Tussen 2000 en 2012 is 2.3 miljoen vierkante kilometer se bosse reg oor die wêreld afgekap. As gevolg van ontbossing bly daar net 6.2 miljoen vierkante kilometer van die oorspronklike 16 miljoen vierkante kilometer se woude oor wat vroeër die aarde bedek het.
Volgens die Verenigde Nasies se Konvensie oor Klimaatsverandering is die hoofrede vir ontbossing vir landboudoeleindes. Die oorsake van ontbossing is soos volg:
'n Moeraswoud in Indragiri Hulu, Sumatra, Indonesië is totaal afgesaag om plek te maak vir 'n oliepalm-plantasie. Hier is die laaste vrag hout uit die woud.
Die vernietiging van woud-ekosisteme hou verband met die ekonomiese beskouing wat die transformasie van woude ekonomies aanlokliker maak as die bewaring van die woude. Baie van die funksies van die woude het geen kommersiële waarde vir die eienaar van die woude of gemeenskappe wat op die woude staatmaak vir hulle welvaart nie. Die waarde van woude om koolstof uit die atmosfeer te dreineer of as 'n belangrike biodiversiteitsbron te gebruik gaan bloot na die ryker, ontwikkelde lande en die vergoeding vir hierdie dienste is onvoldoende. Ontwikkelende land voel dat sekere lande in die ontwikkelde wêreld, soos die VSA, hulle eie woude eeue gelede afgekap het en geweldig baie daarby gebaat het. Nou is hulle bloot skynheilig om te verwag dat ontwikkelende lande hierdie geleenthede misgun word wanneer daar gepleit word vir die bewaring van woude. Hul siening is dat die armes nie die koste van bewaring moet dra indien die rykes die probleme veroorsaak het nie.
Sommige kommentatore het 'n verskuiwing opgemerk in die oorsake vir ontbossing die afgelope 30 jaar. Ontbossing is hoofsaaklik gedoen deur bestaansboere en regeringsontwikkelingsprojekte soos transmigrasie in lande soos Indonesië en kolonisasie in Latyns-Amerika, Indië, Java en so meer in die laat 19e eeu en eerste helfte van die 20ste eeu. Teen die 1990's is ontbossing hoofsaaklik veroorsaak deur industriële faktore soos die natuurprodukte-industrie, grootskaalse beesboerdery en uitgebreide landboubedrywighede.
Ontbossing dra beslis by tot aardverwarming, en word dikwels genoem as een van die vernaamste oorsake van die versnelling in die kweekhuiseffek. Ontbossing van tropiese woude is verantwoordelik vir ongeveer 20% van die wêreld se vrystelling van kweekhuisgasse. Ontbossing is daarvoor verantwoordelik dat koolstofdioksied langer in die atmosfeer bly. Wanneer koolstofdioksied toeneem, produseer dit 'n laag in die atmosfeer wat die son se uitstraling vasvang. Hierdie uitstraling verander in hitte en dit veroorsaak aardverwarming.  Plante verwyder koolstof in die vorm van koolstofdioksied van die aarde se atmosfeer deur fotosintese, maar stel weer koolstofdioksied in die atmosfeer vry deur normale respirasie. Net in die aktiewe groeiproses kan 'n boom of 'n woud koolstof uit die atmosfeer verwyder deur dit in plantweefsel te berg. Wanneer die boom verrot, of brand, word die meeste van hierdie gestoorde koolstof terug in die atmosfeer geplaas. Indien die bome in 'n woud afgekap word en gebruik word vir produkte wat lank sal hou en jong boompies word geplant om dit te vervang, kan dit help om die koolstof uit die atmosfeer te verwyder.
Leke glo vas dat reënwoude 'n groot bydrae lewer tot die wêreld se suurstofvlakke, tog aanvaar wetenskaplikes dat reënwoude net 'n geringe bydrae maak tot die atmosferiese suurstofvlakke. Dis wel so dat die verbranding van woude groot hoeveelhede CO2 vrystel wat weer bydrae tot aardverwarming. Wetenskaplikes reken ook dat die ontbossing van tropiese gebiede elke jaar 1.5 miljard ton koolstof in die atmosfeer vrystel.
Boomwortels hou die grond om die boom bymekaar en kan dit ook verbind met die rotslaag onder die wortels. Wanneer die bome teen 'n steil helling uitgehaal word, is die laag grond wat oorbly vlak en los en dit verhoog die moontlikheid van grondstortings wat mense wat in die omgewing woon kan in gevaar stel.
Wanneer ontbossing deur menslike ingryping veroorsaak word, het dit 'n reuse impak op die biodiversiteit van die gebied, en dit was al wêreldwyd die oorsaak van die uitwissing van sekere spesies. Wanneer groot stukke van die woude verwyder of verwoes word, het dit 'n negatiewe impak op die omgewing en veral die biodiversiteitsvlakke word ernstig daardeur benadeel. .
Aangesien reënwoude die mees diverse ekostelsels op die aarde is,  en ongeveer 80% van die wêreld se biodiversiteit in hierdie reënwoude gevind word,  lei die vernietiging en verwydering van hierdie belangrike areas tot 'n verswakte  omgewing met 'n verlaagde biodiversiteit.
Die nywerhede wat geskoei is op produkte uit die woude vorm 'n groot deel van die ekonomie van beide ontwikkelde en ontwikkelende lande. Korttermyn winste wat gemaak word wanneer woude ontbos word en vir landbougrond gebruik word, of die oorbenutting van houtprodukte lei ongelukkig tot 'n verlies van inkomste oor die langtermyn. Wes-Afrika, Madagaskar en Suidoos-Asië en baie ander streke het 'n laer inkomste weens die vermindering in houtprodukte. Ontwettige houtkappery het jaarliks 'n groot verlies aan inkomste vir die nasionale ekonomie van baie lande tot gevolg.
Snelgroeiende ekonomie het ook 'n effek op ontbossing. Die meeste druk kom van die wêreld se ontwikkelende lande wie se bevolkings die vinnigste groei. Daarmee saam het hulle ook 'n vinnige ekonomiese (industriële) groeikoers. Wanneer 'n bevolking groei, is daar nuwe huise, gemeenskappe en woongebiede. Om al hierdie gebiede met mekaar te verbind is nuwe paaie nodig. Paaie op die platteland bevorder ekonomiese ontwikkeling, maar dit sorg ook vir ontbossing. Ongeveer 90% van die ontbossing in die Amasone-reënwoud het plaasgevind in die 100 km paaie wat in die woud is.
Eens op 'n tyd het reënwoude 14% van die aarde se landoppervlakte bedek; nou bedek dit bloot 6% daarvan en kundiges voorspel dat die laaste bestaande reënwoude binne 40 jaar heeltemal uitgewis sal wees. Ontbossing op 'n klein skaal is deur sommige gemeenskappe gedoen tienduisende jare voordat die beskawing begin het. Die eerste bewys van ontbossing word gevind in die Mesolitiese tydperk.  In daardie jare was die enigste manier om te ontbos, deur die woud aan die brand te steek. Die Mesolitiese kossoekers het vuur gebruik om openinge te maak waar edelherte en bosvarke kon deurkom.
Oor die afgelope paar honderd jaar het Paaseiland ernstige probleme ondervind met erosie. Dit is vererger deur landboubedrywighede en ontbossing. Jared Diamond gee 'n uitstekende beskrywing van die ineenstorting an die antieke inwoners van Paaseiland in sy boek Collapse. Dit wil voorkom asof die verdwyning van die bome op die eiland saamval met die agteruitgang van die beskawing in die 17e en 18e eeu. Hy skryf hierdie ondergang toe aan ontbossing en die oorbenutting van alle hulpbronne. 
'n Deel van die probleem van uitgebreide ontbossing is dat baie stede in die woude gebou is sodat hout, vir bouwerk, skeepsbou en die vure van pottebakkers, maklik beskikbaar kon wees. Indien ontbossing plaasvind sonder om weer nuwe bome te plant, raak die inheemse hout al hoe skaarser en moeiliker om in die hande te kry. Dikwels het die mense weggetrek en die verlate stede het agtergebly. Dit het dikwels in antieke Klein-Asië gebeur.
Omdat die grootste gedeelte van die bevolking afhanklik was van landbou, is daar oral bome afgekap om plek te maak vir veeboere en die aanplant van gewasse. Daar is tog van die bome agtergelaat om te gebruik vir vuurmaakhout, die vrugte daarvan te pluk en om 'n gebied te laat waar bosvarke aangetref word. Die edelstand het ook hulle eie jaggebiede beskerm en op daardie manier is van die woude beskerm.
'n Satellietfoto van Haïti se grens met die Dominikaanse Republiek (regs) wys die oormatige ontbossing aan die kant van Haïti
Daar is verskeie betroubare en geskikte maniere om ontbossing te kontroleer en te verminder. Een metode is die visuele interpretasie van lug- en satellietfoto's. Dit is arbeidsintensief, maar 'n mens het nie hoëvlak-opleiding in rekenaarbeeldprosessering nodig nie.Ontbossing word gewoonlik beoordeel aan die hand van die grootte van die gebied wat ontbos is op 'n spesifieke tydstip. Uit 'n omgewingsoogpunt sal 'n mens kyk na die skade wat aangerig is en die moontlike gevolge daarvan. Uit 'n bewaringsoogpunt sal daar eerder gefokus word op wyses om die woud te beskerm en ander moontlike grond beskikbaar te stel om die voortgesette ontbossing te stop.
Verskeie omgewingsorganisasies soos die Wêreldnatuurfonds, Cool Earth en Greenpeace beywer hulle daarvoor om die woude te bewaar. Greenpeace het 'n wêreldkaart vrygestel waarop al die woude wat nog ongeskonde is aangedui word. HIerdie inligting is ook op die Internet beskikbaar. Die Wêreld Hulpbron Instituut het 'n kaart vrygestel wat die hoeveelheid woude aandui voordat die mens ongeveer 8000 gelede op die aarde kom woon het, en hoeveel minder woude daar tans is. HIerdie kaart dui ook aan hoeveel woude daar geskep moet word sodat die skade wat deur die mensdom aangerig is, herstel kan word.