In bladspieël – die digter se agste digbundel – verken Marlise Joubert in ’n kenmerkend vloeiende styl temas soos verganklikheid en verval, onthou en verewiging, liefde en familieverhoudings, reise en maatskaplike bewuswording, digterskap en die skryfproses. Die digter is intens bewus van die naderende dood, maar hierdie besef maak die belewenis van die lewe des te meer intens, die verlange om te blý leef des te meer dringend. bladspieël is ’n sensitiewe en sensories bewuste verkenning van die eie psige en belewenisse. Die vroulike ervaringswêreld is ’n belangrike voedingsbodem vir die bundel. Sensoriese gewaarwordinge, asook primordiale prikkels vanuit die onderbewussyn, word op ’n bedrewe wyse tot taal gemaak.
Marlise Joubert se sewende digbundel handel oor siekte en herstel. In die eerste afdeling, “winterklou”, word die beklemmende wêreld van die intensiewe sorgeenheid en hospitaalbed uit die perspektief van die pasiënt beskou. Die hulpeloosheid en uitgelewerdheid van iemand wat ‘n ernstige operasie moes ondergaan, neem op aangrypende wyse gestalte in die gedigte. Te midde van pyn bly sy bewus van skoonheid en die nabyheid van die geliefde. In die tweede afdeling, “rugkaatsing” word haar wêreld weer groter soos wat sy herstel; bring sy reise, besoeke en gesprekke in herinnering en tree die verskrikking van siekte en dood verder weg. Die derde afdeling, “dryfgoed”, is ‘n viering van lewe en kunstenaarskap. Die herstelproses word ‘n werklikheid soos wat sy weer begin skryf en skilder. Ander dinge, plekke en mense tree weer toe tot haar beleweniswêreld. Alhoewel die spreker bewus bly van haar kwesbaarheid en die verbygaan van die tyd, bevestig gewone dinge soos kos, wyn en blomme die waarde van die lewe en die liefde:
Hierdie stewige en komplekse bundel van Marlise Joubert is verdeel in vier afdelings en handel in hooofsaak oor verskillende aspekte van die vrou. Dit bevat onder meer gedigte oor die lot van vroue, bekendes soos Frida Kahlo sowel as naamloses, gewone vroue wat brood breek, kinders voed, hulle mans na “bebloede paaie” stuur. Deur haar identifikasie met die lyding en miskenning van die vroue teken sy protes aan teen die posisie van vroue wêreldwyd, maar voel terselfdertyd bedreig deur die aansprake wat hulle op haar maak. Sy skryf ook oor die verhouding tussen mans en vroue, talle jeugliefdes word opgeroep en die lewe saam met die geliefde besing, maar daar is ook droefheid oor die verbygaan van die tyd. Een afdeling handel grootliks oor die verlange na ’n kind in die buiteland, maar besin ook oor die stilte en verinnerliking van die wintertyd. Die laaste afdeling bevat inkantasies waarin ’n oerwêreld opgeroep word, vrese en bedreiginge besweer word, waarskuwingspreuke en prysliedere vir perde, die reën en ’n bruidegom. Merkwaardig van hierdie bundel is die omdigtings en verwerkings wat aansluit by die primitiewe en die minder bekende wêreld van die inheemse volke van die Amerikas, Asië, Afrika en Oseanië in die Afrikaanse poëtiese korpus intrek. [Martjie Bosman, Protea Boekhuis]