ToekomsVenster: Kalmte, moed en wysheid(Foto: Eduardo Braga/Pexels) “Toe sê hy vir haar: ‘Jy praat nou soos ŉ mens sonder verstand. As ons die goeie van God aanvaar, moet ons nie ook die slegte aanvaar nie?’ Onder alles het Job met geen woord gesondig nie.” – Job 2:10 Ons het ŉ hele klomp pragtige kleinkinders. Ek maak geen geheim daarvan dat ek baie trots is op hulle en dankbaar is dat die Here aan ons hierdie geskenk gegee het nie. ŉ Dominee se kleinkinders is net soos ander mense se kleinkinders. Baie oulik maar dikwels uitdagend, ondeund en selfs stout. Daar is min dinge so uitdagend soos ŉ kind wat ŉ “vloermoer” gooi. Nee, ek praat nie lelik nie want dit is ŉ leketerm in Afrikaans vir daardie uitbarstings van kleuters. Om “tantrums” te gooi is eie aan kinders. Kinders kry ŉ drifbui wanneer hulle nie hulle sin kry nie. Ja, ek besef dat allerlei opvoedkundige beginsels hier ter sprake kom, maar kom ons volstaan met moedswillige eiesinnigheid. Die kind wil hê wat hy wil hê en basta. Die pragtige kindjie gee ook nie bes nie. Dit kos baie paai, mooi praat en somtyds dreigemente om hom van hierdie gedrag te bevry. Gelukkig word kinders groot en leer hulle die vaardighede, wat met goeie opvoeding gepaard gaan, om die frustrasies van die lewe op ŉ verantwoordelike wyse te hanteer. ŉ Mens kry nie alles wat jy wil hê nie. Dis ŉ onomstootlike waarheid. Hoe gouer jy daarmee vrede maak, hoe beter gaan dit met jou en met ander. Dit beteken nie dat ŉ mens nie drome moet hê en hard moet werk ten einde dit ŉ werklikheid te maak nie. Selfs drome kom somtyds tot niks, dit bly hersenskimme, dit wink van ver maar jy sterf uiteindelik sonder dat dit ŉ realiteit geword het. Dit is deel van die lewe se frustrasie. Aan die ander kant, die Here weet beter. Hy weet wat goed is vir ons en waarvoor ons liewers bewaar moet word. Die soort aapstuipe hoort by kinders. Dis nie aanvaarbaar nie, maar dis verstaanbaar omdat hulle nog nie die vaardighede het wat nodig is om teleurstelling te hanteer nie. Volwassenes wat woedeaanvalle kry, is onaanvaarbaar. Dit kom op ŉ verskeidenheid van maniere. Sommige baklei, ander onttrek, sommige ly aan stilstuipe, ander verwyt. Sommige blameer, selfs vir God, en ander verwens die lewe. Hoe gouer ons grootword, hoe beter vir almal. Maak daarmee vrede dat alles nie noodwendig gebeur soos wat ons dit wil hê nie. Daardie bekende gebed is hier ter sprake en ek vertaal dit vry: God gee my die kalmte om die dinge te aanvaar wat ek nie kan verander nie, moed om die dinge te verander wat ek kan, en die wysheid om die verskil te ken. − Reinhold Niebuhr