Waarom is ons nie meer besorg oor wreedheid teenoor hoenders nie? | Mighty Natural
Geskryf deur Caroline Spence
Hoenders het ook persoonlikhede. Pixabay
Soos 'n B-film vir 'n post-Brexit-era, kan verbruikers in Groot-Brittanje binnekort onwillig in die stormloop van die aanval, die aanval van die chloor-hoenders, in die rol geslaan word. As nuus geglo word, is daar swerms giftige hoender wag om die oewers van Brittanje soos klein veervrye zombies as 'n deel van 'n VSA-Britse handelstransaksie te storm.
Maar voordat jy 'n klep oor die gesondheidsrisiko's van chloor, moet ons miskien stilstaan ​​om te oorweeg waarom u 'n hoender in die eerste plek sal bleik. Dit is eintlik hoofsaaklik om die risiko van siektes wat verhoog word, te verminder byna 9 miljard hoenders in oorvol omgewings met lae standaarde vir dierewelsyn.
Die versuim om die welsyn van hoenders as enigiets anders as 'n newe-saak te stel, stel egter belangrike vrae oor die aard van ons interaksie met diere. Waarom is hoenders so ver onder in die pikorde vir morele kommer? Sou ons reaksie dieselfde gewees het as die betrokke dier 'n soogdier was? Die morele verontwaardiging het ontstaan ​​uit wanneer perdevleis is by beesvleisburgers gevind in Brittanje en Ierland in 2013 sou dit nie sê nie.
Ondanks die wydverspreide simboliek van die cockerel oor kulture heen, toon die geskiedenis dat ons nog nooit regtig besorg was oor die welstand van hoenders nie. Tot die laat 18de eeu, haan-gooi - 'n Hoender aan 'n tak vasgemaak en met voorwerpe gepeld word totdat dit die soet vrylating van die dood gevoel het - was 'n uiters gewilde tydverdryf in Brittanje. Uiteindelik verbied op grond van wreedheid, het navorsing parallelle getrek tussen haan gooi en die die algemene voorkoms van hoenders in moderne videospeletjies, wat gewoonlik doodgemaak of gebruik word hoender skop kompetisies. Ek twyfel daar is baie videospeletjies waarin spelers honde vir skoppe slaan.
Wat gaan dit dus met ons houding teenoor hoenders wat ons aanmoedig om hul wydverspreide mishandeling miskyk? Sielkundige ondersoek na mense se oortuigings werp die algemene persepsie dat dit herhaaldelik voorkom, op hoenders is naby aan die onderkant van die stapel as dit kom by kognitiewe vermoëns.
Tog neem hierdie aanname te kampe met wetenskaplike bewyse. Langs eienskappe wat verband hou met die gees van ander spesies - soos pynpersepsie of emosies - hoenders kommunikeer, toon sensitiwiteit vir verskillende kontekste en vertoon persoonlikhede. Hierdie verbinding tussen ons persepsie van hoenders en die realiteit van hul geesteslewe is ongetwyfeld belangrik. Hoe meer ons 'n dier as 'gesind' beskou, hoe meer waarskynlik is ons om te glo dat die welsyn daarvan beskerm moet word.
Sielkundiges het voorheen geglo dat die diere wat ons as 'n verstand beskou, hoofsaaklik bepaal word deur sosiale faktore soos kulturele agtergrond. Ons ken egter nou 'n verskeidenheid faktore, soos ons ouderdom en seks, beïnvloed ons bereidwilligheid om geestelike vermoëns aan diere toe te ken. Vir die meerderheid diere blyk dit dat eenvoudige bekendheid ook help om - 'n troeteldier besit verhoog gewoonlik die geestelike fakulteite wat ons met die spesifieke spesie assosieer.
Dit is logies, aangesien hoe groter ons kontak met 'n dier is, hoe groter is die kans dat ons gedrag as intelligent beskou. En tog lyk dit asof hulle 'n hoender in ons koppies het, dit nie help nie. Een studie het getoon dat in 'n groep studente hoenders hou geen effek nie op die geestelike eienskappe wat deelnemers aan hulle geassosieer het. Slegs deur die hoenders aktief in kognitiewe take te oefen, het die houdings van die studente begin verander.
Maar waarom verander algemene kontak met hoenders nie ons siening van hul breinkrag nie? ons nuutste vraestel, gepubliseer in Trends in Cognitive Sciences, argumenteer dat ons ook moet oorweeg hoe ons eie kognitiewe meganismes ons oordeel oor hoe intelligent 'n dier is, beïnvloed. Ons is tans besig om te kyk hoe konsekwent mense is as hulle hul eie bydrae lewer tot ander spesies.
Navorsing vertel dit reeds konteks en gedragsgelykheid tussen diere en mense is die belangrikste faktore in ons sielkundige interpretasie van diere se optrede. Ons weet dit ook spieël neurone - 'n tipe breinselle wat brand as ons 'n aksie uitvoer, of as ons kyk hoe ander dieselfde aksie doen outomaties geaktiveer as ons kyk hoe mense sowel as ander diere soortgelyke aksies uitvoer om 'n veronderstelde doel te bereik. Dit beteken dat wanneer ons sien dat 'n rot uitreik na 'n voedselartikel, word ons brein geaktiveer deur soortgelyke meganismes te gebruik as wat ons sou gebruik om die gedrag van 'n mens wat dieselfde doen, te interpreteer.
Hierdie bevindings gee gewig aan die teorie dat mense ken kognitiewe vermoëns oor spesies toe gebaseer op hoe hulle spesifieke gedragsgebeurtenisse sien, soos om kos te gryp of te kou.
Om soos 'n hoender te beweeg, kan dus 'n groot nadeel wees as u vergelyk word met ander inwoners van die plaaswerf, soos koeie of varke. Ondanks die feit dat ons tyd daaraan bestee het, sou dit moeiliker wees vir ons brein om hul gedrag outomaties te "sien" en dit te gebruik as 'n basis vir die aanname van breinkrag.
Die volgende keer dat jy stories lees oor "frankenchicken', Probeer miskien om uitsprake te vermy - u persepsie van hoenders berus nie op hul gebrek aan breine nie, maar eerder op u eie beperkings.
Caroline Spence, PhD-kandidaat, biologiese en eksperimentele sielkunde, Queen Mary University of London