Ek het hom op ’n bankie in die Kompanjetuine gekry. Sy oë was dof. Hy was moeg en moedeloos en sy hande skurf en verkreukel. Sy lewe het vir hom geen sin en betekenis nie, sê hy. Die sin is weg, sy toekoms is donkernag. Hy kan maar liewer dood wees, sê hy in soveel woorde. Vir hom was daar niks meer oor nie – daar is geen uitkoms of lig in die tonnel nie. So sien hy op daardie oomblik nie die duiwe en die eekhorings wat hoopvol om hom saamdrom raak nie.