Published: 2016-02-10 Views: 776
DIE TANNIE LANGSAAN
Dit was in die dae toe ‘n televisiestel in ons land nog net in die rykstes se huise gekry is. Daar kon nog huisbesoek gedoen word na vyfuur in die middag sonder dat mense jou suur aankyk as hulle hul televisiestel moet afskakel.
Ek en Dominee Alberts was besig om die rondte te doen in Wyk drie. Dit was net so skuins voor vyf toe ons by die derde laaste huis aanklop. Nadat verneem is na die welstand van die huisgesin, het Dominee sy deel gedoen. Alles het vlot verloop en die ernstige deel was afgehandel. Selfs die kinders het begin geselserig raak.
“Het Dominee al ‘n tiewie?” vra een mannetjie van omtrent nege jaar.
“Nee, ou seun, dit is nog te duur. Ek kan dit nog nie bekostig nie.”
“Nou maar dan moet Dominee saam met ons kom kyk,” bied die mannetjie aan.
“O, het julle ‘n televisiestel?”
“Nee, Dominee, maar ons kyk by die tannie hier langsaan. Ons gaan nou weer na haar toe as Dominee-hulle loop.”
Ek en Dominee het toe maar die pad gevat, en die paar kinders het dadelik koers gekry na die tannie langsaan toe. Ek was nogal jammer dat die ‘tannie langsaan’ nie ‘n lidmaat van ons kerk was nie.
Na omtrent ‘n maand was ek by dieselfde huis om die maandelikse bydrae in te vorder. My wyk se diaken was weg met verlof. Nadat die nodige gedoen is, kom dieselfde seuntjie weer met dieselfde vraag as voorheen.
“Het Oom ‘n tiewie?”
“Nee jong, ek kry myne eers oor twee weke.”
“Dan kan Oom gerus maar solank by ons kom kyk totdat Oom s’n kom. Ons gaan hom nou-nou aansit. Oom sal lekker lag.”
“My wêreld jong, het julle een gekoop?” Ek kon dit nie glo nie. As ek moes oordeel aan hul bydrae, kon hulle sekerlik nie ‘n televisiestel bekostig nie.
“Nee Oom, maar die tannie hier langsaan het nou haar tiewie hier in ons huis kom sit. Nou kom kyk sy party aande hier by ons.”
Ek kon dit nie glo nie. Bestaan daar nog sulke goedhartige mense? Ek het gevoel ek moet hierdie dame gaan ontmoet en dankie sê vir haar mededeelsaamheid.
Ek het gaan aanklop. Toe sy die deur oopmaak, het ek ‘n tree agteruit gestaan. Die dame voor my kon my oorlede vrou se eie suster gewees het. Net haar oë was bietjie blouer, en die effense grys hare was ‘n bietjie meer gekrul.
“Verskoon tog, Mevrou as ek steur,” het ek gestotter. “Ek is van die NG Kerk en wil tog net ‘n sakie met u bespreek.”
“Wil u inkom Meneer, of kan ons dit sommer hier bespreek?”
“Dame, ek is Ouderling Viljoen, en ek sal graag wil inkom. Ek wil nie hê die bure moet weet dat ek u kom besoek het nie.” Sy het effens huiwerig die veiligheidshek oopgemaak en my binnegenooi.
“Mevrou, dit is in verband met u televisiestel. Dit het regtigwaar niks met my te doen nie, maar dit kwel my. U bure is in ons kerk. Hulle is in my wyk, en ek sal nie graag wil sien dat hulle vir u ‘n oorlas word nie. Ek verneem dat hulle u televisiestel het.”
Haar glimlag maak toe sommer my bene lam en ek sak op die rusbank neer.
“Ag Meneer, hulle doen niks wat ek nie kan hanteer nie. Hulle het dit nie so breed nie, en ek is nog nie so erg verslaaf aan die beeldradio nie. Ek luister nog maar graag na die stories op die gewone radio. Hulle het my effens toegetrap in die aande. Nou gaan ek daarnatoe as daar iets na my smaak op is. Dit werk baie beter so.”
Ek is eers tienuur die aand daar weg met die toestemming om weer te mag kom. Later het ek vir my ook ‘n televisiestel gekoop, maar na ‘n week se alleen kyk, het ek dit oorgeskuif na die weduwee se huis toe. Dan het ons soms na sommige van die sepies gekyk.
Ons is nou twee maande getroud, en kry maar bitter min tyd om tiewie te kyk.