Gedetailleerde kaart: Shenandoah -vallei in 1862 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Shenandoah -vallei in 1862: Detail
Detailkaart: Shenandoah -vallei in 1862
Gedetailleerde gebied van die kaart wat Stonewall Jackson se Shenandoah Valley -veldtog van 1862 toon.
Kaart geneem uit Gevegte en leiers van die burgeroorlog: II: noord na Antietam, p.284
Oorsig van die 1862 Stonewall Jackson Valley -veldtog in Stonewall
Genl Fremont wat die Shenandoahrivier by Mount Jackson oorsteek.
"Stonewall" Jackson se veldtog van Shenandoah Valley in 1862
Die veldtog wat deur genl.maj Thomas "Stonewall" Jackson in die lente van 1862 in die Shenandoah -vallei gevoer word, word beskou as een van die briljantste in die Verenigde State, indien nie die wêreld nie, militêre geskiedenis. Gewoonlik in die minderheid, en soms, in die gesig staar drie Unie -leërs, het Jackson dit in minder as drie maande reggekry om sy Army of the Valley honderde kilometers te marsjeer en 'n reeks verbintenisse (waaronder vyf gevegte) te beveg in 'n meesterstuk van militêre kuns wat uiteindelik geskep het 'n groot afleiding wat duisende Unie -troepe wat Richmond bedreig het, vasgemaak het.
Die Shenandoah -vallei, wes van die Blue Ridge -berge, het gedurende die Burgeroorlog 'n belangrike operasieteater geword. Die geologiese vorming daarvan (wat noordoos na suidwes loop) het hoofsaaklik 'n invasie- en teen-inval vir die opponerende leërs gebied. Boonop het die vrugbare grond dit een van die belangrikste koringproduserende gebiede in die hele suide gemaak, letterlik die "Broodmandjie van die Konfederasie", waarvan die gewasse en ander produkte talle Konfederale leërs in die veld voed.
In die lente van 1862 het daar egter ander gebeure in die suide plaasgevind wat die vallei 'n meer prominente rol ingebring het. Unie -oorlogspogings wat die winter en die lente tot beduidende winste aan die Atlantiese kus en die Mississippirivier gelei het (insluitend die vang van New Orleans). In Virginia lyk die situasie ewe somber, aangesien die westelike deel van die staat onder die beheer van die Unie geval het. Dit is gevolg deur die Army of the Potomac's Peninsula -veldtog, wat bestaan ​​het uit 'n Unie -leër van 100,000 man (onder bevel van genl. George B. McClellan) wat Richmond uit die suidooste bedreig het. Hierdie plan het ook genl. Irvin McDowell, met 30 000 man naby Fredericksburg, gevra om uit die noorde op Richmond te vorder.
Terwyl die McClellan -skiereiland -veldtog sy opmars na Richmond begin het, het 'n Unie -mag van 35 000 man onder genl. Nathaniel Banks vroeg in Maart na Winchester opgeruk. Bekommerd oor die gebrek aan beskerming vir Washington, DC, het president Lincoln egter binnekort bevel gegee dat troepe uit die weermag van Banks in die vallei tot die verdediging van die hoofstad moes verdedig. Binne 'n week het meer van Banks se magte gevolg. Hierdie bewegings het Banks se leër drasties verminder van 35 000 tot 9 000 man.
Opdrag van genl Robert E. Lee, militêre adviseur van die Konfederale president Jefferson Davis, om 'n strategiese afleiding in die Shenandoah -vallei te bewerkstellig, het die Konfederale genl Thomas "Stonewall" Jackson in plaas daarvan 'n kragtige offensief ontketen wat uiteindelik die Unie se hoë bevel in Washington verlam het, het McDowell in Fredericksburg gehou (wat hom verhinder het om by McClellan se offensief teen Richmond aan te sluit) en sodoende die inisiatief van die hele federale veldtog afgeskaf.
Terwyl Stonewall Jackson se klein leër van ongeveer 3 500 man op 22 Maart noord van Mount Jackson marsjeer, het die Konfederale kavallerie onder bevel van kolonel Turner Ashby elemente van die vakbond -generaal James Shields se afdeling aan die suidelike buitewyke van Winchester. Die skermutseling op die 22ste, sowel as intelligensie wat deur burgerlikes versamel is, het Ashby laat glo dat die uniemagte die vallei verlaat en dat daar slegs 'n tekenmag oor is. Op grond van Ashby se inligting, wat later onwaar was, het Jackson besluit om te slaan.
Die 1ste Slag van Kernstown het op 23 Maart 1862 plaasgevind en het 'n Unie -oorwinning tot gevolg gehad. Dit was Jackson se enigste taktiese verlies tydens die veldtog. Alhoewel hy verslaan is, het Jackson se aggressiwiteit in Washington groot alarm veroorsaak. Omdat Jackson geglo het dat daar 'n groot aantal mans was, het Lincoln duisende Unie -soldate na die Vallei herlei. Alhoewel hierdie stryd 'n taktiese verlies was, het Jackson sy doel bereik deur die Federals van Richmond af te lei.
Na sy nederlaag in Kernstown, trek Jackson terug in die vallei na Swift Run Gap, waar hy versterk word deur majoor Richard Ewell se afdeling. As deel van die federale veldtog om die Shenandoah -vallei in 1862 te verower, het die federale genl John C. Fremont besluit om die vallei te bedreig uit die huidige West Virginia. Toe hy Ewell in die vallei verlaat om die mag van Banks teë te werk, het Jackson die Federale slim verlei deur die res van sy klein leër na die ooste te marsjeer, en uit die vallei na Richmond. Daarna het hy sy troepe vinnig en in die geheim per trein na Staunton teruggekeer om 'n onverwagte teenaanval teen Fremont te begin. Jackson verras die voorhoede van Fremont se leër (onder bevel van genl.maj. Robert Milroy) op 8 Mei by die Slag van McDowell. Jackson se oorwinning het die leër van Milroy genoop om weswaarts terug te trek.
Soos hierdie punt in die veldtog, het Jackson nou 17 000 mans in sy geledere gehad. Sy volgende beweging is noordwaarts gerig teen Banks, wie se hoofmag in Strasburg geleë was. Deur voordeel te trek uit die unieke aardrykskunde van die vallei, het Jackson sy kant opgestapel deur die grootste deel van sy leër oor die Massanuttenberg te marsjeer, 'n afstand van 60 myl wat die vallei in die lengte gemors het, en in die Page (of Luray) vallei. Jackson se doel was 'n klein voorpos van die Unie by Front Royal, geleë aan die noordelike punt van die Massanutten. Jackson het op 23 Mei verbaas geraak en vinnig die Front Royal -garnisoen oorweldig. Banks het agter in Jackson gevind en sy aanbod en terugtog bedreig, maar Banks het geen ander keuse gehad as om 'n vinnige terugtog na Winchester te beveel in die hoop om daar standpunt te maak nie. Voordat Banks Winchester kon bereik, het Jackson egter 'n afdeling infanterie, kavallerie en artillerie in die terugtrekkende kolom van die Unie ingesny. Middletown op 24 Mei. Die Federals aan die hoof van die lyn het noordwaarts na Winchester gegaan, en die kolom agter het weswaarts uit die vallei gevlug. Jackson het gehoop om sy oorwinning op te volg en Banks na Winchester te jaag, maar sommige van die Konfederale troepe het die waens wat hulle gevang het, begin plunder. Hierdie verlore momentum het die res van die Banks -magte die aand in staat gestel om Winchester veilig te bereik.
Om sy momentum te herwin, val Jackson die volgende oggend op 25 Mei op Winchester aan. Jackson se sukses by die Slag van Winchester het veroorsaak dat Banks na Harper's Ferry teruggetrek het en sy vlug na Maryland voortgesit het.
Alhoewel Jackson in getal was en voor twee leërs van die Unie te staan ​​gekom het, het Jackson die Shenandoah -vallei in net meer as twee weke van alle federale troepe verwyder. Hierdie gevegte het ook sy primêre doel bereik om die federale magte af te lei van hul hoofoffensief teen Richmond. Die pragtige Konfederale oorwinnings by Front Royal en Winchester, en ander wat gedurende die res van die veldtog gevolg het, het die 'legende' van die groot 'Stonewall' Jackson begin vestig.
In reaksie op Jackson se teenwoordigheid langs die Potomacrivier het Lincoln 'n plan beraam om die Konfederale Army of the Valley te vernietig. Die president het drie kolomme van die Unie beveel om bymekaar te kom in die vallei en Jackson vas te trek. "Stonewall" sien hoe die dreigemente nader kom en vinnig terugtrek. Jackson het sy manne hard gemarsjeer in die hoop om te ontsnap van die drieledige tang van die Unie wat op Strasburg konvergeer, om sy toevlug te stop. Banks het Jackson van agter af agternagesit terwyl Fremont uit die weste gedreig het, en genl.maj. James Shields se uniemag uit die ooste genader. Jackson se bedrieglike mans het die stad op 1 Junie skaars skoongemaak toe die kolomme van die Unie agter hulle bymekaargekom het. Na sy noue ontkoming het Jackson sy vinnige opmars suidwaarts in die vallei voortgesit.
Toe hy Port Republic, 'n klein gehuggie aan die suidelike punt van die Massanutten, bereik, besluit Jackson om te staan ​​en veg. Deur die enigste brûe wat die South Fork hier gestrek het, te beheer, het Jackson verhoed dat die uniekolomme verenig, en daarom het hy 'n geleentheid gesien om elkeen afsonderlik te slaan. Namate Fremont nader was, was Jackson se plan om hom eers aan te val en te oorweldig en dan terug te keer om Shields te verslaan. Die Slag van Cross Keys het op 8 Junie plaasgevind. Die geveg eindig met die duisternis wat die Konfederate in staat stel om hul mag op die veld te behou en die kolomme van die Unie weerhou van vereniging.
Nadat hy Fremont suksesvol afgehou het, het Jackson vinnig aandag gegee aan die kleiner mag van Shield by die Slag van Port Republic op 9 Junie. Jackson se plan was om Ewell by Cross Keys te verlaat om Fremont terug te hou, en dan die res van sy leër teen Shields in Port Republic te konsentreer en hom vinnig met oorweldigende getalle te verpletter. Die logistiek om die meeste van sy manne van Cross Keys na Port Republic te verskuif, was egter moeiliker as wat Jackson verwag het. Die dag verloop nie volgens plan nie, maar Jackson het steeds daarin geslaag om sy tweede stryd in twee dae te wen, en sy suksesvolle lenteveldtog in die Vallei suksesvol afgehandel. Die terugtrekking van Fremont en Shields het Jackson die vryheid gegee om 'n week later die vallei te verlaat en by genl Robert E. Lee se beleërde leër naby die Konfederale hoofstad in Richmond aan te sluit.
Jackson's Valley -veldtog was 'n absolute sukses. Binne dertig dae het Jackson se mans 350 myl afgelê, drie bevele van die Unie in vyf gevegte verslaan, 5.000 slagoffers met 'n verlies van slegs 2 000 mans veroorsaak en broodnodige voorraad gevang. Belangriker nog, Jackson het sy hoofdoelwit bereik om byna 60 000 federale soldate in die vallei beset te hou, eerder as om op Richmond te vorder in samewerking met die McClellan -skiereilandveldtog. Die veldtog van Shenandoah Valley in 1862 het "Stonewall" Jackson die mees gevierde soldaat in die Konfederasie gemaak (totdat hy deur generaal Robert E. Lee verduister is) en die moraal van die Suidelike tuisfront aansienlik verhoog.
Shenandoah -vallei in 1862: Detail - geskiedenis
Vier eeue gelede, toe die hele Amerika Virginia was, was die Shenandoah-vallei, 'n vrugbare en oorvloedige natuurlike mylpad van 200 myl wat deur ou oseane gevorm is, die plek van ou legendes en eerbiedige verhale. Inheemse Indiane het 'n uiteensetting gegee van die eerste Engelse wat in die 1600's op Amerikaanse bodem aangekom het met groot troppe weidingdiere en eindelose woude van Amerikaanse bome, waaronder kastaiingbome, baie 600 jaar oud en 100 voet hoog. Vir duisende jare het die Amerikaanse Indiane floreer in die oorvloedige jagveld in die Shenandoahvallei, wat later baie gewaardeerde pelse verhandel het wat in Europa gedra moes word.
So 'n oorvloed van ongerepte grond en wild sou in Engeland (nog in die laat 1600's) nog nie ongemerk verbygegaan word nie, waar die jong Lord Fairfax, 'n gunsteling van Charles I en II, 'n erfgenaam geword het van 5,282,000 hektaar grond in Virginia.
Die woord "Shenandoah" is van onbekende inheemse Amerikaanse oorsprong. Dit word beskryf as afkomstig van die verengelsing van inheemse Amerikaners, wat lei tot woorde soos: Gerando, Gerundo, Genantua, Shendo en Sherando. Die betekenis van hierdie woorde is ook 'n vraag. Schin-han-dowi, die "River Through the Spruces", On-an-da-goa, die "River of High Mountains" of "Silver-Water, en 'n Iroquois-woord vir" Big Meadow "is almal deur Native voorgestel Amerikaanse etimoloë. Die gewildste en mees geromantiseerde oortuiging is dat dit afkomstig is van 'n inheemse Amerikaanse uitdrukking vir 'Beautiful Daughter of the Stars'. 
Lord Fairfax, wat in koninklike glorie op sy gemaklike woning in Engeland woon, het gehoor van 'n Duitse ontdekkingsreisiger in die 1670's wat vertel het van die Shenandoah -vallei as 'wonderlik vrugbaar met gras so hoog dat die toppe voor u bors vasgemaak kan word soos u in jou saal gaan sit. " Ander ontdekkingsreisigers in die tussenliggende jare het soortgelyke verhale teruggebring. Aangesien dit die land van Fairfax was, was hy natuurlik nuuskierig om te sien of alles wat hy gehoor het, waar is.
Terwyl Lord Fairfax nie in staat was om Engeland onmiddellik te verlaat nie (later sou hy die res van sy lewe in Virginia uitleef, byna elke dag vir ontelbare kilometers), het hy die perfekte ontdekkingsreisiger gevind in die persoon van Alexander Spotswood, die eerste goewerneur van Virginia . Spotswood het in 1710 waarnemende goewerneur van Virginia geword, waarna die druk op die kolonie om uit te brei skerper geword het as ooit. 'N Avonturier in sy hart en 'n groot ruiter wat die saal liefgehad het, het Spotswood weinig aanmoediging nodig gehad om op Lord Fairfax se versoek te spring om na die Blue Ridge Mountains te ry en te sien wat verder lê.
Stonewall Jackson in die Shenandoah
Kort na die slag van Bull Run, word Stonewall Jackson bevorder tot generaal-majoor, en die Konfederale Regering het op 21 Oktober 1861 die Departement van Noord-Virginia georganiseer, onder bevel van generaal Joseph E. Johnston, dit was verdeel in die Valley-distrik, die Potomac-distrik en Aquia-distrik, onder bevel van generaal-majoor Jackson, Beauregard en Holmes. Op 28 Oktober beveel generaal Johnston Jackson na Winchester om die bevel oor sy distrik te aanvaar, en op 6 November beveel die oorlogsdepartement sy ou "Stonewall" -brigade en sesduisend troepe onder bevel van brigadier -generaal W. W. Loring om by hom aan te meld. Hulle, tesame met Turner Ashby se kavallerie, het hom 'n mag van ongeveer tien duisend man gegee.
Sy enigste notabeweging in die winter van 1861-62 was 'n ekspedisie einde Desember na Bath en Romney om die spoorlyn Baltimore en Ohio en 'n dam of twee naby Hancock aan die Chesapeake- en Ohio-kanaal te vernietig. Die weer was baie sleg oor die nuwe jaar, met sneeu, reën, ysreën, sterk wind en intense koue. Baie in Jackson se bevel was gekant teen die ekspedisie, en omdat dit niks van veel militêre belang tot gevolg gehad het nie, maar met groot leed van sy troepe bygewoon is, het niks anders as die vertroue wat hy deur sy vorige dienste gewen het, hom van persoonlike ondergang gered . Hy en sy tweede in bevel, generaal Loring, het 'n ernstige meningsverskil gehad. Hy beveel Loring om sy woonplekke in Januarie in die ontblote en vrolike dorpie Romney, aan die suidelike tak van die boonste Potomac, te vestig. Loring het hierteen beswaar gemaak, maar Jackson was onverbiddelik, Loring en sy hoofoffisiere het verenig in 'n versoekskrif aan mnr. Benjamin, minister van oorlog, om hulle te beveel aan Winchester, of ten minste weg van Romney. Hierdie dokument is direk na die oorlogskantoor gestuur, en die sekretaris het die versoek, sonder om Jackson te raadpleeg, heeltemal verontagsaam. Sodra inligting vir Jackson bereik het van wat gedoen is, bedank hy verontwaardig sy kommissie. Goewerneur Letcher was verstom en het Jackson onmiddellik 'n simpatieke brief geskryf en daarna met mnr. Davis en sy sekretaris so sterk gepost dat 'n verskoning aan Jackson gestuur is vir hul onaangename verloop. Die bevele is ingetrek en gewysig, en Jackson is aangespoor om sy bevel te behou. Hierdie klein episode gee die Konfederale burgerlike owerhede 'n idee van die manlike "Stonewall" Jackson.
In die verskriklike wintermars en blootstelling het Jackson 'n toestand verduur waaraan enige privaat persoon blootgestel is. Op 'n oggend, naby Bath, vervloek sommige van sy manne hom, halfbevrore onder hul sneeubedekte komberse, hom as die oorsaak van hul lyding. Hy het naby onder 'n boom gelê, ook onder gesneeu, en dit alles gehoor en sonder om dit op te let, ook tans uitgekruip en die sneeu afgeskud, 'n grappige opmerking gemaak aan die naaste manne, wat geen idee gehad het dat hy het nie in die nag gery en tussen hulle gaan lê. Die voorval het binne 'n paar uur deur die weermag geloop en sy volgelinge versoen met al die ontberings van die ekspedisie en sy gewildheid herstel.
In Maart onttrek Johnston hom uit Manassas, en generaal McClellan het sy leër van meer as honderdduisend man op die Skiereiland versamel. Johnston het suidwaarts getrek om hom te konfronteer. McClellan het 'n meesterlike beweging beplan en georganiseer om die Vallei en die Piemonte -gebied te vang, te besit en te beset, en as sy ondergeskiktes gelyk was aan die taak, en daar was geen inmenging van Washington nie, is die Konfederale weermag waarskynlik verdryf uit Virginia en Richmond gevange geneem in die middel van die somer, 1862.
Jackson se klein leër in die vallei is gedurende die winter uit verskillende oorsake aansienlik verminder, sodat hy aan die begin van Maart nie meer as 5000 man van alle wapens beskikbaar gehad het vir die verdediging van sy distrik nie, wat oral begin swerm het met vyande sy grense, meer as tien keer sy eie krag. Nadat hy in die vallei teruggetrek het, het hy verneem dat die vyand begin terugtrek het en troepe na die ooste van die berge gestuur het om met McClellan saam te werk. Hy het besluit om te stop met 'n aggressiewe demonstrasie teen Winchester, beset deur General Shields, van die Federale weermag, met 'n afdeling van 8000 tot 10 000 man.
Kort na die middel van Maart het Jackson gekonsentreer watter troepe hy kon, en op die 23ste het hy 'n rant by die gehucht Kernstown, vier kilometer suid van Winchester, beset. Shields het hom dadelik aangeval, en 'n ernstige verbintenis van etlike ure het gevolg, wat eindig in die afweer van Jackson oor donker, gevolg deur 'n ordelike terugtog in die vallei tot naby Swift Run Gap in die provinsie Rockingham. Die soektog was nie sterk of aanhoudend nie. Alhoewel Jackson uitgetree het, het hy 'n voorsmakie van sy gevegskwalifikasies gegee wat die terugtrekking van die vyand se troepe uit die vallei keer.
Die resultaat was so aangenaam vir die Richmond -regering en generaal Johnston dat daar besluit is om Jackson te versterk deur generaal Ewell se afdeling na hom te stuur by Swift Run Gap, wat hom ongeveer 1 Mei bereik het, en sodoende Jackson 'n totale mag van 13,000 tot 15 000 man om sy veldtog mee te begin. Aan die begin van Mei was die situasie breedweg soos volg: Milroy, met ongeveer 4087 man, was op die Staunton- en Parkersburg -pad by McDowell, minder as veertig myl van Staunton, met Schenck se brigade van ongeveer 2500 naby Franklin. Die res van Fremont se leër in die bergafdeling was toe ongeveer 30 000 man, waarvan 20 000 in Franklin, vyftig kilometer noord-wes van Staunton, en binne ondersteuningsafstand van Milroy gekonsentreer het. Banks, wat Strasburg versterk het, sewentig myl noordoos van Staunton by die groot vallei in die vallei, om in 'n noodgeval terug te val, het 'n mag van 20 000 man na Harrisonburg, insluitend Shields se afdeling, 10 000 sterk, vorentoe gestoot.Generaal McDowell, met 34 000 man, uitgesluit die Shields -afdeling, was op die punte oos van die Blue Ridge, om óf na Fredericksburg óf na die Luray -vallei te verhuis en vandaar na Staunton 'Not counting Colonel Miles's, later Saxton's, commando , by Harper's Ferry, wat vinnig vermeerder is tot 7000 man, wat van Washington en ander punte noord van die Potomac gestuur is, voor einde Mei, moes Jackson ongeveer 80 000 man in ag neem (insluitend alle uniemagte noord van die Rappahannock en oos) van die Ohio) en om weg te bly van 'n aansluiting met McClellan voor Richmond. Nie minder nie as 65 000 van hierdie vyande was in Mei en Junie in 'n deel van die vallei onder hul verskillende bevelvoerders.
Benewens die reeds genoemde afdeling van Ewell, kon generaal Johnston Jackson geen verdere hulp verleen nie, want McClellan was reg in sy voorkant met groot getalle en bedreig die hoofstad van die Konfederasie met byna onmiddellike en sekere gevangenskap. Die enigste redding daarvan was afhanklik van Jackson se vermoë om Fremont, Banks en McDowell lank genoeg terug te hou om Johnston twyfelagtige gevolgtrekkings met McClellan te laat doen. As hy hierin misluk, sou hierdie drie bevelvoerders van 'n gesamentlike mag dan wees, en ek glo in werklikheid dat meer as honderdduisend konvergeer en van die weste af op Richmond sou afloop soos McClellan uit die ooste gevorder het, en die stad en sy verdedigers sou 'n maklike prooi word vir bykans, indien nie heeltemal nie, 'n kwartmiljoen van die beste gewapende en bes toegeruste mans wat ooit deur die regering in die veld gesit is.
Vroeg in Mei was Jackson naby Port Republic besig om na sy omgewing te dink en sy planne te laat ontwikkel. Wat hierdie laasgenoemde was, was niemand anders as hyself nie.
Skielik versprei die afgryslike nuus deur die Vallei dat hy deur Brown's en Swift Run Gaps na die oostekant van die Blue Ridge gevlug het. Slegs Ashby bly agter met ongeveer duisend kavalleries, versprei en bewegend dag en nag in die omgewing van McDowell, Franklin, Strasburg, Front Royal en Luray, en rapporteer aan Jackson elke beweging van die vyand. Wanhoop het vinnig by die mense van die Vallei opgekom. Jackson het sy vlug nie verberg nie, waarvan die nuus sy vyande binnekort bereik het. Milroy het twee regimente na die top van die Shenandoah-gebergte gevorder, slegs twee-en-twintig kilometer van Staunton af, en was besig om voor te berei om sy hele mag na Staunton te verskuif, gevolg deur Fremont.
Jackson het van Charlottesville en ander stasies op die Virginia Central Railroad genoeg treintreine versamel om al sy klein weermag te vervoer. Dat dit na Richmond geneem moes word toe die troepe almal aan boord was, het niemand getwyfel nie. Dit was Sondag, en baie van sy stewige soldate was Valleiers. Met hartseer en somber harte klim hulle op die treine by Mechum's River Station. Toe alles aan die gang was, kyk! hulle het 'n koers in die westelike rigting gevolg, en 'n bietjie later het die eerste trein na Staunton gery.
Die nuus oor Jackson se aankoms het soos 'n veldbrand versprei, en skares het na die stasie gestroom om die soldate te sien en te leer wat dit alles beteken. Niemand het geweet nie.
Sodra die troepe aan die gang gesit kan word, neem hulle die pad wat na McDowell lei, terwyl die generaal kavallerie na Buffalo Gap en verder gestuur het om alle persone wat daardie kant toe was, te arresteer. Generaal Edward Johnson, met een van Jackson's Valley -brigades, was reeds by Buffalo Gap. Die volgende oggend, langs 'n omringende bergpaadjie, het hy probeer om 'n brigade infanterie na die agterkant van Milroy se twee regimente op die Shenandoah-berg te stuur, maar hulle is onbehoorlik gelei en kon nie betyds die posisie bereik nie, sodat wanneer hulle voor aangeval word. beide regimente het ontsnap. Jackson het so vinnig as moontlik gevolg, en die volgende dag, 8 Mei, bo -op die Bull Pasture Mountain, drie myl oos van McDowell, ontmoet Milroy versterk deur Schenck, wat beveel het uit hoofde van senioriteit van kommissie. Die konflik het vier uur geduur en was ernstig en bloedig. Dit is hoofsaaklik met handwapens beveg, die grond verbied veel gebruik van artillerie. Schenck en Milroy vlug vinnig na Franklin om saam met Fremont te verenig. Die roete lê langs 'n smal vallei omhein deur hoë berge, wat die flanke van die terugtrekkende leër perfek beskerm teen Ashby se agtervolgende kavallerie, onder leiding van kaptein Sheetz. Jackson het hom beveel om so sterk as moontlik te streef en alle benaderings te beskerm teen McDowell of Staunton totdat hy van hierdie plig ontslae geraak het. Jackson het die dooies begrawe en sy leër laat rus, en val toe terug na die vallei op die Warm Springs- en Harrisonburg -pad.
Die oggend na die slag van McDowell bel ek baie vroeg Jackson by die woning van kolonel George W. Hull van die dorp, waar hy sy hoofkwartier gehad het, om te vra of ek hom kon help, aangesien ek moes gaan Staunton, veertig myl ver, om te kyk na 'n paar maatskappye wat by my bevel sou aansluit. Hy het my gevra om 'n paar oomblikke te wag, want hy wou 'n telegram voorberei om na president Davis gestuur te word vanaf Staunton, die naaste kantoor aan McDowell. Hy het by 'n tafel gaan sit en byna 'n halwe bladsy foolscap geskryf, hy het opgestaan ​​en 'n paar minute voor die kaggel gestaan ​​en daaroor nagedink. die kamer verskeie kere. Hy het skielik stilgehou, gaan sit en twee of drie reëls afgesny, die papier gevou en gesê: "Stuur dit weg sodra jy by Staunton kom." Terwyl ek hom totsiens gesê het, het hy opgemerk: "Ek kan vandag of môre ander telegramme hê, en ek sal dit vir u stuur. Ek wens u het twee of drie goed gemonteerde koeriers gereed om die antwoorde onmiddellik aan my te stuur. . "
Ek lees die boodskap wat hy vir my gegee het. Dit is gedateer met 'McDowell' en daaroor lui dit: 'Providence het ons arms gister geseën met 'n oorwinning op McDowell.' Dit was al. 'N Paar dae nadat ek by Staunton gekom het, kom daar 'n koerier met 'n boodskap om na die minister van oorlog te telegrafeer. Ek lees dit, stuur dit af en beveel 'n koerier om gereed te wees met sy perd, terwyl ek by die telegraafkantoor wag vir die antwoord. Die boodskap was in hierdie verband: "Ek dink ek behoort Banks aan te val, maar onder my bevel voel ek nie vry om dit te doen nie." Binne minder as 'n uur het 'n antwoord gekom, maar nie van die minister van oorlog nie. Dit was van generaal Joseph E. Johnston, na wie ek vermoed het dat die sekretaris generaal Jackson se boodskap verwys het. Ek het 'n duidelike herinnering aan die inhoud daarvan, soos volg: "As u dink dat u Banks kan klop, val hom aan. Banks het vermoedelik homself sterk versterk by Strasburg en Cedar Creek, en hy het daar teruggeval. Ek het die koerier begin met hierdie antwoord, soos ek veronderstel het, na McDowell, maar kyk! dit ontmoet Jackson net twaalf kilometer van Staunton af, na die punt waar hy in Harrisonburg en Warm Springs sy klein leër getrek het, behalwe 'n deel van Ashby se kavallerie, wat hy onder 'n onverskrokke leier, kaptein Sheetz, van McDowell gestuur het om Fremont te bedreig. , wat in Franklin in Pendleton County konsentreer, waar hy in salige onkunde gebly het dat Jackson McDowell verlaat het, totdat hy 'n paar dae later per telegraaf verneem het dat Jackson op Banks by Front Royal geval het en hom deur Winchester en oor die Potomac gery het.
Twee uur nadat hy hierdie telegram van generaal Johnston ontvang het, was Jackson op pad na Harrisonburg, waar hy op die groot vallei -vallei kom. Deur gedwonge optogte bereik hy New Market in twee dae. Afdelings kavallerie bewaak elke pad buite hom, sodat Banks in totale onkunde oor sy benadering bly. Hierdie federale bevelvoerder het die grootste deel van sy mag goed versterk by en naby Strasburg, maar hy het 'n sterk losband by Front Royal gehou, ongeveer agt kilometer ver en in die gesig gestaar na die Luray of Page Valley.
Van New Market af verdwyn Jackson so skielik dat die mense van die vallei weer verbaas was. Hy steek die Massanutten -berg oor en verby Luray, haas hy hom na Front Royal. Hy het soms vier en twintig uur met sy hele leër gereis en sodoende vir sy infanterie die sobriquet van "Jackson's foot cavalry" gekry. Vroeg die middag van 23 Mei het hy Front Royal getref. Die verrassing was volkome en rampspoedig vir die vyand, onder bevel van kolonel John R. Kenly. Na 'n vrugtelose weerstand vlug hulle na Winchester, twintig myl ver, met Jackson op hul hakke. 'N Groot aantal is binne vier myl gevange geneem deur 'n pragtige kavalerie van kolonel Flournoy en luitenant-kolonel Watts.
Die nuus oor hierdie ramp het Banks in Strasburg bereik, waardeur hy verneem dat Jackson vinnig in die rigting van Newtown was. Die werke wat Banks gebou het, was nie in die rigting vir verdediging gemaak nie, daarom het hy dit laat vaar en haastig na Winchester vertrek, maar onderweg, naby Newtown (24 Mei), het Jackson sy flank geslaan, groot verlies aangerig en groot besittings, bestaande uit waens, spanne, kampuitrusting, proviand, ammunisie en meer as negeduisend wapens, alles nuut en in perfekte toestand, behalwe 'n groot aantal gevangenes.
Jackson jaag nou Banks se vlugtende weermag na Winchester, waar laasgenoemde standpunt inneem, maar na 'n skerp verbintenis met Ewell se afdeling op die 25ste vlug hy weer, sonder om te stop totdat hy die Potomac oorgesteek het, en homself en sy regering gelukgewens in 'n versending wat sy leër was uiteindelik veilig in Maryland. Generaal Saxton, met ongeveer 7000 man, het Harper's Ferry gehou, 32 myl van Winchester af. Jackson het hulde gebring aan hierdie versterkte pos, deur 'n groot deel van sy magte daar naby te marsjeer, met 'n aanval te dreig, lank genoeg om toe te laat dat al die gevange eiendom in Winchester na Staunton weggestuur word, en dan na Winchester teruggekeer word. Sy probleem was nou om uit die kloue van Fremont te ontsnap, in die wete dat die beampte onmiddellik per kabel in kennis gestel sou word van Banks. Hy kon teruggaan soos hy gekom het, by die Luray -vallei, maar dit sou Staunton (die belangrikste depot in die vallei) aan Fremont laat vang, en hy het sy planne beraam om dit te red.
Ek was by Staunton agtergelaat om my rekrute te organiseer. Op pad om Banks aan te val, het Jackson vir my 'n bevel van New Market gestuur om soveel mense as wat ek kon, in Brock's Gap, wes van Harrisonburg, te gooi en in enige ander bergpas waardeur Fremont kon bereik die vallei by of suid van Harrisonburg. Ek het geweet dat daar binne 'n kilometer van Franklin, op die hoofweg wat na Harrisonburg lei, 'n smal verontreiniging aan weerskante ingehou het byna loodregte kranse, meer as vyfhonderd voet hoog. Ek het ongeveer vyftig mans, goed gewapen met langafstand-gewere, gestuur om hierdie kranse te beset en die gang te verdedig tot by die laaste uiterste.
Op 25 Mei, sodra Fremont verneem het van Banks se nederlaag en terugtrek na die Potomac, het hy sy leër van ongeveer 14 000 van Franklin in werking gestel om Jackson se terugtog in die vallei af te sny. Ashby se manne was nog steeds voor in die rigting van McDowell, met 'n onbekende mag, so Fremont het nie die roete probeer nie, maar het sy kavallerie gestuur om die pad na Brock's Gap te voel, op die direkte pad na Harrisonburg. Die manne wat ek na die kranse gestuur het, laat die kolom se kop goed in die onrein of kloof kom, toe hulle uit 'n posisie van volmaakte veiligheid tot hulself 'n dodelike vlug in die nabye kolom stort. Omdat die aanval onverwags was en van 'n vyand van onbekende sterkte, het die federale kolom gestop en gehuiwer om voort te gaan. 'N Ander sarsie en die' rebelleskreeu 'van die kranse het hulle teruggedraai om nooit weer te verskyn nie. Fremont neem die pad na Moorefield, en vandaar na Strasburg, alhoewel hy op 24 Mei deur president Lincoln beveel is om direk na Harrisonburg te gaan. Dit toon hoe naby Jackson se berekening van kanse was, en verklaar dat toe sy agterhoede Fisher's Hill opgeruk het, twee kilometer van Strasburg, die opmars van Fremont aan die bergkant langs die pad van Moorefield in sig was, en 'n skerp skermutseling plek. Jackson het voortgegaan na Harrisonburg, sterk nagestreef deur Fremont, maar vermy konflik.
Die nuus van Banks se nederlaag het onrus in Washington veroorsaak, en Shields is beveel om van oos van die Blue Ridge na die Luray -vallei terug te keer in alle haas om met Fremont saam te werk. Jackson is ingelig oor Shields se benadering, en sy doel was om 'n kruising van hul magte te voorkom totdat hy 'n punt bereik het waar hy hulle vinnig kon opvolg. Hy het daarom kavallerie -afdelings langs die Shenandoah gestuur om die brûe tot by Port Republic te verbrand, terwyl die rivier destyds te vol was om te ry. Op Harrisonburg neem hy die pad wat na Port Republic lei, en beveel my van Staunton, met 'n gemengde battery en bataljon kavallerie, na die brug oor Noordrivier naby Mount Crawford, om te verhoed dat 'n kavalleriemag agter hom uitkom.
By Cross Keys, ongeveer ses myl van Harrisonburg af, het hy op 8 Junie die stryd aan Fremont gelewer, en na 'n lang en bloedige konflik, toe die nag toesluit, was hy meester van die veld. Hy het die een afdeling - Ewell's - op die grond gelaat om Fremont te weerstaan ​​as hy die volgende dag sou terugkeer, maar die nag het hy die res van sy leër na Port Republic, wat in die vurke van die rivier lê, geloop en getref om die troepe aan te val. van Shields se bevel die volgende oggend op die plaas Lewis, net onder die stad.
Op die dag van die konflik by Cross Keys het ek die brug oor North River by Mount Crawford gehou met 'n bataljon kavalerie, vier houwitsers en 'n Parrott -geweer, om 'n kavallerieflankbeweging op Jackson se treine in Port Republic te voorkom. Ongeveer 10 uur die nag het ek 'n brief van Jackson ontvang, met 'n potlood op die leë kant van 'n koerant, waarin ek aangesê het om met my bevel by Port Republic voor dagbreek verslag te doen. Op dieselfde strokie, en as 'n naskrif, skryf hy: "Arme Ashby is dood. Hy het heerlik geval. Ek weet dat u saam met my sal treur oor die verlies van ons vriend, een van die edelste mans en soldate in die Konfederale weermag. " Ek het die papiertjie gedra totdat dit letterlik aan flarde gedra is.
Dit was vroeg, Sondag, 8 Junie, toe Jackson en sy personeel die brug by Port Republic bereik. Generaal E. B. Tyler, wat saam met twee brigades van Shields se afdeling aan die oostekant van die rivier naby was, het twee gewere en 'n paar mans onder 'n groen en ondoeltreffende offisier na die brug gestuur. Hulle het omtrent dieselfde tyd as Jackson aangekom, maar toe sy troepe binnekort opdaag, het die federale offisier en sy ondersteuners haastig teruggekeer na die plaas Lewis en 'n geweer by die brug verloor.
Ek het Port Republic 'n uur voor dagbreek van 9 Junie bereik en die huis gesoek wat Jackson bewoon het, maar wou hom nie so vroeg steur nie, en ek vra die wagter watter kamer deur "Sandy" Pendleton, adjudant-generaal van Jackson, beset is. 'Bo, eerste kamer aan die regterkant,' antwoord hy.
As ons veronderstel het dat hy ons reg bedoel terwyl ons die huis in die gesig staar, het ek opgegaan, die deur saggies oopgemaak en ontdek dat generaal Jackson op sy gesig oor die bed lê, volledig geklee, met swaard, gordel en stewels aan. Die laaggebrande talgkers op die tafel skyn 'n dowwe lig, maar tog genoeg om hom te herken. Ek het probeer om terug te trek sonder om hom wakker te maak. Hy draai om, gaan sit op die bed en roep: "Wie is dit?"
Hy het my verskoning nagegaan met "Dit is goed. Dit is tyd om op te staan. Ek is bly om jou te sien. Was die manne regop toe jy deur die kamp kom?"
"Dit is reg. Ons beweeg teen dagbreek. Gaan sit. Ek wil met jou praat."
Ek het geleer om hom nooit vrae te vra oor sy planne nie, want hy sou dit nooit aan iemand beantwoord nie. Ek het dus gewag dat hy eers sou praat. Hy het met gevoel na Ashby se dood verwys en het dit as 'n onherstelbare verlies beskou. Toe hy stilstaan, het ek gesê: "Generaal, u het gister 'n heerlike afronding van u vier weke se werk gemaak."
Hy het geantwoord: 'Ja, God het ons weermag gister weer geseën, en ek hoop dat dit met sy beskerming en seën vandag nog beter sal gaan.'
Toe sit hy vir die eerste keer in al my omgang met hom die uiteensetting van die voorgestelde operasies van die dag. Ek onthou sy gesprek volmaak. Hy het gesê: "Charley Winder sal met dagbreek die rivier oorsteek en Shields op die Lewis -plaas aanval. Ek sal hom ondersteun met al die ander troepe so vinnig as wat hulle in lyn kan kom. Generaal 'Dick' Taylor sal beweeg deur die bos aan die kant van die berg met sy Louisiana -brigade, en jaag op hul linkerflank teen die tyd dat die aksie algemeen word. Teen 10 uur kry ons hulle op die vlug, en ek sal u nou vertel wat Ek wil saam met jou. Stuur die groot nuwe geweergeweer wat jy het ['n 12-ponder Parrott] na Poague [bevelvoerder van die Rockbridge-artillerie] en laat jou berede manne by die kavalerie aanmeld. Ek wil hê dat jy persoonlik jou berg-houwitsers moet neem na die veld, in 'n veilige posisie agter in die lyn, terwyl alles op die muile gepak is, te eniger tyd gereed om berg toe te gaan. Drie myl onder Lewis is daar 'n besoedeling op die Luray-pad. Skille kan saamtrek en as hy dit doen, kan ek hom nie bereik met die veldbatterye aan nie rekenskap van die bos. U kan u 12-ponder houwitsers op die muile teen die berg opdra, en op 'n goeie plek die vyand uit die besoedeling uitpak, en die kavallerie sal die res doen. "
Hierdie strydplan is tot op die letter uitgevoer. Ek het my in 'n kloof ingeneem, ongeveer tweehonderd meter agter die battery van Poague in die middel van die lyn. Generaal Tyler, wat twee brigades van Shields se afdeling gehad het, het 'n baie hardnekkige stryd gevoer, en teen 9 uur het sake vir ons baie ernstig begin lyk. Dick Taylor het nog nie uit die bos op Tyler se linkerflank afgekom nie.
Intussen het ek 'n merkwaardige tyd saam met ons muile in die kloof gehad. Die nuus kom van links dat Winder se brigade naby die rivier meegee. Jackson ry in daardie rigting om te sien wat dit beteken. Terwyl hy op die rand van ons kloof verbygaan, vang sy oog die toneel, en terwyl hy 'n rukkie opstaan, het hy my geantwoord met: 'Kolonel, dit lyk asof u daar onder probleme het.' Ek het 'n antwoord gegee wat 'n hartlike lag laat ontstaan ​​het, en hy het gesê: "Bring jou muile so gou as moontlik na die berg, en wees gereed om te beweeg."
Toe jaag hy verder. Hy het gevind dat sy ou brigade effens toegegee het aan oorweldigende druk. Galopend word hy met 'n gejuig ontvang en met 'n groot stem uitgeroep: 'Die' Stonewall' -brigade volg my nooit! ' lei hulle terug na hul oorspronklike lyn. Taylor het gou sy verskyning gemaak, en die flankaanval het die werk van die dag afgehandel. 'N Wilde toevlug begin. Die strewe was sterk. Daar is geen standpunt in die onrein gemaak nie. Ons het hulle agt myl agtervolg. Ek het saam met Jackson teruggery, en teen sononder was ons op die slagveld by die Lewis -herehuis.
Fremont, wat die geraas van die geveg hoor, het haastig uit die buurt van Harrisonburg gehaas om Tyler te help, maar Jackson het die brug by Port Republic verbrand, nadat Ewell Fremont 'n geruime tyd aan die westekant van die rivier in toom gehou het en ontsnap het, sodat wanneer Fremont kom in die gesig van Tyler se slagveld, laasgenoemde se troepe is omgeslaan en die rivier kon nie oorgesteek word nie.
Die volgende dag keer ek terug na Staunton en vind generaal W. H. C. Whiting, my ou bevelvoerder na die val van generaal Bee by Bull Run, met 'n afdeling troepe om Jackson te versterk. Hy en sy personeel as gaste na my huis geneem, vertrek General Whiting kort na die ontbyt met 'n gids om Jackson te besoek by Swift Run Gap, naby Port Republic, waar hy sy troepe laat rus het. Die afstand van Staunton was ongeveer twintig myl, maar Whiting het na middernag teruggekeer. Hy was in 'n groot passie en verklaar dat Jackson hom skandalig behandel het. Ek het gevra: "Hoe is dit moontlik, generaal, want hy is baie beleefd teenoor almal?"
"O, hang hom, hy was beleefd genoeg. Maar hy het nie een woord oor sy planne gesê nie. Ek het hom uiteindelik beveel om bevele te gee en vir hom te vertel watter troepe ek het. Hy het eenvoudig vir my gesê om terug te keer na Staunton, en hy sou stuur vir my bestellings môre. Ek het nie die minste idee wat dit gaan wees nie. Ek glo hy het nie meer sin as my perd nie. "
Toe ek sy gemoedstoestand sien en hy was 'n gas in my huis, het ek min gesê. Net na die ontbyt, die volgende oggend, kom daar 'n koerier met 'n kort bestelling om sy troepe op die treinspoor te begin en dadelik na Gordonsville te trek, waar hy verdere bevele sal ontvang. Dit het 'n nuwe ontploffing van woede meegebring. "Het ek jou nie gesê dat hy 'n dwaas was nie, en bewys dit dit nie? Hoekom, ek het net eergister deur Gordonsville gekom."
Hy het egter die bevel gehoorsaam en toe hy Gordonsville bereik, vind hy Jackson daar, en sy klein Vallei -leër kom 'n paar dae later agter hom aan toe McClellan verstom was toe hy verneem dat Jackson aan sy regterflank aan die Chickahominy was. Kort na die sewe dae se stryd om Richmond, ontmoet ek Whiting weer, en hy sê toe: "Ek het Jackson nie geken toe ek by jou huis was nie. Ek het nou uitgevind wat sy planne was, en hulle was 'n Napoleon. Maar ek dink steeds hy moes my sy planne vertel het as McClellan Richmond sou verower het. alles wat ek gesê het oor sy dwaas. "
Vanaf die datum van Jackson se aankoms in Staunton tot die slag van Port Republic was vyf en dertig dae. Hy marsjeer van Staunton na McDowell, 40 myl, van McDowell na Front Royal, ongeveer 110, van Front Royal na Winchester, 20 myl, Winchester na Port Republic, 75 myl, 'n totaal van 245 myl, terwyl hy intussen 4 desperate gevegte veg, en om hulle almal te wen.
Op die 17de Junie, net sy kavallerie, onder Brigadier-generaal BH Robertson, en Chew se battery, en die bietjie krag wat ek in die vallei ingeroep het (wat nou nie meer deur die vyand bedreig word nie), het Jackson al sy troepe suidwaarts beweeg oos, en op die 25ste aangekom by Ashland, sewentien kilometer van Richmond. Hierdie terugtrekking uit die vallei is so vaardig bestuur dat sy afwesigheid op die toneel van sy laat triomfe in Washington onverwags was. Inteendeel, daar het iets soos 'n paniek daar geheers, en die regering was bang om McDowell toe te laat om sy magte met McClellan te verenig, sodat dit nie die hoofstad sou ontbloot en blootstel aan Jackson se vermeende beweging daarop nie.
Jackson se militêre operasies was altyd onverwags en geheimsinnig. In my persoonlike omgang met hom in die vroeë deel van die oorlog, voordat hy beroemd geword het, het hy dikwels gesê dat 'n militêre bevelvoerder nooit uit die oog verloor het nie: 'Verberg, mislei en verras die vyand altyd as as dit moontlik is, en as u hom tref en oorkom, moet u nooit die strewe toelaat nie, solank u manne die krag het om 'n leër te volg wat hard nagestreef word, paniekbevange raak en dan met die helfte van hulle getal vernietig kan word. Die reël is: veg nooit teen swaar kanse nie, as u deur u moontlike manoeuvreer slegs u eie mag en slegs die swakste deel van u vyand kan verslaan en dit kan verpletter. Sulke taktiek sal elke keer wen, en 'n klein leër mag vernietig dus 'n groot in detail, en herhaalde oorwinning sal dit onoorwinlik maak. "
Sy beweeglikheid was 'n eenvoudige saak. Hy het sy mans nooit afgebreek deur te lank te marsjeer nie. Hy het die hele rubriek baie gereeld gerus, maar slegs vir 'n paar minute op 'n slag. Ek onthou dat hy daarvan gehou het om die mans plat op die grond te sien lê en te sê: ''n Man rus heeltemal as hy gaan lê.'
Sirene van die Shenandoah
Dit was omstreeks 01:00 die middag van 23 Mei 1862, toe 'n jong bediende die salon binnekom waar die agtienjarige Belle Boyd vir haar ouma in haar huis in Front Royal voorgelees het. Die jong man was in 'n toestand van groot opgewondenheid. Hy het geskreeu: 'O, mejuffrou Belle, ek dink die revels kom eersdaags, want die yanks is 'n groot gedoe in die straat.'
Belle jaag na buite en stop 'n federale beampte wat net daar verbygaan. Sy het hom gevra waaroor die rumoer gaan. Die kaptein het geantwoord: 'Die Konfederate nader die kragdadige stad, onder generaals Jackson en Ewell, dat hulle die buitepikke verras en gevang het en eintlik binne 'n kilometer van die stad gevorder het sonder dat die aanval eers vermoed is.
Belle haas haar boontoe, gryp haar operaglase en neem net genoeg tyd om die 'spesiale korrespondent' aan die New York Herald, 'n heer Clark, in sy kamer te sluit. Dit was haar begeerte dat hy deur generaal Jackson aangekeer sou word en dat hy kwaliteit tyd in die Libby -gevangenis sou deurbring.
Met die haas op die balkon en met behulp van haar verkyker, kon Belle die 'voorwag van die Konfederate op 'n afstand van ongeveer driekwart myl sien en vinnig op die stad marsjeer.' Boyd het geweet haar pa, Benjamin Boyd, dien as lid van die Stonewall Brigade, en het saam met hierdie troepe opgetrek. Sy het geglo dat sy vinnig moet optree om sy welsyn, sowel as die van die hele Rebel Army, te verseker.
Boyd verlaat vinnig die balkon en gaan na die straat voor haar ouma se huis. Daar het verskeie " pro-Konfederale mans " gestaan. Sy het gevra of hulle haastig na Jackson sal gaan om vir hom waardevolle inligting te gee oor die gesindheid van federale troepe in die stad. 'Daarsonder het ek alle rede gehad om nederlaag en ramp te verwag. Elkeen van die mans wat sy uitgevra het, het egter geantwoord: 'Nee, nee. Jy gaan." En gaan, sy het.
Sy was geklee in ''n donkerblou rok met 'n spierwit voorskoot daaroor en hierdie kontras van kleure, wat op 'n groot afstand sigbaar was, het my baie meer opvallend gemaak as wat toe net aangenaam was'. Gryp 'n wit sonkappie Belle "het begin by 'n inloop in die straat, wat vol was met federale offisiere en mans. Ek het gou die stad skoongemaak en die oop velde gekry, wat ek met onophoudelike spoed deurkruis het, in die hoop om van die waarneming te ontsnap totdat ek die pad van die Konfederale kon bereik ... "
In haar biografie het Boyd opgemerk dat haar 'ontsnapping 'n voorreg was: want alhoewel ek nie getref is nie, vlieg die geweerballetjies dik en vinnig om my, en meer as een tref die grond so naby my voete dat ek stof in my oë gooi. " Boonop het vakbond -soldate wat by die hospitaal gestasioneer was, hul aandag gevestig op die uitgang van Boyd uit die stad en ook op haar toegesak. Verskeie skote het dele van haar klere deurboor, maar "niemand het by haar liggaam gekom nie." Dit was beslis denkbaar dat die doelwit van die federale vuurwapen was, alhoewel ek my afvra waarom federale soldate op 'n ongewapende vroulike burger sou skiet.
Belle beweer ook dat sy ook blootgestel is aan 'kruisvuur' van die federale en konfederale artillerie, wie se skoot en doppie oor my kop gefluit en gesis het. Een van die skulpe het die aarde getref "binne twintig meter van my voete af en die ontploffing het natuurlik die fragmente in elke rigting laat vlieg". Boyd moes haarself op die grond gooi om beserings te voorkom.
Dit is hoogs onwaarskynlik dat u blootgestel word aan artillerie "kruisvuur" gedurende die tydperk van 13:00. Die eerste artillerierondes wat afgevuur is, was die van luitenant Charles Atwell se Battery E., Pennsylvania Light Artillery se tienponder Parrotts. Lucy Buck, wie se ouers die eiendom van Bel Air gehad het, verwys na die artillerie "aan beide kante het 'n baie geanimeerde dialoog gevoer." Na bewering het een van die doppe "oor die huis gefluit en die takkies voor die stoep van die asp afgesny". Een het in hul skuur ontplof en 'n ander het 'n entjie se stap van haar huis af in die Happy Creek Mill vasgery. Volgens die meeste berigte het die beskieting egter eers ten minste 2:15 begin, meer as vyf-en-veertig minute na Boyd se afspraak met Douglas. Verder is die Konfederale teenbattery-vuur eers na 15:00 ingehuldig.
Ongeag daarvan, Boyd kom gou binne sig binne die eerste Maryland, CSA en die Louisiana Brigade. Sy beweer dat hierdie eenhede haar ''n luide gejuig gegee het, en sonder om op verdere bevele te wag, vinnig in die stad ingestorm het.' Dankbaar het Boyd beweer dat sy 'op haar knieë gesink en 'n kort, maar ernstige gebed tot God gebid het'.
Generaal Richard Taylor, bevelvoerder van die Louisiana Brigade, het self kennis geneem van sy ontmoeting met Belle Boyd. Hy het geskryf: 'Daar het ons uit die bos gehaas om ons te ontmoet, 'n jong, nogal mooi vrou, later bekend as Belle Boyd.' Sy het meegedeel dat 'die stad gevul was met Federals, wie se kamp aan die westekant van die rivier was, waar hulle gewere gehad het om die wa -brug te bedek, maar niemand het die spoorbrug nie'. 'Ek was oortuig van die verklarings van die vrou en het haastig vorentoe gegaan na 'n dubbelganger in die hoop om die vyand se lediges in die stad te verras.
Op hierdie tydstip het Belle Boyd 'n kennis van haar, Henry Kyd Douglas, raakgesien. In haar herinneringe is dit egter interessant om op te let dat sy hom bel "Harry. " Nietemin, nadat sy asem opgehaas het, het sy na hom gehardloop en vir hom gesê "om vinnig op die kavallerie te gaan, met bevele om die brûe voor hulle te gryp. die terugtrekkende Federale behoort tyd te hê om hulle te verbrand. "
Henry Douglas onthou die vergadering ietwat anders. Douglas onthou dat hy 'die figuur van 'n wit vrou vinnig aan die regterkant van die stad gly, en na 'n sirkel vinnig in 'n kloof in ons rigting hardloop ... Sy het gelyk toe ek haar sien, en nie ag slaan op onkruid of omheinings nie, maar sy het met 'n enjinkap gewaai terwyl sy aangekom het, terwyl sy probeer het om die heuwel tussen haar en die dorp te hou. "
Generaal Richard Ewell stel voor dat Douglas uitry om haar te ontmoet. Douglas het dit gedoen en beskryf haar as 'n "romantiese meisie wie se lang, soepele en grasieuse gestalte hom tref" toe hy binne sig van haar kom. Hy skrik 'n oomblik toe hy hoor hoe sy my naam noem. Maar ek was nie baie verbaas toe ek sien dat die besoeker die bekende Belle Boyd is wat ek van haar vroegste kinderjare af geken het nie. "
Volgens Henry, toe Belle haar asem ophaal, het sy hom aangesê om vir Jackson in kennis te stel dat "die Yankee -mag baie klein is - een regiment van Maryland Infanterie, verskeie stukke artillerie en verskeie kompanies kavalerie. Sê vir hom ek weet, want ek het deur die kampe gegaan en dit by 'n offisier gekry. Sê vir hom dat hy dadelik moet aankla, en hy sal hulle almal vang. " Douglas beweer dat hy die boodskap "vinnig" aan Jackson oorgedra het. Die intelligensie wat aan Jackson verskaf is, was ongelukkig inligting wat hy meestal al geken het. Dit was die rede waarom hy vroeër die oggend vir die eerste Maryland CSA gevra het om die aanval te lei.
Belle onthou dat nadat Douglas sy verslag aan Jackson oorgedra het, die generaal na haar toe gery en gevra het of sy ''n begeleiding en 'n perd sou hê om terug te keer na die dorp'. Belle bedank hom, maar dui aan dat sy 'sou gaan soos ek gekom het'. Douglas noem nie dat Jackson hierdie aanbod aan haar gemaak het nie. Ongeag die besonderhede en akkuraatheid van Boyd se strewe na die Konfederale Weermag, het dit in die middel van 'n geveg beslis 'n groot mate van waagmoed en moed getoon.
Toe Douglas na Jackson terugkeer, jaag die eerste Maryland- en Louisiana -troepe reeds na Front Royal. Jackson stel voor Henry volg die troepe die stad in en probeer nog 'n keer met Belle Boyd praat en kyk of hy bykomende intelligensie kan bekom. Douglas het dit gedoen en toe hy na haar toe kom, "het sy my met verbaasde hartlikheid ontvang, en toe ek van my saal af buk, het sy 'n karmosynrooi roos aan my uniform vasgemaak en gesê dat dit bloedrooi was en dat dit sy was ' kleure.'"
Alhoewel daar geen melding gemaak word van bykomende inligting wat oorgedra is nie, is Bell 'deur 'n heer met 'n hoë sosiale status' twee pakkies gegee terwyl hy die vorige dag Winchester besoek het. Een pakket was volgens hom 'van groot belang'. Die tweede pakket wat hy gesê het, was 'n "kleinigheid". Ons weet uit die dagboek van Julia Chase dat onder hierdie items ongeveer '50 letters' van haar weggeneem is deur beamptes wat onder kolonel George Lafayette Beal van die 10de Maine Infanterie diens gedoen het voor haar vertrek uit Winchester.
Benewens die pakkette, weet ons dat die geheimsinnige 'gentleman' ook 'n vertroulike brief aan Belle gegee het. Daar is vir haar gesê dat dit 'generaal Jackson of sy gelyke' moet bereik. Tydens die konfrontasie met Belle Boyd, het kolonel Beal 'n brief opgemerk wat gedeeltelik in haar hand versteek was. Toe hy daaroor uitgevra word, het Boyd geantwoord: 'Wat-hierdie klein papiertjie? U kan dit hê as u wil. Dit is niks. " Die bluf werk toe Beal wou nie die dokument ondersoek nie. As dit waar was, was dit 'n beduidende gaffel van sy kant. Daar moet egter aanvaar word dat hierdie deel van haar missie tydens een van haar twee ontmoetings met Henry Douglas sou wees.
Alhoewel baie van die besonderhede in haar verslag van die voorval uit 1866 nie akkuraat met die aanvaarde geskiedenis vergelyk nie, het Boyd in haar memoires beweer dat sy ''n dankbrief van Jackson ontvang het'. Die nota is na bewering gelees: 'Ek dank u, vir myself en vir die weermag, vir die geweldige diens wat u vandag u land gelewer het. Ek is haastig jou vriend, T. J. Jackson, CSA. "
Die oorwinning by Front Royal was inderdaad voltooi en Jackson se 6de Virginia Cavalry, onder luitenant-kolonel Thomas Flournoy, sou inderdaad die noodlottige slag vir kolonel John Reese Kenly se krag dien. Die 6de Virginia-kavalerie sou meer as 750 lede van die 1ste Maryland Union-infanterie, die 29ste Pennsylvania-infanterie en Atwell se artilleriste aan die staatsgreep verskaf.
Belle Boyd sou opgemerk het: "Die dag was ons s'n en ek het die bevrediging gehad om te weet dat dit die gevolg was van die inligting wat ek met soveel risiko vir myself oorgedra het, dat generaal Jackson die flankbeweging gemaak het wat tot sulke gelukkige resultate gelei het." 'Die Konfederate, wat hul oorwinning opgevolg het, het die rivier oorgesteek deur die steeds staande brûe en verder gestoot deur die pad wat na Winchester gelei het.'
Boyd sou egter binnekort die gevolge vir haar beroep begin betaal. Op 29 Julie 1862 het die minister van oorlog, Edwin Stanton, 'n lasbrief vir haar arrestasie uitgereik. Lucy Buck noem op 30 Julie: "Belle Boyd is vandag gevange geneem en in 'n wa met 'n begeleiding van vyftig kavalleriste gestuur. Ek hoop dat sy daarin geslaag het om haar vandag berug te maak. " Boyd is na die Old Capitol -gevangenis in Washington DC gebring en is 'n maand lank daar aangehou. Sy is op 29 Augustus vrygelaat nadat sy in Fort Monroe uitgeruil is.
Dit is interessant om op te let dat Belle Boyd in 1844 in Martinsburg, Wes -Virginië, gebore is. Henry Douglas, aan die ander kant, was ses jaar ouer as sy in 1838 gebore is. Hy het grootgeword in 'n klein gehuggie genaamd Ferry Hill Place , aan die teenoorgestelde kant van die Potomac -rivier vanaf Shepherdstown. Die twee dorpe is ongeveer 11 kilometer van mekaar af en dit sou nie 'n onoorkomelike struikelblok vir hom gewees het om Belle Boyd 'van haar vroegste kinderjare af' te ken nie. Tog is dit interessant om op te let dat sy sy voornaam nie reg kon onthou nie.
Voor die Front Royal -eskapade het Boyd voorheen aansienlike bekendheid verwerf met federale offisiere. Op 4 Julie 1861 het 'n groep Unie -soldate by die Boyd -woning in Martinsburg aangekom op soek na Konfederale vlae wat volgens gerugte daar geberg word. Ter vergelding het die uniesoldate 'n federale vlag buite die huis gehang. Een van die vegters het die fout gemaak om oor Belle se ma te vloek, wat haar so kwaad gemaak het dat sy 'n pistool uitgehaal en die soldaat noodlottig beseer het. 'N Federale ondersoekraad sou haar uiteindelik van die moordklag vryspreek.
In totaal is Belle minstens ses keer gearresteer, drie keer in die tronk en twee keer in ballingskap gebring. By een geleentheid is sy na Kanada verban, maar het eerder na Engeland gegaan. Boyd, waarskynlik meer 'n avonturier as 'n ware Konfederale ideoloog, sou met twee Unie -mans trou - eers in 1864, Samuel Hardinge, 'n vlootbeampte van die Unie met wie sy 'n dogter gehad het, Grace. Later in 1869 sou sy trou met John Hammond, 'n voormalige beampte van die Unie. Saam sou hulle nog vier kinders hê.
Boyd word aktrise in Engeland ná haar man se dood om haar dogter te onderhou. Later in 1866 keer sy en haar kind terug na die Verenigde State. Boyd het die verhoognaam Nina Benjamin aangeneem en in verskeie stede opgetree. Sy het daarna deur die land begin toer deur dramatiese lesings te gee oor haar lewe as 'n burgeroorlogspioen. Sy sterf aan 'n hartaanval in Kilbourn City, Wisconsin op 11 Junie 1900 op 56 -jarige ouderdom. Sy is begrawe in die Spring Grove -begraafplaas in Wisconsin Dells, met lede van die Grand Army of the Potomac as haar draers. Haar klip sou lees:
Belle Boyd's Grave in Spring Grove Cemetery, Wisconsin Dells, Wisconsin.
Buck, Lucy Rebecca. Shadows on My Heart: The Civil War Diary van Lucy Rebecca Buck van Virginia. Die University of Georgia Press. Athene, Ga.1997.
Boyd, Belle. Belle Boyd in Kamp en gevangenis. Louisiana State University Press. Baton Rouge. 1998.
Mahon, Michael G. Winchester Divided: The Civil War Diaries van Julia Chase en Laura Lee. Stackpole Boeke. Mechanicsburg, Pa. 2002.
Douglas, Henry Kyd. I Rode with Stonewall: The War Experiences of the Youngest Member of Jackson's Staff. Die Universiteit van North Carolina Press. Chapel Hill. 1984.
Ecelbarger, Gary. Three Days in the Shenandoah: Stonewall Jackson by Front Royal en Winchester. Universiteit van Oklahoma Press. Norman, oké. 2008.
Scarborough, Ruth. Belle Boyd: Sirene van die Suide. Mercer University Press. Macon, Georgië. 1997.
Kaart [Kaarte wat die veldtog van genl T.J. (Stonewall) Jackson in die Shenandoah -vallei van Virginia illustreer. 1862. Kopieer 1
Van al die verskillende skrywers wat tans die geskiedenis van die burgeroorlog skryf, dink ek dat Cozzens verreweg die mees leesbare is. Hierdie boek dek die hele veldtog in die Shenadoah -vallei tot die tyd dat Jackson se magte uitgetrek en in die verdediging van Richmond gegooi is. u sal niks hier vind oor Jackson se deelname aan die gevegte nie, want dit val buite die bestek van hierdie boek en dit is net so goed, aangesien dit nie presies Jackson se skitterende uur was nie.
Die Valley -veldtog bevestig Jackson se reputasie as een van die groot militêre bevelvoerders in die Suide, en 'n baken van hoop in 'n baie donker uur ook vir die Konfederale saak. Maar u sal vind dat hy as kommandant dwarsdeur die boek aansienlike kritiek kry, veral vir iemand wie se beeld in die kant van 'n berg in Georgië uitgekerf is, 'n letterlike ikoniese figuur. Dit het 'n hele paar werkgeleenthede vir Jackson geverg om die briljante hoogtepunt van sy loopbaan op Chancellorsville te bereik, en baie goeie mans sterf onderweg.
Een van die meer interessante aspekte van hierdie boek, en een van sy groot sterkpunte, is om te sien hoe Jackson as 'n bevelvoerder ontwikkel. Hy is waarskynlik die mees eksentrieke van die groot burgeroorlogleiers. Byna niemand onder sy bevel het op 'n stadium tydens sy veldtogte 'n idee gehad van wat hy in gedagte gehad het nie, tot en met die ander generaals. Cozzens maak 'n interessante punt dat dit moontlik was omdat hy alles behalwe nie in staat was om sy gedagtes mondelings uit te spreek nie. Dit laat my dink aan 'n punt in die reeks Ken Burns se Burgeroorlog, toe Shelby Foote oor Jackson praat en iemand vir hom sê dat een van sy medewerkers dood is. Volgens Shelby het Jackson 'baie prysenswaardig, baie prysenswaardig' uitgeroep, hoofsaaklik omdat hy geweet het dat hy iets moes sê, maar geen idee gehad het wat om te sê nie. Jackson se sterk Christelike oortuigings kom ook in die boek ter sprake, met verskeie gevalle van Jackson wat sy bevelvoerders kritiseer omdat hy godslasterlike taal gebruik het. Die beeld van Jackson wat onderbreek om tot God te bid vir goddelike hulp tydens 'n besonder kritieke punt in een geveg, is feitlik die Ou Testament.
Jackson het homself en sy troepe tot die ineenstorting gedruk, dikwels vir baie beperkte resultate, en het nooit hul eie fisiese grense of sy eie aanvaar nie. Hy eis veral sy ondergeskikte offisiere en probeer die loopbane van twee van sy generaals verwoes weens hul vermeende mislukkings in verskeie veldslae. Dit lyk ook asof hy nie op hierdie stadium verstaan ​​het hoe om groot eenhede in die geveg te koördineer en te ontplooi nie.
Vir al sy foute was hy egter oorweldigend die opperhoof van die meeste van die unie -bevelvoerders wat hy in die gesig gestaar het, en Cozzens lewer 'n besonderse taak om die leser soliede beelde van elkeen te gee. Veral Shields en Fremont kom in op welverdiende kritiek. Maar Lincoln kry ook 'n redelike bedrag, want in hierdie stadium het hy nie betroubare bevelvoerende generaals gevind nie en 'n persoonlike hand geneem om die oorlog te lei. U kry egter 'n duidelike idee van Cozzens dat Jackson se reputasie gebaseer was op die stryd teen minderwaardige generaals, en die indruk dat Grant en Sherman in beheer was van die Unie -magte in die vallei, sou ons vandag 'n heel ander beeld van Jackson hê.
Dit is 'n wonderlike boek vir die burgeroorlogliefhebber; u kan kwalik vir beter vra. Dit is waarskynlik meer as 'n bietjie meer vir die gemiddelde leser, maar as u 'n boek van hierdie lengte op een veldtog koop, behoort u uself waarskynlik onder die buffers te rangskik. As u van hierdie boek hou en nog nie Cozzen se ander boeke oor die burgeroorlog gelees het nie, moet u dit beslis doen.
Na 'n reeks oorwinnings in die Weste, het die Union Army of the Potomac 'n groot offensief op die Virginia -skiereiland geloods.  Hulle doel was om Richmond, die hoofstad van die Konfederale State, in te neem.  Die Unie het 'n soortgelyke oorwinning verwag wat die oorlog vinnig kon beëindig.  In Virginia beheer die leër van die Unie nou die westelike deel van die staat. Hulle stig leërs in Fredericksburg en in die onderste Shenandoah -vallei. [a]  Alhoewel die Shenandoah -vallei vir beide kante belangrik was, was dit baie belangriker vir die Konfederasie.  Die aardrykskunde het 'n natuurlike gang verskaf wat die Konfederale leërs kon gebruik om die Noorde aan te val.  Dit het ook 'n veilige toevlug gebied toe dieselfde leërs weer suid moes trek.  Die Shenandoah -vallei was die belangrikste omdat sy gewasse die Konfederale leërs gevoed het. 
Eerste Slag van Kernstown Redigeer
Die stryd is op 23 Maart 1862 in Frederick County en Winchester, Virginia, gevoer.  Dit was die openingsgeveg in Jackson's Valley Campaign. Jackson se kavalleriebevelvoerder, kolonel Turner Ashby, het op 22 Maart 1862 met die troepe van die Unie getref.  Op 23 Maart het Jackson sy kavallerie onder Ashby gestuur teen die posisie van die Unie. Kolonel Nathan Kimball, die bevelvoerder van die Unie, het sy magte op Pritchard Hill gekonsentreer en ook sy artillerie daar opgerig.  Jackson het sy artillerie wes van Pritchard Hill op Sandy Ridge opgerig.  Tydens die geveg besoek hy sy artillerieposisie. Hy het ontdek dat terwyl hy gedink het dat hy 'n matige Unie -leër aanval, hy in werklikheid teen 'n hele afdeling veg.  Toe Jackson 'n krag sien wat baie groter as syne was, het Jackson hom tot sy medewerker gewend en gesê: "Ons is gereed daarvoor." 
Jackson het sy aanvalplan verander. Hy het sy infanterie om sy gewere op Sandy Ridge geplaas. Kimball, wat nie besef het dat sy magte meer as die van Jackson was nie, het Sandy Ridge aangeval om die Konfederale kanonne stil te maak. Omtrent vieruur het Kimball se infanterie Jackson se Stonewall Brigade aan die voet van Sandy Ridge raakgeloop met harde gevegte.  Jackson het slegs daarin geslaag om sy posisie te beklee, alhoewel hy steeds meer troepe ingestuur het.  Die geveg het gou oorgegaan tot 'n dooiepunt, terwyl geen van die partye die ander een kon terugdruk nie.  Kimball het versterkings van die Unie begin instuur en teen sesuur het die konfederate opraak met ammunisie.  Op hierdie stadium het hulle begin terugtrek. Die onttrekking het gou oorgegaan in 'n hardloopgeveg wat eers na donker geëindig het. 
Alhoewel die stryd 'n konfederale taktiese nederlaag was, was dit 'n strategiese oorwinning vir die Suide. Dit het die Unie verhinder om kragte uit die Shenandoah -vallei te stuur om McClellan op die skiereiland te versterk.
Slag van McDowell Edit
Na die slag van Kernstown, trek Jackson suidwaarts terug na Swift Run Gap.  Sy leër het saam met Edward Johnson's Army of the Northwest aangesluit.  Hulle was ook verenig deur 'n afdeling onder Richard S. Ewell.  Jackson het nou ongeveer 17 000 konfederale soldate gehad. 
Johnson's Army of the Northwest was omtrent so groot soos 'n brigade. Toe hy by Jackson aansluit, word sy leër gevolg deur 'n unie -brigade onder bevel van generaal Robert H. Milroy.  Milroy het steun verwag deur 'n ander Unie -brigade onder generaal Robert C. Schenck. Milroy verhuis wes naby die dorpie McDowell [b] en wag vir Milroy.  Jackson, nou in Staunton, Virginia, het sy magte weswaarts na Milroy en Scheneck se Unie -brigades gevorder.  Op 8 Mei val Milroy die Konfederate op Sitlington's Hill aan. Vier uur lank het die twee leërs geveg, en uiteindelik het Milroy se leër teen die aand teruggegooi.  Terwyl die Konfederate groter ongevalle gely het, het Milroy en Schenck gedurende die nag teruggetrek in die weste van Virginia.  Dit het Jackson vrygemaak om teen die ander leër van die Unie in die vallei te stry.  Hy sou die Unie -magte nog 'n maand in die vallei besig hou.
Slag van Front Royal Edit
Die volgende geveg is op 23 Mei 1862 in Front Royal, Virginia, gevoer.  Jackson se magte val 'n 1 000 man -garnisoen aan onder bevel van kolonel Kenly.  Die Konfederate verras die pikante en oorval dit vinnig.  Hulle het die Unie -mag teruggedryf deur die strate van Front Royal na Camp Hill (nou Overlook Park in die suidoostelike deel van Winchester).  Kenly se mag het probeer om die rivierbruggies aan die brand te steek terwyl hulle terugtrek, maar die brande is vinnig geblus. Op Camp Hill het die Unie -magte standpunt ingeneem voordat hulle terugval na Guard Hill.  Hulle is vinnig deur die Konfederale mag omring en teruggetrek na Cedarville.  Konfederale kavallerie onder majoor Flournoy het twee aanklagte op die terugtrekkende Unie -magte gemaak. Ongeveer 900 soldate van die Unie het oorgegee. 
Eerste Slag van Winchester Edit
Jackson se oorwinning by Front Royal het veroorsaak dat die generaal van die Unie, Nathaniel Banks, sy magte uit Strasburg verskuif en na Winchester teruggetrek het.  Met Jackson nou op sy regterflank, loop Banks die gevaar om van sy basis in Winchester afgesny te word.  President Lincoln het gevoel dat Jackson se leër in die Shenandoah -vallei die veiligheid van Washington DC bedreig.  Hy beveel generaal Irvin McDowell se korps om hul posisie in Fredericksburg, Virginia te beklee en nie by McClellan's Union se stoot na Richmond aan te sluit nie. 
Toe Banks by Winchester aankom, het hy sy verdediging begin organiseer.  Jackson se leër nader uit die suide terwyl Ewell se leër uit die suidooste nader.  Op 25 Mei het Jackson se magte hul eerste aanval uitgevoer, maar is teruggegooi.  Ewell se afdeling val Camp Hill aan.  Terselfdertyd het Jackson se Louisiana Brigade 'n flank, en het toe die Unie -posisie op Bower's Hill (suidwestelike deel van Winchester) oorskry.  Met hul flanke gebreek, het die Unie -troepe 'n ongeorganiseerde terugtog deur die stad Winchester begin.  Selfs burgers van Winchester het op die soldate van die Unie geskiet.  Banks trek terug oor die Potomacrivier terug in Maryland.  As gevolg van die geveg het Banks ongeveer 2 000 man en byna al sy voorraad verloor.  Die totale konfederale slagoffers was slegs ongeveer 400.  Dit was die deurslaggewende oorwinning vir Jackson's Valley -veldtog. 
Lincoln was nou bekommerd dat as Banks nie Jackson kon vashou nie, sy Konfederale weermag sou kon beweeg om Washington DC aan te val. Op 24 Mei het hy die generaals John C. Frémont en Irvin McDowell opdrag gegee om troepe te stuur om Banks te ondersteun.  Dit was voordat Banks in Winchester verslaan is.  Frémont is beveel om sy magte na Harrisonburg, Virginia, na die suidooste te beweeg.  McDowell is beveel om 20 000 van sy 40 000 troepe te stuur om Banks by Winchester te ondersteun. 
Op 8 Junie het die Unie-leër van Frémont, wat 11 500 man groot was, die konfederale afdeling van Ewell in Cross Keys, Virginia, gevind.  Ewell is beveel om Frémont se bewegings na Port Republic, Virginia, te blokkeer.  Die geveg het begin met 'n tweestryd van twee uur tussen die Unie en die Konfederale artillerie.  'n Unie -flankmaneuver van links is deur die Konfederale vlugvuur teruggegooi.  Die verrassingsvolley het in net minder as tien minute 258 Unie -ongevalle veroorsaak. Frémont het nie besef dat hy met 'n kleiner Konfederale mag te doen het nie. Onder die beskerming van sy artilleriebatterye val Frémont terug na die Keezletownweg.  Die volgende dag, terwyl twee Konfederale brigades Frémont gehou het waar hy was, beweeg die res van Ewell se Konfederate na Port Republic. 
Slag van Port Republic Wysig
Op 9 Junie 1862 is die laaste van die ses gevegte van Jackson's Valley -veldtog in Port Republic, Virginia, gevoer. Jackson het in die donker op 7 Junie in die gebied aangekom. Die volgende dag het hy verneem dat die magte van die Unie van Frémont verhinder is om by dié van generaal James Shields by Cross Keys aan te sluit.  Vroegoggend van 9 Junie het Jackson se magte 'n tydelike brug gebruik om oor die Suidrivier in Virginia te kom. Vakbondgeneraal Erastus B. Tyler het artilleriebatterye op 'n nok geplaas wat die voorkant van die Unie -posisie bedek.  Toe Jackson aankom, beveel hy 'n aanval oor die koringland sonder om die tyd te neem om sy magte te organiseer.  Hy het ook nie 'n verkenning gemaak om uit te vind watter Unie -magte daar is en hoe hulle geplaas is nie. Die Stonewall Brigade het die Konfederale aanklag gelei. Toe hulle vorentoe beweeg, het hulle 'n hewige aanval ondergaan deur Tyler se artilleriebatterye.  Jackson het Richard Taylor se brigade van Louisiana op 'n flankaanval teen die artillerie van die Unie gestuur.  Maar die Unie -kanonniers het die flankaanval sien ontwikkel en die Konfederate vasgemaak met artillerievuur.  Jackson het geweet dat hy deur die Unie -lyn moes breek voordat Frémont by Shields kon aansluit.  Terwyl Jackson 'n manier probeer vind het om die probleem op te los, het Ewell se manne uit Cross Keys aangekom.  Ewell het dadelik die probleem raakgesien en hy val die Union -linkerflank aan.  Dit het die Stonewall Brigade tyd gegee om te hergroepeer.  Konfederale artilleriebatterye het aan die voorkant van die Unie oopgemaak.  Dit het veroorsaak dat die Unie -lyn breek en terugtrek.  Hierdie laaste oorwinning het Jackson beheer gegee oor die boonste en middelste Shenandoah -vallei. 
Jackson's Valley -veldtog in die lente van 1862 was 'n geweldige sukses. In net 48 dae het sy ongeveer 17 000 Konfederate 1 040 km op en af ​​in die Shenandoah -vallei geloop.  Hulle het drie verskillende Unie -leërs van altesaam ongeveer 52 000 man verloof en verslaan.  Jackson het hulle daarvan weerhou om McClellan se leër op die Virginia -skiereiland te versterk.  Die veldtog het die Unie 5,735 slagoffers gekos met 'n verlies van ongeveer 2,441 konfederate.  Hulle het soveel voorrade uit Banks se leër gevang dat die konfederale soldate na die Unie -generaal begin verwys het as "Kommissarisse". 
Tydlyn voor die rewolusie - die 1600's
Hulle het gekom, in kolonies wat hulle rondom Jamestown gevestig het, saam met die pelgrims by Plymouth Rock in die Massachusettsbaai, en hulle het begin met wat ons die Amerika van vandag sou noem. Daar sou verdrae wees met die Indiese nasies en gevegte tussen strydende stammen. Daar sal wedstryde van testamente wees tussen kolonies wat gefinansier en gestig is deur Britse, Spaanse en Franse besorgdhede. Maar dit sou die eeu wees wat met ware vestiging begin is, vanweë al sy verwondering en swaarkry en 'n voorbode van 'n nasie wat sou kom.
Foto hierbo: Teken van 'n kanovaart van die Hudson's Bay Company, 1825, Peter Rindisbacher. Met dank aan biblioteek en argiewe Kanada via Wikipedia Commons. Regs: Tekening van New Amsterdam, 1664, Johannes Vingboons. Met vergunning van Wikipedia Commons.
Borg hierdie bladsy vir $ 150 per jaar. Jou banier of teksadvertensie kan die ruimte hierbo vul.
9 Maart 1669 - Johann Lederer lei ekspedisie vanaf die Yorkrivier na die Appalachiese gebergte in opdrag van koloniale goewerneur sir William Berkeley, wat slegs 'n paar weke weg na die westelike en Indiese Oseaan geglo het. Lederer word die eerste Europeër wat Blue Ridge Mountains kruin en die Shenandoah -vallei.
Johann Lederer, 'n Duitse immigrant vir een jaar, is gekies deur die goewerneur van die Virginia -kolonie, tydens sy tweede termyn in die pos, en 'n eienaar van die kolonie van die Carolinas, William Berkeley, om weswaarts deur die berge te trek opgestaan ​​aan die kus met 'n ekspedisie wat die ontwykende pad na die Indiese Oseaan kan vind, of ten minste Kalifornië kan vind. Berkeley wou hierdie ekspedisie vroeër self maak met tweehonderd man, 'n reis van twee weke, het hy hoogstens gedink, maar lord Arlington (wat die hele kolonie by Lord Culpeper in die vroeë 1670's vir een-en-dertig jaar toegestaan ​​het) het die versoek geweier . Ja, die Indiese Oseaan en Kalifornië was verder as wat albei gedink het.
Berkeley het Lederer gekontrakteer om die reis vir hom te onderneem, maar sonder die tweehonderd man. Lederer, met slegs drie Indiese mans (Magtakunh, Hopottoguoh en Naunnugh) om hom te vergesel, sou hierdie eerste van drie ekspedisies maak om te ontdek wat buite die koloniehorison lê. Aan die einde van hierdie reise sou hy baie vind om tevrede mee te wees. Die Shenandoah -vallei en Alleghenyberge, met al hul rykdom, was net oor die kruin van die Blue Ridge. Die Indiese Oseaan was nie.
Lederer was 'n bekwame man, alhoewel slegs vyf-en-twintig, vier tale praat, maar nie veel Engels nie, en 'n dokter uit die vak. Vyftien dae van 9 tot 24 Maart het Lederer en sy klein groepie die berge verken vanaf sy beginpunt van Chickahominy, 'n Indiese dorpie by die val van die Yorkrivier. Hy was verstom oor die grootte van 'n ratel, twee en 'n half meter lank, wat 'n eekhoring in sy geheel geëet het. Hy het geskryf oor die wilde diere wat gesien is (beer, takbokke, luiperds) en riviere wat gekruis is, Pamunkey en Mataponi vir twee, voordat hy die Blue Ridge kruin en die Appalachiese berge vir die eerste keer op 14 Maart. Die volgende dag het hulle die suidelike tak van die Rappahannockrivier (vandag se Rapidan) oorgesteek. Lederer het die volgende paar dae in die berge geklim (vermoedelik die suidwestelike berge tussen Charlottesville en Oranje), maar kon nie die deur na Indië vind voordat hy terugkeer huis toe nie.
Lederer sou die volgende jaar nog twee ekspedisies onderneem. Hy het 'n verslag geskryf, kaarte geteken, Indiese dorpe geïdentifiseer en komende ontdekkingsreisigers en setlaars voorberei op die topografie wat voorlê. Aan die einde van hierdie derde reis het Lederer nie geglo dat die Indiese Oseaan of Kalifornië slegs 'n reis van agt of tien dae van die Atlantiese Oseaan af was nie. Hy is ook nie behoorlik deur die inwoners van Tidewater Virginia begroet nie, met 'n mate van jaloesie dat hierdie ekspedisies deur 'n Duitser en nie 'n Engelsman was nie.
Hieronder word getranskribeer uit die oorspronklike vertaling, met 'n paar vryhede vir grammer en spelling.
'N Algemene en kort verslag van die Noord -Amerikaanse vasteland
Noord, sowel as Suid -Amerika, kan in drie streke verdeel word: die Vlakte, die Hooglande en die Berge. The Flats, (in Indies, ahkynt) is die gebied tussen die oostelike kus en die val van die groot riviere, wat daar in die Atlantick -oseaan loop, in die algemeen negentig myl.Die Hooglande (in Indies, ahkontshuck) begin by die waterval en bepaal aan die voet van die groot berge, wat in die middel van hierdie kontinent, noordoos en suidwes, wat deur die Spanjaarde Apalataei, uit die Nation Apalakin en deur die Indiërs geroep is, deurdring, Paemotinck. Volgens die beste van my waarneming en veronderstelling lê hulle parallel met die Atlantick -kus, wat van Kanada na Kaap Florida, Noordoos en Suidwes val, en dan val dit weswaarts soos die berge by Sara, maar hier neem hulle die naam Suala Sara in die Warrenuncock -dialek is Sasa of Sualy.
Die Apalatae -berge, genoem in die Indiese Paemotinck, (of die oorsprong van die Indiane) is onvrugbare rotse en word daarom verlate deur alle lewende wesens, maar Bears, wat in die hol kranse grot. Tog skiet hierdie berge uit na die oostelike groot voorstede van ryk grond, bekend aan die hoë en verspreide bome wat hulle hierdie voorstede dra, omdat dit laer as die hoofrug is, deur die Indiane genoem word Tanx Paemotinck) alias Aquatt). In die noordooste styg die berge hoër en by Sara sak hulle so laag dat dit maklik verbygaan, maar hier (soos voorheen gesê) verander hulle hul koers en naam, loop reguit wes en word Sualy genoem, nou styg die Sualianberge hoër en hoër Weswaarts.
Van die maniere en gewoontes van die Indiërs wat in die westelike dele van Carolina en Virginia woon.
Die Indiërs wat nou in hierdie dele sit, is nie een van die wat die Engelse uit Virginia verwyder het nie, maar 'n volk wat deur die vyand uit die noordweste gedryf is en genooi is om hier te gaan sit by 'n Oracle van meer as vierhonderd jaar, soos hulle voorgee: vir die ou inwoners van Virginia was baie meer onbeskof en barbaars, en voed net op rou vleis en vis, totdat hulle hulle geleer het om mielies te plant en hulle die gebruik daarvan te kenne gegee het.
Shenandoah Valley - 'n Geskiedenis van die burgeroorlog
Afgesien van die natuurlike skoonheid en skouspel wat die hart van Virginia is, vanuit die Cabin Creekwood -omgewing, is daar genoeg geleenthede om die geskiedenis van die burgeroorlog te sien en te verken. Elke gebied van die staat bied baie historiese plekke om te besoek, te fotografeer en te verken, insluitend museums, roetes, monumente en werklike slagvelde. Hieronder vind u gedetailleerde beskrywings van die belangstellings van die burgeroorlog binne 'n uur en 'n half tot twee uur na Cabin Creekwood.
Winchester - Inligtingsentrum, museum en meer
Shenandoah Valley Battlefields National Historic District Orientation Center – Begin met die noordelike einde van Virginia, Winchester bied verskeie geleenthede om meer te leer oor die burgeroorlog deur die Shenandoah Valley Battlefields National Historic District Orientation Center. Hier kan u uitstallings, 'n kort film, kaarte en ander materiaal bekyk om u in die omgewing en die omliggende plekke te oriënteer.
Abram's Delight - Abram's Delight, wat in 1754 gebou is, is die oudste huis in Winchester en het die burgeroorlog op een of ander manier oorleef, alhoewel dit direk in die oorlog was. Die koste werd, toegang vir volwassenes is $ 5,00, $ 2,50 vir studente of $ 12,00 vir die hele gesin.
Old Court House Burgeroorlogsmuseum - Hierdie museum spog met 'n versameling artefakte uit die burgeroorlog uit elke teater van die oorlog, met 'n spesiale fokus op die gewone soldaat. Van Woensdag tot Sondag oop, toegangsprys is $ 3,00.
"Stonewall" Jackson -hoofkwartier - Sien die huis en artefakte wat Stonewall Jackson en sy kavaleriebevelvoerder Turner Ashby gedurende die winter van 1861 tot 1862 as hoofkwartier gebruik het.
Museum van die Shenandoah-vallei-insluitend oudio-visuele uitstallings, bied hierdie nuwer museum insig in die lewe tydens die burgeroorlog. Oop van Dinsdag tot Sondag, toegang is $ 8,00.
Konfederale en nasionale begraafplase - Beide begraafplase is naby die middestad, oorkant die straat.
Fort Collier - 'n Konfederale fort, gebou in 1861, speel 'n sentrale rol tydens die Derde Slag van Winchester in September 1864.
Derde Winchester Battlefield - 'n Wandelroete met plekke gemerk by: The Kurtz Building, Stephenson's Depot, Rutherford's Farm, Shawnee Springs Hospital en Star Fort.
Hierdie ry -toer neem u na verskeie bestemmings wes van Waynesboro, langs roete 250. Haltes sluit in:
Plumb House - Hierdie huis is in Main Street in Waynesboro getuig van 'n geveg op 2 Maart 1865.
Staunton - 'n Belangrike voorraaddepot vir die Konfederale Weermag vanweë die toegang tot die vallei Turnpike sowel as die spoorverbinding, was hierdie stad ook getuie van Hunter's Raid.
Burger Farm - Dit is 'n tipiese plaasplaas uit die oorlog, waarmee u kan sien hoe 'n gesin tydens die burgeroorlog ervaar het. U hoef nie geld te betaal om die roete te lees of 'n goeie uitsig op die plaas te kry nie.
Padtekens - Op die parkeerterrein van die West View United Methodist Church is 'n bordjie wat aandui dat die Konfederale generaal Edward "Alleghany" Johnson sy beweging na die westelike rigting begin het vanaf kampe in die omgewing van die merker, en Stonewall Jackson is op die uitkyk. Nog 'n roete is geleë in die Mountain Home Picnic Area, en let op dat Johnson en Jackson deur daardie gebied beweeg het.
Fort Johnson - Net wes van die Amerikaanse 250 is daar 'n uitsig- en wandelroete, sowel as padmerke wat u insig gee in die versterkings wat deur Johnson se troepe gebou is terwyl hulle beweeg het. Dit is 'n moet om te sien voordat u na McDowell Battlefield gaan.
McDowell Battlefield - Net oos van die stad is 'n deel van die slagveld wat behoue ​​gebly het, met toegang tot roetes wat lei na die gebied waar die geveg plaasgevind het. Dit was hier waar Stonewall Jackson sy eerste oorwinning in die veldtog geniet het. Daar is tekens wat die geveg in die stad beskryf, sowel as 'n Highland-museum en erfenissentrum wat Woensdag tot Saterdag die hele jaar deur oop is.
Union Artillery - Agter McDowell Presbyterian Church is 'n bord met 'n uiteensetting van die artillerie wat tydens die Slag van McDowell opgerig is. Die artillerie was van kritieke belang om die Konfederale aanval te vertraag om die federale magte tyd te gee om doelbewus terug te trek uit die stad.
Monterey-Hierdie klein dorpie is tydens verskillende tye van die oorlog gedurende 1861-1862 as hoofkwartier vir sowel die Unie as die Konfederale kant gebruik.
Camp Allegheny - Hierdie webwerf is deur Johnson as 'n Konfederale winterkamp gebruik en bied 'n skouspelagtige uitsig.
The Battle of Front Royal - The Route 340 Corridor
Daar is baie om te sien op hierdie beroemde terrein wat Stonewall Jackson goed gebruik het tydens die maneuver naby die federale leërs. Vanaf 'n paar kilometer suid van die sentrum van Front Royal, neem die rit u na bestemmings soos Asbury Chapel, "Belle Boyd" -interpretasie, Prospect Hill Cemetery, Warren County Courthouse, Bel Air, Rose Hill, Richardson's Hill, The Bridges, Guard Hill , en Fairview. Twee museums in die stad Front Royal is ook beskikbaar: Belle Boyd Cottage, 'n huismuseum, en Warren Rifles Confederate Museum, met gevegsvlae, uniforms en ander items.
Slag van Milford - Hierdie natuurlike verstikkingspunt is in Overall, VA geleë, en is gedurende September en Oktober 1864 in gevegte gebruik.
White House Bridge - Drie myl wes van Luray, 'n bord hier beskryf die brand van die brug deur Stonewall Jackson se kavalleriehoof, Turner Ashby. Hierdie aksie het die federale strewe vertraag en 'n week later na die gevegte van Cross Keys en Port Republic oorgegaan.
New Market Gap - Dit was die plek waar Jackson aangekondig het dat sy Army of the Valley die Tweede Korps van die Army of Northern Virginia geword het en binnekort by Robert E. Lee se magte sou aansluit.
Church at Pass Run - Na die terugtog in Gettysburg het die Konfederale magte hierdie gebied gebruik om te kampeer in die nasleep van die beroemde geveg.
Yager's Mill - 'n Roeteteken met 'n uiteensetting van die gebeure in die omgewing word in die park en ryplek gevind net suid van die kruising 211.
The Chapman-Ruffner House-Hierdie huis, wat in 1739 gebou is, was die tuiste van die "Fighting Chapmans".
Willow Grove Mill - In Oktober 1864 verbrand deur uniesoldate, was hierdie brand 'n deel van die verbranding van die vallei wat deur generaal Philip Sheridan beveel is.
Grave's Chapel - Hierdie gebied sou die laaste van die vallei wees wat Stonewall Jackson sou sien voor sy dood in die Slag van Chancellorsville in Mei 1863. Jackson lei sy 32.000 troepe deur hierdie gebied op pad na Fisher's Gap.
Catherine Furnace - Een van die drie wat tydens die oorlog bedrywig was, het hierdie ysteroond soliede kanonskote geproduseer.
Red Bridge en Somerville Heights - In 'n poging om die federale magte te vertraag, het Jackson beveel dat die brûe verbrand moet word, maar sy kavalleriehoof Turner Ashby het slegs een verbrand.
Shenandoah Ysterwerke - Die materiaal wat hier vervaardig is, is gebruik vir die vervaardiging van Konfederale wapens en alhoewel duisende soldate van beide die Unie en die Konfederale kant hierdie terrein verbygesteek het, is dit nooit vernietig nie. By die maksimum gebruik het die oond 'n hektaar hout per dag verbrand.
Shields Advance and Retreat - Vakbondgeneraal James Shields, in die soektog na Jackson se leër in Port Republic, steek die Naked Creek in die omgewing van hierdie plek oor. Nadat Shields se magte Jackson ingehaal het, is hulle verslaan en Shields gebruik dieselfde gebied as 'n stop tydens hul terugtog.
Jackson se hoofkwartier-Hierdie huis (Miller-Kite House) in Elkton, VA, is in April 1862 as die hoofkwartier van Stonewall Jackson gebruik om sy lenteveldtog te beplan.
Port Republic - The Coaling - 'n Staptoer deur "The Coaling" begin naby die kruising van roete 340 en Ore Bankweg.
Weyers Cave, Grand Caverns - Na hul oorwinnings in Cross Keys en Port Republic in Junie 1862, sou die Konfederale soldate die kuiertoere na die grot onderneem. Twee jaar later het Unie -soldate dieselfde gedoen na die Slag van Winchester. Tot op hede is meer as 230 handtekeninge op die grotmure ontdek.
Slag van Piemonte - Konfederale generaal William "Grumble" Jones is tydens hierdie hewige geveg in Junie 1864 dood.
Op pad na Lexington - die Route 11 -gebied
Hierdie gebied bevat museums en besienswaardighede, vanaf die Dayton -omgewing. U kan die Shenandoah Valley Heritage Museum besoek vir baie inligting oor die gebied. U kan ook die Daniel Bowman -molen by Silver Lake besoek, een van 35 meulens in die gebied wat in 1864 deur die Unie verwoes is. Voordat u die stad verlaat, is daar spoortekens naby spoorlyne tussen Harrisonburg en Dayton, wat die plek van die dood van luitenant John Meigs wat doodgeskiet is.
Konfrontasie in die Shenandoah -vallei: Vallei -veldtog van 1864
Onderskrif: Edward Beyer se "Bellevue: The Lewis Homestead" uit 1855 vang die landbou -oorvloed van Valley voor die oorlog vas.
Die Shenandoah -vallei was baie belangrik vir die Konfederate, want dit was die belangrikste pakhuis ... om hul leërs te voed ... Dit was bekend dat hulle 'n desperate stryd sou voer om dit te onderhou. Dit was vir ons 'n groot probleem ... Ek was vasbeslote om dit te stop. Ek het Sheridan dadelik begin vir die werkveld.
Ulysses Grant het dus die Shenandoah Valley -veldtog van 1864 aan die gang gesit en genl.maj. Philip Sheridan in bevel geplaas, met instruksies "om homself suid van die vyand te sit en hom tot die dood toe te volg ...". Net meer as twee maande later het Sheridan 'n reeks skerp nederlae gelewer tydens die grootste en bloedigste gevegte wat in die vallei gevoer is, wat die konfederale beheer van die lewensbelangrike gebied verwoes het en baie daarvan in as gelê het, en die vermoë om Konfederale te onderhou vir ewig verwyder het. leërs. Alhoewel dit kleiner en minder duur is as 'n ander meer bekende veldtog, het Sheridan se bedrywighede in die vallei geweldige militêre en politieke gevolge gehad.
Met sy aanstelling in die vallei, is Sheridan sterk beïnvloed deur die drie hoofaanwysings wat hy ontvang het van Grant, wat die nederlaag vroeg verslaan het, die hulpbronne van die vallei vernietig het en bowenal nederlaag vermy het. Dus, gedurende die vermyde nederlaag in Augustus en begin September, is Sheridan regeer deur versigtigheid, maneuver en skermutseling in die onderste vallei, maar vermy groot gevegte. Sheridan het ook tyd geneem om sy nuwe Army of the Shenandoah, ongeveer 40 000 sterk, te organiseer en te vorm. Hierdie stilte het luitenant -generaal Jubal Early, onder bevel van die Confederate Army of the Valley, 'n valse gevoel van vertroue gegee, 'n oortuiging dat Sheridan te versigtig was. So het Early voortgegaan om sy kleiner leër (ongeveer 15 000 sterk) te versprei om sy bedreigings langs die Potomac -front en die B & amp O -spoorweg te handhaaf.
Omdat hy ongeduldig geraak het oor hierdie gebrek aan vordering, reis Grant op 15 September na die vallei om vordering te doen om Sheridan in aksie te kry. Hulle ontmoeting was kort, want Sheridan het onlangs nuus ontvang deur 'n burger (Unionist Rebecca Wright van Winchester) dat Early pas verswak is deur die verwydering van 'n infanteriedivisie en ander troepe. Grant het die aanvallende plan van Sheridan goedgekeur en het eenvoudig vir hom gesê: "Gaan in!"
Vroeg was hy naby Winchester gekonsentreer, hoewel hy sy magte onbewus verdeel het, en sommige naby Winchester Martinsburg en die Potomac gestuur het. Toe hy hiervan te wete kom, besluit Sheridan om direk weswaarts van Berryville af te slaan in die hoop om vroeg te oorweldig voordat hy sy verstrooide magte kon konsentreer. Een gebrek aan hierdie plan was dat dit die grootste deel van die infanterie van die Unie deur 'n kloof, bekend as die Berryville Canyon, gestuur het.
Unie -kavallerie het voor 19 dagbreek oor die Oopequon Creek gespat en die Derde Slag van Winchester begin, die grootste en bloedigste betrokkenheid in die Shenandoah -vallei. Met die erkenning van sy fout, het Early gesukkel om sy verstrooide magte te konsentreer en op hoë grond oos van Winchester te vorm.
Sheridan se plan het onmiddellik 'n miskraam gemaak toe sy bagasie -treine 'n 'file' veroorsaak het oor die lengte van die Berryville Canyon, wat die vordering van die Unie tot 'n kruip vertraag het. Dit was 11:00 vóór Sheridan se kolomme uit die Canyon verskyn het en gevorm het vir 'n aanval. Deur twee van sy drie korps (die 6de en 19de) te gebruik, het Sheridan die opmars omstreeks 11:40 begin en sy toue het gou deur die First Woods en oor die middelveld gegaan. Toe hulle die Second Woods nader, begin daar 'n gaping ontstaan ​​in die Union -lyn.
Generaal -majoor John Gordon, een van Early se afdelingsbevelvoerders, was wanhopig om die vooruitgang van die Unie te vertraag, en beveel 'n teenaanval wat hierdie gaping binnedring en die lyn van die Unie skeur. Sheridan het die deurmekaar massas ingery en persoonlik sy troepe bymekaargemaak en hul linies hervorm. Die geveg het tot 'n statiese slakfees gelei, met die opponerende lyne wat dodelike sarsies op kort afstand uitruil. Een veteraan van die vakbond het later geskryf: 'Die geveg van die geveg, toe die twee lyne redelik ontmoet het, klink in 'n donderende sarsie, word op ... en rook en vlam stroom uit in 'n lang ry, asof die hele woud skielik aan die brand gesteek is. . "
Terwyl Early die vernietiging tydelik afgeweer het, het Sheridan nog steeds troepe gehad wat nog nie betrokke was nie, waaronder genl.maj. George Crook se 8de korps. Om 15:00 het Sheridan beveel dat Crook die Konfederale links moet draai. Die troepe van Crook het tydens hul optog op Red Bud Run, 'n kronkelende rivier met 'n steil oewer, geloop en omstreeks 16:00 'n verwoestende aanval geloods.
Early het grond gegee en sy lyn teruggetrek in die vorm van 'n omgekeerde dwarsoor die, met die kort arm oor die Valley Pike gestrek en noordwaarts gerig. Naby 17:00 Sheridan het sy laaste magte tot die aanval beveel: twee afdelings kavallerie wat vanuit die noorde ingehardloop het. 'N Veteraan uit New York het later geskryf:' Ons manne kyk in die rigting van die ondergaande son en sien die indrukwekkendste gesig ... duisend [s] sabels glinster ... Die kavallerie stort op en jaag deur 'n groot gehoor van stampende rebelle. "
Ondanks die dapper weerstand van die Konfederale infanterie, was hierdie laaste aanslag eenvoudig te veel. Early se lyne het gekraak, teruggeval, bymekaargekom en toe weer gebreek. Toe die duisternis toesak, het Sheridan Early se weermag van die veld af verdryf en dit deur Winchester laat woel. Die Konfederate was in volle toevlug en Sheridan het sy eerste groot oorwinning van die veldtog behaal. Die koste was egter swaar. Die totale ongevalle het meer as 8 600 (ongeveer 5 000 Unie en 3 600 konfederate) oorskry. Sheridan besef egter dat die veldtog nog lank nie verby was nie.
Daardie aand vroeg teruggeval na Fisher's Hill, suid van Strasburg. Hierdie heuwels het oor die vallei gestrek, van die Massanuttenberg tot by die Little North Mountain. 'Dit was die enigste posisie in die hele vallei', het Early later verduidelik, 'waar 'n verdedigingslinie geneem kon word ...' Hoewel sy verliese by Winchester sy krag tot ongeveer 10 000 verminder het, het Early gehoop dat die natuurlike sterkte van Fisher Hill Sheridan sou afskrik. van aanval. Dit was 'n valse hoop.
Sheridan het die aand van 20 September by die voet van die heuwel aangekom. Met die besef dat 'n frontale aanval 'onnodige lewensvernietiging sou meebring en 'n twyfelagtige gevolg sou hê', het Sheridan met sy korpsbevelvoerders vergader om 'n ander plan te ontwikkel. Crook het 'n flankerende maneuver teen die Konfederale links voorgestel, soortgelyk aan die een wat hy in Winchester uitgevoer het. Sheridan het die plan goedgekeur en die 8ste korps het hul optog die aand van 21 September begin.
Elke moontlike poging is aangewend om die optog van Crook te verberg, en die laaste fases, wat op die middag van 22 September plaasgevind het, sluit die bestyging van die beboste hange van Little North Mountain in. Dit plaas Crook regoor die linkerkant van Early. Omstreeks 16:00. Crook het sy opdrag beveel en die 5 500 man van die 8ste korps het teen die berghelling af gerol en direk in die Konfederasie links en agter in. Volgens 'n soldaat van die Unie het dit in die hooflyn van die Konfederale neergestort en 'hulle werke soos 'n westelike sikloon afgevee'.
Vroeë pogings om sy lyn te herontplooi om hierdie nuwe bedreiging die hoof te bied, maar dit was te laat. Vroeër berig Early: "paniek het [die mans] gegryp ... en sonder om verslaan te word, het hulle gebreek, en baie van hulle het skandelik gevlug." Vroeg beveel hy vinnig om terug te trek, en toe die duisternis daal, was sy leër in volle suidweste suidwaarts in die rigting van Harrisonburg en verder. Vir die tweede keer in drie dae is Early op die vlug geslaan. Dit, saam met die 1200 slagoffers wat hy gely het (waaronder meer as 1 000 gevange geneem), het die konfederale moraal laat sak.
Sheridan se hoop om hierdie oorwinning op te volg met die volledige vernietiging van Early se weermag, is onvervuld. Teen 25 September het Early hom tot by Brown's Gap in die Blue Ridge Mountain, suidoos van Harrisonburg, teruggetrek. Vakbondtroepe het die stad die volgende dag bereik en daar omsingel. Sheridan het nou geglo dat die veldtog amper verby was.Nadat hy die vallei suksesvol herwin het, het hy besluit om die tweede van Grant se voorskrifte stelselmatig die vallei se ryk landbouhulpbronne te vernietig. Hierdie episode gaan in die geskiedenis as "The Burning" en sou groot dele van die vallei in 'n groot afval verander (sien die meegaande artikel vir 'n gedetailleerde beskrywing).
Om die ellende van Early se manne saam te stel, was nie net hul onvermoë om die verwoesting te stop nie, maar dat baie inboorlinge van die Vallei was, en dus letterlik gekyk het hoe hul eie plase aan die brand slaan. Nietemin het die suidelike kavallerie konstante aanvalle op die agterkant van die Unie gedoen. Toe hy siek word van hierdie skermutseling, beveel Sheridan woedend sy kavalleriehoof, brig. Genl. Alfred Torbert op 8 Oktober om óf die Konfederale kavallerie te slaan, óf 'self te slaan'.
Thure de Thulstrup se skildery "Sheridan's Ride" uit 1886
Hy was vol vertroue dat die veldtog verby was, en Sheridan het sy leër, 32 000 sterk, op die blapse langs die noordelike oewer van Cedar Creek opgeslaan. So reis Sheridan op 15 Oktober na Washington, DC om met hoër owerhede te beraadslaag oor toekomstige bewegings, met die gevoel dat hy sou terugkeer voordat iets betekenisvol sou gebeur.
Sheridan het nie besef dat Early op 13 Oktober 3000 versterkings van genl Lee ontvang het nie, tesame met instruksies om 'n offensief te begin om die vallei te herwin. Terwyl die natuurlike sterkte van die Unie -posisie 'n frontale aanval uitgesluit het, het genl Gordon 'n onverwagte alternatief bedink. Nadat hy op 17 Oktober op die steil hange van Massanuttenberg opgejaag het na Signal Knob, waar die hele leër van die Unie sigbaar was, keer hy terug met 'n gewaagde plan. Ondanks die lang kans, het Early die nag van 18 Oktober die plan goedgekeur en in werking gestel. Dit was een van die gevaarlikste en waaghalsigste aanrandings wat tydens die hele burgeroorlog probeer is. Hy het sy kleiner leër vroeër in drie kolomme verdeel om die grootste deel van sy mag teen die Unie wat deur die 8ste korps gehou is, te plaas. Dit sal perfekte koördinasie en absolute verrassing verg om 'n kans op sukses te hê.
Na 'n optog die hele nag langs die voet van die Massanuttenberg, insluitend twee rivierkruisings, rol die Konfederate uit die digte mis in die oggendure van 19 Oktober hul tente. Die meeste Noordelike soldate was nog in hul tente en die paar wat daarin geslaag het om 'n lyn te vorm, is vinnig oorweldig. Binne 'n paar minute is die 8ste korps geloods en gevlug.
Die Unie se 19de korps, onder bevel van genl William Emory, is hierna links en voor getref. Alhoewel meer waarskuwing gegee is, is die lyne van Emory spoedig teruggedwing en Belle Grove val omstreeks 07:00 in die suidelike vooruitgang. vooraf.
Deur hardnekkig te veg, het die Noordelike lyn voortgegaan om terug te trek. Die enigste standpunt wat die leër van die Unie die oggend aangebied het, is deur brig. Genl. George Getty se 6de Corps -afdeling, geleë op 'n prominente heuwel wat uitkyk op Middletown en waar die begraafplaas van die stad geleë is. 90 minute lank (8:00 tot 09:30) het Getty drie aanvalle afgeweer en 'n 30 -minute artillerie -bombardement weerstaan. Uiteindelik, met 'n oorweldigende kans en amper afgesny, het Getty hom teruggetrek. Teen 10:30 was die Army of the Shenandoah bebloed, gehawend en op die punt om 'n demoraliserende nederlaag te kry. Cedar Creek blyk 'n asemrowende Konfederale oorwinning te wees.
Vroeg aangeneem dat die leër van die Unie 'n volledige terugtog sou onderneem en beveel sy linies dus om net noord van Middletown te stop. die beste wat hy kon doen, was om "vas te hou wat verkry is" (insluitend meer as 1 000 gevangenes en 24 kanonne). Ondanks hierdie sukses het Gordon sy bevelvoerder aangemoedig om die opmars voort te sit, maar hy het hierdie vertraging later die 'fatale halt' genoem. Early se plan was om sy gevange buit te beveilig en vas te hou totdat die duisternis sy onttrekking kan bedek. Tydens hierdie debat Vroeg hoor Gordon en die res van die Konfederale weermag gejuig uit die Unie -lyne. Alhoewel hulle dit nie geweet het nie, was hierdie viering die aankoms van Sheridan, en saam met hom 'n keerpunt in die geveg.
Die oggend terugkom, het Sheridan geen idee gehad van die ramp wat sy leër getref het nie, maar die slaggeluide het hom bereik, gevolg deur vlugtende soldate van die Unie wat gerugte van nederlaag versprei het. omstreeks 10:30 op die veld "Sheridan's Ride", later gevier in kuns en poësie, het sy status in die Amerikaanse geskiedenis vir ewig bevestig. Sheridan verwerp onmiddellik alle voorstelle om 'n volskaalse toevlugsoord te beveel, en begin eerder beplan vir 'n teenaanval.
Voorbereidings het etlike ure geduur, maar teen 16:00. Sheridan het beveel dat sy teenaanval begin. In die hoop om die kleiner Konfederale weermag vinnig te oorweldig, het Sheridan in plaas daarvan gesien dat sy opmars vasberade weerstand bied. Die lot van die geveg was in die weegskaal voordat die Konfederale links weggedraai was. In hierdie stadium het die Unie -kavallerie, onder leiding van brig. Genl. George Cuter het hard geslaan. Die Konfederale lyn het ontrafel en die terugtog het vinnig 'n roete geword.
Teen 17:00. die Konfederale Weermag van die Vallei het opgehou bestaan. Verliese het meer as 1200 gevangenes en 48 kanonne ingesluit, insluitend al die 24 kanonne van die Unie wat hulle die oggend gevang het. Totale slagoffers was ongeveer 8 600 (5,700 Unie en 2,900 Konfederale), wat dit die tweede bloedigste geveg in die vallei maak.
Cedar Creek was 'n belangrike oorwinning van die Unie en was die einde van Sheridan se oorweldigend suksesvolle veldtog, wat die verdere Konfederale verset in die Shenandoah -vallei verpletter het en aan die vooraand van die presidentsverkiesing plaasgevind het. Vir die Konfederasie was die veldtog 'n vernederende ramp en een van 'n reeks terugslae wat val en in die winter lei, wat uiteindelik tot minder as ses maande later tot 'n finale nederlaag lei.