Ons uiteindelike bestemming was Kiritimati, 'n klein eiland wat deel vorm van Kiribati. Kiribati is 'n groep eilande met 'n bevolking van net oor 100 000 mense. Dis 'n arm land en is een van die lande wat in die toekoms ernstig bedreig sal word as die voorspellings oor aardverwarming realiseer. Kiritimati was in die vyftigerjare gebruik deur die VSA en VK om kerntoetse te doen. Die eerste besetting van die eiland was in WOII toe die eiland as 'n basis gebruik is deur die Geallieerdes. Die kerntoetse is ongeveer 450 km van die eiland gedoen en vanaf die eiland gemonitor. Daar is dus geen effek op die eiland self nie. Tot in die veertigerjare was die eiland onbewoon en is eers daarna betrek deur Polinesiërs van eilande in die groter omgewing, meestal van die Cook Eilande.
Daar gaan nie veel op die eiland aan nie en dit is redelik onvrugbaar omdat dit so laag is. Die grond is baie sout. Die mense is arm en maak 'n bestaan uit die verkoop van kokosneute, maar die mark is maar treurig. Verder vang hulle vis en verkoop dit aan visserye van elders. Dan is daar 'n lewendige handel in tropiese vis vir vistenke, veral in Sjina.
Afdraaipad na die hotel toe. Die hotel is die ou militêre basis wat deur die regering bedryf word. Geen raaiskote oor die standaard word toegelaat nie.
Die geel drade is iets soos dodder wat jy in lusern kry, net baie erger. Dit vergroei alles wat in die pad kom.
Een dag het ons na 'n eiland in die Lagoon gegaan met 'n gids. Dit is 'n bird santuary so jy mag net met 'n gids gaan. Merrycan geniet haar gate uit want dit is haar belangstelling.
Ons het die hele hotel vir onsself gehad. Ons huisie was op die strand en die hele strand was ons sin. Niemand daar nie. Elke oggend daar sit en koffie drink en in die aand sundowners gedrink.
Die strand en die omliggende stook is besaai met koraal en ou skulpe. Wat egter snaaks is, is die kleur van die koraal en skulpe. Dit is donker grys en lyk of dit geëts is. Aan die onderkant is dit normaal gekleur. Niemand kon ons egter sê wat die oorsaak is nie. Het dit nog nooit gesien nie.
Om 'n visum vir Kirikati te kry is nie eenvoudig nie. Die land is te klein om ambassades te hê. So ek moes 'n visum kry van 'n erekonsul wat in Wallis bly. Hy het vroeër vir 'n paar jaar daar gewerk en is met 'n Kiribati vrou getroud. Hy het my aangeraai om Peter Langston op te soek. Hy is 'n Engelsman wat na WOII Nieu Seeland toe geïmmigreer het. Hy is 'n landmeter en het gehelp om kokosneute te help vestig en het die opmetings gedoen. Hy het toe op die eiland agtergebly en is met 'n plaaslike vrou getroud.
Na 'n week was dit tyd om totsiens te sê. Ons het verlief geraak op die plek en 'n deeltjie het agtergebly.