Baltimore - Geskiedenis Podcasts - 2021
Baltimore tydens die New Nation - History
In 1820 was Baltimore die derde grootste stad volgens bevolking. Baltimore het vinniger verstedelik as enige ander stad suid van Philadelphia. Die hawe handel oor graan, vark, beesvleis en ander produkte van die plase Maryland en die Shenandoah -vallei. Die Ellicott Mills en ander meulens naby Baltimore het groot hoeveelhede meel geproduseer. Hierdie produkte is verkoop aan die Wes -Indiese Eilande, Latyns -Amerika en Europa.
Hoe Demokrate ook Baltimore en ander Amerikaanse stede vernietig het
Dit raak so erg vir die leierskap van die Demokratiese Party dat 'n mens hulle amper kan begin jammer kry. Byna, maar nie heeltemal nie. Wat met die party gebeur, is op hul eie met die buitengewone vernietiging wat deur 'n party gelei word en beïnvloed word deur charlatans en bedrog.
Die jongste illustrasie, met vergunning van president Donald Trump, kom in die vorm van hul bisarre paniek omdat Trump in die openbaar en passievol gepraat het oor die demokratiese vernietiging van Baltimore, 'n groot en belangrike Amerikaanse stad.
Baltimore is gestig in 1729. Die Amerikaanse vloot se eerste skip, die Constellation, is in 1797 in Baltimore gelanseer, en die kontinentale kongres van Desember 1776 tot Maart 1777 het in Baltimore vergader. Dit was 'n wonderlike begin vir 'n wonderlike stad wat deur die 20ste en 21ste eeuse liberale beleid gekniehalter is, wat dit tot 'n hopelose, armoede-geteisterde, rottebesmette, moorddadige stad verminder het.
Maar dit is nie 'n unieke verhaal nie, dit is die trajek wat ons in elke stad wat deur 'n liberaal bestuur is, in hierdie land gesien het. Die mense van onder meer Los Angeles, San Francisco, Chicago, Detroit en New York weet almal wat die mense van Baltimore deurgaan.
Die rede waarom ons van Baltimore praat, is omdat mnr. Trump dit die moeite werd was om te noem terwyl hy na rep. Elijah E. Cummings, 'n kwarteeu se kongresverteenwoordiger in Baltimore kyk, en sy tyd in die kongres deurbring. #8217 se pro-Amerika-agenda, veral die belemmering van enige poging om die voortgesette menslike katastrofe aan die suidelike grens aan te spreek.
As die nuutste man in Washington, het Trump nie die memorandums ontvang wat verbied om te praat oor die gruwelike mislukking en korrupsie van die Demokrate, wat soveel groot Amerikaanse stede veroordeel nie. Hy het ook nie gesê dat hy nie moet oplet hoe die Republikeinse Party medepligtig was aan hierdie onwelvoeglike vernietiging van mense se lewens deur die middestede te laat vaar nie, sodat Demokrate hul onverpoosde korrupsie en onbevoegdheid kon voortsit.
Dit was dus nie 'n verrassing dat terwyl Trump die toestand van Baltimore en die verantwoordelikheid van mense soos Mr. Stad.
Die vorige keer dat ek dit nagegaan het, is die rassistiese aanval op die stad 'n groot metropolitaanse gebied, met 'n meerderheid burgers wat mense van kleur is, dood en wanhoop en armoede. Dit is die hoogtepunt van leierskap om dit uit te roep, verandering te eis en te bespreek hoe die mense van die stad beter verdien.
Terwyl sommige demokratiese leiers daarop aandring dat Amerika se 400 jaar van rassisme verantwoordelik is vir die toestand van die middestede, is dit eerder 'n sistemiese verslawing aan mag en geld wat die metropole van die demokratiese regering verwoes en onverpoos voortduur omdat die Demokratiese Party gee dit nie eintlik om vir mense se lewens nie, hulle sien dit bloot as voer in hul politieke oorloë.
In die diepte van hul wanhoop oor hul stad, sien die mense van Baltimore nasionale aandag en nasionale kommer is die verskil. Aangesien die erfenismedia (ook bekend as die propaganda -arm van die Demokratiese Party) gek was oor die opmerkings van Trump oor die toestand van Baltimore, fokus hul dekking op hoe Trump Trump is en dit alles was rassisties. Die vermelding van die rotteplaag was ook 'n belediging vir die mense van Baltimore.
Dit is dinge waaroor nie gepraat moet word nie. Verouderde media beskerm hul helde deur feite wat ongemaklik is, soos rotte, armoede en moordsyfer, uit te laat.
Tydens die derde Demokratiese debat het CNN ''s Don Lemon 'n vraag gestel oor geweerbeheer met verwysing na drie skietery die naweek. Soos 'n goeie liberale soldaat, het hy die dodelike Chicago -naweek weggelaat waar agt mense vermoor en 40 gewond is. Hy kan dit nie noem nie, omdat Chicago 'n paar van die strengste wapenbeheerwette in die land het, so die moord op die mense tel nie omdat dit nie nuttig is nie.
Dit is deels waarom hierdie ramp vrolik verloop: die media durf nie die feite oor ons groot stede wat deur die demokratiese regering bestuur word, na vore bring nie, omdat dit die mislukking van die demokratiese leierskap en hul woede en haatgevulde platform beklemtoon.
Orkin, die nasionale plaagbestrydingsmaatskappy, het verlede jaar 'n lys van top 10 ratigste stede en 8221 uitgereik. Al tien is belangrike Amerikaanse stede - bestuur deur Demokrate. Die stede 1-10 is: Chicago, Los Angeles, New York, Washington, DC, San Francisco, Detroit, Philadelphia, Cleveland, Baltimore en Denver.
Boonop het Paul Bedard van die Washington Examiner hierdie week berig: Die moordsyfer in Baltimore is hoër as die drie Sentraal -Amerikaanse nasies wat die grenspoging dryf deur migrante wat na misdaad en moord wil vlug.
Hale Razor op Twitter herinner ons daaraan, "Detroit, die groot stad wat alle Demokrate prys, het die vierde hoogste moordsyfer in die Verenigde State ná St. Louis, Baltimore en New Orleans, en word sedert 1962 deur die Demokrate bestuur. &# 8221
Die armoede van 22 % in Baltimore is byna dubbel die nasionale koers.
Nog meer illustratief van die noodgeval wat Baltimore geword het, het One America News & Liz Wheeler vir ons gesê dat die lewensverwagting in 14 woonbuurte in Baltimore minder is as Noord-Korea, soos ook berig deur The Washington Post.
Die stad en die mense van Baltimore verdien beter. Ons almal doen. Die nodige verandering begin wanneer iemand praat en beter eis. Mnr. Trump gee ons steeds toestemming om eerlik te wees oor wat in ons land gebeur, wat die deur oopmaak om iets daaraan te doen. Vir die Demokrate is dit nog 'n misdaad wat hy pleeg. Vir die res van ons is dit ons toekomstige terugkeer.
• Tammy Bruce, president van Independent Women 's Voice, skrywer en Fox News-bydraer is 'n gasheer in die radioprogram.
Baltimore en Ohio Railroad, 'Koppel 13 groot state met die nasie"
Die beginjare was geteister deur frustrasies, aangesien dit deur die staat Pennsylvania by verskeie geleenthede op die westelike roete van sy keuse geblokkeer is, maar in plaas daarvan gedwing was om te vertrou op 'n baie meer robuuste lyn deur Maryland en Wes -Virginia (later West Virginia).
Ondanks hierdie terugslae, die omwenteling van die Burgeroorlog en ander kwessies, het die B&O gegroei tot 'n kragtige spoorweg wat meer as 10 000 myl in totaal strek.
Dit word al lank beskou as die derde belangrikste stamlyn na Chicago agter mededingers Pennsylvania en New York Central.
Die oorname daarvan deur die Chesapeake en Ohio in die vroeë 1960's het die voortbestaan ​​daarvan verseker, en dit het uiteindelik by die Chessie System -familie aangesluit voordat dit in die 1980's by CSX Transportation verdwyn het.
'N Paar aantreklike Baltimore en Ohio F7A's lei hul goederetrein langs die spoorlyn se hooflyn naby Green Spring, Wes -Virginia, op 27 Februarie 1953. Skrywer se versameling.
'N Kort geskiedenis van die Baltimore en Ohio
As die eerste gemeenskaplike spoorweg van hierdie land, was die B&O 'n belangrike rol in die groei en stimulering van ons land se ekonomie in 'n tyd toe 'West' die Ohio -rivier beteken.
Alhoewel dit nooit 'n welgestelde onderneming is nie, sal die nalatenskap daarvan vir altyd onthou word as 'n oorlewende en wat kliëntediens bo alles stel.
Hierdie toewyding het die B&O 'n lojale aanhang besorg in die mate dat sommige mense standvastig op sy treine gery het, selfs al was hulle ietwat stadiger as dié van sy mededingers.
Boonop, soos Brian Solomon in sy boek opmerk, "Amtrak, "het sy oupa, 'n gereelde treinreisiger gedurende die vroeë 20ste eeu, opgemerk dat die B&O die beste eetdienste bied.
Toe die bestaan ​​van die onderneming uiteindelik op 30 April 1987 tot 'n einde kom, het dit pas sy 160ste verjaardag gevier en gesien hoe die bedryf groei van niks meer as 'n paar verspreide lyne tot 'n spoornetwerk wat bestaan ​​uit tienduisende kilometers wat die land van kus tot kus (dit het ook sy ryker noordelike mededingers langer as 'n dekade oorleef).
Bekende B & O -treine: Skedules, bestaan, roetes. Foto's en geskiedenis
Verwante leesstof wat u kan geniet
Uit vrees dat die stad 'n ekonomiese nadeel sou hê, het Baltimore -leiers die B&O gevorm, oorspronklik geoktrooieer op 28 Februarie 1827 en amptelik op 24 April 1827 ingelyf en georganiseer. Stad.
Daar was vieringe en seremonies ter viering van die geleentheid en Charles Carroll self, die laaste lewende ondertekenaar van die Onafhanklikheidsverklaring, was op die punt om aan die feeste deel te neem. Hy het die taak gekry om die eerste graaf graaf om te draai, wat aandui dat die B & O se konstruksie aan die gang was.
Die Baltimore & Ohio Railroad -logo. Skrywer se werk.
Die doel was om die spoorweg by die Ohio -rivier in Wheeling, Virginia te bereik en Cumberland, Maryland langs die pad te verbind. Die taak sou egter baie moeilik wees, aangesien die ruwe Alleghenyberge in sy pad lê.
Die maatskappy sou ook ernstige politieke hindernisse uit Pennsylvania ondervind, wat 'n makliker pad deur die staat sou beperk en dwing om oor die westelike Virginia te bou.
Die B & O se onmiddellike bekommernis was bloot die bou van 'n spoorlyn as 'n ware pionier; byna alles wat hy geneem het, was 'n opgevoede raaiskoot wat gebaseer was op die destydse min kennis oor treine.
Die moeilikste was miskien om 'n regte weg-op-die-weg te bou en die krommelgrense en die erns van 'n tipiese trein uit te vind. Ter hulp in hierdie poging vaar ingenieurs na Engeland, die geboorteplek van spoorweë, vir idees rakende konstruksie en beste praktyke.
Onder hul opvallendste wegneemetes was die spoormeter. In sy boek, "Amerikaanse spoorweë vir smalspoor, "skryf skrywer en historikus dr. George W. Hilton, die B&O is aanvanklik gebou tot 'n meter van 6 voet.
Nadat die ingenieurs die Engelse spoorweë bestudeer het en gesien het hoe hul meter van 4 voet, 8 1/2 duim voorsiening maak vir meer ruimte vir bewegende dele op binne-gekoppelde lokomotiewe, is dit aangeneem en in gebruik teen die vroeë 1830's. B & O se volgende taak was om 'n spoorweg te ontwerp vir die treine se wiele.
Baltimore en Ohio 2-8-8-4 #7615 (EM-1) werk 'n vrag na Sand Patch in Mance, Pennsylvania tydens 'n herfsmiddag op 10 Oktober 1955. Let op die F7 helpers. Skrywer se versameling.
Weereens het ingenieurs hulle op 'n onbekende gebied bevind terwyl hulle met dieselfde tegniek eksperimenteer het, van klipgange met houtbalke tot ysterbande volgens dieselfde beginsel.
Ysterbandrelings het wel gewerk, hoewel dit ongelooflik gevaarlik was, aangesien verslete bande die dodelike verskynsel van "slangkoppe" kan veroorsaak, wat maklik deur die vloere van vroeë houtmotors geruk en passasiers vermink of vermoor het.
Teen die 1840's is 'n vaste yster "T" -rail bekendgestel, ontwikkel deur Robert Stevens, president van die Camden & Amboy Railroad. In Januarie 1830 het die B&O diens geloods gedurende sy eerste 1,5 kilometer van 'n klein stasie in Baltimore in Prattstraat.
Binne 'n paar maande is 13 myl in Mei na Ellicotts Mills (vandag Ellicott City) oopgemaak, waar die spoorlyn 'n stewige klipdepot met twee verdiepings saam met 'n klein draaitafel gebou het.
Die ligging bied nie aansienlike passasiersverkeer nie, maar bedien 'n plaaslike granietgroef, bekend as Ellicott's Quarries, saam met die landbou in die omgewing en vrag wat minder as vrag is.
Hierdie vroeë treine werk almal met perde as krag, en draf saam met weinig meer as net opgeknapte waens.
'N Publisiteitstoneel uit Baltimore en Ohio met FA-2's met 'n eenheidsteenkooltrein en gemengde vrag naby Orleans Road/Sir John's Run, West Virginia, omstreeks 1950's. Hierdie eenhede is later hernummer in die 4000 -reeks.
Dieselfde somer op 28 Augustus het die B&O Peter Cooper se 2-2-0 suksesvol getoets "Tom Duim, "'n Planet Type-stoomlokomotief. ਍it het die dag sy beroemde wedloop met 'n perd verloor, maar het die lewensvatbaarheid van stoom-aangedrewe lokomotiewe bewys.
Deel Alle opsies om te deel vir: Die opioïedepidemie maak toenemend swart Amerikaners dood. Baltimore is ground zero.
BALTIMORE - Die nuutste ramp in Baltimore se dodelike en verslegtende opioïedepidemie was klein: die verslaafde -wa, nou 13 jaar oud, sou nie begin nie.
Die wit GMC -vragmotor wat vier oggende per week oop is en buite die tronk geparkeer is, is 'n poging om 'n leemte in die stad se sukkelende verslawingstelsel te beperk. Maar soos die uiteensetting getoon het, het selfs die pogings om gate in die stelsel te stop, soms self gate. Met die bakkie buite gebruik, het dokters en verpleegsters na hul eie motors gegaan om pasiënte te besoek, sommige van hulle reeds skepties oor behandeling.
Die beknopte bakkie, gefinansier deur private stigtings en bestuur deur die Behavioral Health Leadership Institute, het 'n smal gang, 'n klein kombuis en twee kantore so klein dat ek skaars my arms kon rek. Teen die tyd dat ek dit besoek het, was dit weer aan die gang en bied pasiënte buprenorfien, een van die twee medisyne wat as die goue standaard vir die behandeling van opioïede verslawing beskou word.
Die buprenorfienwa van die Behavioral Health Leadership Institute, wat op 12 Maart 2019 buite die Baltimore Central Booking and Intake Center geparkeer was, bied pasiënte toegang tot behandeling met 'n lae versperring. Gabriella Demczuk vir Vox
Sedert November 2017 kon kliënte onbeplan instap en met die behandeling begin. Die bakkie benodig geen ID nie - 'n groot versperring, veral vir mense wat dakloos is - of enige soort versekering. Die hoofdoel is om iemand in die sorg te kry en dit dan aan te sluit by langtermynbehandeling in die meer tradisionele gesondheidsorgstelsel.
Die bakkie het Michael Rice se lewe verander. Daarsonder sou ek nog steeds hoog word, het Rice (58) vir my gesê en lag senuweeagtig. Hy het gesê dat hy na 15 jaar se gebruik van heroïen-'n gewoonte van $ 1.000 per week-'siek en moeg geword het om siek en moeg te wees'. Sedert hy 'n jaar gelede by die bakkie gekom het, het hy herstel.
Michael Rice (58) ontvang al byna 'n jaar opioïedverslawing van die buprenorfienwa. As dit nie vir die program was nie, het hy gesê: 'Ek sou nog steeds hoog word.' Gabriella Demczuk vir Vox
'Hierdie program werk,' het hy gesê. "Ek voel goed. Ek hou geld in my sak. " Hy het dollarrekeninge uitgetrek om dit te bewys.
Vir Rice het die behandeling ontoeganklik gelyk totdat hy die bussie gekry het. Oor die hele VSA bestaan ​​daar leemtes in behandeling. Maar die gapings in Baltimore is versterk deur groot ongelykhede in die ekonomiese en gesondheidsorg, wat die behandeling ontoeganklik laat vir die armes en dikwels swart inwoners - namate sterftes in 'n oordosis tot rekordhoogtes styg.
'Hulle het meer hiervan nodig,' sê Rice en wys na die bakkie.
Die afgelope twee dekades het die nuusmedia het oor die algemeen gefokus op wit slagoffers van die opioïede -epidemie in voorstedelike en landelike gebiede, soos in Wes -Virginia en New Hampshire. En dit is waar dat gedurende die beginjare van die krisis, wat begin met opioïede pynstillers, wit mense die belangrikste slagoffers was. Maar namate die krisis toegeneem het om onwettige middels soos heroïen en fentaniel te betrek, het dit swart en stedelike gemeenskappe al hoe harder getref.
In 2011 was die nasionale sterftesyfer vir swart mense 8,3 per 100,000, vergeleke met 14,9 per 100,000 vir wit mense. Teen 2017 het die sterftesyfer van swart oordosis meer as verdubbel - tot 19,8 per 100,000. Die sterftesyfer van wit oordosis het tot 24 per 100,000 gestyg.
Aaron Robinson (regs) en Wayne Stokes (middel), met Recovery Network, verskaf inligting oor gratis dienste vir die herstel van opioïedverslawing in Wes -Baltimore. Gabriella Demczuk vir Vox
Roland Brandon met Bmore POWER deel fentanyl-toetsstroke en gratis naloksoonstelle uit aan mense in die Winchester-Sandtown-omgewing in Wes-Baltimore. Gabriella Demczuk vir Vox
In daardie tyd het die krisis van oordosis dwelms in Baltimore toegeneem. Volgens die Centers for Disease Control and Prevention was die sterftesyfer in die stad 22,7 per 100,000 mense in 2011. Dit het in 2015 gestyg tot 49,1 per 100,000 - vergelykbaar met die huidige syfers in Wes -Virginia, die staat met die hoogste sterftesyfer in 'n oordosis in die land. In 2017 het die koers in Baltimore 85,2 per 100,000 bereik. Dit is byna die ekwivalent van 0,1 persent van die stad se bevolking wat in een jaar aan oormatige dosisse sterf.
Op grond van die mees onlangse syfers was 2018 waarskynlik erger. Swart mense maak die meeste sterftes uit 'n oordosis in die stad uit.
Die kantoor van die burgemeester van Baltimore het vrae oor die opioïede -epidemie na die stad se gesondheidsdepartement verwys, wat versoeke vir onderhoud geweier het.
Vir Baltimore -aktiviste is die stygende sterftesyfer vir oordosis 'n bewys dat die stad, die staat en die federale amptenare nie genoeg doen om die opioïde -epidemie te stuit nie. 'Mense is nie almal op hande om dit te stop nie,' sê Natanya Robinowitz, uitvoerende direkteur van Charm City Care Connection, wat dienste bied om die gevare van dwelmgebruik te verminder.
Buiten die gebrek aan toegang tot behandeling, kan die toename in sterftes in 'n oordosis die skuld kry vir die kragtige sintetiese opioïede fentaniel wat heroïne in die onwettige mark verdring. Fentanyl kan 'n meer voorspelbare dosis heroïen dodeliker maak deur dit moeilik of onmoontlik te maak om die sterkte van die geneesmiddel te bepaal.
'Mense is bang,' het Rice gesê.
Baltimore het gely dekades van stedelike roes, swak bestuur en misdaad en sosio -ekonomiese statistieke wat ontwikkelende lande kan meeding. Daar is groot gesondheidsverskille van omgewing tot omgewing.Die Amerikaanse departement van justisie het in 2016 tot die gevolgtrekking gekom dat ''n wesenlik uiteenlopende uitwerking op elke stadium van die handhawingsaksies van [die Baltimore -polisiedepartement] voorkom. Geweldgeweld is endemies, een van die herstelwerkers wat ek ontmoet het, moes sy werk na 'n ander blok skuif omdat daar 'n skietery was - 'n gebeurtenis wat as tipies en onvermydelik beskou is, soos 'n storm wat mense binnenshuis gedwing het.
Die stads- en staatsregerings neem 'n paar stappe - soos om 'n stabiliseringsentrum oop te maak, waar mense in 'n krisis gerig kan word op die behandeling van verslawing, en om organisasies te voorsien van die opioïed oordosis teenmiddel naloksoon (dikwels bekend onder die handelsnaam Narcan).
Maar Baltimore, wat reeds te doen het met toenames in moorde en groot polisiekandale, en Maryland, gefokus op onderwys, is beperk in hul hulpbronne. En die federale regering het, ondanks sommige verhogings hier en daar, nie die befondsingsvlak wat deskundiges en advokate landswyd gevra het, toegewy om die opioïedkrisis te bekamp nie.
'N Teken vir verslawingbehandeling by die kruising tussen Penn-North en Winchester-Sandtown in West Baltimore, Maryland. Aangesien Baltimore 'n toename in sterftes in oordosis ondervind, probeer stadsamptenare stappe doen om mense in die sorg te bring. Gabriella Demczuk vir Vox
Die resultaat: Behandeling is nog steeds nie toeganklik genoeg in Baltimore nie. Mense wat met verslawing sukkel, het dikwels nie voldoende gesondheidsversekering nie, geld vir eie uitgawes, vervoermiddels of selfs ID's wat nodig is om in die sorg te kom. As gevolg van hul eie reëls of regeringsregulasies, hou behandelingsentrums in Baltimore gereeld spesifieke vereistes aan hul dienste-soos indringende toetse, groepsterapie of moeilike nultoleransie-reëls. Die stabiliseringsentrum van die stad, wat veronderstel is om toegang tot sorg uit te brei, laat selfs nie instap toe nie.
Dit is waar die bestelwa kan help. Dit vereis nie 'n afspraak, 'n ID of versekering nie. Kliënte wat terugval, word nie uit die sorg geskop nie, soos in ander instellings, en word in plaas daarvan ondersteuning gebied om deur die agteruitgang te kom. Daar is geen vereistes vir spesifieke terapieë nie, iemand kan 'n voorskrif vir buprenorfien opneem en op pad wees. Verslawingskenners noem hierdie soort sorg 'lae drempel'-pasiënte hoef nie veel te doen om in behandeling te kom nie.
'Daar is baie opsies met hoë drempels, maar nie genoeg opsies met 'n lae drempel nie,' het Robinowitz, van Charm City Care Connection, gesê oor Baltimore. 'As u 'n funksionerende stelsel het, is dit baie laag.'
Reg buite die bakkie, Ek het Edward Kingwood (56) raakgeloop en 'n sigaret gerook. Hy het gesê dat hy deur sy ouers mishandel is, en daarom het hy in 1978 van die huis weggeloop - in Fort Lauderdale, Florida - en is sedertdien meestal haweloos en werkloos. Hy het heroïne in 1986 begin gebruik.
'Dit is so moeilik,' het hy gesê.
Kingwood, wat sedert Januarie by die bakkieprogram was, was onlangs in die tronk weens 'n gewapende roof. Hy het gekla dat die stad en die staat min gedoen het om hom aan sosiale dienste te verbind: Die tronk het hom nie behandel nie en het hom vrygelaat sonder om iets te doen om sy dakloosheid of dwelmgebruik aan te spreek, wat albei tot sy misdaad bygedra het. Toe hy uitklim, het hy weer heroïen gebruik.
Edward Kingwood wag op behandeling buite die buprenorfienwa van die Behavioral Health Leadership Institute op 12 Maart 2019. Na dekades van haweloosheid het hy gesê dat behandeling hom help om sy lewe weer bymekaar te sit. Gabriella Demczuk vir Vox
In die middel van die onderhoud verskoon Kingwood homself, spring voor die bussie en gooi langs die straat op. Dit was onttrekking. 'Ek is siek,' het Kingwood gesê en herhaaldelik om verskoning gevra, terwyl sy neerslagtige oë natgemaak het. Hy druk 'n rubberbal in sy linkerhand - 'n stresverligter, verduidelik hy.
Die siekte dryf baie mense aan om heroïen en ander opioïede te gebruik. Onttrekking word algemeen beskryf as 'n mengsel van die ergste maaggriep en verpletterende, verlammende angs. Om dit te stop, gaan mense dikwels na die opioïede wat hulle kan vind.
Dit is een van die redes waarom medisyne soos metadoon en buprenorfien so suksesvol is. As opioïede self, kan hulle voorgeskryf word aan mense met opioïedverslawing om volledige onttrekking te voorkom. As pasiënte eers op 'n dosis gestabiliseer is, produseer die medisyne nie 'n hoë nie, maar help dit iemand om normaal te voel - "word reguit" - sonder om gevaarlike middels te gebruik. Dekades van navorsing toon dat die medikasie werk, en studies het bevind dat dit die sterftesyfer van alle oorsake onder pasiënte met opioïedverslawing met die helfte of meer verlaag en dat mense beter in behandeling kan bly as nie-medikasiebenaderings.
Tog bly daar stigma. Een metadoonpasiënt in Baltimore, Ricky Morris (52), het vir my gesê sy vorige dokter in die primêre sorg het hom aangesê om van die medikasie af te gaan en te argumenteer: "Jy maak jouself dood." Ondanks die wetenskaplike bewyse vir die voordele van metadoon en buprenorfien, is daar 'n wydverspreide wanopvatting dat die medisyne, as opioïede, 'die een middel met 'n ander' vervang - selfs al is die medisyne, as dit volgens voorskrif geneem word, baie veiliger as heroïne of fentaniel , en verminder die hunkering en onttrekking.
In reaksie op die toenemende sterftes in oordosis in die 1990's, het Maryland en Baltimore die toegang tot metadoon- en buprenorfienbehandeling uitgebrei. Dit het gelei tot 'n afname in sterftes in 'n oordosis teen die laat 2000's, volgens 'n studie wat in die American Journal of Public Health. Maar toe fentanyl in die middel van die 2010's aankom, het sterftes in 'n oordosis weer begin skiet-en die oorblywende gapings in die behandeling is blootgestel.
Edward Kingwood wag om behandeling te ontvang by die buprenorfienwa, wat buite die tronk van die stad geparkeer staan. Kingwood het gekla dat amptenare hom toe hy in die tronk was, nie met behandeling of ander maatskaplike dienste verbind het nie. Gabriella Demczuk vir Vox
Vir Kingwood is die bakkie 'n geleentheid om onttrekking in die toekoms te vermy - op 'n wettige manier. 'Ek oortree nie meer die wet om gesond te word nie,' het hy gesê.
Hy wens net hy het die geleentheid vroeër gehad.
'Ek wil in 'n huis woon. Ek wil graag kos eet. Ek wil graag werk hê, "het Kingwood gesê. "Gee 'n man 'n kans."
Hindernisse vir behandeling is 'n landwye probleem - een rede, het die Amerikaanse chirurg -generaal in 2016 tot die gevolgtrekking gekom, waarom slegs een uit elke tien mense met 'n dwelmverslawing spesiale behandeling kry. Selfs op plekke wat wydverspreide nasionale aandag geniet het, soos West Virginia en New Hampshire, kan mense wat met verslawing sukkel, steeds weke of maande wag vir behandeling.
Maar sulke hindernisse is veral skerp in Baltimore, waar historiese disinvestering en segregasie gelei het tot hoë armoede en groot rasseverskille in rykdom, inkomste en onderwys.
'Ons word oor die hoof gesien', het Darrell Hodge, 'n spesialis vir eweknieherstel en voormalige pasiënt by die REACH -behandelingskliniek in Baltimore, vir my gesê. 'Baie mense in Baltimore voel beroof, soos tweederangse burgers.'
Darrell Hodge, eens 'n verslaafde -pasiënt self, werk nou saam met verslawingspasiënte by die REACH -behandelingskliniek in Baltimore. 'As ek kon herstel, wou ek deel,' het hy gesê. Gabriella Demczuk vir Vox
Daar is 'n algemene wysheid in Baltimore oor waarom sterftes in oordosis van dwelms die afgelope jare dramaties toegeneem het met min aandag van buite.
'Rassisme speel altyd 'n rol in hierdie saak', het Christian Diamond, 'n gemeenskapswelstandswerker by Charm City Care Connection, aan my gesê. 'Ons probeer al jare vir mense vertel dat dit 'n siekte is, maar niemand luister nie' - totdat die gesig van dwelmverslawing wit en ryker geword het, het hy verduidelik.
Keith Humphreys, 'n kenner van die dwelmbeleid van Stanford, het erken dat rassisme 'ongetwyfeld' 'n faktor is in die gebrek aan aandag aan die opioïedepidemie in Baltimore en ander meestal swart gemeenskappe. Maar hy wys ook op die rol van die klas: 'n Metepidemie in die vroeë 2000's, wat armer blanke gemeenskappe in die VSA buite verhouding getref het, het gereeld media -aandag geniet en word gewoonlik as 'n kwessie van misdaad beskou, nie as volksgesondheid nie.
'N Koalisie van skadeverminderingsaktiviste vergader gereeld om te gesels oor die verskillende kwessies wat hul organisasies in die gesig staar, van stygende sterftesyfers tot 'n oordosis tot watter beleid hulle moet beywer. Gabriella Demczuk vir Vox
Die opioïedkrisis het nasionaal deels baie aandag gekry, want dit raak mense wat wit, welvarend en magtig is - nie net die swartes, armes en neerslagtiges nie.
Dit is die rede waarom die voormalige goewerneur van New Jersey, Chris Christie, 'n aangrypende toespraak kon lewer, wat meer as 15 miljoen keer op Facebook gekry het, oor sy hoërskoolvriend wat na jare se sukkel met verslawing gesterf het: dit het gebeur met iemand wat hy geken het. Hierdie persoonlike verbintenis het die krisis meer sigbaar gemaak vir maghebbers en het hulle gedwing om met meer simpatie - teenoor hul familie, vriende en bure - te reageer, in teenstelling met die strafgerigte, strafgerigte benadering wat die reaksies op vorige dwelmepidemies oorheers het.
Bmore POWER is een van die groepe probeer om die gapings in Baltimore te vul. Ek het saam met hulle in Wes -Baltimore gemerk toe hulle naloksoon- en fentaniel -toetsstroke voorsien het aan mense wat dwelms gebruik.
Ideaal gesproke sou mense wat dwelms gebruik, behandeling ontvang. Maar Bmore POWER en groepe hou daarvan om te verseker dat mense wat dwelms gebruik, nie 'n oordosis kry nie en eers sterf. Ricky Morris, wat nou saam met Bmore POWER werk, beskryf die filosofie van die groep om skade te verminder: "U moet die volgende dag hier wees om van plan te verander."
Bmore POWER deel fentaniel -toetsstroke en naloksoon in Wes -Baltimore uit. Mense is dikwels nuuskierig oor die dienste en is dankbaar dat die organisasie daar is om te help. Gabriella Demczuk vir Vox
Bmore POWER -personeel bied instruksies oor hoe om gratis naloksoonstelle en fentaniel -toetsstroke te gebruik om opioïede oordosisse te voorkom. Gabriella Demczuk vir Vox
Morris was gestasioneer langs Pennsylvania Avenue, naby die CVS wat afgebrand het tydens die onluste in Freddie Gray in 2015. Verskeie polisiemotors het daar naby gestaan. Maar dit lyk asof daar geen pogings was om dwelmhandel te stop nie. Ek het gesien hoe geld en goedere verskeie kere hande uitruil gedurende die twee ure wat ek daar was.
Dit is eintlik hoekom Bmore POWER hier was: die groep het gehoop om mense te vang net voor hulle dwelms gebruik, en gee hulle gereedskap en instruksies om die risiko te verminder dat hulle 'n oordosis neem en sterf.
'Ons hoop dat mense ons sal sien terwyl hulle kak oppak', het Ro Johnson, saam met Bmore POWER, aan my gesê. Sy het die nadele van dwelmverslawing persoonlik gesien, ook met broers en susters en neefs.
Terwyl ons gepraat het, het 'n mediese noodgeval oorkant die straat 'n ambulans en 'n brandweerwa gebring. Johnson het gesê sy sal nie verbaas wees as dit 'n oordosis is nie.
Sy het bygevoeg: 'Ek hoop net dit is nie my suster nie.'
Roland Brandon met Bmore POWER deel hulpmiddels uit vir die voorkoming van oordosis, terwyl 'n ambulans na 'n mediese noodgeval oorkant die straat kyk. Sommige Bmore POWER -personeel is bekommerd dat dit 'n oordosis kan wees. Gabriella Demczuk vir Vox
Die tragedie van Baltimore
Sedert Freddie Gray se dood in 2015, het geweldsmisdaad 'n kwarteeu lank tot ongesiens gestyg. Binne die ontploffing van 'n Amerikaanse stad.
Die toneel van die moord op Jason Reuben Haynes, een van die 309 slagoffers van moord in Baltimore verlede jaar. Krediet. Peter van Agtmael/Magnum, vir The New York Times
Hierdie artikel is 'n samewerking tussen The Times en ProPublica, die onafhanklike organisasie vir ondersoekende joernalistiek sonder winsbejag. Teken hier in om kry die nuutste ondersoeke van ProPublica.
Op 27 April 2015 het Shantay Guy haar 13-jarige seun oor Baltimore huis toe gery van 'n doktersafspraak toe iets-'n klip, 'n baksteen, sy was nie seker wat nie-haar motor getref het. Haar foon is afgeskakel, en sy het nie besef dat protes en geweld die middag in die stad uitgebreek het nie, na die begrafnis van Freddie Gray, die 25-jarige man wat agt dae tevore nasionale aandag getrek het toe hy gesterf het nadat hy gely het beserings in polisie -aanhouding.
Terwyl sy sien wat gebeur - brande wat aan die brand gesteek word, jongmense en polisiebeamptes wat bymekaarkom in die nabygeleë draaikolk van die siekte - stoot sy haar seun, Brandon, in sy sitplek neer en huistoe. "Ma, is ons al tuis?" Vra Brandon toe hulle by hul huis kom, net binne die stadslyn, waar hulle saam met Guy se man, haar volwasse dogter en haar man se laat tienerseun, broer en skoonsuster woon.
'U hou my kop steeds neer,' het hy gesê.
Guy het grootgeword in 'n verarmde, hoogs gesegregeerde deel van Wes-Baltimore naby wat nou die fokuspunt van die straatbotsings was, maar sy het lankal in 'n ander laag van die stad se samelewing geklim waar sy as inligtingstegnologiese projekbestuurder gewerk het T. Rowe Price, die in Baltimore gevestigde onderlinge fondsreus. Om haar ou buurt te sien uitbars, het haar lewe verander. Na lang gesprekke met haar man, wat die kantoor van 'n plaaslike vragmotoronderneming bestuur, het sy haar werk verlaat en by 'n gemeenskapsbemiddelingsorganisasie gaan werk. 'Dit het net gevoel asof dit die werk was wat ek veronderstel was om te doen,' het sy gesê.
In Baltimore kan u baie vertel oor die politiek van die persoon met wie u praat, deur die woord wat hy of sy gebruik om die gebeure van 27 April 2015 te beskryf. Sommige mense, en die meeste media, noem dit die "onluste" sommige 'onrus'. Guy was een van diegene wat altyd na hulle verwys as die 'opstand', 'n woord wat iets regverdigbaar en positiefs aandui: die eerste stap, hoe onstuimig ook al, na 'n vryer en skoner stad. Polisie in Baltimore, het Guy en baie ander inwoners geglo, is gebreek, met beamptes wat as 'n besettende leër op vyandelike gebied dien-wat Afro-Amerikaanse inwoners sonder oorsaak geteister het, wantroue en vyandigheid veroorsaak.
In 2016 het die Amerikaanse burgerlike regte -afdeling van die Amerikaanse departement van justisie ingestem en 'n verslag bekend gemaak waarin die stad se polisiedepartement beskuldig word van rassediskriminasie en buitensporige geweld. Die stad het ingestem tot 'n "toestemmingsbesluit" met die federale regering, 'n stel polisiëringshervormings wat deur 'n federale regter afgedwing sou word. Toe 'n onafhanklike moniteringspan gekies is om toesig te hou oor die besluit, is Guy aangestel as die gemeenskapskakeling. Dit is waar sy wou wees: aan die voorpunt van die poging om haar stad 'n beter plek te maak.
Maar in die daaropvolgende jare het Baltimore volgens die meeste standaarde 'n slegter plek geword. In 2017 het dit 342 moorde aangeteken-die hoogste persentasie per capita ooit, meer as die dubbele van Chicago, veel hoër as enige ander stad met 500 000 inwoners of meer en verstommend genoeg 'n groter absolute aantal moorde as in New York, 'n stad 14 tye so vol. Ander verkose amptenare, van die goewerneur tot die burgemeester tot die staatsadvokaat, het gesukkel om op die toename in wanorde te reageer, en inwoners het die onrusbarende gevoel gelaat dat daar niemand in beheer was nie. Met elke jaar wat verbygaan, word dit moeiliker om te sien watter winste presies deur die opstand behaal is.
Een aand verlede Oktober, nadat Guy en haar man, Da'mon, gaan slaap het, het Da'mon se broer aan die slaapkamerdeur geslaan. "Yo, yo, staan ​​op!" skree hy.
Dit was omstreeks 23:30. Da'mon se 21-jarige seun, Da'mon Jr., wat Shantay gehelp het om groot te maak, sou gewoonlik teen daardie tyd tuis gewees het na sy busrit oor die stad na sy aandskof as verskaffingskoördineerder by die Johns Hopkins-hospitaal. Maar hy was nêrens te sien nie. Da'mon Sr. storm na die deur en vra wat aangaan.
'Dame is geskiet,' het sy broer gesê.
Vier maande later, Ek het Guy en Da'mon Jr. ontmoet in 'n kafee naby my kantoor in die middel van die stad. Da'mon is onlangs vrygelaat nadat hy 47 dae in die hospitaal was, met 20 chirurgiese prosedures. Sy minderwaardige vena cava, wat bloed van die onderlyf na die hart vervoer, funksioneer nie meer nie; hy moes eerder op kollaterale are staatmaak. Hy het probeer om terug te gaan werk, maar swelling in sy bene en kortasem maak dit moeilik.
Da'mon het vir my gesê dat hy geen idee het wie agter die skietery was nie, wat volgens hom óf 'n poging tot roof was, óf 'n bende -inleiding. Dit was irriterend, het hy gesê, met die wete dat die skieter nog iewers daar is. 'Ek hou nie daarvan as motors my stadiger ry of mense my te lank na stoptekens staar nie,' het hy gesê. 'Almal van julle kan daardie persoon wees. Jy weet nooit."
Maar Guy het op een of ander manier die ervaring deurgemaak, selfs meer toegewyd aan die saak waarvoor sy aangemeld het. 'Ons stad het herstel nodig,' het sy vir my gesê.
Dit verg merkwaardige sterkte om vandag 'n optimis oor Baltimore te bly. Ek het 11 van die afgelope 18 jaar in die stad gewoon, en die laaste paar jaar het ek gesukkel om die ontrafeling daarvan aan vriende en kollegas elders te beskryf. As u in byvoorbeeld New York of Boston woon, ken u 'n sekere verhaal van stedelike Amerika. 'N Paar dekades gelede was wanorde en disfunksie algemeen in Amerikaanse stede. Toe kom die groot stedelike wedergeboorte: 'n golf van herbelegging, tesame met 'n daling in die misdaadsyfer wat baie groot stede verlaat het om 'n soort na-vrees bestaan ​​te geniet.
Tot 2015 lyk dit asof Baltimore sy eie, meer beskeie weergawe van hierdie opswaai geniet. Alhoewel dit gereeld voorkom met ekonomiese ongevalle in die Rust Belt, soos Cleveland, St. Louis en Detroit, het Baltimore in werklikheid beter gevaar as hierdie post -industriële eweknieë. Vanweë die biomediese ryk van Johns Hopkins, die besige hawe van die stad en die nabyheid van Washington, geniet metro Baltimore hoër vlakke van welvaart en inkomste - insluitend onder die swart bevolking - as baie voormalige vervaardigingsentrums.
Die stad het nog steeds sy euwels gehad - sy roes, voorstedelike vlug, segregasie, dwelms, ongelykheid tussen rasse, gekonsentreerde armoede. Maar so onlangs as 2014 het die bevolking van Baltimore, wat 63 persent Afro-Amerikaners is, toegeneem, effens gestyg tot 623 000 na dekades van agteruitgang. Kantoorgeboue in die middestad is omskep in woonstelle, en 'n nuwe woonbuurt het oos van die binneste hawe gestyg.Die stad lok selfs die uiteindelike imprimaturs van stedelike herlewing, 'n paar koshuise.
Die daaropvolgende regressie was vinnig en demoraliserend. Herontwikkeling duur voort in sommige dele van die stad, maar byna vier jaar na die dood van Freddie Gray het die toename in misdaad weer die konteks geword van die daaglikse lewe in die stad, soos in die vroeë 1990's. Ek het daaraan gewoond geraak om die briefkolom in die oggend in die Baltimore Sun te soek na nuus oor die jongste moorde, om kennis te neem van die ligging van die jongste moorde terwyl ek deur die stad ry vir my verpligtinge oor bofbalafrigting en vrywilligerswerk. In 2017 het die kerk wat ek bywoon, die slagoffers van die geweld by Sondagdienste begin noem en 'n pers lint vir elkeen aan 'n lang koord buite gehang. Teen die einde van die jaar was die linte vol ruimte, soos hemde op 'n wasgoeddraad.
Die geweld en wanorde het groter terugslae veroorsaak. Gov. Larry Hogan het 'n spoorvervoerlyn van $ 2,9 miljard na West Baltimore gekanselleer, wat die disinvestering in die woelige omgewing verdedig het, deels deur op te let dat die staat $ 14 miljoen bestee het om op die onluste te reageer. Target het sy winkel in Wes -Baltimore gesluit, 'n knou vir 'n deel van die stad sonder kleinhandelopsies. Die burgerlike kompak het so uitgeraf dat een kennis my onlangs erken het dat hy opgehou het om by rooi ligte te wag toe hy laataand ry. Waarom sou hy, sê hy, jong mans op grondfietse deur kruisings sien vlieg terwyl polisiebeamptes in kruisers sit en niks doen nie?
Dit is moeilik om dit alles aan mense buite Baltimore te verduidelik, nie net omdat die ervaring vreemd is vir diegene wat selfs in stede net van die Interstate af op of af is nie (alhoewel 'n handjievol stede elders, soos Chicago en St. van onlangse geweld, al is dit minder dramaties as Baltimore). Dit is ook omdat die nasionale politieke diskoers nie 'n woordeskat het vir die siektes van die stad nie. Op die regse praatradio, een van die min sektore in die media wat baie belangstel in die toename in misdaad in Baltimore, is daar ou trope stedelike chaos-Trump se 'Amerikaanse bloedbad'. Die gevoel van die historiese kragte en maatskaplike verlatenheid wat die stad dekades lank sukkel om te oorkom, het gewoonlik geen gebrek aan hierdie besprekings in die rade nie.
Aan die linkerkant, daarenteen, word die onlangse ellende van Baltimore grootliks oor die hoof gesien, deels omdat dit 'n uitdaging is vir diegene wat begin met die veronderstelling dat polisiëring inherent verdag is. Die nasionale progressiewe verhaal van Baltimore tydens hierdie era van hervorming van strafregspleging was die verhaal van die polisie-oordrewe wat gelei het tot Gray se dood en die opstand, nie die toename in geweld wat die stad sedertdien ingehaal het nie. As gevolg hiervan is Baltimore meestal alleen gelaat om te worstel met wat gebeur het, wat niks anders was as 'n gebrek aan orde en bestuur soos min Amerikaanse stede in jare gesien het.
Om te verstaan ​​hoe dinge in Baltimore het so erg geraak, jy moet eers verstaan ​​hoe dit, nie so lank gelede nie, beter geword het. Geweld was 'n epidemie in Baltimore aan die einde van die tagtigerjare en vroeë negentigerjare, soos in baie ander stede, terwyl krake in 'n dwelmmark ingedring het wat lankal deur heroïne oorheers is. In 1993 het die stad die 350-moordmerk oorgesteek. Dit was die jare wat 'The Wire' geïnspireer het. Hulle het ook aanleiding gegee tot Martin O'Malley, 'n stadsraadslid wat in 1999 tot burgemeester verkies is op 'n anti-misdaadplatform.
O'Malley het begin met die implementering van wat destyds bekend was as die New York-model: zero-verdraagsaamheid vir dwelmmarkte in die buitelug, data-sentriese "CompStat" -vergaderings om misdaad op te spoor en polisiebeamptes aanspreeklik te hou en meer hulpbronne vir wetstoepassing in kombinasie met strenger dissipline vir beamptes wat hul mag misbruik het. Teen die tyd dat O'Malley, 'n demokraat, in 2006 tot goewerneur van Maryland verkies is, het die misdaadsyfers, insluitend moorde, oor die algemeen gedaal, maar teen 'n prys. Arrestasies het in 2005 gestyg tot 101 000 van 81 000 in 1999 - 'n stad vol jong mans met kriminele rekords en maande en jare weg van werk en gesinne.
Dit het 'n polisie -speurder met die naam Tony Barksdale ontstel. Destyds het 'n kolonel in sy middel-30's, Barksdale, 'n kaal, lomp man met 'n lugubre manier, grootgeword in 'n rowwe deel van Wes-Baltimore. 'Ek het gesien hoe my eerste man geskiet word tydens 'n voetbaltoets op Franklin Square,' het hy naby my huis gesê toe ek hom verlede middag in die kanton in die stad ontmoet het. Sy eie blok was egter relatief veilig, want 'n polisiebeampte het daarop gewoon. Barksdale dwaal deur die Coppin State College en blaas Pell -toelaes toe hy eendag 'n klomp jong swart polisiemanne op straat sien. Die gesig het hom geïnspireer om self aan te meld.
Vroeg in 2007 stel hy 'n meer doelgerigte benadering tot polisiëring voor aan Sheila Dixon, die stadsraadspresident wat O'Malley se termyn as burgemeester voltooi het nadat hy tot goewerneur verkies is. Dixon was, net soos Barksdale 'n produk van die stad se swart werkersklas, eens met Barksdale se visie om die moorde te verminder sonder massa -arrestasies. 'Sy het gesê:' Hoe lank sal dit jou neem? ', Onthou Barksdale. 'Ek het gesê:' Eendag '.
Fred Bealefeld, Dixon se nuwe polisiekommissaris, het Barksdale tot adjunk -operasie bevorder - hy was die jongste adjunk -kommissaris in die stad se geskiedenis - en Barksdale het begin werk. Hy het klere -eenhede ontwikkel met 'n meer chirurgiese benadering tot polisiëring, wat die mees gewelddadige hoeke geteiken het en saam met speurders van moord gewerk het om die mense in hegtenis te neem wie se name in verband met moorde verskyn het. Hy en Bealefeld het weekliks vergader met hooggeplaaste personeellede in die burgemeesterskantoor en het elke twee weke met top stadsamptenare vergader in CitiStat-vergaderings-die munisipale ekwivalent van CompStat-waar Bealefeld uitgevra is oor oortydkoste, werwing en ander merkers van departementele gesondheid. Elke paar weke het verteenwoordigers van die polisie, die kantoor van die staat se prokureur en ander vergader om data oor die vervolging van vuurwapens te hersien.
Arrestasies het van 2006 tot 2011 met 'n derde gedaal - en moorde het ook toegeneem tot 197 in 2011, die eerste keer dat die stad minder as 200 in byna vier dekades was. 'N Studie van Johns Hopkins in 2018 het bevind dat die nuwe benadering tot polisiëring die doeltreffendste stad in die afgelope jaar was. 'Baltimore het dit aan die gang,' het Barksdale vir my gesê.
Terwyl Dixon O'Malley se regeringsverantwoordelikheidspraktyke gevolg het, was sy minder as eties in haar eie sake. 'N Paar jaar na Barksdale se pogings is sy deur die staatsaanklaer aangekla van diefstal en bedrog. Die aanklaer het kontrakte en werk wat haar vriende en familielede uit die stad gekry het, nagegaan - ondersoeke wat gelei het tot die ontdekking dat sy persoonlik honderde dollars geskenkbewyse gebruik het wat deur ontwikkelaars aangevra is en bedoel was vir arm kinders.
Dixon is skuldig bevind en bedank, en is vervang deur die president van die stadsraad, Stephanie Rawlings-Blake, 'n dogter van 'n magtige staatswetgewer van die Oberlin- en University of Maryland School of Law. Rawlings-Blake, 'n meer gereserveerde leier as Dixon, wou hê dat Bealefeld meer gereeld met die publiek moet kommunikeer as wat hy geneig was om te doen, maar ook minder openlik 'n wit polisieman uit 'n gesin vol, maar bekend vir sy stomp praatjies oor 'punks' en 'knokkelkoppe'. In 2012 tree hy af, net soos twee van sy naaste bondgenote in die stadsaal, en Barksdale word tussentydse kommissaris.
Barksdale het 'n onderhoud gevoer vir die permanente pos, maar Rawlings-Blake het Anthony Batts, die voormalige polisiehoof in Oakland, Kalifornië, aangestel. behoefte aan gemeenskapsverhoudinge. Batts se profiel pas by 'n stad wat wou glo dat die gewelddadigste dae agter die rug was. Barksdale het nie agtergekom dat hy verbygegaan het nie, totdat hy 'n oproep van Justin Fenton, die hoof -polisieverslaggewer van The Sun, gekry het.
Toe die Black Lives Matter -beweging die debat oor polisiëring in 2014 verander het, aanvaar Batts 'n beeld as 'n hervormer. Hy woon straatfeeste in volle uniform by. Hy het in Barksdale se klere aangesluit nadat 'n reeks in The Sun berig het hoeveel die stad bestee om regsgedinge oor rowwe arrestasies op te los - meer as $ 5 miljoen sedert 2011. Op Bealefeld en Barksdale se horlosie was daar ook 'n toename in die skietery deur polisiebeamptes , wat tussen 2006 en 2007 ongeveer verdubbel het voordat dit na vroeëre vlakke gedaal het - 'n feit waaroor Barksdale nog steeds nie jammer is nie. "Om die misdaad te rem, sal daar skietery betrokke wees deur die polisie," onthou hy aan Dixon en Bealefeld. 'Ek ken hul ingesteldheid. Hulle sal jou respekteer as jy net soos hulle bereid is om te sterf. En daar is mense wat dit net nie verstaan ​​nie. "
Dit was 'n omstrede benadering en waarop Batts nie ingeteken het nie. Hy het 'n groot deel van die kommandopersoneel vervang, en ander mense het alleen vertrek. Onder hulle was Barksdale, wat op 42 afgetree het. 'Ek hou van 'n kommissaris wat sê:' Kyk, ons het mense in die gemeenskap wat ons moet arresteer ',' het Barksdale aan my gesê. 'Nie die polisie wat hier in volle uniform dans nie.'
Politieke ontwikkelinge het intussen die fondamente van die departement se onlangse suksesse ondermyn, wat sterk afhang van die koördinering met die stadsaal en die staats- en federale aanklaers, sowel as die parool-en-proefkantoor van Maryland en ander staatsagentskappe wat moontlik nie so oplettend was nie. na die stad as die goewerneur nie 'n voormalige burgemeester van Baltimore was nie. Maar in 2014 het Maryland Larry Hogan, 'n Republikeinse voorstedelike eiendomsontwikkelaar, as O'Malley se opvolger vir goewerneur verkies. Hogan plaas minder druk op staatskantore om nou saam te werk met die stad se polisie. En die nuwe prokureur van die nuwe staat, na 'n oorweldigende oorwinning in 'n lae opkomst in die Demokratiese voorverkiesing, was Marilyn Mosby, 'n 34-jarige voormalige assistent-aanklaer wat die doel was om die stad se wetstoepassingsburokrasie op te skud. Sy het nie net top -afgevaardigdes nie, maar ook baie aanklaers meer uit eie beweging weggelaat. Mettertyd het senior lede van haar kantoor minder gereeld by CompStat en ander vergaderings met wetstoepassers gekom. (Mosby se kantoor het nie gereageer op versoeke om amptelike kommentaar nie.)
In haar veldtog het Mosby gevra dat meer gewelddadige oortreders na die behandeling oorgedra word. Een halfhuis wat vir hierdie doel gebruik is, was in Wes -Baltimore, en dwelmhandelaars het as 'n kliënt op sy inwoners ingeval, volgens 'n lid van Mosby se personeel. Op 17 Maart 2015 het Mosby se kantoor 'n polisiebevelvoerder gevra om 'n nabygeleë kruising te rig vir 'verbeterde' dwelmhandhawing. 'N Paar weke later het twee polisiebeamptes 'n paar blokke suid van die kruising 'n man met die naam Freddie Gray teëgekom.
Onder die sterftes by polisiebeamptes se hande wat die Black Lives Matter -beweging in sy vroeë stadiums geanimeer het, was Gray's uniek. Hy is nie geskiet nie, net soos Laquan McDonald in Chicago, Michael Brown in Ferguson, Mo., Tamir Rice in Cleveland en Walter Scott in North Charleston, SC. ​​Al wat seker bekend is, is: wat oor die jare heen op lae vlak handel gedryf het-gehardloop. Toe die polisie agtervolg en hom pak, het hulle 'n mes in sy sak gevind en hom in hegtenis geneem. Gray is in stryd met 'n nuwe departement se beleid agter in 'n polisiebakkie vasgebind en vasgemaak. Toe die bakkie by die Westelike Distrik se hoofkwartier aankom, was Gray bewusteloos met 'n byna gesnyde rugmurg. Hy is sewe dae later dood.
Betogers het na Gray se dood die strate ingevaar. Batts, wat 'n Europese vakansie wat hy die vorige week sou neem, gekanselleer het, het 'n beroep op Hogan se nuwe polisiehoof gedoen om versterkings, maar hy het slegs 'n aanbod van ongeveer 120 beamptes ontvang, baie minder as waarop hy gehoop het. Die betogings het 'n week lank vreedsaam verloop tot Saterdag 25 April, toe rumoerige bofbalondersteuners op pad was na Camden Yards-insluitend Red Sox-ondersteuners buite die stad-'n groep betogers wat die stad binnegedring het, getart het. In die chaos wat ontstaan ​​het, het 'n paar tieners en jong mans in die voorruit en kroegvensters van die polisie se kruisers gebars en 'n 7-Eleven gebuit.
Die polisie het teruggehou en slegs sowat 'n dosyn arrestasies gemaak. Dit het gelyk asof Batts hom wou onderskei van die hardhandige taktiek in Ferguson, waar polisielede met oproerige borsels met militêre hardeware beswaar was. Daardie aand het Batts, wat geweier het om 'n onderhoud op die rekord van hierdie artikel te voer, sy amptenare se beperkte reaksie op die wanordelike skare wat in die middestad versamel is, gegroet. 'Ons neem ons tyd om hulle die geleentheid te gee om te vertrek,' het hy aan verslaggewers gesê.
Bealefeld, voorganger van Batts, het vir my gesê: 'Daar was mense in die polisieleierskringe wat gevier word vir hul terughoudendheid. Mense het gedink: 'Aha, ons wil in die lig gesien word.' 'Maar hierdie praktiese reaksie het wrok in die departement veroorsaak, waar baie reeds ontevrede was met die kommissaris uit Kalifornië. 'Dit sou daardie aand verby gewees het as ons ons werk kon doen', het 'n veteraanoffisier wat die naweek 'n opdragopdrag bygewoon het, op voorwaarde van anonimiteit gesê omdat hy nie gemagtig was om met verslaggewers te praat nie. 'Hulle laat dit flou word.'
Die benadering was veral twee dae later, die dag van Gray se begrafnis, anders. Die polisie was op die uitkyk oor twee afsonderlike gerugte-'n oproep in sosiale media om 'n jeugdige "suiwering", of rampage, na die middestad na skool te laat, en praat oor bendes wat saamstaan ​​om polisiebeamptes aan te val. Die F.B.I. vinnig vasgestel dat die tweede bedreiging ongegrond is, maar Batts reageer swaar op die eerste gerug en stuur 300 beamptes om studente na 'n groot vervoer-hub aan die westekant na skool te konfronteer en wag te hou buite die aangrensende winkelsentrum. Iemand met gesag - tot vandag toe sal amptenare nie sê wie nie - het beveel dat die vervoerdiens gestaak moet word. Sommige van die gestrande tieners het klippe en bakstene na die polisie begin gooi, wat nie die regte beskermende uitrusting gehad het nie en min opleiding in oproerige reaksie ontvang het. Kort voor lank brand 'n CVS -apteek 'n kilometer verder.
Agterna is dit moeilik om die gevolgtrekking te vermy dat die oproer waarskynlik vermybaar was - as Batts meer offisiere tot sy beskikking gehad het, as sy beamptes beter opgelei was, as daar nie die oënskynlike oorreaksie op die wervelende gerugte van Maandag was nie. Maar binne drie uur was dit buite sy beheer. Goewerneur Hogan het troepe van die National Guard gestuur en 'n bevelsentrum in Wes -Baltimore gevestig. Daardie Vrydag het Mosby - wie se polisiëringsversoek heel moontlik tot Gray se arrestasie gelei het - 'n nuuskonferensie op televisie gehou waarin 'n lang lys ernstige aanklagte teen ses beamptes aangekondig word, waaronder 'verdorwe hartmoord' of die dood veroorsaak deur onverskilligheid. 'Ek het u oproep om' geen geregtigheid, geen vrede 'gehoor nie,' verklaar sy.
Haar aankondiging van aanklagte-gebaseer op 'n ondersoek wat haar eie kantoor gedoen het, sonder om die departement te vertrou-het gehelp om verdere onrus te stuit, maar dit het 'n diepgaande slag gebring vir die moreel onder amptenare wat reeds gegrief was oor die hantering van hul leierskap. oproer, waarin 130 beamptes beseer is. Beamptes het teëgestaan ​​by die luidende, deklamerende toon van haar aankondiging. 'Dit was die manier waarop sy dit gedoen het - die eerbetoon,' het die veteraanoffisier aan my gesê.
'Die polisie stop nie noodwendig in hul spore nie, want 'n ander polisie word van 'n misdaad aangekla,' het Kevin Davis, destyds een van Batts se afgevaardigdes, aan my gesê. 'Gewoonlik is dit 'n slegte polisieman, 'n skelm, 'n dwelmhandelaar of 'n dronk persoon of iemand wat sy vrou mishandel. Maar toe hierdie polisiemanne strafregtelik aangekla word en die waarskynlike oorsaak dit nie maklik kon verstaan ​​nie, het dit 'n gevoel van angs veroorsaak. "
Die departement se beamptes het vinnig gereageer deur niks te doen nie. In Baltimore het dit bekend gestaan ​​as 'die terugtrekking': 'n maand lange terugtrekking van polisiëring, 'n protes wat onmiddellik onverklaarbaar en onmiskenbaar doelbewus was - aangemoedig, meen sommige van die destydse topamptenare deur die plaaslike polisie -unie. Baie beamptes het gereageer op oproepe om diens, maar het geweier om 'n "beampte-geïnisieerde" aksie te onderneem. Cruisers het deur probleme gerol sonder om te stop of glad nie verbygery nie. Sommige van die beamptes wat in die oproer opgeneem is, het die situasie vererger, en het op mediese verlof gebly. Arrestasies het met meer as die helfte gedaal vanaf dieselfde maand 'n jaar tevore. Die hoof van die polisie-unie, Lt. Gene Ryan, het die terugtrekking regverdig genoem: "Beamptes raai moontlik self," het hy aan The Sun gesê. "Vra ek my, as ek hierdie stop of arrestasie stop?
Ray Kelly, 'n gemeenskapsaktivis in Wes-Baltimore, het groot sukses behaal met die bou van verhoudings met beamptes langs die dwarsdeur Pennsylvania Avenue gang, waar sy organisasie 'n kantoor gehad het. Skielik was die beamptes weg. 'Ons het meer as 'n maand lank 'n terugslag in hierdie gemeenskap gesien, waarna dit aan die gemeenskap was om die gemeenskap te polisieer,' het Kelly aan my gesê. 'En eerlik gesê, ons was uit die veld geslaan.' In die vakuum het spanne nuwe hoeke geneem en mense het ou tellings bepaal. Nie een persoon is op die dag van die oproer dood nie. Maar die volgende maand, Mei, eindig met 41 moorde - die meeste wat die stad sedert die sewentigerjare in 'n maand beleef het, en meer as wat die stad Boston die hele jaar sou beleef.
Laat daardie maand het Batts erken dat hy probleme ondervind om beamptes te laat werk. 'Ek het weer met hulle gepraat oor karakter en wat karakter beteken,' het hy aan my en ander verslaggewers gesê na 'n verhoor van die stadsraad. Hy het so verslae geraak oor die terugtrekking dat hy pakke begin dra het in plaas van sy uniform. Teen die einde van Julie is 45 mense gedurende die maand doodgemaak, en Rawlings-Blake het Batts met Davis vervang. Die departement was besig om beamptes te bloed, in alle geledere.
Te midde van die omwentelinge van 2015, herinner Shantay Guy haar as meisie in North Avenue in die tagtigerjare onder 'n motor tydens 'n skietery en kry olie op haar gunsteling hemp. Haar werk by T. Rowe Price lyk skielik onaanvaarbaar skaars. 'Ek doen nie genoeg nie,' dink sy. 'Ek doen baie om ryk mense ryker te maak.'
Sy het 'n vriendin, Erricka Bridgeford, genader wat die opleidingsdirekteur is van die Baltimore Community Mediation Center, 'n organisasie sonder winsbejag wat persoonlike en buurtkonflikte besleg.Bridgeford het Guy aangemoedig om haar opleidingskursus te volg. Guy het as vrywilliger as vrywilliger begin werk en is spoedig die pos aangebied om die sentrum te lei. Sy het dit geneem, saam met 'n tweederde-salarisverlaging.
In Baltimore was daar toenemend 'n toenemende gevoel dat die inwoners van die stad dit self sou moes vind - dat die owerhede nie meer die taak sou kon volg nie, ongeag watter pad daar uit die chaos van die stad gevind sou word. Die wetteloosheid wat gevolg het op die terugtrekking van die polisie, het voortgeduur, en die stad het 2015 geëindig met 342 moorde, 'n toename van 62 persent die vorige jaar, binne 'n dosyn sterftes van die ergste jaar van die 1990's. Drie-en-negentig persent van die slagoffers was swart. Die tempo waarteen speurders sake van moord kon sluit, het van 50 persent in 2013 tot 30 persent gedaal, aangesien inwoners nog warmer geword het om wenke in te roep of te getuig.
In Julie 2016 het Mosby se kantoor alle oorblywende aanklagte teen beamptes in die Grey -saak laat vaar, nadat verhore tot drie vryspraak en een hangende jurie gelei het. Dit was in Augustus dat die departement van justisie sy verslag van 163 bladsye oor die polisiedepartement bekend gemaak het, 'n gevolg van 'n jaar lange ondersoek wat dit op versoek van Rawlings-Blake geopen het na Gray se dood. Die verslag het tot die gevolgtrekking gekom dat die polisie '' 'n gedragspatroon of praktyk wat die Grondwet of die federale wet oortree het 'toegepas het. Die voetgangerstopplekke van die polisie was buite verhouding op Afro-Amerikaners gerig. Hulle het gereeld mense platgeslaan of opgesoek "sonder om die nodige redes te identifiseer om te glo dat die persoon gewapen en gevaarlik is". Beamptes in Baltimore gebruik 'te aggressief taktiek wat ontmoetings onnodig eskaleer, spanning verhoog en tot onnodige geweld lei', lui die verslag.
Die verslag bevestig jare lange burgerlike klagtes oor die departement. Maar dit ignoreer ook in wese Barksdale en Bealefeld se grootliks suksesvolle pogings om na 'n meer doelgerigte polisiëringsbenadering te beweeg. Dit het voorgestel dat massa -arrestasies onverbiddelik tot Gray se dood gelei het en die protesoptogte, toe arrestasies in 2014 in werklikheid teen 'n dekade vroeër gehalveer is. Barksdale was veral ontsteld oor die voorstel van die verslag dat die departement, wat ongeveer 40 persent swart is, bevooroordeeld is omdat dit meestal Afro-Amerikaners in baie dele van die stad gearresteer het. 'Is 'n polisieman in 'n swart gemeenskap verkeerd omdat hy swart mense konfronteer?' hy het my vertel.
Hy is ook verbaas oor die bespotting van die berig oor die departement se inbraak op dobbelstene, 'n gereelde teiken van rooftogte en skietery. 'Dude, u kan nie [eksplisiete] dobbelsteen-speletjies in die buitelug hê nie,' het hy gesê. Gewapende rowers "wil dit ophou, en as hulle 'n haelgeweer en bokskoot het, sal jy ses of sewe slagoffers hê." Die mislukking van die skrywers van die verslag om dit te begryp, verraai 'n fundamentele onkunde oor die plaaslike werklikhede. 'Hulle verstaan ​​nie wat hierdie dinge in Baltimore beteken nie,' het hy gesê.
Teen daardie tyd, Baltimore het nog 'n nuwe burgemeester gekies: Catherine Pugh, wat die Demokratiese voorverkiesing in April gewen het-in Baltimore, die enigste verkiesing wat saak maak-nadat Rawlings-Blake besluit het om nie weer tot herverkiesing deel te neem nie. In Desember kom Pugh na haar eerste vergadering van CitiStat, die munisipale verantwoordelikheidsliggaam wat O'Malley begin het. Die vergaderings is gehou op die sesde verdieping van die stadsaal, waar top stadsamptenare om 'n geboë tafel gesit het en vrae gestel het aan die hoof van die agentskap wat die dag na die spreekkamer geroep is om sy of haar agentskap se prestasie te verdedig.
Baie min mense het geweet wat om van Pugh te verwag. Sy was 'n jarelange staatswetgewer en het meestal gewen omdat sy nie Sheila Dixon was nie, wat, nadat sy haar gemeenskapsdiens uitgedien het, weer vir haar ou werk uitgedraf het en amper verloor het. Pugh se ondeurgrondelikheid strek tot by haar houding - sy praat in gedempte toon, en haar knal hang dikwels so laag dat sy amper haar oë bedek.
Tydens die CitiStat -vergadering was 'n toename in motorwaens 'n belangrike besprekingsonderwerp. Vroeër daardie maand is 'n 80-jarige lid van die stadsraad deur twee tienerseuns aangeval terwyl sy in 'n parkeergarage in haar motor geklim het en haar met 'n swart oog gelaat het. Davis, die kommissaris, en sy adjunk het gesê dat die motorkapings blykbaar die werk was van gewelddadige dwelmspanne, wat tieners ingespan het om motors te steel as 'n aanvang, en dan gereeld die motors gebruik terwyl hulle moorde gepleeg het.
Pugh het opgewonde geraak. Die motorkaping was nie 'n wetstoepassingsprobleem nie; sy het gesê dat dit 'n probleem van voetlose jongmense is. Waarom was die vergadering nie eerder gefokus op hoe om tieners in werk of naskoolse programme te kry nie? Sy verklaar dat die vergadering 'n vermorsing van haar tyd is en vertrek. Dit was die laaste CitiStat -vergadering wat sy vir minstens ses maande sou bywoon.
Pugh was oorweldig deur die aanhoudende geweld. Eers in Augustus 2017 kondig sy haar plan aan om dit teen te werk. Dit sou opgebou word rondom daaglikse vergaderings om stadsdienste te fokus in gebiede met hoë misdaad-wat sy die Violence Reduction Initiative genoem het-sowel as die toevoeging van 'n Boston-gebaseerde program vir risiko-jongmense genaamd Roca, en die uitbreiding van Safe Strate, wat oud-oortreders as "geweldonderbrekers" ontplooi.
Die kern van Pugh se plan was die idee dat misdaad deur die oorsake veroorsaak is. Dit was waar, maar dit het die risiko loop om die mees onmiddellike dilemma te ignoreer: Mense wat geneig is tot wetsoortreding, dink toenemend dat hulle dit straffeloos kan doen. Die lewering van basiese dienste om die oorsake van probleme op te los, word ook ondermyn deur die vertrek van die belangrikste stadsamptenare, aangesien die woord versprei het waaroor Pugh nie maklik was nie.
Teen hierdie tyd was dit duidelik dat die toename in geweld nie net sou bedaar nie. Rooftogte en inbrake het ook skerp toegeneem. Die stad se bevolking het weer gedaal, naby 'n 100-jaar laagtepunt met minder as 615,000 in 'n sensusberaming wat in Maart 2017 bekend gemaak is. Daar was ander, meer omringende tekens van wanorde: die vuilfietse, skrapseuns by kruisings. Die stad se fiets-deelprogram was so geteister deur vandalisme dat dit uiteindelik gesluit is.
Daardie somer het Erricka Bridgeford, Shantay Guy se vriend by die bemiddelingsentrum, met Baltimore Ceasefire begin, 'n poging om die stad se kriminele element elke drie naweek hul wapens neer te sit. Die hoofspreuk van die groep was eenvoudig: "Niemand maak iemand dood nie." 'N Tweede slagspreuk was gemik op diegene wat nie geneig was tot geweld nie, maar tot apatie: "Moenie dom wees nie." Tydens die eerste skietstilstand, daardie Augustus, is twee mans dood. Bridgeford het na die toneel gegaan om oor die slagoffers te rou.
Die verslag van die departement van justisie het intussen gelei tot die federale 'toestemmingsbesluit' wat die stad met die departement onderhandel het - 'n ingrypende reeks hervormings van die polisiedepartement wat nuwe reëls bevat oor stop en soektogte, interne dissipline en nog baie meer. Gene Ryan, die leier van die polisie -unie, het gekla dat sy organisasie gesluit is van die proses om dit op te stel. Tony Barksdale, wat al drie jaar afgetree is en nou sy dae aanlyn met aandele verhandel het, val dit onophoudelik op Twitter aan en beskuldig stadsleiers daarvan dat hulle 'u eie polisie geboei het terwyl u die stad aan misdadigers oorgegee het'.
Een middag, nie lank nie, nadat Guy haar werk begin het as die gemeenskapskakeling van die toestemmingsbesluitspan, het sy 'n koeëlvaste baadjie vasgemaak en saam met 'n stadspolisiebeampte gery om die realiteite te sien wat hy en sy kollegas in die gesig staar. Die beampte het om 09:00 met sy skof begin en, vanweë die departement se tekort aan beamptes, werk hy tot 2:30 die volgende oggend.
Hulle vaar blok na blok ryhuise in 'n gebied wat veral met dwelms geteister is. Die beampte het 'n SMS ontvang om 'n groep jong mans te versprei - 'n gereelde punt van konfrontasie in die stad. Jong mans kom gereeld bymekaar voor hoekwinkels of drankwinkels, soms net om te kuier, ander kere sal die stad in 2017 'n rekord van 692 fatale oordosisse opioïede verkoop.
'Ek is veronderstel om hierdie hoek op te ruim,' het die beampte aan Guy gesê en haar die adres op die skerm gewys.
"Kan jy dit doen?" sy het gevra.
'Nee,' het hy gesê. Soos hy dit verstaan ​​het die toestemmingsbesluit hom belet om die jongmanne te versprei. Hy het dus nie. Maar toe lui sy telefoon. 'Ek dink as ek 'n oproep ignoreer, dan kry ek 'n oproep om te sê dat ek my werk moet doen', het hy gesê. Dit was inderdaad wat die oproep was.
Hy en Guy ry na die adres, waar 'n halfdosyn jong mans in hul laat tienerjare of vroeë 20's buite staan. Die beampte klim uit die motor en sê hulle moet saamry. 'Die kinders is kwaad,' onthou Guy dat hulle die middag reeds uit 'n hoek naby gestart is. 'Soos:' Wat die [uiters], ons staan ​​net hier. Ons doen niks, wat gaan aan? ''
Vir Guy bevestig die oomblik haar geloof in die toestemmingsbesluit. Hierdie soort roetine -polisiëring het nutteloos gelyk, niks is bereik deur die jongmanne te konfronteer wat boonop onwillig was nie. 'Die vraag vir my word: wat is die bedoeling om die hoeke skoon te maak?' sy het my vertel. 'Maak u die hoeke in wit woonbuurte skoon? Die hoeke sou nie so druk wees as ons werklik reageer op gemeenskapsbehoeftes nie. " Dit was in wese Pugh se strategie - as dit net kon laat werk.
Op 15 November, In 2017 het 'n veteraan -speurder, Sean Suiter, saam met 'n maat na 'n verwoeste hoek van Wes -Baltimore gery om 'n onlangse moord te ondersoek. Suiter het aan sy lewensmaat gesê dat hy iemand in 'n vakante perseel verdag gesien het en ondersoek gaan instel het. Skote klap. Sy maat vind Suiter bloei uit die kop, sy geweer lê onder sy lyf. Die 43-jarige pa van vyf is die volgende dag dood. Sy dood is tot die 309ste van die jaar tot 'n moord gereken.
Die polisie het ses vierkantige blokke om die toneel vir ses dae lank toegesluit. Davis, die kommissaris, het 'n beroep op die gemeenskap gedoen om wenke te gee om die 'hartelose, genadelose, siellose moordenaar' te identifiseer. Die dood het gevoel asof die stad sy nadir bereik, op meer as een manier. Soos die publiek in die daaropvolgende week verneem het, sou Suiter die volgende dag getuig voor 'n groot jurie in 'n groot korrupsiesaak wat federale aanklaers vroeër die jaar aanhangig gemaak het: 'n sameswering wat 'n prentjie van 'n polisiedepartement skets wat te midde van die wetteloosheid van die stad, het self tot wydverspreide wetteloosheid gedaal.
Die beskuldigdes was agt huidige en voormalige lede van 'n elite -eenheid vir klere, die Gun Trace Task Force, wat volgens aanklaers 'n voorliefde ontwikkel het om mense te beroof, meestal maar nie uitsluitlik dwelmhandelaars nie. Ses van die beamptes het skuld beken op rampokkery en roof.
Die verhoor van die oorblywende twee, toe dit in Januarie 2018 begin het, bied daaglikse onthullings van brutale amoraliteit aan. Daar was die video wat deur die eenheid geskiet is om 'n ontdekking van $ 100,000 in 'n kluis van 'n dwelmhandelaar te dokumenteer, waaruit hulle byna twee keer die bedrag verwyder het. Daar was die borgtogaansoeker wat beskryf hoe hy in die loop van baie maande $ 1 miljoen aan dwelms verkoop het wat deur sers. Wayne Jenkins, die leier van die groep, insluitend sakke pille wat tydens die onluste in April 2015 uit apteke gebuit is.
Daar was 'n afluister van beamptes wat saamgesweer het om te lieg om die opsporing van 'n ongeluk tydens 'n onbehoorlike jaagtog te vermy, terwyl hulle niks gedoen het om die slagoffer te help om in die straat te lê nie. En daar was die uiterste van hul bedrieglike oortyd, baie tienduisende dollars vir elkeen - hulle word betaal terwyl hulle op die strand was, terwyl hulle weke lank besig was met die opknapping van buitenshuise huise - dit alles het die skatkis van 'n stad afgetap waar, as die verhoor, plaasgevind het, bewe duisende kinders in onverhitte klaskamers.
Die verhoor was 'n beskuldiging van die rits polisiehoofde wat, ondanks die inhegtenisneming van korrupte beamptes, die voorval gehad het oor die verval van maatreëls wat O'Malley as burgemeester beywer het, soos die vermindering van agterstande in die binnelandse sake en die uitbreiding van integriteit. Die hofverrigtinge belig ook hoe die toename in geweld ná Gray se dood die korrupsie tot gevolg gehad het. Sommige beamptes het al jare hul sak toegedraai, maar hul aktiwiteite het 'n ware sameswering geword te midde van die chaos van 2015-16, aangesien bevelvoerders so desperaat was om die geweld te stuit dat hulle hulle vrye teuels gegee het.
Nadat die verhoor afgehandel is, het 'n dosyn beamptes by die hoofkwartier byeengekom vir 'n fokusgroep, wat deur die departement byeengeroep is om hul insette te vra oor nuwe beleide wat voortspruit uit die toestemmingsbesluit, waaroor hulle opleiding in 2019 sou begin ontvang. Maar die beamptes het geen belangstelling gehad nie volgens een deelnemer oor die besluit. In plaas daarvan het hulle besef hoe onmoontlik dit is om hul werk in 'n departement te verwoes. Hulle was bitter daaroor dat hulle voortdurend 'verpligte oortyd' ingeroep word - vertrek en anemiese werwing het die departement met slegs 2500 beëdigde beamptes verlaat, 500 minder as vyf jaar tevore.
'N Verandering in die manier waarop die departement skofte beplan - wat tydens die ampstermyn van Batts op aandrang van die polisie -vakbond gemaak is, ondanks die waarskuwings van Barksdale en Bealefeld - het daartoe bygedra dat die stad in 2017 $ 47 miljoen aan oortyd betaal het, drie keer 'n te groot begroting sommige dae, 40 persent van patrollie -skofte word beman met verpligte oortyd, met afgedankte beamptes. Die beamptes was ook kwaad oor die gebrek aan hulpbronne en toerusting. Hulle was bang vir die botsende bevele wat hulle ontvang het. 'Dit is:' Gaan uit en stop misdaad, maar moenie iemand se gevoelens seermaak nie ',' het die veteraanoffisier aan my gesê. '' Wees aggressief - maar nie te aggressief nie. '
In Januarie 2018 vervang Pugh Kevin Davis met 'n nuwe kommissaris, Darryl De Sousa, maar De Sousa bedank vyf maande later nadat federale aanklaers hom daarvan beskuldig het dat hy die afgelope drie jaar nie belastingopgawes ingedien het nie. Die tussentydse kommissaris, Gary Tuggle, het skaars by die draaideur van die leierskap ingestap toe hy nuwe krisisse in die gesig staar: 'n beampte wat ophou nadat hy op 'n video vasgekeer is, terwyl 'n ander op die sypaadjie 'n man sien loop en 'n ander dronk in sy patrolliemotor, 'n topbevelvoerder wat opgehou het nadat hy 'n stoel teen 'n muur gegooi het tydens 'n rusie by die polisie se hoofkwartier.
En dan was daar die wonderlike gevolgtrekking van die onafhanklike beoordelingspaneel wat ondersoek instel na die dood van speurder Suiter: hy het heel waarskynlik selfmoord gepleeg in die leë perseel en dit laat lyk soos 'n polisiemoord, het die paneel in Augustus beslis. Die ondersoekers het geglo dat sy selfmoord moontlik te wyte was aan sy bande met die korrupsiesaak.
Op 'n warm dag middel Augustus het 'n paar dosyn stadsamptenare, polisiebeamptes en bevelvoerders bymekaargekom by 'n bedwelmde winkelplein in die Highlandtown-gedeelte van die suidooste van Baltimore vir een van die gereelde wandelinge in die buurt wat burgemeester Pugh onderneem het in haar poging om 'n gevoel van gesag uit te straal. Die massa pakke en uniforms het 'n stadige kring van 'n paar blokke ryhuise geloop, agter Pugh aan. 'Let op u stap', roep iemand toe die groep 'n dooie rot nader.
'N Buurtleier het probleempunte uitgewys: 'n donker blok waar prostituutjies bymekaargekom het, 'n bushalte voor 'n drankwinkel wat toelaat dat rondlopers beweer dat hulle op die bus wag, hope asblik. Dit was ver van die stad se moeilikste buurt, maar Pugh was sigbaar verbaas oor die wanorde wat te sien was. Sy het veral ontevredenheid uitgespreek oor die vullissakke wat voor die ophaaldag in houers gestapel is. 'U sien nie rommel aan die voorkant in Ashburton nie', die swart enklawe van die middelklas waar sy gewoon het, het sy onder haar asem gesê.
Twee weke later ontmoet ek Pugh in haar kantoor in die stadsaal. Die maand was op pad om te eindig met 30 moorde, byna een per dag. Maar toe ek haar begin vra oor die toename in geweld sedert 2015, het sy my afgesny. 'As u die neigings die afgelope tyd volg, neig ons sedert November verlede jaar afwaarts,' het sy gesê.
'Hulle het net soveel afgeneem,' protesteer ek.
Pugh kyk af na 'n iPad en blaai deur opsommings van misdaaddata. 'Mei, ons het geweld byna 30 % verminder. Toe ek in Oktober verlede jaar, toe ek die Initiative for Violence Reduction in die lewe geroep het, die volgende maand, November, met amper 18 persent gedaal het. Ons het weer gedaal in Desember, in Januarie, in Februarie. "
'Jaar tot op hede', het ek geantwoord, 'ons is skaars laer as verlede jaar, en verlede jaar was ons slegste jaar ooit.'
Baltimore en Ohio Railroad (B & ampO), die eerste stoom-aangedrewe spoorweg in die Verenigde State wat as 'n algemene vragmotor en passasier vervoer word (1827). Die B & ampO Railroad Company is gestig deur Baltimore, Maryland, handelaars om mee te ding met handelaars uit New York en hul nuut geopende Erie Canal vir handel na die weste. Die dryfveer in sy vroeë jare was die bankier in Baltimore, George Brown, wat van 1827 tot 1834 as tesourier gedien het en Ross Winans die eerste regte spoorwa laat bou het.
Die eerste klip vir die lyn is op 4 Julie 1828 gelê deur Charles Carroll, die Amerikaanse Revolusionêre leier en die laaste oorlewende ondertekenaar van die Onafhanklikheidsverklaring. Die eerste 21 myl (21 km) lyn, van Baltimore tot Ellicott's Mills (nou Ellicott City), Maryland, het in 1830 geopen. Peter Cooper se stoomlokomotief, die Tom Duim, het oor hierdie lyn gehardloop en aan twyfelaars getoon dat stoomtrekking op die steil, kronkelende grade moontlik is.
Die spoorlyn is in 1852 uitgebrei na Wheeling, Virginia (nou in Wes -Virginia), 'n afstand van 610 km (379 myl). In 1896 het dit bankrot geraak. Nadat dit in 1899 geherorganiseer is, het dit verder gegroei en bereik dit Cleveland en Lake Erie in 1901. In 1963 is die B & ampO verkry deur die Chesapeake en Ohio Railway Company en word dit in 1980 deel van die nuutgestigte CSX Corporation. In 1987 is die B & ampO ontbind toe dit saamgesmelt het in die Chesapeake en Ohio.
Franse en Indiese Oorlog (1754–1763)
In die middel van die 1700's het 'n groep beleggers in Virginia hul oë gerig op die land anderkant die berge in die waterskeiding van die Ohio-rivier. Hulle het 'n visie gehad om die Ohio -vallei met die Chesapeake te verbind om die weg oop te maak vir die oes van westerse hulpbronne vir suidelike en Europese markte. Franse besittings het in die pad gestaan, wat gelei het tot die Franse en Indiese oorlog tussen Groot -Brittanje en Frankryk. Hierdie oorlog was deel van die groter Sewejarige Oorlog waarby verskeie Europese moondhede betrokke was.
Engeland het die oorlog gewen en Frankryk gedwing om byna al sy grond in Noord -Amerika te laat vaar.Twee ander uitkomste het die Chesapeake -streek geraak: (1) die vorming van 'n nuwe nasionale identiteit toe Engelse koloniste hulself as Amerikaners begin beskou het en (2) Engeland se besluit om die kolonies te belas om vir die oorlog te betaal.
Gevallestudie: The Lower Garden District
Gebou in die vroeë negentiende eeu rondom 'n ruim park, het die eens welvarende Lower Garden District in New Orleans, Louisiana, sy lang agteruitgang begin ná die Burgeroorlog. In die sewentigerjare het die verbrokkelende ou huise nuwe kopers gekry, aktiviste wat geveg het om 'n voorgestelde brug oor die Mississippirivier te stop wat die distrik in twee sou verdeel en die toegang tot die park sou afsny. 'N Dekade later is baie huise egter in die steek gelaat en winkelsentrums op die hoofweg, Magazine Street, was bykans leeg.
In 1988 het die Preservation Resource Center, 'n plaaslike voorspraakorganisasie, Operation Comeback geloods, 'n nie -winsgewende program om potensiële huiskopers te help om ontruimde geboue in sewe woonbuurte in New Orleans te koop en te rehabiliteer. Eienaars betaal die maandelikse rente op die lening, gedra deur Operation Comeback, en dra hul eie arbeid by. Argitekte skenk hul kundigheid, en kontrakteurs word in fases deur Operation Comeback betaal deur middel van 'n kredietkaart. As die opknappings klaar is, koop die eienaars hul huise vir die billike markwaarde koopprys plus belasting, fooie en die herstelkoste.
In 1992, met 'n begroting van $ 220 000 en twee personeellede, het Operation Comeback honderd huise gered of gehelp om ander te red. Magazine Street bloei weer met restaurante, winkels en klein besighede. 'N Ander program vir bewaringshulpbronne, Kersfees in Oktober, organiseer spanne vrywilligers om huise wat arm is deur bejaarde, bejaarde en gestremde inwoners sowel as verwoeste gemeenskapsgeboue te herstel.
As 'n uitvloeisel van hierdie middelklas-opknappingspogings, het 'n kombinasie van privaat geld en bykomende toelaes van die regering-onder 'n program van behuising en stedelike ontwikkeling (HUD) om die Verenigde State van die honderdduisend ergste openbare wooneenhede ontslae te raak-die het die Thomas Thomas Public Housing-kompleks van vyftienhonderd eenhede verwoes, wat in 1939 in New Orleans vir die werkende armes gebou is. Die projek wat in 1999 begin is, bestaan ​​uit die afbreek van ouer dele van die kompleks en vervanging daarvan met openbare behuising wat ontwerp is om in te skakel by tradisionele woonhuise. Sowel simbolies as prakties help hierdie pogings om meer samehangende woonbuurte, die boustene van leefbare stede, te skep.
Curtis, Cathy "Stedelike herontwikkeling." Woordeboek van Amerikaanse geskiedenis. . Encyclopedia.com. 16 Junie 2021 & lt https://www.encyclopedia.com & gt.
Omdat elke styl sy eie nuanses het wat mettertyd ontwikkel, en nie alle inligting beskikbaar is vir elke verwysingsinskrywing of artikel nie, kan Encyclopedia.com nie elke aanhaling wat dit genereer, waarborg nie. Daarom is dit die beste om Encyclopedia.com-aanhalings as uitgangspunt te gebruik voordat u die styl nagaan aan die vereistes van u skool of publikasie en die mees onlangse inligting wat op hierdie webwerwe beskikbaar is:
Benewens die MLA-, Chicago- en APA -style, het u skool, universiteit, publikasie of instelling moontlik sy eie vereistes vir aanhalings. Verwys dus na die riglyne wanneer u u bibliografie of lys van werke aanpas.
Die polisie in Baltimore het opgehou om misdaad op te let ná die dood van Freddie Gray. 'N Golf van moorde het gevolg.
BALTIMORE - Net voordat 'n golf van geweld Baltimore in die dodelikste groot stad van die land verander het, het 'n eienaardige ding met die polisiemag gebeur: beamptes het skielik opgehou om misdaad op te let.
Polisiebeamptes het berig dat hulle minder dwelmhandelaars op straathoeke gesien het. Hulle het minder mense teëgekom wat openlike lasbriewe gehad het.
Die polisie het minder mense op straat ondervra. Hulle het minder motors gestop.
Binne 'n paar dae in die lente van 2015 - toe Baltimore 'n oproer beleef het nadat Freddie Gray, 'n swart man, gesterf het aan beserings wat hy agter in 'n polisiewa opgedoen het - het beamptes in byna elke deel van die stad verskyn maak 'n blinde oog vir alledaagse oortredings. Hulle het steeds oproepe om hulp beantwoord. Maar die aantal moontlike oortredings wat hulle aangemeld het, het met byna die helfte afgeneem. Sedertdien het dit grootliks so gebly.
'Wat beamptes doen, is dat hulle net vorentoe ry. Hulle het perdeblindings aan, "sê Kevin Forrester, 'n afgetrede speurder in Baltimore.
Die toenemende skietery en moorde wat gevolg het, het Baltimore maklik die dodelikste groot stad in die Verenigde State verlaat. Die moordsyfer het verlede jaar 'n hoogtepunt bereik van 342 mense. Die aantal skietvoorvalle in sommige woonbuurte het meer as verdriedubbel. Een man is van 'n polisiekantoor af doodgeskiet. Nog een is dood toe hy in 'n begrafnisstoet bestuur het.
In alle eerlikheid is beamptes nie so aggressief soos voorheen in 2015 nie. Dit is net die feit. & Rdquo
Gary Tuggle, tussentydse polisiekommissaris van Baltimore
Wat in Baltimore gebeur, bied 'n oorsig van die moontlike koste van 'n merkwaardige nasionale afrekening oor hoe polisiebeamptes minderhede behandel het.
Vanaf 2014 het 'n reeks rassistiese ontmoetings in Ferguson, Missouri, Chicago, Baltimore en elders 'n onvleiende kollig op aggressiewe polisietaktieke teenoor swart mense gelê. Sedertdien is stede onder druk om misbruik deur wetstoepassers te bekamp.
So ook die Amerikaanse departement van justisie. Tydens die Obama-administrasie het die departement omvangryke burgerregte-ondersoeke na polisiemagte begin, en dit dan hof toe geneem om hervormings te dwing. Onder president Donald Trump het Washington grootliks die poging laat vaar. 'As u wil hê dat misdaad moet toeneem, laat die ACLU die polisiedepartement bestuur', het Jeff Sessions, prokureur -generaal, tydens 'n byeenkoms van polisiebeamptes in Mei gesê.
Of hierdie ondersoek daartoe lei dat polisiëring ly - of misdaad toeneem - bly grootliks 'n ope vraag.
In Baltimore was die uitwerking op die stad se polisiemag ten minste vinnig en aansienlik.
Die polisie leer tipies oor misdaad op een van twee maniere: óf iemand bel om hulp, óf 'n beampte sien self 'n misdaad en stop om iets te doen. Die tweede kategorie, wat onder die polisie bekend staan ​​as '' on-view '', gee 'n idee van hoe aggressief beamptes hul werk doen. Motorstopplekke is 'n goeie voorbeeld: Min mense bel 911 om te rapporteer dat iemand te vinnig ry - in plaas daarvan sien beamptes dit en kies om iemand af te trek. Of kies om dit nie te doen nie.
Miljoene polisierekords toon dat beamptes in Baltimore so vinnig as ooit op oproepe reageer. Maar hulle begin nou baie minder ontmoetings self. Van 2014 tot 2017 toon versendingsrekords dat die aantal vermeende narkotiese oortredings wat die polisie aangemeld het, met 30 persent gedaal het, die aantal mense wat hulle aangemeld het met uitstaande lasbriewe met die helfte gedaal het. Die aantal veldonderhoude - gevalle waar die polisie iemand vir ondervraging nader - het met 70 persent gedaal.
"Onmiddellik tydens die oproer het die polisiëring in Baltimore verander, en dit het baie dramaties verander," sê Donald Norris, emeritus -professor aan die Universiteit van Maryland Baltimore County, wat die analise van USA TODAY hersien het. 'Die uitkoms van die verandering in polisiëring was baie meer misdaad in Baltimore, veral moorde, en mense kom weg met die moorde.'
Polisiebeamptes erken die verandering. "In alle eerlikheid is beamptes nie so aggressief soos voorheen nie, voor 2015. Dit is net die feit," sê waarnemende polisiekommissaris Gary Tuggle, wat in Mei die bevel oor Baltimore se polisiemag geneem het.
Tuggle gee die skuld aan 'n tekort aan patrolliebeamptes en die uitval van 'n blitsige ondersoek in die departement van justisie in 2016, wat bevind het dat die stad se polisie gereeld die grondwetlike regte van die inwoners skend en nuwe perke stel vir die manier waarop beamptes daar was wat vroeër gereelde dele van hul werk was. Terselfdertyd, sê hy, het die polisie meer van hul energie gefokus op wapenmisdaad en minder op kleiner oortredings.
'Ons wil nie hê dat beamptes uitgaan, mense uit die hoeke gryp, hulle slaan en in die tronk sit nie,' sê Tuggle. "Ons wil hê dat beamptes mense op elke vlak betrek. En as iemand gearresteer moet word, arresteer hulle. Maar ons wil ook hê dat beamptes slim moet wees oor hoe hulle dit doen."
Die verandering het 'n persepsie by sommige polisiebeamptes gelaat dat mense in die stad vry is om te doen wat hulle wil. En onder misdadigers, sê Mahogany Gaines, wie se broer, Dontais, in Oktober in sy woonstel doodgeskiet is.
'Hierdie mense besef nie dat u mense vaderloos en moederloos agterlaat nie,' sê Gaines. 'Ek voel hulle dink hulle is onaantasbaar.'
'N Golf van geweld
Op 'n taai oggend in Mei, trek eerwaarde Rodney Hudson 'n swart "Sermonator" T-hemp aan en loop in die straat van sy westelike Baltimore-kerk af, 'n grys klipgebou twee blokke van waar die polisie Gray gearresteer het. 'N Paar dae tevore het 'n dwelmpersoneel uit 'n ander buurt kamp opgeslaan op die hoek oorkant die straat. Hudson sê die handelaars het byna 'n skietgeveg gehad met die bemanning wat gewoonlik oorkant die laerskool in die blok werk.
Sedert Gray se dood is ten minste 41 mense binne 'n entjie se stap van die kerk van Hudson geskiet.
"Dwelmhandelaars neem beheer oor die hoeke en die polisie se hande is vasgemaak," sê Hudson. 'Ons het 'n gemeenskap wat bang is.'
Eerwaarde Rodney Hudson, die predikant van die AMES United Methodist Church in Wes -Baltimore, hou 'n Bybelstudie op die sypaadjie voor sy kerk. (Foto: Doug Kapustin, VSA VANDAG)
Twee blokke verder is burgemeester Catherine Pugh en 'n knoop stadsamptenare onder 'n tent op 'n leë erf om grond te breek vir 'n groep nuwe meenthuise. Polisiebeamptes vertoef op straat en 'n helikopter draai oor die kop. Maar drie blokke langs Pennsylvania Avenue, blyk dit dat dwelmpersoneel nog steeds aan die werk is. Skreeu van 'hard body' - een van die medisyne -cocktails wat aangebied word - lui duidelik. 'N Ander man skree 'n waarskuwing terwyl Hudson en 'n verslaggewer nader.
Dwelmhandelaars werk al dekades lank in die straathoeke van Baltimore. Maar Hudson sê dit is jare gelede dat hy soveel jong mans op soveel plekke so waansinnig gesien verkoop het. Handelaars, "sê hy," trek voordeel uit 'n pasgemaakte polisiemag.
Minstens 150 mense is vanjaar in Baltimore dood.
Ebony Owens se seun, Decorey Horne (20), is in 2016 in 'n geparkeerde motor langs die smal straat agter sy tante se huis doodgeskiet. 'N Ander man wat by hom was, is geskiet, maar het oorleef. Elf maande later is die pa van Owens se jongste seun, Sherman Carrothers, dood aangetref buite sy huis met 'n skietwond. Hy was een van vier mense wat daardie aand in die stad geskiet is.
Owens het in Baltimore grootgeword en geweet dat die stad gevaarlik kan wees. Maar dit, sê sy, is anders:
"Ek kan nie onthou dat dit so was nie."
'Hierdie ouens is nie dom nie'
Byna elke maatstaf was 'n moeilike tyd vir die polisiemag in Baltimore.
Dit het in April 2015 begin toe beamptes in die weste van Baltimore vir Grey agternagesit het, het hom gearresteer weens die besit van wat volgens hulle 'n onwettige skakelaar was en hom agter in 'n polisiewa gelaai, geboei maar sonder 'n veiligheidsgordel. Toe Grey die bakkie verlaat, was hy in 'n koma. Hy is 'n week later dood. Betogings het gevolg, daarna onluste. Aanklaers het ses polisiebeamptes aangekla vir Gray se dood, maar het die saak laat vaar nadat drie vrygespreek is.
Die volgende jaar het die burgerregte -arm van die departement van justisie die polisie van Baltimore daarvan beskuldig dat hulle duisende mense sonder 'n geldige regsgrondslag gearresteer het, ongeregverdigde geweld gebruik het en swart woonbuurte vir ongrondwetlike stilstand geteiken het. Ondersoekers het 'n speurder aangehaal wat gesê het dat hy gesien het hoe polisiebeamptes dwelms op 'n verdagte plant, en 'n patrolliebeampte wat sê dat sy taak was om 'die slegste (eksplisiete) daar te wees'.
Vanjaar is agt beamptes in 'n elite-vuurwapen-eenheid skuldig bevind in 'n korrupsieskandaal wat onder meer die roof van dwelmhandelaars insluit en die onwettige stop en ondersoeke. Een beampte het getuig dat 'n toesighouer hulle aangesê het om replika -gewere te dra wat hulle op verdagtes kon plant. Nog 'n beampte is in Januarie aangekla nadat beeldmateriaal van sy liggaamskamera gewys het hoe hy dwelms in 'n stegie vind. Die nuwe polisiekommissaris van die stad, Darryl De Sousa, het in Mei bedank nadat federale aanklaers hom daarvan beskuldig het dat hy nie sy inkomstebelasting betaal het nie.
Vir burgerregte -prokureurs en federale ondersoekers bied hierdie aflewerings bewys van 'n polisiemag wat in die moeilikheid is en te dikwels bereid is om die regte van minderhede te vertrap.
Maar sommige beamptes het 'n ander les geleer: 'Beamptes plaas hulle nie meer op die vuurlyn nie,' sê Victor Gearhart, 'n afgetrede luitenant wat toesig gehou het oor die oornagskof in die suidelike distrik van Baltimore, voordat hy uit die departement gestoot is omdat hy na Black Lives Matter verwys het aktiviste as 'boewe' in 'n e -pos.
'Hierdie ouens is nie dom nie. Hulle besef dat as hulle iets verkeerds doen, hulle hul kop gaan afkry. Daar is geen gevoel dat iemand meer agter hulle is nie, en dat hulle dit nie gaan doen nie, "sê hy. 'Niemand wil hul kop in die pizza -oond steek as die pizza -oond aan is nie.'
Voormalige polisie in Baltimore, Lt. Vic Gearhart, afgebeeld in sy huis in Baltimore County, Md.
Gearhart en ander beamptes sê niemand het hulle beveel om minder te stop of minder risiko's te neem nie. 'Ons hoef hulle nie te vertel nie,' sê hy. 'Ons het net gesê dit is die feite, dit is die situasie, en as u u loopbaan wil waag, moet u dit doen.'
Die reaksie pas by 'n wyer patroon. Byna driekwart van die polisiebeamptes wat verlede jaar op 'n opname van die Pew Research Center gereageer het, het gesê dat hoëprofielvoorvalle hulle minder gewillig gemaak het om te stop en mense wat agterdogtig lyk, te bevraagteken. Nog meer het gesê die voorvalle het hul werk moeiliker gemaak.
Dit het ook spot met advokate vir burgerregte, wat spot met die idee dat die polisie nie die stad sowel as die regte van sy inwoners kan beskerm nie.
"Wat dit sê, is dat as u kla oor die manier waarop die polisie ons werk verrig, ons miskien net sal terugstaan ​​en dit nie so hard doen nie," sê Jeffery Robinson, 'n adjunk -regsdirekteur van die American Civil Liberties Union, wat pleit vir 'n opknapping van polisie -agentskappe in Baltimore en elders. 'As dit waar is, as dit is wat beamptes doen, moet hulle afgedank word.
'N Skielike verandering
Om die verandering in Baltimore op te spoor, het VSA VANDAG 5,1 miljoen polisiestasies van 2013 tot 2017 ondersoek.
Hulle toon aan dat selfs al voordat Gray gesterf het, die aantal ontmoetings wat Baltimore op hul eie begin het, afneem.
Maar in die weke na die dood van die 25-jarige-nadat protesoptogte tot onluste uitgebreek het en die National Guard gekom en vertrek het-het die aantal voorvalle wat die polisie aangemeld het, gedaal.
Waar dit gereeld voorgekom het dat beamptes elke dag honderde motorstoppe, dwelmstoppe en ontmoetings op straat gehou het, op 4 Mei 2015, drie dae nadat die staatsaanklaers aangekondig het dat hulle aanklagte teen ses beamptes ingedien het weens Gray se dood. net 79. Die gemiddelde aantal voorvalle wat die polisie aangemeld het, het gedaal van gemiddeld 460 per dag in Maart tot 225 per dag in Junie daardie jaar, alhoewel somerweer gewoonlik meer misdaad meebring. Teen die einde van verlede jaar was dit nog laer.
Honderde betogers marsjeer na die westelike distrik van die Baltimore -polisie tydens 'n protesaksie teen polisie -brutaliteit en die dood van Freddie Gray in 2015. (Foto: Chip Somodevilla, Getty Images)
Terselfdertyd het geweld in die stad tot historiese hoogtepunte gestyg. Die polisie het in Mei 2015 meer as 200 moorde en aanrandings waarin gewere betrokke was aangeteken, drie keer meer as in Maart.
Kriminoloë wat die rekords hersien het, sê dat dit onmoontlik is om vas te stel of hierdie vinnige verandering 'n rol speel in die toenemende misdaad in die stad, maar sommige het die patroon ontstellend gevind.
"Die polisie is minder proaktief terwyl geweld aan die toeneem is," sê Peter Moskos, 'n John Jay College of Criminal Justice professor en voormalige beampte in Baltimore wat die data en ontleding van USA TODAY nagegaan het. "Die polisie doen soos versoek: die vermindering van rasseverskille, die vermindering van klagtes, die vermindering van skietvoorvalle deur die polisie. Al die getalle is tans net wonderlik, en as dit u maatstawwe van sukses is, wen ons. Die boodskap het duidelik uitgekom om nie onnodige polisiëring te pleeg nie. "
Nóg die burgemeester, nóg Kevin Davis, die stad se polisiekommissaris tot Januarie, het op vrae oor die veranderinge gereageer.
Anthony Barksdale, 'n afgetrede polisiebevelvoerder in Baltimore, sê die boodskap aan beamptes was onmiskenbaar.
'Hierdie ouens het familielede wat vir hulle sê' Moenie werk toe gaan nie en jaag mense na 'n stad wat nie vir jou omgee nie ',' sê hy. 'As ek in die straat ry en ek 'n voorval sien, sien ek dit, maar weet u wat? Dit is dit nie werd nie. Dit is wat hierdie polisiemanne dink. "
Die huidige patroon van rasseskeiding het meer as 'n eeu gelede begin.
In die vroeë 20ste eeu het die stad diskriminerende praktyke ontwikkel en kragtig toegepas. In 1911 het die stadsraad die eerste ordonnansie op die skeiding van huise in die land wat op swart mense gerig is, aanvaar. Toe 'n soortgelyke Kentucky -verordening in 1917 deur die Hooggeregshof in die wiele gery word, het die burgemeester van Baltimore, James H. Preston, bevel gegee om behuisingsinspekteurs te noem om in plaas daarvan almal wat eiendom aan swart mense in hoofsaaklik wit gebiede verhuur of verkoop het vir kodeoortredings.Preston se opvolger het hierdie druktaktiek verder geïnstitusionaliseer deur 'n Komitee vir Segregasie te stig, 'n publiek-private vennootskap van staatsdepartemente, gemeenskapsorganisasies en verteenwoordigers van die eiendomsbedryf. Die komitee het eiendomsagente en huiseienaars geïntimideer wat bereid was om oor rassegrense handel te dryf en het die gebruik van beperkende verbonde bevorder, klousules in aktes wat die oordrag van behuising aan swart mense verbied het.
Die federale regering het ook 'n belangrike rol gespeel. In die dertigerjare het die Federale Behuisingsadministrasie verhoed dat swart mense na wit woonbuurte verhuis.
Hierdie rasseverdelings is nie onvermydelik nie. Hulle word deesdae nog gedeeltelik gevoel as gevolg van die enorme moeite wat deur ras en aardrykskunde omskryf is.
Met 23,1 persent is die armoedesyfer van Baltimore ongeveer dubbel die nasionale gemiddelde van 12,7 persent gedurende ons studietydperk. Armoede is wydverspreid, met die uitsondering van sommige van die noordelike, grootliks wit woonbuurte (sweef of klik om uit te lig) oos en wes van Charlesstraat.
Oorkant die stad se noordelike grens, in Baltimore County, daal die armoedesyfer tot 9 persent, wat nader is aan die staatsgemiddelde (9,7 persent).
Belegging in Baltimore is hoogs gekonsentreerd. Buurte wat minder as 50 persent Afro -Amerikaners is, ontvang byna vier keer die belegging van woonbuurte wat meer as 85 persent Afro -Amerikaners is. Lae-armoede woonbuurte ontvang een en 'n half keer die belegging van woonbuurte met 'n groot armoede.
Hierdie kaart toon beleggings in boukonstruksie, rehabilitasie en sloping, gemeet aan die beraamde projekkoste wat in aansoeke vir boupermitte aangeteken is. 'N Hoë konsentrasie aktiwiteite wat vergunnings vereis, kan verskeie dinge weerspieël. Dit kan deel uitmaak van opgradering van fasiliteite in industriële gebiede soos die Canton Industrial Area, Holabird Industrial Park en Dundalk Marine Terminal. Dit kan 'n voorvereiste wees om op en rondom sommige van die universiteitskampusse van Baltimore te bou, insluitend Loyola Universiteit Maryland en Johns Hopkins Universiteit. In oorwegend woongebiede kan dit ook 'n teken wees van opknapping en opgradering van behuising en ontwikkeling van nuwe behuisings. Geleentheidsones in Baltimore kan in die toekoms hoër kapitaalvloei lok.
Inligting oor eiendomstransaksies bied 'n ander manier om die verskille tussen gemeenskappe te ondersoek.
Permitte wat ons hierbo gesien het, lei tot opknapping of ontwikkeling wat eiendomswaardes kan verhoog, wat sigbaar is wanneer 'n eiendom verkoop word. Hierdie kaart toon verkoop van vaste eiendom, kommersiële en industriële eiendomme. Verkooppryse per huis in oorwegend wit woonbuurte is hoër.
Hoe word die hulpbronne wat nodig is om eiendom te koop versprei? Wie het toegang tot kapitaal?
Huiswaarde verteenwoordig 'n aansienlike deel van baie mense se persoonlike bates, en die herfinansiering van 'n verband is 'n manier om huiskapitaal te benut. Op dieselfde manier benodig ontwikkelaars kapitaal om woonstelle te bou of te herstel. Hierdie kaart bevat verbandlenings aan enkel- en meergesinshuise.
Vir elke huiseenheid wat deur eienaars bewoon is, was die gemiddelde lenings in sensusgebiede met 'n hoë armoede $ 59.822 teenoor $ 111.577 in tellings met lae armoede. Die rasverskil is selfs groter. Die gemiddelde leningsvolume per wooneenheid in eienaars in gebiede waar die bevolking meer as 85 persent Afro-Amerikaner is, is $ 68,133, maar is $ 160,438 in stukke waar minder as 50 persent van die inwoners Afro-Amerikaners is.
Daar is hoër konsentrasies vir die uitleen van kommersiële eiendom in die sentrale sakegebied en in nywerheidsgebiede aan die waterfront, maar ook in kleinhandelsentrums elders in die stad, soos Reisterstown -stasie.
Sensusstukke waar meer as 85 persent van die inwoners Afro -Amerikaners is, het kommersiële lenings van $ 8,085 per huishouding ontvang. Uitleenvlakke was meer as vyf keer groter ($ 41.053) in traktate waar Afro -Amerikaanse mense minder as 50 persent van die inwoners uitgemaak het.
In sensusverklarings waar Afro -Amerikaanse mense meer as 85 persent van die bevolking uitmaak, was daar $ 2,336 aan klein besigheidlenings per huishouding, vergeleke met $ 11,442 per huishouding in stukke waar minder as 50 persent van die inwoners Afro -Amerikaners is.
Maar gebiede met 'n hoë armoede ontvang meer lenings vir klein ondernemings per huishouding ($ 7,145) as gebiede met 'n lae armoede ($ 5,498).
Openbare kapitaal bied geleenthede om skeiding van hulpbronne teen te werk. Sommige openbare programme fokus op beleggings op gebiede wat te min daarvan gesien is. Die ruimtelike verspreiding van kapitaalvloei in die openbare sektor lyk anders as die private kapitaalvloei hierbo.
As gevolg van die groter beleggingspatroon, word beleggings in die openbare sektor nie saamgevoeg in oorwegend wit woonbuurte nie.
Die mees intensiewe konsentrasies van verskeie programme is in sensusopdragte met hoë armoede. Dit wissel egter per program. Byvoorbeeld, die HOME -beleggingsvennootskapprogram en beleggingsprogram vir gemeenskapsontwikkelingsblokke is die hoogste onder woonbuurte wat meer as 85 persent Afro -Amerikaners is.
Die finansiering van die kapitaalverbeteringsprogram van Baltimore is egter die hoogste onder woonbuurte wat 50 tot 85 persent Afro -Amerikaners is.
Net soos met beleggings in die openbare sektor, is kredietverlening meer eweredig versprei en meer algemeen in gebiede met baie armoede en gebiede met 'n hoë konsentrasie Afro-Amerikaanse mense as private beleggings.
Ondanks die voordele wat dit bied, verteenwoordig missie en openbare befondsing slegs 'n fraksie van die totale belegging in die stad. Na die leiding van Detroit, sal 'n verdubbelde openbare en filantropiese verbintenis nodig wees om die voetspoor van finansiële instellings vir gemeenskapsontwikkeling en pogings soos die Neighborhood Impact Investment Fund te vergroot. Aansienlike verandering sal ook algemene belegging verg om meer Baltimore -gemeenskappe te bereik.