Verby grense – toortsie.com
November 21, 2018 November 20, 2018 ~ Toortsie
Daar waar ek in die pad inkom, staan altyd rylopers, in die hoop vir ‘n saamrygeleentheid.
Ek moes Kaap se kant toe gaan, maar eers gou ‘n draai in die dorp gaan maak en ‘n netjies geklede swart dame vang my oog. Sy het my nie gesien nie, ek het mos in verkeerde rigting gery. Toe ek weer daar verbyry, besluit ek skielik om haar op te tel. Ek weet dit is verskriklik gevaarlik en gewoonlik doen ek dit nie, maar ek ry met die bakkie en ek sê sy kan saamry as sy agterop sit, die passasiersitplek lê reeds vol goed.
Maar die gewete skop in en ek sien dat sy nie baie gemaklik sit nie, sy trek ‘n truitjie aan om haar teen die koue te beskerm en ek weet nie of die bakkie regtig skoon is agterop nie. Ek stop net daar en sê sy moet voorin klim.
Wat ‘n seën! Wat ‘n pragtige dame! Ons gesels al die pad soos twee ou vriende en sy vertel my dat sy en haar twee klein kindertjies al jare gelede uit Zimbabwe Kaap toe gekom het in die hoop om iets te kan inbring om vir haar kinders te sorg. Sommer kleintyd moes die kindertjies leer om self reg te kom, sy moes gaan werk vir ‘n inkomste.
Aanvanklik het sy as huishulp gewerk, maar haar gesondheid het ingegee en sy het besef sy moet iets doen waar sy meer beheer oor haar tyd het en het ‘n eie besigheid begin.
Omtrent een maal per maand neem sy die bus tot in Johannesburg waar sy haar voorraad aanvul en dan kom sy naweke na ons dorp waar sy van huis tot huis loop en die klere verkoop. Die mense betaal af vir die ware, dus moet sy weekliks almal weer naloop om haar geld in te vorder, selfs op plase ook.
Sy maak van duimgooi gebruik, want hier is mos nie openbare vervoer beskikbaar nie. Ek vertel haar tog dat ons plaaslike taxi ook Kaap toe ry.
Ons praat diep dinge, hoe God vir haar sorg, hoe sy pakke kos koop en dit met die bus stuur na haar verhongerde familie in Zimbabwe. Sy vertel hoe daar nie kos in die winkels is nie en die mense regtig swaar kry.
Haar seun is agtien jaar, en wil begin vakansiewerk as pakker doen, maar sy sien nie kans nie. Ek moedig aan: Laat hom gaan vakansiewerk doen, maar leer hom om sy beste te gee, selfs al is dit nie ‘n lekker werk nie. Hy leer vaardighede aan wat hom in die toekoms baie sal help. ‘Regtig mevrou? Nou gee mevrou vir my hoop.’
Ja, ons raak moedeloos dat Suid-Afrika die plek is waar almal is, maar hierdie kort treetjie oor grense heen het my net weer eens laat besef hoe dankbaar ons steeds kan wees. Hierdie vrou is ‘n sterk vrou, ‘n inspirasie, wat haar kant probeer bring om op ‘n eerlike manier ‘n lewe vir haar en haar kinders en ook haar mense tuis te probeer maak.
‹ PreviousWeekly Photo Challenge: Red around the world.
Next ›My Swart Vrydag Storie
22 thoughts on “Verby grense”
November 21, 2018 om 6:15 vm
Dis so ‘n mooi verhaal, Toortsie! Daar is baie sulke mense,waarvan ons in ons gemaksones nie eers bewus is nie.
November 21, 2018 om 7:28 vm
Ek dink soveel misverstande kom omdat ons nie weet hoe die ander persoon dink nie. Ons viel bedreig deur dit wat ons nie ken nie. En ja, dis ‘n verskriklike groot risiko om iemand by jou in die kar te laai. Hierdie jeer het dit gelukkig goed uitgedraai.
November 21, 2018 om 6:43 vm
Ek het ń groot bewondering vir die mense wat so hard probeer en nie net hul lot aanvaar nie. Tien uit tien vir hierdie vrou. Ek gaan haar op my bidlysie sit al ken ek nie haar naam nie.
November 21, 2018 om 7:29 vm
November 21, 2018 om 7:30 vm
November 21, 2018 om 8:02 vm
Dit gee hoop aan die hopelose en moed aan die moedelose. Dit bring seen in ‘n droeë dorre wereld vol alleen wees…
November 21, 2018 om 8:15 vm
Maar ons is bang. Ek is bang. Baie bang, en dan gaan goeie geleenthede van brûe bou by ons verby.
November 21, 2018 om 8:18 vm
Rather do it afraid than not at all. God se wysheid sal jou lei
November 21, 2018 om 8:21 vm
November 21, 2018 om 8:27 vm
Maar in SA moet ons ook versigtig wees. Sjoe! Dis ‘n moeilike een. Ek dink nou nog aan Son wat so kwaad was toe sy die man in die reën sien stap met sy sakke kruideniersware, maar die omstandighede in ons land maak dat sy hom nie optel nie.
November 21, 2018 om 8:38 vm
Ja ek stem. Ekself het jare gelede ook gereeld mense opgelaai en doen dit nie sommer meer nie…
November 21, 2018 om 8:48 vm
Sjoe, Toortsie! Wat ‘n inspirerende verhaal.Dis jammer vrees het so baie van ons menswees gesteel.
November 21, 2018 om 8:58 vm
Dis regtig jammer. Dis so sleg dat dit so moet gaan in die land, dat ons bang is om goed te doen vir mense.
November 21, 2018 om 9:00 vm
Ek stop nog gereeld want ek bly n entjie van die winkels af…dan laai ek mense op…maar so tipies…laai maar ook net mense op wat soos ek lyk….te bang vir ander…so freakin sleg.
November 21, 2018 om 9:08 vm
Dis meer as genoeg as jy mense optel wat lyk soos jy. Ook hulle het hulp nodig.
November 21, 2018 om 9:07 vm
Ek ken ook so n vroy. Haar naam is Lizzie. Sy verkoop dikwels gevlegte mandjies ens. Ek h haar eendag spesiaal Swellendam toe gery( dit was in d dae toe my man weggewerk het en ek dus alleen was en baie tyd gehad het. Ek het haar baie lanklaas gesien. Ek laai wel mou en dan mense op- nwt vroue, wat tussen Struisbaai en Bredasdorp hike. Ek glo maar hulle is “veilig”.
November 21, 2018 om 9:10 vm
Hierdie een is Mary. Ek het baie mense opgelaai toe ek nog op die plaas was. Vroue. Altyd gedink dis plaasvrouens. Ek is maar bang om mans op te laai, ek së dit vir haar, toe sê sy: And then you picked me. 😁
November 22, 2018 om 5:56 vm
‘n Goeie daad met ‘n heerlike beloning. Pragtig.
November 22, 2018 om 10:57 vm
Ek is bly jy het die geleentheid gehad Toorts. Hoeveel laat ons by ons verbygaan deur vrees.
November 22, 2018 om 11:31 vm
Ek laat self duisende verbygaan oor daardie selfde vrees.
November 24, 2018 om 7:11 vm
Wat ‘n inspirasue!
November 24, 2018 om 7:12 vm
576 322 ste persoon wat hier inloer! Baie dankie en welkom! Hoop jy loer weer in.