Verlange | Sonkind
Posted on Maart 13, 2008 by Taylor
Verlange lê in ‘n reuk.
Verlange na ‘n geliefde wat dood of sommer net weg is, as die reuk van daardie persoon se parfuum of naskeermiddel skielik tussen ander mense verby jou warrel. Jy ruk tot stilstand en die onthou hardloop bo-oor jou. Jy vergeet waarheen jy oppad was of waarvandaan jy gekom het. Jy staan in jou spore versteen en jy lewe ‘n halwe leeftyd in sekondes. Mense loop in jou vas en jy beweeg soos ‘n slaapwandelaar vorentoe, maar die wond bloei rooi, die roof is weg, al het jy gedink dis lankal gesond. En soos jy loop, bloei jou hart uit agter jou. As mense kon sien, sou hulle jou bloedspoor kon volg. Maar mense sien nie.
« Lees en lag! Voete jeuk »
Jo-Ann Schou, on Maart 13, 2008 at 3:33 nm said:
Kappertjies en kaneel – my ma.
Jaco, on Maart 13, 2008 at 4:37 nm said:
Pyptabak., fox en rum&maple gemeng. My PA.
wag-ŉ-bietjie, on Maart 13, 2008 at 6:57 nm said:
Musk – my ouma.
Daar’s eintlik so baie…
kyker, on Maart 13, 2008 at 9:36 nm said:
Ai tog. Ek sien mense wat weg is soms aan ander se klere, of miskien in ‘n gebaar. Of miskien in die manier hoe hulle stap.
Bertus, on Maart 13, 2008 at 10:28 nm said:
Hierdie is ‘n mooi blog.
orchidhunter, on Maart 14, 2008 at 4:47 vm said:
Die neus is die hart se Judas, keer-op-keer.
Skoor, on Maart 14, 2008 at 9:22 vm said:
Die ergste is as ‘n verhouding verby is, en jy alleen stap, en die ander party skielik ruik. En dan met ‘n seer pyn deur die hart die skare rondom jou deursoek, net om te weet iemand anders koop ook daai geur in ‘n bottel. Die unieke geur waarin jou neus vir jare se nagte gele en asem intrek het.
Of my ouma se huis, wanneer die skorsies en die aartappels in die vleis se pot gegooi word, daai veilige ‘ons eet netnou’ reuk.
Of die reuk van vars gevalde sneeu. Dit ruik so skoon.
Oh man, of die reuk van vergete kreef aas na ‘n warm dag! Daai is nou vir jou ‘n passion killer. Jy wonder of jy lus het om weer see toe te gaan!
Just-Tine, on Maart 14, 2008 at 9:23 vm said:
My reuksintuig is ‘n satynkussingkie in my geheue, die oomblik wat my vingerpunte daaroor streel herleef ek die soetigheid van onthou; ervaar ek ongelooflike teerheid wanneer twee pare oë mekaar ontmoet, verwelkom, mekaar se teenwoordigheid indrink, omhels en bemin.
Dellie, on Maart 14, 2008 at 9:42 vm said:
Fenjel badolie – my ma.
Zee, on Maart 14, 2008 at 11:21 vm said:
Was nou net by Vygie en toe laat sy my na my ouma verlang met die ligpers haartjies.
As ek Oil of Olay ruik dan dink aan haar.
Skoor, on Maart 14, 2008 at 11:29 vm said:
My ma was ook ‘n Fenjal meisie – ek het haar noudie dag weer ‘n bottel gegee vir ‘onthou jy nog’.
rosalindfranklin, on Maart 14, 2008 at 12:31 nm said:
Sonkind jy praat van as mense jou seer kon sien, maar hulle sien nie. Soms as mens die seerste het sien ander mense dit nie, dit is net jou eie seer. Dis net jou weet.
Ek kan nie ‘n skaapboud ruik of eet sonder om my ouma te sien waar sy hom staan en sny nie nie.
boendoe, on Maart 14, 2008 at 12:40 nm said:
Sonkind, jy het nou regtig baie mooi beskryf hoe die meeste van ons voel. Tot op die laaste druppel bloed.
maxie, on Maart 16, 2008 at 8:09 nm said:
My ma het ook geruik na Fenjal, sy’s 10j terug oorlede en ek het ‘n bottel gaan koop, ruik daaraan so nou en dan. Nie gereeld nie, want dit laat my verlang. Beautiful inskrywing.
Justine, on Maart 18, 2008 at 9:42 vm said:
Soms verstaan ander so bietjie meer van die seer wat versteek is onder die oppervlak, maar hulle swyg daaroor, want ŉ onsigbarehand het die gordyne op ŉ skrefie weggetrek en dit was daar te siene was; die pyniging laat hulle uitroep “Here wees haar genadig!”
Ami, on Maart 18, 2008 at 9:50 vm said:
Guardian Angels don’t give up; it is their calling to take care of the Chosen Ones…Crazy but true, even crazier is the fact they love more comprehensively than ‘normal’humans do.
nelba, on Maart 19, 2008 at 11:25 vm said:
My ouma, einste sy met die pers haartjies, my naamgenoot, my sielsgenoot, het graag lyfpoeier gebruik. My ma het na sy dood is gehelp om haar goed in te pak en het vir elkeen van ons ‘n amper-leë houer van die poeier gehou. Ek hou dit in ‘n laai en ruik soms daaraan wanneer ek haar net te veel mis. Haar juwele, haar naaimasjien – wat ek geërf het en met groot dankbaarheid gebruik – is alles goeters wat my aan haar herinner, maar daai poeier… Dankie Sonkind.
Vier van die Bestes « Brandnetel se Blog, on Januarie 27, 2010 at 8:44 nm said:
[…] ‘n kort stukkie wat Sonkind al in 2008 geskryf het. Tot vandag toe, as ek ‘n reuk van Verlange kry, dink ek aan hierdie inskrywing van haar. Ek het gaan loop en krap en soek op haar ou blog, […]