toe tantrums. ElenaDECAEN / Shutter
Die eerste almagtige kleuterangspring is 'n mylpaal in elke kind se ontwikkeling wat die bababoekie nooit sal maak nie. Epiese ineenstortings, veral dié in die openbaar, kan selfs die mees selfversekerde ouer van hul spel gooi.
Tussen een en vier jaar oud, byna 90% van die kinders sal af en toe tantrums hê. Dit betrek kinders spreek hul woede en frustrasie uit deur te skree, huil, op die vloer te val, ledemate te slaan, slaan, skop, gooi en in sommige kinders asem te hou.
Die oorsaak kan dikwels onsinnig wees. Shutter / TumNuy
Tantrums begin gereeld wanneer 'n kind iets wil hê wat hulle nie kan hê nie, iets wil vermy, aandag wil kry of as die kind honger, moeg, sleg of net gefrustreerd is.
Maar die oorsaak kan dikwels onsinnig wees, soos die blogger Greg Pembroke in sy boek parodieer Redes waarom my kind huil (wat insluit: 'Ek laat hom speel op die gras', 'ons het vir hom gesê die vark sê' oink ',' en 'die hond van die buurman is nie buite nie').
Tantrum gooi pieke op die ouderdom van twee, omdat kinders die perfekte storm ervaar om hulself nie mondelings te kan uitdruk nie, terwyl hulle terselfdertyd hul gevoel van outonomie en onafhanklikheid ontwikkel.
Wat is normaal en wat is dit nie?
Terwyl dit deel uitmaak van normale kinderontwikkeling, is die uitbarsting a algemene rede vir ouers om psigiatriese hulp vir hul kind te soek. Aan die ernstiger einde van die uitbarsting, ongeveer 7% van die kinders vertoon verskeie kere per dag tantrums wat 15 minute of langer duur. Die helfte van hierdie kinders het gewoonlik 'n onderliggende gedrags- of ontwikkelingsprobleem.
Tantrums dat kan geklassifiseer word as 'abnormaal' is geneig om diegene te wees wat verby die kleuterskoolouderdom duur, langer as 15 minute duur, die kind behels dat hulle hulself of ander beseer, meer as vyf keer per dag voorkom, of waar die gemoedsvermoë laag is tussen die woede in die plek van om terug te keer na normaal.
ander tekens dat die uitbarsting erger is is wanneer hulle by volwassenes wat nie ouer is nie, voorkom of uit die bloute plaasvind, met geen oënskynlike provokasie nie.
Dit is verbasend dat die gesin van 'n kind wat geneig is tot gereelde uitbarsting, ook ondersteuning benodig. een onlangse studie het bevind dat die helfte van alle moeders van kinders wat hulself met luserngedrag bygedra het, self 'n geestesgesondheidsprobleem het, gewoonlik depressie en angs.
Ander familie faktore wat was geassosieer met gereelde of ernstige uitbarstings by kinders is moederlike prikkelbaarheid, huweliksstres, 'n lae vlak van ouerlike opvoeding, wanneer kinders uitsluitlik deur die moeder voorsien word, en wanneer lyfstraf in die huis gebruik word.
Dit alles skilder 'n prentjie van 'n gesin onder geweldige spanning, of dit voorafgaan of die gevolg is van die kind se woede. Hoe dan ook, gereeld tantrums is waarskynlik stres in die huis verhoog daarom is dit belangrik dat die hele gesinsisteem die middele kry om te hanteer.
Wat om te doen as u kind ineenstort
Vir die 90% van die ouers wat woede-uitbarstings ervaar as deel van normale kinderontwikkeling, is die beste manier om dit te hanteer om te probeer vermy. Dit is makliker gesê as gedaan, maar so veel as wat jy kan wees konsekwent en voorspelbaar met reëls en roetines. En verseker dat u kind se verwagtinge geskik is vir hul ouderdom.
Bied keuses in die besluitneming om onafhanklikheid aan te moedig, terwyl u verseker dat die beskikbare opsies vir u as ouer aanvaarbaar is. Byvoorbeeld, "Wil u 'n jogurt of 'n kraker hê?" (Nie "wat wil u eet?").
Of: "Wil u vandag na Play School of Wiggles in die motor luister?" (Nie "waarna wil u luister nie?") As u verkeerd doen, kan dit eindig met Alvin en die Chipmunks Greatest Hits, wat is so sleg soos dit klink).
Moedig ouer kinders aan om te sê hoe hulle voel. Shutter
'N Gereelde maaltyd en slaaproetine sal help om die honger en vermoeide ineenstortings te vermy, en die verwydering van bronne vir frustrasie vir die kind (soos 'n pot beskuit wat hulle kan sien, maar nie bereik nie) kan ook help.
Terwyl die kind ouer word, moedig u u kind aan om uit te druk hoe hy in woorde voel. Die woorde om emosies te beskryf, kan ook teruggevoer word na kinders om emosionele geletterdheid aan te leer, byvoorbeeld: "U lyk regtig kwaad hieroor" of "Ek kan sê dat dit u hartseer laat voel het."
Net so konsekwent as 'n ouer belangrik is, is dit ook die keuse van u gevegte. As die probleem nie belangrik is nie of die veiligheid in die gedrang kom, moet dit dit doen miskien nie die moeite werd nie die onthulling.
Onthou ook om baie positiewe aandag aan u kind te gee as hul gedrag dit regverdig, aangesien 'n kind wat oor die hoof gesien word negatiewe aandag kan uitlok net om aandag te kry.
As voorkoming nie gewerk het nie, 'n paar strategieë mag help. Bly kalm, moenie die situasie eskaleer nie en moenie ingaan om seker te maak dat die ontwrigting nie as 'n produktiewe oefening gesien word nie. Uittreksels, waar die kind van die probleemsituasie af wegbeweeg word, kan ouer en kind help om te kalmeer. Die American Academy of Pediatrics beveel aan een minuut van die time-out per jaar van die kind se ouderdom.
As u in 'n openbare plek is, probeer dan om die kind se aandag te herlei, en as dit nie werk nie, bly dan kalm en verlaat die plek indien nodig.
Uiteindelik, baie jare gelede in 'n studie van sjimpansees navorsers waargeneem die verskynsel van versoening na konflik. Net soos sjimpansees, wil meer as 'n derde van die kleuters hul uitbarsting met 'n drukkie beëindig, bekend as 'post-tantrum-affiliasie'. Dit is 'n lekker manier om die einde van die krisis aan te dui en weer terug te keer in die normale gesinslewe met die wete dat die tantrumfase vir die meeste gesinne sal verloop.