Bly vir Afrikaans onder die SuiderkruisSuiderkruis. Foto: En.wikipedia.org Tydens voogperiode moes die onderwyser ŉ opname van die verskillende rasse maak. Volgens die alfabetiese lys van rasse, het die onderwyser by “blank” begin. ŉ Bruin seun het sy hand opgesteek. Die onderwyseres het verduidelik hy verwar haar en moet sy beurt afwag. Sy het weer begin tel. Hy het weer sy hand opgesteek. Hierdie keer het dit meer oortuiging gekos voordat hy sy hand laat sak het. Sy het weer begin tel. Hy het ŉ derde keer sy hand opgesteek. Geduldig het sy hom gevra waarom hy sy hand aanhoudend opsteek. Kinderlik eerlik het hy geantwoord: “Want ek ίs Afrikaans, Juffrou.” Mens wonder soms of dit nie dalk beter is om te emigreer nie. Veral wanneer jou kind jou laatnag van die universiteitskampus bel en jy die benoudheid in haar stem hoor oor ŉ naderende oproer. Terwyl jy jouself probeer paai dat almal veilig in die koshuis toegesluit is en dat sy darem op die heel boonste verdieping bly en ongedeerd sal wees, verneem jy tydens die laataand-oproep dat rassekonflik binne-in die koshuis opgevlam het. Terwyl jy herkou aan jou vraag oor moontlike immigrasie besef jy dat faktore soos jou werksondervinding, of ouderdom, of finansies, jou baie vinnig ŉ antwoord op hierdie vraag besorg. Jy probeer positief bly. Jy probeer ŉ verskil maak. Jy probeer hard werk aan jou gesindheid. Maar dan sien jy hoe standbeelde in duie stort onder die hand van betogers wat waarskynlik nie eers ŉ idee het waaroor dit gaan nie. Daar is darem ŉ manier om iets te doen. Verkieslik die regte manier. Blykbaar nie vir almal nie. Om in die stroom van geweld meegesleur te word, is skynbaar aanvaarbaar. As iemand daarin sou slaag om die oproermakers vir ŉ oomblik tot stilstand te roep en te vra waaroor hierdie optrede gaan, sal dit vir hulle moontlik wees om hierdie vraag met ŉ intelligente antwoord te regverdig? ŉ Predikant het eendag van ŉ klein dorpie gesê: “Hierdie is die enigste plek op aarde waar klank vinniger trek as lig.” Die oproere versprei soos ŉ veldbrand. Dit duik in plekke in ons land op soos paddastoele, dat dit voel asof klank vinniger trek as lig. En soos ons speletjie, telefoontjie van ouds, raak die boodskap hier en daar verlore. Dit gaan nou net oor geweld en die vernietiging van kosbare bates. Bates waarvan almal gebruikreg het. Die redes om hierdie optredes te regverdig word so op ŉ drafstap uitgedink. Daar is min plekke in die wêreld waar mense, soos Koos Doep se liedjie, ŉ Somerkersfees onder die Suiderkruis vier. Daar is net één plek waar ŉ mens dit in Afrikaans kan doen. Dit bly immers ons land. En ons ίs Afrikaans.