Hoe landbou albei mense kan voed en klimaatsverandering kan beveg
Geskryf deur Richard Lindsay
'N toekomstige plaas? shzphoto
Stel jou voor "koolstofvrystellings", en wat kom voorop? Die meeste mense is geneig om te dink aan kragstasies wat wolke van koolstofdioksied of toue van voertuie uitstoot wat fossielbrandstowwe brand, soos hulle kruip, bumper-tot-bumper, langs die oorbelaste stedelike paaie. Maar in Brittanje en baie ander lande het koolstofvrystellings 'n ander bron, een wat amper heeltemal onsigbaar is. In die Verenigde Koninkryk, hierdie oor die hoof gesien uitstoot kom uit ons mees uitgebreide semi-natuurlike habitat, maar dit is 'n habitat wat byna onsigbaar is binne die nasionale bewussyn.
Die bron van hierdie uitstoot kan gesien word in die ryk, swart turfgronde van die Oos-Angliese Fens, die Lancashire-laaglandvlakte, die Somerset-vlakke, die Forthvallei en inderdaad baie laeveldsvlaktes, asook in die uiters beskadigde turfgrond van die VK se hooglande. Die algemene draad hier is "turf", 'n grond wat amper geheel en al afgelei is van semi-ontbinde plantresies wat oor duisende jare opgehoop het, want die grond is natgemaak. Sulke turfgronde is baie koolstofryke omdat hulle grootliks uit organiese materiaal bestaan. Wêreldwyd bevat veenvelde meer koolstof as al die wêreld se plantegroei gekombineer.
Eroding grond in Engeland se Peak Distrik. Richard Lindsay, skrywer met dien verstande
Desondanks word veenvelde selde in ons kulturele bewussyn aangetref, behalwe as gebiede van stryd - "vas in die mier" - of as plekke van wanhoop of gevaar. In die hooglande, verby die grens van bewerkte grond, word uitgebreide veenmolle verlore in die allesomvattende term "moorland", wat meer van 'n kulturele term as enigiets wat ekologies betekenisvol is. Op laer hoogtes het lewende veenveld alles maar verdwyn. Brittanje het sy velle gedreineer en die land omskep in hoogs produktiewe velde. Baie van Oos-Anglia was eens 'n groot weiveld, byvoorbeeld net 3% van die oorspronklike habitat bly vandag, in klein verspreide fragmente. Sulke verliese word weerspieël regoor Europa, terwyl baie van die debat oor palmolie en bosbrande in Suidoos-Asië eintlik gaan oor die dreinering en omskakeling van moerasboswoud.
Wanneer turfgronde gedreineer word, sink die grondoppervlakte, daarom lê groot dele van Oos-Anglia en Wes-Nederland nou onder seevlak. Dit is deels omdat turf krimp en word meer kompak as dit uitdroog, maar daar is ook nog 'n belangrike rede. Koolstof in die nou droë turf reageer met suurstof om koolstofdioksied te vorm, sodat elke jaar van die grond net soos 'n kweekhuisgas in die atmosfeer verdwyn. Terwyl 'n sinkende grondoppervlak steeds meer oorstromingsrisiko inhou, is dit die vrylating van CO₂ wat veel groter implikasies het.
Elke hektaar (een en 'n bietjie voetbalveld) van bewerkte turfgrond met 'n watertafel wat tot 50 cm of meer onder die grondoppervlak verlaag word, iewers tussen 12 en 30 ton CO₂ ekwivalent (dit is alle kweekhuisgasse, insluitende CO₂) per jaar. Om dit in konteks te plaas, is dit tien keer die uitstoot van 'n gemiddelde moderne motor wat 10,000-myl per jaar besoek. Trouens, die totale CO₂ wat elke jaar uit net die Oos-Angliese Fens uitgestraal word, en die Verenigde Koninkryk se beskadigde landoppervlakte, kan gelykstaande wees aan ongeveer 30% van die land se jaarlikse motorvrystellings.
Droë land goed, nat land sleg?
Die ironie hier is dit, alhoewel hierdie turfgronde presies geskep is omdat hulle vleilande is, en vleilande is van die mees produktiewe ekosisteme op aarde, is boerdery geneig om droogheid te vier. Ons landboustelsel is gebaseer op idees wat versprei het uit die droë semi-woestyntoestande van die Midde-Ooste tydens die Neolitiese verskuiwing van jagterbyeenkoms tot gevestigde boerdery. Boerdery is dus oor die afgelope 5,000 jaar oorheers deur die beginsel dat droë grond goed is en nat grond sleg is. Inderdaad, 'n boer wat beduidende gebiede van nat grond op die plaas dra, word steeds as 'n arm boer beskou.
Verandering is egter in die lug. Internasionale klimaatverpligtinge beteken dat lande hul kweekhuisgasvrystellings moet verminder, en in baie dele van die wêreld is daar ook meer kommer oor die spiraal koste van oorstroming. Geen wonder dat baie navorsers nou kyk na die landbou-moontlikhede van die herbevochtiging van voormalige vleilande om nuwe vorme van boerdery te vestig gebaseer op produktiewe vleilandspesies.
In Duitsland word byvoorbeeld 'n soort "bulrush" gebruik om brandbestande te produseer boubord. By die Universiteit van Oos-Londen toets ons tans twee potensiële gewasse: Sphagnum bog moss as a vervanging vir turf in tuin-sentrum "groei sakke", en "soet gras" as 'n voedsel-oes.
Sphagnum kweek: die mos is nuttig aangesien dit uitstekend is om water en voedingstowwe te behou. Neal Wright, skrywer met dien verstande
In slegs 'n paar dekades sal tradisionele droëlandboerdery op gedreineerde turfgronde toenemend moeilik wees, aangesien die ryk organiese gronde verdwyn en vloedvoorkoming te duur word. Deur plaasvretende toestande te herstel, kan plase die risiko van oorstromings verminder en die bestaande reservoirs van grondkoolstof behou, maar ook potensieel nuwe koolstof by hierdie langtermyn-winkels voeg.
Die langtermynvisie van boerdery vir koolstof sowel as kos, en al die ander ekosisteemvoordele wat voortspruit uit gesonde veenland-ekosisteme, kan inderdaad reeds op ons wees. Dit is deel van die Britse regering se 25 jaar omgewing plan, en omgewing sekretaris Michael Gove het sy steun aangedui.
So 'n langer termyn visie word ook vurig uitgedruk in 'n film met die titel "The Carbon Farmer" van Andrew Clark, wat kyk na hoe die lewe vir drie of vier generasies van 'n koolstofboer kan lyk:
Boere van die toekoms kan die taak hê om koolstof te stoor, asook voedsel te produseer.
Alles in die film is reeds in een of ander vorm alreeds moontlik. Ons taak is om dit nou waarskynlik te maak.
Richard Lindsay, hoof van Omgewings- en Bewaringsnavorsing, Volhoubaarheidsnavorsingsinstituut, Universiteit van Oos-Londen
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Hoe landbou albei mense kan voed en klimaatsverandering kan beveg