Vuil truuks Klimaatwetenskaplikes het drie dekades in die gesig gestaar sedert die eerste IPCC-verslag - nuus oor klimaatimpak Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Marc Hudson
Kiribati is 'n eilandland wat die gevaar loop om te verdwyn as gevolg van styging in die seevlak. Nava Fedaeff / Shutterstock
Dertig jaar gelede, in 'n klein Sweedse stad genaamd Sundsvall, het die Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering (IPCC) sy eerste groot verslag.
Selfs toe was die belangrikste dilemmas waarmee diegene wat vinnig opgetree het, gekonfronteer. N rekening deur Jeremy Leggett, wat 'n goed betaalde werk as geoloog vir Shell ingegooi het om Greenpeace se klimaatkampvegter te word, het die gebeure van die eerste beraad, insluitend 'n ontmoeting met lobbyist van die steenkoolbedryf, gerapporteer Don Pearlman.
Hulle het kop uitgesteek, kopieë van die konsep-onderhandelingsteks vir die IPCC-finale verslag voor hulle oop. Pearlman het na die teks gewys en in 'n kragtige gegrom gepraat ... Toe ek verbystap, sien ek hoe hy na 'n bepaalde paragraaf wys, en ek hoor hom sê: 'As ons hier 'n ooreenkoms kan maak ...'
Alhoewel dit nou so naïef lyk, was ek geskok.
Dae later het 'n afgevaardigde van die Stille Oseaan-eiland Kiribati by die konferensie gepleit vir 'n deurbraak in die onderhandelinge.
Gesamentlike internasionale optrede is nodig om ons verbruik van fossielbrandstowwe drasties te verminder. Die tyd om te begin is nou. In die laagliggende lande is die bedreiging ... van aardverwarming en seevlak stygende skrikwekkend. '
Hy het stilgehou voordat hy afgesluit het.
Ek hoop dat hierdie vergadering ons nie sal faal nie. Dankie.
Kort daarna het die Amerikaanse afvaardiging 'n katalogus van pogings tot verontwaardiging van die teks ter tafel gelê. Saam met die Saoedi-en Sowjet-afvaardiging het verteenwoordigers van die rykste en magtigste land in die wêreld 'die konsep laat spaander en die gevoel van alarm laat afneem in die bewoording, versterk die aura van onsekerheid ".
Dit sal 'n pynlike drie dekades wees vir mense wat angstig is om op te tree teen klimaatsverandering. Vir wetenskaplikes wat die probleem ondersoek, sou dit dikwels 'n persoonlike stryd teen kragtige belange wees.
Die pad na die top
Die ophoping van koolstofdioksied in die atmosfeer, wat hoofsaaklik veroorsaak word deur die verbranding van fossielbrandstowwe, het wetenskaplikes sedert die 1970's bekommerd gemaak. Die ontdekking van die "osoongat" bo Antarktika het atmosferiese wetenskaplikes enorme geloofwaardigheid en invloed onder die publiek gegee, en 'n internasionale verdrag wat chloorfluorkoolstowwe verbied, die chemikalieë wat die probleem veroorsaak, is vinnig onderteken.
Die Reagan Withuis bekommerd dat 'n verdrag oor CO₂ so vinnig kan plaasvind, en dit ten doel stel om te verseker dat die amptelike wetenskaplike advies wat leiers by die onderhandelinge lei, ten minste onder gedeeltelike beheer. So het die interregerings - eerder as internasionale - paneel oor klimaatsverandering in 1988 ontstaan.
Reeds voor Sundsvall, in 1989, het syfers in die motor- en fossielbrandstofbedrywe van die VSA die Global Climate Coalition ingestel om teen vinnige optrede te argumenteer en om onsekerheid saai op die getuienis. Langs dun tenks, soos die George Marshall Instituut, en handelsliggame, soos die Western Fuels Association, het dit 'n bestendige stroom publisering in die media aangehou - insluitend a film - om die wetenskap te diskrediteer.
Maar hul pogings om politieke verbintenis te ontmoedig, was net gedeeltelik suksesvol. Die wetenskaplikes het vasgehou en 'n klimaatverdrag is in 1992 ooreengekom. Die aandag is dus gevestig op die wetenskaplikes self.
In 1996 was daar aanhoudende aanvalle op die klimaatwetenskaplike Ben Santer, wat al was verantwoordelik vir die sintese van teks in die IPCC se tweede beoordelingsverslag. Hy word daarvan beskuldig dat hy die bewoording met die bewoording van 'IPCC' outeurs 'geknoei' het en op 'n manier 'verdraai' het deur Fred Seitz van die Global Climate Coalition.
In die laat 1990's het Michael Mann, wie se beroemde 'hokkiestok'N diagram van die wêreldtemperature was 'n belangrike deel van die derde beoordelingsverslag, en het onder skoot gekom van regse dun tenks en selfs die Prokureur-generaal van Virginia. Mann noem hierdie poging om wetenskaplikes te beskou wat beskou word as kwesbaar vir druk op die Serengeti-strategie.
Soos Mann self geskryf
Deur 'n enigste wetenskaplike uit te sonder, is dit moontlik vir die "anti-wetenskaplike" magte om meer individuele hulpbronne aan te wend, wat geweldige druk vanuit verskeie rigtings gelyktydig uitoefen, wat die verdediging moeilik maak. Dit is soortgelyk aan wat gebeur as 'n groep leeus op die Serengeti 'n kwesbare sebra op die rand van 'n trop soek.
Namate die bewyse steeds oortuigender geword het, het die aanvalle op wetenskaplikes toegeneem.
Laat in 2009, net voor die klimaatberaad in Kopenhagen, is e-pos onder klimaatwetenskaplikes gekap en vrygestel. Hulle is noukeurig gekies om dit te laat lyk asof wetenskaplikes hulle aan bangmakery skuldig maak. Die sogenaamde 'klimaat' -skandaal was nie die skuld vir die mislukking van Kopenhagen nie, maar dit het klimaatsontkenners energiek gehou en die waters modderig genoeg gehou om dit te laat lyk asof daar wettige twyfel oor die wetenskaplike konsensus bestaan.
Danksy COVID-19 is die volgende IPCC-beoordelingsverslag waarskynlik sal nie afgelewer word nie voor die uitgestelde konferensie in Glasgow aan die einde van 2021. Daar sal waarskynlik niks daarin wees wat ons meer vertel as wat ons reeds weet nie - die CO₂-vlakke styg, die gevolge stapel op en veldtogte om die sinvolle optrede te vertraag die afgelope dertig jaar skouspelagtig suksesvol.
Sommige wetenskaplikes, insluitend professor in die Columbia-universiteit, James Hansen, voer aan dat die angstige pogings van wetenskaplikes om beskuldigings van alarmisme te ontlok, tot 'n aangebore vooroordeel van die optimisme gelei het. Die amptelike wetenskap wat deur die IPCC gerapporteer word, kan in sommige gevalle 'n versigtige onderskatting wees. Dit is waarskynlik erger - veel erger - as wat ons dink.
As die internasionale gemeenskap iets geleer het gedurende die afgelope drie dekades, is dit dat 'die wetenskap' nie 'n enkele, gevestigde entiteit is wat almal tot aksie sal aanspoor nie. Daar is geen kortpaaie vir die tegnologiese, ekonomiese, politieke en kulturele veranderinge wat nodig is om klimaatsverandering aan te pak nie. Dit was 30 jaar gelede in Sundsvall waar. Die enigste ding wat verander het, is die tyd waarin ons oor is om iets te doen.