Ek, persoonlik, skryf, want met skryf dwing ek my gedagtes tot ordelikheid. Gedagtes is slordige goed, hoe slordig hulle is kom jy eers agter as jy hulle op wit en swart te siene kry.
As jy dan nog lus kry om hulle te verbeter, het die skryfgogga jou gebyt en wil jy jou skryfsels aan ander se oordeel blootstel … wees gewaarsku. Menings op jou ‘meesterstuk’ gaan uiteenlopend wees.
Dit dui vir my daarop dat die storie verder verwerk moet word en na ek dit gedoen het, stuur ek dit aan verskeie persone wat ek as bekwaam vir die taak beskou of wat as sulks aan my voorgehou word.
Dit is ongelooflik mooi geskryf. En slim. Die parallelle trek met die murasiehuis en jou eie lewe… en die skep van ‘n alter-ego. Pragtige bekrywende taalgebruik en beeldspraak.
Jy maak kop skoon. Oor jou vrou en kinders. Moenie te hard op jouself wees nie. Jy was vir hulle goed, met foute en al.
‘n Vriend wys my storie aan ‘n kollega, ‘n Afrikaans-taal onderwyser en ook amateurskrywer: Ek het dit baie geniet! Die man dink nes ek.
Die volgende persoon se mening: Ek mis die storie agter die storie. Ek sien baie wroeging. Miskien was dit iets wat jy uit jou sisteem moes uitskryf?