Die begin van die terreur - Verskeie
Die begin van die terreur
Elisabeth de Cazotte red haar vader se lewe in die Abbey-gevangenis. (23 September 1792)
Dood van die prinses van Lamballe.
Titel: Elisabeth de Cazotte red haar vader se lewe in die Abbey-gevangenis. (23 September 1792)
Skrywer: THÉVENIN Claude-Noël (1800 - 1849)
Datum getoon: 23 September 1792
Afmetings: Hoogte 236 - Breedte 261
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek Baron en Baroness de Vaufreland Collection; donasie, 1944
Titel: Dood van die prinses van Lamballe.
Skrywer: FAIVRE Léon-Maxime (1856 - 1941)
Datum getoon: 3 September 1792
Afmetings: Hoogte 265 - Breedte 367
Tegniek en ander aanduidings: olie op doek Histories: Salon of the Society of French Artists, 1908, n ° 638; Levade versameling; geskenk van Madame Charles Levade, dogter van die kunstenaar, 1942.
Revolusionêre geskiedskrywing, baie ontwikkel in die XIXe eeu, hoewel dit dikwels die vorm aangeneem het van die menings wat deur die outeurs uitgespreek is, hetsy links (Michelet) of regs (Taine), vinnig oorgegaan in ikonografie in die vorm van gebeure wat buite konteks geneem is. Dit vind plaas tydens die val van die monargie (10 Augustus 1792) en die verskriklike slagtings van September. Die verkiesing tot die Konvensie het geëindig met die proklamasie van die Republiek op 21 September, die dag na Valmy se oorwinning. Die inwoners van Parys beywer hulle vir 'n algehele opknapping van die politieke strukture van Frankryk, en beskuldig, nie sonder rede nie, die monargie dat hulle voordeel getrek het uit die oorlog, maar deur die Girondins verklaar: 'Die imbesies! Hulle sien nie dat dit ons moet dien nie, 'het die koningin gesê.
Die twee uitgebreide gebeure openbaar die ernstige sosiale spanning in hierdie tydperk, toe teenstanders van die Revolusie en die aristokrate van alle euwels beskuldig is. Die buitensporighede is welbekend: dit was inderdaad die sans-culottes wat die swaarste prys aan die guillotine betaal het.
Elisabeth de Cazotte red haar vader se lewe in die Abbey-gevangenis deur Claude-Noël Thévenin
Jacques Cazotte (1719-1792), preromantiese literator-meester van die fantastiese (Die duiwel in liefde, 1772), was vyandiggesind teenoor die rewolusie. In die Abbey-gevangenis in Parys opgesluit, vermy hy nougesette teregstelling, danksy die ingryping van sy dogter, wat ingestem het om bloed te drink. Dit het nie verhoed dat hy twee dae later onder 'n guillotine geneem is, wat amptelik deur die Revolutionary Tribunal veroordeel is nie. Die toneel is veral vertel deur Gérard de Nerval in Die Verligte (1852). Maar die tabel is voorafgaande aan hierdie publikasie. Thévenin kontrasteer die stralende figure van Cazotte en sy dogter met dié van hul beul. Die werk is bedoel om realisties en godsdienstig te wees, soos die hemelagtige blik van die skrywer toon. Dood in God - die jong meisie verskyn as die gematerialiseerde beeld van reinheid - stop die hand van die sluipmoordenaars: die huiwering van die sans-culottes aan die regterkant is teen die orde aan die linkerkant. Die verband tussen die twee dele van die skildery word gemaak rondom die blik van die ou man wat die hand trek van 'n sans-culotte wat die momentum van 'n byl breek. Hierdie knoop van gebare en blikke is die laaste res van die registers van die klassieke skilderkuns, registers wat begin het vanaf die werklikheid onderaan die skilderye tot op die goddelike vlak bo. 'N Romantiese werk, die skildery is steeds die idee van die superioriteit van God bo die werklikheid.
Dood van die prinses van Lamballe deur Léon-Maxime Faivre
Dit alles is baie vaag in Faivre se werk, geïnspireer deur 'n gedeelte uitGeskiedenis van die rewolusie deur Michelet, soos die salon-libretto van 1908 onthou. Die skildery verteenwoordig 'n taamlike gewelddadige toneel, terwyl Michelet, baie literêr, die eksekuteursmense wat hy ondersteun, terwyl hy die prinses vergroot, "kaal soos God!" spaar. 'het gemaak'. Faivre, 'n eenvoudige illustreerder van die teks van die historikus, beklemtoon egter die skeuring tussen die protagoniste, wat Michelet inteendeel probeer beperk. Hierdie realistiese, objektiewe toneel wys in al sy geweld die na-teregstelling, die skare rondom die naakte lyk; dit is net in die agtergrond dat die swaarde van die martelaars verskyn. Faivre vermy versigtig die onthoofding self, te hard, en wat die mense sou devalueer in hul stryd vir geregtigheid. Die werk dateer uit 1908, dit wil sê uit die tyd van die oorwinnende republiek. As die gees van Michelet tot Faivre verskil, is dit ook omdat eersgenoemde 'n romantikus is, terwyl Faivre 'n man is van kapitalistiese demokrasie en triomfantelike materialisme. Tog kontrasteer die kunstenaar die suiwerheid van 'n naakte vrou se liggaam (sy is naak in die skets vir die Musée de Vizille) wat deur die dood oorgedra word tot die rustiekheid van die gewone mense in Parys.
Hierdie twee werke is geïnspireer deur dramas wat vroue tydens die gebeure van September 1792 ervaar het. Maar hierdie vroue is teen die rewolusie. Die een passief, vermoor omdat hy die vriendin van die koningin was, die ander, aktief, en probeer haar vader red in 'n houding van eer en godsdienstigheid. Twee skilderye, twee eras. As die van Thévenin op 'n klassieke manier aangebied word en die helde beklemtoon wat deur filiale liefde getransformeer word, terwyl hulle omring word deur losgemaakte sans-culottes, simbole van die dood, is dié van Faivre heeltemal objektief in sy voorstelling. As hy 'n volk spaar wat bewus is van hul oordadigheid, transfigureer hy ook die prinses van Lamballe, 'n figuur wat deur die dood bestraal word. Thévenin is ongetwyfeld krities teenoor die taaiste rewolusionêre omdat die kunstenaar sy werk onder Louis-Philippe, soewerein van die goue middeweg, uitvoer. Met Faivre begin die Republiek met sy selfkritiek: dit veroordeel nie die mense wie se stryd as wettig beskou word nie, maar hy neem die buitensporigheid waar en herken die foute daarvan. Dit is die betekenis wat die skilder aan die figure van vrouens en kinders gee, wat die toekoms simboliseer. Demokrasie kan nie tevrede wees met misdade nie, wat uitgedruk word in die beskuldigende gebaar van die ou vrou, wat die prinses se naakte liggaam na 'n politieke kommissaris rig. Die republiek kan nie op sluipmoord gegrond wees nie. In hierdie sin kom Thévenin en Faivre bymekaar.
Slagtings in September
Lamballe (prinses van)
François FURET "Louis XVI" in Kritieke woordeboek van die Franse rewolusieParys, Flammarion, 1988, geherd. "Champs", 1992 Evelyne LEVER,Lodewyk XVI,Parys, Fayard, 1985. Alexis PHILOMENKO,Die dood van Lodewyk XVI,Parys, Bartillat, 2000. Michael WALTZER,Moorddood en rewolusie. Die verhoor van Lodewyk XVI, spraak en kontroversie,Parys, Payot, 1999 Claire CONSTANS,Nasionale Museum van Versailles, volume I "Les Peintures" Parys, RMN, 1995. Uitstallingskatalogus,Die Franse rewolusie en Europa, Grand Palais, volume II "The revolutionary event" Paris, RMN, 1989.