Marshall staan by die glasdeur net langs die kombuis en staar verslae na die dalende skemer. Sy gedagtes is 'n warboel van pynlike emosies, vrae en talle name — name soos Bernice, Kate, Sandy, Langstrat, Omni Korporasie, Kaseph en nog baie ander skarrel deur sy brein.
Hy weet nie hoe lank hy daar gestaan het nie, maar een ding is seker: hy het die einde van een tydperk in sy lewe bereik. Nou besef hy onteenseglik dat alles verander het. Te lank het hy gedink hy kan hierdie situasie hanteer, maar nou weet hy dat hy gefaal het. Net soos Harmel, Strachan, Edie, Jefferson, Gregory, die Carlucci's en nog talle ander, is hy deur Kaseph en sy trawante vernietig.
Verward vee hy met sy hand oor sy hare. Hy moet ophou dink. Die gedagtes is soos vuishoue wat hom op die krop van sy maag tref. Tog kan hy nie afskakel nie. Die vrae teister hom. Hoe het die mense dit reggekry? Hoe kan hulle so magtig wees dat hulle menselewens letterlik kan verwoes? Is dit net 'n bisarre toeval? Nee, hy weet net nie. En buitendien is baie van sy probleme seker ook sy eie skuld. Hy het immers sy familie verwaarloos. Hy kan dit nie nou op die Organisasie se rekening plaas nie. Die harde werklikheid is egter dat hy sy familie verloor het, net soos al die ander.
Skielik hoor hy 'n geluid by die voordeur.
Hoop vlam in sy binneste op. Is dit dalk Kate? Het sy teruggekom? Hy stap deur en sien 'n beweging by die voordeur, maar die persoon tree terug.
"Sandy!" roep hy desperaat. "Sandy!"
Aanvanklik is daar geen antwoord nie, maar dan hoor hy Sandy se stem. Dit is haar stem, maar tog klink dit so anders — koud en hard en amper lewensloos.
"Ja, Pappa, dis ek."
Met onderdrukte spanning stap hy na haar slaapkamer waar sy besig is om haar kaste te deursoek. Dis duidelik dat sy nie op haar gemak is nie.
"Waar's Mamma?" vra sy steeds in dieselfde doodse stemtoon.
"E . . . wel..." begin hy beduie. "Sy is vir 'n rukkie na Ouma toe."
"O so. In ander woorde sy het Pa verlaat," sê sy reguit.
"Ja ... e ... dis reg." Hy hou haar 'n paar oomblikke stip dop. Sy is besig om haar klere bymekaar te maak en in 'n tas te gooi. "Lyk my jy wil ook nou weggaan?"
"Ja," sê sy sonder om op te kyk. "Ek kan al lankal aanvoel dat Ma ongelukkig is en ek dink sy doen die regte ding. Pa het ons in elk geval nie nodig nie. Pa kan goed genoeg oor die weg kom sonder ons."
"Maar . . . maar waarheen sal jy gaan?"
Toe Sandy hom direk aankyk, skrik Marshall. Haar oë lyk vreemd, heeltemal anders as voorheen. Daar is 'n waansinnige uitdrukking wat hy nog nooit bemerk het nie.
"Ek sal jou nie sê nie," se die vreemde stem en Marshall weet sommer dis nie Sandy wat praat nie. Koue rillings trek langs sy rug op en af.
"Sandy," pleit hy desperaat, "laat ons net 'n bietjie gesels, asseblief. Ek belowe ek sal geen eise stel nie."
Maar die aaklige oë staar hom verdoemend aan en hy hoor weer die stem: "Ek sien jou in die hel!"
Toe weet Marshall. Dis daardie vreemde lets wat eenmaal tevore reeds sy huis binnegekom het. En hy sidder.
Toe Hank die deur oopmaak, staan Carmen voor hom. Alhoewel sy redelik konserwatief geklee is, voel hy tog die onrus wat aan sy binneste knaag.
"Hallo," groet hy onseker.
"Hallo, pastoor Busche." Haar glimlag is so spontaan en natuurlik dat hy terugtree sodat sy na binne kan kom. Op daardie oomblik kom Mary vanuit die kombuis aangestap. Carmen sien haar dadelik.
"Hallo, Mary," groet sy.
"Hallo," groet Mary vriendelik terug en omhels Carmen. "Hoe gaan dit? Voel jy beter?"
"Baie beter dankie." Sy kyk Hank verleë aan. "Pastoor, ek moet jou om verskoning vra vir my gedrag die afgelope tyd. Dit moes julle albei baie ontstel het."
Hank voel verleë en weet nie wat om te sê nie. Eindelik erken hy dat hy oor haar welsyn bekommerd was.
"Kom deur na die woonkamer," nooi Mary. "Kan ek iets gaan haal om te drink?"
"Nee dankie," sê Carmen. "Ek sal nie lank vertoef nie." Sy neem op die rusbank plaas.
Hank neem oorkant haar plaas en kyk haar ondersoekend aan. Diep in sy hart bid hy baie ernstig. Sy lyk beslis baie anders, maar tog . . . daar is iets in haar oë . . . iets wat hy die afgelope dae verskeie kere by mense opgemerk het.
Sandy tree 'n entjie terug en staar Marshall met groot oë aan. Sy lyk soos 'n bul wat enige oomblik die prooi wil stormloop.
"Gee pad voor my," sê sy aggressief.
Marshall staan in die kamerdeur en sy groot liggaam versper haar pad.
"Ek wil nie baklei nie, Sandy," se Marshall pleitend. "Asseblief, luister net 'n paar oomblikke na my."
Soos 'n vasgekeerde kyk Sandy hom aan, haar liggaam effens geboë, haar lippe opmekaar gedruk en haar vuiste langs haar sye gebal.
"Ek belowe ek sal jou nie keer nie," gaan hy sag voort en probeer haar kalmeer. "Dis jou lewe en jy kan daarmee doen wat jy wil. Ek wil net hê jy moet weet dat ek jou liefhet. Glo jy dit?"
"Liefhet? Jy weet nie wat die woord beteken nie!"
"Ek kan begryp dat jy so voel, Sandy. Die afgelope jare het ek beslis nie my kant gebring nie. Maar dis nog nie te laat nie. Ons kan mos hierdie saak regstel, nie waar nie?"
'n Paar oomblikke staar sy hom woordeloos aan. Dan sê sy: "Al wat ek nou wil doen, is om hier weg te kom. Gee asseblief pad uit die deur."
"Ek sal, ek belowe. Ek wil net iets met jou bespreek." Sy stem is dringend. "Onthou jy wat jy een Saterdag 'n tyd gelede aan my gesê het? Jy het gesê dit voel asof vreemde wesens die dorp oorgeneem het. Kan jy nog onthou?"
Sy antwoord nie, maar hy kan sien dat sy luister.
"Sandy, jy het reg, weet jy. Hier is mense in hierdie dorp wat alles wil oorneem. Hulle wil alles en almal wat hulle teenstaan, vernietig. En ek is een van die mense wat hulle teengestaan het . . ." Sandy begin haar kop heftig skud. Hy kan sien dat sy hom nie glo nie. Hy vervolg dringend: "Luister asseblief! Ek druk die koerant en ek kan baie skade doen deur dit wat ek publiseer. Daarom wil hulle my vernietig. Hulle wil my gesin opbreek."
"Jy is heeltemal gek!" sê sy eindelik bitter. "Gee pad voor my!"
"Wag, Sandy, luister asseblief. Hulle wil jou teen my opmaak. Besef jy die polisie wil alles in hulle vermoë doen om een of ander aanklag teen my te le? Hulle beskuldig my van moord en sommiges beweer selfs dat ek jou deur die jare seksueel misbruik het. Jy weet tog hoe belaglik dit is."
"Maar dis waar!" sê Sandy in daardie ysige stem. "Dis waar! Jy weet jy het dit gedoen."
Nou is Marshall totaal ontsenu. Hy staar haar verbysterd aan. Sy moet mal wees en nie hy nie.
"Wat het ek gedoen, Sandy?" vra hy hees.
Sy begin te huil en sê: "Jy het my verkrag, jy weet dit."
Carmen sukkel om die regte woorde te vind en die jong pastoriepaar voel al ongemaklik.
"Ek . . . ek weet net nie hoe om te begin nie. Dis ... dis so moeilik."
Carmen kyk na Mary wat op die rusbank sit en dan dwaal haar oë na Hank toe. Sy haal diep asem en sê: "Hank, ek is jammer, ek kan nie langer so aangaan nie."
"Waarom bring jy nie al jou skuld na Jesus toe nie," sê Hank simpatiek. "Hy is die groot Geneesheer en Hy kan ook jou skuld wegneem."
Carmen staar hom ongelowig aan. Dan skud sy haar kop en sê verslae: "Hank, jy begryp nie. Ek wil nie meer hierdie speletjie voortsit nie. Die tyd het aangebreek dat ons hierdie affêre beëindig. Ons moet eerlik wees teenoor Mary en die hele waarheid vertel." Hank weet nie waarvan sy praat nie en hy leun vooroor om beter te kan luister. Hy knik aanmoedigend.
"Mary ... ek is so jammer," Carmen se oë vul met trane, "maar ek moet eerlik wees. Sedert my eerste besoek aan die pastorie het Hank en ek mekaar gereeld gesien. Ons . . . ons het 'n verhouding aangeknoop!"
"Wat . . . wat bedoel jy?" Mary lyk onseker.
"Hank, dink jy nie jy moet Mary alles vertel nie?" pleit Carmen en kyk die oorblufte Hank smekend aan. Maar hy is duidelik stomgeslaan en Carmen gaan voort: "Ons het 'n verhouding gehad, Mary . . . jy verstaan mos, 'n verhouding."
Mary kyk die meisie voor haar stip aan. Sy hoor die woorde maar sy weet dis nie waar nie. Sy kan aanvoel dat iemand Carmen se liggaam beheer. Sy kyk na Hank en vra: "Wat dink jy?"
"Ja," sê hy begrypend. Dan staan hy op. Mary kyk Carmen stip aan. Sy voel ongemaklik en begin te kriewel.
"Dis waar," dring sy aan. "Sê vir haar dis waar, Hank!"
"Bose gees, ek beveel jou in Jesus se Naam om stil te bly en uit haar uit te kom!" se Hank beslis.
Daar is vyftien demone in Carmen se liggaam ineengestrengel. Die kruipende, klouende, gedrogte begin te spartel. Arms, bene, kloue en afskuwelike koppe krioel in die jong vrou se liggaam. Sy begin ook te ruk en spartel. 'n Kreun ontsnap oor haar lippe en haar oë word glasig en verwilderd.
Buitekant staan Krioni en Triskal en hou sake van 'n afstand af dop. Triskal is net ongeduldig dat hulle Hank nie te hulp kan snel nie, maar hulle het hulle opdragte.
"Ons moet Hank en Mary se lewens beskerm, maar dis al," sê Krioni. "Dis ons opdrag en ons moet gehoorsaam."
Sandy word Iuidrugtiger en Marshall besef dat hy haar binnekort nie meer sal kan beheer nie.
"Laat my gaan of jy sal jammer wees!" skreeu sy.
"Sandy, besef jy dan nie ... dis ek, jou pa, Marshall Hogan. Dink net my dogter. Ek het jou nooit aangeraak nie, nooit nie. Ek was lief vir jou en ek het vir jou gesorg. Jy is my dogter, my enigste dogter."
"Jy het my verkrag . . .!" hou sy verbitterd vol.
"Wanneer, Sandy? Wanneer het ek jou ooit verkeerdelik aangeraak?"
"Dit moes in my kinderdae gebeur het. Maar iets het dit in my brein geblokkeer. Nou het professor Langstrat dit weer na vore gebring. Nou onthou ek alles."
"Sy het my gehipnotiseer en toe het ek alles weer herleef. Jy het dit aan my gedoen en ek haat jou!"
"Dis 'n leuen. Dit het nooit gebeur nie en daarom kon jy dit nie onthou nie. In hemelsnaam, Sandy. Dink net."
"Jy het dit gedoen. Ek haat jou!"
Nathan en Armoth hou die petalje van 'n afstand af dop. Hulle sien die aaklige demoon wat aan Sandy vasklou, sy kloue diep in haar vleis ingeslaan. Langs hulle staan Tal. Hy het pas hulle finale opdragte aan hulle gegee.
"Beskerm hulle lewens, dit is al. Hogan moet tot 'n val kom. Sorg dat 'n spesiale kontingent Sandy agtervolg, oral waar sy gaan."
Skielik kom Signa aangevlieg. Hy kom voor Tal tot stilstand en sê versigtig: "Ons plan het gewerk. Kevin Weed is . . . e . . . dood."
Tal kyk Signa begrypend aan en glimlag: "Goed so."
Die vyftien demone in Carmen spartel en sis. Hank hou Carmen versigtig op die vloer vas. Mary staan langs hom en Carmen kreun en stotter aanhoudend. Skielik begin sy in 'n vreemde stem praat en 'n aaklige swawelreuk vul die hele kamer.
"Nou toe, biddende man!" sê die stem spottend.
"Carmen, wil jy bevry word van die bose geeste wat jou beheer?" vra Hank dringend.
"Sy kan jou nie hoor nie," antwoord die demone. "Los haar uit. Sy behoort aan ons."
"Bly stil en gaan uit haar uit!" beveel Hank.
"Nee!" gil Carmen.
"Gaan uit in die Naam van Jesus."
En dan die ontploffing! In 'n oogwink is Carmen bo-op Hank en sy klou en krap so al wat sy werd is. Haar tande byt aan sy regterarm vas en hy veg desperaat om haar gewig van hom af te kry.
"Los haar, demone!" beveel hy weer.
Haar kake gaan oop en hy stamp haar terug. Sy steier agteroor en gryp 'n stoel. Waansinnig lig sy dit op om Hank te slaan, maar hy ontduik die hou. Hy gryp Carmen om die bene, maar sy skop hom weg. Verwoed slaan sy met haar vuis.
In hierdie oomblik besef Hank dat hy nie teen 'n mens veg nie, maar teen die demone self. Mary gil aanhoudend: "Hou dadelik op! In Jesus se Naam gaan uit haar uit!"
Carmen val op die vloer neer en druk haar hande oor haar ore. Sy skreeu waansinnig.
"Bly stil en kom uit haar uit!" dring Hank aan.
"Ek sal nie . . . ek sal nie ..." gil Carmen en kies koers na die voordeur. Met al haar krag loop sy daarteen vas. Die deur kraak en Hank spring vorentoe om dit oop te maak. Die volgende oomblik is Carmen by die deur uit en in die straat af. Hank en Mary staar haar verslae agterna. Hulle kan maar net bid dat die bure haar nie sien nie.
"Sandy," sê Marshall dringend, "dis nie jy wat so praat nie. Ek weet dis nie jy nie!"
Soos 'n mamba skiet sy vorentoe en probeer by hom verbykom. Hy hou sy hande voor sy gesig om sy oë te beskerm. Haar vuiste slaan links en regs.
"Goed, jy kan gaan," sê hy en tree uit haar pad uit. "Onthou net een ding. Ek het jou lief. Hoor jy Sandy, ek het jou lief!"
Sy gryp haar tas en die volgende oomblik is sy by hom verby in die gang af onderweg na die woonkamer. Hy sit haar agterna. Toe hy om die hoek van die woonkamer gaan, voel hy 'n geweldige slag teen sy kop. Hy duisel en sak op sy knieë neer. Iemand het hom met die lampstander geslaan. Alles draai om hom. Hy sien die bloeddruppels wat op die mat neerval. Wat sal Kate sê as daar bloed op die mat is...
"Marshall," hoor hy skielik 'n stem bokant hom. 'n Hand rus op sy skouer. Dis 'n vrou. Wie sou dit wees? Kate of . . . Sandy? Nee, dis Bernice. Sy loer na hom vanuit dikgeswelde blou oë. "Marshall, wat het gebeur? Wat gaan aan?"
"Help . . . help my asseblief om hier op te ruim," prewel hy saggies.
Bernice gaan dadelik tot optrede oor. In die kombuis kry sy 'n paar papierdoeke en sy maak 'n drukverband wat sy op die wond aanbring. Hy krimp ineen van die pyn.
"Kan jy opstaan?" vra sy simpatiek.
"Ek wil nie opstaan nie," antwoord hy nukkerig.
"Goed, ek verstaan. Ek het Sandy sien wegry. Is dit sy wat jou so toegetakel het?"
"Ja, sy het my met die lampstander geslaan."
"Sjoe, wat het jy gesê om haar so kwaad te maak?"
"Dis nie sy nie. Sy is van haar verstand af."
"Waar is Kate?"
"Na haar ma toe."
Bernice gaan op die vloer by hom sit. Nie een praat 'n woord nie. Hulle staar mekaar verslae aan soos twee verwonde soldate in 'n loopgraaf.
"Sjoe, jy lyk sleg," sê Marshall eindelik. "Ek dog jy rus by die huis. Wat maak jy hier?"
"Ek kom nou net van Baker af terug. En ek het nog net slegte nuus ontvang — al die pad."
"Weed?" vra Marshall.
"Hy's dood. Die vragmotor waarin hy gery het, het glo van die Juddbrug afgeval en in die rivier beland. Ons twee sou mekaar ontmoet het. Hy het glo van Susan Jacobson gehoor en dit was blykbaar iets baie belangriks."
Marshall sak agteroor teen die rusbank. Hy lyk sommer moedeloos.
"Iemand moes gehoor het toe ons afgespreek het om mekaar te ontmoet," gaan Bernice voort. "En ek is seker hulle het die ongeluk veroorsaak. Ek het my sommer dadelik uit die voete gemaak." Na 'n paar oomblikke doodse stilte, vertel Marshall sy verhaal, al die drama en teleurstelling tot by die skokkende feit dat sy eie dogter beweer dat hy haar seksueel misbruik het.
"Sjoe Marshall, hulle vernietig ons," fluister Bernice angsbevange. "Wat . . . wat kan ons doen?"
"Hier wegkom, so gou moontlik."
"Wat? Wil jy die stryd gewonne gee?"
Marshall laat sy kop op sy bors sak. Hy voel ineens moeg en na aan die einde van sy kragte.
"Laat iemand anders die geveg voortsit, Bernie! Hulle het ons gewaarsku en kyk wat het gebeur. Hulle het al ons bewysstukke, Harmel is dood, Weed is dood, Strachan is weg en ek is omtrent aan die einde van myself."
"Maar wat van Susan Jacobson?"
"Ek weet nie. Soms wonder ek of daar ooit so iemand bestaan en indien wel, of sy nog lewe."
"Kevin het gesê sy het die bewyse en sy was besig om haar ontsnapping te beplan. Dit klink vir my asof sy haar vorige bondgenote wil verraai en as dit waar is, is daar nog hoop . .
"Hoe sal ons ooit met haar in verbinding kom? Weed was ons enigste kontak met haar en hy is dood."
"Luister, as Kevin se telefoon 'n luisterapparaat aangehad het, het hulle alles gehoor, ook dat sy beplan om weg te kom."
"Eintlik beteken Susan is seker teen die tyd ook al dood."
"Ons kan nie seker wees nie. Dalk het sy ontsnap. Miskien sou sy Kevin iewers ontmoet het."
"Maar wat help dit alles. Kevin is dood."
"Kyk," sê Bernice en haar stem styg effens, "sê nou maar iemand het daardie gesprek opgeneem. Dan moet iemand dit mos nog hê. As ons dit in die hande kan kry, sal ons weet wat Susan aan Kevin gesê het."
"Hmm, ek sien wat jy bedoel. Maar waar op aarde sal ons daardie band vind? Ons weet nie eers waar om te begin soek nie."
"Kom ons dink 'n bietjie wie almal dit moontlik kan hê. Die polisie in Windsor miskien?"
"Nee, hulle is te ver weg." Marshall se oë begin skielik glinster en hy sit regop. "Wat van Brummel?"
"Aha," sê Bernice instemmend.
"En hy het Sara ontslaan, weet jy? Sy's nie meer daar nie. Hy moes agtergekom het dat sy my goedgesind is." Marshall se stem styg van opwinding. lets van die ou strydlus herleef weer. "En wat van Brummel se kabinette? Al daardie lêers en dokumente?"
"Nou is jy weer die ou Marshall," sê Bernice ingenome. "Onthou jy, hy het sy ou kabinette na Sara se kantoor laat uitskuif omdat hy nuwe kantoormeubels gekry het. En daar was 'n koord vir 'n koffiemaker, maar ek het nooit 'n koffiemaker opgemerk nie!"
"Nou is ons op die spoor."
"Bernice, ek is seker dis 'n telefoondraad." Sy kop klop pynlik maar die opwinding bruis deur hom.
"Sê nou maar ons kan luisterapparate of so iets in sy kantoor opspoor? Of bandmasjiene? Dalk kan ons van die bande in die hande kry. Miskien kan ons belangrike inligting op dié manier bekom. Dalk kan ons iets bewys ..."
"Moord miskien," fluister Marshall hees.
"Ons moet Sara in die hande kry. As sy aan ons kant is, is dit nou die geleentheid om dit te bewys."