Ek kan nogal daarmee saamstem, Helize. Ek dink die ‘forties’ is nogal ‘n soort keerpunt in jou lewe. Byna asof jy dan eers jou verstand- of skryftande begin kry. Nogtans, ek dink tog die tematiek bepaal ook of dit ‘laatwerk’ is. Op 70 weet mens die toekoms is bitter kort, vandaar ‘meditasies/herkouings/besinnings’ oor die ouderdom en die dood.
Wat “laatwerk” betref, dink ek dat die meeste, of alle, digters maar reg deur hulle lewens af en toe dink aan die kortheid van die lewe en die verganklikheid van alles. Ek self is nou al ook ‘n ordentlike skof verby veertig en ek sukkel om nie veertigerjariges “boet” of “sussie” te noem nie. Maar ek is nou in die gelukkige posisie dat ek voltyds kan skryf en ek voel nie genoop (is dit ‘n outydse woord?) om baie oor die skemertyd van my lewe te skryf nie. Die middagson skyn vir my nog lekker!