Montana - Inligting
Oorspronklike inwonersTen tye van die eerste verskyning van die Europeërs in die huidige Montana, was daar inheemse inwoners in twee geografiese streke. In die valleie naby die Rocky- en Bitterroot -berge in die weste, vind die Bannock, Kalispel, Kootenai en Shoshone hul tuislande meer bevorderlik vir die landbou. Ander stamme het gereeld 'n gedeelte van die jaar in Montana deurgebring, waaronder die Cheyenne, Mandan, Nez Percé en Sioux.Die vroeë EuropeërsFranse pelshandelaars en vangkopies het moontlik in die 1740's die huidige Montana aangedurf, maar die bewyse is nie afdoende nie. Die Franse owerheid in die gebied is verswak deur 'n nederlaag in die Franse en Indiese oorlog en hulle vergoed Spanje, hul bondgenoot in die konflik, deur die titel aan Louisiana aan hulle oor te dra. Frankryk het tydens die Napoleontydperk tydelik beheer oor die streek herwin, maar het dit in 1803 in die Louisiana -aankoop aan die Verenigde State verkoop.Ontdekkers. Die nuuskierigheid van president Thomas Jefferson oor die nuut gekoopte kanaal het gelei tot sy steun vir 'n ondersoekende onderneming, grootliks aangevuur deur die hoop om 'n maklike waterroete te ontdek wat na die Stille Oseaan sou lei. Die Lewis en Clark-ekspedisie het in 1804 vertrek en die volgende Julie die vorke van die Missouri-rivier in die huidige Montana bereik. Die verslae van Lewis en Clark aan die einde van die reis was grootliks verantwoordelik vir die wekking van belangstelling in Louisiana, veral in die oorvloed van bontdraende diere.
Bonthandelaars. Franse en Amerikaanse handelaars en vangmanne het die Montana-gebied beslis aan die einde van die 18de eeu besoek, maar die Kanadese François-Antoine Laroque het 'n rekord van sy planne langs die Yellowstone-rivier namens die North West Company in 1806 nagelaat. Die jaar daarna het Manuel Lisa , 'n Kubaan wat na St. Louis verhuis het, het die eerste handelspos, ook bekend as Fort Remon of Fort Lisa, aan die Bighornrivier gevestig. David Thompson, 'n bekende ontdekkingsreisiger en verteenwoordiger van die North West Company, het in 1807 'n pos naby Libby gevestig en later jare op ander plekke. Alhoewel die aantal blanke inwoners in Montana gedurende die vroeë dekades van die 19de eeu klein gebly het, was die mededinging tussen handelsentiteite - die North West Company en sy opvolger die Hudson`s Bay Company, die Rocky Mountain Fur Company, die American Fur Company en ander - was intens en het die dierepopulasies teen die 1840's uitgeput. Die inheemse bevolkings van Montana het voorspoedig geword en gely onder die bonthandel met die Europeërs. Die Indiese lewe is verbeter deur gewere en gereedskap wat van die blankes ontvang is, maar is nadelig beïnvloed deur blootstelling aan alkohol en siektes waarteen hulle geen immuniteit gehad het nie, veral pokke.Sendelinge. Die Flathead en Nez Percé het in die 1830's verteenwoordigers na die oostelike Verenigde State gestuur om godsdiensonderrig aan te vra, wat 'n golf van sendingaktiwiteite afgeskakel het. Sommige het die Indiese versoeke met 'n mate van skeptisisme beskou en bespiegel dat die eintlike doel was om die blanke man se gereedskap en medisyne te ontvang, nie geestelike verligting nie. Verskeie protestantse denominasies het sendelinge na die Weste gestuur, maar min het gevind dat Montana aantreklik was en die meeste na die Oregon -land wou gaan. In 1841 bedien die Jesuïet -priester Pierre Jean De Smet, 'n Belg van geboorte, die Flathead in die Bitterrootvallei. St Mary's Mission, naby die huidige Stevensville, was waarskynlik die eerste permanente blanke nedersetting in Montana; dit is later verkoop aan 'n privaat persoon wat dit as 'n handelspos bedryf het.Mynwerkers. 'N Klein goue staking is in 1858 by Gold Creek gemaak, maar 'n reeks belangriker vondste is na 1860 gemaak. Goud is in 1862 en in die daaropvolgende jare in die suidwestelike Montana langs Grasshopper Creek ontdek. Boomtowns het uitgebars by Bannack, Virginia City, Diamond City en Helena. Mynwerkers het verligting gevind van die moeite van hul werk in die salonne en danssale van die bloeiende dorpe. Nadat die goud gespeel het, is die nedersettings net so vinnig van hul inwoners leeggemaak as wat hulle opgevul het.Laatloosheid was 'n gereelde kenmerk van die grootskole in Montana en mynkampe. Henry Plummer het 'n besonder berugte bende gelei, terwyl hy ook as die plaaslike balju gedien het. Baie gemeenskappe kon nie afhanklik wees van wetstoepassers nie, maar het hul toevlug tot geregtigheid geneem. Sommige het die kriptiese getalle 3-7-77 gebruik-om die breedte, diepte en lengte van die grafte van die outlawes wat voor die gereg gebring is, aan te dui. Die getalle verskyn in 1879 om 'ongewenste' te waarsku om Helena te verlaat. Plummer en ongeveer twee dosyn van sy bende is uiteindelik gevang en gehang.Die territoriale stadiumVoordat hy staatskaping bereik het, is Montana deur die kongres opgeneem in 'n lang lys gebiede - Louisiana, Missouri, Oregon, Washington, Nebraska, Dakota en Idaho. Gedurende hierdie territoriale jare het die nedersetting in 'n rustige tempo toegeneem. Die goue stakings van die 1860's het baie nuwelinge meegebring, waarvan die meeste voortgegaan het toe die myne misluk het. Die tydelike toename in bevolking het egter gelei tot die aankoms van die eerste spoorlyn, 'n streeksorganisasie wat Fort Benton met Walla Walla in die Washington -gebied verbind het. lente en vroeë somer. In die goudstormloopjare dat Montana in Mei 1864 afsonderlike territoriale status gekry het, het voldoende bevolking ontstaan. Sidney Edgerton, 'n amptenaar in die Idaho -gebied, het 'n belangrike rol gespeel in die verkryging van hierdie aanwysing en is aangestel as goewerneur. Virginia City was die territoriale hoofstad totdat dit in 1875 na Helena verskuif is.Indiese oorloëSelfs voor die toestroming van blankes gedurende die goudstormjare, is pogings aangewend om harmonie tussen die rasse te bevorder. In 1851 is 'n verdrag gesluit by Fort Laramie in die huidige Wyoming. Onder meer is die Verenigde State erkenning gegee aan 'n stamland vir die kraai langs die Yellowstone -rivier, die Assiniboine in die noordooste van Montana en die Blackfoot in die noordelike sentrale gebied.Vier jaar later begin goewerneur Isaac Stevens van die Washington -gebied met onderhandelinge van 'n reeks verdrae wat ontwerp is om die beste lande vir blanke setlaars te bekom en die inboorlinge aan minder wenslike reservaatgebiede toe te wys. 'N Aantal stamme het sulke verdrae onderteken onder die versoeking van finansiële steun en beloftes om verbeterings vir die besprekings. In die 1860's het botsings tussen die rasse algemeen geword toe wit mynwerkers die Indiese tuislande binnegedring het. Verhoudings met die Sioux het veral gespanne geraak omdat die Bozeman -roete, wat die Oregon -roete met die Montana -goudvelde verbind het, 'n bestendige stroom blankes oor Indiese jagvelde gebring het. Aanvanklike pogings om vrede te bewerkstellig het misluk en lelike voorvalle het gedurende die middel van die 1860's steeds plaasgevind. 'N Nuwe vredesoffensief van die regering het egter gelei tot die Fort Laramie -verdrag met verskillende Sioux -groepe in 1868. Die Bozeman -roete is vir wit verkeer gesluit en 'n aantal van die Sioux het ingestem om hul huise in die Black Hills van die Dakota -gebied te vestig. hulle het heilig gehou. Ontevrede Sioux onder Sitting Bull en Crazy Horse het egter in Montana gebly. Gold is in 1874 in die Black Hills ontdek en mynwerkers het vinnig in die gebied gestroom in stryd met die Sioux -verdragsregte en het beskerming van die Amerikaanse weermag geëis. In Junie 1876 het die 7de Kavalerieregiment onder leiding van luitenant -kolonel George A. Custer is deur Sioux en Cheyenne naby die Little Big Horn River in die suidooste van Montana vernietig. Hierdie Indiese oorwinning was egter kortstondig. Weermagversterkings is na die gebied gestuur en Crazy Horse moes in 1877 oorgee; Sitting Bull het nog vier jaar aangehou voordat hy sy stryd opgegee het.Die laaste groot botsing het in 1877 plaasgevind toe Amerikaanse troepe Nez Percé agter Chief Joseph agtervolg het. Die Indiane het 'n duur oorwinning behaal in die Battle of Big Hole naby die Continental Divide in die suidweste van Montana, maar het later die meeste van hul getalle by Bear's Paw Mountain, ongeveer 40 kilometer suid van die Kanadese grens, oorgegee.Ekonomiese ontwikkeling in MontanaVee. Beeste is gedurende die 1850's uit Oregon na Montana gebring, maar dit was die vraag na voedsel van die goudmyners van die daaropvolgende dekade wat 'n florerende veebedryf geskep het. In 1866 het Nelson Story 'n kudde van Texas na Montana op die Bozeman -roete gery. Die uitgestrekte grasvelde van die oop veld het baie ander boere spoedig aangemoedig om hul geluk te beproef. Spoorweë het die groeiende beesbedryf die laaste hupstoot gegee. 'N Streeklyn, Utah en Northern, bereik Montana in 1880 en die Noordelike Stille Oseaan, 'n transkontinentale lyn, kom drie jaar later aan. Maklike toegang tot markte in ander dele van die land het 'n aantal veeboere ryk gemaak, maar alles was nie goed nie. 'N Uitdaging vir die gebruik van die grond is gemaak deur skaapwagters wat ook deur die welige grasse aangetrek is. Skape is geneig om plante op wortelvlak af te kou, wat die land vir lang periodes onbruikbaar laat. Gewapende botsings was gereeld tussen die bees- en skaapbelange. Die winter van 1886-87 het 'n ekonomiese ramp veroorsaak. 'N Groot deel van die grond was reeds oorbewei, toe erge koue en storms meer as die helfte van die veebevolking uitgewis het en die aard van die onderneming verander het. In latere jare het boere gefokus op die instandhouding van kleiner kuddes en dit in geslote gebiede gehou. Die era van die oop reeks in Montana het geëindig.Mynbou. Die goue stakings van die 1860's het vinnig afgespeel. 'N Paar van die mynwerkers het na silwer verander, maar dit was moeiliker en duurder om dit te kry. Die ontdekking van groot silwer neerslae naby Butte in 1875 het sy mynbou 'n meer winsgewende voorstel gemaak, ten minste tydelik. Silwer mynbelange was ontsteld oor die besluit van die Amerikaanse regering om silwer in 1873 te demonetiseer-die sogenaamde "Crime of` 73 " in die gedagtes van baie Westerlinge. 'N Groot silwerdeposito is later in Montana ontdek, maar die vraag het gedaal, en die pryse het ook gedaal. Hy was president van die Anaconda Company wat aktief geword het in kopermynbou en was die hoofmededinger van William Clark, die ander groot koperkoning "van die era. Hul wedywering het jare lank die ekonomie en politiek van die staat oorheers, maar Anaconda het as die victor en het sy beheer buite myne uitgebrei na elektriese krag, spoorweë, koerante, banke en houtlande.StaatskapDie territoriale fase van Montana was 'n onrus - veekonflikte, Indiese oorloë en stryd tussen 'n Demokratiese kieserskorps en goewerneurs wat aangestel is uit Washington, DC. 'N Nuwe grondwet is in 1889 opgestel en Montana is op 8 November as die 41ste staat toegelaat deur die kongreswet. Helena het die staat se hoofstad geword. Montana se landbou- en mynbou -ekonomie was 'n basis vir populistiese politieke aktiwiteite in die 1890's. Robert B. Smith is met populistiese steun tot goewerneur verkies, en in latere jare is hervormings van progressiewe era ingestel, insluitend wette oor mynveiligheid, die inisiatief en die referendum. Vroue het in 1869 stemreg gekry tydens sekere verkiesings en in 1914 het hulle volle stemreg gekry. Twee jaar later het Jeanette Rankin, 'n feministiese leier van Missoula, die eerste vrou geword wat in die Huis van Verteenwoordigers verkies is. Sy het later die enigste stem uitgebring in teenstelling met die Amerikaanse toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog. Ontwikkeling in Montana is sterk beïnvloed deur federale wetgewing. Die kongres het in 1909 die Enlarged Homestead Act aangeneem, 'n maatreël wat van toepassing was op openbare lande in 'n aantal Westerse state. Ingevolge die bepalings daarvan is die grootte van die opstal na 320 hektaar vergroot, maar opstalters was verplig om 80 hektaar te bewerk; bos- en myngebiede is van hierdie program uitgesluit. Die implementering van die wet het gelei tot 'n toename in boerdery- en veebedrywighede in Montana.Die era van die wêreldoorloëMontana geniet aanvanklike voorspoed tydens die Eerste Wêreldoorlog, wat 'n groot vraag na koring en ander korrels gebring het. 'N Verwoestende droogte in 1919 het egter 'n skerp afswaai in die staat se lot veroorsaak. Insekplae en erge winderosie het die moeilike tye tot in die twintigerjare uitgebrei. Die hervatting van die boerderybedrywighede in Europa het wêreldwye oorskot en dalende pryse vir Amerikaanse boere veroorsaak. Teen die tyd van die ineenstorting van die aandelemark in 1929 was Montana reeds in 'n diep depressie. Mynbou is in hierdie tyd ook swaar getref weens mededinging van buitelandse bronne; baie myne en fabrieke in Montana het hul deure gesluit. Die staat het baat gevind by 'n aantal The New Deal -programme van die dertigerjare. Die Fort Peck -dam is in 1933 begin, het 10 000 werkers verskaf en uiteindelik bygedra tot elektrisiteitopwekking en vloedbeheer aan die Missouri -rivier. Ander programme het die bou van nuwe snelweë, die ontwikkeling van parke en ontspanningsgebiede en die verspreiding van elektrisiteit na landelike gebiede meegebring. Die Wheeler-Howard Act, ook bekend as die Indian Reorganization Act van 1934, het die vorige praktyk omgekeer om inheemse Amerikaners aan te moedig om grond individueel te besit en die invloed van die stamme te verminder. Ingevolge die nuwe wet is stamme aangemoedig om grondwette te skryf, stamrade in te stel en gemeenskaplike sakeondernemings aan te gaan. Boere het lank na die oorlog nie geluk geniet nie; pryse het vinnig gedaal, wat 'n uittog van die plase na die stede veroorsaak het.Naoorlogse ontwikkelingGedurende die vyftigerjare het die opkomende aluminiumbedryf die staat laat groei, net soos die ontdekking van olie in die oostelike vlakte. Krag en besproeiing is versterk deur die bou van die Yellowtail -dam (1961) aan die Bighornrivier en later die Libby -dam aan die Kootenai -rivier. Toerisme speel 'n steeds groter rol in die ekonomie van Montana. Die staat en private ondernemings bou voort op die basis van Yellowstone National Park (1872) en Glacier National Park (1910) en het die hele jaar deur besienswaardighede ontwikkel-parke, boerderye en oorde. van die sewentigerjare, maar dalende pryse in die daaropvolgende dekade het die oplewing beëindig. In 1990 verloor Montana een van sy twee setels in die Huis van Verteenwoordigers, 'n gebeurtenis wat baie inwoners as verkiesliker as groot bevolkingsaanwas beskou het.
Mike Mansfield (1903-2001) is in New York gebore, maar verhuis as kind saam met sy gesin na Montana. Hy het op 14 -jarige ouderdom in die Eerste Wêreldoorlog as seeman by die vloot aangesluit en later in die weermag gedien. Na die oorlog het hy as mynbouingenieur gewerk, sy opleiding voortgesit en uiteindelik professor in politieke wetenskap aan die Montana State University geword. Hy verteenwoordig Montana in die Huis van Verteenwoordigers van 1943 tot 1953, daarna in die Senaat tot met sy aftrede in 1977. Mansfield was die Demokratiese sweep van die Senaat en later as meerderheidsleier. Van 1977 tot 1988 was hy die Amerikaanse ambassadeur in Japan.
Marc Racicot (gebore 1948) is 'n boorling van Montana en 'n gegradueerde aan die Carroll College in Helena en die Montana Law School. Hy het drie jaar lank in die weermag gedien en 'n provinsiale aanklaer geword. Sy vroeë pogings by die keusekantoor was nie suksesvol nie, maar in 1988 het Racicot gewen in 'n wedloop om die staatsaanklaer. Hy is in 1992 tot goewerneur verkies en vier jaar later herkies, en hy het 'n rekord opgestel om die grootte van die regering te verminder en 'n begrotingsoorskot te skep. In 2000 is Racicot aangewys as voorsitter van die Republikeinse Nasionale Komitee.