Eerste generasie[wysig | wysig bron]
Later het rekenaars begin om geheue tussen verskeie SVE'e te deel. Op hierdie rekenaars moes toegang tot die bus ook geprioritiseer word.
In baie mikrobeheerders en ingeboude stelsels bestaan 'n Invoer-/Uitvoerbus nie. Kommunikasie word beheer deur 'n SVE wat data vanaf toestelle lees en skryf asof hulle geheueblokke is, alles onder beheer van 'n sentrale klok wat die spoed van die SVE beheer. Toestelle vra vir diens deur seine op van die ander penne op die SVE te aktiveer, tipies in die vorm van een of ander onderbrekingsversoek.
'n Ander probleem is dat die SVE benodig was om alle verwerkings te doen, dus as dit met ander take besig geraak het, het die werklike deurset van die bus ook dramaties daaronder gely.
Sulke busstelsel is moeilik om saam te stel wanneer dit uit komponente wat van die rak af beskikbaar is gebou word. Elke gedrukte stroombaan vereis tipies baie brugskakelaars om die geheueadresse, invoer-/uitvoeradresse, onderbrekingsprioriteite en -nommers op te stel.
Tweede generasie[wysig | wysig bron]
"Tweede generasie" busstelsels soos NuBus het verskeie van hierdie probleme aangespreek. Hulle het tipies die rekenaar in twee wêrelde geskei: met die SVE en geheue aan die een kant, en die verskeidenheid toestelle aan die ander kant en 'n busbeheerder tussenin. Dit het die SVE toegelaat om vinniger te hardloop sonder om die bus te beïnvloed. Dit het ook baie van die las vir die skuif van data vanaf die SVE na die kaarte en beheerder geskuif, sodat die toestelle met mekaar kon kommunikeer sonder ingryping deur die SVE. Dit het die werkverrigting verhoog, maar egter meer ingewikkelde kaarte vereis. Hierdie busse het ook dikwels spoedkwessies aangespreek deur eenvoudig groter te wees in soverre dit die databord aangaan deur te beweeg vanaf die 8-bis parallel busse van die eerste generasie tot 16- of 32-bis in die tweede en ook deur sagteware opstellings te verskaf (nou gestandardiseer met "Plug-n-play") om die brugskakelaars te vervang.
Hierde nuwer stelsels het egter een ding in gemeen met hul voorsate gehad, in die sin dat elke toestel op die bus teen dieselfde spoed moes kommunikeer. Terwyl die SVE nou geïsoleer was en sonder probleme kon versnel, het SVE's en geheue se spoed baie groter geword as die busse waarmee hulle moes kommunikeer. Die gevolg was dat die bussnelhede nou baie stadiger was as wat moderne stelsels benodig het en die masjiene het gebrekkige toegang tot data gehad. 'n Algemene voorbeeld van die probleem was dat videokaarte spoedig so vinnig was dat selfs die vinnigste busstelsels soos PCI nie kon byhou nie met die gevolg dat rekenaars van AGP-poorte voorsien is bloot om die videokaart a