8 Buitengewone verhale van mans en vroue in oorlogstyd - Interessant - 2022
8 Buitengewone verhale van mans en vroue in oorlogstyd
Hierdie artikel is 'n geredigeerde transkripsie van My Mum & Dad - Peter Snow & Ann MacMillan op Dan Snow's Our Site, die eerste keer uitgesaai op 6 Oktober 2017. U kan gratis na die volledige episode hieronder luister of na die volledige podcast op Acast.
Die gewone mense wat vasgevang is in die oorlog en hul ervarings, tragedies, suksesse en geluk is 'n groot deel van die verhaal van dramatiese konflikte. Hier is agt mense wie se buitengewone oorlogstydverhale dikwels oor die hoof gesien is, maar tog ongelooflik oortuigend en belangrik is.
Edward Seager het as 'n huzaar in die Krim geveg. Hy het in die aanklag van die ligte brigade aangekla en oorleef, maar is ernstig gewond.
Dit was 'n vreeslike, verskriklike verhaal, maar daarna is nog lank niks van Seager gehoor nie. Sy verhaal het egter uiteindelik aan die lig gekom toe sy ousus ('n vriend van Peter Snow en Ann MacMillan) die huzaar se dagboek vervaardig het-wat op sy hok was.
Krystyna Skarbek was Pools en toe Duitsland Pole in 1939 binneval, wat die Tweede Wêreldoorlog veroorsaak het, het sy dit na Londen geneem en vrywillig aangesluit om by die SOE, die Special Operations Executive, aan te sluit.
Skarbek, wat gesê word dat hy die gunsteling spioen van Winston Churchill was, was uiters doeltreffend en het onderduik na Pole gegaan, gehelp om die Poolse verset te organiseer en verslae oor Duitse troepebewegings terug te stuur.
Sy het selfs die eerste fotografiese getuienis aan een van haar Poolse koeriers gegee dat die Duitsers troepe na die Russiese grens opskuif.
Die foto's het op Churchill se lessenaar beland, tesame met 'n paar ander stukkies inligting, en hy het Stalin eintlik gewaarsku dat die Duitsers op die punt staan ​​om dit aan te skakel. En Stalin het gesê: "Nee. Ek glo jou nie. Ek dink dit is 'n geallieerde komplot om my ooreenkoms met Duitsland te beëindig. " Hoe verkeerd was hy nie.
Die ander interessante ding van Christine Granville, soos Skarbek ook tydens haar spioenasie -loopbaan bekend gestaan ​​het, is dat sy uiters aantreklik vir mans was en dat sy lief was vir mans. Sy het dus verskeie sake gehad terwyl sy 'n spioen was.
Na die oorlog het sy dit egter ongelukkig baie moeilik gevind om weer in die burgerlike lewe in te skakel. Sy het uiteindelik werk gekry op 'n vaartuig waar sy 'n verhouding met 'n medewerker gehad het. Maar toe sy dit afskakel, steek hy haar dood in die smerige gang van 'n Londense hotel.
Dan gesels met professor Micheal Tarver, uitvoerende sekretaris - Southeast World History Association (SEWHA), wat 'n momentopname van die geskiedenis van Venezuela tot op hede gee.
Helen Thomas se man, Edward Thomas, was 'n digter. En hy gaan veg in die Slag van Arras in Frankryk in die Tweede Wêreldoorlog, en word daar vermoor in 1917. Helen skryf 'n verslag oor haar laaste dae saam met haar man en dit is ongelooflik roerende dinge.
Franz von Werra was een van die min Nazi -vlieëniers in die Luftwaffe wat eintlik uit die Britse krygsgevangenekampe ontsnap het. Hy het daarin geslaag om twee keer in Brittanje te ontsnap en daarna is hy na Kanada gestuur.
Gedurende een van sy ontsnappings, het Werra probeer om 'n Hurricane Fighter te sweep om terug te gaan na Duitsland, en hy het dit amper gekry totdat die stasiebeampte besef het dat hy deur 'n kaptein aangeval is wat beweer het dat hy 'n Nederlandse vlieënier was wat met die Royal Air Force veg . En so was Werra edel.
Hy is daarna na Kanada gestuur, wat volgens die Britte 'n slim ding was om met Duitsers te doen omdat Kanada so ver was. Maar dit was toevallig ook baie naby aan 'n land wat in 1941 nog neutraal was: die Verenigde State.
Dus besluit Werra: 'Wag, as ek oor die Saint Lawrence -rivier in die VSA kan kom, is ek veilig'. En hy het oorgekom.
Dit was Januarie. Die rivier was styf gevries en Werra het daaroor gestap en is uiteindelik teruggevlieg na Duitsland. Hitler was opgewonde en het vir hom die Ysterkruis gegee.
Winton het die lewens van byna 1 000 kinders voor die Tweede Wêreldoorlog gered, maar was ongelooflik beskeie daaroor. Krediet: cs: Gebruiker: Li-sung / Commons
Nicholas Winton het Kindertransport gereël, 'n reddingspoging waarby treine kinders van Tsjeggo -Slowakye na Londen geneem het net voor die Tweede Wêreldoorlog in 1939 uitgebreek het.
Drie Jode wat kinders op sy treine was - waarvan almal se ouers in konsentrasiekampe gesterf het - het gesê dat dit baie lank geneem het om uit te vind wie hul lewens werklik gered het omdat Winton vreeslik beskeie was en niemand regtig vertel het wat hy gedoen het.
Dit was slegs 50 jaar nadat dagboeke en plakboeke aan die lig gekom het wat sy verhaal onthul het en hy 'n nasionale held geword het. Winton se vrou het hierdie plakboeke op hul solder gevind en hom gevra wat dit is, en hy het gesê: 'O ja, ek het 'n paar kinders gered'.
Dit blyk dat hy voor die oorlog byna 1 000 kinders uit Tsjeggo -Slowakye gered het.
Hier is 'n kersgeskenk om jou tone te laat tik. Sam Willis ontmoet die volksanger Jim Causley om 'n verskeidenheid feestelike deuntjies te bespreek en op te voer.
Laura Secord is beroemd in Kanada omdat sy 20 myl gestap het tydens die oorlog van 1812 om die Britte - wat deur Kanadese milisie gehelp is - te waarsku dat die Amerikaners sou aanval. Sy het in die duister geraak nadat dit gebeur het, en dit was eers 50 jaar later dat haar verhaal bekend geword het.
Toe die Britse prinsregent Edward, die oudste seun van koningin Victoria, Kanada besoek het vir 'n toer deur die Niagara -waterval, het hy 'n klomp getuienisse van mense ontvang, herinneringe aan wat in die oorlog van 1812 gebeur het, en een daarvan was deur Secord.
Laura Secord het op 80 -jarige ouderdom 'n nasionale heldin in Kanada geword.
Hy het dit huis toe geneem Londen toe, dit gelees en gesê: "O, dit is interessant" en het haar £ 100 gestuur.
Dus het die liewe ou 80-jarige mevrou Secord, wat in die duisternis geleef het, skielik £ 100 van die prins van Wallis ontvang en beroemd geword.
Die koerante het die storie gekry en sy het 'n nasionale heldin geword.
Augusta Chiwy was 'n swart Kongolese vrou wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in België gewoon het en wat 'n verpleegster geword het.
Toe die Duitsers in 1944 uit België gestoot is, het Chiwy besluit om eendag by haar ouers te gaan kuier in 'n oulike plek met die naam Bastogne. Tydens haar besoek besluit Hitler om 'n groot teenaanval te doen, wat die Slag van die Bulge genoem word, en die Duitsers kom terug in België, omring Bastogne en begin Amerikaners doodmaak in hul honderde en duisende.
En Chiwy, wat in wese met vakansie was, het wonderlik by die geleentheid aangekom en hierdie Amerikaanse soldate verpleeg.
Een Amerikaanse dokter was ook daar en hy werk baie nou saam met Chiwy. Hulle was destyds amper die enigste twee mediese mense in Bastogne.
Sommige van die gewonde Amerikaners, veral uit die suide van Amerika, die suidelike state, het gesê: 'Ek gaan nie deur 'n swartman behandel word nie'. En hierdie dokter het gesê: 'Wel, in hierdie geval kan u sterf'.
Chiwy is in Augustus 2015 oorlede, 94 jaar oud.
Ahmad Terkarwi besit 'n apteek in Homs in Sirië. Dit is uitgebombardeer en hy is nie eens seker wie dit gebombardeer het nie - of dit nou die Siriese regering of die rebelle was - maar dit het verdwyn. En dan het hy gehelp om 'n paar mense wat in Homs gewond is, te behandel en op 'n swartlys van die regering gekom, omdat sommige van die mense wat hy behandel het rebelle was. Hy het ook regeringsondersteuners behandel, maar hy is steeds op 'n swartlys geplaas.
Hy moes dus uit die land ontsnap, wat hy gedoen het, en dan het hy en sy vrou en twee klein kinders die verskriklike reis van Jordanië na Griekeland, via Turkye, gemaak.
Hy het 'n smokkelaar £ 7 000 betaal om hulle na 'n Griekse eiland te neem, en hulle het die reis in die donker nag gemaak. Toe hulle by die eiland kom, het die smokkelaar gesê: 'Ag, ek kan nie nader in hierdie boot kom nie, want daar is rotse. Jy sal moet uitklim en swem. "
Daarom het Terkarwi gesê: 'Ek gaan nie saam met my seuns van een en vier jaar oud om te swem nie. Neem my terug na Turkye ". En die smokkelaar sê: "Nee, ek neem jou nie terug nie en jy sal swem". 'Nee, ek sal nie,' sê Terkawi en die smokkelaar herhaal: 'Jy sal swem', voordat hy Terkawi se vierjarige kind optel en in die water gooi.
Professor Michael Scott praat oor die veranderende persepsies van goedere en mense op die vroeë sypad.
Terkarwi het ingespring en daarin geslaag om sy seun in die donker te vind.
Toe tel die smokkelaar die eenjarige op en gooi hom ook in die water. En so spring Terkarwi se vrou uit die boot.
Hulle het albei daarin geslaag om die kinders te vind en na die strand te swem, maar hulle het al hul besittings op die boot agtergelaat.
Die smokkelaar het al hul goed teruggeneem na Turkye, en die gesin moes toe deur Europa kom, en hulle het verskriklike dinge met hulle laat gebeur. Maar uiteindelik beland hulle in Swede.
Sien die geskiedenis van die Wêreldbeker vir vroue in 8 buitengewone oomblikke
Op 30 November 1991 het Michelle Akers, middel, twee doele aangeteken vir die VSA om die eerste FIFA -wêreldkampioenskap vir vroue se voetbal te wen. Sy word hier gesien terwyl sy die trofee vashou saam met spanmaats Julie Foudy, links, en Carin Jennings, regs.
Op 10 Julie 1999 het Brandi Chastain die vyfde en laaste doel in 'n strafdoelstryd aangeteken om die VSA tot 'n oorwinning oor China te lei. Haar beroemde viering het die oomblik een van die mees ikoniese in die sportgeskiedenis gemaak.
Op 12 Oktober 2003 het Nia Kuenzer van Duitsland die wendoel aangeteken teen Kristin Bengtsson van Swede tydens oortyd in die eindstryd. Sy word die eerste vrou wat die Duitse titel en#8220Goal of the Year " gewen het vir haar laatwedstryd.
Op 27 September 2007 behaal Marta van Brasilië een van die mees onvergeetlike wedstrydwenners in die geskiedenis van die Wêreldbeker vir vroue. Die doel wen Brasilië in die halfeindstryd teen die VSA
Dit was nie net deur haar vaardighede dat Engeland, Kelly Smith, die wêreld se aandag getrek het nie. Haar beroemde viering nadat sy op 11 September 2007 teen Japan aangeteken het, het haar as 'n beroemde vrou in die Wêreldbeker -toernooi bevestig.
Die eindstryd van 30 September 2007 was werklik 'n wedstryd tussen 'n onstuitbare krag (Brasilië het 17 doele in die eindstryd aangeteken) en 'n onroerende voorwerp (Duitsland het nie 'n enkele doel prysgegee nie). Uiteindelik het Duitsland die oorhand gekry en hul volmaakte verdedigingswedloop behou, die wedstryd met 2-0 gewen en die eerste span geword wat die rugbyspeler vir vroue en die#8217s gewen het.
Na 120 minute gereelde tyd en ekstra tyd was die VSA en Brasilië op 10 Julie 2011 in 'n 2-2-kragmeting in die kwarteindronde vasgesluit. Abby Wambach het 'n gelykopwedstryd aangeteken om die wedstryd na 'n strafdoelstryd te bring waar Hope Solo het twee duikbesparings gemaak om die VSA tot oorwinning te bring.
Slegs maande na die verwoestende aardbewing aan die kus van Japan, het die Japannese hul eerste Wêreldbeker-oorwinning vir vroue op 17 Julie 2011 gebalanseer. -1 ten gunste van Japan.
"A Touch of Zen " (1969)
Die naam van die Taiwanese filmmaker King Hu verskyn verskeie kere op hierdie lys, en met goeie rede. Die regisseur was jare lank die mees algemene skepper van wuxia-films, en sy klassieke 1969 "A Touch of Zen " is een van die eerste wuxia-rolprente wat die genre die internasionale toekenning wat dit so verdien verdien, teweeg gebring het, en dit het ook 'n goeie rol gespeel. 'n Palme d 'Of benoeming tydens die Cannes -rolprentfees in 1975. In "A Touch of Zen, maak 'n stom en ondoeltreffende provinsiale skilder die toorn van 'n korrupte eunug ('n algemene antagonis in wuxia -films) wanneer hy 'n pragtige jong vlugteling help lê. Die vlugteling, Yang, blyk die dogter te wees van 'n edelman wat deur die eunug vermoor is, en terwyl die twee terugveg, eindig Yang 'n groot meerderheid van die swaar werk. Yang, vinnig, intelligent en veel meer bekwaam as haar bedwelmde metgesel, sny haar vyande af en wreek haar pa, en bereik selfs verligting tydens die nabye film.
8 Buitengewone verhale van mans en vroue in oorlogstyd - Geskiedenis
[Uittreksels hieronder is uit hoofstukke 2, 5 en 6 van oorlog en geslag]
Vir meer inligting oor hierdie boek, klik hieronder:
Oorlog en geslag: hoe geslag die oorlogstelsel vorm en omgekeerd
Besoek die besprekingsforum oor vroue in die Eerste Wêreldoorlog
Op gewilde aanvraag! Vir almal wat môre 'n skoolverslag het oor vroue se rolle in die Eerste Wêreldoorlog, plaas ek uittreksels uit my boek hieronder. Noem die boek-"Goldstein, Joshua S. War and Gender: How Gender Shapes the War System and Vice Versa. Cambridge University Press, 2001"-en gebruik aanhalingstekens by aanhaling :-)
Raadpleeg die volgende boeke as u verslag nie môre betaalbaar is nie:
Braybon, Gail en Penny Summerfield. 1987. Out of the Cage: Women's Experiences in Two World Wars. Londen: Pandora.
Berkman, Joyce. 1990. Feminisme, oorlog en vredespolitiek: die geval van die Eerste Wêreldoorlog. In Elshtain en Tobias, redakteurs, Women, Militarism, and War: Essays in History, Politics, and Social Theory. Savage, MD: Rowman en Littlefield, pp. 141–60.
Gavin, Lettie. 1997. Amerikaanse vroue in die Eerste Wêreldoorlog: hulle het ook diens gedoen. University Press van Colorado.
Hewitt, Linda. 1974. Vroue -mariniers in die Eerste Wêreldoorlog Washington, DC: Afdeling geskiedenis en museums, hoofkwartier, US Marine Corps.
Higonnet, Margaret Randolph, Jane Jenson, Sonya Michel en Margaret Collins Weitz, red. 1987. Behind the Lines: Gender and the Two World Wars. New Haven, CT: Yale University Press.
Hirschfeld, Magnus. 1934. Die seksuele geskiedenis van die wêreldoorlog. New York: Panurge Press.
Holmes, Katie. 1995. 'Day Mothers and Night Sisters: First World War Nurses and Sexuality. In Damousi and Lake eds .: 43 59.
Reilly, Catherine W. 1987. Scars Upon My Heart: Women's Poetry and Vers of the First World War. Virago.
Schneider, Dorothy en Carl J. Schneider. 1991. Into the Breach: Amerikaanse vroue oorsee in die Eerste Wêreldoorlog. New York: Viking.
Klik hier vir meer boeke oor BRITSE vroue in die Eerste Wêreldoorlog.
Webwerwe oor vroue in die Eerste Wêreldoorlog:
Webwerf deur Spartacus Educational (UK)
Webwerf deur kaptein Barbara A. Wilson, USAF (Ret)
WIMSA -bladsy oor Amerikaanse verpleegsters in die Eerste Wêreldoorlog
Britse plakkaat, Eerste Wêreldoorlog
Uittreksels uit hoofstukke 2, 5 en 6 van Joshua S. Goldstein se oorlog en geslag:
[Verwysings vir aangehaalde werke word hier gelys]
Ondersteuningsrolle vir vroue in die wêreldoorloë Tot en met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het feministe aan beide kante toegesê tot vrede, in transnasionale vroue se solidariteit. Binne maande na die uitbreek van die oorlog het al die groot feministiese groepe van die strydlustiges 'n nuwe belofte gegee om hul onderskeie regerings te ondersteun. organiseerders van vroue ter ondersteuning van die oorlogspoging. Baie van hierdie feministe het gehoop dat patriotiese ondersteuning van die oorlog die vooruitsigte vir vroulike stemreg na die oorlog sou verbeter, en dit het in 'n aantal lande waar geword. (Sien vroulike fabriekswerkers, bl. 384 㫸.) 171
Die meer as 25 000 Amerikaanse vroue wat in die Eerste Wêreldoorlog in Europa gedien het, het dit op ondernemingsbasis gedoen, veral voor 1917. Hulle het gehelp om die gewondes te verpleeg, kos en ander voorrade aan die weermag te verskaf, as telefoonoperateurs te dien (die "Hello Girls & #148), vermaak troepe en werk as joernaliste. Baie van hierdie self gekose avontuurlustige vroue het hul eie werk gevind, hul eie gereedskap geïmproviseer en het aangevoer, oortuig en gesoek na voorraad. Hulle het nuwe organisasies geskep waar niemand bestaan ​​het nie. " Ten spyte van ontberings, het die vroue hulle baie geniet dat hulle gegaan het. vermaak verskaf, knope aansteek, sigarette en lekkers uitdeel – is baie vrouens " gestuur om die seuns reguit te hou. " Weermagpogings om vroue agter te hou, was moeilik. Vroue het aanhou om bevele om die troepe waarna hulle opgepas het, te verlaat en weer terug te waai nadat hulle agterna gestuur is. oor die gevolge van gevegte. As ek terugkyk, toon die Amerikaanse vroue teenstrydige gevoelens en#148 van hartseer oor die oorlog, afgryse oor wat hulle gesien het en trots op hul eie werk. Mary Borden, 'n miljoenêr uit Baltimore wat van 1914 tot 1918 'n hospitaal -eenheid aan die voorkant opgerig het, skryf: Net soos jy jou klere na die wasgoed stuur en dit herstel wanneer hulle terugkom, stuur ons ons manne na die loopgrawe en herstel hulle as hulle weer terugkom. U stuur u sokkies weer en weer net soveel keer as wat hulle dit sal deurstaan. En dan gooi jy hulle weg. En ons stuur ons manne telkens na die oorlog … tot hulle dood is. " 172
Die Amerikaanse Elsie Janis het in 1914 vir Britse en Franse troepe opgetree en Bob Hope het in haar toewyding om die soldaat te vermaak, verwag.#148 Vroue -entertainers is deur troepe ridderlik behandel, nie as seksvoorwerpe nie. Doughboys het hulle sleg gedra teenoor Franse vroue, maar het Amerikaanse kinders op 'n voetstuk geplaas wat gegroei en gegroei het, " soos Janis dit gestel het. Een vrou wat saam met 200 deegjongens in 'n kantien naby die voorkant gebly het, het gesê sy sal gemaklik voel om 'n 16-jarige dogter alleen daar te laat, want as iemand haar met sy vinger aanraak, sal hierdie seuns hom in duisend stukke skeur . " Vroue vermaak troepe nie net met sang en dans nie, maar met lesings, dramatiese voorlesings en poësie. Troepe raas vir Ella Wheeler Wilcox se voorlesings van haar eie sentimentele gedigte en dring aan op seksuele reinheid: ek lê miskien in die modder van die loopgrawe, / ek kan stink van bloed en modder, / maar ek sal beheer, deur die God in my siel, / The might of my man 's desire. moet nooit vergeet nie, solank ek die geseënde wit rok leef wat sy gehad het die aand toe sy vir ons voorgedra het. Ons het jare lank nie 'n wit rok gesien nie. Daar was ons met ons gasmaskers waaksaam, almal gereed om die tou in te gaan, en daar het sy met ons gepraat, net soos 'n meisie van die huis af. Dit was beslis 'n wonderlike gesig, jy wed. " 173
Harriot Stanton Blatch in 1918 (met 'n onderskrywing van Teddy Roosevelt) het Amerikaanse vroue en die regering aangespoor om vrouemag " te mobiliseer vir die Eerste Wêreldoorlog. Een van die redes waarom Amerikaanse vroue die oorlogspoging ondersteun, was die karakter van die Pruisiese kultuur wat brute mag verheerlik, mans se oorheersing van vroue ondersteun en kinders hard behandel. Vir mans wat twyfel oor die toetrede van vroue tot die arbeidsmag, het Blatch aangevoer dat elke spier, elke brein, gemobiliseer moet word om die nasionale doel te bereik. " Blatch prys vroue se bydraes in Brittanje, waar die deelname aan die oorlogspoging vroue helder gemaak het en gelukkig gemaak het. " Sy beskryf Engeland as " 'n wêreld van vroue – vroue in uniforms en#133 verpleegsters en#133 boodskappers , portiere, hysbakke, tramgeleiers, bankklerke, boekhouers, winkeliers … Selfs 'n vrou wat vroulike werk doen en#133 'n kamer afstof vir die goeie van haar land … Hulle was gelukkig in hul werk, gelukkig in die gedagte om diens te lewer, so bly dat die skerpheid van individuele verlies makliker gedra is. . Een vrou het geskryf dat sy amper mal was van vreugde en dat sy na Serwië gestuur is om oorlogswerk te doen. Vroue aan die voorkant gebruik 'n heel ander taal as dié wat tuis is, en volgens die woorde van een iets verborge en geheimsinnig en uiters dringend. nuwe sintuie en 'n nuwe siel. " 174
Die Wêreldoorloë het geslagsverhoudinge opgeskud, maar slegs tydelik. Individuele Britse vroue in die Wêreldoorloë het in oorlogstyd nuwe vryhede en geleenthede gevind, soos om uit 'n hok uitgehaal te word, en 148 in een vrou se woorde. Geslagsveranderinge was egter van korte duur. Die houdings teenoor [vrouens] se rolle tuis en op die werk het oor bykans vyftig jaar opvallend konsekwent gebly. Beide oorloë het konvensionele sienings oor geslagsrolle onder druk geplaas, maar daar het geen permanente verandering plaasgevind in die vyandigheid teenoor vroue wat deur mans gedomineer word nie, die devaluasie van vroulike arbeid en die enigste vroulike verantwoordelikheid vir die huislike lewe. 175
Die heropbou van geslag " in Brittanje na die Eerste Wêreldoorlog het vroue se rolle beperk en die ideologie van moederskap weer versterk. Die feministiese beweging het na die oorlog nooit weer die status gekry as 'n massa -beweging wat dit voor die oorlog gehad het nie. Waar vooroorlogse feministe geveg het teen afsonderlike manlike en vroulike sfere en verskillende konstruksies van manlikheid en vroulikheid, het feministe in die tussenoorlogse periode geleidelik teorieë oor seksuele verskil aanvaar wat gehelp het om idees oor afsonderlike sfere te bevorder. " Na die gruwelike gebeurtenisse &# #148 van die Eerste Wêreldoorlog, die Britse samelewing, en veral om 'n gevoel van vrede en veiligheid te herstel, en dit het die egalitêre feminisme van die vooroorlogse jare uitgeskakel, maar eerder 'n feminisme van afsonderlike sfere, om te verhoed dat dit verhoed word die mans tot woede. " 176
Verskeie groot verskille onderskei die twee Wêreldoorloë en#146 effekte op vroue. Die eerste oorlog het meer gekonsentreerde optrede gehad, aan die Westelike front en in statiese loopgraafoorlogvoering, wat burgerlikes relatief veilig gelaat het, terwyl die tweede oorlog meer totaal was (meer burgers getrek) en meer beweeglik. In Brittanje was soldate uit die Eerste Wêreldoorlog onsigbaar, terwyl die Amerikaanse en Britse magte in die Tweede Wêreldoorlog 'n baie sigbare teenwoordigheid was, die blits Londen geteiken het en vegvlieëniers daagliks die vyand kon bestry en by kroeë naby lugbase kon drink in die nag. Die eerste oorlog was meer 'n verrassing vir die Britte. Alhoewel albei oorloë tot 'n tekort aan noodsaaklike goedere gelei het, het die tweede oorlog dit baie moeiliker gemaak vir tuisteskeppers om dit te vergoed. Belangriker nog, wat geslagsrolle betref, was vroue in die weermag in die eerste oorlog hoofsaaklik beperk tot baie alledaagse werk, soos skoonmaak, kook, kantoorbediening, kelnerin en bestuur, maar ook in 1939 en#15045 #133 vroue het lugafweergewere hanteer, die kommunikasienetwerk bestuur, vliegtuie reggemaak en selfs van basis tot basis gevlieg.
Rusland Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het sommige Russiese vroue selfs tydens die tsaarperiode aan die geveg deelgeneem. Hierdie vroue, gemotiveer deur 'n kombinasie van patriotisme en 'n begeerte om aan 'n saai bestaan ​​te ontsnap, het meestal as mans gekleed. 'N Paar het egter openlik as vroue gedien. Die [tsaristiese] regering het geen konsekwente beleid oor vroulike vegters nie. Die eerste vrouevlieënier van Rusland is as 'n militêre vlieënier geweier en besluit om te bestuur en te verpleeg. 'N Ander vlieënier is egter vir aktiewe diens aangewys. 32
Die bekendste vrouesoldate was die Bataljon van die Dood. " Sy leier, Maria Botchkareva, 'n 25-jarige boeremeisie (met 'n geskiedenis van mishandeling deur mans), begin as 'n individuele soldaat in die Russiese weermag. Sy het daarin geslaag (met die ondersteuning van 'n geamuseerde plaaslike bevelvoerder) om toestemming van die tsaar te kry om as 'n gewone soldaat aan te meld. Nadat sy die gereelde seksuele vooruitgang en bespotting van haar manlike kamerade afgeweer het, het sy uiteindelik hul respek gewen, veral nadat sy saam met hulle in die geveg gedien het. Die outobiografie van Botchkareva beskryf verskeie verskriklike gevegstonele waarin die meeste van haar medesoldate doodgemaak is na Duitse masjiengeweerposisies, en een waarin sy 'n Duitse soldaat doodgemaak het. Na twee mislukte aanvalle het sy baie ure onder Duitse vuur gekruip om haar gewonde kamerade na veiligheid terug te sleep, en blykbaar honderde lewens gered tydens haar diens aan die front. Sy is verskeie kere ernstig gewond, maar het altyd teruggekeer na haar eenheid aan die voorkant nadat sy herstel het. Daar was duidelik 'n sterk band van kameraadskap tussen haar en die manlike soldate van haar eenheid. 33
Na die rewolusie in Februarie 1917 het Alexander Kerensky as minister van oorlog in die voorlopige regering Botchkareva toegelaat om 'n "Bataljon van die dood " saam te stel wat uit honderde vroue bestaan. Die geskiedenis van hierdie bataljon is 'n bietjie troebel omdat beide anti- en pro-Bolsjewistiese skrywers dit gebruik het om politieke punte te maak. (Daarteenoor is die vroeëre fase van Botchkareva se militêre loopbaan geloofwaardiger.) Botchkareva se eie 1919-rekening is deur 'n toonaangewende anti-Bolsjewistiese ballingskap in die Verenigde State neergelê, wat sê dat hy na haar verhale geluister het in Russies oor 'n paar weke en het dit gelyktydig in Engels geskryf. Die vertelling is net 'n bietjie te polities korrek (vir 'n anti-Bolsjewistiese) is die verhale van haar heldedade 'n bietjie te konsekwent dramaties. Die taal en analise klink soms nie soos die woorde van 'n ongeletterde boer en soldaat nie, en die boek doen uitdruklik 'n beroep op buitelandse hulp vir Russiese anti-Bolsjewiste. (Louise Bryant 's pro-Bolsjewistiese rekening is ewe onoortuigend.) 34
Botchkareva was in ooreenstemming met die faksie van Kornilov, wat dissipline in die weermag wou herstel en die oorlog teen Duitsland wou hervat, in teenstelling met die Bolsjewistiese program om die oorlog te beëindig en onmiddellike grondhervorming en beslaglegging op fabrieke tuis te neem. Gedurende die middel van 1917 het weermag-eenhede " komitees " verkies om die optrede van die eenheid te bespreek en te besluit. Botchkareva het in haar bataljon aangedring op tradisionele militêre bewind van bo, en het daarmee weggekom (hoewel slegs 300 van die oorspronklike 2 000 vroue) omdat die eenheid uniek was in die hele leër. Dit het Botchkareva geliefd by baie weermagoffisiere en anti-Bolsjewiste. Dit het haar bataljon ook in die middel van die offensief in Junie 1917 geplaas, en volgens#150 sê sy dat dit die enigste eenheid was wat aanvallend kon optree.
Die bataljon is gevorm in buitengewone omstandighede, in reaksie op 'n ineenstorting van moraal en dissipline in die Russiese weermag na drie aaklige jare van oorlog en die val van die tsaristiese regering. Uit eie rekening het Botchkareva die bataljon opgevat as 'n manier om die manne te beskaam om te veg (aangesien niks anders hulle laat veg het nie). Sy het aangevoer dat die getalle nie belangrik is nie, dat die belangrikste is om die mans te skaam en dat 'n paar vroue op 'n plek as voorbeeld vir die hele front kan dien. die manne in die loopgrawe deur die vroue eers bo -oor te laat gaan. " Die bataljon was dus besonders en was in wese 'n propaganda -instrument. As sodanig is dit baie gepubliseer: Voordat ek tyd gehad het om dit te besef, was ek reeds in 'n fotograaf se ateljee. Die volgende dag was hierdie prentjie bo -op groot plakkate wat oral in die stad geplak is. " Bryant het in 1918 geskryf: 'Geen ander kenmerk van die groot oorlog het die publiek ooit aangemoedig nie, soos die Death Battalion, saamgestel uit Russiese vroue. Ek het so baie van hulle gehoor voordat ek Amerika verlaat het …. " 35
Die bataljon begin met ongeveer 2 000 vrywilligers en het toerusting, 'n hoofkwartier en 'n paar dosyne manlike offisiere as instrukteurs gekry. Botchkareva beklemtoon nie vegkrag nie, maar dissipline (die doel van die vrouesoldate was opofferend). Fisiese standaarde vir werwing was laer as vir mans. Sy het vir die vroue gesê: "Ons is fisies swak, maar as ons moreel en geestelik sterk is, sal ons meer as 'n groot mag bereik." #148 Sy beklemtoon meestal dat die soldate in haar bataljon tradisionele militêre dissipline moet volg, en nie komitees moet kies om te regeer soos die res van die weermag nie. Ek het hierdie bataljon nie so georganiseer dat dit soos die res van die leër was nie. Ons sou as voorbeeld dien, en nie net 'n paar byvoeg nie babas [vroue] aan die ondoeltreffende miljoene soldate wat nou oor Rusland woel. " Toe die meeste vroue in opstand kom teen haar harde heerskappy, verwerp Botchkareva hardnekkige pleidooie van Kerensky en ander, insluitend direkte bevele van militêre meerderes – om toe te laat totstandkoming van 'n komitee. In plaas daarvan herorganiseer sy die oorblywende 300 vroue wat aan haar getrou gebly het, en bring hulle na die front, terwyl hulle herhaaldelike aanvalle deur die Bolsjewiste langs die pad afweer. Die bataljon het nuwe uniforms, 'n volledige reeks oorlogstoerusting en 18 man om hulle te bedien (twee instrukteurs, agt kokke, ses bestuurders en twee skoenmakers). 36
Die bataljon sou die offensief open wat Kerensky in Junie 1917 beveel het. (Sedert die rewolusie in Februarie was daar min gevegte en toenemende broederskap op die Russiese Duitse front.) Die Bolsjewiste was gekant teen die offensief, en die moeë, gedemoraliseerde soldate was nie gemotiveerd om daaraan deel te neem. Deur eers 300 vroue bo -aan die top te stuur, het Botchkareva voorgestel dat dit 'n opmars langs die hele front sou veroorsaak, en#150 14 miljoen Russiese soldate en#150 aangedryf deur die mans se skande om te sien hoe hulle susters in die stryd gaan, en#148 die mans se lafhartigheid. Toe die vasgestelde tyd vir die aanval aanbreek, het die mans weerskante van die vrouebataljon egter geweier om te beweeg. Die volgende dag het ongeveer 100 manlike offisiere en 300 manlike soldate wat die offensief voorgestaan ​​het, by die geledere van die vrouebataljon aangesluit, en dit was hierdie gemengde mag van 700 wat die aand die botoon gevoer het, in die hoop om die mans aan weerskante te kry om ook te vorder. Plaaslik het die taktiek gewerk, en die hele korps het gevorder en drie Duitse linies gevang (die mans stop egter by die tweede om onmiddellik alkohol te gebruik wat daar gevind word). Namate die Russiese lyn dun versprei het, het 'n ander korps wat veronderstel was om vorentoe te beweeg, geweier om voort te gaan. 'N Duur terugtog na die oorspronklike lyne het gevolg. Die skande -taktiek het misluk, behalwe vir 'n plaaslike effek, wat in elk geval soveel veroorsaak kan word deur kamerade onder skoot te sien as om skaam te voel oor vroue wat eerste gaan. Uiteindelik kom Botchkareva tot die slotsom oor die Russiese weermag, en die mans het geen skaamte geken nie.
Die bataljon wat eintlik op daardie dag geveg het, was baie anders as die vroulike eenheid wat eers georganiseer is. Die bataljon het aan die voorkant aangekom met 300 vroue en twee manlike instrukteurs. Voor die geveg het dit nog 19 manlike offisiere en instrukteurs ontvang, en 'n manlike adjudant van die slag is gekies. Tydens die laaste voorbereidings is 'n groot deel van agt masjiengewere en 'n bemanning bygevoeg om hulle te beman. Vir die eerste nag se offensief wat nie gerealiseer het nie, is ses manlike offisiere met gelyke tussenposes ingesit, met Botchkareva self aan die een kant en haar manlike adjudant in die middel. In die mag wat die volgende aand eintlik die botoon gevoer het met 400 manlike soldate en offisiere, was die " -lyn so ingerig dat mans en vroue mekaar afwissel, terwyl 'n meisie deur twee mans geflankeer word. withering fire, "my brave girls [were] encouraged by the presence of men on their sides." Although the women fighters clearly were brave, and one-third of them were killed or wounded, their effect (and indeed their purpose ) lay not in their military value – 300 soldiers could hardly make a difference among millions – but in their propaganda value. However, this latter effect did not materialize as hoped. 38
Other women's battalions were formed in several other cities – apparently less than 1,000 women in all – but they suffered from a variety of problems, ranging from poor discipline to a lack of shoes and uniforms. These other units never saw combat. There was not another offensive before the Bolsheviks took power in October and sent most of the women soldiers home, telling them "to put on female attire." 39
The Battalion of Death, then, never tested an all-female unit's effectiveness in combat. Nonetheless, on one day in 1917, 300 women did go over the top side by side with 400 male comrades, advanced, and overran German trenches. The women apparently were able to keep functioning in the heat of battle, and were able to adhere to military discipline. These women were, of course, an elite sample of the most war-capable women in all of Russia. Nonetheless, they did it – advanced under fire, retreated under fire, and helped provide that crucial element of leadership by which other nearby units were spurred into action, overcoming the inertia of fatigue and committee rule. The Battalion of Death did this not as scattered individual women but as a coherent military unit of 300 women – instructed by Botchkareva that "they were no longer women, but soldiers." 40
Verenigde State In World War I, 13,000 women enlisted in the US Navy, mostly doing clerical work–"the first [women in US history]….to be admitted to full military rank and status." The Army hired women nurses and telephone operators to work overseas, but as civilian employees (although in uniform). Plans for women's auxiliary corps – to perform mostly clerical, supply, and communications work – were shot down by the War Department. So were plans for commissioning women doctors in the Medical Corps. The end of the war brought an end to proposals to enlist women in the Army. 75
During World War I, a number of women participated individually in several armies. One of the most famous, Englishwoman Flora Sandes, fought with the Serbian army on the same terms as the men, and took an Austrian speaking tour in 1920. 138
Women shaming men into war Women are often active participants in shaming men to try to goad them into fighting wars. Recall the Russian women in World War I who went "over the top" to try to shame exhausted Russian soldiers into fighting again (see pp. 73㫣). In Britain and America during that war, women organized a large-scale campaign to hand out white feathers to able-bodied men found on the streets, to shame the men for failing to serve in combat. Not all women supported it: "Dealer in white feathers / … Can't you see it isn't decent, / To flout and goad men into doing, / What isn't asked of you?" However, the Women of England's Active Service League pledged never to be seen in public with an able-bodied man not serving in the military, and British recruiting posters told young men their women would reject them if they were "not in khaki" and meanwhile told the young women that men who refused to fight and die for them were not worthy of their affections. (The white feather campaign was briefly resurrected in World War II, and the British government had to issue badges for men exempt on medical grounds.) Some scholars object to blaming women for goading men into World War I. They argue that the poster claiming "Women of Britain Say, 'Go!'" (see Figure 5.3) was propaganda devised by men to affect other men. "[M]any women tried to get their sons out of the army. Others were agitating to prevent conscription." 58
The armies of twentieth-century total war depended on women in new ways, not only within the army (see pp. 64㫤, 88㫴) but in the civilian workforce (and in addition to the ongoing responsibilities of women for domestic, reproductive, and sexual work). In 1914, feminist Carrie Chapman Catt warned that "[w]ar falls on the women most heavily, and more so now than ever before." Both Britain and the United States mobilized substantial numbers of women into war-related industries, and into the workplace generally to make male workers available for military use. These arrangements, although effective in boosting the war effort, almost everywhere were cast as temporary. They used, rather than challenged, existing gender stereotypes. 138
In World War I Britain, about 1 million mostly lower-class women worked in munitions jobs. They were called "munitionettes" or "Tommy's sister." Unlike nurses, the munitions workers could not profess pacifism since their work directly contributed to the fighting. In fact, in 1918, Scottish women working at a shell factory raised money and bought a warplane for the air force. However, the munitionettes' main motivation was financial, contrary to the popular belief that it was patriotic. The women found the wages "at first livable and later lucrative." Compared with domestic work, war work "offered escape from jobs of badly paid drudgery." However, although they earned more than they would have doing women's work, the women received nowhere near the fortunes they had been led to expect when deciding to take war work. 139
Eric Leed argues that World War I created for women "an enormously expanded range of escape routes from the constraints of the private family" because the war caused "the collapse of those established, traditional distinctions" that had restricted women. A Pons cartoon of the time shows a soldier's wife who receives an allowance: "This war is' eaven – twenty-five shillings a week and no 'usband bothering about!" Costello credits World War I with winning women both the vote and a "new liberation" in fashion and behavior (smoking, bobbed hair, short skirts, and hedonism). But for British women war workers in World War I, "no doubt conditions varied a lot." Conditions worsened over time, making 1917㪪 "the hardest year of the war for civilians," especially in the pan-European 1918 influenza epidemic. Some women complained of barracks-like hostels with poor food and little heat, whereas others found accommodations clean, if crowded, and occasionally even comfortable. Most often, though, the woman war worker had "little in her life now except work and sleep." Work shifts of 10㪤 hours were "not uncommon." Conditions in factories were, for women, an "alien environment" of deafening noise and depressing grime, encased by blacked-out windows. 140
Duitsland In World War I, when the expected quick victory turned to protracted war, German women entered industrial jobs (about 700,000 in munitions industries by the end of the war), and served as civilian employees in military jobs in rear areas (medical, clerical, and manual labor women trained for jobs in the signal corps late in the war but never deployed). German women won the vote after World War I, and some kept their jobs in industry. 28
Restaurants posted signs in their doors reading, "No dogs or Mexicans."ਊt movie theaters, Mexican Americans had to sit in the balcony, not the lower level. Public swimming pools had "Mexican Mondays" after which the pool was drained and cleaned before Anglo residents would step foot in it again.
California school boards claimed that they put Mexican Americans in their own schools in order to help them. They used culturally biased I.Q. tests to argue that Mexican American students needed specialized instruction in English and other subjects. The school boards argued that students of Mexican heritage would 𠇊mericanize" faster if taught separately.
At the time, segregated schools were supposed to abide by the "separate but equal" clause established in 1896 by Plessy v. Ferguson. But just as in the segregated South, the "Mexican" schools in California were in terrible condition compared to the 𠇊merican" schools. And instead of receiving specialized instruction to improve their language and academic skills, Mexican American students were trained to become field workers and house cleaners. Most of the school board members were wealthy citrus farmers whose livelihoods depended on Mexican American labor.
Pergamon Museum: Bodestrasse 1-3, 10178 Berlin, Germany +49 30 266424242
East Side Gallery: Mühlenstrasse 3-100, 10243 Berlin, Germany +49 30 2517159
Jewish Museum Berlin: Lindenstrasse 9-14, 10969 Berlin, Germany +49 30 25993300
Monsterkabinett: Rosenthaler Str. 39, 10178 Berlin, Germany +49 176 96042630
Badeschiff: Eichenstrasse 4, 12435 Berlin, Germany +49 162 5451374 (check the website for opening and closing times from May to September)