Medelye is nie die elfde gebod nie. Hoekom nie? Omdat dit 'n spiritualiteit en 'n manier van lewe is en deur die lewe loop. Dit is die manier waarop ons alles behandel wat daar in die lewe is - onsself, ons liggame, ons verbeelding en drome, ons bure, ons vyande, ons lug, ons water, ons aarde, ons diere, ons dood, ons ruimte en ons tyd . Deernis is 'n spiritualiteit asof die skepping saak maak. Dit behandel die hele skepping as heilig en as goddelik ... wat is dit.
Medelye is nie 'n etiese stelsel nie
Diegene wat geneig is tot die bou van etiese stelsels of moralisering, sal nie tuis wees nie, met die manier van lewe genadig. Vir medelye is nie 'n etiese stelsel nie. Dit is die volste ervaring van God wat menslik moontlik is. Terwyl dit etiek insluit, soos alle ware spiritualiteit moet, bloei dit en ballonne tot iets groter as etiek - om die lewe en verligting, waar moontlik, van ander se pyn te vier. Deernis is die deurbraak tussen God en mense. Dit is mense wat goddelik word en herstel en onthou hul goddelike oorsprong as "beelde en gelykenisse" van God.
Toe die Skepper ons gemaak het, het God 'n deel van Sy asem in ons gehaas. Elkeen van ons het 'n aandeel in daardie asem. Elkeen van ons is 'n 'gedeelte van die goddelike van die hoogste'. Elke siel is verbind aan elke ander siel deur sy oorsprong in die Skepper van alle siele. " Dit is die "waarheid van alle waarhede", verklaar Rabbi Dressner, "dat elkeen ons broer is, dat ons almal kinders van een Vader is, alle skape van een Herder, alle skeppings van een Skepper, alle dele van een oneindige, genadige Gees wat die hele mensdom deurdring en onderhou. " En hy gaan verder in sy greep van wat in medelye op die spel is. "Ons is nie net broers onder een Vader nie, maar almal dieselfde broer, almal dieselfde man, almal deel van een universele man" (D202F.). Deernis word dan die "liefde van die mens vir sy medemens, wat God se liefde vir alle mense is" (194f.).
Deernis: 'n Breek van Dualistiese Separatistiese denke
Die deurbraak in medelye is die breek van dualistiese en separatistiese denke en toneelspel. Hierdie skeiding is manifesteer op elke vlak van bestaan, insluitend dié van die mens, afgesien van die goddelike bestaan. Deernis genees hierdie wond, want dit weier om die liefde van God te skei van die liefde van die naaste, en beleef beide gelyktydig. Volgens Matteus (22.37-40) het Jesus presies dit geleer: Dat die "wet en die profete" saamgevat kan word in twee groot gebooie, liefde van God en liefde vir die naaste. Deur eenvoudig uit die Hebreeuse bronne te werk wat Jesus self so goed geken het, werp Rabbi Dressner lig op hierdie Nuwe Testamentiese leer van medelye. Hy sê:
Die moontlikheid om die gebod, liefhê jou naaste soos jouself, te vervul, word eers verstaan ​​as ons die volgende frase lees wat daarop volg in die Bybel: Ek is die Here. So sê God vir ons: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself, omdat Ek die Here is. Dit wil sê, omdat jouself en syne in My vasgebind is; omdat jy nie regtig onderskeibare en mededingende wesens is nie, maar saam aan die een bestaan ​​deel; want uiteindelik is jy geen 'self' en hy geen 'naaste' nie, maar een in bron en bestemming. Omdat Ek julle albei liefhet, sal julle My in hom liefhê soos jouself. (D201)
Matteus se evangelie noem Jesus as 'n opsomming van die wet en die profete wanneer hy sê: "Wat jy ook al wil hê dat mense met jou moet doen, doen dit vir hulle" (7.12). Miranda merk op dat Matteus "vanselfsprekend aanvaar dat die God van Isr'l in die liefde van die naaste liefgehad word" (70). En Paulus verlaag hierdie twee gebooie aan net een: "Die hele wet word in een opdrag opgesom: 'Hou jou naaste soos jouself' '(Gal. 5.14). Vir Paulus, soos vir Johannes, is die liefde vir die naaste die naam van die liefde van God (1 Kor. 8.1-3). Medelye is een energie, goddelike en menslike. "Lief vir mekaar, soos ek julle liefgehad het, sodat julle mekaar kan liefhê," sê Jesus in Johannes se evangelie (13.34). Dit is ons barmhartighede en liefde van die naaste wat die woning van God onder ons sal wees - "as ons mekaar liefhet, woon God in ons." (1 Jn. 4.12)
Waarheid en opregtheid: die soeke na volmaaktheid
Daar is nog 'n ander manier waarop moraliteit en deernis as spiritualiteit onderskei moet word, en dit gaan oor die tradisie in spiritualiteit ten opsigte van die "soeke na perfeksie". Hierdie tradisie baseer sy taal oënskynlik op Mt. 5.48, waar Jesus berig word: "Wees volmaak soos jou hemelse Vader volmaak is." Maar die woord wat dikwels as "volmaak" vertaal word, het nie hier die latere Griekse betekenis van 'heeltemal vry van onvolmaaktheid' nie "en bowenal verwys dit nie na morele perfeksie nie."
Om perfek te wees, is om waarheid en opregtheid te wees en 'n "ware" mens te wees. Om hierdie rede vertaal WF Albright die gedeelte: "Wees waar, net soos jou hemelse Vader waar is." Dit is duidelik dat hierdie lyn die finale opsomming van Matteus se hele hoofstuk oor die saligsprekings is en dat die parallelle uitspraak in Lukas ook in die konteks van sy saligsprekings plaasvind. Lukas sê: "Wees medelydend soos jou hemelse Vader medelydend is." (Lk. 6.36) Beide Matteus en Lukas voorafgaan hierdie opdrag met die vermaning om jou vyande lief te hê.
Geestelike Perfeksie is om medelydend te wees
Dit kan dus met sekerheid gesê word dat die Bybelse betekenis van geestelike volmaaktheid medelydend is. Dit beteken nie om 'n soort statiese toestand van morele suiwerheid en perfeksie te bereik nie. Inderdaad, dit is die gevolgtrekking wat Albright kom wanneer hy 'n rabbynse kommentaar van die eerste eeue nC sê, wat sê: "Wees soos Hy. Soos Hy genadig en barmhartig is, wees dus genadig en barmhartig." Jesus herinner in grond-terme (insluitend liefde van vyande) hierdie basiese Joodse gebod.
Deernis word dan die volle ervaring van die geestelike lewe. Dit en dit alleen verdien om transendensie en selfs oorweging te noem. Want om die lot van die pyn te verlos, is ons werklik 'besig om' te dink, dit wil sê, kyk na God en saam met God. "As jy dit aan een van hierdie kleintjies doen, doen jy dit vir my" (Matt. 25.40) het Jesus so eenvoudig gesê. Medelye is 'n vloei in ons loop in geregtigheid en selfs 'n oorloop. Dit neem ons ver bo imperatiewe. Dit neem ons na waar Jesus belowe het dat dit ons sou neem: "Dat almal een kan wees, Vader, net soos Ek een in jou is en jy is een in My" (Joh. 17.21). Die eenheid wat aangedui word, is nie 'n eenheid van verstand alleen nie, maar van aksie en diep gevoel en viering. 'N Eenheid van deernis.
Alhoewel dit belangrik is om nie spiritualiteit en spiritualiteit van medelye tot blote morele norme en beginsels te verminder nie, is dit ook belangrik om die integrasie van moraliteit en spiritualiteit te beklemtoon. Want in die volontwikkelde individu en in 'n werklik geesvervulde samelewing sal moraliteit 'n manier van lewe of 'n spiritualiteit word. Wanneer sal dit gebeur? Dit gebeur as medelye werklik oorneem. Dan word moraliteit (geregtigheid) en spiritualiteit ('n manier van lewe van geregtigheid en geregtigheid) een.
Medelye Is Nie Altruïsme
Altruïsme het in gemene gebruik die liefde van 'n ander ten koste van jouself beteken. In plaas daarvan om ander lief te hê soos ons onsself liefhet, impliseer die degenerate gebruik van die term altruïsme dat ons van ander liefhet in plaas van om onsself lief te hê. As dit vandag die operatiewe betekenis van altruïsme is, is medelye sekerlik nie altruïsties nie. Want die hele insig oor watter deernis gebaseer is, is dat die ander nie ander is nie; en dit is ek nie. Met ander woorde, om ander lief te hê, is ek lief vir myself en inderdaad betrokke by my eie beste en grootste en grootste selfbelang. Dit is my plesier om betrokke te wees by die verligting van die pyn van ander, 'n pyn wat ook my pyn is en ook God se pyn. Altruïsme soos dit algemeen verstaan ​​word, veronderstel dualisme, afsonderlikheid en ego-verskille wat die medelydende persoon bewus is, is glad nie fundamentele energie nie.
Vandag is daar 'n meer dringende behoefte om te erken hoe deernis vir almal se eie beste belang is en dit is die kwessie van die oorlewing van ons gemeenskaplike globale dorp. As medelye die beste en miskien net die roete vir algemene oorlewing is, as dit waar is, soos William Eckhardt beweer dat "die wêreld sterf van gebrek aan deernis", dan is medelye nie altruïsme in die sin om ander te liefhê wat anders as onsself is nie. . Dit is onsself lief terwyl ons ander lief het. Dit is lief vir die moontlikhede van liefde en oorlewing. Dit is een liefde wat almal deurdring.
'N Spiritualiteit genaamd deernis: die vereniging van mistieke bewustheid met sosiale geregtigheid
In 'N Spiritualiteit Genoem Medelye, Matthew Fox, die gewilde en omstrede skrywer, vestig 'n spiritualiteit vir die toekoms wat persoonlike, sosiale en globale genesing belowe. Fox het 'n ophefende boek oor die kwessies van ekologiese geregtigheid, die lyding van die Aarde en die regte van haar nie-menslike burgers gebruik.
Kliek hier vir meer inligting of om hierdie boek op Amazon te koop.
Matthew Fox is 'n geestelike teoloog wat sedert 1967 'n geordende priester was. 'N Bevrydingsteoloog en progressiewe visioenêre, is hy deur die Vatikaan stilgemaak en is later van die Dominikaanse orde ontslaan. Fox is die stigter en president van die US Creation Spirituality (UCS) geleë in Oakland, Kalifornië. Fox is skrywer van 24-boeke, insluitend die beste verkoop Oorspronklike seën; Die herbinding van werk; Deurbraak: Meister Eckhart's Creation Spirituality in New Translation; Natuurlike Grace (met wetenskaplike Rupert Sheldrake), en sy mees onlangse, Sondes van die Gees, Seëninge van die Vlees.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Inspirasie > Altruïsme vs Medelye: Van Skeiding tot Eenheid
Waar lê ons hoop? Waar sal ons onsself begrond om voort te gaan en ons weë radikaal te verander? Kreatiwiteit kan ons spesies verlos en red. Ek stem saam met dr Clarissa Pinkola Estés dat ...
Medelye is die wêreld se rykste energiebron. En tog, in die mensegeskiedenis van die laat tyd, bly medelye 'n energiebron wat grotendeels onontgin, onbenut en ongewens bly. Medelye kom baie voor ...
Die oomblik dat ons selfoordeel vrystel, is ons nie in staat om iemand anders te oordeel nie. Ons kan net oor onsself oordeel as ons onsself nie onvoorwaardelik aanvaar het nie. Elke ervaring is ewe geldig ...
Geestelike vordering is pynlik stadig en onseker totdat die oë van onderskeiding oopgaan. Sonder onderskeidingsvermoë vergis ons te dikwels die innerlike aanmoediging van ons klein self vir die stem van die ...
Ek het my lewe lank geglo dat daar 'n noodsaaklike interaksie is tussen 'n persoon en die Goddelike. Hierdie interaksie kom nie net tot groot geestelike meesters nie, maar ook vir ons: ...
Dit was vir my geweldig nuttig om die verskil tussen bewussyn en spiritualiteit te verstaan. Spiritualiteit is een soort energie - die energie wat ons verbind met ons diepste noodsaaklike ...
Mense verwar dikwels 'n sterk ego met 'n hoë selfbeeld. Die een lei egter nie noodwendig na die ander nie.
Deur ons sintuiglike vermoë oop te stel, kan ons inpas by die behoeftes van ander, en ons meeleef en daarmee eerder werk as daarteen. Dit is ons doel ...