My ouers het my broers en susters blootgestel aan talle godsdienstige paaie wat grootgeword het. My ma is opgevoed Presbyterian, my pa Metodiste. Hulle het altyd na mistiek getrek en hulle het na hul tweede kind na die Katolisisme omgekeer. Begin in die vroeë 1970s het oostelike geestelike leerstellings begin om 'n sleutelrol in hul lewens te speel, veral Hindoeïsme en Boeddhisme. Ek het 'n suster genoem na St Teresa en 'n broer wat na Shiva (die Hindoe-vernietiger en transformator) genaamd is, en my broers en susters se paadjies sluit in nonne, priesters, swamis en predikante. Baie van ons het brood met lang maaltye gebreek. en filosofiese besprekings dikwels laat in die aand.
Ware soekers, my ouers het voortdurend bevraagteken hoe en waar hulle nader aan God kon voel. As disfunksioneel soos my familie was, het my ouers verstaan ​​dat geestelike voeding so noodsaaklik is vir hul individu en gesin se welsyn en gesondheid as goeie voeding en oefening. Trouens, hul fokus op die voed van ons siele het soms alles anders oorskadu.
Selfversorging in die geestelike arena: soek betekenis en doel
In die laaste tyd, wanneer ek oor die onderwerp van selfversorging aan groot groepe praat en die vier areas van vernuwing voorstel - fisies, geestelik, emosioneel en geestelik - baie mense deel dat hulle voel hulle grootste gebied van nood is in die geestelike arena. Verbaas? Trouens, oor die afgelope vyftien jaar het ek gehoor dat baie kliënte 'n herhaaldelike ontevredenheid of verveling met hul lewens uitdruk. Sommige sê hul lewens is tegnies of oppervlakkig, "goed." Hulle is gesond, het stokperdjies, soos hul werk, en spandeer tyd saam met hul gesinne, en tog voel hulle dat iets ontbreek.
In talle gesprekke spreek mense uit dat wat hulle die meeste nodig het en wil hê, is om 'n doelgerigte lewe, een ryp met betekenis en 'n diep gevoel van verbinding met hulself, teenoor ander en God (of 'n hoër mag) te leef. Hulle wil hul lewens voel, om 'n hartlike gemeenskap te ervaar en te weet dat hulle "behoort." En hulle begeer om in die verborgenheid van die lewe te ontvlam, om te weet dat die lewe meer as 'n "ding is wat bestuur moet word."
Die behoefte aan geestelike voeding of hernuwing: verband met die Gees
Uiteindelik glo ek ons ​​behoefte aan geestelike voeding of vernuwing is gekoppel aan ons begeerte om te voel verbind met iets groter as onsself. Ons wil ons eenheid met die goddelike of die heelal. Hierdie gevoel van malaise of ontevredenheid is wat ons lei om die lewe te verken van binne af. Wanneer daar onrus is, wil ons 'n anker hê, net soos ons kinders hul veiligheidsdoeke wil hê.
Die begeerte na 'n veilige hawe laat ons toe om maniere te soek om ons gevoel van innerlike vrede en verbintenis met die Goddelike te verbeter. Ek glo dat dit ons geboortereg en verantwoordelikheid is om ons innerlike wêreld, ons verbintenis tot die Gees te koester en ruimte vir geestelike vernuwing te skep deur die weë van refleksie, kontemplasie, stilte, ritueel, diens aan ander en geestelike gemeenskap.
Alledaagse Spiritualiteit in daaglikse aksies
'N Paar jaar gelede het ek 'n somer toegewy om die onderwerp van alledaagse spiritualiteit te ondersoek. Ek was baie nuuskierig om te leer waar en hoe mense konneksie vind met die Goddelike in hul daaglikse lewens, indien enigsins. Ek het 'n uiteenlopende groep van sestig mans en vroue (ouderdomme agt-en-twintig tot ses-en-sestig) ondervra en hulle uitgedaag om buite hul oortuigings of aannames te strek - soos om God te ervaar, moet hulle by 'n Zen-klooster aansluit, in 'n bank sit, gaan sit op 'n toevlug in Bali, of mediteer of bid vir drie uur per dag. Ek wou weet hoe en wanneer mense met die Goddelike konnekteer - terwyl hulle die skottelgoedwasser, kruideniersware inkopies doen, hul kind dissiplineer, motorvoertuie bestuur, met kollegas vergader of hul kinders met huiswerk help.
Ek was oorweldig met die entoesiastiese en deurdagte antwoorde van die mense wat ingestem het om deel te neem aan my opname. Hulle het hul "deurgange" gedeel vir die verbinding met God of die heilige in die alledaagse. Hier is die belangrikste:
• Spandeer tyd in die natuur was nommer een vir die meerderheid mense.
• Sommige mense het liggaamsbeweging aangehaal, of dit dans, asemwerk, qi gong, joga of draf was.
• Gebed en meditasie ingesluit enige praktyk waarin mense bewustelik tyd geneem het om met die Goddelike konneksie te verbind.
• Baie mense het eenvoudig gewoon in die hede gewoon deur hierdie oomblik te omhels en die verlede en die toekoms vry te stel.
• Diens aan ander, of in 'n doelbewuste gemeenskap wat met 'n groep werk om 'n groter doelwit te bereik, stel baie mense in verbinding met hul onderlinge verbintenis. Een voorbeeld was om 'n oerwoudgimnasium vir hul skool bymekaar te maak.
• Baie het ook genoem om eenvoudige dade van dankbaarheid te beoefen: gereelde, gesproke of onuitgesproke oomblikke van diep waardering.
• Vir sommige was kunsuitdrukking hoog op hul lys: sing, speel 'n instrument, skilder, skryf en beeldhou.
• Om met hul babas of klein kinders te speel, het sommige gehelp om suiwer vreugde in die "nou" te ervaar.
Vind en gebruik jou portale vir geestelike vernuwing
Verrassend, van die respondente wat die natuur gesê het, was hulle nommer een pad om God te ervaar. Net 'n klein aantal het gesê dat hulle gereeld tyd in die natuur bestee het. Die meeste het erken dat dit in 'n geestelike gemeenskap was, maar dit was voordelig, maar jy hoef nie kerk toe te gaan of met ander te vergader om God te voel nie, alhoewel ek dit regtig lekker vind om hierdie ondersteuning vir ons gesin te hê, veral as ons seun inbeweeg sy tieners.
Soms mag ons dink dat ons spesiale toestande moet skep of heilige plekke moet besoek om aan ons geestelike natuur te koppel, maar God is oral - in die kreek agter ons huis, in ons familie se oë, in die sterre oorhoofse, in die stories. Ons deel by aandete - wag net om ervare te wees.
Wat is jou portale vir geestelike vernuwing - die dinge wat jou siel nodig het om gevoed te word? Neem jy bewustelik tyd om jou gees deur hierdie weë te voed?