6 Oktober 1939 - Artikels - 2022
Laaste Poolse troepe het opgehou veg
Hitler lewer 'n toespraak met 'n 'vredesplan'. Die aanbod word vinnig verwerp
In die vakbonde
Van Sosialistiese appèl, Vol. III nr. 76, 6 Oktober 1939, p. ق.
Toe ons beweging verlede jaar die idee van 'n glyskaal vir vakbondkontrakte aangeneem het om die lewensstandaard van die werkers te beskerm teen toestande van prysstygings, het baie vakbondlede dit as teoreties en nie prakties genoeg geag nie.
Soos baie ander gevorderde idees, het dit die harde impak van gebeure geverg om die meriete van hierdie voorstel huis toe te jaag. Tog was dit in wese 'n eenvoudige idee. Pryse styg voor en tydens die oorlog. Tensy vakbondkontrakte onderteken word wat opwaartse aanpassing in die loonskaal in daardie tydperk moontlik maak, neem die werkers werklik 'n loonverlaging omdat lewenskoste gestyg het, maar die geld wat die werker het om goedere te koop, stilgestaan ​​het. 'N Deel van ons oorgangsprogram bestaan ​​dus uit die aansporing van die werkers om voorsiening te maak vir vakbondkontrakte wat 'n verhoging van die lone verseker, wat ooreenstem met 'n styging in pryse.
Die tweede wêreldoorlog het reeds 'n vinnige styging in die pryse in Amerika meegebring, en dit lyk asof daar geen keer is nie. Direk nadat Hitler in Pole opgeruk het, het 'n skerp styging in die prys van voedsel in die hele land duidelik geword. Pryse het gestyg van tien tot twintig persent op voedsel, ens.
Werkers voel vinnig die knyp. Hulle verdien dieselfde loon, werk net so hard, en tog kon hulle minder koop. Die stygende prysvlak het hul werklike lone verlaag. Die arbeidersbeweging het 'n landwye uitroep teen 'n oorlogswins en#8221 as deel van die protes teen hierdie onreg opgehef.
Sommige vakbonde Wet
Min of meer progressiewe vakbonde, wie se leierskap genoegsame vooruitskouing gehad het om klousules in die ondertekende kontrakte te hê wat heropening van die loonvrae moontlik maak, gebruik hierdie klousules om te begin onderhandel oor die idee van 'n glyskaal.
Sidney Hillman, president van die Amalgamated Clothing Workers Union, het namens 225 000 lede aangekondig dat hulle binnekort 'n loonverhoging van tien persent sal vra om die mans te dek weens die stygende pryspeil.
Die Textile Workers of America het ook stappe in hierdie rigting geneem.
David Dubinsky, president van die International Ladies Garment Workers Union, het alle plaaslike vakbonde aangeraai om voorsiening te maak vir lewenskosteverhogings by alle nuwe kontrakte. Hy het voorgestel dat lone outomaties verhoog word as die prysindeks wat deur die Amerikaanse departement van arbeid bepaal word, met vyf punte styg. Terloops, die voorstelle vir tekstielwerkers is in hierdie opsig.
En daar was soortgelyke stappe in ander vakbonde. Berigte oor die insluiting van die glyvoorstel in vakbondkontrakte begin in die arbeidspers verskyn. Dit is heeltemal moontlik dat die CIO -konvensie beslissend sal optree oor hierdie vraag.
Die AFL -konvensie staan ​​voor 'n ongewone resolusie oor die oorlogsvraag wat deur die uitvoerende raad aan hom voorgelê is.
Benewens die gewone bepalings oor ons staan ​​neutraliteit, demokrasie, bewaar Amerika veilig en buite Europese oorloë (wat 'n swak plaasvervanger is vir die aanneming van 'n Let the People Vote on War -slagspreuk), word die konvensie versoek om 'n beroep op die die Amerikaanse regering om te bemiddel in die tweede wêreldoorlog!
Hierdie afdeling is bekendgestel deur William Green, president van die AFL. Wie het hom geïnspireer om dit bekend te stel? Aangesien ons deur die lang geskiedenis van Green as 'n arbeider weet dat hy 'n agent van die Amerikaanse kapitalisme is, is ons geneig om te twyfel aan die teorie dat dit ingestel is as deel van die Hitler -vredesoffensief. "
Het Roosevelt sy goeie vriend Bill gevra om hierdie saak voor die AFL -byeenkoms te bring? En indien wel, hoekom? Wil Roosevelt gedwing word om 'n bemiddeling van die oorlog te probeer doen, wat nie sou slaag nie. dae sal leer.
Jy is gebore op 'n Woensdag
11 Oktober 1939 was die 41ste Woensdag van daardie jaar. Dit was ook die 284ste dag en die 10de maand van 1939 in die Georgiese kalender. Die volgende keer dat u die kalender van 1939 kan hergebruik, is in 2023. Albei kalenders sal presies dieselfde wees.
Daar bly nog oor voor u volgende verjaardag. Jou 82ste verjaardag is op 'n Vrydag en 'n verjaardag daarna op 'n Dinsdag. Die timer hieronder is 'n aftelling na u volgende verjaardag. Dit is altyd akkuraat en word outomaties opgedateer.
Jou volgende verjaardag is op 'n Vrydag
Vandag in die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog - 6 Oktober 1939 & 1944
80 jaar gelede - 6 Oktober 1939: Hitler vra vir vredesgesprekke met Brittanje en Frankryk.
Japannese verlaat Changsha weens 'n sterk Chinese teenaanval.
Glenn Miller, Benny Goodman, Paul Whiteman en Fred Waring tree op in Carnegie Hall.
Genl. Joseph Stilwell en genl.maj. Curtis LeMay op 'n Amerikaanse vliegveld in China, 11 Oktober 1944 (US Library of Congress: LC-USZ62-132808)
75 jaar gelede - Okt. 6, 1944: Die Amerikaanse leër gaan die Hürtgen -woud in Duitsland binne.
Die Amerikaanse genl. Joseph Stilwell word teruggeroep uit sy pos as stafhoof van Chiang Kai-shek, maar hy het die bevel oor troepe in Birma.
Agter die lyne
Van Sosialistiese appèl, Vol. III No. 76, 6 Oktober 1939, pp. ف & amp ل.
Getranskribeer en amp gemerk deur Einde O 'Callaghan vir ETOL.
Terwyl die oorlog tyd op die Westelike front aandui, word belangrike stryd bloedloos in Washington en Moskou gevoer. Die uitkoms van die neutraliteitsdebat in die kongres sal help om die manier en tempo van Amerikaanse toetrede te bepaal. Die uitslag van die diplomatieke spel in die Kremlin sal die volgende stadiums van Russiese deelname bepaal [teksreël ontbreek in gedrukte oorspronklike – Nota deur ETOL] beïnvloed die lot van al die neutrale in die Westelike Halfrond. Die ander sal die verloop van al die neutrale in Europa regstel.
Dit is die inhoud van hierdie vreemde tussenspel in hierdie oorlog van baie paradokse.
Uit al die lande van die Oossee en die Balkan haas diplomate na die poorte van die Kremlin en laat vaar hoop as hulle daar inkom. Estland het homself reeds onderling bygestaan ​​om 'n nuwe leër van die Stalin -bewind te word. Letland is reeds aan die rand van dieselfde afgrond en Finland wag hulpeloos op sy beurt. Voorwaar, die Daaglikse werker het nie gelieg toe dit sê dat dit nie 'n oorlog is vir die verdediging of redding van klein nasies nie. "
Die Stalin-Hitler " nie-aggressie "-verdrag is gevolg deur die verowering en verdeling van Pole. Die nuwe verdrag van "friendship " wat verlede week deur von Ribbentrop onderteken is, gaan gepaard met die herbevestiging van Russiese oorheersing in die Baltiese See. Ons sal eers sien watter ander dade van liefdevolle bevryding hierdie pakte voorspel as die maneuver van Hitler se vredesoffensief en 8221 sy vredesoffensief voltooi het.
Die lot van die Balkanlande en die presiese posisie van Turkye bly onbeslis in afwagting van 'n gedwonge besluit van Mussolini.
Dit was om die kwessie vierkantig voor sy wankelende as-vennoot te plaas dat Hitler Ciano na Berlyn ontbied. Dit is nie moeilik om te raai dat Hitler sy pompeuse, beangste bondgenoot in die Palazzo Venezia sy laaste kans aangebied het om op die Balkanvloede in te kom voordat Stalin dit alles inneem nie.
Dit is nou die gunsteling tydverdryf van Anglo-Franse staatsmanne en hul joernalistieke eggo om te dobbel oor die vroeë uiteensetting van die nuwe Moskou-Berlyn-as. Selfs Winston Churchill het sy deel in sy radio -toespraak gelewer om 'n bietjie olie op die vuur te gooi wat hy hoop onder die kamp van sy teëstanders brand. Rusland help Hitler nie regtig soveel as om homself te help nie, en belemmer in die proses die Nazi -dryf uit Suidoos -Europa, volgens hierdie teorie. Dit is waar, tot op 'n sekere punt. Maar diegene wat bereken dat Stalin en Hitler om hierdie rede Brittanje en Frankryk sal verplig deur voortydig op mekaar se kele te vlieg, is gedoem tot teleurstelling.
Vir Stalin is dit tans van kardinale belang dat Hitler in staat is om die krag van die Westerse moondhede in 'n uitputtende oorlog uit te put.
Vir Hitler wat besef dat hy Brittanje moet onderwerp of moet daal voordat dit neutraal is, en#8217s "s ", hoe kwaadwillig ook al, is die prys werd wat hy kan betaal. Vir beide is die kr selfbehoud ingepak in die voortbestaan ​​van die huidige op die paaie wat hulle gekies het. Wat op die volgende draai vir hulle wag, weet egter nie een van hulle nie.
Oorgawe van Groep Polesie 6 Oktober 1939
Plaas deur Harry in Warskou & raquo 17 Junie 2009, 17:11
Het iemand toevallig inligting oor die presiese plek waar die oorgawe onderteken is? Die beste wat ek kan doen is 'iewers naby Kock'.
Ek is volgende week so uit en sal baie graag iets wil sien as daar iets is om te sien.
Re: oorgawe van groep Polesie 6 Oktober 1939
Plaas deur Peter K. & raquo 17 Junie 2009, 22:07
Alhoewel generaal Kleeberg besluit het om die geveg nog laatmiddag op 05.10.1939 te stop en onderhandelings oor toestande van Poolse kapitulasie aan die gang was sedert die nag van 05.10.1939 tot 06.10.1939, duur die geveg tot 04:00 op 06.10. 1939. Die laaste Duitse aanval is nog op 05.10.1939 afgeweer en Duitse soldate het langs die hele frontlyn teruggetrek na die suksesvolle teenaanval van Cavalry Brig. "Edward" wat veroorsaak het dat die dreigement om deur die Poolse kavallerie omsingel en omsingel te word, maar artillerievuur van beide kante en artillerie -tweegeveg voortduur, selfs nadat generaal Kleeberg besluit het om oor te gee en onderhandelinge begin is, en dit het eers opgehou tot 04:00 op 06.10.1939 .
Die kapitulasie is die oggend op 6 X in onderteken Gułów, waar generaal Kleeberg saam met sy sjef van personeel -kolonel M. Łapicki en sy operasionele beampte majoor Tadeusz Grzeszkiewicz saamgegaan het. Hulle het daar met generaal Otto vergader.
Bron: T. Grzeszkiewicz, "Działania Samodzielnej Grupy Operacyjnej Polesie. Z relacji uczestnika walk" [in:] "Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach", Warskou, 1989, bladsy 805.
Poolse soldate lê sedert 10:00 hul wapens neer op verskeie plekke, waaronder die dorp Czarna.
Na die kapitulasie is generaal Kleeberg deur Duitsers na Kock vervoer, waar hy deur die bevelvoerder van XIV verwelkom is. Gemotoriseerde korps en een geselskap van Wehrmacht, wat aan genl. Kleeberg deur voorstelling van wapens. In Kock prys generaal von Witersheim die dapperheid van Poolse soldate, waarop generaal Kleeberg kortliks antwoord dat: "wat ons plig was, gedoen is". Na ontbyt, begelei deur Duitse motors, is Kleeberg met sy offisiere na Lodz. In Lodz is hulle in die "Grand Hotel" gehuisves, en die verloop van Polenfeldzug is deur Duitsers aangebied.
Duitsers het hulle toegelaat om inkopies te doen en het hulle hul pistole en uniforms behou. Toe hulle 'n winkel in Lodz binnegaan, was daar groot verbasing dat daar nog uniforme en gewapende Poolse offisiere is.
Toe sê generaal Kleeberg:
"Sê vir die mense dat daar gister nog 'n geveg was. Die oorlog is nie beëindig nie. Pole veg en sal aanhou veg."
Die byna vyf dae lange slag om Kock was bloedig en het SGO "Polesie" 323 vermoorde of vermiste soldate gekos. Nog 20 sterf aan wonde ná die geveg in die Duitse hospitaal in Radom (volgens J. Wroblewski, "Samodzielna Grupa Operacyjna Polesie 1939", Warskou, 1989, bladsy 183). Volgens ander bronne was Poolse slagoffers 'slegs' 250 dood. Soldate van generaal Kleeberg (nie net die KIA tydens die slag van Kock nie, maar alle soldate wat hul lewens verloor het tydens die hele gevegsroete van hierdie formasie, in gevegte teen beide die Rooi Leër en die Wehrmacht) word oral op 18 verskillende begraafplase begrawe Pole en Wit -Rusland. Begraafplase in die volgende plekke:
- Adamów, Gródek, Helenów, Jabłoń, Kobryń, Kock, Krzywda, Milanowski Forest, Mokrany, Okrzeja, Parczew, Radom, Radoryż, Serokomla, Terespol, Włodawa, Wojcieszków, Wola Gułowska
Duitse ongevalle tydens die slag van Kock was nie laer as Pools nie - dit was soortgelyk of selfs hoër.
Dit moet beklemtoon word dat die slag van Kock volgens die Duitse kant (amptelike Duitse "Slagkalender" en ook die "Heeres Verordnungsblatt" vanaf 02.01.1940) eindig op 07.10.1939, dus een dag na die kapitulasie van Kleeberg. Poolse bronne bevestig ook dat sommige Poolse eenhede (hoofsaaklik kavallerie) ná die kapitulasie van Kleeberg geveg het. Dit is ook bekend dat generaal Kleeberg almal wat wou aanhou veg, toegelaat het om te veg, en hy het selfs daarop aangedring dat kavallerie moet veg en êrens moet deurbreek.
Volgens die "Heeres Verordnungsblatt" vanaf 02.01.1940 eindig Polenfeldzug op 07.10.1939 ("Feldzug gegen Polen 1.9.1939 bis 7.10.1939"), een dag later as volgens die grootste deel van Poolse bronne.
Plaas deur Baltasar & raquo 24 Aug 2009, 21:16
Volgens die Berichte des Oberkommandos der Wehrmacht:
6 Oktober 1939: Die laaste oorskot van die Poolse leër, ongeveer 8 000 man onder bevel van die Poolse generaal Kleber, het vandag om 10:00 naby Kock, oos van Deblin, oorgegee.
7 Oktober 1939: Onder die laaste oorblyfsels van die Poolse leër, wat gister oorgegee het naby Kock, waar twee afdelingsbevelvoerders en meer as 100 offisiere was.
8 Oktober 1939: Volgens die jongste berigte het nog twee afdelingsbevelvoerders, 1 255 offisiere en 15 600 onderoffisiere en soldate oorgegee naby Kock. Die Duitse magte het 10 200 gevange geneem Handfeuerwaffen (dit beteken gewere sowel as pistole), 205 masjiengewere, 20 artilleriestukke, meer as 5000 perde asook verskeie Kriegskassen. (Dit verwys waarskynlik na afdelingsoorlogskiste vir troepebetalings?)
Daar is geen verdere inskrywings in Pole nie; die verslae stop op 16 Oktober 1939 oor die oostelike teater.
Al met al beweer die Wehrmacht dat hulle ongeveer 25 000 mans naby Kock gevang het.
PS: Erich Murawski 'n boek geskryf oor die kwaliteit, doelstellings en betroubaarheid van die Berichte des Oberkommandos der Wehrmacht: Der Deutsche Wehrmachtsbericht 1939-1945
Plaas deur Peter K. & raquo 24 Aug 2009, 23:47
Dankie vir u interessante bydrae!
Ja, myns insiens is hierdie getal naby aan die werklikheid, hoewel sommige Poolse historici sê dat die groep "Polesie" minder was. Na my mening is hierdie mening nie waar nie - dit kan ongeveer ca. 24 000 mans aan die einde van die veldtog.
Maar sommige Poolse historici skat dat dit slegs ongeveer 20 000 of selfs 17 000 soldate kan hê.
Dit kan egter slegs verwys na gevegsdele (voorlyn). Sogenaamde "bajonette" of "aktiewe gewere".
Daar was beslis ook baie agterste eenhede en agterste groepe soldate.
Daar was 'n paar gereelde eenhede wat geveg het na die einde van die slag van Kock. Kock word beskou as die laaste geveg van die Poolse veldtog omdat die laaste operasionele eenheid (bestaande uit 2 afdelings en 2 brigades) daar oorgegee het.
SGO "Polesie" het 50. en 60. reserwe (in werklikheid geïmproviseerde) infanteriedivisies, een geïmproviseerde ("Zaza") en een gewone (Podlaska) kavallerie -brigades, asook een eskader van die lugmag (waarnemingsvliegtuie) + kleiner eenhede.
Maar soos ek hierbo geskryf het, het 'n paar klein gereelde eenhede van die Poolse weermag gevegte voortgesit nadat SGO "Polesie" oorgegee het.
Byvoorbeeld 'n groep onder bevel van kol. Mikolaj Prus-Wieckowski van Mazowiecka Cav. Brig., Genaamd Operational Group "Prus" (maar in werklikheid was dit baie kleiner as werklike operasionele groepe) het sedert 13.09.1939 guerrilla-oorlog uitgevoer (toe kol. Prus-Wieckowski van die hoofmagte van die Mazowiecka-brigade afgesny is en begin het om sy geïmproviseerde groep te vorm met behulp van spoorvervoer na Roemeense Bridgehead wat naby die treinstasie Mrozy vasgeval het weens beskadigde spoorweë) tot die eerste sneeu in Desember 1939 naby Minsk Mazowiecki - Mroza - Skrudy - Otwock.
Die laaste Poolse gepantserde eenheid - gepantserde semi -onderneming van lt. Jakubowski van Group "Luck" (gevorm in die oostelike gebiede van Pole voor die Sowjet-inval) het geveg tot 08.10.1939, ondanks die feit dat sy laaste operasionele tenk (dit het tenks van Renault R-35 gekry) 'n tegniese ineenstorting gehad het en om nog te laat vaar.
Solank as tot 08.10.1939, veg bataljon "Wilk" naby Kock (dit was een van die eenhede wat nie die Poolse kapitulasie herken het nie). Marchende (4de) bataljons van 41ste en 76ste Infanterieregimente veg baie langer as bataljon "Wilk" en word uiteindelik êrens naby Wlodawa vernietig en hul bevelvoerders is in aksie dood.
Oorblyfsels van 3. PSK (Horse Rifle Regiment) was besig met klein gevegte sedert 06.10.39 (toe hierdie regiment tydens die slag van Kalinowy Dol naby Kock versprei is) tot 12.10.39, toe hulle besluit het om hulself te demobiliseer.
Tot 05.10.1939 bestaan ​​die groepering van groot Guminski (1500 gewere, 60 HMG's, 10 AT -gewere en een battery veldartillerie) in die bos Izdebno naby die stad Laskarzew.
Tot 16.10.1939 beset die eenheid van leutnant Jakubowski die herehuis Bramka naby die stad Okrzeja.
Kolonel Zbigniew Orzel - bevelvoerder van die eerste peloton van die 8ste kompanie van die 24ste Uhlan -regiment - veg sedert die einde van die stryd teen Guderian tot einde Oktober 1939 in die Tucholskie -woude. Hulle val kleiner eenhede en patrollies van die Duitse polisie en gewone weermag aan. Een van hul optrede was die nagaanval op Duitse veldwerkswinkels naby Tuchola. Einde Oktober het die oorblywende 30 - 40 Uhlans besluit om weerstand te stop.
Op 06.10.39 val 'n kavallerie-eenheid van Grup "Kowel" (met 1 HMG op 'n "taczanka" met 'n perd) die stad Bilgoraj verras aan en val oor die hele stad en slaan ongeveer ca. 21 Duitsers met 'n verlies van 1 KIA en min WIA.
Na afloop van die verdediging van Wilno teen die Rooi Leër het 'n eenheid onder bevel van luitenant -kolonel Jozef Dabrowski "Tyki" (ongeveer 300 soldate) deurgebreek in die rigting van die Rudnicka Primewal, waar dit verskeie skermutselings teen die Sowjet -eenhede beveg het. Later het dit in die rigting van die Skidelskie -woude opgeruk en guerrilla -oorlogvoering teen die Rooi Leër en later NKVD -eenhede daar opgehou tot in die lente van 1940. Daarna het soldate huis toe gegaan.
En nog vele meer voorbeelde - byvoorbeeld eenheid van maj. Jan Wlodarkiewicz van 41ste Infanteriedivisie (160 soldate - veg tot 15.10.1939) geselskap van luitenant Olszowski (veg teen die Sowjetmagte in Skidelskie -woude - vernietig deur NKVD -eenhede teen einde Desember 1939) groep cpt. Przemyslaw Weiss van die 10de Infanteriedivisie (het nie oorgegee aan die Sowjets of aan die Duitsers na die 2de slag van Tomaszow Lubelski - geveg tot middel November 1939, teen einde November het dit daarin geslaag om na Hongarye te ontsnap) eenheid van lt. Jozef Bruckner -Biernacki (vier kompanie, een peloton AT -gewere, berede herkenningseenheid - oorblywende 40 soldate uit hierdie groep het tot einde Desember 1939 geveg) groep Uhlans van 3. en 8. regimente (gevegte in Sandomierska Primewal tot laat herfs van 1939) groepe troepe uit die 13de Uhlan -regiment, III. bataljon van die 27ste inf.Rgt. en oorblyfsels van 154. Inf.Rgt. het tot middel Oktober 1939 guerrilla -oorlogvoering in die Swietokrzyskie -gebergte uitgevoer (toe hulle uiteindelik inligting ontvang het oor die kapitulasie van Warskou, wat drie weke vroeër plaasgevind het).
Majoor Henryk Dobrzanki "Hubal" van die 101ste Uhlan -regiment (wat slegs gevegte teen die Sowjet -leër in September 1939 beleef het) marsjeer na die Duitse besettingsgebied en verset daar tot die lente van 1940, terwyl hy gedurende hierdie tyd verskeie oorwinnende gevegte teen Duitse eenhede voer. Hy is uiteindelik op 30.04.1940 naby Anielin verslaan.
Majoor Lupaszka - nog 'n soldaat van dieselfde regiment - het tot Oktober 1939 teen die Sowjetunie geveg.
Groepe gereelde soldate vanaf 50. Inf.Rgt. en ON -bataljon "Czersk" onder bevel van maj. Fudakowski en lt. kol. Sadowski het guerrilla -oorlogvoering in die Tucholskie -woude en naby Bydgoszcz uitgevoer. Hulle veg hoofsaaklik teen verskillende Polizei -eenhede. Majoor Fudakowski met sy groep het daarin geslaag om tot middel Oktober 1939 te lewe, terwyl lt. kol. Sadowski met sy soldate het by die pasgebore verset aangesluit en het tot die bevryding in 1945 oorleef.
Die uitval van die gereelde Poolse formasies in 1939 was die knop van die toekomstige Poolse verset.
'N Week nadat 'n massiewe inval in die USSR geloods is, maak Duitse afdelings verbysterende vordering op Leningrad, Moskou en Kiëf.
Ondanks sy ondertekening van die Nazi-Sowjet-verdrag van 1939, het die Sowjet-leier Joseph Stalin geweet dat oorlog met Nazi-Duitsland se natuurlike ideologiese vyand onvermydelik was. In 1941 ontvang hy berigte dat Duitse magte langs die westelike grens van die USSR saamtrek. Hy beveel 'n gedeeltelike mobilisering, omdat hy onwetend geglo het dat die Nazi -leier Adolf Hitler nooit 'n ander front sou open voordat Brittanje gedemp was nie. Stalin was dus verbaas oor die inval wat op 22 Junie 1941 plaasgevind het. Op daardie dag het 150 Duitse afdelings oor die Sowjetunie se 1,800 myl lange westelike grens gestroom in een van die grootste en kragtigste militêre operasies in die geskiedenis.
Bygestaan ​​deur sy baie beter lugmag, die Luftwaffe, die Duitsers jaag oor die USSR in drie groot weermaggroepe, wat die Rooi Leër en Sowjet -burgerlikes vreeslik ly. Op 29 Junie val die stede Riga en Ventspils in Letland, 200 Sowjetvliegtuie is neergeskiet en die omsingeling van drie Russiese leërs was byna voltooi in Minsk in Wit -Rusland. Bygestaan ​​deur hul Roemeense en Finse bondgenote, verower die Duitsers groot gebied in die eerste maande van die inval, en teen middel Oktober was die groot Russiese stede Leningrad en Moskou onder beleg.
Soos Napoleon Bonaparte in 1812, het Hitler egter nie die historiese vasberadenheid van die Russiese volk in ag geneem om indringers te weerstaan ​​nie. Alhoewel miljoene Sowjet -soldate en burgers in 1941 omgekom het, en vir die res van die wêreld dit seker gelyk het dat die USSR sou val, het die uitdagende Rooi Leër en die bittere Russiese bevolking Hitler se hoop op 'n vinnige oorwinning geleidelik verpletter. Stalin het veel groter reserwes van die Rooi Leër -afdelings as wat die Duitse intelligensie verwag het, en die Sowjet -regering het nie ineengestort weens 'n gebrek aan volksondersteuning soos verwag nie. Gekonfronteer met die harde werklikheid van die Nazi -besetting, het die Sowjets die regime van Stalin gekies as die minste van twee euwels en hulself gewillig opgeoffer in wat bekend geword het as die Groot Patriotiese Oorlog. "
Die Duitse offensief teen Moskou het net 20 km van die Kremlin af stilgehou, Leningrad se gees van weerstand het sterk gebly, en die Sowjet -wapenbedryf is per trein na die veiligheid van die ooste vervoer en het veilig gebly. Uiteindelik het wat die Russe noem "General Winter " weer byeengekom tot hul saak, wat die Duitsers se vermoë om te manoeuvreer verlam en die geledere van die afdelings wat beveel is om hul posisies te beklee tot die volgende someroffensief te verdun. Die winter van 1941 het vroeg gekom en was die ergste in dekades, en Duitse troepe sonder winterjasse is uitgeskakel deur die groot Sowjet -teenaanvalle wat in Desember begin het.
In Mei 1942 het die Duitsers, wat hul lyn ten duurste gehou het, hul someroffensief geloods. Hulle het die Kaukasus verower en na die stad Stalingrad gestoot, waar een van die grootste gevegte van die Tweede Wêreldoorlog begin het. In November 1942 is 'n massiewe Sowjet -teenoffensief uit die puin van Stalingrad geloods, en einde Januarie 1943 gee die Duitse veldmaarskalk Friedrich Paulus sy omsingelde leër oor. Dit was die keerpunt in die oorlog, en die Sowjette herower daarna al die gebied wat die Duitsers in hul offensief van 1942 ingeneem het.
In Julie 1943 het die Duitsers hul laaste groot aanval geloods, in Kursk na twee maande se hewige geveg waarby duisende tenks betrokke was. Dit het misluk. Van daaruit het die Rooi Leër die Duitsers geleidelik in 'n reeks Sowjet -offensiewe teruggestoot. In Januarie 1944 is Leningrad verlig, en 'n reuse -offensief om die USSR van sy indringers skoon te vee, begin in Mei. In Januarie 1945 het die Rooi Leër sy laaste offensief geloods deur Tsjeggo -Slowakye en Oostenryk in te ry, en einde April na Berlyn. Die Duitse hoofstad is op 2 Mei ingeneem, en vyf dae later het Duitsland in die Tweede Wêreldoorlog oorgegee.
Meer as 18 miljoen Sowjet -soldate en burgerlikes het in die Groot Patriotiese Oorlog hul lewens verloor. Duitsland het meer as drie miljoen mans verloor as gevolg van sy rampspoedige inval in die USSR.
Generaal Władysław Sikorski se beroep op die Poolse volk (6 Oktober 1939)
Die beroep van 6 Oktober 1939 is gedoen op een van die mees dramatiese oomblikke in die Poolse geskiedenis. Die Poolse leër was die afgelope maand heeltemal verslaan. Pole word deur die Derde Ryk en uit die ooste deur die Derde Ryk vanuit die weste, noord en suide aangeval, wat dit heeltemal onmoontlik gemaak het om weerstand te organiseer. Die burgerlike en militêre owerhede was in Roemenië geïnterneer. Dit is ook hier waar die belangrikste figure op die Poolse vooroorlogse politieke arena hulself bevind het, waaronder president Ignacy Mościcki of opperbevelhebber van die Poolse leër Edward Rydz-Śmigły.
In die lig van die internering, wat hom verhinder het om sy rol te vervul, besluit die president - in ooreenstemming met die Poolse Grondwet van 1935 - om sy opvolger tydens oorlogstyd aan te stel. Hy het generaal Bolesław Wieniawa-Długoszowski, Poolse ambassadeur in Rome, gekies. Die Franse en Britse owerhede het egter teen die besluit gestem, wat 'n bedreiging van 'n ernstige politieke krisis inhou. Mościcki het dus sy besluit verander en Władysław Raczkiewicz aangestel, wat Władysław Sikorski, 'n verteenwoordiger van die vooroorlogse opposisie, opdrag gegee het om die regering te lei. Die nuwe premier was nie verbonde aan die nederlaag nie, maar was steeds 'n bekende in Pole en in die buiteland en 'n persoon wat deur die Geallieerdes vertrou word.
Sikorski het 'n regering van nasionale eenheid gevorm, wat verteenwoordigers van sowel die Sanasie -beweging as die opposisie insluit: sosialiste, Christen -Demokrate, aktiviste van die boerebeweging en nasionaliste. Die beroep van 6 Oktober 1939 was 'n baie belangrike en simboliese teken dat die kontinuïteit van die Poolse regering ondanks die nederlaag gehandhaaf word. Die nuwe regering was konsekwent in hul bereidheid om aan die Duitsers aan die kant van Groot -Brittanje en Frankryk te bly veg, en het terselfdertyd 'n beroep op alle Pole gedoen om die stryd voort te sit. Poolse mense sou op hierdie oproep reageer deur vrywillig aan te sluit by die Poolse leër -eenhede wat in die geallieerde state gevestig is en weerstand in die land te organiseer.
Skakels na ander podcasts
Australiese vlootgeskiedenis -podcasts
Hierdie podcast -reeks ondersoek die seevaartgeskiedenis van Australië, met 'n verskeidenheid kundiges in die vlootgeskiedenis van die Naval Studies Group en elders.
Geproduseer deur die Naval Studies Group in samewerking met die Submarine Institute of Australia, die Australian Naval Institute, Naval Historical Society en die RAN Seapower Center
Life on the Line spoor Australiese oorlogsveterane op en teken hul verhale op.
U kan toegang tot hierdie opnames verkry via Apple iTunes of vir Android -gebruikers, Stitcher.
6 Oktober 1939 - Geskiedenis
Die stad Changsha, die hoofstad van Hunan, het 'n deel van die gevegte beleef. As 'n integrale kommersiële sentrum was dit ook al lank 'n teiken vir diegene wat hul suksesse wil benut en die Chinese regering wil verswak. Tydens die Sino-Japannese oorlog het Japan verskeie pogings aangewend om die stad Changsha te verower. Van 17 September - 6 Oktober 1939 het een so 'n aanval plaasgevind.
Die Tweede Sino-Japannese Oorlog begin in 1937. Terwyl die lande van China en Japan verskeie aanvalle teen mekaar woed, het die mees bevolkte stede in China hulself voorberei op die geveg. Die stede Sjanghai, Beijing en Changsha was hoog op die lys van plekke wat die Japannese wou verower. Die daaropvolgende oorlog was 'n direkte gevolg van die ekonomiese wanbalans en imperialistiese sienings van die Japannese regering. Hulle wou die Chinese en al die ekonomiese hulpbronne van China oorheers.
Boonop het China se oorvloed voorraad grondstowwe, arbeid en gewasse 'n gunstige land gemaak om dit te beveilig. Japan wou ook die moraal van die land herstel nadat dit deur die Sowjetunie verslaan is en deur die graafskap Duitsland verraai gevoel is. In die jare voor die oorlog was China en Japan hoofsaaklik besig met kort en kortstondige verbintenisse wat in klein dorpies plaasgevind het. Eers in die Marco Polo -brug het die ware oorlog tussen Japan en China begin.
In 1937 het die stad Sjanghai 'n nederlaag beleef, aangesien die Japannese 'n oorwinning oor die stad geëis het. Namate die gevegte voortduur, het Japan hul sukses voortgesit deur die stad Nanking te verower. Dit was 'n groot slag in 'n groot ekonomiese gebied in China, maar die beheer oor Nanking aan die Japanners verloor. Die Japannese magte het gesmee terwyl die imperialistiese leër probeer het om die baie belangrike stad Wuhan in te neem. Na Nanking het die waarde van Wuhan aansienlik toegeneem as gevolg van die politieke, ekonomiese en militêre komponente wat die stad nou huisves. Die Chinese wou die stad beskerm, maar het nie daarin geslaag om die Japannese leër te stuit nie. Dit het daartoe gelei dat die Chinese regering verder na die binneland gegaan het en na Chongqing verhuis het. Omdat hulle selfversekerd was oor al hul suksesse, het die Japannese leër na Changsha gegaan. Tot hul verbasing kon die Chinese magte hulle omring en verslaan in 'n harde geveg wat duisende slagoffers beleef het.
Volgens baie word die Slag van Changsha wat in 1939 plaasgevind het, die begin van 'n reeks gevegte wat tussen die twee lande sou plaasvind. Alhoewel die Chinese magte die Imperialistiese Japanse leër in 1939 kon weerhou, sou die Japannese by nog twee geleenthede terug wees. Changsha was die eerste groot stad wat nie deur die Japannese verslaan is nie, maar hulle sou hulself ook moes verdedig in brutale aanvalle wat in 1941 en weer in 1944 plaasgevind het. Die gesamentlike gevegte sou lei tot die dood van meer as 67 000 soldate vir die Chinese en 25 000 soldate vir die Japannese. Dit het meer as 5 jaar en 'n paar pogings geneem om Changsha die Japannese sterk houvas af te breek en weer beheer te kry.