Ek laat toe dat hy sy paspoort vir vyf minute van dieselfde sweterige travels oor my lyf stempel met sy leuens. Soos laas. Soos altyd.
Dis só elke keer dat ek my oorgroot klere laag vir laag van my laat afgly. Ek weeg 130 kg en die Donna-Claire-etikette wat ek van my klere afknip, lees 20/44. Ek kyk nie na my refleksie in die spieël nie, ek loer skaam. Maar my melkwit lyf vol rekmerke kýk terug, loer nie. ‘Rekmerke is kinderbriefies,’ sê die ginekoloog wat instaan vir my gewone een. Ek rol my oë muur se kant toe.
Ek was altyd baie aktief – lyflik. Goed netbal gespeel, ’n outydse ses voet lank en 65 kilogram met trots rondgedra – en weggegee.
Dag twee van kaal na myself kyk, is dieselfde storie. Ek staan voor die groot spieël in die babakamer. My oë gly oor my lyf, vinnig, soos wanneer jy verby ’n ongelukstoneel ry. Ek lyk vir myself soos deeg. Ek moet brood bak. Ek is honger. Ek kan nie.
Dae gaan verby, vol van die gewone dinge. Huiswerk, die roetine van ’n 20 maande oue baba, doellose seks terwyl ek aan vlaskywe en die komende naweek dink. Daar is altyd ’n komende naweek en die Maandag daarna – dán sou ek myself in die gesig kan kyk. Net nie nou nie.
Ek probeer die ding van myself liefkry met tandeborsel in die hand voor die gesigspieël in die badkamer. Ek kyk skaam op soos ’n weggooihond, vinnig en weer weg. Jy hét mooi oë, dink ek . . . Jammer jou lyf is nie meer wat dit was nie. Jy lyk oud, dink ek . . . Ek is 27.
Die skuim van die tandepasta raak min. Ek besef ek gaan my mond binnekort moet uitspoel, dat die naeltjie-peinsery dan verby is. Dit gee my moed om tot anderkant my oë te kyk. Vir ’n oomblik is dit asof ek ’n ou vriendin in ’n skare raaksien . . . Die oë van die dogtertjie wat Barbie se lyfie gemeet het vir die een wat sy eendag wou/móés hê. Noodsaaklik om haarself lief te kon hê.
Ek soek daardie oë keer op keer op, tandeborsel in die hand. Ek kry haar op elf, waar sy haar T-hempie skaam van haar bors af wegtrek sodat ek nie weet haar lyfie verander nie. Ek kry haar op twaalf toe sy op ’n koshuisbadkamer se vloer sit en huil. Ek kan sien sy wil nie praat oor haar jong lyf en Meneer se hande nie. Ek kan sien sy het baie vrae.
Ná my egskeiding is daar ’n plaasdans met te veel whisky. En ’n poëet wat in my siel klim met ’n sigaretsoen en mooi woorde. Jare later sou ek lag oor ek my in ’n vier jaar lange verhouding kon laat inlieg. Ek pak skottelgoed weg ná die aand se kuier, vol wyn en aartappelslaai, toe hy my soen met sy hande op my ronde heupe. Deur my hartklop in my ore hoor ek hom sê: ‘Dit sal so maklik wees om jou lief te hê, eendag.’
Ek word wakker met ’n droë mond en ’n SMS op my foon: ‘Jy’s beautiful.’ Dit het ’n permanente pyn onder my naeltjie en die mooi woordjies van ’n bedrieër gekos om alles te verander. Ek was mooi vir iemand en ek moes by ’n dokter kom.
Sy troetelnaam vir my is ‘Beautiful’. Vier jaar lank is ek ligter en ligter elke keer dat ek op die skaal klim. Ek sien my deur sy oë en wil vir hom beter en mooier en maerder wees. ’n Minioorwinning is die eerste keer toe Donna-Claire niks meer het wat pas nie. (Vandag nog loop ek middelvinger in die lug daar verby.)
Tot hy sê ons sal nooit saam kan wees nie. My poet is weg uit my lewe; my lyf en ek is alleen. Stukkend, brand die honger weer. Introspeksie met ’n tandeborsel is my voorland. Ek bel my heks en sê ek het vier jaar lank opge-slip. Sy sê sy hoop die seks was magies, gaan spieël toe en soek mooi.
Die eerste paar keer is my oë vol skuldgevoel en ek moet deurdruk. ‘Beautiful’ staar na haarself en huil die woorde ‘ek het jou lief, ek het jou lief, ek het jou lief ’ oor en oor tot sy dit glo. Dis rou en vals en soms kan ek eenkant staan en kyk hoe sy vir haarself lieg soos ’n lover wat nooit van plan was om sy lewe met haar te deel nie.
Namate ek meer en meer gewig afgeskud het, was dit vir my lekker om te sien wat my lyf kan doen. Die twaalf trappies by die plaaskantoor was altyd ’n gesteun met ’n toebroodjie-pouse halfpad. Binne ’n paar maande kon ek dit twee-twee klim en later uitdraf.
Mense vra my gereeld hoe ek oor vier jaar 60 kilogram kon afskud en ná tien jaar steeds ’n gesonde gewig handhaaf. Leer jouself en jou lyf onvoorwaardelik liefhê en wees jou eie beste vriendin. Kyk jouself in die oë en vertel die vrou in die spieël hoe lief jy haar het.
Elke tree wat jy tot dusver gegee het, elke besluit wat jy geneem het, het jou tot hier gebring. Elke lag en elke traan. Klop jouself gereeld op die skouer wanneer jy klein oorwinnings behaal en vergewe jouself vir voetfoute van enige grootte. Vergewe jouself gereeld.
Weet wat jy eet en hoekom. Is jy regtig honger, of is daar iets wat jou pla waarop jy net kaas strooi?
Wees eerlik met jouself oor hoekom jy oorgewig en ongelukkig is. Kry ’n kreatiewe uitlaatklep vir jou emosies – skryf, kleur in, verf, hekel. Beter nog, gaan stap ’n entjie voor jy uit verveeldheid of onsekerheid eet. Sorg dat jou hart elke dag minstens 30 minute vinnig klop – ’n goeie vrysessie tel ook. Korreksie: ’n Goeie vrysessie tel beslis!