Dis so grys, grys, grys die laaste week hier op die platorand - kon net sowel in Holland gewees het! Die weer het my gedwing om terug te keer studeerkamer toe en te werk aan verskillende skryfprojekte. So, dit het sy voordele partykeer, dié grysheid! Ek het gister sommer drie goed deurgestuur en hoop ek is suksesvol daarmee.
Ek en Henk het 'n warrelwind drie weke agter die rug, uitputtend maar tog ook heerlik. Die knoop is op 6 Maart deurgehaak en na baie feesvierings het ons 'n lekker wittebroodjie in my geliefde vakansiestad, Durban, gaan hou. Te kort, maar ek kon my kinderherinneringe aan vakansies hier, heel suksesvol aan Henk oordra, hoewel my hart gebreek het oor sommige landmerke wat nie meer bestaan nie. Op die reënerige pad terug, is ek jammer om te sê, het ek, as sopliefhebber by uitstek, die heel slegste bakkie sop daar by Van Reenenspas probeer afwurg. Dit was 'n gryse mengelmoes waarvan ek die oorsprong nie kon vasstel nie. Nee magtig, dit maak my kwaad - hoe is dit moontlik dat 'n restaurant nie ten minste 'n ordentlike bak sop kan voorsit nie? Gelukkig het ons later by Yolandie gesmul aan heerlike huiskos - dankie, my kind!
In Holland is daar 'n sepie genaamd Goede tijden, slechte tijden. Dit voel partykeer vir my asof ons self ons eie soortgelyke sepie leef - darem meestal goeie tye! Tog loop alles net nooit net glad en maklik vir ons af nie.
Henk het nog net drie weke oor voordat hy moet terug Holland toe, sy gewone visum van 3 maande verval dan en hy moet gaan aansoek doen om 'n langer termyn visum as "spouse". Ons het alweer baie slegte inligting gekry rondom dié saak - as SA-spouse moet ek nou een geweldige groot inkomste kan aantoon voordat hy kan kwalifiseer. Nou vra ek julle, waar kry 'n vryskutskrywer 'n vaste inkomste, wat nog te sê, 'n GROOT een? Die feit dat Henk 'n goeie pensioen ontvang, dra nou skielik geen water meer nie - nee, ék moet nou 'n groot inkomste hê. Ons wag nou alweer vir 'n uitkoms hieroor, maar ons het gister, nadat ons dit verneem het, elkeen net stil aangegaan met beuselagtighede - mens kan nie eers daaroor praat nie. As hy nie die visum kan kry nie, sal hy elke liewe drie maande moet terug Holland toe, en die hemel weet, ons kan dit net nie bekostig nie, dit gaan ons ruïneer! So asseblief, almal wat hier lees, steek vir ons 'n kers aan en stuur 'n gebedjie vir ons op.
Op hierdie heel gryse noot, sluit ek vir vandag af - ek hoop om volgende keer goeie nuus te bring.
Sprokies is nie vir sissies nie
Ek skryf vandag vir die laaste keer as Stephanie Turner, want Vrydag word ek Stephanie xxxxx (hier in Suid-Afrika), maar in Holland sal ek as Stephanie xxxx-Els bekend staan. Die vrou se nooiensvan kom daar agteraan. Dit klink vir my darem vreeslik langdradig en effens pretensieus, maar nou ja, when in Holland...
Ek lag eintlik so in my mou toe ek 'n opskrif vir hierdie blog van vandag soek, want in my en Henk se geval, is dit die heilige waarheid - sprokies is wragtig nie vir bangbroeke nie! En hoekom sou mens dan ook so wou dink? Kyk maar na al die wrede kinderstories waarmee ons grootgeword het - Rooikappie se arme ouma moet uit die wolf se maag gesny word, Sneeuwitjie moet in 'n bos vermoor word en Hansie en Grietjie se ouers, seker die slegste wat daar kan wees, los hulle in die bos om van honger om te kom! Nou ja, daarom kan ek en Henk mos nie verbaas wees dat ook ONS sprokie deurspek sou wees met pyn en lyding nie?
Ek dink almal wat ons verhaal gevolg het, weet al teen die tyd teen hoeveel rooi lint ons moes veg die laaste twee jaar. Ek wil nie eers probeer om dit op te som nie, dit is net te vermoeiend en after all, dit is nou waar dit hoort: in die verlede! Die hoogtepunt van alle sprokies is gelukkig ...and they lived happily ever after, en dit is dan ook waarna ons sal streef. Nie alleen het ons al in 1970 van trou gepraat nie, maar baklei ons nou al vir twee jaar om eindelik na 44 finaal bymekaar te kan wees. So, Vrydag om 12:00 trou ons nou eindelik, by Buitelandse Sake in Nelspruit - en nie sonder 'n tikkie wrewel teenoor die einste instansie wat ons al soveel drama gegee het die laaste maande nie.
Vanoggend het ek en Henk ons 'trouklere' uitgehaal, gekyk of dit ooit nog pas (whew, ook maar net, hoor, want hoe meer ek probeer gewig afgooi vir die groot dag, hoe meer skop my emosionele etery in van al die spanning, maar whatever) en besef dat ons dit nou wragtig tog gaan deurvoer! Ek is so lief vir my Hollander, en as hy my hare so liefdevol was of my hand vashou as ons êrens heen ry, of my so in die verbygaan in sy lang arms toevou, voel ek geborge en geliefd en hoop ek ek kan hom ook die vrede bied waarna hy al so lank na verlang het.
Ek wil vandag hier vir een en almal wat ons so bly ondersteun, 'n reuse "Dankie" sê, met baie huggggssss en knuffels en kusjes! Sonder al die onderskraging sou ons dié wonderlike sprokie nooit tot op sy hoogtepunt (tot dusver) kon deursien nie. En onthou, ons lieweheksiehuisie hier in die berge van Sabie het 'n gastekamer met 'n moerse lekker dubbelbed met sy eie en suite badkamertjie, so asseblief, kom kuier net, of kom slaap oor op pad wildtuin toe, doen dit net! Ons hou van kuier, ons hou van lekker eet, ons hou van sundowners op ons stoep (onlangs gedoop tot "Gecko lounge", met sy baie geitjies en pragtige uitsig), en ons luister die lekkerste musiek denkbaar!