Diplomatieke botsing tussen Frankryk en ItaliëGeelbaadjie-betogers in Marseille, Frankryk (8 Desember 2018) (Foto: AP Photo/Claude Paris) Frankryk en Italië, twee kernlande van die Europese Unie, is tans in ŉ diplomatieke konflik betrokke, die ergste nog sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Die begin van die botsing was die onaangekondigde besoek van Italië se vise-eerste minister en leier van die Vyf Sterre Beweging (die grooste party in die parlement), Luigi di Maio, aan Frankryk se Geelbaadjiebeweging. Vir di Maio was dit blykbaar die eerste van talle besoeke met die idee om die bande tussen sy party en die Geelbaadjies te verstewig. Hy het ook in ŉ twiet gepraat van die “winde van verandering wat nou die Alpe oorgesteek het”, bedoelende dat ook in Frankryk ŉ grondvlakprotesbeweging op pad na die mag is. Die geelbaadjies is ŉ grondvlakprotesbeweging teen die gevestigde orde en fokus veral op ekonomiese probleme van die middel- en laerklas. Dit was ŉ spontane protesbeweging, maar uit hulle het intussen ook ŉ party gevorm wat by die verkiesing vir die Europese parlement in Mei vanjaar sal staan. Ook die Vyf Sterre Beweging het as protesbeweging teen die gevestigde orde begin en later in ŉ suksesvolle party ontwikkel wat tans in ŉ koalisie met die regse Lega regeer. Di Maio het die Geelbaadjies geloof vir hul aksies en hulle moed ingepraat om voort te gaan. Hy is blykbaar ook op soek na bondgenote vir die Europese verkiesing en wil ŉ alliansie van populistiese grondvlakbewegings vorm. Vir die Franse president Emanuel Macron was dit die spreekwoordelike kat in die duiwehok. In sy eie land het sy status en mag erg skade gely deur die Geelbaadjies se proteste. Hy moes reeds van sy ekonomiese maatreëls en belastingvoorstelle aanpas of kanselleer om die Geelbaadjies tegemoet te kom. Dat hy, wat self deur ŉ golf van entoesiasme vir ŉ nuwe beweging (En Marche) as ŉ nuwe leier in die presidentspaleis gespoel is, nou deur ŉ (meer outentieke) grondvlakbeweging bedreig word, moet erg wees vir sy ego. Dienooreenkomstig vererg was Macron oor di Maio se steun aan die Geelbaadjies. Macron het dit as inmenging in Frankryk se huishoudelike sake bestempel en het so ver gegaan om die Franse ambassadeur in Italië vir konsultasie terug te roep, in diplomatieke terme ŉ teken dat daar ernstig fout is. Die verhoudinge tussen die twee lande, of eerder tussen die twee regerings, is al geruime tyd gespanne. Daarby gaan dit veral oor die vlugtelingpolitiek. Italië se regering uit die Vyf Sterre Beweging en die Lega het van die begin af erns gemaak met die aanspreek van die vlugtelingstrome wat vanaf Noord-Afrika via Italië na die res van Europa spoel. Hawens is gesluit en talle voordele vir vlugtelinge ingekort. Italië is ook van mening dat dit sy eie verantwoordelikheid is om sy grense te beskerm, terwyl Frankryk en Duitsland graag praat van ŉ “Europese oplossing” wat dié verantwoordelikheid aan multinasionale organisasies wil oordra. Di Maio het Frankryk ook beskuldig van ŉ siniese spel, deur as voormalige koloniale moondheid Afrika met neo-koloniale metodes te verarm en mense daardeur aan te moedig om na Europa te vlug. Ook was daar bekgevegte tussen Macron en die leier van Lega, Matteo Salvini. Hulle het min ooghare vir mekaar en staan in heeltemal verskillende politieke kampe. Die pogings van Salvini om ŉ regse blok vir die Europese verkiesing te vorm, word deur Macron as bedreiging vir die huidige sentrum-linkse EU-regering gesien. Macron is uit en uit ŉ globalis wat die kiesers waarsku teen die populistiese bewegings as ŉ soort siekte wat beveg moet word. Daarmee was natuurlik ook die Italiaanse regering bedoel en beskuldigings het heen weer gevlieg, wat die verhoudinge tussen die twee regerings verder versuur het. Salvini en di Maio het op hul beurt Macron weer daarvan beskuldig dat hy teen sy volk regeer. Daar was in die onlangse verlede ŉ Noord-Suid-verdeling in die Europese Unie tussen die lande wat ŉ streng fiskale beleid voorstaan het, soos Duitsland, Brittanje, Nederland en ander noordelike lande, en die sogenaamde Club Med, bestaande uit die lande rondom die Middellandse See soos Frankryk, Italië, Spanje, Griekeland en ander, wat ten gunste van ŉ lakse fiskale beleid en hoër skuldvlakke is. Deesdae loop die kraak eerder tussen Oos en Wes en is die verdelingsfaktor die hantering van vlugtelinge. Italië is saam met Oostenryk en ŉ reeks Oos-Europese state vir die strenger beheer van grense, terwyl Frankryk, Duitsland, Spanje en ander vir oop grense is.