CVE-76 U.S.S. SAvo -eiland - Geskiedenis Podcasts - 2022
CVE-76 U.S.S. SAvo Island - Geskiedenis
SAVO ISLAND, oorspronklik KAITABAAI (AVG 78), is op 20 Augustus 1942 herklassifiseer ACV 78 en CVE 78 op 15 Julie 1943; neergelê onder Maritime Commission -kontrak (MC -romp 1115) op 27 September 1943 deur Kaiser Shipbuilding Co., Vancouver, Wash. herdoop tot SAVO -EILAND op 6 November 1943; op 22 Desember 1943 van stapel gestuur; geborg deur juffrou Margaret Taffinder; en in opdrag op 3 Februarie 1944, kaptein C. E. Eckstrom in bevel.
Nadat SAVO ISLAND in San Diego geskud is, het hulle tussen 15 Maart en 2 Julie 1944 twee reise na die suidwestelike Stille Oseaan onderneem. en na opleiding in San Diego en Pearl Harbor, rapporteer sy op 4 Augustus by die 3de vloot in Pearl Harbor.
SAVO ISLAND se eerste gevegsopdrag was om lugsteun te verskaf vir die landings op Peleliu -eiland in die Palaus. Tussen 11 en 30 September het sy saam met 'n groep begeleidingsdraers naby die eiland gewerk, terwyl haar vliegtuie voorinvalbande uitgevoer het, direkte ondersteuning van grondmagte en patrollie-missies uitgevoer het. Op 3 Oktober het sy by die 7de vloot by Manus aangemeld en op die 12de geseil op die skerm van die bombardement en ondersteuningsgroep slagskepe en kruisers van die Leyte -inval -taakmag.
By die aankoms op die 18de het haar vliegtuie patrollies uitgevoer en aanvalle teen vooraf bestemde teikens uitgevoer en na die ondersteuningsmissies na die grond oorgeskuif toe die troepe op die 20ste aan wal gaan. Haar vliegtuie het die volgende paar dae by die taak gebly.
Op die oggend van die 25ste het 'n begeleier van Samar, "Taffy 3", ongeveer 20 kilometer noordwaarts, 'n groot vyandelike oppervlakmag aangemeld. Dit blyk die sentrale mag te wees in 'n drieledige, Japannese vlootaanval op die geallieerde magte in Leyte, bestaande uit 4 slagskepe, 6 kruisers en baie vernietigers. Die begeleiers van die groep SAVO ISLAND het ook ongeveer 30 minute lank onder skoot gekom, aangesien die vervoerder altesaam 6 aanvalle geloods het in 'n desperate en suksesvolle poging om haarself en die ander draers teen uitwissing te beskerm. Die Japannese tree terug in die lig van die hewige lugverset, en verloor drie kruisers in die verlowing.
Gedurende die middag het die Amerikaanse magte weer onder hewige lugaanval deurgeloop en die eerste selfmoordaanvalle van die oorlog beleef. SAVO -EILAND het van Leyte af gebly tot 30 Oktober, toe sy na die Admiraliteite geseil het.
SAVO -EILAND het op 19 November uit Manus vertrek en tussen 22 en 27 November saam met twee ander escort carriers gedien as 'n patrollie- en escortmag in die konvooi -bane wat na die Leyte -golf lei. Nadat sy in die Kossol Passage in die Palaus aangevul is, is sy op 10 Desember aan die gang vir haar derde amfibiese operasie, die landings op Mindanao. Sy het weer die bombardementgroep gedek tydens die benadering en daarna direkte ondersteuning oor die strande gegee totdat dit op 15 Desember deur weermagvliegtuie verlig is. Bedreiging van 'n Japannese oppervlakte -aanval vertraag haar vertrek tot 17 Desember, toe sy na Manus vaar.
SAVO ISLAND het soortgelyke pligte uitgevoer tydens die Lingayen Golf operasie wat op 1 Januarie 1945 begin het. Tydens die benadering is die escort carrier, OMMANEY BAY (CVE 79), op die 4de deur 'n kamikaze gesink en 'n ander SAVO ISLAND het die volgende dag bewei. Na die Lingayen -landings het die groep van SAVO ISLAND tussen 17 en 29 Januarie na die weste van Mindanao gestoom as 'n verdediging teen die vyandelike oppervlakaanval. Nadat sy op 29 en 30 op die landings naby Subicbaai landings ondersteun het, het sy teruggetrek na Ulithi vir herstelwerk en vervanging van haar luggroep.
Na herstelwerk en opleidingsoefeninge vir haar nuwe vlieëniers, vertrek SAVO ISLAND uit Leyte met die invalsmag na Okinawa en verskaf lugdekking onderweg. Op 26 Maart, saam met twee ander begeleiers, ondersteun sy die besetting van Kerama Retto, wat die belangrikste aanvullingsbasis vir die vlootmagte buite Okinawa sou word. Die volgende dag het haar vliegtuie by die aanval op Okinawa aangesluit en ook patrollies teen lugvliegtuie en onderzeeërs gevlieg. Tussen 7 en 16 April voorsien sy lugdekking vir die aanvullingsgroep wat oos van Okinawa stoom. Daarna hervat sy haar ondersteuningsmissie buite Okinawa, en op 27 April neutraliseer stakings teen Sakishima Gunto, halfpad tussen Okinawa en Formosa. Op 29 April het die vervoerder haar missie voltooi en na 'n opknapping in San Diego gevaar.
Op 11 Julie begin SAVO ISLAND met 'n veerbootreis van San Diego na Pearl Harbor en terug na Alameda, Kalifornië. Op 6 Augustus vaar sy na die Aleoetiërs en arriveer op die dag van die Japannese oorgawe. Sy vertrek op 31 Augustus met 'n mag van ses begeleiers om die besetting van die noordelike Honshu en Hokkaido te ondersteun. Die skip het op 25 September 1945 na Pearl Harbor teruggekeer en is aangewys as 'Magic Carpet'. Nadat sy besettingstroepe in San Francisco opgetel het, het sy drie reise huis toe geneem, elk een van Guam, Pearl Harbor en Okinawa. By die aankoms in Seattle op 14 Januarie 1946 is sy vrygestel van die diens "Magic Carpet" en het op 16 Maart in Boston, Mass., Aangekom vir inaktivering. Die vragmotor is op 12 Desember 1946 ontmantel en toegewys aan die Boston -groep van die Atlantic Reserve Fleet.
SAVO ISLAND is op 12 Junie 1955 herklassifiseer CVHE 78 en AKV 28 op 7 Mei 1959. Sy is op 1 September 1959 van die vlootlys geslaan; verkoop op 29 Februarie 1960 aan Comarket, Inc. en is in Junie 1960 in Hong Kong uitmekaar.
SAVO ISLAND het vier gevegsterre ontvang vir haar Tweede Wêreldoorlog -diens. Boonop ontvang sy 'n Presidensiële eenheidsverklaring vir haar diens in die Western Carolines, die Filippyne en Okinawa tussen 6 September 1944 en 29 April 1945.
Slag van Savo -eiland
Die Slag van Savo -eiland, ook bekend as die Eerste Slag van Savo -eiland en, in Japannese bronne, as die Eerste Slag van die Salomo See (第 一次 ソ ロ モ ン 海 戦, Dai-ichi-ji Soromon Kaisen), en in die volksmond onder die geallieerde veterane van die Guadalcanal as die Slag om die vyf sitende eende,   was 'n vlootgeveg van die Stille Oseaan -veldtog van die Tweede Wêreldoorlog tussen die keiserlike Japannese vloot en die geallieerde vlootmagte. Die geveg het op 8 tot 9 Augustus 1942 plaasgevind en was die eerste groot vlootbetrokkenheid van die Guadalcanal -veldtog, en die eerste van verskeie vlootgevegte in die seestraat wat later Ironbottom Sound genoem is, naby die eiland Guadalcanal.
Die keiserlike Japannese vloot, in reaksie op die geallieerde amfibiese landings in die oostelike Salomonseilande, het 'n taakspan van sewe kruisers en een vernietiger gemobiliseer onder bevel van vise -admiraal Gunichi Mikawa. Die taakspanne het van die Japannese basisse in New Britain en New Ireland na New Georgia Sound (ook bekend as "die Slot") gevaar, met die bedoeling om die geallieerde landings te onderbreek deur die ondersteunende amfibiese vloot en die siftingsmag aan te val. Die geallieerde skerm het bestaan ​​uit agt kruisers en vyftien vernietigers onder admiraal Victor Crutchley, maar slegs vyf kruisers en sewe vernietigers was by die geveg betrokke. In 'n nagaksie het Mikawa die Geallieerde mag deeglik verras en gelei en een Australiese en drie Amerikaanse kruisers laat sink, terwyl hy slegs ligte skade opgedoen het. Die geveg word dikwels genoem as die ergste nederlaag in die geskiedenis van die Amerikaanse vloot.  Admiraal Samuel J. Cox, direkteur van die Naval History and Heritage Command, beskou hierdie geveg en die Slag van Tassafaronga as twee van die ergste nederlae in die Amerikaanse vlootgeskiedenis, net die tweede na Pearl Harbor.  
Na die aanvanklike verlowing het Mikawa, uit vrees dat die geallieerde lugdiens daglig teen sy vloot toeslaan, besluit om onder die dekking van die nag terug te trek eerder as om te probeer om die geallieerde invalstransporte op te spoor en te vernietig. Die Japannese aanvalle het die oorblywende Geallieerde oorlogskepe en die amfibiese mag aangespoor om vroeër as beplan terug te trek (voordat alle voorrade afgelaai word), wat die beheer oor die seë rondom Guadalcanal tydelik aan die Japanners afgestaan ​​het. Hierdie vroeë onttrekking van die vloot het die geallieerde grondmagte (hoofsaaklik Marines van die Verenigde State) gelaat, wat slegs twee dae tevore op Guadalcanal en nabygeleë eilande geland het, met 'n beperkte voorraad, toerusting en kos om hul strandkop vas te hou.
Mikawa se besluit om onder die dekking van die nag terug te trek in plaas van 'n poging om die geallieerde invalstransaksies te vernietig, was hoofsaaklik gegrond op kommer oor moontlike geallieerde draers teen sy vloot in daglig. In werklikheid het die geallieerde lugvaartvloot, wat ook die Japannese aanval vrees, reeds buite bedryfsbereik teruggetrek. Hierdie gemiste geleentheid om die aanbod van geallieerde magte op Guadalcanal te verlam (eerder as om dit te onderbreek) het daartoe bygedra dat Japan nie die eiland kon herower nie. Op hierdie kritieke vroeë stadium van die veldtog het dit die Geallieerde magte in staat gestel om hulself te versterk en te versterk om die gebied rondom Henderson Field te verdedig totdat daar later in die jaar bykomende geallieerde versterkings aangekom het. 
Die stryd was die eerste van vyf duur, grootskaalse see- en lug-see-aksies ter ondersteuning van die grondgevegte op Guadalcanal self, terwyl die Japannese probeer het om die Amerikaanse offensief in die Stille Oseaan teen te werk. Hierdie seegevegte het plaasgevind na toenemende vertragings aan elke kant om te hergroepeer en op te knap tot die Slag van Tassafaronga op 30 November 1942 (soms na verwys as die Vierde Slag van Savo -eiland of, in Japannese bronne, as die Slag van Lunga Point (ル ン ガ)沖 夜 戦)) - waarna die Japannese, wat die duur verliese vermy het, probeer het om met duikbote en vaartuie te voorsien. Die laaste seestryd, die Slag van Rennell Island (Japannees: レ ン ネ ル 島 海 戦,), het maande later op 29-30 Januarie 1943 plaasgevind, teen watter tyd die Japannese voorberei het om hul oorblywende landmagte te ontruim en terug te trek.
Taakeenheid 77.4.1 (Taffy I) RADM Thomas L. Sprague
VF-37 16 F6F-3 & amp 5 F6F-5 LCDR S.E. Hindmman
USS SANTEE (CVE-29) CAPT R.E. Blik
VT-26 6 TBF-1C & amp 3 TBM-1C LCDR T.M. Bennett
VC-78 15 FM-2 en amp 12 TBM-1C LCDR J.L. Hyde Jr.
USS PETROFBAAI (CVE-80) CAPT J.L. Kane
VC-76 16 FM-2 & amp 12 TBM-1C CDR J.W. McCauley
* = Losstaande 1645, 24 Oktober 1944
US 76 hardloop 129,4 km lank oor Columbus, Brunswick en New Hanover.   Die meerderheid van die Amerikaanse 76 in Noord -Carolina is deel van die National Highway System, 'n netwerk van snelweë in die Verenigde State wat strategiese vervoergeriewe bedien. Daar is twee uitsonderings, een langs Oleander Drive en Military Cutoff Road tussen US 421 (Third Street) en US 74 (Eastwood Road) in Wilmington, en 'n ander vanaf die C. Heide Trask Bridge in Wrightsville Beach tot by die oostelike termius van US 76.  
Columbus County Wysig
US 76 kruis die staatsgrens van Noord -Carolina - Suid -Carolina tussen Horry County, Suid -Carolina en Columbus County, Noord -Carolina, naby Fair Bluff. US 76 gaan ongeveer 2,7 km noordwaarts verder voordat hulle Fair Bluff binnegaan. By die bereiking van die stadsgrense word die snelweg die hoofstraat genoem. Terwyl US 76 die Lumberrivier nader, begin dit geleidelik 'n draai na die noordooste, wat voltooi is voordat hy NC 904 bereik. US 76 en NC 904 deel 'n gelykmatigheid van 640 m (Fair Bluff). By Conwayweg draai NC 904 na die suidooste en loop na Tabor City. Verlaat Fair Bluff in die ooste, US 76 loop parallel met 'n voormalige Atlantic Coast Line Railroad,  wat tans deur die R.J. Corman Railroad Group.  Die snelweg vorm die noordelike grens van die stad Cerro Gordo, wat toegang bied tot verskeie besighede langs die snelweg. US 76 sny die suidelike eindpunt van NC 242 by 'n kruising met Powellstraat en die Haynes Gordon Highway. Die snelweg verlaat die stad in die ooste en loop oor 'n spruit met die naam Cerro Gordo.  
US 76 gaan ooswaarts deur 'n landelike gebied van Columbus County na Chadbourn. Die snelweg gaan kortliks die stadsgrense binne, maar word noord van die sentrale sakegebied van Chadbourn gelei. US 76 sny US 74 Business, US 76 Business, NC 130 en NC 410 by die Joe Brown Highway. US 76 ry ongeveer een myl (een punt ses kilometer) ooswaarts voordat dit saamsmelt op die Amerikaanse snelweg 74 na Wilmington. Die Amerikaanse 74 en US 76 -wisselaar naby Chadbourn is onvolledig, want daar is slegs toegang tot die westelike rigting van US 76 en 'n oostelike ingang na US 74 en US 76. US 74 en US 76 begin 'n gelyktydigheid van 81,1 km.  
US 74 en US 76 nader Whiteville uit die weste en omseil die stad in die noorde. 'N Gedeeltelike klawerblaar -wisselaar met US 701 is noord van die sentrum van Whiteville geleë. Oos van Whiteville steek die snelweg die Wit Marsh oor wat na die Waccamawrivier loop. US 76 ontmoet die oostelike eindpunt van US 74 Business en US 76 Business op 'n wisselaar tussen Whiteville en Hallsboro. Die afrit bied ook toegang tot die westelike eindpunt van NC 214, wat tot by die snelweg begin tot by Bolton. Die snelweg ontmoet Hallsboro Road by 'n diamantwisselaar noord van Hallsboro. Die oostelike rigting, US 76, loop noord van die Waccamaw -meer.  Die snelweg eindig by 'n kruising met die Chaunceytownweg, noordwes van die stad Lake Waccamaw. US 74 en US 76 gaan ooswaarts as 'n snelweg met vier bane wat Bolton in die noorde omseil. Die snelweg ontmoet NC 211 by 'n wisselaar noordwes van die middestad van Bolton. Die snelweg kom geleidelik na die suidooste en kom by die oostelike eindpunt van NC 214 by 'n kruising. US 74 en US 76 gaan ooswaarts langs 'n taamlike reguit belyning voordat hulle die suidelike eindpunt van NC 11 by 'n kruising ontmoet. Na die kruising van Livingston Creek, betree US 74 en US 76 die gemeenskap van Delco vanuit die ooste deur die sentrale sakegebied. In die suidoostelike kant van Delco ontmoet die snelweg NC 87, wat gelyktydig met US 74 en US 76 na die ooste loop.   
Brunswick County Redigeer
US 76 betree Brunswick County 2,8 myl (2,9 km) oos van Delco saam met US 74 en NC 87. Die snelweg loop effens na die suidooste en loop deur die noordelike gebied van Sandy Creek. By die gemeenskap van Maco, sny US 74 en US 76 NC 87 (Maco Road) en Northwest Road by 'n kruising wat op die oostelike punt van die NC 87 gelyktydig is. US 74 en US 76 gaan verder na die ooste en naby Malmo begin die snelweg parallel met 'n spoorlyn wat deur CSX Transportation besit en bedryf word.  Oos van Malmo ontmoet US 74 en US 76 I-140 (Wilmington Bypass) by 'n gedeeltelike klawerblaar-wisselaar (I-140 afrit 5).  
US 74 en US 76 het verskeie kruispunte oos van I-140, wat toegang bied tot verskeie besighede langs die snelweg. Na Mercantile Drive word US 74 en US 76 weer 'n snelweg. 'N Diamantwisselaar is 640 m oos geleë, wat toegang bied tot Lanvaleweg en Mount Misery Road. Die snelweg draai na die suidooste en kruis oor Village Road en die spoor wat deur CSX Transportation bestuur word. Die snelweg loop deur 'n woonbuurt in Leland en loop oor Sturgeon Creek en onder Old Fayettevilleweg. Namate die snelweg US 17 nader, begin dit geleidelik na die noordooste. US 74 en US 76 bereik 'n aangepaste trompet -wisselaar met US 17 (Ocean Highway) binne die geleidelike kromme. US 17 begin gelyktydig loop met US 74 en US 76 na die ooste in die rigting van Wilmington. Die snelweg ontmoet dan NC 133 ongeveer 970 myl (970 m) na die ooste by 'n uiteenlopende diamantwisselaar, wat toegang bied tot die sentrale sakegebied Leland en Belville. Hier begin NC 133 gelyktydig loop met US 17, US 74 en US 76 na die ooste. Oos van die uitgang brei die snelweg uit van vier tot ses bane, met drie bane in elke rigting. Die snelweg steek die Brunswickrivier en Alligator Creek oor voordat dit US 421 by 'n trompetwisselaar ontmoet. US 74 en NC 133 verlaat die snelweg en loop gelyktydig met US 421 in die noorde, terwyl US 421 oor die snelweg smelt en die Cape Fear River langs die Cape Fear Memorial Bridge oorsteek.  
Nadat ons die Cape Fear River oorgesteek het, gaan US 17, US 76 en US 421 New Hanover County binne. 'N Uitgang na Front Street en US 421 Truck is aan die oostelike benadering van die brug geleë. Onmiddellik na die afrit vergroot die snelwegmediane in ooreenstemming met Woosterstraat en Dawsonstraat in die sentrum van Wilmington. Die snelweg eindig by 'n kruising met Third Street, waar die gelyktydige US 421 eindig en US 17 en US 76 verdeel word in Dawsonstraat (ooswaarts) en Woosterstraat (westwaarts). Die dubbele strate bedien 'n mengsel van residensiële en kommersiële ondernemings wat langs die snelweg geleë is. Die twee strate verbind weer oos van 16de straat en vorm Oleanderrylaan. Oleanderrylaan, wat na die suidooste draai, kruis 'n ander spoorweg wat CSX Transportation besit en bestuur word by 'n kruising.  US 17 en US 76 betree 'n woongebied tussen Mimosa Place en Independence Boulevard en loop noord van die Cape Fear Country Club verby. Oos van Independence Boulevard, US 76, bied toegang tot verskeie kommersiële ondernemings, waaronder Independence Mall. Die pad maak 'n effense kromme tussen 41ste straat en 42ste straat, wat US 76 'n effens meer oostelike oriëntasie gee.  
US 17 en US 76 ontmoet US 117 en NC 132 op South College Road. Die kruising word beskou as een van die besigste in Wilmington met gemiddeld 70 500 motors wat daagliks in 2019 kruis.  US 17 en US 76 gaan ooswaarts langs Oleanderrylaan, parallel aan Wrightsvillelaan in die suide. By Greenville Loop Road draai die snelweg na die noorde en kruis die geluid op die Trooper Clarence L. Swartz Bridge. By 'n kruising met Wrightsvillelaan en Airlieweg verander die pad se naam van Oleanderrylaan na Military Cuttoffweg. Die snelweg loop 970 m noordwaarts tot by US 74 by Eastwood Road. US 76 draai oos om US 74 te volg, terwyl US 17 noordwaarts langs Military Cutoff Road ry. US 74 en US 76 hardloop gelyktydig 2,3 km rigting Wrightsville Beach. Die padnaam skakel oor van Eastwoodweg na Wrightsvillelaan by 'n kruising met Wrightsvillelaan. US 74 en US 76 steek die Intracoastal Waterway op die C. Heide Trask Memorial Bridge oor, wat na Wrightsville Beach gaan. Die twee snelweë loop gelyktydig langs Causewayrylaan, voordat hulle in Salisburystraat skei.US 76 dra regs om voort te gaan op Causeway Drive, deur 'n woongebied van Wrightsville Beach. Die snelweg kruis oor Banks Channel voordat hy Waynick Boulevard ontmoet. US 76 draai suid om Waynick Boulevard te volg, parallel aan Banks Channel aan die oostelike oewer. Waynick Boulevard maak 'n skerp draai na die ooste en word Sunsetlaan, voordat hy by Luminalaan eindig. US 76 draai na die suide om Lumina Avenue te volg in die rigting van die suidekant van Wrightsville Beach. Aan die einde van Lumina -laan maak die snelweg 'n skerp draai na regs en ry kortliks weswaarts langs Jack Parker Boulevard. Die oostelike eindpunt van US 76 val saam met die einde van Jack Parker Boulevard, geleë op 'n kruising met Waterstraat.  
Noord -Carolina snelweg 202
Reeds in 1916 was 'n gedeelte van US 76 tussen Chadbourn en Wilmington 'n deurpad in die suidooste van Noord -Carolina. Die snelweg tussen Chadbourn en die lyn Columbus County-Brunswick County was 'n onverbeterde pad, terwyl die gedeelte in Brunswick County en New Hanover County 'n verbeterde snelweg was.  By die oprigting van die North Carolina State Highway System in 1921, is die snelweg tussen Chadbourn en Wrightsville Beach genommer as deel van NC 20. Die segment tussen die staatslyn van South Carolina en Chadbourn is genommer as deel van NC 202. [ 15] In 1924 was NC 202 'n onverbeterde pad vir sy hele lengte. Gedeeltes NC 20 tussen Chadbourn en Whiteville, sowel as tussen Bolton en Wrightsville Beach is verbeterde paaie.  Teen 1926 is die hele NC 20 tussen Chadbourn en Wrightsville Beach verbeter. 
By die oprigting van die United States Numbered Highway System, is US 76 tussen Chattanooga, Tennessee en Florence, Suid -Carolina, gestuur. US 17 het NC 20 wes van Wilmington na Chadbourn gevolg en daarna NC 202 tot by die staatslyn van South Carolina. In Suid -Carolina het US 17 daarna weswaarts na Florence gegaan waar dit US 76 ontmoet het.  Teen 1929 is US 17/NC 202 wes van Chadbourn verbeter, wat 'n verbeterde pad tussen Wilmington en Suid -Carolina geskep het.  In 1935 is US 17 herlei om US 117 tussen Wilmington en Myrtle Beach te vervang. Die roete tussen Florence en Wilmington is later hernummer as US 76. US 76 het ook NC 20 tussen Wilmington en Wrightsville Beach vervang. Beide NC 20 en NC 202 is in 1934 ontmantel ten gunste van die oorvleuel van die Amerikaanse snelweë.  
Toe dit in 1935 die eerste keer gevestig is, volg US 76 die hedendaagse roete tussen die staatslyn van South Carolina en Chadbourn. By Chadbourn ontmoet dit US 74 en albei snelweë volg die hedendaagse US 74 Business en US 76 Business deur Chadbourn en Whiteville. US 74 en US 76 volg toe NC 214 deur die dorpe Lake Waccamaw en Bolton. Oos van Bolton het US 76 baie van die huidige roete tot by Leland gevolg. In die westelike Leland volg die pad Fletcherweg en Villageweg. Na Leland School Road, ry die snelweg reguit na Post Office Road en draai dan na die suidooste langs Lincolnweg. Die snelweg volg daarna Village Road en steek die Brunswickrivier suid van die hedendaagse brug oor.  US 74 en US 76 draai in die hedendaagse US 421 na die noorde en gebruik die Isabel Holmes-brug om die Noordoos-Kaapse Fearrivier oor te steek. In die middestad van Wilmington het US 76 Third Street, Market Street en 17th Street gebruik tot by Oleander Street (hedendaagse Oleander Drive).  US 76 het Oleanderstraat gevolg tot by Airlie Road, wat dit gevolg het na Wrightsville Beach. Na die kruising na Harbour Island, gebruik US 74 en US 76 Causeway Drive en volg Lumina Avenue in die noorde.  
In 1936 is US 74 en US 76 in Leland aangepas met behulp van 'n kromme langs Village Road om 'n kruising met Lincoln Road en Post Office Road te vermy.   Die verlate roete, ongeveer 230 m , het US 74-A geword. Teen 1942 is US 76 verwyder van sy roete langs Lumina -laan noord van Causeway Drive in Wrightsville Beach.   In plaas daarvan is die snelweg suidwaarts gery, langs Waynick Boulevard, Sunset Avenue en South Lumina Avenue om aan die suidekant van Wrightsville Beach te eindig.  Tussen 1957 en 1962 is US 76 verwyder van Airlieweg tussen Oleanderrylaan en Wrightsvillelaan. Die snelweg is noord langs Oleanderrylaan na Wrightsvillelaan herlei. Daarna volg dit Wrightvillelaan tot by Wrightsville Beach, waar die padnaam verander het na Causeway Drive.   In 1966 is US 76 geplaas op verdeelde eenrigtingstrate langs 'n deel van die roete in die sentrum van Wilmington. Die westelike rye het steeds 17de straat tussen Dawsonstraat en Marketstraat gebruik, terwyl die oostelike bane verskuif is na die 16de en Dawsonstraat.  
Die Cape Fear Memorial Bridge is in 1969 voltooi en bied 'n tweede brug na die stad Wilmington. Op 11 September 1969 is US 76 oor die brug herlei, wat sy voormalige belyning langs US 421 en die Isabel Holmes -brug laat vaar het. US 76 is daarna langs verdeelde eenrigtingstrate langs Dawsonstraat en Woosterstraat geplaas voordat hy Oleanderrylaan ontmoet het. Hierdie belyning weerspieël die moderne roete van die Amerikaanse 76 deur die sentrum van Wilmington.  In Maart 1975 is US 76 vir 160 m na die suide in Wrightsville Beach verleng. Hierdie uitbreiding het die snelweg na die huidige oostelike eindpunt gebring.  In September 1975 is US 76 op verskeie omleidings wes van Wilmington geplaas. In Brunswick County is US 76 op 'n omseil van Leland en Belville geplaas vanaf 980 m wes van Mount Misery Road en Lanvale Road na NC 133. In Columbus County is US 76 geplaas op die huidige roete tussen US 74 Business en US 76 Business noord van Chadbourn en US 74. US 76 is daarna langs die US 74 en US 76 snelweg geplaas tot by Union Valley Road. Union Valley Road is aangewys as tydelike US 74 en tydelike US 76 tussen die snelweg en die hedendaagse US 74 Business en US 76 Business.  Die omseil rondom Whiteville na US 74 Business en US 76 Business is in Februarie 1976 voltooi.  In Januarie 1978 is US 17, US 74, US 76 en NC 133 langs die hedendaagse snelweg vanaf NC aangepas 133 oor die Brunswickrivier.  Die snelweg rondom Whiteville is in Oktober 1986 ooswaarts uitgebrei deur die dorpe Lake Waccamaw en Hallsboro te omseil.  Die snelweg is verder ooswaarts uitgebrei en Bolton in Julie 1993 omseil. Die voormalige belyning van US 74 en US 76 het deel geword van NC 214.  Die finale heraanpassing van US 76 het in 2003 plaasgevind toe dit uit Wrightsville verwyder is. Laan tussen Oleanderrylaan en Eastwoodweg. US 76 is herlei om noordwaarts langs Military Cutoff Road verder te gaan voordat hy ooswaarts langs Eastwoodweg na Wrightsville Beach gegaan het. 
Sedert die negentigerjare is daar verskeie pogings aangewend om ten minste gedeeltes van die Amerikaanse 76 na 'n snelweg te verander. In 2003 het Noord-Carolina begin ondersoek instel na die moontlikheid om Interstate 20 (I-20) van Florence, Suid-Carolina na Wilmington uit te brei met behulp van die Amerikaanse 76-gang.  Die uitbreiding is voorgestel om langs 'n nuwe roete tussen die staatslyn van South Carolina en Chadbourn te loop. In Chadbourn sou dit US 74 en US 76 na Wilmington gebruik het.  Die plan is grootliks deur die staat laat vaar en verskyn nie op die 2015 Strategic Transportation Corridors of North Carolina nie.  'n Huidige voorstel is om I-74 van Lumberton na Myrtle Beach, Suid-Carolina, uit te brei. Die I-74 gaan voort langs die Amerikaanse 74 en US 76 tussen Chadbourn en Bolton. In ooreenstemming met hierdie plan, het verskeie opgraderings op hierdie gedeelte van die snelweg plaasgevind. 'N Projek om 'n kruising op 'n graad by NC 211 naby Bolton na 'n wisselaar te omskep, is in 2012 voltooi.  'n Projek van $ 9,4 miljoen om 'n kruising by Hallsboro Road met 'n wisselaar te vervang, het op 6 Augustus 2018 begin. [ 42] Die diamantwisselaar is op 12 Junie 2020 voltooi en het die snelweg VS 74 en US 76 na die ooste uitgebrei. 
In 'n haalbaarheidstudie wat vir die oostelike uitbreiding van Interstate 74 (I-74) in 2005 gedoen is, is twee alternatiewe vir die Interstate gevind. Beide alternatiewe het US 76 gevolg van Chadbourn na 'n gebied wes van Bolton. Wes van Bolton sou I-74 verdeel word van US 74 en US 76 om na die suide te draai, ongeveer na NC 211.  In ooreenstemming met hierdie plan, beplan die Noord-Carolina Departement van Vervoer (NCDOT) om 'n halterwisselaar by Chaunceytownweg, noord van die stad Lake Waccamaw. Die projek sal ook 'n omslag vir Old Lake Road in die ooste insluit.  Sodra dit voltooi is, sal US 76 'n deurlopende snelweg wees tussen US 74 naby Chadbourn en Blacksmith Road noord van Bolton. Die projek van $ 31,7 miljoen sal na verwagting in 2022 begin bou.  'n Bykomende wisselaar by NC 87 in Maco is deur die Cape Fear Council of Government voorgestel. Die projek sal na raming $ 11,7 miljoen kos en sal in 2027 begin bou. 
NCDOT en die Wilmington Urban Area Metropolitan Planning Organization (WMPO) beplan tans drie projekte vir US 76 in Wilmington. Projek U-5710 sou 'n wisselaar bou om die huidige kruising tussen Military Cutoff Road en Eastwood Road in Wilmington te vervang. Die nuwe wisselaar sal gebruik maak van 'n uitgebreide Drysdale -rylaan en Commonwealth -rylaan saam met verskeie opritte. Terwyl US 76 -ooste 'n oprit sal gebruik, word verwag dat US 76 -weste die uitgebreide Drysdale -rylaan en 'n gedeelte van Military Cutoff Road noord van die kruising sal gebruik.  Die projek sal na verwagting in 2023 begin bou.   'n Bykomende projek (U-5704) sal die kruising opgradeer of 'n wisselaar by Oleanderrylaan en Collegeweg skep. Die projek sal na verwagting in 2030 begin bou.  'n Derde projek sal die kruising tussen Oleanderrylaan en Greenville Loopweg/Greenvillelaan verbeter. Dit sluit in die installering van dubbele linksdraaibane op die kruising. Die verkryging van reg van weg sal na verwagting in 2029 begin. 
NCDOT stel ook twee moontlike brugvervangings langs US 76 in New Hanover County voor. 'N Haalbaarheidstudie om die Cape Fear Memorial Bridge in Wilmington te vervang, het vier moontlike plaasvervangers geïdentifiseer. Twee voorstelle behels die bou van 'n nuwe vertikale hysbrug, terwyl twee ander 'n brug met 'n vaste span beskryf. Een voorstel vir vertikale hysbrug behels dat 'n spoorlyn langs die snelweg ingesluit word.  NCDOT het ook 'n konsep haalbaarheidstudie voltooi om die C. Heide Trask Memorial Bridge in Wrightsville Beach te vervang. Die studie bevat vyf opsies, met drie opritbrugkonfigurasies en twee hoëbrugkonfigurasies. Alle studie -opsies is daarop gemik om die aangrensende US 74 en US 76 split in Wrightsville Beach te verbeter. Vier opsies om die huidige ontwerp deur 'n rotonde te vervang, terwyl een die huidige ontwerp sal opgradeer. Die brug sal na verwagting die einde van sy ontwerpleeftyd in 2042 bereik. 
0.0 US 76 wes - Marion, Florence Vervolging na Suid -Carolina
4.7 NC 904 wes - Rowland Die westelike punt van NC 904 oorvleuel
5.3 NC 904 oos (Conwayweg) - Tabor City Ooskant van NC 904 oorvleuel
15.3 NC 242 noord (Haynes Lennon Highway) - Bladenboro Suidelike eindpunt van NC 242
Amerikaanse bus 74. oos / US 76 Bus. oos
NC 130 / NC 410 (Joe Brown Highway) - Bladenboro, Tabor City Westerse eindpunt van US 74 Business en US 76 Business
26.6 US 74 wes - Lumberton Die westelike punt van die Amerikaanse 74 oorvleuel, die uitgang ooswaarts en die ingang na die weste
31.1 Union Valley Road - Union Valley
35.7 US 701 - Whiteville, Clarkton
Amerikaanse bus 74. west / US 76 Bus. wes na NC 214 - Whiteville Oostelike eindpunt van US 74 Business en US 76 Business
63.1 NC 211 - Clarkton, Bolton, Supply
68.7 NC 214 wes - Bolton, Waccamaw -meer Oostelike eindpunt van NC 214
75.5 NC 11 noord (General Howe Road) - Burgaw Suidelike eindpunt van NC 11
82.6 NC 87 noord (Old Stage Road) - Riegelwood, Elizabethtown Die westelike punt van NC 87 oorvleuel
89.8 NC 87 south / Northwest Road - Southport, Noordwes Ooskant van NC 87 oorvleuel
96.1 I-140-Jacksonville, Myrtle Beach Uitgang 5 (I-140) Gedeeltelike klawerblaar-wisselaar
98.2 Mount Misery Road/Lanvale Road - Leland Diamant wisselaar
103.6 US 17 suid - Shallotte, Myrtle Beach Die westelike punt van die Amerikaanse 17 oorvleuel trompetwisselaar
105.4 NC 133 suid - Leland, Belville, Southport, Oak Island Westelike punt van NC 133 oorvleuel divergerende diamantwisselaar
108.6 US 74 oos / US 421 / NC 133 noord - Wrightsville Beach, Jacksonville Trompet -wisselaar oostelike punt van US 74 en NC 133 oorvleuel westekant van US 421 oorvleuel met USS Noord-Carolina via. USS North Carolina Road
Nuwe Hanover Wilmington
US 421 Truck south / Front Street Noordelike eindpunt van die Amerikaanse vragmotor 421, geen afrit na die weste
US 421 suid / US 17 Bus. noord (3rd Street) - Carolina Beach, Kure Beach, Downtown Wilmington Die oostelike punt van die Amerikaanse 421 oorvleuel die westelike eindpunt van US 17 Business met die North Carolina Aquarium en Fort Fisher State Park
116.0 US 117 / NC 132 (College Road) - Carolina Beach, UNC Wilmington Staatshawe toe
122.8 US 17 noord (Military Cutoff Road) / US 74 west (Eastwood Road) - Jacksonville Ooskant van VSA 17 en westekant van VSA 74 oorvleuel
125.0 US 74 oos (Salisbury Street) Ooskant van die VSA 74 oorvleuel
129.4 Waterstraat Oostelike eindpunt na Coast Guard Station
1.000 my = 1.609 km 1.000 km = 0.621 myl
Besigheidslus Chadbourn – Whiteville Wysig
Amerikaanse Route 76 -onderneming (US 76 Besigheid) is 'n besigheidsroete van US 76 wat deur Chadbourn en Whiteville loop. Die snelweg loop 16,7 km van US 76 noord van Chadbourn tot US 74 en US 76 noordoos van Whiteville.  US 76 Business is heeltemal gelyktydig met US 74 Business. Dit deel ook ooreenkomste met beide NC 130 en NC 410 langs gedeeltes van die roete. US 76 Business is op 1 Februarie 1976 gestig toe US 76 herlei is langs 'n nuwe omleiding noord van beide Chadbourn en Whiteville.  Gevolglik volg die snelweg die oorspronklike belyning van US 76 deur Chadbourn en Whiteville. 'N Kruispunt met US 701 Business omring die Columbus County Courthouse wat op die National Register of Historic Places gelys is. 
US 76 Business begin by 'n kruising met US 76, US 74 Business, NC 130 en NC 410 noord van Chadbourn. Vanaf sy eindpunt reis US 76 Business suid langs Brown Street vir 480 myl. By Strawberry Avenue draai US 76 Business, US 74 Business en NC 130 om die pad na die suidooste te volg. NC 410 gaan suidwaarts langs Brownstraat na die sentrum van Chadbourn en Tabor City. US 76-besigheid tussen Brownstraat en Elmstraat is 'n vier-baan onverdeelde pad. Na die kruising van Elmstraat, vernou die pad tot 'n tweespoorfasiliteit terwyl hy Strawberrylaan in die noorde van Chadbourn volg. Tussen Chadbourn en Whiteville is die snelweg meestal landelik. US 76 Business bied toegang tot die Southeastern Community College, oos van Chadbourn. Die snelweg kruis ook Union Valley Road en Midway Road, wat toegang bied tot US 74 en US 76. US 76 Business kom vanuit die weste na Whiteville deur Washington Street te gebruik. Na Barbcrestlaan, brei die pad kortliks uit tot 'n onverdeelde pad met vier bane, voordat dit vernou tot 'n drieslaanpad met twee rigtings in die ooste en een in 'n westelike rigting. Die snelweg sny die Amerikaanse 701 (JK Powell Boulevard) wes van die sentrum van Whiteville. Die kruising dui die oostelike punt van die NC 130 -gelyktydigheid aan, aangesien die snelweg US 701 na die suide volg. In die sentrum van Whiteville, sny US 76 Business US 701 Business by 'n rotonde rondom die Columbus County Courthouse. US 76 Business gaan ooswaarts langs Jeffersonstraat en verlaat die stadsgrense. Kort voor sy oostelike eindpunt brei die snelweg uit tot 'n vierbaan-pad en kruis NC 214. Die snelweg duur 160 m tot sy oostelike eindpunt bereik by 'n US 74 en US 76. 
Chadbourn tydelike roete Wysig
Amerikaanse roete 76 tydelik (US 76 Tydelik) was 'n tydelike roete van 640 m langs Union Valley Road tussen US 74 en US 76 en US 74, US 76 en NC 130 (Chadbourn Highway). Die westelike eindpunt van US 76 Temporary was by die US 74 en US 76 snelweg wat Chadbourn omseil het. Die snelweg het in 'n suidwes-noordoostelike rigting langs Union Valleyweg geloop. Die oostelike eindpunt was US 74, US 76 en NC 130. Dit was die voormalige belyning van US 74 en US 76 wat Chadbourn en Whiteville verbind het. US 76 Temporary hardloop gelyktydig met US 74 Temporary langs sy hele roete. 
US 76 Temporary is op 1 September 1975 gestig om die nuutgeboude snelweg US 74 en US 76 te verbind wat Chadbourn en die lyn 74 en US 76 deur Whiteville omseil.  Die snelweg het ses maande geduur terwyl die aanleg van die snelweg rondom Whiteville voltooi is. By voltooiing van die snelweg op 1 Februarie 1976 is US 76 Temporary ontmantel. Die voormalige belyning van US 74 en US 76 deur Chadbourn en Whiteville het US 74 Business en US 76 Business geword. 
Deur John Domagalski
Admiraal Ernest King kon nie glo wat hy lees nie. Die grys 63-jarige hoof van Amerikaanse vlootoperasies is uit sy slaap wakker gemaak. 'N Te laat boodskap uit die Guadalcanal -gevegsone het uiteindelik in die vroeë oggendure van 12 Augustus 1942 by sy hoofkwartier aangekom. Dit was drie dae na die sinking van die USS Astoria.
Toe kaptein George Russell vir King die memorandum wys, het hy eenvoudig gesê: 'Dit is nie goed nie.' 'N Seestryd het op die eiland Savo naby Guadalcanal plaasgevind. Die Amerikaanse oorlogskepe wat die naderings na die landingsgebied op die strande van die eiland bewaak het, is snags verras deur 'n Japannese vlootmag. Vier geallieerde swaar kruisers is gesink. Die troepe wat naby geleë is, wat steeds kosbare voorrade aflaai, is nie benadeel nie. Hulle word egter teruggetrek weens die dreigende dreigement van bykomende aanvalle.
King sou later die Savo Island -stryd as die laagtepunt van die oorlog beskou. Hy het gesê: 'Wat my betref, was die swartste dag van die oorlog. Die hele toekoms het toe onvoorspelbaar geword. " Die laaste van die vier cruisers wat afgekom het, was die USS Astoria (CA-34). (U kan meer lees oor die gebeure van Guadalcanal en die Pacific Theatre op die bladsye van WO II geskiedenis tydskrif.)
Die geskiedenis van die USS Astoria
Gestuur op die Puget Sound Navy Yard op 16 Desember 1933, die Astoria was die tweede skip van die New Orleans -klas swaar kruisers. Onder die laaste groep kruisers wat bedoel was om binne die riglyne van die Washington Naval Treaty van 1922 te val, beklemtoon die New Orleans -klas beskerming.Alhoewel dit effens kleiner was as die vorige klasse "verdragskruisers", het die skepe in New Orleans dikker gordels van sywapens, groter beskerming rondom die tydskrifgebiede en sterker dekwapens. Die Astoria soos gebou, het 'n hoofbattery van nege 8-duim-gewere in drie torings gemonteer. Die sekondêre bewapening het bestaan ​​uit agt 5-duim-enkelmotorsgewere wat ongeveer tussen die skepe geplaas is, vier eenkant en agt masjiengewere. Oorlogstyd het die toevoeging van 'n verskeidenheid lugweerpistole op verskillende plekke rondom die skip aangebring.
Die Astoria was geen vreemdeling in aksie voor haar deelname aan die operasie in Guadalcanal nie. Sy begin met die oorlog met die karweier Lexington op 'n missie om vliegtuie na Midway Island te lewer. Die taakspan was ongeveer 420 myl suidoos van Midway geleë toe Pearl Harbor aangeval is. Die daaropvolgende maande het die Astoria hoofsaaklik betrokke by die begeleiding van die vervoerder. Sy het deelgeneem aan die Battles of Coral Sea en Midway. Tydens laasgenoemde geveg was sy kortliks die vlagskip van agteradmiraal Frank Jack Fletcher ná die draer Yorktown is laat vaar. Teen die laat somer is die Astoria was onder bevel van kaptein William Garrett Greenman. Die 53-jarige Greenman het op 14 Junie 1942 as die bevelvoerder van die kruiser oorgeneem.
Begin Augustus beteken 'n uitmergelende lang en moeilike dae vir die bemanningslede aan boord Astoria. Sedert die vertrek van Koro -eiland in die Fidji's op 31 Julie was die bemanning byna konstant gereed. Die Amerikaanse vloot was nou in die offensief in die agt maande oue oorlog met Japan, en die Astoria was in die dikte daarvan. Sedert die land van die Marines naby Lunga Point op Guadalcanal en die kleiner nabygeleë eiland Tulagi op die oggend van 7 Augustus, het die Astoria het gehelp om twee Japannese lugaanvalle af te weer en het wag gehou vir die naderings na die landingsone. Meer van dieselfde roetine word verwag in die komende dae.
By die aanvanklike benadering tot Guadalcanal het die Astoria het saam met haar susterskepe gewerk Vincennes en Quincy as deel van 'n brandondersteuningsgroep met die taakgroep 62.3. Toe die brandondersteunende rol eindig, het die kruisers deel geword van 'n groter siftingsgroep. Onder bevel van die Britse agteradmiraal V.A. Crutchley aan boord van die kruiser Australië, die bedrywighede van die siftingsgroep fokus op die beskerming van die vervoerskepe. Dit was buite die landingsone, die skepe wat die mariniers, toerusting en voorrade wat die invalsmag uitgemaak het, vervoer het. Hulle oorlewing was noodsaaklik vir die sukses van die operasie in Guadalcanal.
Hierdie skaars kleurfoto toon die cruiser USS Quincy in Noumea, Nieu -Caledonië, op 3 Augustus 1942, net vier dae voor die Amerikaanse inval van Guadalcanal.
Gedurende daglig het die kruisers lugvaartposisies in die omgewing van die vervoer geneem. In die aand het die siftingsgroep die see -naderings na die landingsgebied bewaak teen die moontlikheid van 'n aanval deur Japannese oppervlaktemagte. Om alle moontlike toegangspunte tot die gebied te dek, het Crutchley sy siftingskruisers in drie hoofgroepe verdeel, elk was oorspronklik 'n naam aangewys op grond van die hoofkruiser van die formasie.
Die Australië -groep het suid en oos van Savo -eiland gepatrolleer en bestaan ​​uit die swaar kruisers Australië, Canberra, en Chicago. Die Australiese groep het later bekend gestaan ​​as die suidelike groep kruisers. Die Vincennes -groep, later bekend as die noordelike groep, bevat die Astoria en Quincy benewens die naam skip. Onder bevel van kaptein Fredrick L. Riefkohl van die Vincennes, het hierdie groep die oos tot wes afstand tussen Savo Island en Florida Island afgelê. Die ligte kruisers het die oostelike benaderings na die landingsgebied gedek San Juan en Hobart. Laasgenoemde gebied word deur die geallieerde bevelvoerders beskou as die minste waarskynlike manier vir 'n Japannese aanval op die oppervlak. Elke kruisersgroep is deur twee vernietigers gekeur met addisionele radar-toegeruste piekbrekers wat buite die naderings gestasioneer is.
Die nag van 8 Augustus het baie begin soos die vorige aand. Teen skemer die Astoria verhuis uit haar lugweerposisie gedurende die dag en gaan na haar vooraf toegewysde aandpatrolliegebied as deel van die noordelike groep kruisers. Sy het as die laaste skip in die kolom kruisers ongeveer 600 meter direk agter die skip ingeneem Quincy. Die vernietiger Helm was 1500 meter van die hawe van die voorste kruiser af geleë, Vincennes. Die vernietiger Wilson beklee 'n soortgelyke posisie van die stuurboord van die voorste kruiser.
Die groep patrolleer die omtrek van 'n boks wat ongeveer vyf myl per kant was. Elke 30 minute draai die groep 90 grade in kolom na regs, en ry teen 'n snelheid van 10 knope, en pas die regte aanpassings in tyd en spoed aan om die draaie soos geskeduleer uit te voer. Net voor middernag het reënbui oor die Savo -eiland stadig na die suidooste begin beweeg, wat uiteindelik tussen die noordelike en suidelike groepe patrolleerende kruisers beland het.
Die Astoria staan ​​op gereedheidsvoorwaarde twee. Onder hierdie reëling, wat gewoonlik gebruik word as die moontlikheid van 'n verrassingsaanval bestaan, het die bemanning afwisselende horlosies van vier uur lank gestaan. Twee gewere in elk van die kruiser se drie 8-duim-hooftorings was beman. Al nege gewere is met skulpe gelaai, maar was nie gegrond nie. Uitkykpunte het die horison ondersoek na vyandelike duikbote, wat na berig word in die gebied werk. Kaptein Greenman was bewus daarvan dat 'n groep Japannese oppervlakteskepe vroeër die dag ongeveer 400 myl daarvandaan in die omgewing van Bougainville -eiland gesien is. Die plakkersvernietigers of die suidelike groep kruisers sal beslis vroeg alarm maak as en wanneer die vyand se skepe in die gebied aankom.
Die slag van middernag het die begin van 'n nuwe dag-Sondag 9 Augustus 1942-ingelui. Die middernagtelike klok van 12 tot 4 uur het pas aan boord van die Astoria. Mans wat op die uitkyk was, vestig hul posisies regoor die kruiser. Vermoeide matrose wat uit die wag kom, vertrek vir 'n kort vier uur rus voordat hulle weer aan diens draai.
Onder die wagte was die seeman 2de klas Norman Miller. Hy het onder gegaan vir 'n vinnige stort. Omdat hy nie in sy stapelbed kon slaap nie, besluit hy om boontoe te gaan. Dit was nie ongewoon nie, gegewe die warm toestande wat onder die dek bestaan ​​het. Hy het uiteindelik op 'n paar reddingsbaadjies gaan lê naby die 20 mm -gewere wat net bokant die rewolwer nommer drie geleë was.
Luitenant -kommandant J.R. Topper het net voor middernag met sy wag op die brug begin as die toesighoudende beampte van die dek. 'N Paar minute later neem luitenant (j.g.) N.A. Burkey, Jr., sy diens as beampte van die dek. Onder ander matrose wat hul wagposisies op die brug inneem, was Quartermaster 2nd Class Royal Radke en Seaman 2nd Class Don Yeamans. Aan boord van die Astoria sedert Junie 1941 was Yeamans deel van die kwartiermeester. Radke sou as die hoofkwartiermeester vir die horlosie dien. Kaptein Greenman het, volledig geklee, afgetree na sy noodkajuit wat onmiddellik langs die loodshuis geleë is.
Bo die brug het die seeman 1ste klas Lynn Hager aangekom vir sy horlosie by sky control. Hy trek sy headset aan en skakel in op die JV -kommunikasiebaan. Sy eerste taak was om kommunikasie na die brug te toets. Alles blyk te werk. Van die brug af kom die volgende versoek: 'Hou 'n skerp uitkyk op ons eie formasie en rondom.' Daarna het hy oorgegaan na sy uitkykstasie aan die stuurboordkant langs die 1,1-duim-kanonregisseur, sy verkyker aangepas en die horison begin soek.
Diep onder die hoofdek begin Ralph Boone sy horlosie in die na -enjinkamer. Die Machinist Mate 2de klas was aan boord van die Astoria sedert Mei 1940. Hy het die skip goed geken en het spoedig sy pligte uitgevoer om roetine -instandhouding uit te voer. In alle dele van die skip het die wagte hul pligte aangepak, onbewus daarvan dat die ramp minder as twee uur voorlê.
Mikawa se gewaagde teenaanval
Die gebeure wat tot 'n ramp vir die manne van die Astoria begin vorm aanneem kort nadat die Japannese verneem het van die Amerikaanse landings op Guadalcanal en Tulagi. Omstreeks 14:30 op 7 Augustus, die Japannese swaarvaartuig Chokai gesorteer uit Simpson Harbour, Rabaul. Aan boord was agteradmiraal Gunichi Mikawa, die bevelvoerder van die nuutgestigte agtste vloot. Vanaf die brug van sy vlagskip sou Mikawa persoonlik 'n waaghalsige teenaanval voer. Die gewaagde plan het 'n verrassende nagaanval op Amerikaanse skeepvaart in die Guadalcanal -gebied, ongeveer 675 myl suidoos van Rabaul, vereis.
Mikawa het 'n kragtige mag van vyf swaar kruisers, twee ligte kruisers en 'n enkele verwoester bymekaargemaak. Die aanvalsmag sou die Guadalcanal -gebied aan die suidekant van Savo -eiland binnegaan en ooswaarts beweeg om Amerikaanse skeepvaart aan te val voordat hulle die gebied verlaat deur noord tussen Florida en Savo -eilande te reis. Die reis suid van Rabaul sou die Japannese mag oos van Bougainville en dan suidoos deur 'n smal gang in die Central Solomons, bekend as "The Slot", neem wat direk na Guadalcanal gelei het. Teen die middag van 8 Augustus het die mag na die noordooste van New Georgia oorgegaan op sy laaste benadering na Guadalcanal.
Minder as 'n week nadat Amerikaanse mariniers op Guadalcanal geland het, verbaas deur 'n sterk Japannese vlootmag, het vier geallieerde kruisers verlore gegaan tydens die ondergang van die Slag van Savo -eiland.
Met verkenningsvliegtuie wat vooraf gelanseer is om die Guadalcanal -gebied te herken, het die Japannese Savo -eiland met 'n hoë spoed genader. Die verkenningsvliegtuie het die geskatte posisies van die twee geallieerde kruismagte rondom Savo -eiland, sowel as die disposisie van die vervoer, gerapporteer. Net na 01:00 op 9 Augustus het die mag onopgemerk naby die vernietiger USS verbygegaan Blou noordwes van Savo -eiland gestasioneer. Beide radar en uitkykpunte het die Japannese skepe nie raakgesien toe hulle deur die suidelike gang rondom Savo beweeg het nie en direk na die suidkruismag. Teen hierdie tyd het admiraal Crutchley reeds met die Australië vir 'n dringende vergadering van bevelvoerders buite die landingsone.
" Vreemde skepe wat die hawe binnekom "
In 'n reeks gebeure wat vinnig agtereenvolgens plaasgevind het, het die Japannese mag die niksvermoedende kruisers op patrollie suidoos van Savo -eiland genader en verras. Onder die eerste Amerikaanse skepe wat die naderende Japannese gesien het, was die vernietiger Patterson. Sy het onmiddellik 'n noodboodskap oor die TBS -radio (Talk Between Ships) gestuur: "Waarskuwing! Waarskuwing! Vreemde skepe wat die hawe binnekom! " Dit was 01:46. Byna onmiddellik het Japannese vlotvliegtuie helder fakkels laat val in die omgewing van die vervoer vanaf Lunga Point, wat die kruisers verlig Canberra en Chicago.
Toe begin die skietery. Slaan 24 keer in minder as vyf minute, die Canberra is vinnig verander in 'n brandende inferno. Die Chicago, getref deur 'n torpedo in die boog, kon nie met die Japannese kruisers in aanraking kom toe hulle verbyry nie. Kaptein Howard Bode van die Chicago, wat deur Crutchley in beheer van die suidelike mag gelaat is, kon nie 'n waarskuwing aan kaptein Riefkohl aan boord stuur nie Vincennes.
Op die geskatte tydstip van die PattersonSe waarskuwingsboodskap, AstoriaSe beampte van die Deck Burkey erken 'n kursusverandering van die Vincennes oor TBS radio. Die cruiser -groep was effens van die skedule af. As gevolg hiervan het die PattersonSe waarskuwingsboodskap is nie ontvang nie. 'N Paar minute later het luitenant -kmdt. Topper voel wat hy gedink het 'n ver onderwater ontploffing was. Alhoewel hy dit toegeskryf het aan 'n vernietiger wat dieptekoste laat val het, was die geraas waarskynlik torpedo's uit die Japannese geveg met die suidelike kruisers. Kaptein Greenman is nie in kennis gestel nie en het in sy noodkajuit geslaap.
Admiraal Gunichi Mikawa was bevelvoerder oor die Japanse Agtste Vloot, wat die oorhand gehad het tydens die Slag van Savo -eiland.
Luitenant Topper was nie die enigste een wat onderwatergeluide gehoor het nie. In die na -enjinkamer was die masjinis Mate Boone besig om die asgate te ondersoek. Die taak, wat as roetine -onderhoud beskou word, is gedoen om te verseker dat die skagte behoorlik draai. Boone hoor skielik vreemde geluide in die water. Hy het gedink daar is probleme met die skagte en het die geluide onmiddellik gerapporteer aan die hoofmasjienmaat wat in beheer was van die enjinkamer. Die hoof het hom dadelik aangesê om die skagte weer na te gaan.
By lugbeheer het die seeman 1ste klas Hager die verre geluid van 'n vliegtuig gehoor. Ander uitkykpunte het gou gehoor dat vliegtuie oorhoofs gehoor word. Hager het hierdie inligting twee keer by die brug aangemeld, en laasgenoemde verslag het omstreeks 01:30 plaasgevind. Luitenant Arthur McLaughlin, die beampte in beheer van die sesman-horlosie aan diens by lugbeheer, beveel die lug vorentoe en die hemel agter om 'n skerp uitkyk te hou.
Toe hy die berigte van vliegtuie oorhoofs hoor, het hy dadelik na die stuurboordkant van die brug gegaan. As hy aandagtig luister, hoor hy net die geluid van die blasers wat reg agter die rewolwer een was. Hy gaan toe na die stuurboordvenster van die loodshuis en kyk vorentoe en na regs. Niks lyk verkeerd met die ander skepe in die formasie nie.
Verras die geallieerde formasie
Die eerste aanduiding dat iets verkeerd was, verskyn kort daarna. Lynn Hager sien 'n string van vier of vyf fakkels van sy pos by lugbeheer. Hy het beraam dat die afstand 5 000 meter van die Astoria. 'N Relatiewe peiling van 180 grade het die fakkels van die AstoriaSe streng. Hager het geglo dat die fakkels van vliegtuie laat val is, en hy het sy waarneming by die brug aangemeld. Aanvanklik het die fakkels skynbaar nie so goed gebrand nie, want dit hang in die mistige atmosfeer. Na 'n kort afstand verlaag het die fakkels egter vinnig begin brand. Luitenant McLaughlin het Hager beveel om aan die brug te rapporteer dat dit nodig is om 'n algemene kwartaal te kry.
Teen die tyd dat Hager se verslag oor fakkels die brug bereik, het Topper vir Burkey geskreeu om die kaptein te bel en by te staan ​​om algemene kwartale te hoor. Hy hardloop toe by die deur van die loodsehuis uit en identifiseer 'n string van vier vliegtuigvlamme ongeveer 5000 meter van die hawe af. Dit was ongeveer 01:50.
Die gunnery -afdeling het met die eerste gesig van die fakkels in aksie gekom. Gunnery -offisier Lt. -kmdt. William Truesdell, het die fakkels gesien net toe 'n uitkykpunt die waarneming van drie Japannese kruisers berig. Hy het onmiddellik beveel dat al die oorblywende hoofbatterygewere gelaai word, en het die beampte van die dek versoek om 'n algemene kwartaal te laat klink. Daar het reeds sigbare inligting na die hoofbatterykamer gestroom waar luitenant (j.g.) Dante Marzetta en sy manne vinnig 'n vuuroplossing bereken het. Daar word vermoed dat die vyandelike kruisers 5 500 meter ver was met 'n teikenhoek van 315 grade.
Die Japannese kruisers, wat noordwes na die Vincennes -groep gery het, het hul gewere reeds om 01:47 op die Amerikaanse kruisers gerig. Uitkykpunte aan boord van die Chokai kon duidelik sien dat die laaste skip van die Amerikaanse kolom, die Astoria, het nie haar belangrikste batterytorings in gevegsposisies opgelei nie. Vir die Japannese het dit geblyk dat die noordelike mag van kruisers ook verbaas sou wees. Met die bevel om te begin skiet om 01:50, het die Chokai skakel dadelik haar soeklig aan en verlig die Astoria op 'n afstand van 7 800 meter.
Binne 'n paar sekondes val die eerste hoofbatterysalp van die Japannese vlagskip van die AstoriaSe poortboog, kort en links. Na aanleiding van hul vlagskip, het ander Japannese kruisers ook op die vuur geskiet Quincy en Yorktown. Minder as twee minute later het die ChokaiSe tweede hoofbattery salvo val van die AstoriaSe hawekant.
Teen hierdie tyd het die Gunnery -offisier Truesdell toestemming gevra om te vuur. Toe daar geen antwoord van die brug af kom nie, het hy omstreeks 01:53 self die bevel gegee. Die Astoria skielik bewe van die ontploffing van 'n salvo met agt of nege kanonne. Gerig op die Chokai, alle skote gemis.
Kaptein Samuel N. Moor was bevelvoerder van die USS Quincy tydens die operasies in Guadalcanal.
Verwarring heers aan boord van die brug van die Astoria aangesien die belangrikste offisiere van die horlosie aanvanklik nie bewus was dat vyandelike kruisers gesien is nie. Beampte van die Deck Burkey, op die TBS met die Yorktown erkenning van 'n beplande kursusverandering, het nie Topper se versoek om die kaptein te bel nagekom nie. Kwartiermeester Radke het 'n verre skip sien opskiet en onmiddellik die alarm vir die algemene kwartaal afgeskakel sonder om die bevele daarvoor te hê. Met die afwesigheid van die kaptein, die junior offisier van die dek, het luitenant (j.g.) John Mullen gejaag om Greenman te gaan haal.
Die vierde hoofbattery salvo verlaat die Chokai omstreeks 01:53, terwyl die kruiser amper 6 800 meter van die Astoria. Die salvo was ongeveer 500 meter te kort en was korrek in afwyking. Die Japannese kanonniers was naby aan die AstoriaSe nommer.
Die USS Astoria Gewere verloor
Terwyl die algemene alarm klink, het kaptein Greenman die loodshuis binnegegaan net toe die hoofbattery afgevuur het. In 'n poging om die situasie te verstaan, merk hy op dat die fakkels in die verte en sy skip deur 'n soeklig verlig word. Hy het Topper dadelik bevraagteken: "Wie het die algemene alarm laat klink? Wie het die bevel gegee om te begin skiet? " Topper het geantwoord dat hy nie een van die bevele gegee het nie. Bekommerd dat die Astoria op vriendelike skepe afgevuur het, het Greenman die bevel gegee om die vuur te staak. Truesdell het die brug dadelik meegedeel dat hy op Japannese kruisers geskiet het.
Die skutbeampte het dringend toestemming gevra om die vuur te hervat. Kaptein Greenman kyk op en sien 'n salvo oor die Vincennes in die verte af. Minder as 'n minuut later sien hy die ChokaiSe vierde salvo val net onder die Astoria. Hy het onmiddellik die bevel gegee om 'n algemene kwartaal te maak en om te vuur. Greenman beveel die skip dan op volle spoed en draai die Astoria effens na die hawe om haar beter te posisioneer ten opsigte van die teikens en om daarvan weg te bly QuincySe vuurlyn.
Die alarm oor die algemeen het matrose laat skarrel oor die Astoria op pad na hul toegewese strydstasies. Mans het in alle rigtings op en om die brug gejaag. Royal Radke het as hoofkwartiermeester op die brug gebly, terwyl Topper na die sentrale stasie gegaan het. Don Yeamans was in posisie op die pelorus aan die agterkant, 'n lang punt van die brug af, met sy headset ingeskakel in die JV -kring. Vanuit sy uitkykpunt het hy die verwarring op die brug waargeneem toe die geveg begin.
Hy onthou: 'Almal het soos die duiwel rondgehardloop.' Hy draai om en kyk uit na die see. 'Ek kon in die verte iets aan die brand sien.' Die vlamme was waarskynlik aan die brand Canberra, wie se manne reeds verduur het wat die AstoriaSe bemanning was besig om te beleef. Vaandrig Thomas Ferneding het ook na sy bruggevegstasie gejaag. Aan boord van die Astoria vir minder as 'n jaar was Ferneding die seinbeampte van die kruiser.
Die USS Astoria vuur sy 8-duim-gewere af tydens die skietoefening by Hawaii in Julie 1942. Binne 'n paar minute nadat die Japannese van Savo-eiland ontmoet het, was die Astoria in vlamme.
Omstreeks 01:55 het die ChokaiSe vyfde salvo het die Astoria midde-skepe, wat ten minste vier direkte treffers behaal het met 'n 8-duim pantser-deurdringende skulpe. Die treffers het brande op die bootdek en in die hangar gebied veroorsaak. Die seevliegtuie van die kruiser, ten volle aangevuur in afwagting op 'n vroeë oggendlansering, het vinnig aan die brand gesteek. Die brande was 'n teiken vir Japannese kanonniers, wat nie meer die hulp van soekligte nodig gehad het nie.
Die Astoria het met 'n ses-geweer salvo vuur teruggekeer. Afgevuur uit die twee voorwaartse torings, het die doppe nie hul beoogde doel bereik nie. Die twee voorwaartse torings het nou die limiet bereik van hul draaistraal aan die hawekant en kon nie meer op die voorste Japannese kruiser gedra word nie. Die Amerikaanse kruiser kon nou net vuur skiet met rewolwer drie, wat tydelik die krag verloor het. 'N Draai sou later die situasie regstel en die vuur na stuurboord kant toe skuif.
Kort na die Astoria haar salvo afgevuur, rewolwer een is drie keer getref. Waarskynlik afkomstig van dieselfde 8-duim-salvo, het een dop deur die voorplaat gesteek terwyl die twee oorblywende doppe die barbette getref het. Alle personeel in die rewolwer en barbette is dood. Met 'n ander draai van die kruiser kon sy enigste beskikbare rewolwer, nommer twee, sy twee gewere afvuur.
Daar was net 'n staalmuur tussen ons en 8221
Die Astoria het nou onder uiters gekonsentreerde vuur gekom toe ekstra Japannese kruisers hul gewere op haar gerig het. Tydens 'n strek van ses minute wat om 02:00 begin, het die Astoria is keer op keer getref deur groot sowel as klein skulpe. Tydens die aanslag was die voorste motorkamer gevul met rook van 'n treffer hierbo en moes dit laat vaar word. Die nommer een vuurkamer is getref en alle insittendes is dood. Die hoofbrandstowwe is afgesny en die watertoevoer is afgesny wat nodig is om die brande wat tans woed, te bestry. 'N Skulpie van 8 duim het die beskermende skild om die nommer agt 5-duim sekondêre geweer aan die hawekant deurboor, die gereedgemaakte ammunisiekas getref en 'n groot gat in die dek geblaas. Die brand in die hangar -gebied het nou buite beheer gebrand. Die meeste van die sekondêre 5-duim-batterye het uiteindelik stil geword, met die meerderheid van hul spanne wat op hul gevegstasies dood is.
Tydens die haelgeweer het die AstoriaSe navigator, William Guy Eaton. Die 42-jarige luitenant-bevelvoerder is heel waarskynlik op slag dood. Hoofkwartiermeester Leo Brom het ook in dieselfde ontploffing geval. Die dop het net binne die posisie van Don Yeamans by die hawe aan die agterkant getref. 'Daar was net 'n staalmuur tussen ons', onthou hy van die omgewing. Die krag van die ontploffing het hom van sy voete af geslaan en sy oordromme gebars. Die volgende ding wat hy weet, het twee matrose hom van die dek af gehelp om te vra of dit goed gaan met hom.
Behandeling van ongevalle onder vuur
Ralph Boone het nooit sy roetine -instandhouding voltooi nie. Hy was op die punt om sy tweede ondersoek na die skaggate te begin toe die algemene kwartaal klink. 'Ek het my reddingsbaadjie en flits gegryp,' onthou Boone toe hy na sy gevegstasie jaag. In die algemeen sou hy deel word van 'n herstelpartytjie wat in die gemorsaal vergader het. Die kamer was reg bokant die na -enjinkamer geleë.
Kort nadat hy op die stasie aangekom het, is die messel deur 'n Japannese dop getref. Dit het 'n geweldige ontploffing veroorsaak en 'n brand ontstaan. Boone is nie beseer nie, maar ander om hom was nie so gelukkig nie. 'N Ander masjinismaat, A.L. McCann, is ernstig in die voet en enkel gewond. Boone het 'n noodhulpkissie ontbied. Vaandrig Hugh Davis verskyn onmiddellik met een in die hand.
'Ek was besig om voor te berei om 'n toerniket aan te trek toe 'n ander dop daar naby raak en die noodhulpkissie vernietig het,' het Boone gesê, wat besluit het om die gewonde man na die aantrekarea na die geveg te bring, waar hy 'n beter behandeling kon ontvang. Deur die bemanningskwartiere is hy gestop deur Water Tender 2de klas W.T. Duffy wat op die JV -telefoon was. Duffy het Boone meegedeel dat die na -geveg -aantrekarea getref is en aan die brand was. Onseker oor wat hy volgende sou doen, het Boone McCann saggies in 'n stapelbed neergelê. Hy is gou gewerf om te help om 'n dopgat een dek onder toe te stop en het die gewonde man nooit weer gesien nie.
In sy posisie bokant die hangar is die seevrou 2de klas Miller ernstig in albei bene gewond. Hy was op die punt om aan die slaap te raak toe die geveg begin. Om uit sy benarde posisie te ontsnap, is hy met tou laat sak tot bo -op die rewolwer nommer drie. Kort daarna is hy van die rewolwer af gestoot en op die hoofdek. Met 'n reddingsbaadjie aan, is hy met 'n tou in die water laat sak. 'N Ruk later is hy aan boord van 'n reddingsvlot getrek en is uiteindelik deur 'n verwoester opgetel.
Die laaste skote van die Astoria
Die situasie aan boord van die Astoria het erger geword. Regdeur die geteisterde kruiser word 'n gruwelike toneel herhaal. Gewonde mans klou aan die lewe vas. Sommige is erg verbrand, terwyl ander ledemate vermis het. Die dek was glad van bloed.
Die brugpersoneel het steeds beheer oor stuur en enjin gehad. Kommunikasie lyne was nog oop met die sentrale stasie, wat vermoedelik ongeskonde was. Daar was geen groot brande onder die hoofdek nie. Die skip was egter aan die brand tydens midde -skepe, 'n rewolwer was uit en die meeste van die sekondêre geweerbatterye was stil. Omtrent hierdie tyd het die ingenieursbeampte aan die kaptein gerapporteer dat daar ernstige probleme in die ketelkamers was en dat die skip krag begin verloor het.
Op hierdie tydstip is die stuurboordkant van die AstoriaSe brug is deur geweerskote gehark, waarskynlik van die swaar kruiser Kako. Onder die brugpersoneel wat afgegaan het, was die stuurman, Quartermaster 1st Class Houston Williams. Boatswain se maat 1ste klas Julian Young, ook gewond aan skerwe, het opgestaan ​​en die stuurwiel gevat. Net toe die Quincy verskyn uit die hawe boog, 'n massa vlamme. Dit het gelyk asof die skepe sou bots. Kaptein Greenman beveel 'n harde draai na die hawe. Young gooi die wiel na links, en die Astoria veilig verby haar susterskip verbygegaan.
Die skietery het ook vaandrig Ferneding in die regterbeen en hakskeen ernstig gewond. 'Ek het opgestaan ​​en ineengestort,' onthou hy van die oomblik. Ferneding het net binne die loodse huis aan stuurboord gestaan. Die tweede klas Walter Putman van Yeoman het hom teen die skut gestut en vir hom 'n sigaret gegee.
Die bemanning van die USS AstoriaDie geweer nr. 3, 'n wapen van 5 duim, werk koorsagtig tydens die skietoefening in die lente van 1942.
Na die treffer op die kaarthuis, het kwartiermeester Radke gegaan om die gewondes so goed as moontlik te versorg. Die kaptein se ordelike het hom gou gesê om Young aan die stuur te verlig. Die gewonde bootman se maat was naby die ineenstorting. Iemand moes beheer oor die wiel hê om die zigzagbewegings wat die kaptein beveel het, voort te sit. Radke neem die wiel en ontdek dat stuurbeheer verlore geraak het. Die stuur word onmiddellik na die sentrale stasie verskuif. Die spoed van die Astoria was nou sewe knope.
Toring twee het na die hawe se kant geoefen om te soek na 'n soeklig wat die skip weer verlig. Die bron van die lig was waarskynlik die Japannese kruiser Kinugasa. Met die belangrikste brandbeheerstelsel af, het die rewolwer onder plaaslike beheer afgevuur. Dit sou die laaste skote wees wat deur die Astoria. Die salvo mis die Kinugasa maar behaal 'n direkte treffer op die rewolwer nommer een van die Chokai. Die soeklig is gou geblus. Vyandskote begin nou bedaar. Uiteindelik blyk dit dat die geveg by die Astoria.
Die beoordeling van die skade
Bo die brug by die lugbeheer versleg die situasie, aangesien die vyandelike geweervuur ​​'n groot tol geëis het. Die laaste bevel wat Lynn Hager oor die JV -kring van die brug af ontvang het, was om 'Die verdomde soekligte te kry'. Die kommunikasiekringloop gaan toe dood. Hager het later berig: 'Die manne onder die lug het beheer gedaal. Hulle was om die dekke gestrooi. " 'N Beampte het die pos verlaat om 'n paar gewonde mans na die siekeboeg te bring, en het teruggekeer dat die siekeboeg vernietig is. Hager haal sy nuttelose headset af en begin die gewondes help. Toe die lugbeheer ontruim is, het hy na die kommunikasiedek gegaan.
Omstreeks 02:15 het die Astoria krag verloor. Oomblikke later het luitenant -kmdt. Truesdell, afkomstig van die direkteur hoog bo, het die loodshuis binnegegaan en die kaptein meegedeel dat die ammunisie -knipkamer reg bokant die brug aan die brand was. Met ammunisie wat reeds begin ontplof het, het hy aanbeveel dat die brug verlaat word. Vir die wat op die brug bly, het dit gelyk asof die hele skip agter die hoofmas 'n massa vlamme was. Greenman het geen tyd gemors om die verlating van die bruggebied te beveel nie. Hy het gesê dat alle bekwame en gewonde mans bymekaar sou kom by die voorskoot, naby die voorkant van die skip. Die kaptein het self die stasie op die kommunikasiedek ingeneem, net voor die rewolwer twee.
Truesdell het agtergebly om die ontruiming van gewondes uit die bruggebied te rig. Hy het al die boonste verdiepings deursoek om te verseker dat almal uit is. Die magtiges het die bes gedoen om die gewondes te help. Vaandrig Ferneding, wat nie in staat was om uit eie krag te vertrek nie, is in veiligheid verlaag nadat 'n tou om hom vasgemaak was. Don Yeamans klim by 'n leer af en stap na die voorkant van die skip. Alles was skynbaar aan die brand.
Teen 03:00 het ongeveer 400 mans, waaronder baie gewondes, naby die voorspeler vergader. Kaptein Greenman het die feite oor die status van sy skip begin saamstel. Dit blyk dat daar geen ernstige brande onder die tweede dek bestaan ​​het nie. Die motorkamers was vermoedelik waterdig. Die skip het 'n lys van drie grade na die hawe, die rede is onbekend. Groot brande in die omgewing van die putdek, sekondêre geweerbatterye en bootdek het toegang tot die agterste deel van die skip verhinder. Toestande naby die agterstewe was nie bekend nie.
"Abandon Ship "
Met alle waterleidings gebars, is 'n emmerbrigade georganiseer om die vlamme aan te val. Daar is gehoop dat die brande te midde van skepe teruggeslaan kan word. Matrose het koorsagtig gewerk teen die vlamme, maar met min sukses. Die dekke naby die kaptein se kajuit het so warm geword dat 'n plan om die gewondes in die gebied te behandel, laat vaar word. Kaptein Greenman het gou bekommerd geraak oor die vooruitblaaie. Hy het beveel dat die tydskrifte van 8 en 5 duim oorstroom word. Die oorstroming van die 8-duim-tydskrif blyk suksesvol te wees, maar ontploffings wat in die omgewing van die 5-duim-tydskrif gehoor is, het twyfel laat ontstaan ​​of die oorstroming van die gebied gewerk het. Die kaptein raak toenemend bekommerd dat die 5-duim-tydskrif sal ontplof.
Toe hulle van die brug afkom, kon Yeamans voel hoe die hoofdek warm word. Hy het geweet dat hy naby een van die tydskrifte was, maar het geen idee of dit oorstroom is nie. Hy het gedink dat hy iemand hoor skreeu "laat vaar skip" en spring vinnig oor die kant. Dit blyk dat daar nie so 'n bevel gegee is nie. Hy is deur die verwoester opgetel Bagley nadat ek drie of vier uur in die water deurgebring het.
Hierdie foto is geneem van die dek van die Japannese kruiser Chokai toon fakkels wat die Amerikaanse kruiser USS verlig Chicago en die Australiese kruiser Camberra die nag van 8-9 Augustus 1942.
Omstreeks 04:45 besluit die kaptein dat dit tyd is om die geteisterde kruiser te laat vaar. Die Bagley is deur blinker versoek om langs die AstoriaSe stuurboog. Terwyl sy op sy plek beweeg, stoot die vernietiger haar boog tot by die kant van die kruiser. Houtplanke, wat gewoonlik gebruik word om die kant van die skip te verf, is aangebring om 'n kruising te vestig. Nadat die gewondes veilig na die verwoester oorgeplaas is, het bekwame personeel die Astoria.
Soos die Bagley weggetrek, is 'n flitsende lig naby die agterkant van die Astoria. Dit lyk asof die na -gedeelte van die kruiser nie eers aan die brand gesteek is nie. Die vernietiger erken die sein en vestig haar aandag daarop om oorlewendes wat oor die see versprei was, op te tel.
Probeer om die Astoria
Onder leiding van bevelvoerder Frank Shoup, die uitvoerende beampte van die kruiser, het oorlewendes naby die agterkant van die skip vergader. Kommandeur Shoup moes noodgedwonge sy stasie verlaat weens intense brande. Ongeveer 150 mans, waaronder ongeveer 30 gewondes, het naby die stert vergader. Die 1,1-duim-masjiengeweer sit op die hoofdek naby die agterstewe en die rewolwer drie bly beman, hoewel laasgenoemde geen krag gehad het nie. Die mans agterna kon intense brande sien. Hulle het aangeneem dat die hele voorste deel van die skip aan die brand was.
Shoup het beveel dat die gewondes ontruim moet word. Vier reddingsvlotte gevul met die ernstigste gevalle wat van die AstoriaIs streng op soek na 'n vernietiger. Hulle is later deur die Wilson.
Kommandant Shoup het toe 'n emmerbrigade gereël. Die groep het by die stuurboord -ingang van die hangar begin werk. Met emmers en 8-duim-poeierblikke het hulle gewerk om die vlamme te blus. Omstreeks 03:00 is hul pogings gehelp toe ligte reën begin val. Ongeveer 'n uur later het die geluid van 'n gasaangedrewe pomp van iewers naby die voorste deel van die skip gehoor. Tussen 04:30 en 05:00 het die emmerbrigade op die putdek gewerk waar vordering uiteindelik deur 'n oliebrand geblokkeer is. Omtrent daardie tyd het die Bagley is gesien vertrek naby die AstoriaSe boog en word deur 'n flitslig aangedui.
Op grond van die situasie, het Shoup en die ingenieurshoof, luitenant -kmdt. John Hayes, tot dieselfde gevolgtrekking gekom. Die Astoria gered kon word. Hulle was van mening dat daar 'n goeie moontlikheid was dat die vaartuig op eie krag aan die gang kon kom. Kort na daglig die Bagley naby die Astoria. 'N Reeks dopgate is net bokant die waterlyn aan die bakkant van die kruiser waargeneem. Kaptein Greenman het gou weer aan boord van sy skip gegaan.
Kommandeur Shoup het aan die kaptein gesê: 'Ek dink ons ​​kan haar red.' Greenman het onmiddellik 'n plan van aksie geformuleer.
Nadat nog gewondes van die kruiser verwyder is, het 'n reddingsbemanning van ongeveer 325 mans die poging aangewend om die Astoria. Die groep bestaan ​​meestal uit ingenieurs, seineerders en ander spesialiste. Die meeste beamptes het ook deelgeneem. Die Bagley het opgestyg om die oorblywende oorlewendes net na 06:00 na 'n vervoer oor te plaas. Die poging om die Astoria was gou in volle gang. Drie brandbestrydingspartye is gereël om die werk teen die vlamme voort te sit. 'N Ander groep het die grimmige taak gekry om lyke te versamel en die lyke voor te berei vir begrawe op see.
Luitenant -bevelvoerder Topper, ook die skeepsbeheerbeampte, het 'n party onder dekke gelei in 'n poging om die omvang van die skade onder die waterlyn te bepaal. Daar is 'n 5-duim dopgat aan die stuurboordkant gevind. Dit was ingeprop en dit het gelyk asof dit vasgehou het. Verskeie klein brande is gevind en geblus. Die tydskrifte blykbaar behoorlik oorstroom te word. Die groep het alle waterdigte luike en openinge op die tweede dek en onder vasgemaak.
Ingenieurspersoneel het ook onder gegaan om die verskillende motor- en brandweerkamers te ondersoek. Sommige van die kamers was ontoeganklik as gevolg van puin of hitte van nabygeleë brande. Ingenieursbeampte Hayes het tot die gevolgtrekking gekom dat hy slegs probeer om stoom te maak uit vuurkamer nommer 4. Met beide die voor- en nadat die batterye uitgeput en die middelste batterye naby die putdek vernietig is, is gevind dat alle elektriese batterykrag weg is.
Ontploffings onder die dek
Blykbaar onder aan die agterkant, die kruiser USS Quncy word verlig deur Japannese soekligstrale en omring deur akkurate torpedo en skulpvuur. Die Quincy was een van die vier geallieerde kruisers wat op Savo -eiland verloor is, met die Astoria die laaste wat sink.
Omstreeks 07:00, die mynveër Hopkins na die omgewing gekom om hulp te verleen. 'N Ou verwoester wat omskep is in 'n mynveër, het die vaartuig 'n gasaangedrewe pomp en slang na die kruiser oorgeplaas om te help met die brandbestryding. 'N Kragkabel is ook oorgedra met die hoop dat dit in die AstoriaSe stelsel. Kaptein Greenman het gevoel dat dit die beste kans was om die Astoria sou wees om haar in die vlak water naby Guadalcanal te kry. Hy het versoek dat sy kruiser onder sleep geneem word. Gevolglik het die Hopkins agter haar agterstewe aan die agterkant van die kruiser, sodat 'n sleeplyn tussen die skepe kon loop. Dit het twee pogings geverg, maar die Astoria was gou onder sleep. Die Hopkins uiteindelik drie knope kon maak.
Die vernietiger Wilson het omstreeks 09:00 op die toneel aangekom. Posisioneer haarself van die AstoriaSe boord van stuurboord, het sy gou water in die vure begin pomp. Die stroom het amper 'n uur aangehou. Rondom 10 vm beide die Wilson en Hopkins is weggeroep. Kaptein Greenman is spoedig ingelig dat die vernietiger Buchanan sou aankom om die brandbestrydingspoging voort te sit. Die vervoer Alchiba is ook gestuur om die sleeplyn op te neem
Alhoewel daar vordering gemaak is met die vlamme bo dek, het die vure daaronder toegeneem. 'N Groot brand het buite beheer in die saalkamer gebrand. Verskeie klein ontploffings onder dekke het plaasgevind, gevolg deur 'n veel groter een om 11 uur. Die groter ontploffing het blykbaar onder en net agter die rewolwer twee ontstaan. Die AstoriaSe lys na die hawe begin toeneem, eers tot 10 grade en daarna tot 15 grade. Die gate, wat net bokant die waterlyn was, neem nou water in. 'N Mislukte poging om dit te prop, is met matrasse en kussings gemaak.
Luitenant -bevelvoerder Topper het op die voorblad gestaan ​​toe hy die gedreun van nog 'n interne ontploffing voel. Toe hy oor die hawekant kyk, sien hy geel borrels naby die toring twee na die oppervlak kom. Hy het onmiddellik alle personeel beveel om die gebied te verlaat, en toe is hy vinnig om hierdie inligting aan die kaptein te rapporteer.
Die Buchanan, nou op die stuurboord van die kruiser, gereed om die brandbestrydingspoging voort te sit. Kaptein Greenman het vorentoe gegaan vir 'n eerstehandse oorsig van die pogings. Die kruiser se lys het nou vinnig toegeneem. Die senior beamptes het vergader om die situasie te bespreek. Topper, uitvoerende beampte Shoup en ingenieursbeampte Hayes was almal van mening dat dit weer tyd was om die skip te laat vaar. Kaptein Greenman het geredelik ingestem. Voorbereidings is getref vir die Buchanan om na stuurboordkwartier te skuif om personeel af te neem. Alle hande is beveel om na die agterkant van die skip te gaan.
Voordat kaptein Greenman en sy offisiere na die stert kon gaan, sou die AstoriaSe lys het 30 grade bereik. Dit het duidelik geword dat die kruiser nie veel langer aan die gang sou bly nie. Teen die middag het kaptein Greenman die bevel gegee om die skip te laat vaar. Mans begin in die water spring as die Buchanan staan ​​ongeveer 300 meter ver. Toe Greenman en Shoup die laaste keer van die skip vertrek, het die lys tot 45 grade toegeneem. Die Astoria draai om na haar poortbalk en begin eers agteruit sak. Haar boog het effens bokant die water gestyg, en sy het om 12:15 verdwyn.
Verloor die Astoria, Wen Guadalcanal
Een van die talle slagoffers wat gely is tydens die Slag van Savo -eiland, miskien die mees volledige nederlaag van 'n gevegsmag tydens die trotse geskiedenis van die Amerikaanse vloot, die USS Astoria was nietemin 'n dapper skip waarvan die bemanning lank gewerk het om haar te red. Die opoffering van een Australiese en drie Amerikaanse swaarkruisers buite Savo -eiland was egter nie tevergeefs nie. Sewe maande later is die eiland Guadalcanal beveilig, en die lang pad na oorwinning in die Stille Oseaan het 'n groot stap vorentoe geneem.
Op 27 Julie 2005 het die raad van kommissarisse in die Clatsop County, Oregon, eenparig 'n resolusie goedgekeur waarin die USS 9 Augustus van elke jaar uitgeroep word Astoria Dag. Astoria is in die noordwestelike hoek van die staat die grootste stad in Clatsop County. Die afkondiging dien as 'n klein maar blywende huldeblyk.
Ek het 'n brief wat my pa na die geveg huis toe geskryf het. Dit is in die koerant Dallas, Tx geplaas, en ek sal dit vind en dit vir u stuur vir u lêers. Dit beskryf sy ervaring in die stryd en is baie interessant. Hy is in die water geblaas ná een van die reddings van die vyandelike skepe en is ernstig gewond. Hy was 'n aangewese man aan die begin van sy toer, maar ontvang 'n veldkommissie aan Ensign on the Astoria. Hy was, Charles E Kent Jr., van Richardson, Texas.
My pa was op die USS Astoria toe dit aangeval is. Hy was een van die oorlewendes.
My pa Thomas O. Storey het tydens die Slag van Savo -eiland op die Nasty Asty gedien, hy was 'n oorlewende.
Brief aan senator Hagel
Hier volg gedeeltes uit Terry L. Baumfalk se brief (gedateer 8 Februarie 2005) aan senator Charles ("Chuck") Hagel aangaande die Purple Heart -medalje vir sy pa, William H. Baumfalk. Die pers hart is toegeken aan William H. Baumfalk op 24 April 2005. Ondersteunende foto's en foto's van die seremonie kan in die Natoma Bay -fotogalery gesien word.
Slag en besering
William (Bill) H. Baumfalk is beseer op 5 Januarie 1945. Op 1 Januarie 1945 het die USS NATOMABAAI CVE-62 deel geword van Taakgroep 77.4 onderweg na die doelgebied via die Surgiostraat, Mindanao See, Sulu See, en die Mindoro Straat.6 Hulle missie was om vuur en bombardement te ondersteun vir troepe in die omgewing. Gedurende hierdie periode van 4-5 dae was die skepe in hierdie taakgroep voortdurend besig met die bombardement van die Japanse vloot en Kamikaze-aanvalle. In die gebied van die Lingayen-golf, Filippynse eilande, is die USS OMMANEYBAAI CVE-79 op 4 Januarie 1945 deur 'n Kamikaze getref. Die skip moes daardie nag laat vaar word en sink. Die USS NATOMA BAY CVE-62 het gehelp om die oorlewendes van die USS OMMANEYBAAI CVE-79 te herstel. Op 5 Januarie 1945 om 1645 uur het die USS NATOMA BAY CVE-62 na General Quarters (gevegstasies) gegaan omdat hulle berigte ontvang het van 'n groot groep bogies (vyandelike vliegtuie) wat 100 grade (T) afstand 25 myl aflê en sluit. op hul vorming. Om 1748 uur is die USS MANILA BAY CVE-61 deur 'n Kamikaze getref en aan die brand geslaan. Om 1749 uur val twee selfmoordvliegtuie, geïdentifiseer as "Zekes" (Kamikaze), aan. Een Kamikaze het sy teiken, die USS SAVO ISLAND CVE-78, oorskry en in die water vasgery. Die ander Kamikaze het die USS NATOMA BAY CVE-62 as sy teiken gekies. Die Kamikaze het byna watervlak vanaf die hawekwartier genader. Die vlieënier het sy vliegtuig in 'n klim vertikale draai van 1000 voet verder gesit, sodat hy die vliegtuig in lyn kon bring met die voor- en agteras van die skip. Terwyl die Kamikaze-vlieënier voorberei het om te duik en in die vliegdek vas te jaag, het my pa se 5-duim 38-kaliber geweerhouer op die Kamikaze afgevuur. Omdat een van die bemanningslede bang was langs die wapenbreuk, is my pa se geweer tydelik buite werking gestel en nie weer op die naderende selfmoordvliegtuig afgevuur nie. Intussen het die Kamikaze sy duik van die stuurboordkwartier gemaak. Ander gewere, die 40 mm en 20 mm lugweergeweer, het op die teiken gehou terwyl die vliegtuig duif. Op 'n afstand, het hierdie gewere die linkervleuel van die aanvallende vliegtuig afgeskiet. Die vliegtuig het buite beheer geraak en 'n paar meter agteruit in die water neergestort, amper onder die stuurboord van die 5-duim-38-kaliber geweerhouer op die stert. Omdat dit 'n byna mis was van die impak van die vliegtuig wat neergestort en in die water ontplof het, het stukke van die vliegtuig se romp en die bom wat dit gedra het, die vliegdek met puin besprinkel. 'N Duidelike stoot is deur die hele skip gevoel, en daar is brandstof waargeneem tydens die skeepswake.
Toe die Kamikaze die water tref en die ontploffing plaasvind, het my pa gesê dat hy van die geweer se kaptein se platform af geblaas is en met sy rug op die splinterskerm geslaan het (swaar metaalskerm wat die geweerhouer beskerm). Hy het gesê dat hy brandwonde aan sy regterarm gehad het en elke plek kneus. Nadat hy weer by sy bewussyn gekom het, het hy gesien hoe sommige van sy mans neergeslaan word en ander het hul eie liggame gebruik om poeierladings en skulpe te bedek om te voorkom dat hulle ontplof in geval van 'n brand.
Toe hy sy verhaal vertel, onthou hy hoe naby die Kamikaze -vliegtuig aan die skip was voordat dit onder sy geweerhouer neergestort het, deur te sê dat hy die uitdrukking op die gesig van die Japannese vlieënier kon sien.
In die gesprek met ander skeepsmanne van die USS NATOMA BAY CVE-62, was dit 'n algemene gevoel dat die Sick Bay-gebied (mediese fasiliteit) tydens 'n aanval nie altyd 'n veilige plek was nie. Om hierdie rede was die bemanning huiwerig om daarheen te gaan en 'n paar beserings aan te meld. Omdat alle kompartemente tydens die aanval verseël is, die gebrek aan waterdigte integriteit van hierdie kompartemente, en omdat dit nie veronderstel was om oop te maak voordat die aanval verby was nie, was dit die gevoel onder die bemanning dat dit die laaste plek was wat u wou wees. U sou vasgevang wees in die binneste deel van 'n skip wat baie vinnig sink. Pa het gesê: 'As hy sou sterf, sou hy eerder doodgaan as om in Siekbaai te wees en te verdrink.' Nadat hy die vorige dag gesien het hoe die USS OMMANEYBAAI CVE-79 deur 'n Kamikaze getref word en sien hoe dit brand en sink, besluit hy om nie sy beserings aan Sick Bay of aan ander beamptes te rapporteer nie. Hy het net weer begin baklei. Sy gedagtes was meer daaroor om te doen wat hy kon doen om die skip te red en om te kyk na die manne vir wie hy in beheer was. Hulle het weer hul 5-duim-geweer van 38 kaliber op ander Kamikaze-vliegtuie in die omgewing afgevuur.
Om 1941 uur is die USS NATOMA BAY CVE-62 beveilig vanaf GQ (strydstasies). In die gevegsaksieverslag van 5 Januarie 1945 word opgemerk dat die skip 8 rondes 5-duim 38 kalibers AAC (spesiale projektiele), 448 rondes 40mm-skulpe en 1,153 rondes 20mm-skulpe bestee het.
Benewens my pa se ander pligte, het hy gevra om deel te wees van die "motorwalboot" -bemanning om te help om vlieëniers wat neergestort het om hul vliegtuie in die see te laat val, op te haal. Wat opvallend is aan hierdie feit, is dat hy nooit as jeug of in die vloot geleer het hoe om te swem nie.
Gesins- en diensgeskiedenis
My pa, die enigste seun van Herman en Johanna Baumfalk, het eers sy opleiding tot op graad 8 voltooi. Hy kon nie hoërskool bywoon nie, omdat hy op die familieplaas naby Cortland, Nebraska, moes werk. Om ekstra geld te verdien om sy gesin te onderhou, het hy saam met 'n koringoespers deur die hele Midde -Weste gereis.
In September 1942 het my pa sy kennisgewing ontvang om vir militêre diens aan te meld. Hy het gekies om by die Amerikaanse vloot aan te meld en sy eerste gewone diensopdrag op 8 Julie 1943 was aan boord van die USS CASABLANCA CVE-55. My pa is trots om 'n "plank eienaar" te wees vir die skip en deel te wees van die oorspronklike bemanning wat betrokke was by die inbedryfstelling van die skip. Hy het die meeste van sy opleiding op die 20 mm, 40 mm en 5-duim 38 kaliber gewere op die USS CASABLANCA ontvang. Hy was ook 'n deel van die bemanning wat die seewaardigheid van die CASABLANCA -klas CVE's, Escort Aircraft Carriers, getoets het.
William H. Baumfalk het op 14 Oktober 1943, die dag van die inbedryfstelling van hierdie skip, by die USS NATOMA BAY CVE-62 aangemeld. Hy is ook 'n 'plank eienaar' vir hierdie skip. Sy pligte sluit in die bemanning van 'n 40 mm-lugafweergeweer tydens Normal Watch en die bemanning van die 5-duim 38-kaliber geweerhouer as geweerkaptein tydens GQ (gevegstasies). Die 5-duim-38-kaliber geweerhouer was geleë aan die onderstert (agter) van die skip ongeveer 20-30 voet onder die vliegdek.
My pa het sy land eerbaar gedien van September 1942 tot Desember 1945. Sy diensnommer was 6485848. Gedurende hierdie tyd verwerf hy die rang en koers van Boatswain Mate 3de klas.
Nadat ek in Desember 1945 eervol uit die vloot ontslaan is, keer my pa terug huis toe en help om op die plaas te help met die enigste beroep wat hy ken, as boer. Sy rug het seergemaak en het hom verhinder om op te lig en ander strawwe werk te doen wat hy voorheen gedoen het voordat hy die vloot betree het. Hy het baie dokters gesien vir sy rugpyn, maar almal was dit eens dat die beserings te ernstig was en 'n operasie nie 'n opsie was nie.
Deur al die jare se pyn wat my pa gely het weens sy besering, het hy nooit gesê dat hy wou hê dat hy nie by die vloot aangesluit het nie. In tye wat hy skaars kon opstaan ​​en wonder hoe hy sy gesin sou onderhou, was hy altyd trots op sy diens aan sy land. As hy oor daardie oorlogsdae praat, praat hy met trots. In die 50ste WO II. veteraan se herdenkingsgeleentheid by die Christ Lutheran Church in Pickrell, Nebraska, het my pa met trots gepraat en sy vlootmemorabilia gewys. Toe hy van daardie noodlottige datum, 5 Januarie 1945, praat, begin hy huil oor die wat gesterf het en omdat hy nog die voorkoms van die Kamikaze -vlieënier se gesig kon onthou.
Lyle is gebore op 28 Februarie 1924 vir Clyde en Floris Mowery Dixon op 'n plaas in Kill Creek Township in Osborne, Kansas. Hy het landskool by Twin Creek School en later in Osborne, Kansas, bygewoon. Hy studeer aan die Osborne High School in 1942, waar hy sy vrou, Carol R McNeal, ontmoet. Hulle is later dieselfde jaar getroud.
Hy het in Desember 1942 by die Amerikaanse vloot aangesluit en in die Stille Oseaan diens gedoen aan boord van die Amerikaanse Savo -eiland, 'n CVE -vliegdekskip tot 1945. Die skip het deelgeneem aan verskeie invalle in die Filippyne, waaronder die Slag van Leyte Golf. Die skip het die presidentstoekenning vir dapperheid verdien.
Na sy diens het hy 'n GI -rekening aan die Oklahoma State University bygewoon en 'n BS in elektriese ingenieurswese en MS in wiskunde behaal. Hy het later die Universiteit van Kansas bygewoon en 'n Ph. In 1963 het hy by die fakulteit aan die Kansas State University aangesluit, waar hy gespesialiseer het in die opleiding van sekondêre wiskunde -onderwysers en elementêre onderwysers. Hy het 2 handboeke, basiese wiskunde en wiskunde vir elementêre onderwysers, geskryf. Hy het NSF-toekennings ontvang vir indiensopleiding van onderwysers. Hy het professor emeritus van KSU afgetree. Oor die algemeen het hy 52 jaar in die klaskamer deurgebring.
Hy was lief vir visvang en jag, het aan hamradio deelgeneem. Hy was 'n lewenslid van die Amerikaanse legioen, VFW, National Council of Mathematics Teachers, lid en voormalige president van die Solar Kiwanis, lid van Sons of the American Revolution en aktiewe lid van die Republikeinse Party. Hy was ook 'n lid en voorsitter van die stadsbeplanningsraad en die stadsbeplanningsraad in Manhattan.
Hy het Sondagskool by verskillende metodistekerke geleer voordat hy na Manhattan verhuis het waar hy by die First United Methodist -kerk aangesluit het. As lid vir meer as 50 jaar het hy in baie komitees, die finansiële raad en as jeugleier gedien.
Hy word oorleef deur sy vrou Carol R Dixon, dogter Madelyn C. (Terry) Short, dogter Cheri L. (Billie) Vines, kleinkinders: Brian (Amy) Hood, Erin Hood, Jessica Vines (Chris) Guild, Bruce Vines, Taren Vines, Sean (Christina) Wells, Samantha Wells (Eric) Nott, vier agterkleinkinders, Brayden Wells, Dixon Nott, Katherine en Audrey Hood.
Hy is voorafgegaan deur die ouers en dogter Denise A. (Greg) Wells.
Gedenkdienste word gehou om 10:00, Vrydag, 28 Junie, by die First United Methodist Church, Poyntzlaan 612, Manhattan, met dominee Melanie Nord. Die graf sal om 11:30 vm. Saterdag, 29 Junie, by die Osborne -begraafplaas in Osborne, KS, met dominee Dorothy Ellsworth wat diens doen.
Aanlyn meegevoel kan aan die gesin oorgelaat word deur op 'Stuur meegevoel' op hierdie bladsy te klik.
Gedenkbydraes kan gemaak word aan die Veterans of Foreign Wars, American Legion, First United Methodist Church in Manhattan of die First United Methodist Church in Osborne. Bydraes kan in die sorg van die Yorgensen-Meloan-Londeen Funeral Home, Poyntzlaan 1616, Manhattan, KS 66502, gelaat word.
Aangesien jong seuns altyd op pad was na probleme, was dit 'n kwessie van klim oor die heining en 'n wêreld van misterie aanskou.
Niemand het geweet wat die ou fort was nie.
Sulke geskiedenis en dit het vernietig geraak sonder onderhoud, nie 'n opsigter nie, niks.
Vandag is dit 'n herkenningspunt en gerestoureer met mense geklee in die oorspronklike uniforms, die geboue is gerestoureer en opgerig oor die tye, selfs 'n geskenkwinkel.
Dit is nou maklik om te verstaan ​​hoe die forte -gewere die rivier beheer het.
Ons het die fort oorspronklik per ongeluk gevind.
Daar is 'n spruit wat van die rivier af loop wat ons gehengel het, en al die geheimsinnige geboue en ondergrondse tonnels gevind.
Destyds was daar slegs vliegtuie wat deur vliegtuie aangedryf is, DC6's en dies meer, en die fort was op die rand van een van die stroke.
U het gevoel dat u die inkomende en uitgaande vliegtuie kan aanraak, en die geraas van die ou vliegtuie was besig om te verdwyn, wat dit vir 'n groep jong seuns nog meer opwindend gemaak het.
1959 - Inbedryfstelling van die eerste vloot -ballistiese missiel duikboot, USS George Washington (SSB (N) -598), in Groton, CT.
Ek kyk hierna en wil net HELL YEAH skree!
George Washington is oorspronklik neergelê as die aanval duikbootUSS Skerpioen (SSN-589). Tydens die konstruksie is sy verleng deur 'n lang ballistiese raketgedeelte van 40 meter lank in te sit en herdoop George Washington 'n ander duikboot wat destyds in aanbou was, het die oorspronklike naam en rompnommer ontvang. Binne George Washington' Met die voorste ontsnappingsluik het 'n gedenkplaat haar oorspronklike naam gebly. Omdat die ballistiese raket kompartement ontwerp van George Washington sou hergebruik word in latere skeepsklasse, die afdeling ingevoeg in George Washington is ontwerp met 'n dieper toetsdiepte as die res van die duikboot.
# 73 - DIE BRUGE BY TOKO -RI
TERUGVERHAAL: "The Bridges at Toko-Ri " is 'n oorlogsfliek wat gebaseer is op die roman deur James Michener. Die fliek is in 1955 vrygestel, net 'n jaar nadat die boek gepubliseer is. Die fliek was 'n treffer en het 'n Oscar gekry vir die beste spesiale effekte. Die produsente het die volle samewerking van die Amerikaanse vloot gehad wat die gebruik van negentien skepe moontlik gemaak het. Die krediete noem dat die fliek gemaak is as 'n huldeblyk aan vlieëniers van die Amerikaanse vloot. William Holden en Grace Kelly het 'n verhouding gehad tydens die verfilming.
OOP: Taakmag 77 patrolleer aan die kus van Noord -Korea in November 1952. Die vloot is rondom die V.S. Savo -eiland (eintlik die Amerikaanse Oriskany). 'N Reddingshelikopter lanseer ter voorbereiding op terugvlugte. Een van die F9F -panters moet sloop en die helikopterbemanning van Mike (Mickey Rooney) en Nestor (Earl Holliman) haal luitenant Harry Brubaker (William Holden) op voordat hy in die ysige waters doodloop.
OPSOMMING: Brubaker ontmoet Admiral Tarrant (Frederic March). Tarrant beskou Brubaker as 'n surrogaatseun omdat hy hom herinner aan sy seun wat in die Slag van Midway vermoor is. Brubaker is bitter omdat sy reserwe -eenheid ontbied is en hy sy vrou, twee dogters en sy prokureurspraktyk moes verlaat. Hy is 'n veteraan uit die Tweede Wêreldoorlog en 'n kraakvlieënier, maar hy toon tekens dat hy 'n vlieënier is. Brubaker sien geen goeie rede vir die oorlog nie (weerspieël die gevoelens van die grootste deel van Amerika in 1952). Tarrant spuit die partytjielyn dat as ons die Koreane hier nie stop nie, hulle in Japan, Indonesië en die Filippyne sal wees, en dan na die Mississippi ". En u het gedink dat die Domino -teorie met die Viëtnam -oorlog begin het. Die admiraal meen dat die uitklop van die strategiese brûe by Toko-Ri die oorlog kan wen.
Die taakmag kom in Japan vir 'n paar R & ampR. Die luggroepbevelvoerder Lee besoek die admiraal om te kla oor die kaptein van die skip wat die vliegtuie se rekwisiete gebruik om die skip in sy kooi te laat beweeg. Hy voel dat die druk op die enjins hul doeltreffendheid sal verminder. Hy gaan terug as Tarrant daarop wys dat die groter prentjie die beste vir die vervoerder is. As hy terselfdertyd vertrek vertrek, besluit die admiraal om hom nie aan te beveel vir bevordering nie, omdat hy teruggetrek het.
Met die verblyf in Japan kan Brubaker se vrou en kinders hom besoek. Romantiese musiek swel. Tarrant besoek hulle in die hotelkroeg. Hy onthul dat sy loopbaan geblokkeer is sedert hy die Russe die skuld gegee het dat hulle Noord -Korea ondersteun het. Hy is nou persona non grata in Washington. Brubaker word weggeroep omdat Mike in die tronk is nadat 'n onstuimigheid wat hy geskep het toe hy verneem het dat sy Japannese vriendin hom getref het. Mike is Iers, so hy is natuurlik 'n gemene dronk. Boonop weet almal dat matrose wat aan wal kom, altyd probleme ondervind met die parlementslede (oorlogsfilm -cliche #34).
Terwyl Brubaker Mike gaan red, het die admiraal tyd om 'n paar wysheidspêrels aan sy vrou te lewer. Mev. Nancy Brubaker (Grace Kelly) is u tipiese, vreesaanjaende vlieënier se vrou. Tarrant voel dit, en hy gee haar een van die wonderlike pep -talks in die oorlogsfilmgeskiedenis. Hy vertel haar toe sy seun vermoor is, sy vrou en skoondogter het waansinnig geword. Dit kan ook jy wees. Sy punt is dat u die werklikheid van die oorlog in die oë moet kyk, en miskien sal u nie soos hulle wees nie. Julle vroue is kenmerkend en weerloos en#8221. U kan nie verstaan ​​hoekom mans oorlog toe gaan nie. Die beste wat u kan wees, is ondersteunend en voorbereid op u man se dood. Meneer Gevoeligheid, hy ain 't. As Brubaker terugkeer, dring Nancy daarop aan om uit te vind oor die brûe. Harry gee geen stoot om die gevare van die missie te beskryf nie.
vertel my van die brûe, skat
Terug op see moet Lee op 'n herbesending met Brubaker as sy vleuelman gaan om foto's van die brûe te kry. Hulle vlieg oor 'n pragtige bergagtige natuurskoon. Lee slaag en hy loop terug. Dit is moeilik om op 'n wipende posseël te beland, so Lee het 'n growwe neerslag.Brubaker's is nog skrikwekkender omdat hy op 'n verkorte dek moet beland. Verhoog die angsvlak by die groot missie. Om na die film wat deur Lee geskiet is, te kyk, doen ook nie veel vir die moraal nie. Tarrant is bewus van die brose psyche van Brubaker, en omdat hy hom soos 'n seun liefhet, stel hy voor dat hy hierdie een uitskakel. Brubaker erken dat hy 'n lafaard is en aanvaar die aanbod en maak net 'n grap. Brubaker is 'n rooibloedige Amerikaanse vegter uit die 1950's, sodat hy weet wat plig beteken. Daardie twee oulike dogters sal verstaan.
Die aanval op die brûe is anti-klimaat, aangesien dit hulle sonder omkrap laat val. Wat om te doen met hierdie ongebruikte bomme? Laat ons na die sekondêre teiken gaan en 'n ammunisie -storting. Goeie idee in ag genome watter ontsaglike Hollywood -ontploffings u kry as u 'n ammunisie -storting opblaas! Cue -ontploffings, met vergunning van Brubaker. Ongelukkig kry ons held 'n koeël in die brandstoftenk en die lekkasie verhinder hom om terug te keer na die vervoerder. Hy val neer in 'n kommisieveld. Dit is tyd vir Mike en Nestor.
Die Ier kom, maar word onmiddellik neergeskiet. Nestor word doodgeskiet toe hy die helikopter verlaat. Mike slaag daarin om by Harry aan te sluit wat in 'n besproeiingsloot skuil. Kommunistiese troepe maak toe. Dinge lyk donker.
Aksie - 7
Waarnemend - 9
Akkuraatheid - 7
Realisme - 8
Algehele - 8
SAL CHICKS dit verdra? Ja. Ek dink dat vroue hulle kan vereenselwig met die Grace Kelly -karakter. Sy is bedoel om 'n tipiese militêre vrou te verteenwoordig. Hulle kan egter aanstoot neem deur die neerbuigende behandeling van die mans, veral die admiraal. Hierdie fliek is gemaak voor vroue se lib. Die aksie is nie bloedig of grafies nie. Die verhaal is nie te macho nie.
Akkuraatheid: Michener was aan boord van die U.S.S. Essex en U.S.S. Valley Forge as oorlogskorrespondent tydens die Koreaanse Oorlog. Hy het sy roman gebaseer op twee reddingsmissies van neergeslaan vlieëniers wat soortgelyk was aan die twee waarna in die boek en film verwys word. Die twee reddings het egter op dieselfde dag plaasgevind. En die jaar was 1951, nie 1952. Die tweede een het ook nie tot gevolg gehad dat die vlieënier en helikopterpersoneel dood is nie. Hulle is gevange geneem, maar vermoedelik destyds dood deur die vloot en dus Michener.
Die aanvalle was gebaseer op bombardemente op brûe by Majoni-Ri en Changnim-Ri. Dit was nie brûe oor die Yalu -rivier nie, net soos die brug in die film. Hulle was in Sentraal -Noord -Korea en hulle sou nie die oorlog wen nie. Die aanvalsvliegtuie was Skyraiders, nie Panthers nie.
Die landing- en opstarttonele is akkuraat en baie leersaam vir die vervoer van die vragmotor. Die reddingstaktiek is goed gedoen. Die voorval waar die vliegtuie gebruik word om die skip aan te lê, was gebaseer op 'n werklike gebeurtenis.
KRITIEK: "The Bridges at Toko-Ri " is 'n goeie, maar nie wonderlike film nie. Die plot is interessant. Dit is nie te patrioties of gung-ho nie. Die hoofkarakter is 'n huiwerige vegter. Dit weerspieël waarskynlik die feit dat die fliek gemaak is nadat die oorlog verby was en in die openbaar as 'n verkeerde poging bestempel is. In hierdie geval sou Brubaker die algemene gevoel van die publiek verteenwoordig het. 'N Mens wonder hoe die gehore in die teaters gevoel het toe Tarrant meen dat die val van Suid -Korea 'n domino -effek sou hê.
Daar is welkome komiese verligting van Rooney. Hy was 'n goeie akteur en hy kom met oorgawe in die rol. Holliman lewer ook een van sy beter prestasies as 'n lojale jokel. Holden is Holden, het nuff gesê. Kelly word gevra om lieflik en kwesbaar te lyk en slaag daarin. Maart is goed as die vaderlike admiraal. Hy bring gravitas na die rol en die prentjie.
Die aksie is skerp en realisties. Die draerbedrywighede het 'n tutoriale gevoel. Die lugtonele is opwindend en het nie die valse voorkoms wat algemeen is vir ou luggevegfilms nie. Die fliek word nie te melodramaties met die neerslag van Brubaker nie. Dit word stoïsties behandel soos wat dit sou geld vir 'n Amerikaanse vlieënierongeluk in die Koreaanse Oorlog.
AFSLUITING: Alhoewel die roman kort is, sal hierdie film u die klassieke plot van die film in filmvorm gee as u nie daarvan hou om te lees nie. Dit volg die boek godsdienstig op. Dit weerspieël ook akkuraat die nuwe temas van selfopoffering, lojaliteit en die sinneloosheid van oorlog. Maar die belangrikste is dat die film nie die afslag van 'n einde verander net om by die gehoor te pas nie. Dankie daarvoor! Op sommige maniere is dit die "All Quiet " van die Koreaanse Oorlog.
Baby Axe Rattle Haakpatrone: Brandweerbyl, Houthakkerbyl, Slagbyl, Vikingbyl, Tomahawk (sagteband)
Gepubliseer deur Independently Published, Verenigde State, 2018
Nuut - sagteband
Sagteband. Toestand: nuut. Taal: Engels. Splinternuwe boek. Jou klein brandweerman sal baie daarvan hou om te speel met hierdie ratel in die vorm van 'n byl van Pa (of Ma). Maak 'n resiesbyl vir u houtkapper of 'n byl met twee lemme vir u klein Viking- of Renaissance-waaier. Die boek bevat ook tomahawk -ratelpatroon en slagbyl -ratelpatroon (met instruksies vir dubbel- of enkelblad). Hierdie ratels maak groot stortgeskenke, fotografie -rekwisiete of bykomstighede vir 'n Halloween -kostuum vir babas. Baie veelsydige patroon. Gebruik gare van gewig uit u afvalmandjie (katoen of poliëster). U kan 'n leë pilbottel gebruik om die ratel te maak of 'n ratel -insetsel te koop. Ek het hulle ook gemaak met 'n squeaker vir 'n hond speelgoed. Dit is 'n wonderlike geskenk vir babadouers. As u 'n byl wil hê in 'n styl wat u nie hier sien nie, stuur gerus 'n boodskap aan my, en ek sal sien wat ek vir u kan skep. ************ Hierdie aanbieding is vir 'n HEKELPATROON in PDF -formaat. *********** Vaardigheidsvlak: EasyFinished -items is ongeveer 8 " lank by 4,5 " duim breed vir enkele lem en ongeveer 7 " breed vir dubbele lem. Materiaal wat u benodig: Klein hoeveelhede gare met 'n kam van gewig Grootte G haaknaald Garennaald Fiberfill Klein plastiek aspirienbottel met deksel (deeglik gewas) en 5-10 gedroogde boontjies of ratelinsetsel.
Kyk die video: Чудеса Балкан с Аккорд туром Македония - Албания -Черногория - часть втора (Julie 2022).