Die Boereoorlog - Inligting
Die Boereoorlog - Geskiedenis
Die Boereoorlog is gevoer tussen Groot -Brittanje en die Boars van Transvaal (Suid -Afrika) en die nabygeleë Oranje -Vrystaat. The Boars eis dat Brittanje sy troepe terugtrek wat die baie Britse burgers beskerm wat na die land gekom het. Na die aanvanklike sukses is die Boere verslaan deur versterkte Britse troepe onder leiding van veldmaarskalk Frederick Marshalls.
Die Boereoorlog (of Anglo-Boereoorlog) was 'n konflik waarin die Britse Ryk die magte van twee " Boererepublieke " van 1899 tot 1902 in suidelike Afrika beveg het. Die Boere het die oorlog verloor, maar weerstand het toegewings gegee, selfs in nederlaag. Een van die vele konflikte wat die internasionale spanning voor 1914 verskerp het, het die oorlog geweldspatrone versnel wat die twintigste-eeuse oorlogvoering, veral geweld teenoor burgerlikes, was.
Die " Boere " bevolking — meestal van Nederlandse Calvinistiese agtergrond — het sy oorsprong in 'n kolonie van die Oos -Indiese Kompanjie wat in die sewentiende eeu aan die Kaap die Goeie Hoop geplant is. Brittanje het die Kaapkolonie tydens die Napoleontiese oorloë verkry. Na botsings met die Britse administrasie het baie setlaars tussen 1835 en 1841 noordwaarts in die " Groot Trek " gemigreer en twee " Boererepublieke " gestig: die Suid -Afrikaanse Republiek (of Transvaal) en die Oranje -Vrye Staat. Die term Boer beteken " boer " in Nederlands en in die verwante taal wat ontwikkel het onder hierdie setlaars, wat vandag genoem word Afrikaans.
Die vroeëre oorlog het verband gehou met die terme Boereoorlog en Anglo-Boereoorlog (1880 – 1881) was die gevolg van Britse pogings om beheer oor die republieke te vestig. Die Britte het militêr verloor, maar het Boere ingestem tot nominale Britse heerskappy oor die outonome republieke. Die konflik word meer gereeld die Boereoorlog begin in 1899 en het verband gehou met die ontdekking van goud op die gebied van Transvaal in 1886. Europeërs het ingestroom om die myne te bestuur en Afrikaanse arbeid te werf. In die negentigerjare het koloniale owerhede gedwing om die stem te kry vir inwoner " buitelanders " (uitlanders ), 'n maatreël wat die uitlanders om die republieke tot ontbinding te stem. Transvaalse president Paul Kruger (1825 – 1902) het die plan heftig teëgestaan. Die Jameson -aanval van 1895, geborg deur Cecil Rhodes (1853 – 1902 Kaapkolonie premier), was 'n poging om Britse beheer met geweld tot stand te bring. Na die nederlaag van die filibuster het die Duitse keiser Wilhelm II (1859 – 1941) 'n telegram gestuur om Kruger geluk te wens, tot die irritasie van die Britte. Meer konkreet het die Duitsers ook wapens na die Boere gestuur in 'n poging om hul keiserlike mededinger, Brittanje, teë te werk.
Bygestaan ​​deur mynbelange het die Britse koloniale sekretaris Joseph Chamberlain (1836 – 1914) en die Britse hoëkommissaris sir Alfred Milner (1854 – 1925) aan die einde van die 1890's 'n druk op die republieke geplaas om volle burgerskap aan alle inwonende Britse onderdane te gee. 'N Poging tot versoening tydens die Bloemfontein-konferensie middel 1899 het misluk, en die partye het ultimata uitgeruil. Die Boere het eerste toegeslaan en die Kaapkolonie en Natal binnegeval met 'n mag wat gebaseer was op die milisie-agtige patroon van Boereverdediging, die kommandostelsel. Die sleutels tot hul kragtige houe teen professionele Britse eenhede was kundigheid, goeie wapens en mobiliteit (meestal te perd). Van Oktober 1899 tot Februarie 1900 het Boeremagte sukses behaal en groter Britse eenhede verslaan in 'n reeks konvensionele gevegte, wat 'n hoogtepunt bereik het tydens die Slag van Spioenkop (vroeër, Spion Kop), waar Britse troepe nie daarin kon slaag om die Boere se lyne te dra nadat hulle hulle vir twee aangerand het nie. dae en verloor 1,683 man, vergeleke met 198 van die Boere.
Die gety van die oorlog draai in Februarie 1900, toe die Britse veldmaarskalk Lord Frederick Sleigh Roberts (1832 – 1914) met versterkings opdaag. Alhoewel die Britte steeds groot verliese ondervind het, kon hulle die Boeremagte wat hulle na Transvaal en die Oranje -Vrystaat teruggetrek het, oorweldig. Roberts het die Boere se hoofstede vroeg in Junie gevolg en ingeneem. Die grootste oorblywende Boermag is in Augustus 1900 verslaan. Tog het die Boere reeds besluit om van konvensionele oorlogvoering weg te gaan en teen Junie 'n guerrilla -aanval van aanvalle en hinderlae aan te gaan, was hierdie veldtog in volle gang. Verskeie bekwame bevelvoerders het na vore gekom, veral Christiaan de Wet (1854 – 1922) en Jan Smuts (1870 – 1950). Die Britse kolomme was dodelik, maar die Boere -kommando's was gereeld elders teen die tyd dat die Britte gereed was om toe te slaan.
Alhoewel hulle die republieke nominaal beset het, het die Britse magte dus gestrem gelyk. Binnekort was 250 000 Britse troepe betrokke, maar hierdie getal verteenwoordig steeds 'n relatief lae verhouding van troepe tot gebied: die gebied van Transvaal alleen (111,196 vierkante myl) was amper gelyk aan die van die Britse Eilande. Die Britse weermag het vergoed vir hierdie lae digtheid troepe met 'n netwerk van honderde blokhuise en buiteposstrukture wat beskerming bied aan klein garnisoene en verbind met doringdraadheinings, wat ontwerp is om Boere se bewegings te ontwrig.
Lord Roberts bedank in November 1900 weens siekte, en Herbert Lord Kitchener (1850 – 1916) neem bevel. Kitchener het die beleid van die verskroeide aarde wat Roberts reeds begin het, verskerp, wat soortgelyke strategieë in ander hedendaagse koloniale konflikte vergelyk het. Sy plan was om Boerehuise en -gewasse te vernietig en hul vee aan te wend om die kommando se voedsel, voorrade en wegkruipplekke binne twee jaar te weier, terwyl die weermag ongeveer 30 000 Boerewoning verbrand het.
'N Byproduk van die " verskroeide aarde " beleid was die totstandkoming van " konsentrasiekampe " om diegene wat haweloos gemaak is, te huisves. Onder die vlugtelinge was Boerevroue, kinders en bejaardes, maar ook swart Afrikane wat verband hou met boerdery -ekonomieë, of bloot diegene wat deur militêre operasies verplaas is. Britse bevelvoerders het ook gehoop dat die oorgawe van die Boer tot gevolg sou hê dat die vlugtelinge in tentkampe omring deur doringdraad, met beperkte voedsel en growwe higiëne, sou plaasvind. Kitchener het veertig konsentrasiekampe gebou met 116 000 gevangenes, waarvan die meeste vroue en kinders was. Ondervoeding en siektes het 'n hoë persentasie gedood. In anderhalf jaar sterf meer as 26 000 Afrikaners, meer as 20 000 kinders onder sestien. Die Britte het ook swart Afrikane in kampe bymekaargemaak, waar 17 000 mense aan siektes en swak toestande gesterf het. Dit lyk asof ongeveer 12 000 kinders kinders was. Die totaal van swart Afrika -sterftes wat deur die oorlog veroorsaak is, is onbekend. Byna al die relevante sterftesyfers is betwis, maar daar word nie betwis dat die primêre moordenaar selfs in die geval van militêre sterftes siekte was nie.
Wat ook al die uitwerking van die Britse taktiek op die uitkoms van die oorlog, dit is duidelik dat die Boere nie oor die nodige hulpbronne beskik het om onbepaald te veg nie. Verskeie groter gevegte in 1902 het gelei tot verliese wat die reeds yl kommando-geledere uitgedun het. Die Boere het in die lente van 1902 oorgegee, en die oorlog het geëindig met die Verdrag van Vereeniging, onderteken op 31 Mei 1902. Die twee republieke het onbetwiste Britse besittings geword, maar hulle het met aansienlike outonomie ontstaan, wat selfbestuur moontlik gemaak het en voortgesette gebruik van die Nederlandse (later herdefinieer as Afrikaans) taal in skole, howe en ander instellings. Die Britte het ingestem om 'n groot bedrag te betaal vir die heropbou van skadevergoeding. Oor die kwessie van die uitbreiding van swart Afrikane in die streek, het die verdrag bepaal dat geen besprekings oor die kwessie gevoer sou word voordat die streek selfregering gekry het nie.
Geskiedkundiges verstaan ​​oor die algemeen dat die oorlog sosiale neigings bevorder en versnel het wat swart Afrikaanse en rasgemengde bevolkings in Suid -Afrika marginaliseer. Daarom is die institusionalisering van apartheid (afsonderlikheid) na die Tweede Wêreldoorlog word beskou as 'n latere stadium in die ontwikkelings as gevolg van die afhandeling van die Boereoorlog. Nuwe wetlike beperkings op grond van ras het in die daaropvolgende dekades in Suid -Afrika verskyn. Dit blyk ook dat die Boereoorlog aan die gang gekom het of die ontwrigting versterk het en die verbrokkeling van tradisionele samehorigheid onder swart Suid -Afrikaanse etniese groepe, neigings wat latere rasseverhoudinge in Suid -Afrika gevorm het.
Die oorlog was 'n internasionale aangeleentheid, veral aan die Britse kant. Ongeveer 22 000 soldate van die Britse Ryk het gesterf, en honderde duisende het gedien. Tog was duisende nie van die Britse Eilande nie. Afrikaners het in verskillende hoedanighede gedien. Baie Indiërs wat in Suid-Afrika woon, het ook in die oorlog gedien (Mohandas Gandhi [1869 – 1948] was 'n draagbaar in die vrywillige Indiese Ambulansekorps). Australië se betrokkenheid by die Boereoorlog het 'n belangrike deel van die Australiese geskiedenis en identiteit geword. Meer as 10 000 Australiërs het alleen in Australiese eenhede gedien, en baie ander in Britse eenhede. Ongeveer 500 Australiërs sterf in die oorlog, ongeveer die helfte aan siektes. Byna 7.500 Kanadese het gedien, met 219 sterftes, en Nieu -Seeland het ongeveer 6.500 troepe gestuur, met 229 sterftes as gevolg daarvan. Die oorlog was immers 'n keiserlike poging.
Die eenheid wat hierdie bydraes impliseer, weerspieël nie universele ondersteuning tuis nie. In Brittanje was pasifiste, liberale, sosialiste en ander uitgesproke teenstanders van die oorlog. Onder die bekendste was die politieke aktivis Emily Hobhouse (1860 – 1926). In teenstelling met die oorlog, organiseer sy die Hulpfonds vir Suid -Afrikaanse vroue en kinders in 1900 en reis na Suid -Afrika om die konsentrasiekampe te besoek. Haar pogings het gelei tot amptelike navrae en uiteindelik 'n verlaging van die sterftesyfers in die kampe. 'N Ander prominente teenstander was die ekonoom John A. Hobson (1858 – 1940), wat 'n kritiek lewer wat die gebeure wat hy waargeneem het, oortref. Dek die oorlog vir die Manchester Guardian, het hy geskryf Die Suid -Afrikaanse Oorlog: Oorsake en Gevolge (1900) dat die oorlog deur 'n klein konfederasie van internasionale myne-eienaars en spekulante op Brittanje toegeslaan is vir die oorlog om hul eie beleggings in Suid-Afrika te ondersteun. Hobson veralgemeen later hierdie en ander argumente om op die hele Europese imperialisme van toepassing te wees Imperialisme (1902). Vladimir I. Lenin (1870 – 1924) het sommige van Hobson se idees skriftelik aangepas Imperialisme: die hoogste stadium van kapitalisme (1916).
SIEN OOK Apartheidskonsentrasiekampe Imperialisme
Na 1897 het Brittanje - deur middel van Alfred Milner, sy hoë kommissaris vir Suid -Afrika - gemanoeuvreer om die politieke onafhanklikheid van die SAR te ondermyn en eis die wysiging van die Boererepubliek se grondwet om politieke regte aan die primêr Britse Uitlanders te verleen, en sodoende 'n dominante rol te verleen in die formulering van staatsbeleid wat vermoedelik meer pro-Brits sou wees as die huidige beleid van die SAR. In 'n poging om 'n konflik tussen Brittanje en die SAR te voorkom, was Marthinus Steyn, president van die Oranje -Vrystaat, gasheer vir die onsuksesvolle Bloemfontein -konferensie tussen Mei en Junie 1899 tussen Milner en Paul Kruger, president van die SAR. Kruger het wel aangebied om toegewings aan Brittanje te maak, maar dit is deur Milner as onvoldoende geag. Na die konferensie het Milner versoek dat die Britse regering ekstra troepe stuur om die Britse garnisoen in Suider -Afrika te versterk wat hulle in Augustus en September begin aankom het. Die opbou van troepe het die Boere ontstel, en Kruger het addisionele toegewings wat verband hou met Uitlander, wat weer deur Milner verwerp is.
Die Boere, ook bekend as Afrikaners, was die afstammelinge van die oorspronklike Nederlandse setlaars van Suider -Afrika. Brittanje het in 1806 tydens die Napoleontiese oorloë die Nederlandse Kaapkolonie in besit geneem, wat weerstand veroorsaak het deur die onafhanklikheidsgesinde Boere, wat die verengelsing van Suid-Afrika en Brittanje se teen-slawernybeleid gekritiseer het. In 1833 het die Boere 'n uittog na Afrika -stamgebied begin, waar hulle die republieke van Transvaal en die Oranje -Vrystaat gestig het. Die twee nuwe republieke het tot 1867 in vrede met hul Britse bure gewoon, toe die ontdekking van diamante en goud in die streek konflik tussen die Boererate en Brittanje onvermydelik gemaak het.
Geringe gevegte met Brittanje begin in die 1890's en in 1899 volg daar 'n grootskaalse oorlog. Middel Junie 1900 het Britse magte die meeste groot Boere-stede verower en hul gebiede formeel geannekseer, maar die Boere het 'n guerrilla-oorlog geloods wat die Britse besetters gefrustreer het. Vanaf 1901 begin die Britte met 'n strategie om hierdie guerrilla -eenhede stelselmatig te ondersoek en te vernietig, terwyl hulle die families van die Boere -soldate in konsentrasiekampe injaag. Teen 1902 het die Britte die Boere se verset verpletter, en op 31 Mei van daardie jaar is die Vrede van Vereeniging onderteken, wat vyandelikhede beëindig het.
Stel die rekord reg
Die bewering wat die meeste ontstel het, was Rees-Mogg se bewering dat die konsentrasiekampe presies dieselfde sterftesyfer het as destyds in Glasgow.
Dit is eenvoudig feitelik verkeerd.
In sy onlangse Glasgow Indicators Project gee die Glasgow Sentrum vir Bevolkingsgesondheid die sterftesyfer van mense in die stad 21 per 1000 per jaar in 1901.
Binne een van die Britse konsentrasiekampe. Fotoversameling Anglo-Boereoorlog Museum, Bloemfontein SA
Die sterftesyfer vir Boere -burgers in die konsentrasiekampe in Suid -Afrika het dit met 'n faktor van 10 oorskry. Dit is duidelik dat 28 000 wit mense en 20 000 swart mense in verskillende kampe in Suid -Afrika gesterf het. Tussen Julie 1901 en Februarie 1902 was die koers gemiddeld 247 per 1000 per jaar in die blanke kampe. Dit bereik 'n hoogtepunt van 344 per 1000 per jaar in Oktober 1901 en 'n minimum van 69 per 1000 per jaar in Februarie 1902.
Die syfers sou selfs hoër gewees het as die Britse welsynsveldtog, Emily Hobhouse, die haglike omstandighede in die kampe blootgelê het. In 'n daaropvolgende verslag deur die regering se dameskommissie is die Britse regering aangespoor om toestande te verbeter. 'N Ander faktor wat die sterftesyfer verminder het, was dat Lord Milner, hoë kommissaris van Suid -Afrika en goewerneur van die Kaapkolonie, die administrasie van die kampe vanaf November 1901 by die weermag oorgeneem het.
Rees-Mogg onthul ook sy totale gebrek aan begrip waarom die Britse militêre owerhede die konsentrasiekampe opgerig het in verklarings soos:
Waar anders sou mense woon as ... (die Boere het die oorlog gevoer)?
Mense is in kampe ingerig ter beskerming.
Hulle is geïnterneer vir hul veiligheid.
Hulle is daarheen geneem sodat hulle gevoed kon word omdat die boere weg was teen die Boereoorlog.
Die werklikheid was heel anders.
P. Dennis, J. Gray, E. Morris, R. Prior en J. Connor, Die Oxford -metgesel in die Australiese militêre geskiedenis, Melbourne, Oxford University Press, 1995
Trouens, die twee republieke kon die veld aanvat met leërs van nie minder as tagtigduisend nie, en Transvaal het jare lank die rykdom wat uit die goudmyne verkry is, gebruik om oorlogswinkels te versamel en wapens aan te skaf wat heeltemal oortref het dié van die Britte. Hulle magte was buitengewoon beweeglik, byna heeltemal berede infanterie, ruim voorsien van perde wat gewoond was aan die land, terwyl hulle self volmaakte perdebase en dooie skote was. Boonop was die strategiese voordele wat die Boere geniet, geweldig.
Hulle grens was 'n verlengde halfsirkel wat deur bergreekse bewaak word, wat uiters moeilik is vir gewone troepe om binne te dring, terwyl hulle self, met die binnekant van die lyn, met groot spoed groot troepe van punt tot punt kan oorbring, 'n operasie wat vir die Britte heeltemal onmoontlik is .
Aan die oorkant van die Oranje -Vrystaat was 'n sterk garnisoen in Kimberley, die middelpunt van die diamantmyne, en noord van Kimberley, aan die grens van Transvaal, was kolonel Baden -Powell in Mafeking met ongeveer nege honderd vegters onder sy bevel - vrywilligers en onreëlmatiges. Ander punte in die suide is deur generaals Frans en Gatacre gehou, maar samewerking tussen hierdie verskillende magte was redelik onmoontlik.
Alhoewel die Boere -bevelvoerders nie veel vaardigheid in die veld getoon het nie, was hul strategie -opvattings gelukkig van 'n elementêre karakter. Die gesonde beleid vir hulle sou gewees het om die bevoegdhede wat voldoende was om die bedrywighede van Ladysmith en Kimberley na te gaan, te verlaat en om onmiddellik van krag te wees aan die Kaap self, 'n beleid wat met die baie beter getalle wat hulle aanvanklik beheer het, heeltemal uitvoerbaar sou gewees het.
Aan die begin het dit duidelik geword dat die Britse posisie in Glencoe naby Dundee onhoudbaar was. Teen 26 Oktober het die mag daar teruggetrek na Ladysmith, waar die weermag vier maande lank gesluit was. In November het versterkings aan die Kaap aangekom onder bevel van generaal Buller.
Skielik, sonder waarskuwing, het 'n vuurstorm uit die Boere se verskansings binne drie minute seshonderd van die Highlanders geval. Hulle breek, net om bymekaar te kom op die oomblik dat hulle dekking bereik het, maar 'n voorskot was onmoontlik. Alhoewel versterkings tans opgedaag het, was dit nie ter sprake om die verskansings deur 'n frontaanval te dra nie.
Die opmars tot die verligting van Kimberley is heeltemal geblokkeer. Die vorige dag het generaal Gatacre in die suide probeer om 'n Boeremag aan te val wat uiteindelik die Kaapkolonie binnegeval het. Sy mag is by Stormberg in twee gesny, en ses honderd Britse soldate het krygsgevangenes geword. In die ooste op die 15de het Buller probeer om die Tugela te verbygaan, en is met groot verlies by Colenso afgeweer. Die hele aanvallende beweging was heeltemal verlam.
Die veteraan Lord Roberts, die held van die Afghaanse Oorlog, is gestuur om die opperhoof te neem, aangesien hy as stafhoof Lord Kitchener, wat die hoogste reputasie behaal het deur die herowering van die Soudan, waarvan die verhaal tans vertel sal word. .
Vanaf die opening van Roberts se veldtog het die gety heeltemal gedraai. Buller moes sy weg na Ladysmith beveg, maar behalwe hiervoor sou die hele groot mag wat in Suid -Afrika ingesamel was, besig wees met 'n ingrypende beweging van invasie en Kimberley terloops neem.
By Paardeberg was Cronje vasgekeer na 'n woedende geveg, en ondanks die hardnekkigheid waarmee hy vasgehou het in 'n uiters positiewe posisie, is sy hele krag nege dae na die slag by Paardeberg, op 27 Februarie, oorgegee.
Die groot opmars het af en toe weerstand beleef, maar die Boere kon nie 'n geveg probeer nie. Tog het 'n losstaande mag van Vrystaters, in die algemeen onder bevel van Christian De Wet, voortdurende aanvalle op die Britse kommunikasie uitgevoer en geïsoleerde afsonderings opgebreek, terwyl die snelheid van De Wet se bewegings en die volledigheid van sy inligting hom in staat gestel het om te strewe .
Lord Roberts, met 'n ietwat voortydige optimisme, kon aankondig dat die oorlog feitlik verby was, en het vertrek en Lord Kitchener gelaat om die onderwerping van die rebelle wat nog steeds in die wapen was, te onderdruk - rebelle in die uiters tegniese sin dat hulle in wapen was teen die mag wat formeel sy soewereiniteit verkondig het. Die belangrikste politieke gesag was nog steeds in die hande van sir Alfred, wat nou burggraaf Milner geword het.
By die huis het Lord Salisbury die geleentheid gebruik om 'n beroep op die land te doen deur 'n ontbinding, toe die kiesers beslis verklaar het dat die vestiging van Suid -Afrika voltooi moet word deur die regering wat met die oorlog begin het.
Die houding van 'n afdeling van die Liberale party het 'n indruk gewek dat dit ook die sonde en tekortkominge van die Unioniste sou wees, dit sou gevaarlik wees om die regering toe te vertrou aan 'n party wat verdink word van 'n onpatriotiese simpatie met die vyande van die land. Die Unionistiese meerderheid na die algemene verkiesing het steeds op 130 gestaan.
Die briljante vermetelheid en vindingrykheid van verskeie leiers, en veral die alomteenwoordige en onherstelbare De Wet, het die hartlike bewondering van die Britte geïnspireer terwyl die optrede van baie plaasmense, wat as vegters of nie-vegters opgetree het volgens die gemak van die oomblik, lewendig gehou deur 'n akute irritasie.
Die betrokke erns is woedend aan die kaak gestel, en terwyl die bevolking in 'n groot mate by die konsentrasiekampe byeengekom het deur die Britse regering, en daar veilig gehou is, is fiktiewe verhale van Britse brutaliteit vrylik versprei en geglo oor die hele Europese vasteland. Van die eerste tot die laaste was egter een feit opvallend.
Intussen het Lord Kitchener met onstuitbare volharding die lyne van sy blokhuise dwarsdeur die land getrek totdat hy eindelik 'n ondeurdringbare net gevorm het, wat steeds nader en nader op die Boere druk, wat nog steeds geveg het totdat eindelik ontembare mense besef het dat uitwissing was die enigste alternatief vir onderwerping.
Die republieke is in die Britse Ryk ingelyf, in die eerste plek as kroonkolonies, maar met die belofte of ten minste die hoop dat hulle binnekort in dieselfde posisie geplaas sou word as die kolonies wat die verantwoordelike regering geniet het Groot -Brittanje voorsien hulle van £ 3.000.000 om dit op 'n werkende finansiële basis te vestig en die gebruik van die Nederlandse taal in die skole en regshowe toe te laat.