Astrology Ephemeris Files for 9000 years - Astrodienst Guest user u1359753718
28-May-2017, 14:46 UT/GMT Die syn en die skyn | SkalkSkryf
« Krishnamurti se Annerwesigheid
Taxi wetteloosheid »
Die syn en die skyn
April 1, 2009 deur Louwie
In aansluiting by my opmerking oor die plaasboer met Parkinsons by Joh se storie oor Krishnamurti (Krishnamurti en stilte ).
In sy boek oor die nihilisme (Die Nihilisme, notas oor ons tyd) worstel Danie Goosen met Nietzsche en die se oënskynlike resentiment teenoor die nihilisme.
Hy sê dan ook: “Omdat Nietzsche die syn nie in etiese nie, maar in estetiese kategorië verstaan, kan hy sy lesers tot iets soos vreugde in die proses van vernietiging oproep. Want in en deur vernietiging kan daar volgens Nietzsche altyd weer opnuut esteties gestalte of vorm aan die werklikheid gegee word.”
Verder aan in sy argument maak Goosen dan, volgens my, die fout om aan Nietzsche “die oproep tot vernietiging” toe te dig, wat hom dan midde in die nihilisme indompel.
Maar soos ek Nietzsche se leer van die “ewige wederkeer” verstaan bedoel hy iets meer in die lyn van evolusie van die syn waar daar dan deur ‘n natuurlike proses, deur dood en vernietiging, weer iets nuut en esteties mooi te voorskyn kom. Daarom dan ook sy oproep tot ‘n ongekwalifiseerde “ja” vir die werlikheid ten spyte van die skrikwekkende afgryslikheid daarvan. Dus nie ‘n nihilisme nie, maar ‘n aanvaarding van die werlikheid of syn soos dit dit aan ons voordoen.
Ek het self ‘n groot probleem met Goosen se eie dramatologiese standpunt. Hy sê ” Die dramatologie daarenteen ervaar die syn nie net as mooi nie, maar ook as goed.” sonder om soos Nietzsche na die skrikwekkende afgryslikheid van die syn te verwys. Die syn is ongekwalifiseerd goed en mooi!
Maar uiteindelik kry die afgryslikheid die oorhand as Nietzsche aan sy vriend Franz Overbeck skryf: “I will not hide it from you. Things are going very badly. Night overwhelms me more and more. It is as if there has just been a flash of lightning. One moment, I find myself plunged into my ellement, into my light. And now it is pased. I believe that I am walking ineluctably to my ruin … The barrel of a gun is now a source of relatively pleasant reflections for me ….
I am no longer interested in anything. At the very depths of my being, a black and immutable melancholy … The worst is that I no longer understand at all to what purpose I should continue to live, be this only for six months ahead. Everything seems wearisome, painful, disgusting to me.”
Mens wil so graag die pad saam met Krishnamurti loop, dan loop jy die trapsuutjiesboer en sy bees raak en dan val jy saam met Nietzsche in die hel van ‘n afgryslike syn, en dan lyk ‘n geweerloop na ‘n vriend.
Posted in Louwie | Tagged Daanie Goosen, Nietzsche | 8 Kommentaar
op April 1, 2009 at 10:01 nm Emil
Ten spyte van hierdie moeilikhede het Nietzsche hard om geluk gestry, en daar waar hy nie sukses bereik het nie, het hy nooit daarteen gedraai nie. Hy het verbind gebly tot wat hy beskou het as die allerbelangrikste eienskap van ‘n edele mens: iemand “who no longer denies.”
Nie alles wat ons laat goed voel, is goed vir ons nie. En nie alles wat ons laat sleg voel, is sleg nie.
To regard states of distress in general as an objection, as something that must be abolished, is the supreme idiocy, in a general sense a real disaster in its consequences … almost as stupid as the will to abolish bad weather.
op April 1, 2009 at 10:03 nm Joh
Ek het nog altyd ‘n weersin teen die ongekwalifiseerde “goed en mooi” beskouing van die lewe.
Eerstens het dit baie te doen met die drogrede dat god net goed is en iemand anners, of ek of die duiwel, is verantwoordelik vir die kwaad in hierie wêreld. Die drogrede vereis dat ons ons-self moet bedrieg, in diens van god, deur oogklappe aan te sit en die afgryslike te ontken, want ‘n erkenning van daardie deel van bestaan ontbloot die onmagtigheid en onbesorgdheid van daardie god. Die enigste anner opsie is om te erken dat EK verantwoordelik is vir die gemors en dan die res van my lewe in vrees van vergelding te leef.
Tweedens, maar tot ‘n mindere mate, bevraagteken ek mense soos Krishnamurti se belewenis van daardie skoonheid van die lewe, sonner verwysing na die afgryslikheid. In sy leersprake het hy wel driftig klem gelê op die tekortkominge van sosiale stelsels (eintlik ENIGE stelsel) maar dit wil voorkom of hyself in ‘n kokon van isolasie gelewe het en ek wonner of hy veel direk met die aaklige kant van bestaan kontak gemaak het. Maar sy skrywe bly inspirerend.
Dan is daar ‘n storie oor die Boeddha:
Hy’t ‘n groep monnike onderig in ‘n meditasie tegniek wat daarop neerkom om die hele spektrum van bestaan as walglik te sien ten einde mens se verkogtheid aan die lewe te oorkom. Toe dwaal hy iewers anners heen. Na ‘n lang ruk kom hy weer by die groepie uit. Ananda wat by hulle was loop hom tegemoet. Die Boeddha vra hoe gaan dit en Ananda vertel hom: die groep het verminder, het verklein, – eers het 10 monnike die mes gebruik (selfmoord gepleeg), toe weer 20, toe nog 30. Die groep kwyn weg. Hoe so, vra die Boeddha, en Ananda sê hulle kan nie die walglikheid van bestaan verwerk nie. Oppie plek roep die Boeddha die oorblywende monnike byeen en leer hulle ‘n anner tegniek: die bekende “deernis” meditasie waarin mens liefde en vrede ontwikkel en uitstraal na alle wesens. Vandag is dit een van die mees algemeenste vorme van meditasie wat deur Boeddhiste beoefen word. Dis net jammer dat die walging meditasie deesdae as polities on-korrek gesien word.
Nietzsche se walging, en Sartre se naarheid, bly ons voorland as ons nie deernis ontwikkel nie. Altwee tegnieke – walging en deernis – is bloot net maniere om ons self-behebtheid en argewaan te oorkom. Te veel walging laat jou na die mes gryp, en te veel deernis maak van jou ‘n vloermat in diens van die ego. Die twee saam werk eintlik baie goed as ‘n gebalanseerde lewensbenadering vir geestelik ontwikkeling.
op April 1, 2009 at 10:18 nm Joh
Emil, ek hou van daai aanhaling van jou. Is dit ôk Nietzsche?
Het net vandag ‘n aanhaling van Thomas Paine raak geloop:
. . . to do good is my religion.
In die aangesig van die afgryslike syn blyk dit vir my ‘n goeie benadering te wees.
op April 2, 2009 at 6:15 nm Louwie
Mens moet Krishnamurti se annersoortige belewenis ook nie sondermeer afskryf nie. Het self eenmaal iets soortgelyk beleef. Is onbeskryflik. Alles is soos dit moet wees en dit is reg en mooi en goed.
Lyk of dit vir KM ‘n gereelde, normale belewenis was. Vir ons ander bedonder dit net die lewe want lelik word nou onuithoudbaar so en mooi so effe vaal teen dit wat beleef was. Soos ‘n katterak oor die oë.
op April 2, 2009 at 6:30 nm Joh
Stem heeltemal saam. Dis net dat hy, sover ek kan vas stel, nooit enige aanduiding gegee het van hoe om die afgryslike te verwerk nie. Maar sulke geseënde ervaringe staan soos ‘n paal bo water. Soos jy sê, die “mooi” van ons normale belewenisse (wat hoofsaaklik aangeleer is) is ‘n vaal skynbeeld van daardie “benediction”.
op April 12, 2009 at 1:30 vm rosalindfranklin
“Eerstens het dit baie te doen met die drogrede dat god net goed is en iemand anners, of ek of die duiwel, is verantwoordelik vir die kwaad in hierie wêreld. Die drogrede vereis dat ons ons-self moet bedrieg, in diens van god, deur oogklappe aan te sit en die afgryslike te ontken, want ‘n erkenning van daardie deel van bestaan ontbloot die onmagtigheid en onbesorgdheid van daardie god.”
Ja! Daarmee stem ek geheel en al, hierdie dogma dat ” ‘n god net goed is” en vir die res is satan en ons verantwoordelik. En dit is hoe daar dan antwoorde verskaf word aan alles wat verkeerd loop. My probleem is as ‘n god in beheer is hoe kan dit tog? Tensy jy aan die god ook swakhede gee.
“Die enigste anner opsie is om te erken dat EK verantwoordelik is vir die gemors en dan die res van my lewe in vrees van vergelding te leef.”
Goed ek kan erken ek is verantwoordelik, maar dan sny ek my slagaar tussen my en die god af. Dan is die vrees van vergelding weg.
op April 12, 2009 at 6:54 nm Louwie
Rosalind, dit is ‘n geveg wat ek my lewe lank al veg, die net goeie God. Dit is vir my ‘n mensgemaakte god na my beeld en gelykenis, dis die soort god wat ek van hou.
Maar uit die Christen en Moslem oogpunt kan dit nie anders nie. As hy nie net goed is nie, is hy nie ‘n god nie. En omdat die mens dan volgens hulle in sonde ontvang en gebore is MOET hy gestraf word, dag en nag en op die wreedste manier.
‘n Ander manier van daarna kyk het ek voorheen in drie dele her geplaas: 1) Why Hitler is in heaven. 2) The good, the bad and the ugly side of God en 3) For Gods sake, live life.
Gaan lees al drie stukke die keer aandagtig deur en moet nie weer so erg driftig daarop reageer voor jy dit goed oordink het nie.
Ek probeer God uit die beskuldigingsbank uit kry sonder om ‘n duiwel of die “sondige” mens in Sy plek te sit.
op April 14, 2009 at 4:57 nm rosalindfranklin
“Gaan lees al drie stukke die keer aandagtig deur en moet nie weer so erg driftig daarop reageer voor jy dit goed oordink het nie.”
O lord! jy klink soos ‘n pa of ‘n skoolhoof. Not to worry, daar sal geen reaksie wees nie.
ps. verlig my tog oor waar die “driftige reaksie” was. tog seker nie my laaste kommentaar hier nie?