Hoe versterking en straf verander gedrag
Operante kondisionering (soms na verwys as instrumentele kondisionering ) is 'n metode van leer wat plaasvind deur belonings en straf vir gedrag. Deur operante kondisionering word 'n assosiasie tussen 'n gedrag en 'n gevolg vir daardie gedrag gemaak.
Byvoorbeeld, wanneer 'n laboratoriumrot 'n blou knoppie druk, ontvang hy 'n kospille as 'n beloning, maar as hy die rooi knoppie druk, kry hy 'n ligte elektriese skok.
As gevolg daarvan leer hy om die blou knoppie te druk, maar vermy die rooi knoppie.
Maar operante kondisionering is nie net iets wat in eksperimentele instellings plaasvind terwyl laboratoriumdiere opgelei word nie; Dit speel ook 'n kragtige rol in alledaagse leer. Versterking en straf vind feitlik elke dag plaas in natuurlike instellings sowel as in meer gestruktureerde instellings soos die klaskamer of terapie sessies.
Kom ons kyk nou hoe operante kondisionering ontdek is, die impak daarvan op sielkunde, en hoe dit gebruik word om ou gedrag te verander en nuwe te leer.
Die geskiedenis van operant kondisionering
Operante kondisionering is geskep deur die behavioristiese BF Skinner , en daarom kan jy dit soms as Skinneriaanse kondisionering hoor. As 'n gedragsman het Skinner geglo dat dit nie regtig nodig was om interne gedagtes en motiverings te ondersoek om gedrag te verduidelik nie. In plaas daarvan het hy voorgestel dat ons net moet kyk na die eksterne, waarneembare oorsake van menslike gedrag.
Gedurende die eerste deel van die 20ste eeu het die behaviorisme 'n belangrike krag binne die sielkunde geword. Die idees van John B. Watson het vroeër hierdie gedagtegang oorheers. Watson het gefokus op die beginsels van klassieke kondisionering , een keer bekend dat hy enige persoon kan neem ongeag hul agtergrond en hulle oplei om iets te wees wat hy gekies het.
Waar die vroeë behavioriste hul belange op assosiatiewe leer gefokus het, was Skinner meer geïnteresseerd in hoe die gevolge van mense se optrede hul gedrag beïnvloed het.
Skinner gebruik die term operant om te verwys na enige "aktiewe gedrag wat op die omgewing funksioneer om gevolge op te wek." Met ander woorde, Skinner se teorie het verduidelik hoe ons die verskeidenheid geleerde gedrag wat ons elke dag uitstal, verwerf.
Sy teorie was swaar beïnvloed deur die werk van sielkundige Edward Thorndike , wat voorgestel het wat hy die wet van effek genoem het . Volgens hierdie beginsel is aksies wat gevolg word deur gewenste uitkomste meer geneig om herhaal te word terwyl diegene wat gevolg word deur ongewenste uitkomste minder geneig is om herhaal te word.
Operante kondisionering berus op 'n redelik eenvoudige voorwaarde - aksies wat gevolg word deur versterking sal versterk word en meer waarskynlik weer in die toekoms voorkom. As jy 'n snaakse storie in die klas vertel en almal lag, sal jy waarskynlik die kans kry om die storie weer in die toekoms te vertel. As jy jou hand steek om 'n vraag te stel en jou onderwyser jou beleefde gedrag prys, sal jy jou hand eerder die volgende keer 'n vraag of kommentaar hê.
Omdat die gedrag gevolg is deur versterking, of 'n wenslike uitkoms, word die voorafgaande aksies versterk.
Omgekeerd sal aksies wat lei tot straf of ongewenste gevolge verswak en minder waarskynlik weer in die toekoms voorkom. As jy weer dieselfde storie in 'n ander klas vertel, maar niemand lag hierdie keer nie, sal jy minder geneig wees om die storie weer in die toekoms te herhaal. As jy 'n antwoord in die klas uitroep en jou onderwyser jou skel, dan is dit dalk minder waarskynlik om die klas weer te onderbreek.
Skinner onderskei tussen twee verskillende tipes gedrag
Respondent gedrag is dié wat outomaties en refleksief plaasvind, soos om jou hand terug te trek uit 'n warm stoof of jou been te ruik wanneer die dokter op jou knie knik. Jy hoef nie hierdie gedrag te leer nie, hulle kom eenvoudig outomaties en onwillekeurig voor.
Operante gedrag , aan die ander kant, is dié onder ons bewuste beheer. Sommige mag spontaan en ander doelbewus voorkom, maar dit is die gevolge van hierdie aksies wat dan beïnvloed of hulle in die toekoms weer voorkom of nie. Ons optrede op die omgewing en die gevolge van daardie aksie maak 'n belangrike deel uit van die leerproses .
Terwyl klassieke kondisionering verantwoordelik was vir respondente se gedrag, het Skinner besef dat dit nie baie leer kon verantwoord nie. In plaas daarvan het Skinner voorgestel dat operante kondisionering baie belangriker gehou word.
Skinner het gedurende sy seuns verskillende toestelle uitgevind en hy het hierdie vaardighede tydens sy studies oor operante kondisionering aan die werk gelê.
Hy het 'n toestel wat bekend staan ​​as 'n operante kondisioneringskamer, wat meestal na verwys word as 'n Skinner-boks . Die kamer was in wese 'n boks wat 'n klein dier soos 'n rot of duif kon hou. Die boks bevat ook 'n kroeg of sleutel wat die dier kan druk om 'n beloning te ontvang.
Om reaksies op te spoor, ontwikkel Skinner ook 'n toestel wat bekend staan ​​as 'n kumulatiewe blokfluit. Die toestel het antwoorde opgeteken as 'n opwaartse beweging van 'n lyn sodat reaksietariewe gelees kan word deur na die helling van die lyn te kyk.
Komponente van Operant Conditioning
Daar is verskeie sleutelkonsepte in operante kondisionering.
Versterking in operante kondisionering
Versterking is enige gebeurtenis wat die gedrag wat dit volg versterk of vermeerder. Daar is twee soorte versterkers:
Positiewe versterkers is gunstige gebeurtenisse of uitkomste wat na die gedrag aangebied word. In situasies wat positiewe versterking weerspieël, word 'n reaksie of gedrag versterk deur die byvoeging van iets, soos lof of 'n direkte beloning. Byvoorbeeld, as jy 'n goeie werk by die werk doen en jou bestuurder jou 'n bonus gee.
Negatiewe versterkers behels die verwydering van 'n ongunstige gebeurtenis of uitkomste na die vertoon van 'n gedrag. In hierdie situasies word 'n reaksie versterk deur die verwydering van iets wat onaangenaam geag word. As jou kind byvoorbeeld in die middel van die kruidenierswinkel begin skree, maar stop sodra jy hom behandel, sal jy hom die volgende keer beter behandel as hy begin skree. Jou aksie het gelei tot die verwydering van die onaangename toestand (die kind skree), wat jou gedrag negatief versterk.
In albei hierdie gevalle van versterking, verhoog die gedrag.
Straf in Operant Conditioning
Straf is die aanbieding van 'n nadelige gebeurtenis of uitkoms wat 'n afname in die gedrag wat volg, veroorsaak. Daar is twee soorte straf:
Positiewe straf , soms na verwys as straf deur aansoek, bied 'n ongunstige gebeurtenis of uitkoms aan om die reaksie wat volg, te verswak. Spanking vir wangedrag is 'n voorbeeld van straf deur aansoek.
Negatiewe straf , ook bekend as straf deur verwydering, vind plaas wanneer 'n gunstige gebeurtenis of uitkoms verwyder word nadat 'n gedrag plaasvind. Die wegneem van 'n kind se video-speletjie as gevolg van wangedrag is 'n voorbeeld van negatiewe straf.
In albei hierdie gevalle van straf, verminder die gedrag.
Versterking is nie noodwendig 'n eenvoudige proses nie en daar is 'n aantal faktore wat kan beïnvloed hoe vinnig en hoe goed nuwe dinge geleer word. Skinner het bevind dat wanneer en hoe dikwels gedrag versterk word, 'n rol gespeel het in die spoed en sterkte van verkryging. Met ander woorde, die tydsberekening en frekwensie van versterking beïnvloed hoe nuwe gedrag geleer is en hoe ou gedrag verander is.
Skinner het verskeie verskillende skedules van versterking geïdentifiseer wat die operante kondisioneringsproses beïnvloed:
Deurlopende versterking behels die lewering van 'n versterking elke keer as 'n reaksie plaasvind. Leer is geneig om relatief vinnig te voorkom, maar die reaksietempo is redelik laag. Uitwissing vind ook baie gou plaas wanneer versterking gestop word.
Vaste verhoudingskedules is 'n soort gedeeltelike versterking. Antwoorde word eers versterk nadat 'n spesifieke aantal antwoorde plaasgevind het. Dit lei gewoonlik tot 'n redelik bestendige reaksietempo.
Vaste interval skedules is nog 'n vorm van gedeeltelike versterking. Versterking vind eers plaas nadat 'n sekere tydsverloop verloop het. Reaksie tariewe bly redelik bestendig en begin toeneem namate die versterkingstyd naby kom, maar stadig dadelik nadat die versterking afgelewer is.
Variabele-verhouding skedules is ook 'n tipe gedeeltelike versterking wat versterkingsgedrag behels ná 'n verskeidenheid antwoorde. Dit lei tot 'n hoë reaksietempo en stadige uitwissingskoerse.
Veranderlike-interval skedules is die finale vorm van gedeeltelike versterking Skinner beskryf. Hierdie skedule behels die bevordering van versterking nadat 'n veranderlike hoeveelheid tyd verloop het. Dit lei ook tot 'n vinnige reaksietempo en stadige uitwissing.
Voorbeelde van Operant Conditioning
Ons kan voorbeelde van operante kondisionering by die werk rondom ons vind. Oorweeg die geval van kinders wat huiswerk voltooi om 'n beloning van 'n ouer of onderwyser te verdien, of werknemers wat projekte voltooi om lof of promosies te ontvang.
Nog 'n paar voorbeelde van operante kondisionering in aksie:
As jou kind optree tydens 'n inkopiesessie, kan jy hom 'n bederf gee om hom stil te maak. Omdat jy die wangedrag positief versterk het, sal hy waarskynlik meer geneig wees om in die toekoms weer op te tree om nog 'n behandel te ontvang.
Nadat jy in 'n gemeenskapsteater gespeel het, ontvang jy applous van die gehoor. Dit dien as 'n positiewe versterker wat jou inspireer om meer prestasierolle uit te probeer.
Jy oefen jou hond om te gaan haal deur hom lof te bied en 'n klappie op die kop wanneer hy die gedrag korrek uitvoer.
'N Professor sê aan studente dat indien hulle die hele semester die perfekte bywoning het, hoef hulle nie die finale omvattende eksamen af ​​te lê nie. Deur die verwydering van 'n onaangename stimulus (die finale toets) word studente negatief versterk om die klas gereeld by te woon.
As jy nie betyds 'n projek inhandig nie, word jou baas kwaad en beroof jou prestasie voor jou medewerkers. Dit dien as 'n positiewe straf wat dit minder geneig maak om projekte laat in die toekoms te voltooi.
'N Tienermeisie maak haar kamer nie skoon soos sy gevra is nie, so haar ouers neem die res van die dag haar selfoon weg. Dit is 'n voorbeeld van 'n negatiewe straf waarin 'n positiewe stimulus weggeneem word.
In sommige van hierdie voorbeelde veroorsaak die belofte of moontlikheid van belonings 'n toename in gedrag, maar operante kondisionering kan ook gebruik word om 'n gedrag te verminder. Die verwydering van 'n wenslike uitkoms of negatiewe uitkoms aansoek kan gebruik word om ongewenste gedrag te verminder of te voorkom. Byvoorbeeld, 'n kind kan vertel word dat hulle resesvoorregte sal verloor as hulle uit die beurt in die klas praat. Hierdie potensiaal vir straf kan lei tot 'n afname in ontwrigtende gedrag.
Terwyl behaviorisme veel van die oorheersing verloor het wat dit in die vroeë deel van die 20ste eeu gehou het, bly operante kondisionering 'n belangrike en gereelde instrument in die leer- en gedragsmodifikasieproses. Soms lei natuurlike gevolge tot veranderinge in ons gedrag. In ander gevalle kan belonings en strawwe bewustelik uitgegooi word om 'n verandering te skep.
Operante kondisionering is iets wat jy dadelik in jou eie lewe kan erken, of dit in jou benadering is om jou kinders goeie gedrag te onderrig of om die gesinshonde te oefen om op jou gunsteling pantoffels te kou. Die belangrike ding om te onthou is dat dit met enige tipe leer soms tyd kan neem. Oorweeg die tipe versterking of straf wat die beste kan werk vir jou unieke situasie en bepaal watter tipe versterkingskedule kan lei tot die beste resultate.