Haar gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Nuwe verset, Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte, Poskaarte, Digters en digkuns, Goudaar, Woordpaljas, Majesteit, die kat en die Versindaba bundels wat jaarliks na hierdie fees uitgegee is. In 2020 word elf van haar gedigte in Vers en vrou opgeneem.  Sy publiseer ook gedigte op die Internet op die webwerwe van Meanderkrant, De gekooide roos en LitNet.
Sy is samesteller van die Versindaba bundels vir 2005–2009, waarin gedigte opgeneem word van digters wat gedurende daardie jaar gepubliseer het en/of aan die Versindaba-fees op Stellenbosch deelgeneem het. As sulks verteenwoordig dit ’n uitstekende barometer van die stand van die Afrikaanse poësie op daardie tydstip. Vertalings van Afrikaanse gedigte in Engels deur bekende vertalers soos Charl F. Cilliers, Michiel Heyns, Leon de Kock, Tony en Gisela Ulyatt, Heilna du Plooy en Marcelle Olivier stel sy saam in die bundel In a burning sea. Sommige gedigte is deur die digter self vertaal. André P. Brink skryf ’n insiggewende inleiding vir die bundel, wat gedigte bevat van ouer digters wat steeds publiseer (Wilma Stockenström, Lina Spies, Breyten Breytenbach, Antjie Krog, Marlene van Niekerk en ander) en die nuwe generasie digters wat hoofsaaklik na die eeuwending gedebuteer het (Danie Marais, Ronelda S. Kamfer, Loftus Marais en ander). Die titel is afkomstig uit die gelyknamige gedig van Breyten Breytenbach in sy bundel Windcatcher. Deur hierdie bundel word kontemporêre Afrikaanse digters en gedigte aan ’n internasionale gehoor bekendgestel. Hierdie gedigte woord ook op die Versindaba-webwerf gepubliseer.
Sy publiseer verskeie kortverhale in tydskrifte voordat sy haar hand aan langer prosawerk waag. Haar debuutroman Klipkus word deur Ena Jansen in Nederlands vertaal as Rode granaat. By die verskyning van die boek lok dit baie bespreking uit, aangesien dit die eerste roman in Afrikaans is wat oor lesbiese liefde handel. Dit word selfs vir enkele dae deur die Publikasieraad verban, maar hierdie verbod word opgehef na ’n pleidooi deur D.J. Opperman. Drie motto’s word aangehaal, twee uit Sappho, die legendariese Griekse lesbiese digter, en een uit Lewis Carroll. Die verhaal word in die vorm van briewe aangebied, waarin die hoofkarakter Adriana (Adri) de Kock soek na sin en betekenis. In die baie persoonlike briewe van Adri bereik Joubert soms poëtiese hoogtes. Die briewe bestaan uit twee groepe, naamlik die vroeë liefdesbriewe van Adri aan haar minnares Brigitta Havemann toe Adri nog adolessent was en haar briewe uit ’n later stadium, wat ontstaan terwyl sy in Nederland vertoef. Die tweede Adri is ouer, meer volwasse en betrokke by ’n verhouding met ’n man, ene Phaon, maar toon steeds kenmerke van die uitbundige jeugdige en verwarde Adri. Phaon se naam stem ooreen met dié van Sappho se minnaar, wat verdere betekenis daaraan en aan die aanhalings uit Sappho se werk binne die teks verleen. Die relatiewe oppervlakkigheid van Adri en Phaon se verhouding en die komplikasies van haar soek na ontvlugting in dwelmmiddels en groepseks lei tot ontnugtering en toenemende eensaamheid. Dit word vroeg in die roman duidelik dat Adri selfdood is in ’n vliegtuig op pad terug na Suid-Afrika. Brigitta besorg dan die briewe aan die uitgewer Victor Vink, wat sorg vir afwisseling in die aanbieding en ook ’n emosionele nugterheid en selfs afsydigheid waarmee die intens persoonlike belydenisse van Adri gerelativeer word. Die briewe tussen Brigitta en Vink is die derde reeks briewe waaruit die roman bestaan. Die tema van die roman veroorsaak baie belangstelling en is welkom as verruiming binne die Afrikaanse letterkunde, maar die roman slaag net ten dele, veral weens die verskeidenheid van style en perspektiewe wat nie in hul geheel geïntegreer word nie. Wanneer hierdie roman vir eerstejaarstudente in Durban voorgeskryf word, ontlok dit verdere kontroversie.
Die roman Oranje Meraai maak ook gedeeltelik gebruik van die briefvorm. Die hoofkarakter is ’n vrou (Vera) wat na ’n egskeiding vereensaam en sukkel om doelgerig te bly lewe. Sy verdiep haar in die verlede deur middel van briewe wat sy as student aan haar ouers geskryf het en aan die hand van oorgelewerde dokumente aan ’n voorval uit die Anglo-Boereoorlog wat ’n groot impak op die familiepsige gehad het. Deurentyd word sy ook gekonfronteer met die werklikheid van die geweld in die kontemporêre Suid-Afrika. Die hoofkarakter ontwikkel groter selfbegrip deur die verre verlede, die nabye verlede en die hede saam te weef.
Ateljee van glas beeld die verhouding uit tussen ’n beeldhouer (Ruben) en sy model, gebaseer op die werklike simbiotiese verhouding tussen Auguste Rodin en Camille Claudel. Die meerduidige titel verwys enersyds na die beeldhouer se werklike ateljee, maar die ateljee is ook die mens se eie menswees of identiteit, terwyl die glas deursigtig, breekbaar en gelouter is. Die vroulike model Milla het aanvanklik geheueverlies en is in hierdie toestand deur die beeldhouer gevind nadat sy deur ’n golf by die see van ’n rotspunt afgeslaan is. Na ’n tyd in die hospitaal neem hy haar na sy huis om daar aan te sterk en skep feitlik vir haar ’n nuwe identiteit. Sy word egter al hoe sterker namate sy haar geheue herwin, sodat die verhouding se magsbalans heelwat verander deur die verloop van die verhouding. Beide partye dra ook swaar aan hulle verlede, wat deur terugflitse uitgebeeld word. Hierdie verledes moet eers verwerk word voordat ’n nuwe lewe kan begin. Deurlopende motiewe is verder die aard en wese van kuns, veral in die teenstellings tussen moraliteit en amoraliteit, en etiek teenoor estetiek en erotiek. Verskeie van die Hebreeuse digter Yehuda Amichai se verse word in omdigtings in die teks opgeneem, terwyl daar ook intertekstuele gesprekke is met ’n kunstenaar soos Frida Kahlo en die dramaturg Bartho Smit.
Haar radiodramas wen verskeie pryse in Radio Sonder Grense se radiodramawedstryde. In 2001 wen Nosferatu, die doodlose die eerste prys in die beginnerskompetisie. Hierdie drama behandel die verhaal van Hertog Dracula se laaste aand. In 2002 wen Die vierde wedren die derde prys in die gevestigde radioskrywerskompetisie en in 2003 wen sy die tweede prys met Die nag kom in. Die paspoort verower in 2006 die derde prys.
In 2010 word sy by die Versindaba  vereer met ’n medalje vir haar jare lange onbaatsugtige bydrae tot hierdie fees. Cordis Trust ken in 2015 hulle Orde van die Goue Pen aan haar toe vir haar buitengewone langtermynbydrae tot die bevordering van die Afrikaanse woordkuns.
Werke wat uit haar pen verskyn sluit in:
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Marlise_Joubert&oldid=2225686"
Last edited on 2 Julie 2020, at 11:04