Waarom Brittanje 'n nasie is van troeteldierliefhebbers | Mighty Natural
Brittanje was die eerste land ter wêreld wat 'n welsynsorganisasie vir diere begin het, so vroeg as 1824. Nou het byna 20m katte en honde 'n liefdevolle plek in die land se huise, en byna een uit twee huishoudings word vergesel deur 'n harige, skubberige of verevere vriend.
As historikus van die familie- en huislewe in Groot-Brittanje en 19-eeuse Brittanje, het ek probeer uitvind hoe dit ontstaan ​​het. Met Julie-Marie Strange en ons navorsingspan, Luke Kelly, Lesley Hoskins en Rebecca Preston, het ons dit gedoen verken argiewe uit die Victoriaanse era en daarna om uit te vind hoe en wanneer troeteldiere so prominent in die gesinslewe geword het.
Mense het vir diere interaksie gehad en daarmee verloof geraak duisende jare, maar troeteldierbewaring het nie in Brittanje sosiaal aanvaarbaar geword nie tot die 18de eeu. Tot dan is troeteldiere dikwels as 'n elite-uitspattigheid gesien, en klein honde verskyn gereeld in satiriese afdrukke van aristokratiese dames, wat simboliseer van ligsinnigheid en toegeeflikheid.
Teen die laat 18ste en vroeë 19th eeue was daar minder van hierdie soort beelde. In plaas daarvan het skilderye en illustrasies - 'n goeie aanduiding van wat kultureel 'in' was - begin om troeteldiere as 'n aanvaarde deel van die huislike lewe uit te beeld.
Groot hare, klein hondjie: hoe troeteldieronderhoud in 1777 uitgebeeld is. Matthew Darly se 'Chloe's Cushion of the Cork Rump' / British Museum, CC BY-SA
Gedeeltelik was dit te danke aan die nuwe klem wat Victoriane op die huislike en gesinslewe geplaas het. In reaksie op die groei van raserige en vuil nywerheidsstede, Victorians het die huis as 'n sakrose ruimte begin idealiseer. Troeteldiere was 'n belangrike deel van hierdie viering van die huislike lewe, wat in talle skilderye en illustrasies verskyn en dikwels as deel van die gesin uitgebeeld is. Dit was die duidelike boodskap agter die skildery van Frederick George Cotman, Een van die familie, wat 'n landelike gesin aan die etenstafel vertoon, vergesel van 'n troeteldierhond en 'n perd.
In tandem het 'n opkomende evangeliese godsdienstige beweging meer klem op moeders en vaders gelê om morele kinders groot te maak. In hierdie kulturele klimaat het troeteldiereiendom 'n nuwe morele waarde gekry. Vanaf die 1840's het adviesboeke en kinderliteratuur kinders aangemoedig om klein diere soos konyne, cavia's en voëls aan te hou. Die idee was om toewyding, omgee-waardes en praktiese vaardighede te kweek. Daar word verwag dat veral seuns vriendelikheid sou leer uit hierdie aktiwiteite.
Victoriaanse het om verskillende redes troeteldiere aangehou. Stamboekhonde het klas en status oorgedra, katte het muise gevang en konyne kon geëet word as dit moeilik was. Maar getuienis uit onderhoude, dagboeke, foto's en die talle nuutgeskepte troeteldierbegraafplase dui daarop dat emosionele gehegtheid 'n belangrike deel van die verhouding tussen die meeste Victoriaanse en hul troeteldiere was.
Byvoorbeeld, honde het deugsame eienskappe wat die waardes van die Victoriaanse mensewêreld weerspieël - hulle is as standvastig, lojaal en dapper beskou. In die gewilde skildery van die Brit Riviere aan die regterkant, word 'n dogtertjie, wat miskien na die stoute trap verban is, vergesel deur 'n getroue hond.
Nie almal rooskleurig nie
Terwyl die Victoriaanse troeteldiere gevier het, was daar minder bewustheid van die skade wat diere kan veroorsaak deur hulle van hul natuurlike gewoontes te verwyder. Muise, konyne, eekhorings, egels en allerhande Britse voëls verskyn gereeld in advieshandleidings as diere wat gevang en getem kon word.
Egelhonde is byvoorbeeld gereeld gevang en op die Londense Leadenhall Market verkoop. Hul bereidwilligheid om swart kewers te eet het hulle waardevol gemaak in die kombuise in Londen, omdat daar gedink word dat hulle die netheid sou verbeter. Maar hoewel hulle nie goed verstaan ​​het hoe om hulle te versorg en te voed nie, was hulle geneig om nie lank te oorleef nie.
Frederick George Cotman se 'One of the Family', geverf in 1880. Frederick George Cotman / Wikimedia Commons
Voëls speel 'n belangrike rol in die kultuur van die werkersklas. Alhoewel sommige gesinne hulle in haglike omstandighede gehou het, het die meeste hulle liefdevol versorg, waardeer hulle die lied, beweging en kleur wat hulle by die huislike lewe gevoeg het. Om hulle uit die natuur te verwyder was meer omstrede as by ander diere - in die 1870's, wetgewing is goedgekeur om hul vaslegging tot sekere tye van die jaar te beperk. Maar markte wat in wilde voëls handel dryf het tot die 20de eeu voortgegaan om te werk.
'N Nuwe eeu, 'n nuwe verhouding
In die 20de eeu het geleidelik minder diere aanvaar om diere uit die natuur te neem. Veranderinge in die lewensomstandighede in die vroeë 20de eeu het ook die manier verander waarop mense troeteldiere huisves. Die bou van nuwe voorstedelike huise met groter tuine in die tussenoorlogperiode het 'n nuwe, ruimer omgewing vir diere geskep. 'N Toenemende stedelike bevolking is aangemoedig om troeteldiere in te neem wat nie omgee om uitsluitlik binnenshuis te woon nie, soos stamboekkatte.
Die besteebare inkomste het gestyg, dus was daar meer geld vir mense om aan hul metgeselle te spandeer. Na die Tweede Wêreldoorlog het veeartsdienste gegroei, en ook maatskappye wat maat kos, speelgoed en pamperlang ervarings lewer.
'N Sterker klem het ontwikkel op die opbou van 'n verhouding met troeteldiere, eerder as om bloot daarvoor te sorg. Vanaf die 1920's het kommentators toenemend geskryf oor verhoudings tussen mense en troeteldiere, en van opleiding as 'n belangrike faset van honde-eienaarskap.
Teen die 1950's hou gewilde diere-kundiges graag Barbara Woodhouse het dit beklemtoon eienaars moes ook opgelei word. Woodhouse het aangevoer dat 'misdadige hokkies' - honde wat Sondagsgewrigte gesteel het, die gunsteling stoele van eienaars beset het of weier om uit hul beddens te skuif - te wyte was aan die mislukking van eienaars wat nie 'n betekenisvolle verhouding met hulle gehad het nie.
Teen die laat 1950's en vroeë 1960's het akademici die belang van troeteldiere in die gesinslewe begin ondersoek. Die sosioloë Harold Bridger en Stephanie White het in 1964 aangevoer dat die agteruitgang van die tradisionele 'hegte familie' troeteldiere noodsaakliker maak om gesinne saam te bind. Hulle het voorspel dat troeteldiere in die toekoms steeds gewilder sal word. Dit lyk asof die groeiende troeteldierkultuur in die 21ste eeu daardie profesie vervul.