Waldhausen Kwast met bakje
EquiTheme kwast met dop
Excellent Equi HempOne hoefolie Natural 500ml
Waldhausen Gebogen hoef rasp
Equi Protecta Hoeven Spray 500 ml 2e halve prijs
Equi Protecta Hoeven oliespray 250 ml
Cavalor Podoguard 500 ml
Excellent Jodium Shampoo 1 liter
Officinalis ® "Flexi Tarl" hoef gel 500 ml
Parisol hoevenolie met kwast 500ml
Parisol straal- en hoevenspray 150ml
Busse Hoefkwast PVC met dop
HKM Kwast in bakje Somme in my kop word weer harder.
As ek soveel werke op die uitstalling plaas en vir die bedrag verkoop dan is 60% daarvan...
Dis ‘n sensitiewe saak waaroor kunstenaars nie praat nie, NIE in dié industrie waarin ek is nie... die enigste tyd wat daar van geld gepraat word is as jy jou werke inhandig by ‘n gallery vir uitstal, en dis nou net AS jou werk “verkoopbaar” is... Dis n donerse moeilike situasie. En wat die ergste is, is dat in ‘n gallery omgewing wanneer iemand na jou werke kyk en besluit om te koop – hulle nie besef dat die persoon wat die “luxury item” gemaak het (die persoon wat die initiatief gehad het om aan die ding te gedink het) - aan die heel laaste en kortste speen suig.
Nee...die klient kry natuurlik eerste voordeel, want hy’t die geld – hy word gewine en gedine en gelek tot hy besluit om die werk te koop.
Dan moet die gallery ook hul cut kry...wat geldig is, want hulle het die lek werk gedoen. Gelukkig het ek lank genoeg in n gallery gewerk om dié een te verstaan. En glo my jy het baie skil nodig om die tipe werk te doen.
En dan heel laaste die persoon wat die inisiatief geneem het om hul siel daar buite te sit. O, en moenie vergeet van die odd dealer, curator of interior decorator wat ook ‘n kans staan om hul ‘cut’ te kry nie. Nie gepraat van die vervoer, materiaal , admin en TAX kostes wat die “persoon” moet dra nie.
En boon-op alles is dit steeds nie so straight forward nie. As jy ‘n kunstenaar is, of altans in die gebied waarin ek werk...praat jy nie oor verkope nie, net aan jou familie en odd vriend wat dink jy ry op almal se rug.
Ja, dis ‘n sensitiewe saak en meeste kunstenaars sal dié een verstaan. Hulle verstaan dit beter as die gallery, die klient, die dealer of die familielid/partner aan wie jy dit hoeveel keer al probeer verduidelik het.
Dis hoekom jy sal oplet dat meeste kunstenaars ‘n ‘agterdeur’ het. Die lecturing job, critic, project manager, kurator, design werk, fotograaf, skryf werk (skuus as ek iemand uitgelaat het) of selfs die gehuimsinnige sondag mark verkope. Met die “produkte” is kunstenaars slim. Hulle sit effort in die aantreklikheids element van dié sy produk, so baie effort dat dit al hulle eintlike tyd opneem om die werk te maak wat hul werklik wil doen. Dit vreet die kreatiwe brein klaaar.
Dis nog altyd gese dat kunstenaars nie geld maak nie. Ek veg altyd oor die een. Ek veg altyd TEEN die een. Want daar is duisende kunstenaars wat wel geld maak.
1% van hulle.
As kunstenaar moet mens strategies oor jou inkomste dink. Daar is altyd plannetjies, hetsy dit die agterdeur opsie is; jou getroude partner of ‘n funding opportunity. Enige iets om jou droom kunswerk (wat nie verkoopbaar is) te laat gebeur. Die funding situasie is ook ‘n ander een – ure en ure se skryf van proposals vir mense wat ook nie veel betaal word om intoesiasties oor hul beroep te wees nie. En so le die belsuite altyd by die gesagdes...met die geld.
Nog 'n koppie koffie.
Ek moet verf vandag.
Ek klink nou perssimisties maar dis eintlik realiteid. Ek weet dit. En daar verklap my geheimsinnige-som-agtige gedagtes my nou.
Dis hoekom die Art Fair die grootste geleedtheid van die jaar is. En dankie tog vir dit! Dis ‘n mark van eksklusiewe handel. Vergeet van die lek, dis waar jy die suig sien gebeur.Op ‘n baie intellektuele vlak. Maar nie so intellektueel soos n biennale nie. Daar is n GOEIE balans van alles. Goeie, maar geborgde wyn, goeie maar verkoopbare werk (en as die een stalletjie nie die verkoopbaar uitstal nie, sal die volgende een wel).Goeie maar verkoopbare gespreke. Goeie, maar verkoopbare kunstenaars.
Dis hoekom baie kunstenaars dit nie tot op die Art Fair maak nie. Want hulle het, of nie ‘n gallery gevind wat hulle siele kan verkoop nie, of hul maak net nie goeie werk nie. Daar is baie beplanning en gehuimsinnigheid agter dié event van die jaar. Nie gepraat van die verraai van kunstenaars en agterbakse verkope nie. En glo my, as jy enigsens die agterdeur oophou om na ‘n ander gallery te beweeg, lui die waarde van jou werk ook daaronder. Almal probeer die bedryf van handel op die mees deursigtige manier hanteer. En dis ook goed so. Dis ‘n eerlike en opregte manupilasie sisteem.
En dis hoekom Suid Afrika (na my sin) ook nie ‘n biennale het nie. Die waarde van ons kunstenaars se siele is nie genoeg vir die regering om geld in te bele nie. Kyk na Amerika, kyk na Europa, Asie...hulle het n enorme sisteem wat agter hulle kunstenaars staan, n sisteem wat glo in die bron van die kunstenaar. Die gesprek kan verewig aanhou. Dat ek nie nou te veel daaroor ingaan nie. Dis te hartseer vir my.
Dat ek maar verf. My sente tel en my siel verkoop aan die wat wel wil bele in ‘n stukkie van my siel.
En dan vra hulle nog hoekom ons kunstenaars so 'up to shit' lyk.
Ek dink ons kunstenaars moet net n bietjie meer HARDER dink of harder-OP dink, sodat ons nie net gesien word nie, maar wel ook gehoor word ook.
My pakkie vanuit Italie het gearriveer.
Ek moet die verdomde proposal klaar skryf! ...Ek wil graag nog 'n engelsman hoor “VERDOMP!” sê.