Bybelskool » 1 Petrus 1 – Jubel oor God en leef uit die hoop
Petrus begin sy brief met ‘n helder trinitariese visie op God – 1 Pet. 1:1-2. Hy kies drie aspekte van God se verbintenis aan hulle uit om die gelowiges te bemoedig:
God die Vader se voorkennis en uitverkiesing van hulle van ewigheid af,
die Heilige Gees se heiligmakende krag om hulle tot gehoorsaamheid aan God te begelei, en
die besprinkeling met die bloed van Jesus Christus wat nie net iets is wat met die doop gebeur het nie, maar inderdaad deur hulle hele lewe hulle reinig om voortdurend met God in verhouding te kan staan.
Dit volg hy op met ‘n verdere lofrede op God – 1 Pet. 1:3-5 – waarna hy van hulle op hulle beurt ‘n paar verbintenisse vra:
Hy roep hulle op om oor hierdie God te jubel – 1 Pet. 1:6-12 – en
uit die hoop wat God gee, te leef – 1 Pet. 1:13-25. Dit sluit in dat hulle hele persoonlike lewenswandel heilig moet word (13-21), en dat hulle mekaar in die geloofsgemeenskap innig met rein harte moet liefhê (22-25).
Dit sal opgevolg word met verdere oproepe in die volgende hoofstukke:
om te fokus op geestelike groei binne die geloofsgemeenskap – “laat julle as lewende klippe opbou tot ‘n geestelike huis” (1 Pet. 2:1-10),
sowel as op ‘n lewe van respek in die publieke gemeenskap (1 Pet. 2:11-17),
wat gewys moet word in arbeidsverhoudinge (1 Pet. 2:18-25),
die huwelik (1 Pet. 3:1-7),
en ‘n goeie leefwyse (1 Pet. 3:8-16).
Dit is immers wat dit beteken om Christus na te volg as mense wat deur God uitgekies is, en daarom as vreemdelinge in die wêreld lewe.
1:1-2 – Die Drie-enige God is aan julle verbind
Petrus rig sy brief aan die “vreemdelinge van die Diaspora” en dui daarmee die Christene uit die heidennasies aan wat verspreid in Pontus, Galasië, Kappadosië, Asië en Bitinië, provinsies in die noorde en weste van wat ons vandag ken as Turkye, woon. Petrus het duidelik ’n band met dié gelowiges, hoewel ons nie presies weet hoe dit gebeur het nie.
Die drie aspekte wat Petrus in vers 2 van die Drie-enige God se verbintenis aan hulle uitspel, is baie bemoedigend en eintlik al genoeg om vandag oor na te dink:
1. “Hulle wat uitverkies is volgens die voorkennis van God die Vader ….” (BDV)
God se keuse vir en van ons is daarom nie maar ’n tydelike bevlieging nie, maar het ’n ewige karakter. Sy voorkennis is ook nie gebaseer op hóé sy mense is nie, óf wat hulle gedoen het of nog sal doen nie, maar gebaseer enkel en alleen op grond van sy eie genadige voorneme. Voorkennis beteken dus: God het geweet wat Hy gaan doen.
Sy uitverkiesende besluit is daarom gebaseer nie op wat ons gaan doen nie, maar op wat Hy gaan doen. In sy genade het Hy besluit, voordat ons kon kies of kon vra, om met ons die pad te stap na die nuwe koninkryk wat Hy gaan vestig.
2. “om deur die heiligmaking van die Gees gehoorsaam te wees ….” (BDV)
3. “en met die bloed van Jesus Christus besprinkel te word.” (BDV)
Die besprinkeling met die bloed van Jesus Christus dui nie net op iets wat met die doop en met wedergeboorte gebeur nie, maar inderdaad op iets wat deur die hele lewe van toepassing is. Die bloed van Jesus Christus reinig ons voortdurend om met God in verhouding te kan staan, soos ’n mens ook in Hebreërs 9:14 lees: “ hoeveel te meer sal die bloed van Christus … ons gewete reinig van dooie werke sodat ons die lewende God kan dien.”
1:3-12 – Jubel oor God in allerhande beproewings
Met hierdie inleiding is dit geen wonder dat Petrus uitbars in ’n lofbetuiging aan God nie. Hy fokus op die ewige erfenis wat in die hemel vir ons in bewaring gehou word. Die opstanding van Jesus Christus uit die dood is die basis van ons hoop – ’n lewende hoop – dat ons dié erfenis aan die einde in besit sal neem.
Let op hoe Petrus in vers 5 ons geloof en die krag van God aan mekaar verbind: “ja, vir julle wat, deur julle geloof, deur die krag van God bewaar word vir die verlossing.” Beide God se krag sowel as ons geloof speel ’n rol in ons volharding tot die einde toe. Ons gryp vas aan God, omdat Hy ons gegryp het.
Petrus herinner die gelowiges daaraan dat hierdie verlossing iets is waaroor baie lankal nagedink en navraag gedoen is, sedert die tyd van die profete. Selfs die engele, sê hy, wonder oor presies hoe dit werk. Ons het egter nou die voorreg om nie net van ons deelname aan die verlossing oortuig te word nie, maar inderdaad mee te werk daaraan deur ons verbintenis aan God.
1:13-21 – Wees heilig, want God is heilig
Petrus roep hulle daarom op om verstandelik paraat te wees (“omgord die lendene van julle verstand”) en nugter op te tree en hulle volledig op God se genade te verlaat. Hulle hele persoonlike lewe moet van God se heiligheid getuig, omdat dit is hoe God is, aangehaal uit Levitikus (11:44-45; 19:2; 20:7).
Hy spel dit nie meer presies hier uit nie – hy sal later meer prakties skryf oor arbeidsverhoudinge en die huwelik wat hierby aanhaak – maar stel dit in die algemeen dat hulle dus nie meer leef soos hulle natuurlike neigings van vroeër (vers 14) en die oorlewerings van hulle voorvaders (vers 18) aan hulle voorskryf nie, want dit is sonder kennis van God en lei tot ’n sinlose lewe.
1:22-25 – Hê mekaar met rein harte innig lief
Maar die oproep is nie net om persoonlik hulleself aan God te verbind nie. Dit is iets wat ook in die geloofsgemeenskap uitgeleef moet word. Die hele idee van ’n innerlike verbintenis aan God kom tot sy reg wanneer daar op ongeveinsde manier ware liefde teenoor mekaar betuig word. Hulle moet mekaar “innig met rein harte liefhê.” Die Griekse woord wat hier met “innig” vertaal is, kan ook met “onophoudelik” vertaal word. Ons moet mekaar onophoudelik lief hê. Dit is immers die tipe liefde wat pas by mense wat deur ’n ewige God liefgehê word!
Jun 14, 2016 at 21:21 | #
Ek wil net weet wat is die Bybel se siening oor verassing. Is dit reg of verkeerd en waarom? Ek besef dat jou liggaam ‘n tempel van God is. Ek self verkies begrafnis bo verassing, maar ek wil net weet hoekom verassing as verkeerd gesien kan word – gebaseer op die Bybel natuurlik.
Jun 14, 2016 at 21:39 | #
Ek het nog nie baie hieroor gelees nie, so ek sal graag van ander wil hoor. Hoe ek dit het, is dat Christene deur die eeue verkies het om liggame te begrawe weens die hoë waarde wat aan die liggaam as die tempel van die Heilige Gees gegee is (1 Kor. 6). Die liggaam keer ook terug tot die aarde omdat dit vanuit die aarde gemaak is, soos Gen. 1 ons herinner. Maar, dit was nie ‘n dogma of ‘n wet wat dwingend uit die Bybel afgelei is nie. Daarom was daar baie wat ook regdeur die eeue die opsie vir verassing uitgeoefen het en dit steeds doen. Daarmee is niks verkeerd nie, hoewel daar baie te sê is vir die simboliek van die begrafnis wat sterk met die belydenis van die “opstanding van die vlees” verbind kan word. Dit bly egter ‘n persoonlike keuse.
Aug 22, 2019 at 11:49 | #
Aug 22, 2019 at 12:29 | #