Wat uitstaan van hierdie Psalm, is dat dit ’n verstommende uitspraak maak oor God se werk. In plaas daarvan dat menslike woede God ontstel, gebruik Hy dit in sy diens (vers 11): “selfs die laaste reste van die woede gebruik U in u diens.” Dit kan óf beteken dat dié wat vir God kwaad is, uiteindelik Hom sal moet loof, óf dat God se oordeel oor dié wat Hom teëstaan lof by God se mense sal ontlok. Laasgenoemde pas beter in die konteks van die verhaal van Sanherib in, maar in albei gevalle teken die Psalmis ’n prentjie van God wat teëstand transformeer tot ’n triomf vir Homself. Sy hare is pikswart en lank en sy neus lyk of dit eens op n tyd gebreek is. n Moeilike kalant, wat natuurlik beteken hy kan onder sekere omstandighede baie aantreklik wees. Wat ‘n heel-wording, as God verrassend in die eenvoud van die Jordaanwater [dalk Doopwater?] verskyn?