Soos wat daar ŉ sprankel van hoop vir die demokrasie in die Midde-Ooste deurgeskyn het, het die demokratiese ruimtes in Suid-Afrika in 2011 nouer begin word. Die Zuma-administrasie het die grondwetlike hof gekaap deur ŉ onbevoegde vertroueling as hoofregter aan te stel, voer wetsontwerpe deur wat die media wil muilband sover dit korrupsie betref en die president raak toenemend Machiavellisties soos sy voorganger om net polities te oorleef. Insgelyks is die ideaal van die Marxistiese Nasionaal Demokratiese Rewolusie (NDR) nagestreef met moontlike groter staatsinmenging in die mynsektor, regstellende aksie wat voortleef, onbekwame en korrupte kaders wat steeds ontplooi word in strategiese posisies in die staat en opruiende wekroepe deur onder meer die gewese ANC-Jeugleier Julius Malema oor minderhede.
Maar Jan Smuts se befaamde woorde dat die “ergste nooit in Suid-Afrika gebeur nie en die beste ook nie” bly waar. Maar hierdie toedrag van sake val nie in die land se skoot nie. Daar word immers doelbewuste keuses deur sleutelrolspelers geneem om die verloop van gebeure in ŉ ander rigting te druk. So het Afrikaners begin besef hulle hoef nie vir ewig die slaansak van die land te wees oor die verlede nie. Nes die Russiese minderhede in Georgië en ander lande in Eurasië, die Tsutsi’s in Rwanda en die Serwiërs in Kosowo bepaalde politieke en kulturele regte het, het Afrikaners dit ook… en begin dit toenemend besef.
Die as viering van 100 jaar ANC spekulasie op ‘n stalinistisch gewelddadige regime word reeds oorskadu deur die bewussyn dat die karaktervolle kompleksiteit wat Suidelike Afrika altyd was en sal bly lynregte in teenstelling met die ANC utopie soos sy (NDR BEEAA) Hierdie leuens dien slegs die groot-kapitaal opzoek nagoedkoper lone.