Gedig: My huisArgieffoto (Foto: Joachim_Marian_Winkler, Pixabay) Coenie de Villiers (Geb. 1956) My hart is soos ŉ huis wat gebou is op ŉ rots wat uitkyk oor die see bo die water se geklots. Hy’s gepantser teen winde wat aanstoot teen die kus. Hy beskut sy kamers binne, word ŉ skuiling om in te rus. Mense woon daar in my huis – ŉ pa, ŉ ma en ŉ kind. Hulle kyk deur die huis se vensters, word deur son op die see verblind. Hulle kom en gaan soos mense maak. Die huis word soms verwaarloos – dan maak ek flink die luike oop, al bied dit weinig troos. Die mense in my huis is soms selfs argeloos en tog, is ek bly hulle’s hier, want op ŉ manier is ek aan elke een verknog. Hulle leef in die kamers van my huis; eet die kos wat ek daagliks berei, Die jaar draai stadig op sy rug en dan’s die seisoen verby. Hulle pak hul koffers en tasse en verlaat die huis een-een toe staan die kamers skielik leeg en woon ek weer alleen. Uit: Hartlangs – Lirieke 1973 – 2012 deur Coenie de Villiers