Om te hê en te hou: Die huwelik in die pre-moderne Europa 1200 - 1700 - Artikels - 2022
Om te hê en te hou: Die huwelik in die pre-moderne Europa 1200 - 1700
Peter en ek het die geleentheid gehad om die Om te hê en te hou: Die huwelik in die pre-moderne Europa 1200 - 1700 konferensie by die Universiteit van Toronto op 17 Oktober.
Die eerste sessie wat ek bygewoon het, was "Met geweld, deur liefde, deur God", wat die idee van toestemming en huwelik ondersoek het. Daar is twee Middeleeuse referate gegee. Die eerste referaat het die titel gehad "Huwelik deur vangs in die laat-Middeleeuse Engeland" deur Caroline Dunn (Clemson). Hierdie referaat het gehandel oor die ontvoering en gedwonge huwelik van welgestelde weduwees. Die teikens van hierdie ontvoerings was gewoonlik welvarende weduwees. Weduwees is nie so fyn bewaak soos meisies nie en meisies kon ook deur hul vaders onterf word, wat hulle minder aanloklike teikens gemaak het.
Die lyn tussen toestemming en nie-toestemming was 'n grys gebied. Professor Dunn se referaat het sake oor nie-toestemming behandel. Ontvoerings blyk 'n algemene voorkoms te wees en dateer uit die bewind van koning Edward I; 'n wet in 1275 verwys na 'die verwoesting van vroue'. Vroue, dikwels weduwees, is gevang, in die huwelik gedwing en verkrag. Verkragting is ontwerp om die vrou te skaam om haar aan die huwelik te onderwerp en om die reëling deur voleinding te verseël. Die meeste vroue het stilgebly en toegelaat.
Die wet het vroue in die steek gelaat deurdat hulle nie hul mans kon vervolg nie. Die probleem was wyd verspreid dat verskeie wette uitgevaardig is om toekomstige ontvoerings in 1453 en 1487 op te los. Ontvoering was 'n misdryf, maar die straf van die ontvoerders is selde oortree en hulle is dikwels vrygespreek. Baie van hierdie ontvoerings is vooraf beplan, en in sommige gevalle was daar 'n priester wat gereed was om die seremonie uit te voer. Priesters wat hierdie gedwonge vakbonde gevier het, blyk ook ongestraf te wees.
Die tweede Middeleeuse referaat het die titel gehad "Duitse verhale van selibate huwelike by die oorgang van geestelike na sekulêre vertelling", gegee deur Claudia Bornholdt (Katolieke Universiteit van Amerika). Hierdie referaat het gesels oor die Duitse Bridal Quest Romances en oor die samevattende selibate huwelike. Sommige van hierdie Duitse bruids-soeke is verander deurdat dit nou in die selibate huwelik geëindig het, terwyl die oorspronklike doel van hierdie verhale was dat 'n man moes uitgaan, 'n bruid moes wen en baie kinders sou hê. 'N Paar voorbeelde van hierdie verandering kan gesien word in die lewens van St. Oswald en St. Alexis. In Bede se weergawe van St. Oswald se lewe het Oswald met die dogter van 'n heidense koning getrou en 'n seun gehad. In 'n Yslandse weergawe word die bruidsverhaal bygevoeg, en Oswald het weer 'n erfgenaam. Dit is in 'n derde weergawe van die verhaal St. Oswald neem 'n gelofte van huweliks kuisheid af, het geen seun nie en sterf kuis. In die vitae van St. Alexis word hierdie motief weer weerspieël in die verhaal van sy trou en tog 'n maagd. Alexis kry sy vrou om toe te stem tot 'n kuise huwelik en verlaat haar dan.
Wat het hierdie veranderinge aan die bruidssoek veroorsaak? Dit is waarskynlik te wyte aan die verhaal van keiser Hendrik II en St. Cunegund, wat glo op hul huweliksnag 'n gelofte van wedersydse selibaat afgelê het. Henry se kuise huwelik het getoon dat die feit dat die huwelik nie voltrek is nie die geldigheid van die huwelik outomaties ontken word nie. Die kontroversie oor belegging het die koningskap van sy geestelike belang ontneem. Nadat Henry en Cunegund gekanoniseer is (12 Maart 1146), is die idee van koningskap en spiritualiteit weer gevestig. Dit staan ​​paartjies vry om op die oomblik van hul huwelik hierdie kursus te kies as hulle ewige kuisheid wil nastreef solank beide man en vrou wedersyds toestem.