Ouers wat te veel van hou ... 'n paar woorde oor oorbeskerming - Klein kind - 2022
Elżbieta Dzido: Vir liefdevolle ouers is 'n kind die belangrikste ding ter wêreld. Hulle doen alles om dit gesond, veilig en gelukkig te maak. Dit is moeilik om dit uit te daag. Daar is sekerlik ook diegene waar liefde vir 'n kind moeilik is of dit nie in hulself kan vind nie. Laat ons 'n klein perverse vraag vra: kan jy te veel hou?
Krzysztof Górski: 'N Kind grootmaak is nie 'n maklike taak nie, soos almal wat 'n ouer is, weet. Die begeleiding van 'n kind in ontwikkeling word nie net geassosieer met 'n pragtige liefdesgevoel nie, maar ook met die daaglikse poging om hom te versorg. Die ouer se taak is om die kind te verstaan ​​en te reageer op sy behoeftes, hom te help en hom te ondersteun, maar ook wanneer nodig - om onafhanklikheid toe te laat, op ander tye grense te stel. Niemand sal ons ongelukkig op watter oomblik ons ​​dit moet doen nie. Ons moet dit self leer.
Wyse ouerlike liefde vir 'n kind kan tussen twee uiterstes in die middel geplaas word. Aan die een kant sal daar ouers wees wat kinders in 'n emosionele sin agterlaat, dit wil sê hulle ontneem van hul aandag en sorg, andersyds diegene wat te veel op die kind fokus, en hom nie ruimte gee vir sy eie keuses, foute maak of probeer nie. Hulle beweer dat hulle beter weet met wie om mee te speel en wie hulle nie is nie, hulle kan die skoene beter vasbind, hul baadjies vasmaak, elke jong persoon in die skool of kleuterskool oppas, hulle sal nie toelaat dat hy 'n dispuut met 'n vriend het nie en kies die beste speelgoed vir hom ... In hierdie geval kan ons praat oor te veel liefde of besittende liefde, wat net so vernietigend kan wees as emosionele verlating. Gelukkig is die oorgrote meerderheid ouers êrens tussen hierdie twee houdings.
E.Dz: Daar word gereeld verwys na verhoudings met sogenaamde Giftige liefde: kan dit bestaan ​​vir 'n kind?
K.G .: Alhoewel ek persoonlik nie die uitdrukking "giftige liefde" hou nie, want dit is 'n veralgemening, evaluering en daarom skadelik vir hierdie mense kan wees, maar as u hierdie konsep in die konteks van verhoudings bespreek, moet u eers praat oor giftige liefde in die ouer-kind-verhouding.
Uit die ervaring van psigoterapeute en sielkundiges weet ons dat giftige funksionering in 'n verhouding 'n groot bron is in verhoudings met ouers. Giftige verhoudings met ouers is dus primêr en dit lei tot volwassenes om giftige verhoudings aan te gaan.
Ons praat oor toksiese ouerliefde wanneer die behoeftes van die ouer en kind primêr bevredig word en die behoeftes van die kind misgekyk word. Goeie ouerliefde ontstaan ​​wanneer 'n ouer, sonder om sy behoeftes te vergeet, probeer let op die kind se behoeftes.
E. Dz .: Hoe beïnvloed hierdie tipe gedrag die ontwikkeling van die jongste?
K.G.: Die taak van die ouer is om die kleuter te bring totdat hy of sy ouer word, ons verlaat en 'n onafhanklike lewe neem. Van die oomblik van geboorte tot hy die huis verlaat, gaan die kind deur 'n lang proses van fisieke en emosionele skeiding van ouers. Eerstens is die baba fisiek met sy moeder verbind, hy het voeding nodig, konstante versorging ... Met verloop van tyd ontwikkel hy, begin hy loop, op die ouderdom van ongeveer 3 jaar, wees gereed om kleuterskool toe te gaan en tyd sonder ouers deur te bring.
Die skeidingsproses vorder en die taak van die ouer is om die kind te laat ontkoppel. Alhoewel dit vir hulle dikwels 'n pynlike proses is, besef hulle dat kinders nie hul eiendom is nie, en ons bring dit vir hulself en 'vir die wêreld' op. As die ouer egter om verskillende redes hierdie natuurlike proses belemmer, kan die kind ophou om die nodige vaardighede vir onafhanklike lewe aan te leer. Byvoorbeeld, 'n seun wie se ouers bang sal wees om op te gee aan die kleuterskool ... As hulle nie hierdie vrees oorkom nie, sal hulle hom waardevolle ondervinding ontneem wat hy in kontak met maats kon opdoen. As gevolg hiervan, kan die kind ook die wêreld begin sien as 'n bedreiging vir homself, word hy teruggetrek, bang.
E.Dz. Watter gevolge kan dit hê in hul volwasse lewens?
K.G.: Gebrek aan toestemming om onafhanklikheid en 'skeiding' van ouers te leer, het oor die algemeen baie negatiewe gevolge in volwassenheid. As ons in die kinderjare onafhanklikheid beoefen, kan ons volwassenes hanteer. Ons kan praat oor twee soorte onafhanklikheid: funksioneel wat verband hou met basiese selfbedieningsaktiwiteite, byvoorbeeld skoene vasmaak, aantrek, was, ens., En onafhanklikheid wat verband hou met die neem van besluite wanneer 'n kind leer om self te kies en te besluit. Mense wat in hul kinderjare van alles verlig is, voel hulpeloos in volwassenheid, en diegene vir wie die ouers besluit het om nie hulself te bepaal nie, sal ook probleme in hul verhouding hê.
E.Dz: Wat van mans? Daar word gesê dat moeders dikwels meer emosioneel is en geneig is tot oordrewe, besitlike liefde. Is dit waar en kan ons ook so 'n houding by vaders vind?
K.G.: Alhoewel die algemeen te noue emosionele verhoudings met kinders en oorbeskerming die vroulike domein is, gebeur dit dat mans ook 'n probleem daarmee het. Hulle is bang dat die kind nie alleen in die lewe sal klaarkom nie en is daarvan oortuig dat net hulle hom kan help. Hierdie houding van die vader kan geassosieer word met 'n sterk vrees om die kind te verloor, "om hom te ontkoppel". Op hierdie manier vergoed hy die gebrek aan nabyheid en sorg wat hy benodig. Dikwels kan mans egter spog met die ander uiterste - omdat hulle te min teenwoordig is in verhouding tot hul kinders.
E.Dz: Is pappas te veel beskermend om dieselfde redes as wat ons het?
K.G.: In die meeste gevalle het moeders inderdaad moeite om 'van die kind te skei' en hom toe te laat om onafhanklik op te tree. Dit is te danke aan die buitengewone sterk band wat ma aan die begin van sy lewe met haar kind maak. Dit is die moeite werd om te besef dat moeder en kind voor geboorte in 'n fisieke sin gebind is, na die geboorte die kind fisies geskei is, maar steeds sterk emosioneel is. Daarom staan ​​elke moeder voor 'n uitdaging: hoe om 'n kind met wysheid te begelei in die oorgang van totale afhanklikheid (voeding, verandering, versorging) na volle onafhanklikheid in die volwasse lewe. Dit is nie 'n maklike proses vir beide ouers en kinders nie. Die ouer voel minder en minder nodig, wat hom dikwels hartseer, woede veroorsaak, maar ook verligting en trots by die kind. As die moeder of pa egter om die een of ander rede die verhouding tussen ander mense, insluitend die maat, vervang, is die risiko egter dat die kind nie ten volle kan grootword nie.