Johan Steyn val ook in hierdie kategorie, alhoewel sy belesenheid dikwels wil-wil deurskemer. Daar word onder meer verwys na sy vertaling van Hebreeuse gedigte en die motto kom uit Rilke. Mens lees ook Opperman en van die ouer figure soos WEG Louw raak in van die gedigte.
Hierdie bundel van hom val vir my iewers tussen dié van ‘n beginnerdigter en ‘n meer gevestigde digter se werk. Soms kom die sterker digterstem na vore, maar soms is daar net té erge mankemente wat die ernstige poësieleser irriteer, maar wat waarskynlik die goeie, gewilde leser sal behaag. Soos die voorbladontwerp met sy omraamde afbeelding van ‘n jong seuntjie suggereer, het ons hier te make met ‘n soort ouwêreldse sfeer en dit verklaar hoekom herinneringe so ‘n sterk rol speel in die gedigte. Daar is gedigte oor die ouers, die dood van die ouers, oor die jeug, liefde en die ervaring in die erediens.