Armeense kapitulasies - EU-verslaggewer
"WOns moet ons geskiedenis verstaan ​​om die foute van die verlede nie te herhaal nie. Ek het te veel gevalle gesien waar mense steeds verkeerde optrede volg, omdat hulle nie die tyd neem om krities te dink oor wat in die verlede gebeur het nie." - Winston Churchill.
In April 1920, Kemal Atatürk, die stigtervader van die moderne Turkye, beroep Vladimir Lenin met 'n voorstel om 'n gemeenskaplike militêre strategie in die Kaukasus te ontwikkel vir beskerming teen imperialistiese gevare. Dit was om te wees a "Kaukasusversperring" geskep deur die Dashnaks, Georgiese Mensjewiste en die Britse as 'n hindernis tussen Turkye en Sowjet-Rusland, skryf Gary Cartwright.
Na die nederlaag van die Ottomaanse Ryk in die Eerste Wêreldoorlog, Armenië, wat op die politieke kaart van die wêreld verskyn het ten koste van die Ottomaanse Ryk (in die Kaukasus, en op die gebiede van ander state) nie sy aptyt verloor nie vir uitbreiding.
Thy oorlog voortgegaan met die nuutgestigte Turkye en met die hulp van die VSA en die Entente (die Russiese Ryk, die Franse Derde Republiek en Groot-Brittanje). Op 10 Augustus 1920, die Vrede van Sèvres is onderteken, wat die verdeling van Arabiese en Europese besittings van die Ottomaanse Ryk geformaliseer het. Alhoewel die lede van die Entente die meeste bereik het van die Verdrag van Sèvres, Turkye het Sirië, Libanon, Palestina, Mesopotamië en die Arabiese Skiereiland verloor.
Armenië, wat gedoen het nie ontvang die beloofde lande, is uitgelaat: Antanta - die drievoudige entente - moes het Armenië slegs nodig gehad as 'n tydelike instrument om Turkye tot vrede te verswak en te dwing.
Op 24 September 1920, 'n staat onder die naam Armenië was gevestig op die lande van Azerbeidjaniërs: tydens die daaropvolgende konflik Armeniëse jongste die leër is vernietig en die hele gebied van die Dashnak-regering, behalwe Erivan en die Gokca-meer (nou Sevan), gekom vir Turkse beheer.
On 15th November 1920 het die regering van Armenië die Grand National Assembly of Turkey (GNA) versoek om met die vredesonderhandelinge te begin.
On 3rd Desember 1920 in die stad Gyumri (Alexandropol) is 'n vredesverdrag onderteken tussen Armenië en Turkye, waarvolgens die gebied van die Republiek Armenië beperk was tot die streek Erivan en die Gokcha-meer. Armenië was verplig om verpligte diensplig af te skaf en het 'n leër van tot 1500 bajonette en 20 masjiengewere. Turkye het die reg verkry om vrylik deur te voer en militêre operasies op die gebied van hierdie staat uit te voer. Armenië het ook belowe om al sy diplomatieke afvaardigings te onttrek.
Thus thy eerste Republiek van Armenië geëindig in ontevredenheid. As gevolg van die kapitulasie, die Armeense regering het sy gesag aan die Sowjetunie oorgedra. Die droom of a "Groter Armenië" het net 'n droom gebly.
Maar die Sowjets was nie van plan om die Armeense aanstoot te gee nie, en hulle het vir hulle 'n geskenk gegee of Zangezur (historiese land van Azerbeidjan) asook outonomie oor Karabakh binne die Azerbeidjanse SSR. Die besluit was dat Karabakh wOuld bly outonomeou binne Azerbeidjan, en is nie as sommige aan Armenië gegee nie Armeense historici beweer nou.
so Armenië skuld sy huidige internasionale erkenningsed grense aan Lenin se Sowjetunie.
Die Karabakh oorlog wat Armenië begin met Azerbeidjan in die 90's kan gesien word as 'n tweede fase van die "Armeense droom". Teen 1994 het Armenië egter slegs 14% van Nagorno-Karabakh beheer, nadat die oorlog uitgeveg is Azerbeidjanse leër al die pad.
In die huidige konflik, wat die oggend van 27 September met Armeense artillerievleugels uitgebreek het, blyk die geskiedenis homself inderdaad te herhaal, terwyl Azerbeidjaanse troepe reeds op die eerste dag van die geveg verlore gebied herstel het.
Dit bied Rusland 'n dilemma: to brandstof die Armeense droom met gee gratis wapens en om en verhoudings met sy naastes aan die suidelike grense, of om Azerbeidjan tot 'n groot konflik, teken in Turkye en Pakistan?
As die eerste opsie Rusland bedreig met die voortgesette verlies van sy militêre-industriële kompleks van 'n miljoen miljard dollar, is die tweede opsie die einde van sy teenwoordigheid in die Suid-Kaukasus as 'n streeksleier.
Benewens al die ydele druk van Rusland, is die behoefte om 'n nuwe militêre blok te skep met die deelname van Azerbeidjan, Turkye, Iran, Irak, Afghanistan, Pakistan en Oekraïne, wat die strategiese grense van Europa en Asië volledig sal dek.
In vandag se geopolitieke landskap, so 'n militêre blok wOuld vind vinnig waardige beskermhere om die groeiende bedreigings van China en Rusland effektief in bedwang te bring.
En kan Rusland dit regtig bekostig verloor sy opregte vennoot Azerbeidjan, wie se buitelandse beleid nie verder gaan as goeie buurverhoudinge met Rusland nie, ten spyte van al die druk wat deur die jare heen van alle kante was?
Die alternatief vir hierdie katastrofe is 'n nuwe, baie meer gebalanseerde en dus stabiele, voorspelbare politieke en ekonomiese magsbalans in die streek gebaseer op net een konsensus - die territoriale integriteit van Azerbeidjan binne sy erkenningsed grens met die volledige bevryding van alle besette gebiede.
Azerbeidjan was en sal steeds daartoe verbind wees om eerlike en verwante betrekkinge met sy bure te betree, en het nie toegelaat of sal derde lande toelaat om sy gebied te gebruik om buurlande te benadeel nie. Dit is hoofsaaklik omdat Azerbeidjan, anders as Armenië, 'n soewereine staat in die volle sin van die woord is.
Die geskiedenis herhaal homself, gevolgtrekkings nie wat geteken, en dit is skrikwekkend. om sluit af met dieselfde proefskrif as we begin, en Armeense en Russe uitgenooi om gevolgtrekkings te maak en die werklike toedrag van sake as 'n basis nie vir begeerte nie, maar vir die werklikheid te neem.
Die menings wat in die artikel hierbo uitgespreek word, is van die outeur en weerspieël geen opinies van die kant van die artikel nie EU verslaggewer.