Alleenreis: 6 redes om alleen te dwaal - Interessant
My gordel gespikkel op die vlug van New York na Londen, het dit my uiteindelik laat val dat ek alleen op hierdie reis na Europa sou gaan.
Noem dit 'n vertraagde reaksie, maar na maande en maande van die beplanning van my reis, het die angs en die skrik vir die trap van 'n kontinent alleen op die laaste oomblik plaasgevind.
Alhoewel hierdie solo-Europese avontuur nie my eerste uitstappie buite my vaderland was nie, was dit die eerste keer dat ek alleen sou reis.
Waarom het ek besluit om solo te gaan? Tydens my vorige reise was daar altyd 'n deel van my wat verlang het om van die groep te skei. Ek wou elke gesig, geluid en reuk soos 'n gulsige kind in die oë kyk. Met 'n reisvriend het die reis te veilig gevoel. Ek het gevoel asof ek die steriele roete verneuk het.
Die doel van hierdie reis was om te ontsnap uit die vier uithoeke van my hokkie, die angswekkende gemaklikheid van 'n daaglikse roetine en my naderende krisis in die kwartier. Ek het gedink aan die opmerkings en betogings deur my familie en vriende wat my vertel het dat my planne onmoontlik en onveilig was, en dat ek 'net 'n meisie' was. '
Ek was vasbeslote om hulle verkeerd te bewys, en ek het myself herinner hoekom ek besluit het om solo te reis:
1. Geniet volledige vryheid
As u alleen reis, kan u die 'kaptein van u eie bestemming' wees. Dit is 'n ervaring van uiteindelike vryheid. U kan kies om aan u begeerte of toegewing te voldoen.
U kan 'n verskeidenheid kombuise van die plaaslike mark proe-toets sonder dat iemand hul neus in afgryse krimp; Alternatiewelik sal daar niemand wees wat jou dwing om iets te eet wat jy liewer nie wil probeer nie.
Dit is u voorreg om die tyd wanneer u u kop op die kussing lê of besluit om op te staan. U kan om 03:00 in die strate van Madrid dwaal sonder dat 'n reisgenoot in ergernis sit. Dit is nie nodig om enige plan op te offer ter wille van kompromie nie.
2. Daag jouself uit
Niemand behalwe jouself is verantwoordelik nie. Elke verkeerde draai of foutiewe fout is joune - en joune alleen.
Met slegs 'n rugsak vir geselskap, is alleen reis een van die grootste maar lonendste uitdagings wat u kan kies om aan te pak. Dit dwing jou om vertroue te hê in jou keuses. Elke besluit is gebaseer op u eie geloofsoortuiging.
Daar is niemand om raad te soek of daarop te vertrou nie, en om sodoende u eie instink te vertrou, word 'n noodsaaklike oorlewingsvaardigheid. As die eerste stap in die reis is om die onbekende in te neem, dan moet u alleen op die pad stap van 'n 80 voet-afgrond af.
Dit is juis hierdie uitdagings wat jou sterker maak. Niemand behalwe jouself is verantwoordelik nie. Dus is elke verkeerde draai of foutiewe uwe - en joune alleen.
3. Verkry dieper insigte
Risiko is altyd 'n faktor tydens reis. Daar is egter dikwels 'n groter gevaar vir 'n groep onvoorbereide reisigers as vir 'n enkele voorbereide reisiger.
Eensaamheid is onvermydelik. Desondanks het ek gevind dat die rustige eensaamheid van solo-reise gelei het tot my diepste insigte oor my eie aard en die realiteite van ander. Die gevoel van verbinding in 'n wêreld wat so groot en gevarieerd is, laat jou nederig en gevul met dankbaarheid.
Die solo-reisiger kan verlustig in die lang verlore vryheid om 'een' te word met die landskap. Dit is nie nodig om die leë gapings van tyd met desperate, pynlike dialoog te vul nie; eerder kan u terugtrek na die diepste uitsparings van u gedagtes en verbeelding.
Alles smaak beter, skyn helderder en gly dieper in u bene as u gedagtes en 'n notaboek al u besitting het. Jy word 'n spons en absorbeer elke detail en sensasie van 'n nuwe ligging. Die intensiteit van u alleenheid vergroot hierdie voorreg.
4. Verlaat die huis (en reisgenote) agter
Om 'n reisiger met 'n metgesel (of 'n skat van hulle) te neem, beteken dikwels dat jy oorblyfsels van die huis saam met jou gids inpak.
As alleenreisiger het waarneming my vernaamste manier van vermaak geword. Ek het mense waargeneem wat as 'n paartjie of in 'n groep reis wat, eerder as om die windpompe van Don Quixote se Spanje op te let, of die verskillende karakters wat aan boord van die trein in Maleisië is, al te dikwels verlore gegaan het oor die nuutste skinder van die huis af.
Hulle het dus dikwels nie die flitsende landskap van die land en die gewoontes wat sy mense uniek gemaak het, gesien nie.
'N Ander neiging wat ek opgemerk het deur pakkies en paartjies van rugsakreisigers in ag te neem, was dat dit gelyk het asof hulle omring is deur 'n' onsigbare skild '- 'n kragveld wat ondeurdringbaar en intimiderend vir medereisigers en inwoners was. Dit was asof hulle 'n bord gehad het wat sê Moenie nader nie in vet, neonligte.
5. Ontmoet die inwoners
As 'n alleenreisiger word jy nuuskieriger en aktiewer in jou nuwe omgewing.
As alleenreisiger word u nuuskieriger en aktiewer in u nuwe omgewing.
Ek kan onthou dat ek op die strand in Asilah, Marokko, rondgedwaal het en 'n bokhaar met kif-rook ontmoet het. Ondanks die taalversperring het ons 'n vriendskap opgebou. Hy het my gids aangegryp en begin om plekke op die kaart uit te wys en my name in Arabies te gee, terwyl ek die land se name in Engels vermeld.
Alhoewel die meeste van ons gesprekke oorheers is deur lomp handbewegings en wedersydse gelag, was dit 'n interaksie wat ek nooit sal vergeet nie.
Dit was ook 'n ontmoeting wat ek baie betwyfel of ek sou ervaar het as ek saam met 'n maat of 'n groep vriende was.
6. Kyk met duidelike oë
Of u saam met ander reis al dan nie, kan ook die 'oë' waarmee u die reis besigtig, beïnvloed. Die begeerte om te behaag en aanvaar te word, veral deur diegene wat ons as ons eweknieë beskou, is 'n aangebore en byna onvermydelike sosiale behoefte.
Dus kan 'n reisiger die wêreld gereeld deur die oë van sy maat sien en haar opinies sensuur ter wille van 'vrede' of 'ooreenkoms'.
Die reisskrywer Alain de Botton lig dit op in sy boek 'The Art of Travel' uit 2002 waarin hy sê:
Dit was 'n voordeel om alleen te reis. Ons antwoorde op die wêreld word deur die maatskappy wat ons behou, deurslaggewend gevorm, omdat ons ons nuuskierigheid temper om by die verwagtinge van ander in te pas. Hulle kan besondere visioene hê oor wie ons is, en dit kan derhalwe subtiel verhoed dat sekere kante van ons na vore kom ... As 'n metgesel noukeurig waargeneem word, kan dit ook ons ​​ander se waarneming belemmer; dan kan ons ook vasgevang raak in die aanpassing van ons vrae en opmerkings vir die metgesel, of die behoefte voel om onsself meer normaal te laat lyk as wat goed is vir ons nuuskierigheid.
Om saam met ander te reis kan ons nie net verhinder om werklik onsself te wees nie, maar ook die geestelike groei wat met 'n reis gepaardgaan, belemmer. Die maat of groep dien die funksie om die identiteit te bewaar wat ons voor die reis vir onsself gebou het.
Die afskorting van die dop wat mens mettertyd opgebou het, word 'n onwaarskynlike moontlikheid wanneer medereisigers daar is om jou gedurig te herinner aan wie jy was - en wie hulle dink jy nog moet wees.
Die pad terug ... of vorentoe
Ons keer terug huis toe van reis met 'n getransformeerde wêreldbeskouing. Mense sê gereeld dat 'u nie dieselfde persoon was as wat u in die twintigerjare was toe u in die dertigs was nie,' en reis versnel hierdie metamorfose. Elke reis verryk u op maniere wat nooit herskep of gereproduseer kan word nie.
'N Reisiger wat alleen vertrek, is soos 'n voël wat uit die nes gedruk word en verplig is om op sy eie te vlug. Reis solo, sprei u vlerke uit en styg bo u grootste hoop en drome.