Meer as Liewe Jesus – the barefoot ascent
No Comments on Meer as Liewe Jesus
'n Jaar of twee gelede het my ma die boonste kaste in my broer se ou kamer uitgepak en uitgesorteer. En soos dit nou maar gaan, was hierdie kas 'n goudmyn van herinneringe. Een van die items wat ontgin is, is 'n stapeltjie kinderbybel kortverhale, wat op Stefan se ou bed geplaas is om later weer terug te pak of vir iemand te gee.
Ek en Stefan was toevallig dieselfde naweek by ons ouerhuis, en het saam op hierdie stapeltjie A5 boekies afgekom. En onmiddellik het ons onthou: "ah, dis Saggeus!", "daai is mos Jairus, wie se dogtertjie siek was", ens. Die getekende karakters en die stories het verbind met iets hier in die fondasie van ons geloofsvorming; soos 'n staal-"dropper" wat kleintyd langs 'n boompie geplaas is om hom te ondersteun, en sederdien as't ware deel van die boom geraak het.
Ek wil vandag iets aanraak waaroor ek al 'n geruime tyd dink. Die volgende aanhaling van CS Lewis het my gedagtes mooi hieromtrent georden:
"The true state of the question is often misunderstood because people compare an adult knowledge of Pantheism with a knowledge of Christianity which they acquired in their childhood. They thus get the impression that Christianity gives the "obvious" account of God, the one that is too easy to be true, while Pantheism offers something sublime and mysterious. In reality, it is the other way round." – CS Lewis, Miracles
Waar val ek nou uit? Ek's bly jy vra! Kom ons duik in.
Baie van ons het grootgeword in 'n "Christelike" huis. Ons is van kleins af geleer van God, van wie Jesus is, en veral van die stories in die Bybel wat ons van Hom vertel – soos dit in my geval onder andere met die bogenoemde boekies was. Ons was later goed vertroud met hierdie stories en die Bybelkarakters. Soos mens ouer word, word mens se ek-ken-Hom verder gevorm en verdiep deur die hoeke en draaie van jou wandel met Hom.
Iewers in ons vormingsreis bereik ons elkeen 'n geestelike tienerfase (soms val dit saam met mens se tienerjare, dikwels kom dit eers later). Mens begin die God waarmee jy grootgeword het bevraagteken. Wie was Jesus rerig? Hoekom moet ek deel wees van hierdie kerk? Bestaan God enigsins? Miskien is dit simplisties om dit 'n geestelike tienerfase te noem – omdat 'n geloofsworsteling enige tyd in mens se lewe kan plaasvind, en onbepaald aanhou.
Saam met die bevraagtekening van die Christelike wêreldsbeskouing, kom 'n (her)oorweging van ander filosofieë en wêreldsbeskouings wat aanspraak maak op die waarheid. En dit bring ons terug by CS Lewis se aanhaling hierbo. Terwyl hy Christenskap hier met panteïsme vergelyk, kan jy weliswaar enigiets daar inskryf (Boeddhisme, Hindoeisme, naturalistiese Ateisme, ens).
Wanneer hierdie alternatiewe wêreldsbeskouings aanspraak maak op die waarheid en ons Christelike paradigma wil kom uitdaag, vergelyk ons (soos Lewis dit stel) 'n volwasse verstaan van hierdie nuwe vonds met 'n Christenskap wat ons kleintyd ontvang het. Om dit meer blatant te stel: die mistieke weg van Boeddha, of die beloftes van 'n suiwer rasionele bestaan sonder God, word vergelyk met 'n mak, kinderbybel liewe Jesus. En laasgenoemde is nie opgewasse teen die meer wonderlike aanspraakmakers op die waarheid wat op die toneel verskyn nie…
Nie omdat die werklike Jesus nie is nie, maar omdat die Jesus wat ons van kleins af ken noodwendig te klein is. Tussen ons en die werklike Jesus is daar 'n sluier van bekendheid wat gevorm is deur die kleintydse ek en jy se beperkte (of meer beperkte) kapasiteit vir sien en weet en verstaan.
Terwyl ek oneindig dankbaar is vir my Christelike fondasies, wonder iets in my hoe ek Jesus sou beskou as ek vandag vir die eerste keer van Hom gehoor het. As ek vir die eerste keer Sy lewe-gewende vergifnis deur my gees voel spoel het, as ek vir die eerste keer ervaar het hoe Hy my werklike identiteit in Hom bevestig, as ek vir die eerste keer die transformerende beweging van die Heilige Gees in my ervaar het, as ek vir die eerste keer iets met iemand kon deel wat nie uit myself kom nie, as ek vir die eerste keer gesnap het watter hoop daar lê in Jesus se oorwinning van die dood – deur Sy dood en opstanding, as my siel vir die eerste keer besef het dat ek in liefde opsetlik gemaak is, dat ek nie 'n kosmiese ongeluk is nie, dat ek saak maak, dat ek 'n Maker en 'n Redder en 'n Mentor en 'n Pa het wat ontsaglik lief is vir my nog voor ek enigiets doen, en dat daar 'n ewige roeping op my lewe is om deel te neem aan Sy Missio Dei – om grond terug te wen van die Vyand af en mense deur liefde te laat ontwaak soos ek vandag ontwaak het… 'n Vreemde, wilde Messias wat die wêreld wat oorspronkilik deur en vir Hom gemaak is, weer op sy kop (of sy voete) draai deur Sy radikale mens-wees, en God-wees.
Hierdie Messias, hierdie Christus, is meer ontsagwekkend en geheimsinnig as enige Oosterse of Westerse filosofie op hulle beste. Dis onbeskryflik lewegewend en diep bevrydend – omdat dit waar is.
Wat as ons Hom sou herontdek? As ons vir Jesus sou vra om die kleintydse liewe Jesus sluier te kom lig.
As jy al vantevore hier diep in jou ervaar het hoe ander wêreldsbeskouings, 'n ander geloof of filosofie 'n skaduwee gooi oor die Jesus wat jy ken, wil ek jou nooi: neem jou Bybel op en lees met vars oë deur iets soos die Evangelie van Johannes. Wees eerlik met jouself oor dit wat in jou gemoed roer, en neem die vrymoedigheid om die Here te vra:
Here, die prentjie wat ek van U het is baie [vul in hoe dit voel – klein, swak, onvoloende?] teenoor die vrae wat ek in my hart dra en die aanloklike antwoorde/leefwyses wat [ander gelowe/wêreldsbeskouings] vir my bied. Openbaar U self asseblief op 'n dieper vlak aan my, dat ek U (die ware U) beter kan leer ken.