Dit is vir my 'n voorreg om onbekende Afrikaanse skrywers se werk hier te plaas. Marianne de Klerk het vir my 'n paar stories gestuur wat deur haar ma geskryf is. Juweeltjies soos hierdie wat deur gewone mense (wat nie erkende skrywers is nie) geskryf word, moet bewaar word.
Lana vryf saggies oor die ronde magie. Amper tyd dat die baba kom dink ek, dis moeilik so teen die einde se kant. Sit of staan of lê, ongemak in elke beweging. Jy staan moeg op van min slaap en gaan slaap moeg van ‘n rustelose dag. Die baba is groot het die dr gese, jy moet weer oor twee weke kom, dan kan ons weer oor ‘n datum praat.
‘n Dag later bel haar ma, oor en weer vra hoe dit gaan, dan reel sy die baba tee, daar is min tyd sê sy, volgende naweek is te gou en die een daarna gaan ons Groet die Grotman kyk. Ek het maande gelede al die kaartjies gekoop.
Ek staan vroeg op, maak skoon en bak ietsie vir die partyjie, soos altyd hou ek die pad dop, wag dat hulle moet kom. Bronkhorsspruit, kry ek die sms, nog so ander uur dan is sy hier….. ek wag.
Tienuur hou sy voor die deur stil. Koffie vra sy, ons doen dit soos altyd. Kuier lekker, opgewonde oor die baba wat kom Haar kinders is albei op hoërskool. So lus om weer ‘n klein lyfie vas tehou, droom sy ons altwee se gedagtes.
Elfuur…… ma? waag sy dit, wie gaan die tafel dek? Die mense kom twaalfuur. Ek weet nie, sê ek . Niemand het niks gerëel nie. Ek het die koppies en koekvurkies en alles gewas. Koffie en tee alles is reg. Ek weet nie hoe hulle die plek wil opmaak nie.
Die gaste begin opdaag, ons ken nie regtig die mense nie. Ek mis Marianne hier langs my, glimlag as ek sien hoe sy ‘n stil, eenkant vroutjie geselskap hou.
Dan begin die dames groet. Lekker gekuier sê hulle, dit was goed om julle te ontmoet. Ons help die geskenkies in die kar pak. Die baie koek wat oor was.
Ek tap water in die opwasbak. Sy vra nie wie gaan was of afdroog nie. Warm, seepskuim, ek was. Sy hak die vaddoek van die hakkie af en begin afdroog.
Sy sit haar afdroog vadoek op die kas neer … loop agter my verby……. Ek kom nou weer. My ma het gesê ek mag nie in my vaddoek huil nie, fluister sy.
Herfs in Namibië is 'n skaam seisoen. Anders as in Europa en Amerika waar die herfs ronddans in 'n veelkeurige gewaad van goud, oranje, geel, bruin en koper, is die plaaslike herfs maar inkennig. G'n niks opspraakwekkends of vertonerig nie. Sku en effe windverwaai is ons herfs. Hier by ons verander die seisoene met 'n geleidelike, skalkse beweging wat jy skaars merkbaar uit die hoek van jou oog kan sien, al let jy noukeurig op en konsentreer jy so wat jy kan.
Aan die beweging van die blare en die ritseling tussen die takke van die frangipani in die vroeë oggendure, voel jy die herfs. In die verlate voëlnessies sien jy hom. In die smaak van heuning proe jy hom en in die geur van vars kruisement, marjolein en tiemie in die kruietuin ruik jy die herfs soos hy suutjies sy intrek in jou tuin neem. En in die klank van 'n onverwagte reënbuitjie op die sinkdak kort voor sonsonder hoor jy hom.
Ek lees weer opnuut John Keats en sy ode aan die herfs. Dit is asembenemend mooi in 'n noordelike halfrond konteks, maar vreemd, oningelig en onvanpas vir ons suidelike Afrika herfs. Ek sien 'n Engelse landelike herfs as ek Keats se woorde oor my tong laat spoel en ervaar nie die plotseling koel nasomer-briesie wat my onverwags op 'n Donderdagoggend verras as ek my voordeur in Windhoek oopmaak nie. Skielik besef jy, weet jy sonder wonder: die herfs is hier.
Het ek tog maar die woorde van 'n digter of 'n romanskrywer wat timmerend voor sy spreekwoordelike stuk marmer kon sit en die nuanses van die seisoen uit die klip terg! Kon ek maar net die letters vind sodat ek die woorde kon bou om die varsheid in my gemoed met die koms van die herf vas te pen! As ek net die skanse, wat daaglikse harde, feitelike verslaggewing oor koue gebeure en politieke geradbraak in my skryfvingers ingebou het, soos onkruid uit my tuin kon pluk, sou die woorde dalk kom.
Ek dans in die herfs, ná die versengende wit en blou somerdae bes gegee het en voor die winter jou kom toevou met sy dik jasse en versmoor met sy kunsmatige hitte. Ek draai tiekie om die hoek van die seisoene en klik my skoene se hakke op die houtvloer sodat ek die klank van die herfs in my gebeendere kan ervaar. Ek gooi sommer vir niks my arms in die lug en snuif gulsig die smaak van die herfs in as ek douvoordag uitstap op my stoep.
Ek het ondersoek ingestel en het vasgestel dat hierdie nood werlik bestaan - Jakob Zuma was nou die dag verbaas oor die haglike omstandighede van die blankes by Andeon in Pretoria, hierdie is nog so 'n geval -Peter
· Enige speelgoed vir die kinders. (daar is omtrent 60. ek wag vir 'n lys met name en ouderdomme vanaf Hugo.
Hugo benodig 'n borg. die kinders se skoolfonds is groot probleem. Die eerste R350.00 van elke kind moet betaal word en is vir boekgelde. Die res word afgeskryf. Die ouers het bloot net nie die R350.00 nie. Daar is enkeles wat wel werk maar dit word gebruik vir oorlewing.
Ek hoop regtig dat ons so 'n klein bietjie die nood van verlig... ons sal dit nooit nooit heeltemal kan verander nie. Die kinders en oumense is die grootste prioriteit.
Dankie vir jou tyd..ek waardeer dit opreg. Maar gepraat van waardeer moet jy daardie gesigte sien as ons goedere soontoe neem. Die kinders het saterdag elkeen 'n groot pakkie smarties gekry, en dit was Kersfees!.