Op Jan. 10 het president Barack Obama 'n afskeidadres aan die nasie in sy aangenome tuisdorp van Chicago afgelewer. Soos hy dikwels tydens sy presidensie gedoen het, het Obama 'n middelpad getref, een wat oomblikke van werklike mag gehad het, maar het uiteindelik 'n hewige verdediging van die Demokratiese Party-beleid gehad. In 'n beslis immoderate tyd, met sy handtekening binnelandse prestasie, die bekostigbare versorgingswet, op die snyblok, was Obama se toespraak 'n model van moderering. In 'n seisoen gedefinieer deur Pussygate en Russiese hacking, en met 'n inkomende biljoenêrskas wat gereed was om elke reg en regulasie nie vasgespyker te kry nie, het Obama ons die "Compromis-in-Chief" gegee.
In 2009, in reaksie op Obama se verkiesing, Ek geskryf het dat Obama altyd sy kandidatuur en presidentskap strategies beplan het as bewys van die sukses van die burgerregtebeweging. Ek het toe geargumenteer dat Obama sy boeliekansel moet gebruik om aandag te gee aan rassegelykheid. Hierdie afskeidadres was sy finale geleentheid om die volk duidelik te vertel hoekom die kiespad wat net geneem is, een wat oorstroom is met rassisme, islamofobie en misgynie die verkeerde was.
In plaas daarvan het hy weer aangevoer dat rassegroepe meer dieselfde is as nie. Hierdie argument het gekom in 'n klimaat van skerp rasse- en klasverdelings wat erken moet word, eerder as om dit te verminder deur refleksie op Obama se eie biografie, wat gekenmerk word deur 'n rassistolerante wit familie. Sedert Trump se verkiesing het ons 'n skerp styging in wit aanvalle op rasse- en godsdienstige minderhede gesien, en tog het Obama 'n geleentheid gegiet om hierdie wit terugslag, 'n reaksie op sy eie presidentskap, uit te roep deur goedgedrewe vertellings wat nie praat nie tot die hedendaagse politieke en kulturele oomblik.
Bedreigings vir ons brose 'solidariteite'
Die adres het begin met Obama wat sy handtekeningprestasies behels. Gedurende sy agt jaar in die kantoor het die ekonomie geskep 16 miljoen nuwe werkgeleenthede, die Hooggeregshof beskerm gay huwelik en 20 miljoen onversekerde mense het gesondheidsversekering. Navy Seals vermoor Osama Bin Laden en die VSA genormaliseerde verhoudings met Kuba en stop Iran se kernwapenprogram.
Maar as die nasie in goeie vorm was, het Obama die staat van ons demokrasie en die brose "solidariteite" waarop dit gebou is, nie bevestig nie. Inderdaad, hulle is bedreig deur "harde ongelykheid", die ondermyning van "wetenskap en rede" en rassisme. op ongelykheid, Obama beklemtoon die noodsaaklikheid vir wydverspreide ekonomiese geleenthede en 'n sosiale veiligheidsnet wat al ons burgers beskerm, iets wat hy tydens die amptenaar bekamp het.
Wat die aanranding op feite en redes betref, het Obama aangevoer dat dit "die noodsaaklike gees van innovering en praktiese probleemoplossing wat ons stigters gelei het, betwis. -Kies 'bel,' waar hul oortuigings ongekwant raak, het Obama gevra: 'As jy moeg is om met vreemdelinge op die internet te argumenteer, probeer om met een in die werklike lewe te praat.'
'N Baie gespeelde noot
Op rassisme het Obama 'n bekende en dikwels gespeelde noot getref. Hy het rassisme hoofsaaklik as 'n saak van "harte" omskep wat deur empatie en interaksie verander het. Dit was 'n variasie op sy 2008 "'N Meer perfekte Unie"Spraak oor ras waar Obama sy wit ouma se vrees vir swart mans vieslik vergelyk het met ds. Jeremiah Wright se aanklag van wit Amerika vir sy sistemiese rassisme. Hy gebruik sy biografie as 'n brug tussen die twee.
Net so, in Obama se afskeidingsadres, het hy aangemoedig om rasse-minderhede te verbind om hul eie stryd aan ander onderdrukte groepe te bind. Dit sluit in "die middeljarige witman wat van buite kan lyk asof hy al die voordele het, maar wat sy wêreld gesien het deur ekonomiese, kulturele en tegnologiese verandering." Soos hy in 2008 gedoen het, het Obama 'n vals ewewigigheid tussen blankes geskep wat voel 'n gevoel van nadeel en diegene wat werklik benadeel is.
Ware werkers-klas wit mans het gesien hul verdienste daal sedert die 1990s, maar die werkloosheidsyfer vir swart Amerika is nog steeds twee keer dié van wit Amerika en is vir die laaste 40 jaar. Swart mense word deur die polisie vermoor drie keer die koers van blanke mense. Geen vals ewewigigheid tussen waargenome en werklike nadeel moet daardie realiteite maskeer nie.
As ek na Obama se toespraak kyk, het ek gevoel wat ek altyd voel - in konflik. Aan die een kant is hy 'n begaafde verstand en woordvoerder, 'n diep prinsipale man wat die kantoor van die president liggies op sy skouers met genade en soms diep empatie gedra het. Onthou sy verhuizing vir ds. Clementa C. Pinckney, een van nege wat vermoor is deur die rassistiese Dylan Roof, waartydens Obama die openingsvers van "Amazing Grace" gesing het.
Aan die ander kant, eerder as om die sistemiese en diep ingebedde rassisme en staatsgeweld wat swart en bruin gemeenskappe pla, te konfronteer, het Obama te dikwels kritiek op rassisme se slagoffers, eerder as die oortreders. In 2013 het hy Morehouse gegradueerdes gekry vir die beweerde unieke geneigdheid wat jong swart mans moet "maak slegte keuses. "Hy was te vinnig om konserwatiewe blankes te versadig en swart aktiviste te chastiseer - veral die Black Life Matter Movement - om nie die rasse vordering wat gemaak is, te erken nie.
Soos ons binnekom die trompetydperk met 'n wit supremacist hoofstrateeg en 'n genomineerde prokureur-generaal wat dink die stemregwet is "opdringerig", dink ek ons ​​het 'n volwaardige weerlegging nodig vir die nativisme, islamofobie, rassisme en misogynie wat die president verkies het.
In plaas daarvan het Obama sy gehoor aanbeveel om 'n "reservoir van goedheid in ander" te veronderstel, "woorde wat hol in hierdie politieke klimaat hang. Terwyl Obama die Amerikaanse volk gevra het om hul skoene te "sny" en te organiseer, het hy nie dieselfde gedoen nie. In plaas daarvan het hy die wysheid van ons Grondleggers geprys, aan wie die nativisme en rassisme wat tydens die presidensiële veldtog vertoon is, bekend sou gewees het. Hy het toegewy aan moeg vergelykings van binnestede en landelike gemeenskappe. Hy het 'n geleentheid gehad om sy ondersteuners te organiseer, waarvan die meeste nie in landelike Amerika is nie, vir vier jaar van weerstand.
Obama se afskeidadres lyk soos 'n voorskou van die 2020-demokratiese beroep op wit werkers. Dit was nie 'n noodsaaklike gevegskreet vir sy swart, bruin, Asiatiese en wit liberale basis nie. Soos hy dikwels tydens sy presidensie gedoen het, het Obama 'n geleentheid gehad om te swaai vir die heinings, en verkies om eerder 'n lynrit in die middel van ons rassistiese demokrasie te tref.
Cynthia Young, Departementshoof en Medeprofessor van Afrika-Amerikaanse Studies, Pennsylvania State University
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Waarom President Obama se kompromie pad is nie meer genoeg nie