Die Geheimsinnige Buurman | Dion se gedagtes
« Richardsbaai 21-Spesies
Washie 100 »
Die Geheimsinnige Buurman
Julie 21, 2010 deur Dion
Destyds toe ons in ons pasgeboude huis ingetrek het, welriekend met die aromas van verf oor vars pleisterwerk en matgom se neusbrand, het ons natuurlik geen mense in ons buurt geken nie. Een vroutjie het wel opgemerk hoe ek die Irishman oor die drumpel gedra het, en sy was daardie eerste aand daar met ‘n skottel gebak om ons welkom te heet. Sy was ‘n onderwyseres by die skool waarby die Engele later sou aansluit. Nadat ek eenkeer die Boet se suster se motorfiets reggemaak het, het ek en hy vriende geraak en natuurlik sy ouers ook so in die proses leer ken. Agter ons het vier bure al gekom en gegaan, almal met wie ons maar net so skrams kennis gemaak het. Oorkant die pad was die “waai-bure” – mens sien mekaar net as ‘n motor by ‘n hek uitkom, en waai dan net. Hulle is daar, maar mens ken hulle nie eintlik nie.
So was my geheimsinnige buurman eers aan die begin. Hy was sowat vyftien jaar ouer as ek, as ek moes skat. Goed gepreserfeer met ‘n bles en netjiese snor. Sy voortuin was pynlik netjies; ek dink hy mag dalk vroeg afgetree het, en het heelwat tyd op sy hande gehad om daaraan te bestee. Dit was eers net beleef om te groet in verbygang. Maar dit was anders ook, op ‘n manier.
Ek praat nou net uit eie ondervinding, maar dit lyk tog of die gevoel dalk wederkerig is; ek kon sien dat hy ‘n goeie mens was en dat ons dalk goeie vriende sou kon word. Die waai het verander in ‘n daadwerklike groet van “bly om jou te sien” met ‘n opregte glimlag bygevoeg, maar tot hede het nie een van ons gestop en van aangesig ontmoet of gesels nie. Ons sien mekaar dikwels in die winkelsentrum, maar gesels nie. Hy loop elke oggend sy hondjies in die straat af terwyl ek by die skuifdeur staan en rookwalms die oggendlug in blaas – hy merk my op en ons waai geesdriftig vir mekaar, maar dit gaan nooit verder nie.
Ek koester ook geen begeerte dat ons moet ontmoet nie – dis asof die volgehoue groet op ‘n afstand genoeg is. Dis deel van diè besonderse buurman-wees. Ons mag dalk net teleurgesteld wees as ons die dag sou ontmoet, en wil sake eerder hou soos dit op hede is. Klink seker “lekker stupid” soos die Irishman sou sê…
op Julie 21, 2010 at 12:14 nm | Antwoord meermin
Middag jy …
Onthou jy toe ons kinders was hoe het almal vir almal geken, of hulle nou voor jou, langs jou, agter jou gebly het, mense het mekaar geken, oral herken, gegroet en gepraat. Haai tye en dinge het verander, ek ken ook nie al my bure nie, ek weet die een ou in ons straat is ‘n sanger, hy besit meer karre as wat ek hare op my kop het!! Ek en my EX BUURMAN stuur ten minste een keer per week vir mekaar e-posse. Die mense aan die ander kant van my, wel ek vermoed dit was hulle wat my twee mannetjies katte gif ingegee het, so ek groet hulle nie!! Agter my, ek ken nie die mense nie, maar ek weet net hulle het ‘n hond wat die hele nag sit en tjank vir die man in die maan. Oorkant my ek ken hulle soort van. Die kinders lag baie kere vir my, dan groet hulle iemand, dan wil ek weet wie is dit, ma dit is van ons bure. Hie hie dan het ek nie ‘n clue wie dit is nie!! Dit is ‘n skande!!!!
Nou ja jy lekker dag vir jou en die Irish women en geniet julle kinders. 😉
op Julie 22, 2010 at 8:18 vm | Antwoord Dion
Ja, ek onthou hoe my pa met hande gekruis oor die grassnyer altyd met die buurman gesels het. Ons kinders het ook al die bure se kinders geken en mee gespeel, en baie van hulle was na verjaarsdae uitgenooi. Bure het uitgekyk vir mekaar. As dit gereën het en Afrikaner Straat in Vryheid het sy banke oorstroom, was ons en al die bure se kinders in die watersloot besig om te swem. Daar was tot “crushes” oor-en-weer met die bure se kinders, speelgoed uitgeruil, bendes gevorm of bolle gerol as dinge bietjie rof raak. Lekker dae. Ek probeer om bure bietjie meer bewus van mekaar te maak in ons buurt – as iets sou gebeur, is daar darem hulp naby. Die swart bure is maar sku om met die res te meng, maar dit word ook ‘n ander storie as die drank vloei oor die naweke… Gelukkig moes ek nog net eenkeer op hulle skiet…
op Julie 22, 2010 at 1:41 nm | Antwoord meermin
Blik emmer ons het nog nie nodig gehad om op ons swart bure te skiet nie !! Snaaks ja hulle meng nie regtig met ons nie, ons groet maar so in die verby ry. Haai die goeie ou dae, as ek nou moet mooi sit en dink, ek ken regtig net die mense oorkant my. Genade toggie vertel dit oor!!
op Julie 23, 2010 at 9:23 vm | Antwoord Dion
Swart, wit, geel, ‘s all good, veral wanneer hulle 3-uur in die oggend in hul dronke wysheid op ‘n vuvu-freakin-zela wil blaas!
op Julie 22, 2010 at 5:34 nm | Antwoord ekisanna
Met betrekking tot jou geheimsinnige buurman. Dit klink na ‘n goeie verhouding want “familiarity breeds contempt” sal nooit ter sprake kom nie. Ek werk so 35 kilometer uit ons ou dorpie uit en ken bittermin mense. My man egter, is afgetree en ken almal en almal ken hom… of so voel dit elke keer as ons saam inkopies doen. Hy steek gewoonlik sommer in die eerste winkelgangetjie vas by iemand wat hy ken en ek gaan maar rustig aan met waentjie volpak.
op Julie 23, 2010 at 9:19 vm | Antwoord Dion
Jy’s heeltemaal reg – ek wil niks aan die verhouding verander nie.
My pa was ook so! Ons het gewoonlik al klaar ons dinge gedoen en het al in die kar gesit en wag vir hom terwyl hy eers die sosiale rondtes voltooi het. Ek is nou weer die totaal teenoorgestelde – ek besluit vooraf wat ek wil koop en waar ek dit gaan koop, ry, parkeer, stap doelgerig na die ding, betaal en frons almal uit my pad dat ek weer by die huis kan kom. As ek iemand raakloop wat ek ken, groet ek wel beleef maar sekondes later is ek weer op ‘n “mission”. Klink seker heel nors!