Bybelskool » PSALM 50:1-6
50:1 'n Psalm. Van Asaf.
Die God van die gode, die Here, het gepraat
en die aarde opgeroep –
tot waar dit ondergaan.
2 Vanuit Sion, plek van volmaakte
skoonheid, laat God sy lig straal.
3 Ons God kom
en Hy gaan nie stilbly nie;
voor Hom brand 'n verterende vuur,
rondom Hom woed 'n geweldige storm.
4 Hy roep na die hemel daarbo,
en na die aarde,
om sy volk te oordeel:
5 "Maak my getroue volgelinge
vir my bymekaar,
hulle wat by die offers
my verbond hernu."
6 Die hemel maak
sy geregtigheid bekend,
want God, Hy is regter. Sela
Psalm 50 is die eerste van die Psalms van Asaf, een van die hoof sangleiers van 'n Levitiese sangersgeslag in die dae van Dawid (1 Kron. 6:39). Getrou aan die aard van 'n sangleier van formaat, is dié Psalm in die vorm van 'n liturgie, wat lofsang as 'n sleutel deel van elke gelowige se geestelike lewe uitspel. Trouens jy kan God nie reg vereer en dien as jy dit nie doen nie, sê Asaf.
Lof bestaan vir Asaf ten diepste in die dankbare erkenning en verering van God se teenwoordigheid in alles (50:1-6). Soos hy in die res van die Psalm gaan skryf, dit is eintlik net die gebrek aan hierdie lof wat God se toorn laat ontvlam (50:7), veral in reaksie op die goddelose gelowiges wat nie met Hom rekening hou nie (50:22). God wil niks anders as lof van ons hê nie (50:14), wat gelowiges die voorreg gee om ook nog tot Hom in nood te kan roep (50:15). Offers is nie vir Hom wesenlik nie, lof wel!
Komende van die amptelike liturg, wie se familie baat gevind het by die offers, is dit nogal 'n mondvol! Maar, eers iets meer oor Asaf:
Hierdie liturgie is waarskynlik by 'n verbondshernuwingsfees gebruik waar nie net met die hernuwing van hulle belydenis dat Jahwe alleen God is, gewerk is nie, maar ook die gevare van oppervlakkige besig wees met God uitgespel is. God soek onverdeelde trou uitgedruk in lofsang en 'n lewe wat Hom in alles vereer.
Die gedeelte wat ons gelees het, is 'n Oproep tot die belydenis dat Jahwe alleen God is. In vers 1 word drie name vir God gebruik. Daar staan letterlik, "El Elôhîm Jahwe" wat vertaal kan word as "El, God Jahwe" waarin El ook as 'n soort persoonsnaam vir God gebruik word, of wat vir my meer sin maak, soos in die 2020-vertaling: "God van die gode, Jahwe". Let op hoe hierdie belydenis na vore geroep word beide op grond van die Skeppingstradisie van God wat hemel en aarde kan oproep (50:1,4,6), sowel as op grond van die Tempeltradisie vanwaar God sy teenwoordigheid laat ken op die aarde (50:2-3). Elkeen wat die verbond met Hom gesluit het, het daarmee die verpligting om aan Hom getrou te lewe.
Let op dat hierdie liturgiese besig wees met God in lofsang nie opsioneel is nie. Ek dink baie mense kom na 'n erediens om na 'n preek te luister. En natuurlik is dit van veel waarde. Maar 'n erediens is baie meer as 'n preekdiens. Dit is 'n liturgiese besig wees met God wat HY voorskryf. Hy eis van ons lofsang, Hy luister na ons verering, ons erkenning van Hom in alles, en lofsang beweeg Hom om op nog meer maniere vir ons te sorg, veral wanneer ons Hom dan aanroep in die dag van benoudheid. Lof is 'n sleutel deel van jou geestelike lewe.