Konstruktivistiese kognitiewe terapieë en die konstruksie van die werklikheid - Artikels - 2021
Binne die raamwerk van kognitiewe terapieë, a konstruktivistiese neiging wat gekant is teen die suiwer rasionele opvattings van die mens. Op sy beurt bevraagteken hy die moontlikheid van toegang tot objektiewe kennis van die werklikheid ernstig.
1 Die konstruktivistiese stroom
2 Kelly se persoonlike konstruksiebenadering
3 Die postrasionalistiese benadering van Vittorio Guidano
4 Geestesgesondheidskonsep volgens Guidano
Die konstruktivistiese stroom
Die mens neem 'n sentrale rol in die konstruksie van die werklikheid deur die ervarings wat sedert geboorte geleef het, en beïnvloed word deur kulturele, sosiale, sielkundige en geslagspatrone, sonder om die sensoriese beperkings wat veroorsaak word deur die strukture van die sentrale senuweestelsel te verwaarloos.
In die kognitiewe konstruktivistiese teorieë, word die mens beskou pro-aktiewe in terme van kennis (en nie reaktief op die omgewing nie), as een wat betekenis gee aan hul ervarings met 'n bepaalde sin en in ooreenstemming met 'n patroon wat ooreenstem met die sin wat dit van homself het. Dit stel hom in staat om homself mettertyd te herken, ondanks die vele veranderinge wat hy deur die lewe ervaar.
Vanuit hierdie perspektief is gedagtes, emosies en gedrag sielkundige verskynsels wat in die proses voorkom gee betekenis aan die ervaring. Hierdie proses gaan ook gepaard met onuitgesproke strukture, moeilik om te verklaar, maar wat gewoonlik sentraal staan ​​in die persoon se identiteitsgevoel.
Die erkenning van die rol van die emosies by die aktivering van stilswyende strukture is dit belangrik, aangesien u deur hierdie emosies toegang tot die kennis van die sentrale strukture kan verkry. Die uitdagende emosies vir hierdie identiteitstrukture word egter dikwels met vreemdheid geleef. Hierdie emosies, simptome en weerstand teen verandering is deel van die persoon se manier om betekenis aan ervarings te gee.. Daarom is dit sinvol en word dit verstaanbaar vanuit die identiteitsgevoel van die individu.
Kelly se persoonlike konstruksiebenadering
Kelly (1955, 2001) het die teorie van persoonlike konstrukte ontwikkel waarin hy postuleer dat elke individu toegang tot die werklikheid (organiseer kennis) in 'n hiërargies geordende struktuur genaamd die stelsel van persoonlike konstrukte. As u u 'n groot boom voorstel, met groot wortels, stam en takke, kan u 'n paar takke onderskei wat sentraal staan, en baie meer kleiner takke wat van die sentrale afkomstig is en wat verskillende dikte, ouderdom, belangrikheid, sterkte het, ens. . Op dieselfde manier word persoonlike konstrukte gestruktureer; daarom sal u vind kernkonstrukte en perifere konstrukte, almal verwant aan mekaar. Kernkonstrukte hou nou verband met wat elkeen is: die identiteit van die persoon of self te definieer en is moeilik om aan te pasr. Perifere konstruksies is afkomstig van kernkrag, maar is buigbaarder. Albei laat dit toe om die ervarings wat elke persoon beleef te verduidelik, betekenis te gee.
Die konstrukte is in digotiese vorm georganiseer, byvoorbeeld "mooi-lelik", "ordelik-slordig", ens., En dien vir die vloei van ervaring. Op hierdie manier isoleer ons sommige gebeure van ander op grond van ooreenkomste en verskille. Kom ons kyk na die definisie wat ons in Bottle and Feixas gevind het:
"Die persoonlike konstruk is 'n bipolêre evalueringsdimensie, gesimboliseer of nie deur 'n verbale etiket nie, wat onderskei tussen elemente volgens die spesifieke eienskap wat dit abstrakteer ... byvoorbeeld 'konstruktivistiese versus objektivistiese' ... . "Botella, L., en Feixas, G. (1998). Die teorie van persoonlike konstrukte: Toepassings tot sielkundige praktyk. Barcelona: Laertes.
Om 'n optimale prestasievlak te geniet, gelykstaande aan dit goeie geestesgesondheid, sou dit nodig wees die persoon sal sy konstrukte, sy persoonlike teorie ontwikkel en dit toenemend verklarend en intern samehangend maak (Bottel en Feixas, 1998).
Om te verduidelik hoe menslike ervaring verstaan ​​word, en die verband tussen konstrukte en ervaring, Kelly beskryf die siklus van ervaring as 'n permanent aktiewe proses wat begin met die aktivering van een of ander konstruk. Konstrukte is teorieë oor die wêreld wat elkeen dien om gebeure te antisipeer, en dit impliseer die uitwerking van 'n hipotese oor hoe 'n gebeurtenis gaan ontvou. Hierdie hipotese word gegenereer beïnvloed deur die vorige ervarings van die onderwerp; Dit is dus die betrokkenheid van die persoon by die konstruk (afhangend of die konstruk sentraal staan ​​in die struktuur van die persoonlike betekenisse van die individu). Dan kom die ontmoeting met die gebeurtenis, wat verteenwoordig toets die hipotese, en dan word die geïmpliseerde konstruksie bevestig of bevestig. Hierdie fase gaan gepaard met emosionele manifestasies, en dit is hier waar die behoeftes van verandering ontstaan ​​en die verskillende moontlike reaksies op 'n situasie wat 'n paar dinge moet heroorweeg. ' Hiermee kan u die verandering vinnig en skerp teenstaan ​​of uitbrei, "weghardloop" en na ander ontsnappingsroetes kyk, in chaos verval of hersien en moontlike oplossings, implikasies, sedes ens. Sien. Hierdie oorsig sluit die siklus van ervaring af en maak plek vir nuwe siklusse wat oomblik vir oomblik in die toekoms van die persoonlike lewe geaktiveer word.
Hierdie oorsig moet konstruktief wees, aangesien dieselfde konstruksies wat alreeds ongeldig is, weer gebruik word, en dit is waar die psigopatologie en lyding, sodat die nuwe ervaringsiklus weer ongeldig word (juis omdat dit nie herbou is nie, of omdat 'n meer lewensvatbare alternatiewe konstruksie nie gevind is nie).
Diagram van die ervaringsiklus
Die kognitiewe aspek van konstruksie (afwagting) word in die ervaringsiklus geïntegreer, wat gevolg word deur gedragskontraste en, na die validering of ongeldigheid, van die ooreenstemmende emosies. Dit beskryf die proses wat lei tot die (deurlopende) heropbou van betekenis, wat verstaan ​​word as 'n proses waaraan verskillende elemente deel is.
Die postrasionalistiese benadering van Vittorio Guidano
In die post-translasionele konstruktivistiese terapie ontwikkel deur Vittorio Guidano (1991, 2001) kan u 'n verklarende model van menslike ervaring vind wat verwys na vier organisasies van persoonlike belang (OSP).
Stel jou voor dat jou lewe soos 'n film is wat begin het toe jy gebore is. U is die hoofakteur en terselfdertyd die verteller van hierdie verhaal. Dit wil sê, hierdie film het twee vlakke: een wat ervarend is, waarin emosies en sensasies word ervaar (ervaring, myne), en 'n ander wat meer rasioneel is (die verklaring, die self), waarin die verteller van hierdie verhaal homself vertel wat gebeur het. Net soos Kelly oor die ervaringsiklus praat, Guidano praat oor die ervaringsvlakke en noem dit die stilswyende vlak en die eksplisiete vlak. In elk van die situasies van sy lewe, is hy oomblik vir oomblik op albei ervaringsvlakke. Aan die ander kant vertel die verteller die verhaal sodat, wanneer hy dit sien of onthou, ons weet dat die protagonis nog altyd dieselfde persoon was, ondanks die veranderinge wat deur die lewe plaasgevind het. Dit staan ​​bekend as die gevoel van die self, wat verstaan ​​kan word as die gevoel wat jou laat weet dat ons mettertyd onself is en nie 'n ander persoon nie: is u identiteit.
Aangesien ons kinders is, 'n reeks van kognitiewe skemas, waaruit hulle kenmerkende emosionele en gedragspatrone verkry. Daarbenewens ervaar ons 'n wye verskeidenheid emosies wat wissel, eienskappe van elke manier om die ervaring te organiseer. Op die manier waarop ons ons volwasse ervarings kan organiseer, is daar 'n groot invloed op vroeë verhoudings en die manier waarop die tienerstadium oorkom word. Uit die kliniese ervaring, Vittorio Guidano het 'n beskrywing en klassifikasie van persoonlike funksionele style gemaak oor hoe om die wêreld self te bou, wat hy OSP genoem het.. Die naam daarvan hou verband met sekere disfunksies wat kenmerkend is van elke manier om die ervaring te organiseer: fobiese OSP, OSP-eetstoornisse, depressiewe OSP en obsessiewe OSP.
Die emosionele domein van 'n persoon met hierdie struktuur is gebaseer op 'n dinamiese balans tussen twee teenoorgestelde pole: enersyds die behoefte aan beskerming voor 'n wêreld wat potensieel gevaarlik is en andersyds die behoefte aan vryheid en onafhanklikheid. Daarbenewens is daar 'n duidelike neiging om met angs en angs te reageer, wat soms lei tot 'n afname in outonome gedrag.
Mense met die neiging om disfunksionele eetpatrone te ontwikkel, handhaaf die eenheid van prosesse van persoonlike belang vanaf a diffuse en dubbelsinnige persepsie van die gevoel van die self. U word georganiseer in die skommeling tussen die absolute behoefte aan die goedkeuring van die belangrike mense in u lewe en die vrees om deur die beduidende ander nie bevestig of binnegeval te word nie. Spesifiek van hierdie OSP is die neiging om die persoonlike aspek te verander deur voedselversteurings soos bulimie, anorexia, vetsug, ens. Te ontwikkel. Die behoefte aan hierdie veranderinge word gewoonlik geaktiveer wanneer a wanbalans in interpersoonlike verhoudings, met inagneming dat dit gewoonlik baie skerp en sensitiewe mense is. Die manier om 'n stabiele persepsie van hulself te hê, is deur die vestiging van baie hegte of betrokke verhoudings, en wees altyd versigtig om nie te veel bloot te stel nie.
Dit word veral gekenmerk omdat hulle organiseer hul ervaring en reageer op moeilike situasies in die lewe in terme van hulpeloosheid en hopeloosheid, terwyl hulle hierdie gebeure bou in terme van teleurstellings en verliese. Sy emosionele reaksies wissel van woede tot hartseer en hopeloosheid. Die frase van Groucho Marx is 'n frase wat kan beskryf hoe om 'n persoon met 'n depressiewe neiging in die gesig te staar.Ek sou nooit aan 'n klub behoort wat my as een van sy lede aanvaar het nie".
Die gevoel van self-eenheid van 'n persoon met hierdie OSP word gekenmerk deur dit is ambivalent (byvoorbeeld goed, sleg) en digotome. Dit ontwikkel in 'n groeiproses wat bepaal word deur die keuses van die tipe "alles of niks". Daarvoor soek permanent die absolute sekerheid van hul idees en gevoelens. As 'n wanbalans ontstaan, beleef dit onmiddellik as 'n totale gebrek aan beheer. Op sy beurt word die gebrek aan beheer geleef in ooreenstemming met 'n reeks indringende gedagtes wat as vreemdelinge en ontstellend ervaar word. Die obsessiewe soek na die sekerheid van sy idees deur sistematiese twyfel, wat opgelos word danksy die absolute keuse van een of ander aspek van die betrokke onderwerp.
Geestesgesondheid konsep volgens Guidano
Die idee van geestesgesondheid impliseer volgens Guidano buigsaamheid, kompleksiteit en abstraksie deur die individu, sodat dit op 'n geleidelike groter reeks nuwe situasies op 'n ander manier kan reageer sonder dat die gevoel dat dit vanself bestaan, ongestruktureerd is. Hieruit kan ons aflei dat wanneer die persoon nie daarin slaag om sekere ervarings in die kontinuïteit van die self te integreer nie, verskillende simptomatiese manifestasies verskyn wat met vreemdheid geleef word. Dit wil sê, die persoon ervaar sensasies wat nie ooreenstem met die idee van die tipe persoon wat hy dink hy is nie, en baie keer word hierdie uitdagende gevoelens deur die persoon in toom gehou om die stabiliteit en samehang van sy stelsel te beskerm. Ons moet nie vergeet dat hierdie proses in 'n "onbewuste" of baie diepgaande mate plaasvind nie. Dit kom voor in belangrike oomblikke van die lewe wanneer gedagtes en emosies met mekaar verbind word, wat gewoonlik verrassing bring. Dit is gewoonlik die punt waarop sekere simptome voorkom wat met elke OSP te make het. Hierdie situasie 'n mens leef asof die verstand nie met die hart saamstem nie.
Ondanks die bestaan ​​van hierdie klassifikasies, moet ons altyd na die individu kyk as 'n aktiewe entiteit in die manier om betekenis en betekenis aan hul ervaring te gee, en daarom is dit van wesenlike belang om by te woon en te verstaan ​​hoe hulle organiseer. Psigopatologiese afwykings word gesien in 'n kontinuum wat van neuroties na psigoties gaan, waarin daar geen duidelike gedifferensieerde limiete bestaan ​​tussen die reeks simptome of "prente" wat ons in tussenposisies kan vind nie.
In konstruktivistiese teorieë, anders as rasionalistiese postulate, is daar geen 'regte manier' om die werklikheid te sien nie; daarom, sielkundige afwykings ontstaan ​​wanneer die huidige konstruksie van sekere situasies nie meer dien as betekenis aan die geleefde ervaring nie.